www.provato.gr ΚΗΙΧΕΜΤΑ

Μέσα στην όλη απογοήτευση της εποχής, να κ άλλες αιτίες να είμαι απογοητευμένος - τρεις κάγκουρες που μου την σπάσαν lately:

Κάγκουρας 1

Όλοι αυτοί οι γελοίοι τενεκέδες που πιστεύουν ότι κάνουν "αντίσταση" με το να δίνουν το εισιτήριό τους σε άλλο επιβάτη για να το χρησιμοποιήσει μέχρι την λήξη του. Έλεος. Έλεος. Έλεος. Είμαστε άξιοι της μοίρας μας τελικά, κ όσα δεινά μας χτυπούν, δίκαια μας χτυπούν με τέτοια μυαλά που κουβαλάμε.

Οι δημόσιες συγκοινωνίες είναι αγαθό - κ μάλιστα από τα λίγα που λειτουργούν σχετικά καλά, που προσφέρουν μία σημαντική υπηρεσία σε ανθρώπους που δεν έχουν άλλο τρόπο μετακίνησης. Τι σου φταίει να την κάνεις "προβληματική" την επιχείρηση κ να κανιβαλίσεις τα έσοδά της;

Σημειωτέον δε ότι όσοι έχω δει να δίνουν το εισιτήριό τους είναι κάτι μπεζεμπεζέδες, που αν, για παράδειγμα, κλείσουν οι συγκοινωνίες, πολύ απλά, θα πάρουν το αυτοκίνητο που τους αγόρασε ο μπαμπάς. κουλ, ε;

υπάρχει όμως μία κατηγορία ανθρώπων που αν οι δημόσιες συγκοινωνίες αραιώσουν ή καταργήσουν δρομολόγια ή αν μειωθεί το επίπεδο υπηρεσιών που παρέχουν (αποτέλεσμα της μεωμένης κερδοφορίας τους) θα αντιμετωπίσει μεγάλες δυσκολίες στην ζωή!

Αν θέλουμε να κάνουμε τους αναρχικούς ας το κάνουμε με ένα τρόπο γόνιμο.

Κάγκουρας 2

Πήγα το Σάββατο το βράδυ σε ένα Ιταλικό εστιατόριο στου Ψυρρή (ναι, υπάρχουν ακόμα ανοιχτά μαγαζιά στου Ψυρρή, δεν έχουν κλείσει όλα) κ μας έφεραν απόδειξη για τα περίπου 80 ευρώ που πληρώσαμε μόνο αφού την ζητήσαμε. Καλά, τίποτε δεν έχουν πάρει χαμπάρι οι κύριοι μαγαζάτορες από όσα γίνονται γύρω τους; Κ καλά, αυτοί πες ότι δεν έχουν μέσα τους την υπευθυνότητα να σεβαστούν το κράτος κ το δημόσιο σύστημα κ να πληρώνουν κανονικά τους φόρους που πρέπει για τα έσοδα τους. ...πως θεωρούν ότι εγώ θα θέλω να γίνω συνένοχος τους στην εγκληματική τους συμπεριφορά;

Επίσης, έκανα κ τρελή παρατήρηση στο πακιστάνι κοντά στην γειτονιά μου που έχει ψιλικατζίδικο. Αγόρασα ένα χυμό κ δεν μου έδωσε απόδειξη. Του την είπα, "απόδειξη παρακαλώ;". με κοίταζε. απορώ γιατί.... Φυσικά, δεν είναι μόνο θέμα να μαζέψω αποδείξεις για να έχω έκπτωση στο φόρο. Είναι θέμα να μην φοροδιαφεύγουμε. Τέλος! Επίσης, κάτι ακόμα,θα το πω κ ας ακουστεί ρατσιστικό: Ο άνθρωπος αυτός ήρθε εδώ στην Ελλάδα να ζήσει κ να εργαστεί. Χρησιμοποιεί τις υποδομές της χώρας - για κάποιο λόγο με ενοχλεί να φοροδιαφεύγει. Μπορεί να είμαι ρατισιστής; Μπορεί. Αλλά έτσι το νιώθω, έτσι το λέω.

Κ κάτι ακόμα. Οι κύριοι στο ιταλικό εστιατόριο που προσπάθησαν να φοροδιαφύγουν, βγάζουν το μεροκάματό τους εν μέρει εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι υπάρχουν δρόμοι φτιαγμένοι από το κράτος. Αυτούς τους δρόμους χρησιμοποιούν οι πελάτες του εστιατορίου για να πάνε να φάνε σε αυτό κ να αφήσουν τα λεφτάκια τους. Επιπλέον, το εστιατόριο έχει ρεύμα για να βράζει το νερό, κ αποχέτευση για να λειτουργούν οι τουαλέτες του κ τόσα πολλά άλλα ακριβώς επειδή υπάρχουν υποδομές που φτιάχτηκαν από ένα κράτος. Μου φαίνεται απόλυτα δίκαιο λοιπόν, ή καλλίτερα, μου μοιάζει απόλυτα άδικο να κλέβουμε τον φορέα αυτό που μας προσφέρει τις υποδομές πάνω στις οποίες αναπτύσουμε την επιχειρηματική μας δραστηριότητα.

Τα πράγματα είναι απλά, μάγκες. Ή θα τα πληρώσει αυτός που θέλει να φοροδιαφύγει, ή θα τα πληρώσουμε όλοι οι υπόλοιποι. κ εγώ προσωπικά, θέλω να τα πληρώσει αυτός που προσπαθεί να φοροδιαφύγει. Γιατί εγώ αντίστοιχα έχω να πληρώσω τα δικά μου που μου αναλογούν.

Κάγκουρας 3

Αποφάσισα να γραφτώ στα σεμινάρια διηγήματος του ΕΚΕΒΙ. Έστειλα την αίτηση με ένα δείγμα γραφής κ την Τετάρτη που μας πέρασε έκανα τον κόπο να πάω στα γραφεία του ΕΚΕΒΙ να "γνωρίσω από κοντά τον διδάσκοντα" του σεμιναρίου.

Με περίμενε μία έκπληξη. Μας ενημέρωσε, εμένα κ 3 κυρίες που είχαν έλθει στη συνάντηση μαζί του, ότι οι αιτήσεις μας θα γίνονταν δεκτές μόνο εάν υπήρχαν διαθέσιμες θέσεις μετά που θα κάλυπταν τις αιτήσεις των παλιών μαθητών του ΕΚΕΒΙ. Ok, δεκτόν, αν κ κανονικά δε θα έπρεπε διότι δεν υπήρχε καμία τέτοια ενημέρωση στο site των σεμιναρίων.

Την άλλη μέρα μου τηλεφωνεί μία κυρία από το ΕΚΕΒΙ για να μου πει ότι έγινε δεκτή η αίτησή μου κ ότι τη Δευτέρα θα μπορούσα να πάω στο μάθημα. Τη ρώτησα τι χρειάζεται να κάνω για να ολοκληρώσω την εγγραφή μου κ μου είπε ότι θα μου στείλει mail με όλες τις λεπτομέρειες! Ok, ok!

Χτες το πρωί τηλεφωνώ για να πω ότι δεν έχω πάρει το Mail που θα μου έστελνε κ ότι θα πρέπει να μου στείλουν διότι θα έπρεπε να πάω στο μάθημα.... κ ω της έκπληξης μου λένε ότι τελικά έκαναν λάθος την Πέμπτη κ ότι η αίτηση μου δεν έγινε δεκτή. Δηλαδή, να μην κάνω τον κόπο να πάω στο μάθημα.

Σοκάρομαι λίγο, το καταπίνω... αλλά μετά από λίγο, μαζεύω απόθεμα θάρρους κ στέλνω ένα Mail όπου ζητώ εξηγήσεις!

Κ μου απαντάνε ότι η αίτησή μου τελικά δεν κρίθηκε αρκετά αξιόλογη ώστε να γίνω δεκτός στο σεμινάριο. Μάλιστα, πες ότι ok με βρήκανε κακό υποψήφιο να μάθω να γράφω διηγήματα.

Όπου οι αντιρρήσεις μου είναι οι εξής:

Πρώτον, δεν υπάρχει πουθενά το δεδομένο "για να σε κάνω δεκτό θα περάσεις από ωντισιόν"

δεύτερο - ο διδάσκοντας, μου είπε ότι η αίτηση θα γίνει αποδεκτή με βάση το αν υπάρχουν θέσεις, όχι την πχιότητα του κειμένου μου. τι ακριβώς τελικά συμβαίνει;

τρίτο - καλά, γιατί την Πέμπτη μου είπαν ότι έγινε δεκτή η αίτησή μου κ μετά ότι δεν έγινε;

να μην στα πολυλογώ κ σε κουράζω, μετά από μία ανταλλαγή χρονοβόρων mails με πήραν κ ένα τηλέφωνο από την γραμματεία κ μου είπαν, πολύ απλά "τι να σας πω, ναι έκανα λάθος, μπορεί να σας είπα ότι έγινε δεκτή η αίτησή σας αλλά δεν έγινε τελικά!". Κ με παρεπεμψαν στον διευθυντή των κύκλων σεμιναρίου για να μιλήσω περισσότερο.

Κοντολογίς, δεν με έκαναν δεκτό σε σεμινάριο γραφής γιατί θεώρησαν ότι δεν το έχω. Ok, δεκτόν. Αλλά, δεν θα έπρεπε να αναφέρουν τις προϋποθέσεις που πρέπει να πληροί κάποιος για να γίνει δεκτός;

Αν μη τι άλλο, εγώ μπορεί να έστελνα ένα άλλο κείμενο για να αξιολογηθεί - ή μπορεί να διαπίστωνα ότι όντως δεν το έχω κ ότι δεν θέλω να μπω στην διαδικασία να κάνω αίτηση, να πάω να γνωρίσω τον διδάσκοντα ή να κάνω καυγά.

...αυτά! Αν υποψιαστώ ότι χρειάζεται μέσο για να μπορέσεις να παρακολουθήσεις ένα σεμινάριο το οποίο κιόλας θα πληρώσεις 550 ευρώ, απλά θα πέσω ανάσκελα.

μπουφμπ! (έπεσε)

πη εσ - ψυχικά η ενέργειά μου είναι σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα. το ίδιο κ το ηθικό μου. το ίδιο κ η διάθεσή μου. το ίδιο κ η αισιοδοξία μου. το ίδιο κ το κέφι μου. πιο χαμηλά, πιο χαμηλά πιο χαμηλά. υπομονή, τέτοια είναι η ζωή, τα έχει αυτά. Θα μου περάσει

σε φιλώ. xxx

Πριν από μερικές ημέρες, το προηγούμενο Σάββατο, έμαθα ότι πέθανε ένας φίλος μου.

Τι αισθάνομαι; Άμα σου πω ότι δεν ξέρω τι θα πεις; Είχαμε να μιλήσουμε περισσότερο από δυόμιση χρόνια, από τον Ιούνιο του 2007. Χαθήκαμε, με διάφορες αφορμές κ με αρκετές αιτίες. Αλλά για καμία πενταετία ήμασταν πολύ κοντά...

Λύπη δεν νιώθω, όχι από αδιαφορία, ούτε κ επειδή είχαμε καιρό να βρεθούμε, αλλά διότι δεν αφήνω, πια, τον εαυτό μου να λυπηθεί με τον θάνατο... παράλογο, ε; αλλά κ λογικό. Μηχανισμός επιβίωσης είναι, τίποτε πολύπλοκο δηλαδή. (παρόλα αυτά, πρέπει να το ψάξω λίγο, νομίζω πως έχω παραγίνει ψύχραιμος με μερικά πράγματα...)

Θέλω να γράψω λίγα λόγια για εκείνον.

Ο μακαρίτης ήταν ιδιαίτερος άνθρωπος. Μονόχνωτος κ ίσως απότομος, λίγο κακομαθημένος - αλλά πραγματικά καλός, κ με μία περίεργη αίσθηση τιμής κ αξιοπρέπειας.

Είχε όμως δύο μεγάλα "προβλήματα", δαίμονες εναντίον του εαυτού του:

Εσωτερίκευε πάρα πολύ τις ματαιώσεις που όλοι καθημερινά βιώνουμε στην ζωή μας σε όλους τους τομείς.

Κ επιπλέον, μη έχοντας άμεσο πρόβλημα επιβίωσης, είχε πολύ "αργία" κ διαθέσιμο χρόνο στα χέρια του - με αποτέλεσμα να σκέφτεται πολύ, κ μάλιστα για πράγματα που καλό είναι να μην αφιερώνει κανείς τόσο πολύ χρόνο να τα αναλύει.

Η πολύ σκέψη κ η υπερβολική ευαισθησία στις ματαιώσεις της ζωής ήταν ένας συνδυασμός που πολύ ταλαιπώρησε τον φίλο μου. Ειδικά στα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Ήταν πολύ ικανός άνθρωπος και με πολλά καλά στην ζωή του. Είχε οικογένεια που τον αγαπούσε κ τον φρόντιζε, με σχετική οικονομική επιφάνεια. Οι γονείς του ήταν μορφωμένοι άνθρωποι, καλλιεργημένοι κ ευαίσθητοι. Επίσης, είχε κ διασυνδέσεις, φίλους σε διάφορες υψηλές θέσεις, στο εντερτέηνμεντ κ λοιπά. Κατά καιρούς ήταν πολύ ζωντανό μέλος από πολύ κεφάτες παρέες, ξέρεις, εκεί στις άγριες μέρες των λέητ 70ζ κ έρλη 80ζ.

Ήταν κ λίγο τυχοδιώκτης; Μάλλον. Όχι από τυχοδιωκτισμό, αλλά από ευασθησία. Όπου τον "πλήγωναν" ήθελε να φεύγει. Δύσκολο αυτό να το έχεις μπούσουλα στην ζωή σου.

Είχε ανοίξει κάποτε ένα μπαρ σε ένα ελληνικό νησί, μετά το έκλεισε κ άνοιξε ένα μαγαζί με πολύ ωραία κεραμικά στην Αθήνα.

Ασχολιόταν κ με την μαγειρική - αλλά η λέξη "ασχολιόταν" είναι μικρή κ λίγη... Στην πραγματικότητα, ήταν εξαιρετικός μάγειρος, με πολύ μεγάλη συλλογή σπάνιων βιβλίων κ ταλέντο ακόμα περισσότερο κ με φαντασία κ απίστευτες ιδεάρες. Κάποια στιγμή τα καλέσματα στο σπίτι του ήταν μεγάλο στάτους σύμπολ, την άλλη μέρα η Αθήνα τηλεφωνιόταν για να συζητήσει τι σέρβιρε ο μακαρίτης την πρηγούμενη στο τραπέζι του. Ήταν πολύ πρωτοπόρος, τη δεκαετία του 80 είχε φτιάξει το μενού σε ένα μαγαζί το οποίο έγινε θρυλικό κ ακόμα λειτουργεί τα καλοκαίρια με μεγάλη επιτυχία. Αλλά, ποτέ δεν θέλησε να κάνει αυτό το χόμπι του μακροχρόνιο επάγγελμα. Δεν ξέρω γιατί, ίσως προσπάθησε αλλά οι μικροαναποδιές των επαγγελματικών τον έκαναν να εγκαταλείπει πράγματα....

Ήταν κ σε άλλα πράγματα πολύ ικανός κ ταλαντούχος. Ήξερε πολύ από διακόσμηση σπιτιών, από έπιπλα κ υφάσματα κ καλά μαγαζιά που μπορούσες να βρεις ό,τι καλλίτερο για το σπίτι σου. Επίσης ήξερε κ πολλά "μυστικά" - που να βρεις αυτό το σπάνιο μανιτάρι, εκείνο το πολύ εξκλούσιβ ύφασμα, αυτά τα φωτιστικά σε πολύ καλή τιμή. Μάλιστα πολλά από τα πράγματα που ήξερε πρώτος κ καλά, αργότερα, πολύ αργότερα, ήρθαν στο mainstream κ έκαναν κ πολύ μεγάλη επιτυχία - παράδειγμα κάποια φωτιστικά, κάποια σερβίτσια, κάποια υλικά μαγερικής. Αν, σκέφτομαι τώρα, τα είχε φέρει αυτός, σαν εισαγωγέας, θα είχε χεστεί στο τάληρο.

Αλλά, καμία από όλες αυτές τις δραστηρότητες στις οποίες ήταν τόσο ταλαντούχος δεν είχε συνέχεια. Κάποιοι συνεταιρισμοί και κάποιες συνεργασίες ξεκίνησαν με καλούς οιωνούς, αλλά κάτι στράβωνε... σε κάποιες πολύ νωρίς, σε κάποιες λίγο αργότερα...

Ήταν ο μακαρίτης αυστηρός κ καθόλου ευέλικτος; μάλλον, αλλά μπορεί κ όχι. καμμιά φορά τα όρια ανάμεσα στον κόσμο γύρω μας κ τον εαυτό μας σπάνε με πολύ οδυνηρό τρόπο.

Ήταν ομοφυλόφιλος. Ο κύκλος του το ήξερε από τα νειάτα του ακόμα. Δεν το διαλαλούσε, αλλά δεν το έκρυβε, ούτε καν από τους γονείς του. Στο κοινωνικό κομμάτι της ομοφυλίας είχε κατορθώσει μία ισορροπία, πρωτοφανή για την εποχή της. Ρησπέκτ. Αλλά, σε ότι είχε να κάνει με τον "προσωπικό", εσωτερικό κ ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο βιώνουμε τον έρωτα κ την σχέση με το άλλο που ποθούμε, πολύ φοβάμαι ότι ήταν λίγο "άτυχος" - μάλλον λόγω υπερβολικής ευαισθησίας. Απαιτούσε πολλά από τους ανθρώπους; ήταν πολύ κτητικός; ίσως.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, μετά από τις πολλές παρέες, τα γλέντια, τα μαγαζιά, τις εκδρομές στα νησιά, τα ταξίδια, είχε παραξενέψει πάρα πολύ. Είχε απομονωθεί από όλους τους φίλους του, σε σημείο να τους βλέπει στο δρόμο κ να κάνει ότι δεν τους είδε, ή να του τηλεφωνούν συνέχεια κ αυτός να μην απαντά ποτέ.

Σε αυτή την τελευταία κατηγορία ανήκα κ εγώ. Τελευταία φορά τον είχα δει στις αρχές του Σεπτέμβρη του 2007 που με είχε φιλοξενήσει στο νησί του για μερικές μέρες.

Μετά την επιστροφή στην Αθήνα, τον πήρα τηλέφωνο, κ δεν μου απήντησε. τον ξαναπήρα, πάλι καμμία απάντηση. Ξανά τηλέφωνο, τίποτε. Κατάλαβα ότι κάτι συμβαίνει, κάτι είχα "κάνει" που τον είχε θυμώσει/στεναχωρήσει. Έκανα ακόμη μερικές απόπειρες κ μετά εγκατέλειψα. Να σου πω την αλήθεια η παραξενιά του με κούραζε συχνά, κ οι ιδιοτροπίες του. Δεν μου έλειψε ιδιαίτερα. Ομολογώ.

Από την άλλη βέβαια, είχε φοβερό χιούμορ, όταν είχε καλή διάθεση - κ με είχε βοηθήσει, πολύ κ έμπρακτα σε σχετικά δύσκολες στιγμές της ζωής μου που χρειαζόμουν όσο τίποτε ένα στήριγμα.

Θα μπορούσε λοιπόν να πει κανείς, με δεδομένο το πόσο με είχε συνδράμει, ότι έπρεπε να επιμείνω πολύ πολύ πολύ πολύ να έχουμε επικοινωνία. Ειδικά λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι ήταν σε άσχημη κατάσταση η υγεία του. Δεν μου είχε πει τι ακριβώς είχε, πάντως είχε κάνει κάποια εγχείριση στο ΥΓΕΙΑ όπου είχε κιόλας νοσηλευτεί περισσότερες από μία φορές κ για αρκετές μέρες. Είχα πάει κ τον είχα δει κ, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, δεν ήταν τίποτε σοβαρό... Μάλλον μου έλεγε ψέμματα - φαίνεται ήθελε να ζήσει μόνος του τον Γολγοθά του.

Πάντως είχε σταματήσει εντελώς να πίνει, του το είχα απαγορεύσει οι γιατροί 100%. ούτε ένα σφηνάκι δεν έπρεπε/μπορούσε/έκανε. Και την είχε τηρήσει την απαγόρευση, για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Όμως, έχω την εντύπωση ότι άρχισε να ξαναπίνει - το διάστημα που δεν είχα επαφή. Από στεναχώριες; Από αυτοκαταστροφικότητα; Από βαρεμάρα κ πλήξη; Από επιπολαιότητα;

Δεν θα μάθουμε ποτέ με σιγουριά.

... ... ... ... ...

Στο γυμναστήριο έρχεται ένας κοινός γνωστός μας, επίσης κάποτε πολύ φίλος του μακαρίτη. Αυτόν ρωτούσα αραιά κ που για το τι κάνει, κ οι απαντήσεις του ήταν στεναχωρητικές...

"έχει χαθεί από όλους, έχει εξαφανιστεί, δεν απαντά σε τηλέφωνα, σε προσκλήσεις, δεν τηλεφωνεί ποτέ... κανείς από την παλιά παρέα δεν ξέρει τίποτε για αυτόν, κ εκείνος δεν επικοινωνεί με κανέναν"

Αυτός ο άνθρωπος μου είπε το Σάββατο που μας πέρασε ότι ο φίλος μου πέθανε πριν από σχεδόν τρεις βδομάδες, μάλλον από οξεία παγκρεατίτιδα. Ο ίδιος κατάφερε να πάει στην κηδεία, όπου ήταν μόνο 6 άνθρωποι όλοι κ όλοι. Η αδελφή του μακαρίτη, οι ανηψιές του που είχαν πολύ αγαπημένη σχέση... και ένας δύο μόνο φίλοι από τους εκατοντάδες που θα θέλαμε να είμαστε εκεί. Η μητέρα που ζει ακόμα δεν κατάφερε να πάει στην τελετή.

Πέθανε 55 χρονών. κ προσπαθώ να εξηγήσω γιατί δεν ήταν πιο ευτυχισμένος, αφού είχε τόσα καλά, αλλά δεν τα καταφέρνω. δεν έχει κ νόημα τώρα πια. ελπίζω τώρα να είναι καλλίτερα.

ρε πούστη μου σταδγιάλα, πάνω που πάω να πω "πάει, τέλος, δεν έχει άλλο, έσωσα με τους Pet Shop Boys, δεν μου αρέσουν πια" μου κάνουν μία τσαχπινοπουτανιά κ με κάνουν, ξανά μανά, αιώνιο δουλάκι τους φορ έβα εν έβα!!!


γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ αστδγιάλα πια!


τι έκαναν αυτήν τη φορά; πείραξαν το πιο αγαπημένο μου από όλα τους τα τραγούδια... όπου όταν λέω πείραξαν εννοώ το έκαναν ακόμα καλλιτερότερο κ μπεστεροτερότερο! πραγματικά ασταδγιάλα.

εδώ είναι το Left to My Own Devices το αρχικό...


κ εδώ είναι το Left to my own devices από το Dvd της Pandemonium Tour, που μόλις βγήκε - μην κολλήσεις στην κακή πχιότητα εικόνας, απλά άκου αυτό το μελαγχολικό ρηφάκι που παίζει με την ψυχολογία σου τόσο ωραία παιγνίδια...


α ρε πούστη μου δεν θα γλυτώσω ποτέ. ασταδγιάλα!

Έδωσε ο Θεός Νταηόνησους κ πήγα στο νέο μας απόκτημα. Κ έτσι, πέρασα ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον πρωινό από όλες τις απόψεις.

Καταρχήν να πω ότι ήταν μία απόφαση στιγμής, δεν το προγραμμάτιζα ούτε το είχα σχεδιασμένο, απλά βρέθηκα στην περιοχή για μία δουλειά, την οποία τελείωσα γρήγορα κ είπα να εκμεταλλευτώ τον χαμένο χρόνο για να πάω στο μουσείο. Θα μου πεις.... γιατί στο λέω τώρα αυτό; έχω λόγο, σκάσε - λοιπόν, επειδή πήγα πολύ τυχαία κ χωρίς να το έχω πρόγραμμα, δηλαδή πήγα με serendipity κ καλά, είχα μεγάλη ελπίδα ότι το μουσείο θα μου έκανε κάτι μεγάλο μέσα μου, θα συγκλονιζόμουν, θα έβαζα τα κλάματα, θα έπεφτα να προσκυνήσω τα πόδια της Αφροντάητα κ άλλα τέτοια. Δυστυχώς διεψεύσθην! αλλά, ας τα πάμε με την σειρά!

Φτάνοντας είδα ότι δεν είχε καθόλου κόσμο. Στα ταμεία, όπου ήμουν μόνος μου, έβγαλα το εισιτήριό μου, το οποίο δεν βγαίνει με πιστωτική κάρτα, χμφ χμφ χμφ, αυτό μάλλον πρέπει να είναι κάπως εντυπωσιακό, με την κακή έννοια, για τους τουρίστες από Δυτικό κόσμο που μέχρι κ το καφέ τον αγοράζουν από τα Αστεροδολάργιο με πιστωτική. 5 € έκανε, το βρήκα σχετικά κανονική τιμή, αρονό νομίζω όμως θα μας έπαιρνε να το είχαμε λίγο πιο ακριβό.

Αφού μπήκα στο μουσείο, τεμπέλιασα μπιγκ τάημ. Δεν διάβασα ούτε μία πινακίδα, δεν αναζήτησα ούτε μία πληροφορία, δεν έκανα ούτε ένα πχιοτικό κοίταγμα εκθέματος. Απλά γυρνοβόλαγα μέσα στο μουσείο ακολουθώντας την ενδεδειγμένη πορεία κ χάζευα γύρω μου, ρουθουνίζοντας κ μυρίζοντας την ατμόσφαιρα για να πιάσω την αίσθηση κ την αύρα του χώρου.

Κ τι είδα; χμφ χμφ χμφ χμφ. Βασικά, το μουσείο μου φάνηκε σαν.... σαν.... σαν την 2010 εκδοχή του Πολεμικού Μουσείου. Ξέρεις... πώς είναι το πολεμικό μουσείο στην Βασ. Σοφίας κ Ριζάρη, ένα μεγάλο τετράγωνο κτίριο, ογκώδες που όλοι βλέποντάς το πρέπει να πούμε ότι "ομαγκόντ, αυτοί που έφτιαξαν αυτό το κτίριο πρέπει να είναι πολύ αξιοσέβαστοι άθρωπες, με κύρος κ εξουσία κ ισχύ κ πχιότητα..."; Αλλά που τελικά το μόνο που μας μένει είναι η αίσθηση ότι έχουνε βάλει, ένας Ποσάηντον ξέρει γιατί, μία χοντροκομένη παπάρα δυσανάλογη με το γύρω γύρω;

ε αυτήν την αίσθηση μου έδωσε κ το νέο μουσείο.... το Acropolis είναι ένα πράγμα πολύ μπλοκέ, πολύ μεγάλο κ πολύ δυσανάλογο με ό,τι υπάρχει γύρω του. εντάξει, δεν είναι τόσο χάλια όσο το πολεμικό μουσείο, είναι πιο εκσυγχρονισμένο κ δουλεμένο κ σύγχρονο, αλλά επί της ουσίας είναι ένα πράγμα που βγάζει πολλή κ πολύ λάθος μεγαλοσύνη.

αλλά αυτό δεν είναι το μεγαλύτερό του πρόβλημα. Για μένα το μεγαλύτερο του πρόβλημα είναι ότι σαν αίσθηση κ τόνο φωνής κτιρίου είναι εντελώς ασύμβατο κ αταίριαστο, να μην σου πω κ εντελώς κόντρα με το περιεχόμενό του.

Γιου σει, σέξη βγιούερ, δεν ξέρω, μπορεί να κάνω κ λάθος κ να είμαι κ εντελώς άσχετος, αλλά εγώ σαν απλός άθρωπας, έχω από τα αρχαιοελληνικά την αίσθηση της χάρης, της ελαφρότητας, της "τσαχπινιάς", ενός κάποιου μινιμαλισμού... ελλάδα χώρα του λεπτεπίλεπτου του φωτός κ έτσι.

Όταν όλο αυτό το πράγμα μου το στεγάζεις με πολύ μαύρο, πολύ μέταλλο, πολύ γυαλί, βαρύ κ ασήκωτο, σε έναν μεγάλο κύβο που στην πραγματικότητα θα μπορούσε να είναι το αρχηγείο της κομαντατούρ... ε τότε, επικοινωνιακά κ μόνο υπάρχει ένα λάθος. Νομίζω είναι πολύ πολύ σημαντικό πράγμα το πράγμα που στεγάζει/περιέχει κάτι να έχει τον ίδιο τόνο φωνής κ χαρακτήρα με το πράγμα ητσελφ.

Ε, κ η αίσθηση που με έδωσε το νέο μας μουσείο είναι ότι ένα πράγμα πολύ Βαρύ κ Ασήκωτο, στεγάζει κάτι που είναι Ελαφρύ Φωτεινό Χαριτωμένο. Κ αυτό είναι κόνφληκτ.

Αυτά, επί της αίσθησης που πήρα από το μουσείο. Για να ξαναγυρίσω στην εξιστόρηση των ωρών που πέρασα εκεί, πέτυχα ένα από τα σχολεία της επαρχίας που φέρνει με τα αεροπλάνα της η Aegean για να δούνε το μουσείο δωρεάν.

Οι μαθητές μου έκαναν εντύπωση, το εύρος των ηλικιών τους ήταν ιδιαίτερα μεγάλο, κάποιοι μαθητές μου φάνηκαν κοντά στα 30!!!! γουανταφάκ, σκέφτηκα από μέσα μου;
Τελικά, λύθηκε το αίνιγμα όταν διαπίστωσα, κοιτώντας τα καρτελάκια που φορούσαν, ότι ήταν μαθητές ενός νυχτερινού σχολείου από την πρωτεύουσα ενός μεγάλου νησιού μας. Ε, όπως ξέρεις, στα νυχτερινά σχολεία, πηγαίνουν για να τελειώσουν το λύκειο άθρωπες 25 ή 30 χρονών οι οποίοι δεν είχαν τα μυαλά στο κεφάλι τους όταν ήταν πιτσιφρίκια κ μετά είδαν τα δύσκολα κ σου λέει άντε, ας πάω να το τελειώσω το ρημάδι.

Γενικά τα "παιδιά" ήταν μάλλον ψιλοαδιάφορα με αυτό που έβλεπαν, η κακομοίρα η ξεναγός είχε βγάλει κάκτους στην γλώσσα να τους εξηγεί, αλλά αυτά βαριόντουσαν να ακούσουν λεπτομέρειες. Ρίχνανε ένα γρήγορο βλέμμα στο έκθεμα, άμα τους γυάλιζε το κοιτάγανε μερικά δευτερόλεπτα περισσότερο, αλλιώς "πάμπαρακάτ" - ξέρεις, γενιά ADHD αγαπημένη. Μου έκανε όμως εντύπωση ένας "κύριος", δεν πρέπει να ήταν λιγότερο από 30 χρονών, μπορεί να ήταν κ παραπάνω, μαθητής, ο οποίος ήταν πολύ απορροφημένος από όλο αυτό που ζούσε... προσπαθούσε να ενσταλάξει μέσα του κάτι από το μεγαλείο της τέχνης, ελπίζω να τα κατάφερε κ ό,τι κέρδισε από την επίσκεψη στο μουσείο να μην χάθηκε την επόμενη που είδε όλη την Ελλάδα να μιλά για μία πορνοταινία.

Α, μετά πέτυχα κ ένα άλλο γρουπ, από κάτι γιαγιάδες όπου μία γιαγιά είχε πάρει το ρόλο της αρχιγιαγιάς κ τους έλεγε διάφορες μπαρούφες... προφανώς είχε αναλάβει να τους "εξηγήσει" διάφορα πράγματα άλλα μάλλον δεν τα ήξερε καλά, δεν τα θυμόταν καλά, πάνε κ τόσα χρόνια που είχε τελειώσει το Λύκειο, κ γύρισε κ τους είπε ότι ο λόγος που ο Έλγιν δεν έκλεψε όλες τις Καρυάτιδες είναι διότι είναι όλες ολόϊδιες ολόϊδιες ολόϊδιες μεταξύ τους κ γι αυτό πήρε μόνο μία ως δείγμα! Το οποίο φυσικά δεν ισχύει, οι Καρυάτιδες έχουν διαφορές μεταξύ τους, ας πούμε στο μαλλί (ναι, όντως έχουν, μην νομίσεις ότι κάνω gay χιούμορ, μπούρδα, χεχεχε!).

Μερικά εκθέματα πάντως μου άρεσαν πολύ, οι Καρυάτιδες κλασικά, κ διάφορα άλλα αγάλματα κ προτομές από γκομενάκια του τότενες ήταν πολύ σέξικα. αλλά όπως κ να έχει, επειδή το έριξα πολύ στο σορολόπ να προσπαθώ να "νιώσω" το κτήριο, θα ξαναπάω με πρότζεκτ να ασχοληθώ με τα αρχαία!

επίσης, όλο αυτό που λένε κ καλά ότι υπάρχουν γυαλιά που πατάς κ νιώθεις ότι είσαι στον αέρα.... ερμ ερμ ερμ, σόρη γκάηζ, μάλλον πρέπει να το ξαναδουλέψετε λίγο.

Έφαγα κ στο εστιατόριο του μουσείου, σαλάτα μπρόκολο με κάπαρη κ λιαστή τομάτα, κ διπλό εσπρέσσο, γενικά καλή φάση το λες, οι σερβιτόροι πολύ ευγενικοί, οι τιμές πάρα πολύ φιλικές, σχεδόν αστείες, κ η τοποθεσία του είναι σε ωραίο σημείο με ωραία θέα στην Ακρόπολη, το κτίρια που θέλανε να γκρεμίσουν δεν έχουν κανένα λόγο να τα γκρεμίσουν δεν θα άλλαζε κάτι, κάτω τα χέρια σας από τον περιβάλλοντα χώρο.

Τέλος πήρα κ μερικές μαλακιούλες από το κατάστημα του μουσείου, έχει μερικά ωραία πραγματάκια, με εντυπωσίασε που είχε κ πολλά Kids stuff!

Επίσης, να πω το εξής - πόσο απίστευτα άκυρο να υπάρχει μεταλλική κυλιόμενη σκάλα σε μουσείο; πόσο απίστευτα άκυρο; έλεος, σε μουσείο είμαστε, δεν είμαστε στην Γκαρνταρόμπα του Star Trek - γιατί έχουμε γίνει τόσο φραγκολεβαντίνοι; τι θέση έχει μιά σειρά κυλιόμενες σκάλες σε ένα μουσείο της Ακρόπολης;

Για όνομα του Χεφάεστους δηλαδή.

Nα σου πω ρε σέξη βγιούερ, έχεις αναρωτηθεί ποτέ γιατί αυτά τα ρημάδια τα βραβεία της Αμερικάνικης Ακαδημίας Κινηματογράφου τα λένε όλοι Oscars;

όχι; όχι; ΟΧΙ; είσαι σίγουρας; πραγματικά σίγουρας; για ξανασκέψου το.... μπρος, ξανασκέψου! άντε...

αχά! ορίστε, είδες που τελικά είχες αναρωτηθεί!!!

Γι αυτό κ σήμερα, 5 μέρες πριν την απονομή των βραβείων του 2010, το πρόβατο σου το αγαπημένο έχει αφιέρωμα για να μπορείς να κάνεις φιγούρα στο Oscar Party κ να λένε όλοι "μα που τα ξέρεις όλα αυτά; γιου αρ χότ, λετς χέηβ σεξάκοι ΤΩΡΑ, αη γουόντς για!!!"

Γιατί λοιπόν τα λέμε Oscars; Γουανταφάκ νέημ ηζ δατ; Πως προήλθε;

Λοιπόν, χμφ χμφ χμφ, υπάρχουν διάφορες εκδοχές, στις παρουσιάζω ξεκινώντας από την λιγότερο κ ανεβαίνοντας προς την περισσότερο σέξικη:

1- Η πρώτη εκδοχή, η εκδοχή του κάγκουρα, λέει ότι ο Walt Disney έδωσε το προσωνύμιο Oscar στο βραβείο, ένα βράδυ του 1934 πού βρεχε, πού βρεχε μονότονα. Βέβαια, κανείς δεν μπορεί να το επιβεβαιώσει, κ επιπλέον επειδή αυτό είναι δήλωση του ίδιου του Walt κάπου πρέπει να έχουμε το νου μας! κ εγώ μπορώ να ισχυριστώ ότι είμαι ο άθρωπας πίσω από τον blogger πρόβατο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι κ αλήθεια!! Κ επιτέλους Γουόλτ, μην είσαι ΤΟΣΟ πλεονέκτης! μα όλες τις ωραίες ιδέες εσύ τις είχες; δεν νομίζω.

2 - Η δεύτερη εκδοχή, κάπως πιο σέξικη αλλά μην βιαστείς να μείνεις μόνο με το σωβρακάκι ακόμα, λέει ότι το όνομα Oscar χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά από έναν δημοσιογράφο του Hollywood, το 1934 πάλι, σε ένα άρθρο του που αναφερόταν στο βραβείο ερμηνείας που είχε κερδίσει η Katherine Hepburn εκείνη την χρονιά. Ο ίδιος εξήγησε ότι έδωσε αυτό το παρατσούκλι στο βραβείο γιατί η τελετή της απονομής του φάνηκε πάρα πολύ εξηζητημένη κ ήθελε να το χαλαρώσει λίγο το πράγμα.

3 - Η πιο γνωστή εκδοχή από όλες - αλλά όχι η πιο σέξικη - είναι αυτή που λέει ότι, πάλι την δεκαετία του 30, η βιβλιοθηκάριος της Αμερικάνικης Ακαδημίας Κινηματογράφου, είδε το άγαλμα κ εντελώς αυθόρμητα είπε "γουναταφάκ; μοιάζει με τον θείο μου τον Όσκαρ!!!! γιου γκό στάτχιου!!!!! γιου γκό μπόη, α σεη!". Ε, κ τα ρέστα είναι ιστορία (the rest is history), το προσωπικό της ακαδημίας άρχισε να λέει το βραβείο Oscar μεταξύ τους κ σιγά σιγά όλοι άρχισαν να το λένε έτσι κ τελικά το 1939 έγινε το επίσημο όνομα.

4 - Αλλά η πιο αγαπημένη μου εκδοχή άπό όλες, είναι κ η πιο σέξικη/κίνκικη. Η θεά Bette Davis το 1935 κέρδισε το αγαλματάκι για τον ρόλο της στην ταινία Dangerous, και μόλις το είδε είπε "ομητζή! ο ποπουλίνο του αγάλματος μοιάζει με τον ποπουλίνο του Oscar!!!!". Όπου, Oscar ήταν το όνομα του τότε άντρα της, ενός μουσικού - χωρίσαν κάποια στιγμή, είχε κάνει τάμα να έχει 3 διαζύγια πριν τα 40 η Bette κ τον έστειλε, αλλά το εντυπωσιακό είναι ότι η επόμενη γυναίκα του μουσικού επιβεβαίωσε όχι μόνο την ιστορία αλλά κ το ότι ο κωλαράκος του κυρίου ήταν τόσο ωραίος όσο ο κωλαράκος του αγαλματίδιου! Που θα πει ότι από όλες τις εκδοχές του γιατί ονομάστηκε Oscar αυτή είναι η αγαπημένη μου sexy viewer! να εδώ κ το ζευγάρι:


Κ μια κ είμαστε στο θέμα να κ από που πήραν το όνομά τους κ μερικά ακόμα διάσημα βραβεία

Τα Tony που είναι τα Oscars του Broadway ονομάστηκαν έτσι προς τιμήν της ηθοποιού/σκηνοθέτη Antoinette Perry η οποία πέθανε το 1946, μία χρονιά πριν την πρώτη απονομή των Tonies. Να κ μία φωτό της όταν ήταν νιούδι:

Τα βραβεία Grammy ονομάστηκαν έτσι από την λέξη Grammophone της οποίας είναι η κομμένη εκδοχή. Κάποια στιγμή θέλαν να τα ονομάσουν Eddy από το όνομα του Edison που ανακάλυψε το γραμμόφωνο, αλλά τελικά δεν έκατσε (φιου φιου φιου, άγιο είχαμε).

Τα Emmy Awards, τα Oscar της τηλεόρασης, ονομάστηκαν έτσι από την λέξη Immy που ήταν η ορολογία για ένα είδος κάμερας που τότε θεωρείτο σούπερ ντούπερ τεκνόλοτζη κ έτσι. Κ μετά το Immy έγινε Emmy επειδή θεωρήθηκε πιο ταιριαστό σε γυναικείο σύμβολο όπως είναι το αγαλματάκι.

Τέλος, τα βραβεία "Μαύρο Σωβρακάκι" τα ετήσια βραβεία που τιμούν όσους διακρίνονται στο σεξάκοι καθημερινά, ονομάστηκαν προς τιμήν του μαύρου σώβρακου Marks & Spencer που φορά, μεταξύ άλλων προτεργατών του πχιοτικού σεξ, κ ο Γιώρζ Τρούλη.

α, κ δες κ ένα πολύ ενδιαφέρον γράφημα για τα Oscars, γιου γκο μπόη:

Source: LocateTV


δεν έχεις παράπονο, σε έχω στα όπα όπα! άντε κ καλή επιτυχία να έχουν στα φετεινά Oscars όλοι οι συγγενείς μας!

ο τίτλος είναι η ατάκα με την οποία κλείνει η καλλίτερη ταινία που έχω δει φέτο, το Νισή των Καταραμένων (Shutter Island στα ελληνικά).

Θεός Σκορσέζε, θεός τι να σου λέω τώρα, ο τύπος είναι τεχνίτης απίστευτος να δημιουργεί ατμόσφαιρα κ να σε στοιχειώνει.

Επίσης, πολύ καλός κ ο Leonardo ο Κάπριος - εντάξει, το γκομενάκι θα μας τη βγει ο καλλίτερος ηθοποιός της γενιάς του. γιου γκο μπόη ειλικρινά!

Όμως από όλα τα καλά πράγματα της ταινίας το μπεστεροτερότερο είναι... η ιστορία, το σενάριο. Το βιβλίο που βασίζεται η ταινία το έχει γράψει ο τύπος που έγραψε κ το Mystic River - κ εγώ μόνο ένα έχω να πω. Γιου γκο Μπόη ξανά μανά!

Η εξέλιξη της πλοκής της ταινίας είναι εντελώς αναπάντεχη, μα εντελώς, δεν πάει το μυαλί σου με τίποτε... εγώ το μόνο που μπορώ να κάνω για να σε ιντριγκάρω λίγο περισσότερο να πας να την δεις είναι να σε ρωτήσω μερικά πράγματα που καλό είναι να προσέξεις.

Κ έτσι ίσως καταφέρεις να διαπιστώσεις την ώρα που βλέπεις την ταινία ποιος είναι πίσω από τη συνομωσία που προσπαθεί ν ανακαλύψει ο Lio. Πρόσεξε λοιπόν... ... .... ... .... (μουσική τουάηλαητ ζόουν: τίρου ρίρου ρίρου ρίρου ρίρου ρήρου...)

γιατί ο υφιστάμενας του Di Capprio είναι μικρότερός του σε ηλικία;
γιατί ο Κάπριο ξερνά σε θάλασσα που δεν έχει κύματα;
Γιατί οι αστυνομικοί που υποδέχονται τους δύο ομοσπονδιακούς πράκτορες, τον Κάπρηο κ τον Ρούφαλο είναι, όντως τόσο στην τσίτα; (γκετ α λητλ λεηντ, ρε πήπολ)
γιατί ο Μαχάτμα Γκάντι είναι τόσο θετικός κ έχει πόζητηβ θήγκηγκ κ φοράει κοστούμι αλλά κ γυαλιά;
Γιατί o Caprio έχει τόσο μεγάλη ευκολία να κυκλοφορεί με την στολή του νοσοκόμου;
Γιατί ο Caprio δεν αισθάνεται καθόλου ενοχή που σκότωσε αυτούς που σκότωσε στο τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου;
Γιατί ο δεύτερος γιατρός, ο Γερμανός, δεν σηκώνεται να τον συναντήσει όταν τον πρωτοβλέπει;
Γιατί το νησί στο τέλος της ταινίας είναι άθικτο μετά από την φοβερή καταιγίδα;
Πως είναι δυνατόν μία γυναίκα να κοιμάται ήσυχη σε μία σπηλιά που είναι γεμάτη από ποντίκια, έχει περισσότερα κ από το χωριό της Μίνι Μάους;

δεν σε προβληματίζω άλλο, νομίζω ότι αν μη τι άλλο έχεις καταλάβει ότι πρόκεται για ένα ιδιαίτερα πολυσήμαντο κ σπουδαίο έργο.

ΚΟΝΤΟΛΟΓΙΣ: ΣΕ ΙΚΕΤΕΥΩΩΩΩ ΔΕΣ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΑΥΤΗ (κ όχι, ανόητε, ΔΕΝ είναι η θεία μου η Μαριγκούλα μέτοχος-χρηματοδότης του έργου)

Έβρεχε. Πολύ ώρα τώρα. Από τις 9 κ κάτι. Κ ήταν πια 3 κ μισή τα ξημερώματα. Ο M.A. βγήκε από το μαγαζί που διασκέδαζε και με μισομεθυσμένα βήματα πήγε προς τα μαζεμένα ταξί απέναντι.

Ήταν χαρούμενος. Με το μεθύσι, με την κίνηση στο Γκάζι, με την ψιλή βροχή, με την μυρωδιά των ψημένων κρεατικών από τις πλανόδιες καντίνες, με όλα γύρω του. Κάθησε στο πίσω κάθισμα του ταξί κ είπε ένα χαρούμενο "καλημέρα" στον οδηγό. Εκείνος τον κοίταξε παραξενεμένος - μα "καλημέρα" στις 4 παρά το πρωί; - "περιφερειακό Λυκαβητού πάω" συνέχισε ο Μ.Α. "Από Εξάρχεια πάμε, να γλυτώσουμε την κίνηση, από Μεγάλου Αλεξάνδρου κ μετά συνεχίζουμε από Μουσείο". Ο οδηγός δεν μίλησε πάλι, πάτησε το γκάζι κ ξεκίνησε.

Ο Μ.Α. δεν είχε όρεξη για κουβέντα, όπως είχε συνήθως, έτσι ούτε που πρόσεξε την σιωπή του ταξιτζή. Βυθίστηκε στις σκέψεις του, με το κεφάλι του λίγο γερμένο στα αριστερά, σε αυτήν την στάση που οι φίλοι του την έλεγαν "συγγραφική" ή "σκεφτική".

Ναι, ναι, επιτέλους ήρθε η ώρα να ζήσω κ εγώ, να χαρώ, να ερωτευτώ... Από σήμερα, από τώρα, όλα αλλάζουν, τίποτε δεν θα είναι πια το ίδιο. Θα βάλω τα δυνατά μου να πάει καλά το πράγμα με τον Σ. φαίνεται καλό παιδί κ αισθάνομαι πως του αρέσω. Μου αρέσει που του αρέσω... κ μου αρέσει κ εκείνος πολύ! Μα, πως γύρισε να με προσέξει αυτός εμένα;

Το ταξί φρενάρισε απότομα κ ο Μ.Α. ταρακουνήθηκε στην θέση του. Ένα μηχανάκι είχε βγει με κόκκινο. Ο οδηγός μουρμούρισε μία βρισιά κ έβαλε μπρος το ταξί που είχε σβήσει με το απότομο φρενάρισμα. Ήταν νέος, σε ηλικία ανάμεσα στου Μ.Α. κ του Σ.

Όταν μου είπε ξαναβούλιαξε στις σκέψεις του ο Μ.Α. ότι είναι μόνο 28 χρονών, 15 χρόνια μικρότερός μου, το πρώτο που σκέφτηκα για αυτόν είναι πως ήταν κανένα τσόλι. Ή πως του άρεσαν οι γέροι... Που να πιστέψω πως θα του άρεσα εγώ; Εγώ, που δεν είχα επιτυχία στους 28άρηδες ούτε όταν ήμουν εγώ 28... ...τώρα αυτό. Αλλά, θα σταματήσω να σκέφτομαι έτσι. Γιατί τώρα είμαι βέβαιος για αυτά που βλέπω στον Σ. κ για αυτά που αισθάνομαι. Κ είναι όλα υπέροχα. Υπέροχα. Με φιλάει κ μου δίνει όλο του το στόμα με εμπιστοσύνη! Αισθάνομαι σαν να με φιλά χαμογελαστός, με γεμίζει χαρά...

Σήκωσε τα μάτια του κ κοίταξε έξω από το παράθυρο του ταξί. Είχαν φτάσει Πατησίων κ Ακαδημίας. Η κίνηση είχε χαλαρώσει. Η βροχή συνέχιζε να πέφτει απαλά κ επίμονα.

Θα κάνω τα πάντα για να είμαι μαζί με τον Σ. Αύριο θα πω στην μητέρα μου ότι θα βρω ένα σπίτι να μείνω μόνος μου - για να την παρηγορήσω θα της πω ότι θα είναι κάπου κοντά της. Κ θα πάω να κλείσω ένα αυτοκίνητο, δεν μπορεί να είμαι 43 κ να ζω σαν φοιτητής, όλο με ταξί κ συγκοινωνίες!! Κ θα ανακατέψω κ τον Σ. στο καινούργιο σπίτι, σιγά σιγά βέβαια, για να το κάνουμε μαζί την φωλίτσα μας. Κ με το αυτοκίνητο θα πηγαίνουμε εκδρομές, διήμερες κ τριήμερες. Η μάνα μου να σταματήσει. Δεν θα μου καταστρέψει την ζωή. Πρέπει να ζήσω, να ζήσω...

Ο οδηγός άνοιξε το ραδιόφωνο. Μένω εκτός, θυμάμαι ονόματα, τρέχω με ταχύτητα φωτός, μένω εκτός σαν κάτι στόματα, πού 'διωξε απ΄ τον κόσμο ενάς λωτός, τραγουδούσε η Αρβανιτάκη.

Τα κάνω όλα υπόγεια στην ζωή μου, κ αυτό θα αλλάξει από αύριο κιόλας. Οι φίλοι μου δεν ξέρουν για μένα τίποτα από όσα έχουνε σημασία. Στη δουλειά μιλάω για γκόμενες. Σεξ κάνω στα κρυφά, κ σπάνια, μέσα από το Internet. Σχεδόν όλος ο ελεύθερος μου χρόνος είναι για τη μάνα μου, να της κάνω παρέα κ να την τρέχω σε συγγενείς. Κ μέσα σε όλο αυτό το βουνό των υποκρισιών κ των υποχρεώσεων, έχω χαθεί από το μόνο πράγμα που κανείς μπορείς να βασιστεί, τον εαυτό κ τις επιθυμίες του.

Μπήκανε στην Ασκληπιού. Η βροχή είχε δυναμώσει, μία τελευταία αναλαμπή πριν σταματήσει, κ ο ταξιτζής είχε ανάψει τσιγάρο. Ο Μ.Α. έπαιρνε τζούρες από τον καπνό. Του άρεσε.

Άλλά το πιο σημαντικό από όλα, η πρώτη κ μεγάλη προτεραιότητα είναι ο Σ. Αυτός θα με βοηθήσει περισσότερο από ο,τιδήποτε άλλο - χωρίς να το ξέρει θα γίνει ο οδηγός μου στην καινούργια, ελεύθερη, πραγματική ζωή. Θα είμαι μαζί του ανοιχτός σαν παιδί που το αγαπάνε, θα του λέω ό,τι σκέφτομαι κ αισθάνομαι, ανοιχτά κ ειλικρινά. Με εμπιστοσύνη κ με γαλήνη. Τέρμα τα ψέματα κ οι διπλές ζωές. Θα σβήσω απόψε κιόλας τα προφίλ μου στο Internet. Θα κυκλοφορώ μαζί του χωρίς να φοβάμαι μη μας δει κανείς κ θα του δείχνω χωρίς κόμπλεξ πως τον αγαπάω κ μου αρέσει. Κ μετά, αυτή την γενναιότητα θα την βγάλω σε όλη μου την ζωή, σε όλα!

Εξεπλάγη με τον εαυτό του. χρησιμοποίησα την λέξη αγαπάω!!. Η συνειδητοποίηση τον γέμισε χαρά.

- "Εδώ δεξιά, κ στην δεύτερη γωνία θα κατέβω." είπε στον οδηγό.

Είχανε φτάσει. Έβγαλε 10 ευρώ από την τσέπη κ τα έδωσε στον άντρα. Εκείνος άρχισε να ψάχνει ρέστα, να του δώσει 2 ευρώ.

- "Εντάξει είμαστε", είπε ο Μ.Α.

Γιόρταζε την καινούργια του ζωή απόψε, την αρχή της, κ κερνούσε!

Βγαίνοντας από το ταξί διαπίστωσε πως η βροχή είχε σταματήσει. Τι καλός οιωνός!

... ... .... .... .... .... .... .... ... ... ... ...

Πολλά χρόνια μετά, ένα χειμωνιάτικο απόγευμα, βροχερό σαν εκείνο το ξημέρωμα με τον αμίλητο ταξιτζή, ο Μ.Α. βρισκόταν μόνος στο σπίτι του. Ήταν το σπίτι που του είχε αφήσει η μητέρα του με την διαθήκη της, αυτό το σπίτι στο οποίο είχε ζησεί όλη του την ζωή. Δεν είχε τελικά νοικιάσει διαμέρισμα για να μείνει μόνος. Ούτε αυτοκίνητο πήρε για να πηγαίνει εκδρομές. Κ με τον Σ., βρέθηκαν ακόμα μερικές φορές, κ ύστερα χάθηκαν, από μία εντελώς ανόητη παρεξήγηση... - κάποιος δεν πήρε τον άλλο τηλέφωνο κ μετά, έτσι, λες κ οι άνθρωποι είναι κέρματα μικρής αξίας να τους αφήνεις να εξαφανίζονται, χάθηκαν... Η ζωή του Μ.Α. δεν άλλαξε ποτέ.

Μόνο που αυτό το βροχερό χειμωνιάτικο απόγευμα, μερικά χρόνια μετά το θάνατο της μητέρας, βρήκε το κασκόλ που φορούσε τότε. Κ τα χρώματα του κασκόλ του θύμισαν κάτι από τις σκέψεις του της βραδιάς εκείνης της μακρυνής.

...Αλλά τίποτε πολύ ξεκάθαρο.

Labels: story

Εχτές, πήγα στην συναυλία της Ute Lemper στο Μέγαρο. Ένα έχω να πω πριν σε αλλαλλιάσω στις λεπτομέρειες: Γιου γκο φράου γκράνη!

Το Μέγαρο ήταν γεμάτο γεμάτο γεμάτο γεμάτο! Μόλις είδα τα πλήθη στον προθάλαμο "πάει λέω, τρελάθηκε ο Έλληνες, δεν κοιτάνε που μας πάει γαμιώντας η Μέρκελ με τα οικονομικά, πάνε κ στηρίζουν Γερμανίδα τραγουδίστρια η οποία θα τραγουδήσει τάγκο, μωρέ καλά κάνει η Ντόητσε Μπάνκ κ δεν μας αφήνει σε ησυχία!". Δεν το περίμενα με τίποτε να έχει τόσο κόσμο. Μα η Ute Lemper να έχει τέτοιο ρεύμα; Κ όμως, φαίνεται ότι η Φράου έχει φανατικό κοινό. Κ καθόλου άδικα όπως απεδείχθη.

Όσο για το είδος του κοινού; Όπως θα φανταζόσουν το κοινό του Μεγάρου, ακριβώς έτσι. Μεσήλικα ζευγάρια ως επί το πλείστον, με ένα τάτσ από αδελφές που ήρθαν να θαυμάσουν την θεά κ ένα τατσ από λίγο πιο φάσιον κράουντ που μάλλον βρήκε δωρεάν προσκλήσεις από μία φίλη, που είχε μία ξαδέλφη, που τα είχε κάποτε με έναν, που τώρα έχει ένα γκομένο, ο οποίος είχε δύο προσκλήσεις αλλά δεν μπορούσε να πάει.

Ομολογώ. Πήγα με πολύ αρνητική διάθεση. Πολύ. "Τζήζας" έλεγα μέσα μου, "ο μεην Γκοτ" ξαναέλεγα "τι θα δω πάλι, γιατί χαλάω το Σάββατο μου με παρακμιακά μεσοπολεμικά τραγούδια κ τάγκο κ όλο αυτό το δραματικό που είναι τόσο εκτός της εποχής; Γουανταφάκ, γιατί δεν κάθομαι σπίτι να κάνω μαραθώνιο Ρετιρέ με πακοτίνια;". Το πράγμα γινόταν χειρότερο γιατί δεν είχα ιδέα για την Ute Lemper άρα δεν είχα από κάτι να πιαστώ, κάτι για να περιμένω. Πήγα άγνωστος μεταξύ αγνώστων...

Η Ute βγήκε στην σκηνή ακριβώς στην ώρα της, αμέσως μετά από τους 4 μουσικούς της (πιανίστας, ντράμερ, μπαντονεονίστας, κοντραμπασίστας) που την περιστοίχιζαν στην σκηνή του Μεγάρου. Στο πρώτο τραγούδι, οι φόβοι μου επιβεβαιώθηκαν. "Μεην Γκοτ" είπα ξανά μανά "τι είναι αυτό που ακούω;". Δεν μου άρεσε, δεν μου άρεσε, δεν μου άρεσε. Σαν να μου φάνηκε παράφωνη; Σαν να ήταν τρακαρισμένη; Σαν να ήμουν ακόμα υπό την επήρρεια της κακής μου προκατάληψης;... αρονό. Πάντως το πρώτο δίλεπτο ήμουν ψυχρός. Κ πολύ γρουσούζης, ήμουν σίγουρος ότι δεν θα περάσω καλά.

Αλλά τώρα, λέω "τι τυχερός που ήμουν που δεν ενέδωσα στην ξυνίλα μου, κ πήγα τελικά να δω την συναυλία". Πέρασα εξαιρετικά! Η Ute ήταν τέλεια. Τέλεια. Καλλιτέχνεν με Κ κεφαλαίο! Πραγματική Show Φράου (αντί για γούμαν λέω φράου επειδή είναι Γερμανίδα).

Μου άρεσε πολύ που στην παράσταση όλο το παιχνίδι έγινε με λιτά στοιχεία. Η Ute βγήκε με ένα μαύρο παλτό, που έβγαλε ένα τραγούδι μετά για να αποκαλύψει μία πολύ σένια πορφυρή/κόκκινη τουαλέτα. Ύστερα χρησιμοποίησε ένα μπόα σε μερικά τραγούδια, ύστερα ένα καπέλο α λα Charlie Chaplin, ύστερα πάλι μία καρέκλα. Μετά ξάπλωσε λίγο πάνω στο πιάνο κ έπαιξε με τους μουσικούς... Απλά πράγματα, λιτά, πολύ ωραία δεμένα. Καμία σχέση με την Hollywood λογική του Show που άμα δεν καεί ζωντανός ένας από το μπαλέτο επί σκηνής, δεν λογίζεται σοόυ!. Ήταν πολύ "αναζωογονητικό" να βλέπω ότι με σχετικά απλά μέσα, που είναι όμως πολύ δουλεμένα, δημιουργείται τόσο υποβλητική ατμόσφαιρα που σε παρασέρνει.

Η δομή του προγράμματος ήταν επίσης μονοσήμαντη. Μερικά τραγούδια, λίγη πρόζα, μερικά τραγούδια, λίγη πρόζα, μερικά τραγούδια. Αλλά η πρόζα ήταν τόσο δουλεμένη, τόσο ευχάριστη. Αν κ αναφερόταν σε θέματα όπως κάποιες ιστορικές περιόδους του 20 αιώνα, την γέννηση μουσικών οργάνων κ χορών, το Παρίσι κ το Βερολίνο, τους Ναζί κ άλλα ακαδημαϊκά αυτό το "ακαντέμια" δινόταν με έναν πολύ "δημιουργικό" κ ενταγμένο στην αίσθηση "συναυλία - χτίσιμο ατμόσφαιρας" τρόπο. Μα πόση δουλειά πρέπει να έπεσε.

Η Ute νομίζω πως είναι παράδειγμα καλλιτέχνη που πρέπει να περνά εκατομμύρια των εκατομμυρίων ώρες εξασκούμενη πάνω στην τέχνη της. Ο τρόπος που κινείτο κ χόρευε, οι εκφράσεις της, η άνεση της με το μικρόφωνο, οι μυς στην πλάτη της που είναι αποτέλεσμα καθημερινής άσκησης, το πόσο ήλεγχε την εμφάνιση κ την κίνησή της, η μεγάλη ευκολία με την οποία έπαιζε με τα διάφορα αντικείμενα που χρησιμοποιούσε (το μπόα, το καπέλο, την καρέκλα), η χαλαρότητα με την οποία έπαιζε με την μακρυά ουρά της τουαλέτας χωρίς να παραπατήσει ούτε μία φορά.... είναι αποδείξεις ότι η γυναίκα πρέπει να περνά στις πρόβες ατέλειωτες ώρες. Γερμανική πειθαρχία παιδί μου, τι να λέμε τώρα!

Τα τραγούδια δεν ήταν όλα πολύ γνωστά, κ ούτε κ ιδιαίτερα του γούστου μου. Αλλά δημιουργούσαν ένα πολύ ωραίο κ δεμένο σύνολο. Που γινόταν ακόμα πιο δεμένο χάρη στα λίγα λόγια που έλεγε η Ute κάθε 4-5 τραγούδια. Αποθέωση του καλλογραμένου κειμένου!!! Σε έβαζε στο κλίμα, σου έδινε στοιχεία για το τι ακούς ώστε να μην νιώθεις ξέμπαρκος, σε μετέφερε σε κόσμους κ σε άλλες εποχές... Μαγικό κείμενο, ξαναλέω, μαγική δομή παράστασης!

Χειροκροτούσα ενθουσιασμένος κ δυνατά! Το άξιζε με το παραπάνω. Γιου γκό φράου γκράνη!

Είπε πάρα πολύ ωραία το ne me quite pas. Με αυτό έκλεισε. (Παραδίπλα είδα κάτι αδελφές που κλαίγανε. Κλάσικ. Δώσε δράμα κ πάρε τους την ψυχή...)

Με ψάρωσε τρελά που τραγουδούσε με διαφορετικά στιλ φωνών... απίστευτο. κ με όλα τα στιλ τραγουδούσε πολύ ωραία!

Παρακαλούνται οι Ελληνίδες τραγουδίστριες που θέλουν να ανανενώσουν την εικόνα τους με τον πιο ουσιαστικό τρόπο να πάνε να δουν τι κάνει η Ute. Κ μετά να στρωθούν στις πρόβες.

Κ εσύ να πας να την δεις σέξυ βγιούερ. στο προτείνω ανεπιφύλακτα! Θα περάσεις υπέροχα.

Το ελληνικό κοινό ωριμάζει! Όταν η Ute βγήκε στην σκηνή, δεν χειροκρότησαν... δεν υπάρξε από την πλευρά της ούτε κάποια υπόκλιση ούτε κάποια άλλη ένδειξη ότι πρέπει να χειροκροτήσουμε κ έτσι όλοι είπαμε "μας κάνεις την Γερμανίδα την ψυχρή; Το ίδιο κ εμείς μπήτσ!!! Δεν θα πάρεις χειροκρότημα ζέσταμα!". Πολύ σωστό, πολλές παραστάσεις έχουν καταστραφεί επειδή μία ευσυγκίνητη αρχίζει να χειροκροτά στο πιο ακατάλληλο σημείο.

Σου είπα να πας να την δεις απόψε την παράσταση; αν ναι, στο ξαναλέω!

Χρωστάω τεράστια χάρη στον άθρωπα που με κάλεσε. Μου άλλαξε όλη μου την ψυχολογία αυτή η συναυλία. Μου θύμισε γιατί οι άθρωπες έχουμε τόση εμμονή με την τέχνη. Διότι όταν αξίζει, όταν πετύχει, σε βγάζει από το βαρύ, βαρετό κ πνιγηρό της καθημερινότητας μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα μόνο.

Ok, πήπολ, σέγυ βγιούερ μου αγαπημένε, πάλι σε χρειάζομαι.

Μέγαλο δίλημμα έχω πάλι (σ.τ.σ.: παρακαλείται η διχασμένη προσωπικότητα να προσέλθει στον έλεγχο εισιτηρίων, η διχασμένη προσωπικότητα να προσέλθει στον έλεγχο εισιτηρίων), κ επειδή βαριέμαι να σκέφτομαι κ να κοντρα-σκέφτομαι, κ να τα ζυγίζω όλα κ ξανά μανά από την αρχή, ΕΣΥ θα αποφασίσεις τι θα κάνω για το φλέγον πρόβλημα μου. Ok; Οκ!

Σε λίγες μέρες έρχεται η ώρα της ετήσιας επίσκεψή μου στον οδοντίατρο. Βασικά, έχω δύο χρόνια να πάω, αλλά μια κ μεγαλώνουμε αφ' ενός αλλά κ τα εξώφυλλα στα περιοδικά αυξάνονται αφ' ετέρου, πρέπει λίγο να κάνουμε επιμέλεια χαμόγελου, παρά την κρίση, παρά την βαρεμάρα.

Σε αντίθεση με πολλούς άλλους, για μένα η επίσκεψη στον οδοντίατρο δεν είναι επίφοβη εμπειρία, κάθε άλλο!

Γιου 'συ, χαίρομαι να κάνω κάτι για τα δόντια μου από την μία, κ από την άλλη, επειδή, φτου γκάρλιξ φτου φτου φτου, δεν έχω μεγάλα προβλήματα στην στοματική κοιλότητα δεν γίνομαι αντικείμενο οδυνηρών κ πολύπλοκων εργασιών. Άντε το πολύ πολύ ένα καθαρισμό κ αυτό είναι.

Συν τοις άλλοις, είμαι κ πολύ ευχαριστημένος από το οδοντιατρίο όπου πηγαίνω (γιου γκο ντέντηστ!!!!) οπότε όλα καλά...

ή μήπως όχι όλα καλα; χμφ χμφ χμφ χμφ χμφ

Άκου να δεις τι έχει γίνει κ ΠΟΥ ακριβώς χρειάζομαι την βοήθειά σου. Το πρόβλημα είναι ότι ο οδοντίατρος μου δεν είναι ένας, αλλά δύο. Δηλαδή είναι ο οδοντιάτρος μου κ μαζί κ ο γιος του ο οποίος συστεγάζεται στο ίδιο ιατρείο.

Ο μπαμπάς ντέντηστ είναι κοντά στα 55, ο ντέντηστ τζούνιορ είναι κοντά στα 30. Έχω κάνει καρέκλα οδοντιατρική κ με τους δύο (πως λέμε έχω κάνει κρεβάτι με τη μισή Αθήνα, ε, το αντίστοιχο σε οδοντίατρο είναι το "έχω κάνει καρέκλα οδοντιατρική").

Όταν, λοιπόν, σε μερικές μέρεις θα πάρω τηλέφωνο να κανονίσω το ραντεβού για τον ετήσιο οδοντικό τσεκάπ θα ερωτηθώ "Θέλω να μου κάνει επιμέλεια χαμόγελου ο μπαμπάς ντέντηστ ή μήπως προτιμώ τον ντέντηστ τζούνιορ;"

Εκεί αρχίζει το βάσανό μου γμτ φακ φακ φακ φακ!

κ οι δύο έχουν τα πλεονεκτήματά τους, κ οι δύο έχουν τα καλά κ τα κακά τους....

Ο νεότερος έχει αντοχή στον καθαρισμό κ βρίσκεται στο απόγειο του οδοντιατρικού του μένους. Έχει πάθος, ορμητικότητα. Ο μεγαλύτερος από την άλλη έχει κάνει την εξάσκηση του κ ξέρει πως να σε ικανοιποιήσει, γρήγορα κ εύκολα. Χωρίς καθόλου ενόχληση, θα έχεις ένα τέλειο χαμόγελο.

Επιπλέον ο μπαμπάς δεν κάνει λάθη, είναι πολύ ελαφροχέρης κ έμπειρος - από την άλλη ο μικρός δεν είναι κυνικός με το στόμα σου, δεν έχει δει δισεκατομμύρια στόματα κ κουφάλες κ άρα σε αντιμετωπίζει με μεγάλη φροντίδα...

Ο μεγαλύτερος έχει να μιλήσει μαζί σου για Μπαχ, Ελύτη, Σεφέρη, Βάρναλη, Duran Duran. [Βασικά το "μιλήσει μαζί σου" είναι ευφημισμός με την έννοια ότι στην πραγματικότητα αυτός μιλάει κ εσύ απλός κάνεις (επειδή είναι μπουκωμένο το στόμα) "χμμμμμμμουχμμμμουουουυουο χμμμμουχμμμουχμμμμουοχμμμου χμμμουοχμμμμουοχμμμμου" συμφωνώντας πάντα με ότι λέει (τρελός είσαι να διαφωνήσεις με τον οδοντίατρο όταν έχει τον τροχό μέσα στο στοματάκι σου;)]

Από την άλλη καλή κ η πχιότητα, αλλά με τον τζούνιορ ντέντηστ θα μιλήσεις για lady gaga, παπακαλιάτη, το blog της α,μπα, την αυτοκτονία του McQueen, το πόσο χάλια έχει γίνει ο πεζόδρομος στο Γκέηζη κλπ κλπ. Ξέρει ρε παιδί μου πιο νεανίκ θέματα, πιο εφήμερα.... Δεν είναι λίγο κ αυτό!!!!

Ακόμα, με τον μπαμπά ντέντηστ ξέρεις ότι έχει δικό του τροχό, ενώ ο τζούνιορ ντέντηστ δανείζεται τον τροχό του μπαμπά (άρα επί της ουσίας, ό,τι κ να διαλέξω, με τον ίδιο τροχό θα κάνω επιμέλεια χαμογέλου - άρα εδώ δεν έχωμε δίλημμα).

επίσης, ο μικρός δεν γυοιστάρει καθόλου τις δεσμεύσεις, δεν πρόκειται να σου δώσει χαρτάκι με το επόμενο ραντεβού φεύγοντας. θα σου πει ένα "ελπίζω να μην σε πόνεσα κ να ήταν κ για σένα απολαυστικό" κ έξω από την πόρτα.

Αντίθετα ο ντάντη ντέντηστ θα σου βγάλει καρτούλα όπου με ακριβή πένα ασπροκορφή θα γράψει "ημερομηνία επόμενου καθαρισμού έξι μήνες από σήμερα". Συγγνώμη αλλά αγχώνομαι! Είναι ωραίο να ξέρεις ότι ο άλλος δεν σε θέλει μόνο για ένα καθαρισμό αλλά από την άλλη επειδή κάναμε μία λεύκανση δεν σημαίνει ότι θα παντρευτούμε κιόλας. Συγγνώμη.

Αχ κ να ήταν μόνο αυτά. Υπάρχουν κ αλλού διαφορές που δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να μεγαλώσουν το δράμα μου.

Πιχι ο τζούνιορ είναι χαλαρός κ δεν σε πρήζει με συμβουλές για "οδοντικό νήμα πάντα", "βούρτσισμα μετά από κάθε γεύμα" κ "ποτέ κόκκινο κρασί μετά το σεξ", αλλά από την άλλη ο ντάντη ντέντηστ σου δίνει μία αίσθηση εμπιστοσύνης με το να σου τα επαναλαμβάνει όλα αυτά κάθε φορά. Ξέρεις ότι ο άθρωπας ενδιαφέρεται για το στόμα σου ρε παιδί μου, δεν σε βλέπει ως μία ακόμα οδοντιατρική καρέκλα.

Καταλαβαίνεις τώρα το ΤΕΡΑΣΤΙΟ δίλημμά μου; χάου μο ντέσπερεητ κεν γιου γκο; χαόυ μο;

Βοήθα, λοιπόν σέξυ βγιούερ κ κάστ γιοουρ βόουτ γιατί με βλέπω να το χάνω...

Να προτιμήσω Ντάντη Ντέντηστ ή Τζούνιορ Ντέντηστ; Οι γραμμές είναι ήδη ανοιχτές (στα σχόλια, άσε το τηλέφωνο κάτω μπούρδα, χεχεχε)

Α, σημείωσε ότι όσον αφορά το γκομενάκι φάκτορ κ οι δύο υποψήφιοι έχουν τις χάρες τους, δεν μπορώ μόνο με γνώμονα αυτό να αποφασίσω. Ο ένας είναι θεληματικό πηγούνι, γκρίζοι κρόταφοι, στιβαρά εργαλεία καθαρισμού ενώ ο άλλος είναι τζοβενέ, νιούδη κουκλάκι ζωγραφιστό.

καταλαβαίνεις τώρα τι περνάω; ευτυχώς τα έχουν περάσει κ άλλοι, αυτά βλέπω κ παρηγοριέμαι:

Labels: έχω δίλημμα ποιο δρόμο να διαλέξω

Great News!!!
Μόλις με πήρε τηλέφωνο η γιαγιά μου από το Μανχάταν να μου πει ότι της έστειλε mms η προγιαγιά της από το L.A. πως η αγαπημένη μας Sade πήγε με το Soldier of Love στο νούμερο 1 των άλμπουμ της Αμερικής με πωλήσεις 502 χιλιάδες αντίτυπα. ουάου!

το οποίο είναι σούπερ σπούκη, ότι δηλαδή πούλησε 502 χιλιάδες αντίτυπα, διότι η ηλικία της Sade είναι.... 52!!! Γουανταφάκ; 502, 52, 502, 52... ωχ... ωχ... σαν να ακούω κάτι να ανεβαίνει προς τα δω.... κάτι στοιχειωμένο... ωχ... ωωωωωωχ.

Ενηγουέη ας μη γινόμεθα δυσειδαίμονες, το θέμα είναι ΤΩΡΑ τι κάνουμε... λοιπόν, κάνουμε το εξής, σου βάζω 2 τραγούδια της από το καλλίτερο της δίσκο το Love Deluxe.
Βγήκε το 1992, εσύ δεν είχες γεννηθεί, ξέρω ξέρω, αλλά εγώ τότε ήμουν σε πολύ σκοτεινές μου εποχές κ μου κράτησε καλή παρέα... η μαλακία είναι ότι δεν το έχω πια το cd, δεν ξέρω τι απέγινε - τώρα που το σκέφτομαι μπορεί κ να έλιωσε από την χρήση χεχεχε!

Πρώτα το φιλανθρωπικό τραγούδι, το pearls, μιλάει για μία γυναίκα στην Σομαλία:


Μετά, το Μανχατανιώτικο, cherish the day, μιλάει για ένα έρωτα μεγάλο:


ένα έχω να πω στην Σαντέ: Γιου γκο γκράνη!

Σήμερα την ώρα που γύριζα από την δουλειά, συνέβη το πιο υπέροχο.

Είχα (...όπως συνήθως τα τελευταία 35 χρόνια...) τρελά νεύρα, γρίνα, κακουχία κ τσατίλα. Κ έδωσε ο καλός Θεούλης κ εμφανίστηκε μπροστά μου νεαρό ζευγαράκι από τηνεητζέρια ερωτευμένα κάργα μεταξύ τους.

Η κοπέλα γύρω στα 16-17, το αγόρι άντε να ήταν 16 το πολύ. Κ τα δύο μέσα στον τρελό έρωτα.

Εγώ, τα είχε επισημάνει από πολύ νωρίς, από την κυλιόμενες σκάλες που σε κατεβάζουν στην αποβάθρα του σταθμού. Τα είδα από μακρυά να περπατάνε χεράκι χεράκι, να κοιτιώνται με λατρεία, να χαριεντίζονται, ωπ λέω εδώ είμαστε, χεχεχε ώρα να αποδείξω πόσο σκατίγερας ξυνίλας είμαι!!

Πήγα κοντά τους κ άρχισα να κοιτάζω απροκάλυπτα. Στην αρχή έκανα τον καλόκαρδο, αλλά όσο πέρναγε η ώρα τα κοιτούσα με όλο κ περισσότερο μίσος κ υποβίβαση/υποτίμηση. Με κάθε δευτερόλεπτα που περνούσε το μάτι γινόταν όλο κ περισσότερο μία σχισμή...

Πως ήταν κάτι γέροι που βλέπαμε στα ντοκιμαντέρ από την εποχή της χούντας που κοιτούσαν με απύθμενη αηδία τους φοιτητές οι οποίοι πάλευαν για την ελευθερία κ για να μπορέσουν μετά να διεκδικήσουν μία δουλίτσα στο δημόσιο; έ έτσι κοιτούσα κ εγώ!

Πιάσανε χέρια τα τηνεητζέρια; εισπράξανε κοίταγμα με μίσος κ μάτι σχισμή.

Κάνανε αγκαλίτσα; κοίταγμα με μίσος κ μάτι σχισμή πλας υποτιμητικό κούνημα κεφαλιού!

Δώσανε γλωσσοφιλάκι; κοίταγμα με μίσος κ μάτι σχισμή πλας υποτιμητικό κούνημα κεφαλιού πλας ελαφρό "τισκ τισκ τισκ σα δε ντρέπεστε λέω γω"!

... ήταν υπέροχα! Αυτά κάποια στιγμή they were looking back at me to see me looking back at them to see them looking back at me κ γενικότερα είχαν αρχίσει να με κοιτάνε σεληνιασμένα - κ ένας θεός ξέρει τι θα γινόταν, αν εκείνη την στιγμή δεν ερχόταν το τρένο. Πράγμα που μου επέτρεψε να πάρω την ΜΕΓΑΛΗ, ΤΕΛΙΚΗ εκδίκηση, χεχεχε

Όχι, μην τρομάζεις, δεν ακολούθησα τα βήματα της Μεγάλης Betty Davis που είμαι σίγουρος ότι θα τα έσπρωχνε στις γραμμές του τρένου πριν εξαφανιστεί μέσα στο πλήθος, υπεράνω πάσης υποψίας...


Έκανα κάτι πιο απλό κ πολύ πιο αποτελεσματικό! Μπαίνοντας μέσα στο βαγόνι (εννοείται ακριβώς από πίσω τους και σε απόσταση αναπνοής) με αριστοτεχνικές κινήσεις κ σβελτάδα αίλουρου, πρόλαβα κ έκατσα στη μία από δύο θέσεις της μοναδικής σε όλο το βαγόνι ελεύθερης δυάδας καθισμάτων που ήταν δίπλα δίπλα! Χάου όσομ ηχ δατ!!! Χάου κουλ ηζ δατ! Μάλιστα το κορίτσι, προσπάθησε να με προσπεράσει για να χωθεί πρώτη αλλά με μία τυχαία κίνηση το έσπρωξα κ του έκλεισα το δρόμο. χεχεχε.

Έτσι αντί να κάτσουν το ένα δίπλα στο άλλο κ να συνεχίσουν να φιλιούνται, να χαμουρεύονται κ ίσως ίσως να μας αμόλαγαν κ κανένα κουτσούβελο μέχρι να φτάσουμε στο Σύνταγμα, αναγκάστηκαν να καθήσουν το ένα απέναντι στο άλλο, χεχεχεχε! (όχι πως δεν έκαναν έστω κ καθισμένα απέναντι τα γούτσου γούτσου που οδηγούν στα πούτσου πούτσου κ στην αμαρτία, αλλά τουλάχιστον είχα πάρει την ικανοποίηση ότι εμπόδισα κάτι πιο ολοκληρωμένο, χεχεχε)

ρησπέκτ το μη! ρησπέκτ.

Για ολα τα πράγματα υπάρχει ένας σωστός τρόπος να γίνονται. Δεν είναι μόνο θέμα ήματζ, δεν είναι ότι όταν είμαστε τυχαίοι κ ποταποί φαινόμαστε κάγκουρες, (που φαινόμαστε) αλλά κυρίως διότι όταν ακολουθούμε κάποιες βασικές αρχές τα απολαμβάνουμε περισσότερο κ πιο πλέρια κάποια πράγμα. Πάνω από όλα πχιότητα στην απόλαυση.

Τον τελευταίο καιρό, σε διάφορα τραπέζια που έχω πάει, έχω διαπιστώσει ένα τεράστιο κ αδυσώπητο έλλειμα γνώσης στο πως τρώγονται με πχιότητα τα πακοτίνια, φουντούνια, δρακουλίνια, γαριδάκια κ λοιπά κονεσέρηκα τρόφιμα που τόσο αγαπάμε, σέξυ βγιούερ.

Βλέπεις ας πούμε τον άλλο κ τρώει πρώτα το πακοτίνι, κ μετά το φουντούνι. Τρελό φω πα, τρελό. Προδίδει έλλειψη κουλτούρας, καλλιέργειας, ευγένειας. Γιατί έχοντας αρχίσει με το πιο αλμυρό, δεν κατάλαβε γεύση από το λιγότερο αλμυρό... κοντολογίς, καλλίτερα να μην είχε φάει το φουντούνι καθόλου, θα είχε κάνει κ οικονομία.

Δεν είναι δύσκολο όμως να μάθεις να τρως σωστά. Ο κανόνας είναι ένας κ είναι πάρα πολύ απλός.

Ξεκινάμε τρώγοντας πάντα πρώτο το λιγότερο αλμυρό κ πάμε προς το περισσότερο αλμυρό.

Για παράδειγμα, πες ότι σε έχει πιάσει φεστιβάλ ΥΓΙΕΙΝΟΔΙΑΤΡΌΦΙΑ 2010 κ έχεις αγοράσει για το δείπνο σου:

πακέτο φουντούνια, πακέτο δρακουλίνια, πακέτο πιτσίνια, πακέτο τσιπς κ πακέτο γαριδάκια - πλας, πήρες κ μία σοκοφρέτα αλλά κ κρουασάν με γέμιση πραλίνα νικολακοπούλου φουντουκιού (λύσσιαξες, από πότε έχεις να φας πουλάκι μου;)

Πως τα τρώμε;

ας ξεκινήσουμε από τα εύκολα, ας δούμε πρώτα την σειρά των γλυκών... ως γνωστόν, πάντα το γλυκό το γευόμεθα στο τέλος. άρα ξέρουμε ότι θα τελειώσουμε με κρουασάν κ σοκοφρέτα. Προτείνω να φας τελευταίο το κρουασάν που είναι μπουκοτίκ μπουκοτίκ - άρα ξεκινάς τα γλυκά με την σοκοφρέτα.

Κ τώρα στο παρασύνθημα. Πως τρώμε τα υπόλοιπα; Ποιο είναι πρώτο πιάτο, δεύτερο πιάτο, τρίτο πιάτο;

Ακολουθώντας τον απλό προβατίσιο κανόνα ξεκινάμε πάντα τρώγοντας το λιγότερο έντονο, σαν γεύση, κ πάμε προς το πιο βαρύ....

άρα στα παραπάνω προϊόντα ξεκινάμε με φουντούνι, που δεν είναι κ τόσο αλμυρό, κ που αφήνει στον ουρανίσκο κ την παλέτα μία εσάνς που ακούγεται, μία γλυκιά επίγευση φουντουκώδη με αρώματα δάσους.


Μετά, πάμε στα τσιπς, είναι αλμυρή γεύση πολύ, αλλά κ αρκετά μονοσήμαντη (γεύση αλατιού με άρωμα πατάτας).


Συνεχίζουμε με γαριδάκια, λογικό αν το καλοσκεφτείς, διότι τώρα η αλμυρίλα ενισχύεται με φυσική γεύση τυριού.

Αφού ντερλικώσουμε τα γαριδάκια, μένουν τα δύο φεστιβάλ γεύσεων αλμυρότητας, δηλαδή τα πιτσίνια κ τα δρακουλίνια.

Η αλήθεια είναι πως πρόκειται για δύο γεύσεις που σκάνε σαν ατομικές βόμβες στους γευστικούς μας κάλυκες. Εγώ ομολογώ ότι δεν μπορώ να ξεχωρίσω ποιο από τα δύο νεκρώνει περισσότερο την αίσθηση της γεύσης - συνήθως ξεκινάω με το δρακουλίνι κ μετά χτυπάω το πιτσίνι που είναι φεστιβάλ ΑΛΜΥΡΕΙΑ 2010. Αλλά πιστεύω ότι κ να ξεκινήσεις με το πιτσίνι κ ύστερα να φας το δρακουλίνι δεν θα υπάρχει μεγάλη διαφορά στο πως θα καεί η φλάτζα της γευστικής σου ικανότητας.

Αφού, τα φας όλα αυτά, χτυπάς μονορούφι μία ωραία εψα λεμονάδα να έρθει να καεί κ ο οισοφάγος στο καπάκι, κ ύστερα είσαι ετοιμος για το γλυκό. που όπως είπαμε ξεκινάει σαν σέξιον με τη σοκοφρέτα.

νομίζω είναι απλό, κ να το καταλάβεις αλλά κ να το θυμάσαι σαν σύλληψη. Μη σε ξαναπιάσω να τρως πρώτο το δρακουλίνι κ μετά το τσιπ, θα έχομε πρόβλημα. Δεν μπορώ να το δεχτώ.

πρόβατο ίσον γαστρονόμος φορέβερ εν έβερ, έτσι;

Η τραγουδίστα των Texas η Sharleen Spiteri βγάζει σε λίγες μέρες καινούργια συλλογή τραγουδιών. Το άλμπουν θα έχει μόνο διασκευές κλασσικών κομματιών από ταινίες, ιδού το πρώτο δείγμα, ωραίο είναι, όχι; Το Xanadu της Ολίβιας.


Οι Pet Shop Boys μόλις έβγαλαν διπλό dvd/cd με υλικό από την Pandemonium tour, με την οποία είχαν έλθει κ στην Ελλάδα. Εδώ το trailer, δες τι για να θυμηθείς τι ωραία που περάσαμε εκείνες τις δύο βραδιές:


Κ δες εδώ μία φοβερή διαφήμιση για το Snickers με την Liza Minelli κ την Aretha Franklin που άλλαξα συκώτι όταν την είδα...

Αχ Παναγία μου, σέξη βγιούερ, τη λατρεύω την Κινέζικη κουλτούρα, τη λατρεύω τόσο πολύ που έχω γίνει άπειρες φορές ρεζίλι για αυτήν, ένα περιστατικό μόνο θα αναφέρω, ότι κάποτε είχα προσπαθήσει να αγοράσω ένα μικρό Κινεζάκι για το σπίτι... ναι, ναι, δεν κάνω πλάκα, πως αγοράζουμε ένα μικρό λαμπραντόρ; E, έτσι εγώ ήθελα να αγοράσω μικρό Κινεζάκι... ζωντανό εννοώ, έτσι; ξέρω, είναι λέημ, δεν χρειάζεται να μου το πεις, ξέρω λέμε γκρ γκρ γκρ γκρ!!

Μέχρι στην Πρεσβεία είχα πάρει τηλέφωνο, δεν θες να ξέρεις τον διάλογο που είχε επακολουθήσει, είχα μέχρι το θράσος να πω στην υπάλληλο να μου δώσει να μιλήσω στον διευθυντή της γιατί "δεν ήθελε να με εξυπηρετήσει" (...να με συνδέσει με το ΓΑΚΜ - Γραφείο Αγοράς Κινέζικων Μωρών δατ ηζ, ναι, ναι, τόσο γελοίος) τέλος πάντων μην τα θυμάμαι κ ντρέπουμαι, σνιφ.

Αλλού ήθελα να καταλήξω, σήμερα εκτός από του Αη Βαλεντίνου είναι η Πρωτοχρονιά σύμφωνα με το Κινέζικο Ημερολόγιο, μπρος μπρος ευχήσου μου χρόνια πολλά, καλή χρονιά, χοχοχο!

Μπαίνουμε στη χρονιά του Τίγρη, η οποία θα διαρκέσει μέχρι τις 3 Φλεβάρη του 2011 (οι χρονιές στο Κινέζικο Ημερολόγιο δεν είναι 365 μέρες γιατί βασίζεται στον Ηλιακό κ τον Σεληνιακό Κύκλο). Λοιπόν, η χρονιά του Τίγρη θα χαρακτηρίζεται από ταχύτητα στην λήψη αποφάσεων κ από γρήγορες δράσεις. Αυτό δεν είναι απαραίτητα καλό ούτε κακό. Θα είναι καλό όταν έχουμε αρκετά δεδομένα κ η απόφαση που θα πάρουμε είναι μόνο γρήγορη και όχι βιαστική, αλλά κακό όταν κάνουμε πράγματα χωρίς να έχουμε ζυγίσει καλά τα δεδομένα!

Επίσης, γενικά θα είναι μία χρονιά που τα πράγματα που θα γίνουν θα είναι ιδιαίτερα κ μοναδικά. Θα βγουν ταινίες που θα γράψουν πολύ, βιβλία που θα έχουν μεγάλη επίδραση, μουσικές που θα δημιουργήσουν ρεύμα που θα κρατήσει στα επόμενα χρόνια.

Είναι καλή χρονιά για να κυνηγηθούν στόχοι κ επιθυμίες, ειδικά όσες έχουν να κάνουν με διάκριση κ εξέλιξη (as opposed to συντήρηση κ σταθεροποίηση). Παράδειγμα: έχεις σχέση με γκομενάκι που δεν πάει καλά το πράγμα. Κ έχεις ακόμα ένα γκομενάκι με το οποίο παίζεις, κ με το οποίο είσαι σούπερ μέσα στην καύλα αλλά δεν ξέρεις αν έχετε σχέση ή χουοτέβερ. Είναι πιο "ευνοημένο" να κυνηγήσεις τη νέα σχέση με το καινούργιο πιπίνι, παρά να προσπαθήσεις να συντηρήσεις το παλιό που δεν τραβάει κ τόσο.

Ακόμα, θα είναι μία χρονιά που σε πολλούς τομείς θα υπάρχει γρήγορη εναλλαγή σε δεδομένα κ "κλίμα". Θα γίνουμε μάρτυρες "γρήγορων μεταπτωσεων" σε πολλά πράγματα. Παράδειγμα - τη μία θα είσαι στην δουλειά ο Super Star, κ ξαφνικά, σχεδόν από το τίποτα, θα βρίσκεσαι στο μαύρο κατάστιχο - την επόμενη μέρα σου λέω! σπούκη α νόου. Ή ξέρω γω, θα είναι η κυβέρνηση στο χείλος του γκρεμού κ την επόμενη σαν από τίποτε θα είναι σούπερ δυνατή πάλι. Τι να πω, μπήτς μη!

Σημαντικό: η "ομορφιά" σαν έννοια ευνοείται. Παράδειγμα - θες να δώσεις κουπόνι για σεξάκοι σε γκομενάκι. Μην του δώσεις το κουπόνι με το μεταμοντέρνο design το προχώ, δώστου το άλλο που είναι πιο συμβατικά όμορφο, πιο αρμονικό με πιο ωραία κ ισορροπημένα χρώματα. Αυτό θα ευνοηθεί κ θα φέρει πολυπόθητο σεξάκοι. Ακόμα, άλλη έκφανση αυτού, όταν προσέχεις τον εαυτό σου κ τον αγαπάς κ τον φροντίζεις, αυτό θα μεταφράζεται άμεσα σχεδόν κ δυσανάλογα σε εξωτερική ομορφιά. Θα είσαι μέσα στο σεξόνιο σου λέω! γιου γκο μπόη, γιου γκο γκέρλ!

Τέλος, συμβουλή για ανθρώπους με έντονες μεταπτώσεις στην διάθεση (έντερ πρόβατο). Αυτή τη χρονιά θα είναι η χρονιά της μετάπτωσης, είναι χαρακτηριστικό του Τίγρη αυτό. Δευτέρα πρωί θα ζεις το φεστιβάλ ΜΕΛΑΓΧΌΛΕΙΑ 2010 - Δευτέρα απόγευμα θα είσαι επίτιμος καλεσμένος στα ΚΑΛΟΔΙΑΘΕΣΙΑ 2010. Μην τρομάξεις, μην το κάνεις θέμα όλο αυτό, που από το σατέν θα πέφτεις στο κουρέλι - αποστασιοποιήσου κ χαλάρωσε κ άφηνέ το να περνά... θα είναι το πιο σοφό που μπορείς να κάνεις!

κ συμβουλίτσα για όλους - ξαναλέω, προσοχή στην τάση που θα έχουμε όλοι για βιαστικές αποφάσεις. Κ προσοχή στη διαφορά ανάμεσα στο "ξέρω ποια είναι η συνέπεια", που είναι εγκεφαλική διαδικασία, κ στο "ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ/ΝΙΩΘΩ ποια είναι η συνέπεια" που είναι να μας έχει γίνει βίωμα. Για το δεύτερο είναι που ΠΡΕΠΕΙ να είμαστε σίγουροι πριν πηδήξουμε στο συμπέρασμα βάσει του οποίου θα δράσουμε!

Καλή χρονιά "κινεζάκια" μου! Ο Τίγρης είναι ευλογημένο από τη φύση ζώο, αιλούρι φοβερό κ τρομερό κ πανέμορφο κ έτσι θα είναι γενικά κ η χρονιά. Ιδιαίτερη κ καλή για όλους! Καλή χρονιά λέμε, xxxx

Στις 14 Αυγούστου 2004 βρισκόμουν στην Νέα Υόρκη. Ήταν η επομένη της έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, της Ελλάδας μας - ήταν μία μέρα που μου χάρισε μία από τις πιο δυνατές αναμνήσεις της ζωής μου:

Θυμάμαι να είμαι καθισμένος στα σκαλιά της Δημοτικής Βιβλιοθήκης της Νέας Υόρκης, χωρίς να νοιάζομαι που το πανταλόνη μου βρεχόταν κ λερωνόταν (ήταν βροχερή μέρα στο Μανχάταν) κ να διαβάζω τις διθυραμβικές κριτικές/περιγραφές για την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών στο προτωσέλιδο των New York Times.

Όλα εκείνη την μέρα φαίνονταν ότι δεν μπορούν παρά να πάνε καλά για την πατρίδα μας. Όλα έδειχναν να έχουν πάρει τον δρόμο τους.

Μπα. Ήταν όλο ψεύτικο, στηριγμένο σε λάθος εκτιμήσεις, απροσεξίες, εγκληματικές αμέλειες, υποθήκευση του μέλλοντος μας, κ μία εντελώς μα εντελώς λάθος ερμηνεία της έννοιας "πατριωτισμός"...

Κ έτσι, κάποια στιγμή ήλθε η ώρα να πληρώσουμε τα σπασμένα. Να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες των λαθών μας. Να ξυπνήσουμε με μία φοβερή κλωτσιά.



Το σημερινό πρωτοσέλιδο των New York Times για την χώρα μας, αν κ μας δίνει ελαφρυντικά, αν κ δεν βάζει εμάς στο στόχαστρο, μου προκάλεσε μεγαλύτερη ανατριχίλα από την ανατριχίλα που είχα αισθανθεί τότε, στα σκαλοπάτια της βιβλιοθήκης της Νέας Υόρκης όπου είχα καθίσει γιατί δεν είχα την υπομονή να βρω ένα καφέ να καθήσω, χωρίς να κινδυνεύω να βραχώ, να διαβάσω για την Ελλάδα! Νομίζω το ίδιο θα αισθανθείς, όταν δεις πως οι πολιτικοί μας "διαχειρίζονται" την χώρα μας...

λυγμ

[τσούηγκ τσούηγκ]

Καθώς γράφω αυτό το ποστ, κρατάω στο χέρι μου ένα ζουμερό μπουτάκι κοτόπουλο που μασουλάω [τσούηγκ τσούηγκ] όλο χαρά.

Ο χώρος γύρω μου είναι γεμάτος από πλατά (το πλατό, πληθ. τα πλατά) με χιλιάδες [τσούηγκ τσούηγκ] είδη αλλαντικών.

Το κουμπούτερ είναι ακουμπησμένο [τσούηγκ τσούηγκ] πάνω σε μία κατασκευή από 4 τυριά.

Το ποντίκι, χάου απρόπριεητ, το κινώ πάνω [τσούηγκ τσούηγκ] σε μία φέτα Γκούντα για τοστ. το χαίρεται πολύ, αλλιώς τι ποντίκι θα ήτο;

Από πάνω μου, ένα μηχάνημα τύπου μαγκάηβερ [τσούηγκ τσούηγκ] εκτοξεύει ανά 6 λεπτά στο στόμα μου, κ μάλιστα κέντρο, ξεροψημένες κοτοπουλομπουκίτσες.

2 λίτρα γάλα ΕΒΟΛ λάητ με περιμένουν να τα πιω, [τσούηγκ τσούηγκ].

Φοράω μία ρόμπ ντε σαμπρ φτιαγμένη από ομελέτα με χωριάτικο λουκάνικο [τσούηγκ τσούηγκ], κεντημένη στο χέρι με γκοργκοντσόλα.

Μπριζολίτσες μαρινάρονται με πάθος κ πόθο [τσούηγκ τσούηγκ] μέσα στην κουζίνα.

Μπιφτεκάκια περιμένουν με τρόμο [τσούηγκ τσούηγκ] να έλθει η ώρα τους να ψηθούν στο τηγάνι.

Φιλέτα κοτόπουλο γεμιστά [τσούηγκ τσούηγκ] με τυρί κ ζαμπόν, a.k.a. γκόρντον μπλου, χορεύουν γύρω μου αισθησιακό χορό της κοιλιάς της κοτολέτας.

Πατατούλες τηγανιτές με τυρί κ μπέηκον μου κάνουν γλυκά ματάκια "ητ ας, ητ ας"...

...αγαπημένε κ σέξη βγιούερ, σήμερα, αύριο κ την κυριακή είναι οι 3 τελευταίες μέρες κανονικής διατροφής πριν τις 47 ημέρες της Σαρακοστιανής νηστείας. Κομμένα τα αυγά, τα τυριά, τα κρέατα, τα μπουτάκια κοτόπουλο, όλα όλα όλα κομμένα, πάψε πάψε πάψε επιτέλους.

κ όπως καταλαβαίνεις είμαι αποφασισμένος να τις γλεντήσω μέχρι το μεδούλι. χεχεχεχε!

:-)

Σήμερα καθόμουν κ χάζευα κάποια στιγμή ΠΚΕ - πχιοτικό κανάλι ελλάδας (λέγε με Star). Είχε την εκπομπή του Φώτη κ της Μαρίας. Έπεσα σε μία σκηνή, όπου καλιαρντεύανε έναν τύπο που στο πρωινάδικο του Mega προσπαθούσε να περιγράψει μία όρκα, που είχε δει εκεί στην Παταγωνία, την οποία μην γνωρίζοντας ότι είναι όρκα την έλεγε ασπρόμαυρο δελφίνι.

Αξιοσημείωτο, ok, αλλά όχι κ πια κ τόσο αξιοσημείωτο ώστε να στηρίξεις επάνω του ολάκερο πεντάλεπτο εκπομπής. Αλλά ο Φώτης κ η Μαρία να σου να το σχολιάζουν, να σου να αναρωτιούνται, να σου να λένε διάφορα τύπου "άραγε, αν θα βρεθεί στο Περτούλι κ δει γιολάδα θα το ξέρει ότι είναι γιολάδα;" κλπ κλπ.

Η αποθέωση της ασήμαντης μαλακίας. Θα μου πεις κ θα έχεις κ δίκιο, όπα ρε φίλε, σιγά το πράγμα που ανακάλυψες, έχουμε φτάσει στο σημείο να θεωρούνται εκπομπές μεταδόσεις σκηνών όπου άθρωπες λένε ανέκδοτα ο ένας στον άλλο, ή όπου σχολιάζουν video από άλλες εκπομπές, χάου μο αυτιστικός κεν γιου γκο από όσο είναι η ελληνική τηβή;

ναι, ναι, ναι. Ok, ok, ok. έχεις δίκιο, δίκιο, τρίκιο!

Όμως δεν μπορούσα να πνίξω την απορία μέσα μου.

Αυτοί οι δύο άνθρωποι, ο Φώτης κ η Μαρία, που φαίνονται αξιόλογοι κ διαβασμένοι κ "κανονικοί". Κ που έχουν τις ζωές τους κ τα προβλήματά τους, κ τα θέματά τους κ τις χαρές τους, όπως όλοι οι άθρωπες... αυτοί, λοιπόν, πώς αισθάνονται με τον εαυτό τους ας πούμε εκεί, κατά τη 1 το μεσημέρι που υποθέτω θα ετοιμάζονται για την εκπομπή ξέροντας ότι θα βγάλουν το επιούσιο μιλώντας για 5 λεπτά για το αν ένας τυπάκος αναγνωρίζει ή όχι την όρκα;

Θέλω να πω, για να το γενικεύσω κιόλας λίγο... αναρωτιούνται ποτέ οι άνθρωποι που κάνουν διάφορα ανούσια κ άστοχα πράγματα για την ουσία του τρόπου με τον οποίο βγάζουν το ψωμί τους; Αυτοί που λένε ανέκδοτα κ σχολιάζουν βιντεάκια νιώθουν Ok με τον εαυτό τους με αυτό που κάνουν; Θεωρούν ότι συνάδει αυτό το πράγμα με την προσωπικότητά τους; Οτι έχει κάποια σχέση με το ΑΝΩ του ανθρώπου; Επίσης... Αυτό ονειρεύονταν να κάνουν μικροί; Η, ακόμα ακόμα, θα ήθελαν το παιδί τους να κάνει αυτό το πράγμα για να πορευτεί στην ζωή του;

Πρόσεξε, δεν έχω πρόβλημα με τους ανθρώπους που θέλουν να διασκεδάζουν τον άλλο, ή να είναι κωμικοί ή να βγαίνουν στην τηλεόραση - ούτε πιστεύω ότι ο μόνος αξιόλογος επαγγελματίας είναι αυτός που ανακαλύπτει το φάρμακο για το Aids. Καθόλου. Το να είσαι αξιόλογος δεν είναι θέμα τι κάνεις αλλά πως το κάνεις. Αυτό λοιπόν που έκαναν σήμερα η Μαρία κ ο Φώτης, δεν ήταν αξιόλογο καθόλου. Δεν είχε καθόλου πλάκα, καθόλου χιούμορ κ κανένα μα κανένα λόγο να είναι στην τηλεόραση. Επίσης, ήταν πολύ πολύ πολύ υποδεέστερό τους. Κ γι αυτό αναρωτήθηκα εξάλλου, γιατί οι άνθρωποι δεν φαίνονται ούτε ηλίθιοι ούτε γουρούνια - δεν τους προβληματίζει να "υπηρετούν" αυτό το τόσο κούφιο πράγμα που στο κάτω κάτω δεν κάνει ντηλήβερ αυτό που υποτίθεται ότι προσφέρει, διασκέδαη, έστω κ ανάλαφρη;

αρονό, αρήλη ρονό. ίσως είμαι λίγο ρομαντικός κ εξιδανικευσιάρης. (εσύ τι λες, είμαι;)

Λοιπόν, όπως ξέρεις, τον τελευταίο καιρό οι εταιρίες κινητής τηλεφωνίας έχουν παρουσιάσει καινούργια προγράμματα όπου με ένα πάγιο κανείς έχει έναν συγκεκριμένο αριθμό sms να ξοδέψει, ένα συγκεκριμένο χρόνο ομιλίας να καταναλώσει κλπ κλπ.

Από όλα όσα προσφέρουν αυτά τα πακέτα, εκείνο που εξαντλείται πιο γρήγορα είναι τα δωρεάν sms, ειδικά αυτά που μπορείς να στείλεις σε άλλα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας, που σε αντίθεση με αυτά που μπορείς να στείλεις στο δικό σου δίκτυο είναι περιορισμένα. Σου δίνουν ας πούμε με το πάγιό σου 1500 sms προς wind κ 150 sms προς τα άλλα δίκτυα... ε, εγώ που οι δυο - τρεις άθρωπες με τους οποίους ανταλλάσω μηνύματα είναι ο ένας Vodafone κ ο άλλος Cosmote, τα έχω εξαντλήσει αυτά τα 150 μέσα σε 10 μέρες, άντε 15 το πολύ.

Τι κάνεις μετά; Συνεχίζεις να στέλνεις αβέρτα κουβέρτα sms με την ίδια άνεση, με τον κίνδυνο να βρεθείς να πληρώνεις πολύ παραπάνω από το πάγιό σου; συνεχίζεις;

ΟΧΙ! Καθόλου μάλιστα. Γιατί υπάρχει λύση κ να συνεχίσεις να επικοινωνείς, αλλά κ να μην πληρώσεις σεντ παραπάνω από το πάγιό σου.

Γιου σει, αυτά τα προγράμματα συνήθως προσφέρουν κ έναν αριθμό MMS. Ας πούμε, στο από πάνω παράδειγμα εγώ εκτός από 150 δωρεάν sms προς όλα τα δίκτυα, έχω κ 150 MMS. Αυτά, μπορούν κάλλιστα να χρησιμοποιηθούν ωσάν απλά SMS. Δηλαδή, κάνεις create multimedia message, γράφεις το κειμενάκι που θέλεις κ το στέλνεις όπου θέλεις. Ο παραπλήπτης θα το πάρει κανονικά το μήνυμα ως mms μεν, αλλά μία χαρά κατανοητό, αφού θα περιλαμβάνει μόνο text.

Οπότε, την επόμενη φορά που θα εξαντλήσεις τα δωρεάν sms που σου προσφέρει το πακέτο σου, πριν αρχίσεις να σκοτώνεις αργά αργά τον Σκρούτζ μέσα σου, δες αν κ πόσα δωρεάν MMS έχεις δυνατότητα να στείλεις... κ γιούζ δεμ μαδαφάκα!

γιου γκο γκέρλ! γιου γκο μπόη!

μου χρωστάς χάρη τώρα, έτσι;

Όπως έγινε/γίνεται γνωστό καθώς διαβάζεις αυτές τις γραμμές, ο Βρετανός σχεδιαστής Alexander Mc Queen που βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του στο Λονδίνο μάλλον αυτοκτόνησε. Λένε ότι βρέθηκε κρεμασμένος. Ήταν 40 χρονών, πολύ νέος αλλά κ πολύ επιτυχημένος για να κάνει κάτι τέτοιο....

Η αλήθεια είναι ότι πριν από μία βδομάδα είχε πεθάνει η μητέρα του. Βαρύ πράγμα, ναι...

Επίσης, λένε ότι τα τελευταία χρόνια βασανιζόταν ιδιαίτερα από την αυτοκτονία, το 2007, της φίλης του Isabella Blow. Αυτή ήταν το fashion icon που τον ανακάλυψε κ του έδωσε την απαραίτητη προβολή στα πρώτα βήματά του. Υπάρχει ένα κοτσομπολιό που λέει ότι η Blow, που είχε πολύ έντονα οικονομικά προβλήματα πριν τελικά αυτοκτονήσει, κατηγορούσε τον φίλο της Alexander ότι αν κ είχε κάνει τεράστια περιουσία με τις επαγγελματικές του δραστηριότητες, την αρχή των οποίων όφειλε σε εκείνη, δεν την είχε βοηθήσει καθόλου - έστω προσφέροντας της μία δουλειά... Αυτό, ήταν κάτι που ο ίδιος ο McQuenn αρνιόταν ότι είχε βάση... αλλά η αλήθεια είναι ότι η Blow είχε αφήσει πολλές σπόντες σε συνεντεύξεις της.

Όπως κ να έχει, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν άκουσα για την αυτοκτονία ήταν το εξής... κάτι σίγουρα πάει λάθος όταν οι άνθρωποι μπορούν να διαχειριστούν την διοίκηση ολόκληρων αυτοκρατοριών - αλλά όχι κάτι τόσο "φυσιολογικό" όσο την απώλεια της μάνας... δεν λέω ότι ο μακαρίτης ήταν τέτοιο case, αλλά απλά αυτό το πράγμα ξεπήδησε στο μυαλό μου. κ είπα να στο πω.

επίσης, ναι, ομολογώ ότι το Pure drama με συγκινεί. Τι επίδοξος συγγραφέας θα ήμουν αλλιώς, ε;

α κ εδώ δύο πολύ χάλια φορέματα του μακαρίτη...


κ ένα ωραίο πολύ


[α, πριν με καταδικάσεις εντελώς να σημειωθεί προς υπεράσπιση μου ότι ασχολούμαι με αυτοκτονία διεθνώς διάσημου σχεδιαστή, όχι με με το εθνικό διαζύγιο της Ελένης κ του Λιάτσου ούτε με τα της Τζούλιας Αλεξανδράτου. Αν μη τι άλλο έχω πχιότητα στο κοτσομπολιό! χεχε]

Ναι, πήπολ, ναι!

Φτάσαμε πάλι στην πιο ενδιαφέρουσα στιγμή του χρόνου όσον αφορά τις διαφημίσεις. Ψες ήταν ο τελικός του Πρωταθλήματος Αμερικάνικου Ποδοσφαίρου, του τηλεοπτικού γεγονότος που συγκεντρώνει τους περισσότερους θεατές στις ΗΠΑ!

Οι μεγάλες εταιρίες, το έχουν παράδοση να διαφημίζονται σε αυτό το παιχνίδι - όπως επίσης κ όσες θένε να προσεγγίσουν μεγάλο μεγάλο μεγάλο κοινό με την μία. Κάθε διαφήμιση στοιχίζει εκατομμύρια δολλάρια. Κ για να μεταδοθεί, αλλά κ για να φτιαχτεί. Πολλά εκατομμύρια.

Γενικά θεωρείται ότι οι διαφημίσεις του super bowl σου δίνουν μία πολύ καλή εικόνα από ό,τι πιο τρέχον κ φρέσκο στο advertsing σε επίπεδο τεχνικής κ μηχανισμών, αλλά καταλαβαίνεις κ με ποια αστεία γελάει ο κόσμος, τι μάρκες είναι χατ κ έχουν λεφτά να διαφημιστούν, ε και γενικά ξέρεις τώρα πως είναι αυτά (οκ, νομίζω ότι παθαίνω δυσλεξία, τέλος). Γι αυτό εξάλλου κάθε χρόνο τις μέρες μετά το Super Bowl συζητιώνται περισσότερο οι διαφημίσεις παρά το παιγνίδι αυτό καθ΄ αυτό.

Φέτος είχαμε όχι ιδαίτερα ωραίες διαφημίσεις, εγώ σου παρουσιάζω μερικές που μου τράβηξαν την προσοχή, α, σημειώσε ότι όπως φαίνεται το χτεσινό παιγνίδι είναι αυτό με τον μεγαλύτερο αριθμό βγιούερζ έβα στην ιστορία του Super Bowl.

Φύγαμε!

Αυτή για τα doritos ξεκινά απίστευτα βαρετά, γιον γιον εντατίκ, αλλά η τελευταία σκηνή με τον φίλο που προσπαθεί να σώσει την ημέρα (save the day, έλεος, τίποτε δεν καταλαβαίνεις;) είναι από τα πιο αστεία πράγματα που έχω δει τελευταία.


Κ όμως, αν κ δεν το πιστεύαμε ότι θα γίνει ποτέ, το Google έβγαλε διαφήμιση για τις υπηρεσίες αναζήτησης. Αυτό είναι "μεγάλη επανάσταση" κ σχολιάστηκε πολύ κ από πολλούς, γιατί το Google πλασάρεται ως το αντίπαλον δέος στις παλιακές πρακτικές (μία από τις οποίες είναι κ το να διαφημίζεις Internet search engine στην τηλεόραση...). Φαίνεται όμως ότι το Bign της Microsoft έχει κάνει μεγάλη πουτανιά κ όλο κ πλησιάζει το Google, οπότε κ αυτό άφησε τις τρεντιές κ είπε να διαφημιστεί κ στην τηλεόραση με ένα ταινιάκι που υπάρχει στο youtube εδώ κ πολύ καιρό... το βρίσκω εξαιρετικό κ τα πρώτα αποτελέσματα λένε πως έγραψε πολύ καλά στο κοινό. Γιου γκο γκούγκλ!


Αυτή η διαφήμιση δεν μου αρέσει κ τόσο, όμως είναι νέο ότι η Dove αποφασίζει να προσεγίσει την αγορά "άντρας" - ήταν/είναι μία μάρκα πολύ γυναικεία, κ είναι μεγάλο και ρήσκει το άνοιγμα που κάνει.... χμφ χμφ χμφ, δεν ξέρω αν θα πετύχει η απόπειρα να πιάσουμε το αντρικό κοινό αλλά πάντως η διαφήμιση δεν με τρελαίνει...


Η Megan Fox, η πιο σέξυ Ελληνίδα με τα ποιο ωραία πόδια στην χώρα, σε αυτήν την διαφήμιση για την Motorola "παίζει" με το πόσο γκομενάρα είναι.... μου αρέ, αλλά όχι απίστευτα. Αστεία, αλλά λίγο - θα μπορούσε περισσότερο


Αυτή έδώ για τα Snickers δεν είναι κ καμία ιδεάρα, αλλά επειδή παίζει ένα από τα 4 Χρυσά Κορίτσα, ε, πρέπει να την τιμήσουμε χεχεχεχε. Α μπαδεγουέη, αυτή η διαφήμιση άρεσε περισσότερο από όλες προβλήθηκαν εχτές, σύμφωνα με ένα γκάλοπ που κάνει η Usa Today. γιου γκο γκόλντεν γκέρλ!


Η Intel με αυτή την διαφήμιση καταφέρνει κάτι πολύ κουλ, να είναι κ πολύ tech oriented αλλά κ συναισθηματική. Έχει όμως ένα από τα χειρότερα πακ σοτ που έχω δει ποτέεεεεε, μα χορωδία, ΧΟΡΩΔΙΑ; κράηστ δηλαδή!!!! τι σκεφτόσασταν;


Ξεράθηκα σε γέλιο επίσης με αυτή την διαφήμιση μιας αλυσίδας fast food που εσείς εδώ στην Ελλάδα δεν την έχετε, χεχεχε, ουρλιάζουν τα κοτόπουλα ουρλιάζουν. στο διάστημα κανένας δεν μπορεί να σε ακούσει να κακαρίζεις.

χααχααχαχαααχαχααχαχααααα

Ξέρεις ότι μου αρέσει το αντρικό γυμνό στην διαφήμιση, ακόμα κ αν είναι lame, χεχεχε δες εδώ, είναι διαφήμιση για αλλαγή καριέρας.


Να κ μια ταινιούλα με 3 πολύ ενδιαφέροντες τύπους κ μία όρκα - είναι για... λάστιχα, χεχεχεχε! κ αυτή άρεσε γενικά στον κόσμο.


Κ ναι, το ξέρεις ότι είμαι δουλάκι της Coca Cola, του επίσημου πιοτί της Ανθρωπότητας, της Σαμπάνιας του Φτωχού. Οπότε, αν κ δεν είχαμε καμία ιδιαίτερη ιδέα φέτος, να οι δύο διαφημίσεις που έβγαλε φέτος στο Super Ball...

Σε αυτή παίζουν οι Simpsons - δεν τρελάθηκα.


Κ σε αυτή χρησιμοποιούν ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια μουσικής το Bolero του Ravel. δεν τρελάθηκα, ξανά μανά.


Α, με την ευκαιρία να σου πω ότι για πρώτη φορά μετά από 12469686763532 δις χρόνια, η Pepsi δεν είχε διαφήμιση στο Super Bowl - που είναι σοκαριστικό, γιατί έκανε διαφημίσεις τρελές μπενχουριάδες με Μάηκωλ Τζάκσον, Μπρείτνοι κ λοιπά κ λοιπά! λυγμ, κλαψ, χουή μης γιου Πέπση, πληζ κομ μπάκ.

Παμ παρακάτ, εδώ μία διαφήμιση για την Dodge, το έχουν παρατραβήξει πια οι Αμερικάνοι με το θέμα "άντρα απελευθερώσου" φτάνει μάγκες, δεν δουλεύει πια αυτό σαν στρατηγική. έλεος, ας την δούμε όμως γιατί είναι ενδιαφέρουσα κοινωνιολογικά.


Περίμενες ποτέ να δεις τον Στίβει Θαύμα σε διαφήμιση, κ μάλιστα να αστειεύεται με το ότι είναι τυφλός;;;!!!! Κ όμως εδώ γίνεται
καλούλα, όχι;

αυτά, σε κούρασα το ξέρω, αλλά πρέπει να είσαι κουλ κ να έχεις θέμα συζήτησης κοσμοπολίτικο με τα γκομενάκια στο μπαρ, γι αυτό μη γκρινιάζεις.

εσένα ποια σου άρεσε πιο πολύ από όλες; ε;

Το παρακάτω είναι η πρώτη παράγραφος ενός άρθρου που νομίζω ότι δημοσιεύτηκε την Κυριακή που μας πέρασε στην Καθημερινή...

Το θέμα του είναι τα μπουζουκομάγαζα/νυχτερινά κέντρα της Αθήνας.

Η νυχτερινή ζωή της Αθήνας βουλιάζει. Εδώ και τρία - τέσσερα χρόνια οι έξοδοι των Αθηναίων έχουν περιοριστεί στο ελάχιστο [...] Ενδεικτικό του «θρήνου» στη νύχτα είναι ότι λαοφιλές όνομα της ελληνικής μουσικής σκηνής, που κάποτε γέμιζε στάδια, τώρα με το ζόρι προσελκύει τριακόσια άτομα σε αίθουσα χωρητικότητας χιλίων. Την ίδια ώρα, δημοσιεύματα στο Διαδίκτυο θέλουν το μεγαθήριο «Αθηνών Αρένα» [...]

Με αφορμή την bold φράση, έχω μείνει μαλάκας, μπήγκ τάημ (...οκ, οκ, έχεις δίκιο, τελευταία δεν θέλω κ πολύ, μένω μαλάκας πολύ συχνά, σαν να έχω γίνει λίγο ντράμα κουήν, αλλά δες το από την θετική του πλευρά.... αν δεν ήμουν υπερβολικός πως θα είχα θέμα για ποστ; πως θα έβρισκες εσύ κάτι να διαβάσεις να σκάσει το πικραμένο σου πετροκέρασο; ε; ε;)

Γιου σει, ο καλλιτέχνης που δεν αναφέρεται, το λαοφιλές όνομα, είναι ο Νταλάρας. Αυτός είναι που παίζει τις καλές μέρες με 300 άτομα... κ αναρωτιέμαι πολλά κ διάφορα.

Πότε κ κυρίως γιατί οι εφημερίδες γίνανε τόσο πολήτικαλη κορέκτ ώστε να μην γράφουν το όνομα ενός καλλιτέχνης που δεν έχει πια την επιτυχία που είχε παλιά; έλεος, μιλάμε για έναν τραγουδιστή, κ αναφερόμαστε στο πρόγραμμα του. Σιγά το φοβερό! Να μου πεις ότι ο τάδε αργοπεθαίνει κ δεν θέλω να μεταφέρω την είδηση πως "τη βγάζει δεν την βγάζει την μέρα" γιατί θα το διαβάσει ο ίδιος ή το παιδί του, το καταλαβαίνω... αλλά να κάνουμε τέτοιο σκρήνηνγκ επειδή δεν πάει καλά το νυχτερινό πρόγραμμα ενός τραγουδιστή, είναι σούπερ λέημ!

Επίσης, αναρωτιέμαι... γιατί η αποτυχία έχει γίνει τόσο στίγμα; σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας; εγώ, που δεν είμαι κ κανένας σοφός, ξέρω ότι στην εξέλιξη μιας ζωής, μιας καριέρας, μίας αγάπης, ενός έρωτα, ενός χουοτέβερ, υπάρχουν περίοδοι που τα πράγματα πάνε καλά, κ περίοδοι που τα πράγματα δεν πάνε καλά... αυτό είναι η ζωή, βασικά - σόρη, αλλά αν έχουμε φτάσει στο σημείο να μην στιγματίζουμε τόσο πολύ την "αποτυχία" ώστε να κρύβουμε ονόματα.... γκές χουώτ! Λέημ, ξανά μανά!

Κ επίσης, ποιος σου είπε ότι το να έχεις 300 άτομα είναι αποτυχία; συγγνώμη, αλλά 300άνθρωποι σηκώνονται, πλύνονται (ελπίζω), στολίζονται, φροντίζονται για να πάνε να ακούσουν ένα τραγουδιστή! Έχω άδικο να πιστεύω ότι αυτό είναι σούπερ μη-αποτυχία; εντάξει, ok, μπορεί κάποτε να έρχονταν 3 χιλιάδες άνθρωποι να σε δουν, κ πιο κάποτε ίσως να έρχονταν 30 χιλιάδες... αλλά η λιγότερη επιτυχία, όχι δεν είναι αποτυχία, είναι λιγότερη επιτυχία! ...ξανά μανά λέημ!

κ αφού ξεμπερδέψαμε με όλα τα φιλοσοφικά σκεψ σκεψ εντατίκ, ας πάμε τώρα κ στα λίγο πιο του κόσμου τούτου. Αλήθεια, γιατί η δημοσιογράφος επέλεξε να μην αναφέρει το όνομα του Νταλάρα; Είναι φίλος της κ ήθελε να τον προστατεύσει; Μάλλον όχι, αν τον είχε κάτι μάλλον δεν θα έγραφε συνολικά την είδηση... Άσε που ακόμα δεν καταλαβαίνω από τι ακριβώς τον προστατεύει.

Μήπως πάλι της είπε ο ίδιος να μην γράψει το όνομά του; Αυτό δεν το πιστεύω με τίποτε, θα ήταν τουλάχιστον ανόητο από μέρους του.

Αλλά τότε.... τι την έκανε να μην αναφέρει το όνομά του; Αλήθεια, προσπαθώ να καταλάβω κ παθαίνω ακατοίκητο (ξενύχτησα κ εχτές στο Sodade, Αντώνη γιου ροκ - τέλος! δεν θέλει κ πολύ το μυαλό να αρνηθεί να σκεφτεί!).

Ακόμα σκέφτομαι - αν μία εφημερίδα επιλέγει να κρύψει πληροφορία για ένα επί της ουσίας ανώδυνο θέμα, τι θα γίνει αν πρέπει να μας μεταφέρει μία είδηση που αφορά κάποιον πολιτικό που μπορεί να μπει φυλακή κ τυχαίνει να είναι πρώην γκόμενος της καλλίτερης φίλης της χ, ψ δημοσιογράφου; Ή που τυχαίνει να έχει κουμπαριά με τον ιδιοκτήτη της εφημερίδας; Έχω άδικο να σκέφτομαι ότι αυτό που θα γίνει δεν θα υπηρετεί την ευγενική αρχή της ενημέρωσης;

Όταν γίνονται τέτοιες φρικτές απροσεξίες από την Καθημερινή, μία εφημερίδα που υποτίθεται ότι "ελέγχει" κ "προβάλει" προβλήματα κ θέματα, μία εφημερίδα που έχει την καλλίτερη εικόνα αυτή την εποχή στο τοπίο του τύπου (ξες, εφημερίδα Καθημερινή ίσον πχιότητα σοβαρότης ψυχραιμία, όχι σκουπίδια όχι πλαστικά στην μετάδοση των ειδήσεων), όταν λοιπόν κάνει τέτοιες περιττές κρυφοπουστιές μία εφημερίδα σαν την Καθημερινή, οι άλλες τι κάνουν;

κατάλαβες που το πάω; να λοιπόν ακόμα ένας βασικότατος λόγος που οι εφημερίδες αργοπεθαίνουν κ χάνουν το έρισμα τους... γιατί σε κάνουν να μην έχεις εμπιστοσύνη στο τρόπο που σου μεταφέρουν τις ειδήσεις.

λέημ λέημ λέημ λέημ λέημ λέημ λέημ λέημ Καθημερινή. πολύ κακό κορίτσι! πολύ κακό (καλά λέω "κορίτσι" την καθημερινή, ε;)