Tuesday, May 29, 2007

να γιατί αγαπώ την μελαγχολία


...διότι είναι η μητέρα της γόνιμης σκέψης, και μακρινή ξαδέλφη της έμπνευσης.

για αυτό.

3 comments:

  1. αααχχχχ... εδώ, τελέιως μαζοχιστικά, θα συμφωνήσω

    ReplyDelete
  2. Νομίζω ότι έχει γίνει και κουνιάδα της αυτοκριτικής... Αλλά δεν τα πάνε πάντα καλά και συχνά την αποκαλεί "απαισιοδοξία..." (άκου να δεις!!!)
    :Ρ
    Αλλά με την έμπνευση και τη σκέψη;
    Κολλητάρια!!!

    Αααααααχ, πάλι έγραψα ο π$%#@ς...

    Ξανά-μανά:
    Καλή βδομάδαααααααααΑΑΑΑ (μπας και πιάσει η ευχή...)!

    ReplyDelete
  3. Μπε πολύ βαρύγδουπα μας το λες ::)))

    ReplyDelete