Το νέο γυναικείο μανιφέστο!

...γυναίκες όλου του κόσμου, ΕΝΩΘΕΙΤΕ!

Η καινούργια ταινία του Κώστα Γαβρά...

....φαίνεται αρκετά ενδιαφέρουσα. Λέγεται Το τσεκούρι και έχει να κάνει με κάποιον που τρελαίνεται αφού χάσει τη δουλειά του εξ΄αιτίας του outsourcing με αποτέλεσμα να αρχίσει να σκοτώνει αβέρτα τους ανταγωνιστές του στην διεκδίκηση νέας δουλειάς.

Η ταινία θα "ανοίξει" τις Νύχτες Πρεμιέρας. Μμμμμμ....

Κάνε κλικ εδώ και θα δεις trailer. Είναι στα γαλλικά mind you.

Μικρό κομμάτι χρυσάφι #6

... καλύτερα βλάχα και πλούσια παρά trendy και φτωχιά!

Φανούρης, σε ένα συνάδελφο του που με τρόπο του είπε ότι το μπουστάκι που φόραγε στο γάμο του ήταν κάπως παλιάς μόδας.

Η πρώτη φωτό από τις διακοπές 2005

Θυμάμαι την μέρα που τραβήχτηκε. Είναι η πιο ζεστή του καλοκαιριού. Το προηγούμενο βράδυ δεν έχω κλείσει μάτι από το sex με το ρεμάλι και όπως καταλαβαίνεις είμαι κομμάτια. Αποφασίζουμε να πάμε σε μία απομονωμένη παραλία. Καμμία ώρα πριν φτάσουμε σκάει το λάστιχο στο Νταϊχάτσου. Αρχίζει η αναγκαστική πεζοπορία. (θα μου πεις, σιγά την διαφορά - και πάνω στην καρότσα του αγροτικού ο ίδιο ήλιος με χτύπαγε. Βέβαια, δεν έπρεπε να περπατάω...).

Περπατάγαμε και περπατάγαμε και περπατάγαμε... είχε περάσει πάνω από μία ώρα όταν το ρεμάλι απόκαμε. Τι να κάνω κι εγώ ο κακομοίρης, ερωτευμένο προβατο είμαι, αναγκάστηκα να τον πάρω στην πλάτη μου. Δρόμο παίρνω δρόμο αφήνω, τι να δω μπροστά μου;

Τον Φανούρη τον φορτηγατζή με την φαμίλια του!! και τι φαμίλια ήταν αυτή!!!

Ο Φανούρης που λέτε παντρεύτηκε έναν Αμερικανοεβραίο κιουρέιτορ στο Μομα.Τον γνώρισε μία μέρα που έκανε παράδοση έναν πίνακα του Fart Attack για να μπει στην μόνιμη συλλογή του μουσείου. Ο έρωτας ήταν παραπάνω από κεραυνοβόλος. Κεραυνολάρισα, μη σου πω και κεραυνοκατερίνη...

Παντρεύτηκαν στο ράντσο του γιου του κιουτέιτορ με παρανυφάκια τα εγγόνια και τα δισέγγονα του (εννοείται 'οτι τα παιδιά τα υϊοθέτησε ο Φανούρης - ένας τέτοις άντρας δεν θα μπορούσε παρά να είναι καλή μάνα). Το catering ήταν από την κουρούνα. Οι μπομπονιέρες ήταν ταμπακιέρες του macmanus, ενώ κουμπάρος ήταν ο Winnie the Pooh.

Ο Φανούρης ήταν κούκλος - φόραγε ένα μπουστάκι που τόνιζε την κοιλάρα του και άσπροκίτρινο σώβρακο Μινέρβα ενώ ήταν ξυπόλητος από την μέση και κάτω. Ο κιορέιτορ φόραγε CK και Kenneth Cole.

Τέλος πάντων για να μη σε κουράζω, αφού μου έδειξε φωτογραφίες από το γάμο του και catched up χωρίσαμε με το Φανούρη. Πήρε ο καθένας το δρόμο του. H τελευταία του Λέξη καθώς με χαιρετούσε δακρυσμένος και ξύνοντας το τεράστιο απόκρυφο του ήταν: "Αχ ρε προβατάκο μυαλό δεν βάζεις... τι σου έχω πει, να μην αφήνεις τους άντρες να σε ανεβαίνουν στην πλάτη; ".

Ακολούθησα την συμβουλή του - έριξα μία κλωτσιά στο ρεμάλι και τον έριξα από την πλάτη μου... αλλά το νόημα είχε; Είχαμε φτάσει πια στην υπέροχη απομονωμένη παραλία. Πήραμε κρέμες για το πρόσωπο από το Hondo δίπλα στο κύμα και μετά βουτήξαμε.

Αχ..... τι μπορεί να θυμηθεί κανείς με μία απλή φωτό... Όσο περνάνε οι μέρες και θα "βυθίζονται" στον υποσυνείδητο οι διακοπές 2005 θα ανεβάζω και άλλες. Σταυ ψοννεψτεδ

Ένα πρόβατο του θεού, στα χέρια σου...

Τα πρωινά με παίρνεις πάντα εσύ πρώτος τηλέφωνο - δουλεύεις ως πολύ αργά και για αυτό κοιμάσαι και ξυπνάς αργότερα από μένα.

- Έλα, μου λες όλο γλύκα... Μιλάς ήρεμα, ήσυχα, με αργό ρυθμό. Από τον ύπνο. Η φωνή σου είναι σπασμένη, γλυκιά, τρυφερή και ζεστή, όπως το σώμα σου όταν ξυπνάω αργά το βράδυ, 5-6 η ώρα, και αρχίζω τις ενοχλητικές αγκαλιές.

- Καλημέρα! Εγώ απαντάω με στεντόρεια φωνή. Είμαι μέσα στην ενέργεια, ήδη έχουν περάσει κάμποσες ώρες από την ώρα που έχω σηκωθεί.

Κάθε πρωί εδώ και 5 μήνες λέμε λίγο πολύ τα ίδια πράγματα – με ρωτάς που είμαι (που αλλού να είμαι, στη δουλειά είμαι, αν δεν ήμουν θα ήμουν δίπλα σου και θα ξυπνούσαμε μαζί...), σε ρωτάω αν κοιμήθηκες καλά (λες και θα μπορούσα να κάνω κάτι αν δεν είχες κοιμηθεί καλά – και, δεν σου το έχω πει ποτέ, αλλά όταν μου λες ότι κοιμήθηκες καλά και είναι βράδυ που δεν έχουμε κοιμηθεί μαζί... στεναχωριέμαι λίγο και ανησυχώ...χαζομάρες το ξέρω, αλλά...), με ρωτάς αν είμαι καλά...

Καταλαβαίνω ότι δεν θες να μιλήσεις πολύ – νυστάζεις ακόμα, ντρέπεσαι που σε ακούω μαχμουρλή, θες να πας να κάνεις μπάνιο και καφέ. Μία κουβέντα να πούμε σου φτάνει - να επιβεβαιώσεις ότι ο κόσμος σου είναι στην θέση του.

Μου αρέσει να σκέφτομαι ότι είμαι το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι το πρωί. Μου αρέσει να ακούω έτσι την φωνή σου.Μου αρέσει να σκέφτομαι ότι είμαι ένα κομμάτι του κόσμου σου.

Αυτό είναι για σένα...

Και μετά αυτό...

Τι περιμένουμε όλοι εδώ στην αγορά συναθροισμένοι;

... σάμπως ξέρω κι εγώ; Τώρα τελευταία, όλο και πιο έντονα, όλο και πιο συχνά, αναρωτιέμαι μήπως τελικά οι ώρες οι περασμένες εδώ μέσα είναι ώρες στερημένες από τον εαυτό μας, ώρες χαμένες από την ζωή...

(..ωρέ, τι έχω πάθει εδώ και δύο μέρες; ...μου λείπει το ρεμάλι φαίνεται...)

Καληνύχτα αγάπη μου - εσύ είσαι ό,τι πολυτιμότερο έχω...

Παράκληση προς φίλους πραγματικούς και φίλους δυνητικούς...

... ας μην ερμηνεύουν τα πράγματα που γράφω με τον τρόπο που θα τα εννοούσαν εκείνοι αν τα έγραφαν... Αν δεν μπορούν να το κάνουν αυτό (εγώ, ας πούμε που είμαι σκυλί της υποκειμενικότητας δεν θα μπορούσα) θα προτιμούσα να μην αναφέρονται σε αυτά (που γράφω).

Έκανα ένα σχόλιο, επώνυμο, ανοιχτό, όσο μπορούσα ευγενικό και, ας μου επιτραπεί η έκφραση, τρυφερό (πάντα αγαπούσα τους trouble makers - κατά κανόνα είναι τα πιο ευαίσθητα παιδιά και γίνονται οι πιο πιστοί φίλοι) στον Fart Attack... Εγώ ξέρω πως το έγραψα, το έγραψα έτσι γιατί ήθελα να το "βγάλω από το στομάχι μου" και αν παρεξηγήθηκε από τον άμεσα ενδιαφερόμενο, στον πούτσο μου... αλλά βαριέμαι η παρεξήγηση να γίνεται τρένο-τραίνο και να πολλαπλασιάζεται... βαριέμαι... αλήθεια!

Αυτά, πάντα με σεβασμό και αγάπη!

Το ξέρεις ότι σε πάω με χίλια, αλλά.....

... αλλά όταν παίρνεις αυτό το διδακτικό ύφος, το παιδαγωγικό, το "εμένα θα ακούς γιατί εγώ ξέρω", το "μόνο εγώ είμαι μάγκας και θα σου πω τι θα κάνεις", με κάνεις να νιώθω πάρα πολύ μαλάκας που θα ήθελα να σε γνωρίσω...

Μπε μπεεεεεεε

Το νησί: Εντάξει, δεν θα έμενα μόνιμα, αλλά δυόμιση ώρες τις καταδιασκέδασα!!!

...δεν ήταν και τόσο χάλια ταινία!!!! - θέλω να πω, το ήξερα ότι δεν πάω να δω Ντράγιερ, δεν περίμενα να το πιάσει το θέμα κλωνοποίηση, ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης, με αυτή την εργογραφία, με φιλοσοφική διάθεση!

Εντάξει, Το νήσι είχε πολλές αδυναμίες και απίστευτες υπερβολές, αλλά από την άλλη για μία τέτοια ταινία μπορώ να πω ότι είχε και σημεία που το βρήκα πολύ καλά ανεπτυγμένο...

Για να στο πω και αλλιώς: Όταν πας να δεις blockbuster να περιμένεις να δεις blockbuster. [ή μήπως επειδή έπαιζε και μία ηθοποιός που έπαιξε και σε μία "μαμά σταμάτα, θέλω να κουλτουρήσω..." ταινία (το χαμένοι στη μετάφραση και στην ανυπαρξία storytelling...) θα ήταν και αυτή η ταινία της η επιτομή της κοινωνιολογικής προσέγισης...].

και σταμάτα να βγαίνεις οργισμένος από τις αίθουσες! Από κάθε ταινία έχεις κάτι καλό να πάρεις (έστω και το παράδειγμα προς αποφυγή...)

Is it Art Attack? Or maybe.... FArt Attack! ?