Monday, June 29, 2015

Αλληλεγγύη με ότι μπορώ

Είναι μια δύσκολη εβδομάδα. Πρέπει να προσπαθήσουμε να είμαστε νηφάλιοι και "μαζί". Το "μαζί" είναι η μόνη λύση και ο μόνος δρόμος. Και η Αλληλεγγύη. Ανεξάρτητα από απόψεις και διαφωνίες. Τα κράτη δεν συνίστανται από ομοφωνίες. 

Και έχει εξαιρετική σημασία να κρατήσουμε την κανονικότητα ζωντανή. Από εκεί θα αναδυθεί η βελτίωση.


Ήθελα να σας ενημερώσω/καλέσω σε μια πρωτοβουλία.


Το ξέρω ότι δεν έχει ίσως πρακτική σημασία, αυτές τις ώρες που αποθηκεύουμε μακαρόνια και φοβόμαστε για τα φάρμακα. Και ίσως κάποιοι να πουν "εδώ ο κόσμος καίγεται και αυτοί χτενίζονται".
Αλλά το σκέφτηκα πολύ και δεν μπόρεσα να βρω άλλον τρόπο να προσφέρω στην κατάσταση. Ναι, έχω αβεβαιότητα, έχω απορία.... είναι καλή ιδέα, σημαίνει κάτι, λέει κάτι έστω και συμβολικό; Αλλά, αυτό μόνο μπορώ να κάνω και αυτό κάνω. Μακάρι να ήμουν κάτι πιο πρακτικό, ξέρω γω γιατρός, ή καλλιεργητής φουντουνιών.


Είμαι τυχερός γιατί την μικρή αυτή παλαβομάρα υπάρχει η δυνατότητα να την στεγάσουμε κάπου.


Θα κάνουμε με το Λεξικοπωλείο ένα δωρεάν δίωρο εργαστήριο Δημιουργικής Γραφής την Πέμπτη. 6 με 8.
ΔΩΡΕΑΝ ξαναλέω - Χωρίς αμοιβή (μάλιστα το Λεξικοπωλείο είπε θα βάλει και κρασάκι!)
Αν θέλετε να ξεφύγετε λίγο από την τρέλα, να απομακρύνετε το μυαλό σας ή απλά να περάσετε δύο ώρες στον κόσμο του γραψίματος, και μαζί να μάθετε τεχνικές και κόλπα.... ελάτε.
φαίνεται αιθεροβαμονιά; ναι! αλλά κάνω ό,τι μπορώ. Αυτό μπορώ.
Άσε που με το γράψιμο στοχάζεσαι καλύτερα, χεχε


Τηλεφωνήστε στο Λεξικοπωλείο στο 21 0723 1201 και δηλώστε την συμμετοχή σας. Πείτε για το εργαστήριο του Προβ. Έχουμε καμιά 40αριά καρέκλες, αλλιώς θα ήταν ανοιχτό το πράγμα.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ. Ειδικά αυτήν την εβδομάδα. ΜΑΖΙ.
Α, αν έρθει κανένας υδραυλικός, έχει χαλάσει μια βρύση, να μου την κοιτάξει - χιχιχι, ανταλλαγή!
ΥΓ - σας παρακαλώ, μην αφήσετε την πιθανή διαφωνία σας με την άποψή μου για τα πράγματα να σας αποκλείσει αν θέλετε να το παρακολουθήσετε. Αυτό το δίωρο είναι ένα δίωρο τεχνικής, δυνατοτήτων, συνύπαρξης, επικοινωνίας και βέβαια αφηγήσεων και ωραίων μυστικών, από τον σατράπη δάσκαλο Προβ.
δράση, ό,τι μπορούμε ο καθένας. και αλληλεγγύη.

Wednesday, June 03, 2015

Το φορτίο

Η αδελφή μου, για χρόνια, όπου πήγαινε κουβαλούσε μαζί της, πάντα, το φέρετρο με τη μητέρα μου. Φίλοι και γνωστοί την συναντούσαν, έτσι μικροκαμωμένη και αδύνατη, εύθραυστη, να αγωνίζεται να το μεταφέρει στα πλατιά πεζοδρόμια της Αλεξάνδρας, τις σκοτεινές διαβάσεις της Συγγρού, την γιορτινή, χριστουγεννιάτικη Πατριάρχου Ιωακείμ. Στις δουλειές, στις διασκεδάσεις, στις βόλτες, παντού είχε μαζί της το μεγάλο, ανοιχτόχρωμο, ξύλινο κουτί.

Την έβλεπες στα περίπτερα, να ακουμπά το φέρετρο προσεκτικά στο πλάι, για να αγοράσει τσίχλες, εισιτήρια για το λεωφορείο, τσιγάρα, όταν ακόμα κάπνιζε… ή στην ουρά στην τράπεζα να το αφήνει στο χώρο υποδοχής και μετά, στην ουρά, να στρέφει το κεφάλι συνεχώς να κοιτάξει αν είναι εντάξει, καλά στερεωμένο στον τοίχο όπου το ακούμπησε. Να βεβαιωθεί πως δεν υπάρχει κίνδυνος να πέσει.
Όταν αγόρασε ένα φθηνό, μεταχειρισμένο αυτοκίνητο – είχε πια κουραστεί να παρακαλάει τους ταξιτζήδες να της επιτρέψουν να έχει μαζί της στην κούρσα το φορτίο της και δεν άντεχε άλλο να την κοιτάζουν, απροκάλυπτα, ξεδιάντροπα, σαν τρελή στα μέσα μαζικής μεταφοράς – η ζωή της έγινε καλύτερη.

Στην αρχή το ακουμπούσε δίπλα της. Πέσαμε όλοι πάνω της, εγώ πρώτος. Της είπα «βάλε το ρε παιδί μου το ρημάδι στο πίσω κάθισμα, τι το θες στην θέση του συνοδηγού, δεν βλέπεις ότι σε εμποδίζει να αλλάξεις ταχύτητες; Άσε που κόβει και την οπτική επαφή με τον δεξιό καθρέφτη… Σε παρακαλώ, θα πάθεις κανένα ατύχημα, και μετά τι θα γίνω; Άλλον από σένα δεν έχω, είσαι όλη μου η οικογένεια τώρα πια!». Με άκουσε και με το φέρετρο στο πίσω κάθισμα οι ημέρες της έγιναν πιο εύκολες, πιο συμβατικές. Αν μη τι άλλο, όσοι την έβλεπαν στο τιμόνι από μακριά, δεν υποψιάζονταν ότι αυτή η ζωντανή, όλο ενέργεια και νεύρο κοπέλα που οδηγούσε με ένταση ήταν η «τρελή που κουβάλαγε το φέρετρο» για την οποία συζητούσαν στην πόλη.

Είχε χαθεί με όλους σχεδόν τους φίλους της… πάλι καλά που δεν ήταν εντελώς όλοι! Φαντάσου να πηγαίνεις να πιεις ένα καφέ με την παλιά σου συμμαθήτρια και εκείνη να εμφανίζεται στην καφετέρια με το φέρετρό της μάνας της – όχι, δεν τους κατηγορώ όσους την απέφευγαν, δεν μπορώ να τους κατηγορήσω. Της έμειναν μόνο ένας δύο παιδικοί, πολύ αγαπημένοι, φίλοι, που γνώριζαν και τη μάνα μας. Κάνανε τις συναντήσεις τους στο σπίτι της ή στο δικό τους, απέφευγαν το έξω. Όχι πως και εκεί δεν τους αγρίευε το φέρετρο, αλλά τουλάχιστον είχαν να αντιμετωπίσουν μόνο αυτό, όχι και τα σχόλια των γύρω, τις διαμαρτυρίες, τα κλάματα και τις φωνές από τα φοβισμένα παιδάκια στα διπλανά τραπέζια.

Είναι δυνατή η αδελφή μου. Είχε καταφέρει να μπορεί να σηκώνει το φέρετρο με το ένα χέρι, να το χειρίζεται σαν να είναι προέκταση του κορμιού της. Όταν βάδιζε, το ακουμπούσε στον ώμο, πότε τον δεξί πότε τον αριστερό, ή, για πιο βολικά, το ισορροπούσε στο κεφάλι της, να έχει τα χέρια ελεύθερα, να μπορεί να απαντά στο κινητό τηλέφωνο, να πάρει κάτι από την τσάντα της, να φάει μία τυρόπιτα, να πιει νερό. Όταν την έβλεπα με το φέρετρο στερεωμένο στο κεφάλι, αλλά και τώρα που τη θυμάμαι, γέμιζε η καρδιά μου γλύκα και τα μάτια μου τρυφερά δάκρυα.

Μου θύμιζε τις Αφρικανές που είδα πριν από πολλά χρόνια σε ένα ντοκιμαντέρ στην τηλεόραση. Κουβαλούσαν με τον ίδιο τρόπο καλάθια με τα μωρά τους ή δοχεία με νερό. Μου είχαν κάνει μεγάλη εντύπωση, πλημμύρισα αγάπη αλλά με έσφιξε και η αγωνία. «Δεν φοβούνται καθόλου μην τους πέσει το παιδί και χτυπήσει; Δεν ανησυχούν μην αναποδογυρίσει το δοχείο και χυθεί όλο το νερό και πάει στράφι ο κόπος τους;» αναρωτιόμουν… Αυτές, σαν να ήταν το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο, κυκλοφορούσαν με άνεση και αυτοπεποίθηση. Κοιτούσαν την κάμερα – εμένα – γελαστές και μου έλεγαν γελώντας κελαριστά «σταμάτα επιτέλους να ανησυχείς, θα βάζαμε το μωρό μας σε κίνδυνο; Δεν το βλέπεις πώς χαμογελά και χαίρεται πάνω στο κεφάλι μας; Νοιώθει ασφάλεια και σιγουριά – και εσύ να νοιώθεις έτσι, να μην έχεις αγωνία καμία…» ή «τόσα χιλιόμετρα περπατήσαμε για λίγο νερό, νομίζεις θα το διακινδυνεύαμε να μας χυθεί; Φοβητσιάρη!!!» Να πω την αλήθεια, τα χαρούμενα τραγουδίσματά τους δεν κατάφερναν να με καθησυχάσουν… αλλά όταν είδα πόσο σβέλτα η αδελφή μου μετέφερε το φέρετρο με την μάνα μου πάνω στο κεφάλι της, καταλαβαίνω ότι είχαν δίκιο και λυπάμαι που δεν μπόρεσα να αποφύγω όλη εκείνη την αγωνία.

… … … … … … … … … …
Εγώ το διάλεξα αυτό το φέρετρο. Η αδελφή μου, 23 χρονών, 4 χρόνια μεγαλύτερη, θα είχε κανονικά εκείνη το προνόμιο αυτής της επιλογής, όμως το βράδυ που πέθανε η μητέρα μου, έλειπε σε άλλη πόλη, για δουλειά. Ήμουν μόνος στο νοσοκομείο και όταν ο γιατρός μου είπε να βγω από το δωμάτιο για να κάνουν με το ειδικό μηχάνημα τις τυπικές, υποχρεωτικές από τον νόμο εξετάσεις που επιβεβαιώνουν τον θάνατο, πήγα στο καρτοτηλέφωνο του ορόφου για να τηλεφωνήσω. Η αδελφή μου περίμενε το νέο, το ξέραμε ότι θα συνέβαινε από στιγμή σε στιγμή.

Δεν γνωρίζω πώς, άλλα ένας εργολάβος κηδειών είχε ειδοποιηθεί για την μητέρα μου και με περίμενε στο διάδρομο του νοσοκομείου να τελειώσω το τηλεφώνημα. Την ώρα που μου έλεγε ότι θα πρέπει να περάσω από το μαγαζί του, δύο τετράγωνα από το αντικαρκινικό, για να προχωρήσουμε με τα διαδικαστικά, η θλίψη είχε πλημμυρίσει την καρδιά μου: «Τον κακομοίρη τον άνθρωπο…» σκεφτόμουν. «3 και 10 ξημερώματα 26 Δεκεμβρίου, βράδυ Χριστουγέννων και να βρίσκεται στον 3ο όροφο του Αγίου Σάββα, για να κλείσει δουλειά, να κανονίσει κηδεία… τον κακομοίρη…». Έμοιαζε 45άρης, σχεδόν συνομήλικος της μάνας μου. Αναρωτιόμουν, είχε παιδιά, οικογένεια, φίλους που κάπου γλεντούσαν αυτή τη στιγμή; Δεν του έλειπαν;

Περπατήσαμε αμίλητοι μέχρι το γραφείο κηδειών στην ανατριχιαστική ησυχία της Χριστουγεννιάτικης βραδιάς. Έκανε μερικές αποτυχημένες προσπάθειες να ανοίξει κουβέντα – και κάθε λίγα λεπτά γύριζε και με κοιτούσε διερευνητικά, στεναχωρημένα. Δεν έδινα σημασία ούτε στα λόγια ούτε στο βλέμμα του. Εκείνη την στιγμή το μόνο που με απασχολούσε ήταν να μου πει πόσο θα στοιχίσει η κηδεία. Και να μην είναι πολλά χρήματα. Με έβαλε να υπογράψω ένα χαρτί. Ύστερα κατεβήκαμε στο υπόγειο του μαγαζιού του. Ήταν μία μεγάλη αίθουσα, πλημμυρισμένη στο ψυχρό νέον φως, δροσερή, σχεδόν παγωμένη, με έκανε να αισθανθώ πως έμπαινα σε ένα γιγάντιο ψυγείο. Πάνω σε πάγκους και σε τραπέζια, όρθια στους τοίχους, υπήρχαν γύρω στα τριάντα, ίσως και περισσότερα, φέρετρα, όλων των μεγεθών και χρωμάτων. Δεν θα φανταζόμουν ποτέ ότι υπάρχει τόσο μεγάλη ποικιλία σε χρώματα φέρετρων. Κάποια ήταν ανοιχτά, με τα καπάκια τους δίπλα, να φαίνεται η φόδρα – άλλη αξιοθαύμαστη ποικιλία – τα περισσότερα κλειστά. Ο εργολάβος άρχισε να μου κάνει επίδειξη. Παίνευε το εμπόρευμά του, μου έλεγε «σε ένα τέτοιο έγινε η ταφή μίας εθνικής σταρ, η φόδρα αυτού είναι από πολύ μαλακό βελούδο, ετούτο είναι βαμμένο με πινέλο στα σκαλίσματα, χειροποίητο…».

Μου πήρε το χέρι και το ακούμπησε σε ένα καπάκι. Με περηφάνια με διαβεβαίωσε πόσο εξαιρετικό είναι αυτό το ξύλο, και ότι τα χερούλια είναι από… τι, δεν θυμάμαι. Τράβηξα το χέρι μου κάπως απότομα, με μία βία που με τρόμαξε περισσότερο από εκείνον, και του είπα να μου δείξει το πιο φθηνό. Το πιο φθηνό! Με κοίταξε απογοητευμένος. Άδικα χάλασε τη βραδιά και τη διασκέδασή του, δεν θα έκλεινε μεγάλη δουλειά. Με οδήγησε πάλι στο μαγαζί επάνω να μου δείξει το οικονομικό φέρετρο σε φωτογραφία, δεν το είχε εκεί, στο εκθετήριο – ψυγείο. Καθώς ανέβαινα την σκάλα από το υπόγειο, το μάτι μου έπεσε σε ένα ολόλευκο φέρετρο, μικρό, ούτε ένα μέτρο μήκος. Σκέφτηκα για τι περιπτώσεις είναι. Ένιωσα πως για μία στιγμή η καρδιά μου σταμάτησε και ξανάρχισε.
Αυτά έχουν μείνει στην μνήμη μου από την βραδιά που διάλεξα το φέρετρο που αργότερα θα κουβαλούσε παντού η αδελφή μου. Αν το ήξερα, ίσως να διάλεγα ένα άλλο, πιο ακριβό.

… … … … …
Την θυμάμαι τη μέρα που η αδελφή μου σταμάτησε να κουβαλά το φέρετρο της μάνας μας. Ήταν αρκετά χρόνια πριν, αρχή της άνοιξης, και είχαμε συναντηθεί στην Αποστόλου Παύλου, μετά το ραντεβού της με τον γιατρό που επιβεβαίωσε τα νέα: Σε 7 μήνες θα γινόταν μητέρα. Αφού είχαμε ήδη περάσει μαζί μισή ώρα, απολαμβάνοντας την γλύκα της Ακρόπολης, των περαστικών, του καιρού, συνειδητοποίησα πως το φορτίο που τόσα χρόνια κουβαλούσε δεν βρισκόταν πουθενά γύρω. Κοίταξα δεξιά, κοίταξα αριστερά, να δω μήπως το είχε ακουμπήσει κάπου και δεν το είχα προσέξει, τίποτε. Είπα ψέματα πως θέλω να πάω στη τουαλέτα και έτρεξα μέχρι το αυτοκίνητό της να δω αν το είχε αφήσει εκεί, όχι, όχι, κανένα ίχνος. Γύρισα στο τραπέζι και έκανα να την ρωτήσω, αλλά ήταν τόσο χαρούμενη. Δεν είπα λέξη.

Δημοσιεύτηκε στο fractalart.gr


Tuesday, February 03, 2015

ραντεβού στην Πολιτεία

Φαντάζομαι ότι έχω ένα πολύ σημαντικό ραντεβού. Στην γωνία Ασκληπιού με Ακαδημίας. Είμαι αγχωμένος, αλλά και χαρούμενος. Πολύ. …και τα δύο πολύ.
Πρόκειται να συναντηθώ με τον Άντον Τσέχωφ. Εμφανίζεται στην ώρα του, με απόλυτη ακρίβεια. περπατώντας αργά και κάπως κουρασμένα. Χαιρετιόμαστε, δεν μιλά Ελληνικά ή Αγγλικά, αλλά εγώ ψελλίζω τα λίγα Ρώσικα που έμαθα και δεν έχω ξεχάσει. Κάνουμε αργά τα λίγα βήματα προς το 1-3 της Ασκληπιού. Βιβλιοπωλείο Πολιτεία. Τον βοηθώ να κατέβει την απότομη σκάλα προς το τμήμα λογοτεχνίας (είναι άρρωστος, ασθενικός – αλλά κεφάτος). Όταν το μέγεθος του χώρου, η υπέροχη πλημμύρα των βιβλίων, αποκαλυφθεί μπροστά στα μάτια του, στέκεται μαγεμένος. Δεν είχε δει ποτέ όσο ζούσε τέτοιο βιβλιοπωλείο…
Αφού συνέρχεται από την έκπληξη (... τοποθετώ ένα δάκρυ χαράς στα μάτια του, λόγω του εκδημοκρατισμού της αφήγησης, στην εποχή του βιβλία ήταν για λίγους και τώρα…) φαντάζομαι να ξεκινώ την ξενάγηση από το ράφι που βρίσκονται τα έργα του. Κάθεται, λαχανιασμένος από την λαχτάρα, σε ένα σκαμπό και περιεργάζεται τις πολλές, ωραίες, ελληνικές εκδόσεις που έχουν στο εξώφυλλο το όνομά του. Τα βιβλία του βρίσκονται  σε δύο σημεία, εκτός από το τμήμα της Λογοτεχνίας υπάρχει και στο Θέατρο, αλλά αυτό θα του το πω με τρόπο – διάβασα κάπου ότι δεν ήθελε να τον θυμούνται ως θεατρικό συγγραφέα…
Μετά από λίγη ώρα, σταματά να περιεργάζεται τα βιβλία του (τον εντυπωσιάζουν οι γραφίστικες απεικονίσεις του προσώπου του, σε κάποια εξώφυλλα) και εξερευνούμε μαζί τον χώρο. Του δείχνω τους άλλους Ρώσους μεγάλους, κάποιους τους γνώρισε, πολλούς όχι. Του δείχνω και Έλληνες, τον Παπαδιαμάντη, τον Βιζυηνό, τον Χάκκα… Και μετά, μου έρχεται μία ιδέα… Θα του μαζέψω να του δείξω ένα βιβλίο από όλους τους μεγάλους σύγχρονους και Έλληνες συγγραφείς που τον αναφέρουν ως βαθειά και σημαντική επιρροή… Πόσο θα εκπλαγεί. Έχει άραγε ιδέα πόσο πολλά έκανε, και ας έζησε μόνο 40 κάτι χρόνια; Φαντάζεται πόσο και πόσους επηρέασε;
…Φαντάζομαι τρελά πράγματα στην Πολιτεία. Αναμενόμενο. Λίγοι χώροι έχουν τροφοδοτήσει με τόσο ισχυρή και εμπνευστική ενέργεια την σκέψη και την φαντασία μου. Γι αυτό, σαν το σκυλί του Παβλόφ, κάθε που την επισκέπτομαι, η φαντασία μου δημιουργεί τρέλες…
  
(από εδώ)

Thursday, January 29, 2015

Το αερόστατο και τα βαρίδια

Yπάρχει ένα κινέζικο ρητό που λέει κάτι περίπου σαν «αλίμονο στον άνθρωπο που ζει σε ενδιαφέρουσες εποχές». Την εποχή μας «ενδιαφέρουσα» είναι το λιγότερο που μπορείς να την χαρακτηρίσεις. Από χθες, το «ενδιαφέρον» κεφάλαιο στην ιστορία της Ελλάδας, άλλαξε παράγραφο. Αν και για να πω την αλήθεια υποψιάζομαι ότι η ελληνική ιστορία δεν άλλαξε απλώς παράγραφο αλλά και κεφάλαιο... ή ίσως άλλαξε μέχρι και τόμο...

Τι θα μας φέρει αυτή η καινούργια μέρα; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά. Πέρα από τα πρώτα αυθόρμητα συναισθήματα, την χαρά, την ικανοποίηση, μια μικρή έκπληξη για το εύρος της νίκης, έχω φόβους και ελπίδες για αυτήν την επόμενη παράγραφο/κεφάλαιο/τόμο.
Ας αρχίσω όμως με κάτι που έχω την ανάγκη να εκφράσω. Δεν αποτελεί «μεγαλοθυμία», ούτε «αβρότητα» - δεν είμαι παράγοντας, ούτε έχω ρόλο, απόψεις μόνο διατυπώνω. Το μόνο μου χρέος είναι να τις διατυπώνω με σαφήνεια και με ειλικρίνια. Και θα ήθελα να πω το εξής: ήμουν λυσσαλέα κατά του ενδεχόμενου να ξανακυβερνήσει η απερχόμενη κυβέρνηση. Λυσσαλέα. Όχι όμως διότι πίστεψα ποτέ πως ο πρώην πρωθυπουργός ήταν προδότης ή κακόβουλος. Κάθε άλλο. Αντίθετα, υπήρχε ένα διάστημα που όσο και να διαφωνούσα με τις ενέργειές του, «ένοιωθα» στον Σαμαρά ότι πραγματικά πίστευε πως λειτουργούσε για το καλό της χώρας. Δεν ξέρω την προέλευση αυτής της σιγουριάς - ήταν ψυχομπάμπλ, αυταπάτη, ένστικτο σωστό; Δεν έχει σημασία – σημασία έχει ότι κάποτε ο Σαμαράς με έπειθε πολύ για τις προθέσεις του. Όμως, με την πάροδο του χρόνου, με έπειθε όλο και λιγότερο – και κάποια στιγμή απλώς διαπίστωσα ότι οι καλές προθέσεις του δεν αρκούσαν για να υπερνικήσουν τα άπειρα εμπόδια στο να λειτουργήσει με βάση τα καλά και συμφέροντα του λαού που υπηρετούσε. Και τότε, θέλησα να φύγει. Λυσσαλέα, ξαναλέω. Αλλά, ας μην ξεχνάμε το εξής: Ο άνθρωπος που απέτυχε, δεν είναι το ίδιο με τον «προδότη». Αυτό ας το θυμόμαστε.

(σημείωση αναγνώστη: φωτό υποψήφια για το μέγα βραβείο "άσχετη με το άρθρο φωτογραφία" 2015) 
Ας έρθουμε όμως στο σήμερα. Ως παλιός υποστηρικτής της νέας πρότασης που χθες πήρε την εντολή να αναλάβει τα ηνία, υπάρχουν κάποια δεδομένα που φοβάμαι. Ο πρώτος μου και σημαντικός φόβος είναι μη τυχόν και το κατεστημένο, η παλιά οργάνωση των πραγμάτων, υπονομεύσει την νέα αυτή ομάδα - ξεχνώντας κάτι πολύ σημαντικό, το σημαντικότερο και ουσιαστικότερο: Ότι η επιτυχία της νέας κυβέρνησης είναι επιτυχία όλης της Ελλάδας. Και ότι το καλό της πατρίδας μας είναι πάνω και πέρα από εκδικητικότητες και τρικλοποδιές.
Το δεύτερο που φοβάμαι έχει να κάνει με την ίδια την νέα οργάνωση που ήρθε στα πράγματα. Ομολογώ ότι ανησυχώ μήπως η πραγματικότητα της διακυβέρνησης, του να εξασκείς εξουσία, του να πρέπει να κάνεις αντί να λες τι ΘΑ κάνεις, πιάσει εξαπίνης και μπλοκάρει την νέα ομάδα εξουσίας. Θέλω να πιστεύω, καλοπροαίρετα, ως Έλληνας σκεφτόμενος, ότι αυτό εξουδετέρωσε τους προηγούμενους, ότι αυτό τους έκανε να ξεχάσουν ότι υπηρετούν τον λαό και ότι πρέπει να τον προστατεύουν, όχι να τον τρομάζουν και να τον τσαμπουκαλεύουν. (τεράστια παρένθεση: Ο άνθρωπος ή οι άνθρωποι που οδήγησαν τον πρώην πρωθυπουργό στην απόφαση να εγκρίνει την διαφήμιση με τους τίτλους εφημερίδας, σε περίπτωση νίκης του ΣΥΡΙΖΑ, «η χώρα χωρίς βενζίνη/οι τράπεζες κλειστές/κλπ κλπ» πρέπει να εξαφανιστούν από δίπλα του το συντομότερο δυνατό. Λίγες ώρες μετά που άρχισε να μεταδίδεται αυτή η ντροπή, άνθρωποι γύρω μου που έβλεπαν με σχετική συμπάθεια τον Σαμαρά είχαν γίνει φανατικοί εναντίον του - αναμενόμενο: όταν προσπαθήσεις να με τσαμπουκαλέψεις, από γινάτι και μόνο, θα σε αδειάσω...)
Σήμερα έχουμε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα δεν φαίνεται να καταρρέει το κράτος, η Ευρώπη, οι αγορές, τα νεύρα της Μέρκελ, τα βενζινάδικα. Σήμερα ένα νέο αίσθημα υπάρχει στον αέρα. Και εγώ, όπως και όλοι όσοι υποστηρίξαμε την νέα εποχή, περιμένουμε η ρητορική του πρώτου κόμματος, η αφήγησή του, να γίνει πράξη και να φανεί στις ζωές μας, έστω και εν μέρει, έστω και σταδιακά. Δεν αναμένουμε θαύματα, δεν αναμένουμε χωρισμούς υδάτων. Από την άλλη όμως δεν στηρίξαμε ΣΥΡΙΖΑ απλώς για να αλλάξουν οι φάτσες, απλώς επειδή βαρεθήκαμε τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα. Αναμένουμε... κάτι. Σίγουρα αναμένουμε κάτι. Και αυτό που περιμένουμε δεν θέλουμε να είναι μόνο η αλλαγή στην ψυχολογία των ανθρώπων που μέχρι προχτές ήταν απελπισμένοι και ένοιωθαν αποκλεισμένοι από την πρόσβαση στην ελπίδα. Ναι, είναι σημαντική, εξαιρετικά σημαντική η αλλαγή ψυχολογίας, οι σπουδαιότεροι οικονομολόγοι λένε ότι η οικονομία, η ίδια η συνοχή της κοινωνίας είναι ψυχολογία, αλλά θέλουμε και άλλα. Απτά και πραγματικά, πρακτικά πράγματα.
Εύχομαι οι νέοι άνθρωποι που αναλαμβάνουν ρόλο να έχουν την αυτογνωσία ότι δεν είναι ψημένοι αλλά και να υπολογίζουν τις πιθανότητες «υπονόμευσης». Και να λειτουργούν ανάλογα.
Εύχομαι και ελπίζω οι αριστεροί να επιδείξουν ουσιαστικές ποιοτικές διαφορές. Να αφήσουν τα παλιά modus operandi και να αποφασίσουν να παίξουν σε άλλο, δυσκολότερο αλλά ουσιαστικότερο γήπεδο. Να μην αλληλοχαϊδεύονται. Να μην κάνουν ότι δεν βλέπουν τις ανεπάρκειές τους – έτσι ώστε να μπορούν να τις διαχειριστούν. Να αλληλοελέγχονται. Να γκρινιάζουν. Να επικροτούν το καλό. Να αλληλοεπιδρούν. Να αναθεωρούν. Να διστάζουν, μέχρι να αποφασίσουν. Να είναι αβέβαιοι. Αλλά και να ενθουσιάζονται. Να είναι αποφασιστικοί. Όπως κάνουν οι κανονικοί άνθρωποι δηλαδή.
Έχω πολλούς φίλους που στήριξαν την παλιά κατάσταση. Ξέρω πως έκαναν αυτό που πίστευαν ότι είναι το καλλίτερο για την χώρα. Τώρα όμως ας κάνουμε όλοι αυτό που είναι το καλλίτερο για την χώρα. Ας συμφωνήσουμε στο ότι ενδιαφερόμαστε για την Ελλάδα. Χωρίς ρεβανσισμούς από την μία πλευρά. Και χωρίς υπονομεύσεις από την άλλη.
Σήμερα το πρωί ένα αερόστατο κυκλοφορεί στον ουρανό της χώρας. Έχει ενέργεια ανόδου, την καλή ψυχολογία των ανθρώπων που ελπίζουν να αποκτήσουν πρόσβαση στην ελπίδα. Έχει και βάρη, την ανησυχία και τους φόβους για την εκδικητικότητα των πρώην και της σχετικής απειρίας των νυν. Αλλά όταν πετάς, φοβάσαι. Είναι το αναμενόμενο. Αν δεν θες να φοβηθείς, δεν θα πετάξεις ποτέ. Let’s fly.

από εδώ, toportal
πάρχει ένα κινέζικο ρητό που λέει κάτι περίπου σαν «αλίμονο στον άνθρωπο που ζει σε ενδιαφέρουσες εποχές». Την εποχή μας «ενδιαφέρουσα» είναι το λιγότερο που μπορείς να την χαρακτηρίσεις. Από χθες, το «ενδιαφέρον» κεφάλαιο στην ιστορία της Ελλάδας, άλλαξε παράγραφο. Αν και για να πω την αλήθεια υποψιάζομαι ότι η ελληνική ιστορία δεν άλλαξε απλώς παράγραφο αλλά και κεφάλαιο... ή ίσως άλλαξε μέχρι και τόμο...
Τι θα μας φέρει αυτή η καινούργια μέρα; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά. Πέρα από τα πρώτα αυθόρμητα συναισθήματα, την χαρά, την ικανοποίηση, μια μικρή έκπληξη για το εύρος της νίκης, έχω φόβους και ελπίδες για αυτήν την επόμενη παράγραφο/κεφάλαιο/τόμο.
Ας αρχίσω όμως με κάτι που έχω την ανάγκη να εκφράσω. Δεν αποτελεί «μεγαλοθυμία», ούτε «αβρότητα» - δεν είμαι παράγοντας, ούτε έχω ρόλο, απόψεις μόνο διατυπώνω. Το μόνο μου χρέος είναι να τις διατυπώνω με σαφήνεια και με ειλικρίνια. Και θα ήθελα να πω το εξής: ήμουν λυσσαλέα κατά του ενδεχόμενου να ξανακυβερνήσει η απερχόμενη κυβέρνηση. Λυσσαλέα. Όχι όμως διότι πίστεψα ποτέ πως ο πρώην πρωθυπουργός ήταν προδότης ή κακόβουλος. Κάθε άλλο. Αντίθετα, υπήρχε ένα διάστημα που όσο και να διαφωνούσα με τις ενέργειές του, «ένοιωθα» στον Σαμαρά ότι πραγματικά πίστευε πως λειτουργούσε για το καλό της χώρας. Δεν ξέρω την προέλευση αυτής της σιγουριάς - ήταν ψυχομπάμπλ, αυταπάτη, ένστικτο σωστό; Δεν έχει σημασία – σημασία έχει ότι κάποτε ο Σαμαράς με έπειθε πολύ για τις προθέσεις του. Όμως, με την πάροδο του χρόνου, με έπειθε όλο και λιγότερο – και κάποια στιγμή απλώς διαπίστωσα ότι οι καλές προθέσεις του δεν αρκούσαν για να υπερνικήσουν τα άπειρα εμπόδια στο να λειτουργήσει με βάση τα καλά και συμφέροντα του λαού που υπηρετούσε. Και τότε, θέλησα να φύγει. Λυσσαλέα, ξαναλέω. Αλλά, ας μην ξεχνάμε το εξής: Ο άνθρωπος που απέτυχε, δεν είναι το ίδιο με τον «προδότη». Αυτό ας το θυμόμαστε.
Ας έρθουμε όμως στο σήμερα. Ως παλιός υποστηρικτής της νέας πρότασης που χθες πήρε την εντολή να αναλάβει τα ηνία, υπάρχουν κάποια δεδομένα που φοβάμαι. Ο πρώτος μου και σημαντικός φόβος είναι μη τυχόν και το κατεστημένο, η παλιά οργάνωση των πραγμάτων, υπονομεύσει την νέα αυτή ομάδα - ξεχνώντας κάτι πολύ σημαντικό, το σημαντικότερο και ουσιαστικότερο: Ότι η επιτυχία της νέας κυβέρνησης είναι επιτυχία όλης της Ελλάδας. Και ότι το καλό της πατρίδας μας είναι πάνω και πέρα από εκδικητικότητες και τρικλοποδιές.
Το δεύτερο που φοβάμαι έχει να κάνει με την ίδια την νέα οργάνωση που ήρθε στα πράγματα. Ομολογώ ότι ανησυχώ μήπως η πραγματικότητα της διακυβέρνησης, του να εξασκείς εξουσία, του να πρέπει να κάνεις αντί να λες τι ΘΑ κάνεις, πιάσει εξαπίνης και μπλοκάρει την νέα ομάδα εξουσίας. Θέλω να πιστεύω, καλοπροαίρετα, ως Έλληνας σκεφτόμενος, ότι αυτό εξουδετέρωσε τους προηγούμενους, ότι αυτό τους έκανε να ξεχάσουν ότι υπηρετούν τον λαό και ότι πρέπει να τον προστατεύουν, όχι να τον τρομάζουν και να τον τσαμπουκαλεύουν. (τεράστια παρένθεση: Ο άνθρωπος ή οι άνθρωποι που οδήγησαν τον πρώην πρωθυπουργό στην απόφαση να εγκρίνει την διαφήμιση με τους τίτλους εφημερίδας, σε περίπτωση νίκης του ΣΥΡΙΖΑ, «η χώρα χωρίς βενζίνη/οι τράπεζες κλειστές/κλπ κλπ» πρέπει να εξαφανιστούν από δίπλα του το συντομότερο δυνατό. Λίγες ώρες μετά που άρχισε να μεταδίδεται αυτή η ντροπή, άνθρωποι γύρω μου που έβλεπαν με σχετική συμπάθεια τον Σαμαρά είχαν γίνει φανατικοί εναντίον του - αναμενόμενο: όταν προσπαθήσεις να με τσαμπουκαλέψεις, από γινάτι και μόνο, θα σε αδειάσω...)
Σήμερα έχουμε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα δεν φαίνεται να καταρρέει το κράτος, η Ευρώπη, οι αγορές, τα νεύρα της Μέρκελ, τα βενζινάδικα. Σήμερα ένα νέο αίσθημα υπάρχει στον αέρα. Και εγώ, όπως και όλοι όσοι υποστηρίξαμε την νέα εποχή, περιμένουμε η ρητορική του πρώτου κόμματος, η αφήγησή του, να γίνει πράξη και να φανεί στις ζωές μας, έστω και εν μέρει, έστω και σταδιακά. Δεν αναμένουμε θαύματα, δεν αναμένουμε χωρισμούς υδάτων. Από την άλλη όμως δεν στηρίξαμε ΣΥΡΙΖΑ απλώς για να αλλάξουν οι φάτσες, απλώς επειδή βαρεθήκαμε τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα. Αναμένουμε... κάτι. Σίγουρα αναμένουμε κάτι. Και αυτό που περιμένουμε δεν θέλουμε να είναι μόνο η αλλαγή στην ψυχολογία των ανθρώπων που μέχρι προχτές ήταν απελπισμένοι και ένοιωθαν αποκλεισμένοι από την πρόσβαση στην ελπίδα. Ναι, είναι σημαντική, εξαιρετικά σημαντική η αλλαγή ψυχολογίας, οι σπουδαιότεροι οικονομολόγοι λένε ότι η οικονομία, η ίδια η συνοχή της κοινωνίας είναι ψυχολογία, αλλά θέλουμε και άλλα. Απτά και πραγματικά, πρακτικά πράγματα.
Εύχομαι οι νέοι άνθρωποι που αναλαμβάνουν ρόλο να έχουν την αυτογνωσία ότι δεν είναι ψημένοι αλλά και να υπολογίζουν τις πιθανότητες «υπονόμευσης». Και να λειτουργούν ανάλογα.
Εύχομαι και ελπίζω οι αριστεροί να επιδείξουν ουσιαστικές ποιοτικές διαφορές. Να αφήσουν τα παλιά modus operandi και να αποφασίσουν να παίξουν σε άλλο, δυσκολότερο αλλά ουσιαστικότερο γήπεδο. Να μην αλληλοχαϊδεύονται. Να μην κάνουν ότι δεν βλέπουν τις ανεπάρκειές τους – έτσι ώστε να μπορούν να τις διαχειριστούν. Να αλληλοελέγχονται. Να γκρινιάζουν. Να επικροτούν το καλό. Να αλληλοεπιδρούν. Να αναθεωρούν. Να διστάζουν, μέχρι να αποφασίσουν. Να είναι αβέβαιοι. Αλλά και να ενθουσιάζονται. Να είναι αποφασιστικοί. Όπως κάνουν οι κανονικοί άνθρωποι δηλαδή.
Έχω πολλούς φίλους που στήριξαν την παλιά κατάσταση. Ξέρω πως έκαναν αυτό που πίστευαν ότι είναι το καλλίτερο για την χώρα. Τώρα όμως ας κάνουμε όλοι αυτό που είναι το καλλίτερο για την χώρα. Ας συμφωνήσουμε στο ότι ενδιαφερόμαστε για την Ελλάδα. Χωρίς ρεβανσισμούς από την μία πλευρά. Και χωρίς υπονομεύσεις από την άλλη.
Σήμερα το πρωί ένα αερόστατο κυκλοφορεί στον ουρανό της χώρας. Έχει ενέργεια ανόδου, την καλή ψυχολογία των ανθρώπων που ελπίζουν να αποκτήσουν πρόσβαση στην ελπίδα. Έχει και βάρη, την ανησυχία και τους φόβους για την εκδικητικότητα των πρώην και της σχετικής απειρίας των νυν. Αλλά όταν πετάς, φοβάσαι. Είναι το αναμενόμενο. Αν δεν θες να φοβηθείς, δεν θα πετάξεις ποτέ. Let’s fly.
- See more at: http://www.toportal.gr/?i=toportal.el.politikh&id=6873#sthash.BRo6DPcs.v2XChpLd.dpuf

Sunday, December 28, 2014

Η τέχνη δεν σε κάνει ευτυχισμένο

Θυμάμαι τον Αύγουστο που δολοφονήθηκε ο Ταχτσής. Ηταν πραγματικά ένας τρομερός μήνας Αύγουστος. Ενα κύμα φρίκης διέτρεξε τη χώρα, πάρα το γεγονός ότι τότε δεν υπήρχαν ιδιωτικά μέσα ενημέρωσης, ούτε στην τηλεόραση ούτε στο ραδιόφωνο. Και δεν υπήρχαν βέβαια internet, facebook και twitter. Ωστόσο, και μόνο με την αναμετάδοση και κάλυψη του φρικτού εγκλήματος από τα λιγοστά κρατικά κανάλια και τις εφημερίδες, όλοι ήμασταν για βδομάδες συγκλονισμένοι.
Ημουν τότε 15 ετών. Θα πήγαινα γ” γυμνασίου. Με αφορμή τη δολοφονία άκουσα για πρώτη φορά στη ζωή μου για πτυχές και εκφάνσεις του βίου των ανθρώπων που «κάνουν γκελ με το χάος», όπως είχε πει για τον Κώστα Ταχτσή ο Γιάννης Τσαρούχης: Ενας σημαντικός συγγραφέας που ντύνεται γυναικεία και εκδίδεται, μοναξιά και αυτοτιμωρία, νύχτες άγριες και περιπέτειες, ξυλοδαρμοί και καυγάδες… και ένα σπίτι κάπου στον Κολωνό, ένα φρικιαστικό σκηνικό για το οποίο διαβάζαμε ανατριχιαστικές λεπτομέρειες και το οποίο έκρυβε μια ζωή τόσο διαφορετική, τόσο ιδιαίτερη, τόσο κοντινή στο χάος.
Τότε είχα διαβάσει λίγο Ταχτσή στη ζωή μου -από κάποιο αναγνωστικό του σχολείου- και δεν είχα γνώση και αίσθηση της σπουδαίας του επίδρασης στα ελληνικά γράμματα και την ιστορία. Τη διαπίστωσα όταν, με αφορμή τη δολοφονία του και το μυστήριο που ακόμα σήμερα, 26 χρόνια μετά την περιβάλλει, άρχισα να γνωρίζω τα κείμενά του. Οσο και αν με είχε προετοιμάσει η μεγάλη δημοσιότητα γύρω από το όνομά του, όσο και αν ήξερα ότι έπρεπε να περιμένω πολλά, αφού έχαιρε του σεβασμού σπουδαίων ανθρώπων, η σημασία του έργου του όταν άρχισα να τη βιώνω ο ίδιος με άφησε έκπληκτο.
 Είναι σπουδαία, καίρια, αφάνταστα ουσιαστική η αξία της επίδρασης της αυθεντικής λογοτεχνίας. Το να γνωρίζεις έναν συγγραφέα που σου μιλά καθαρά, το να συνομιλείς με ένα κείμενο που αισθάνεσαι να σε αφορά είναι κατά την άποψή μου ένα τόσο σπουδαίο γεγονός (και, άραγε, εξίσου σπάνιο;) όσο και το να γνωρίζεις την αδελφή ψυχή σου, ή τον σπουδαιότερο και πιο μεγάλο έρωτα στη ζωή σου. Είναι ελπίδα. Είναι παρηγοριά. Είναι λυτρωτική αίσθηση πως δεν είσαι μόνος. Είναι ένας ψίθυρος στο αυτί από κάποιον που εμπιστεύεσαι, επειδή σου μιλά με κατανοητό τρόπο ότι όλα θα πάνε καλά. Είναι ξέσπασμα στην αγκαλιά κάποιου που απλώς το μόνο που θέλει από σένα είναι να σε κρατά όσο κλαις. Και τίποτε άλλο. Είναι βιωμένη τρυφερότητα.
 Σήμερα, ξαναζώ εκείνες τις τρομακτικές στιγμές του Αυγούστου του 1988. Ενας εξίσου σπουδαίος συγγραφέας, Ελληνας και ελληνικός μέχρι το μεδούλι του, βρέθηκε δολοφονημένος. Σιγά σιγά αρχίζουν και έρχονται στην επιφάνεια περισσότερες ανατριχιαστικές λεπτομέρειες. Βέβαια, σήμερα υπάρχουν διαφορές. Σημαντικές. Τώρα έχουμε χιλιάδες μέσα ενημέρωσης. Τώρα όλοι μπορούμε να φωνάζουμε, εκτός από το να ακούμε. Τώρα, δεν ξέρουμε πού να πρωτοκοιτάξουμε για να μάθουμε λεπτομέρειες της φρίκης. Τώρα η φρίκη αυτή ξεχνιέται πιο γρήγορα· άλλα, καινούργια θέματα έρχονται στην επιφάνεια. Και φεύγουν και αυτά για να έρθουν πάλι πιο καινούργια. Και η γη γυρίζει, και η γη γυρίζει.
Είμαι και εγώ διαφορετικός σήμερα. Δεν είμαι 15, αλλά 42. Δεν με τρομάζουν οι δολοφονίες. Δεν με εντυπωσιάζουν οι κρυφές ζωές. Δεν χρειάζομαι πρότυπα και έμαθα πια να παρηγορώ ο ίδιος τον εαυτό μου για όσα με κάνουν να θέλω να κλάψω. Τα κείμενα, ακόμα και τα σπουδαία κείμενα, δεν με επηρεάζουν τόσο όσο κάποτε – ίσως διότι έκαψα φλάντζα, ίσως επειδή δεν τους αφιερώνω τον χρόνο και τη διάθεση καρδιάς με τα οποία διάβαζα κάποτε. Ομως έτσι είναι η ζωή, μεγαλώνουμε… και εξάλλου, η γη γυρίζει, η γη γυρίζει.
 Αλλά, να… πριν από μερικές ημέρες, μόλις είχα πέσει στο κρεβάτι να κοιμηθώ. Ολη την ημέρα διάβαζα μερικά από τα εκθειαστικά, υμνητικά, δίκαια κείμενα σπουδαίων ανθρώπων για την αξία του Μένη Κουμανταρέα. Και ξαναδιάβασα και κάμποσες σελίδες από τη «Βιοτεχνία υαλικών» – αλλά όχι πολλές, δεν μπόρεσα.
Και έτσι όπως ήμουν ξαπλωμένος στο κρεβάτι, μετά από όλα αυτά τα διαβάσματα, μέσα στο σκοτάδι, με τον ήχο της μοναχικότητας να με περιβάλλει, συνειδητοποίησα κάτι. Που με τρόμαξε. Κάτι με το οποίο δεν θα ήθελα να συμφιλιωθώ ποτέ. Πως σε αντίθεση με τη λογοτεχνία, στην πραγματική ζωή οι καλοί δεν βγαίνουν νικητές. Πως στην πραγματική ζωή οι συγγραφείς δολοφονούνται. Πως δημιουργοί που μας προσφέρουν παρηγοριά, τη λυτρωτική αίσθηση ότι δεν είμαστε μόνοι όταν πονάμε, άνθρωποι που χαρίζουν -δουλεύοντας στη μοναξιά και το σκοτάδι- στιγμές φωτός και αυτογνωσίας και κοινότητας σε χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες αναγνώστες, δεν έχουν ζωή με happy end. Αντίθετα, πεθαίνουν μόνοι… και ακόμα χειρότερα, δολοφονούνται. Κάποιοι άλλοι, ακόμα πιο τραγικά, ζουν μόνοι. Ισως και για μια ολόκληρη ζωή. Ισως μακριά από τη φύση και την αλήθεια τους. Ισως και κόντρα στις αρχές που κηρύττουν με τα έργα τους: την ελευθερία, την αποδοχή, τη συμφιλίωση, τη συγχώρεση – προς τον ίδιο τον εαυτό τους.
Οχι τελικά. Η τέχνη, ακόμα και η σπουδαία τέχνη, δεν σε κάνει ευτυχισμένο. Ή δεν σου χαρίζει το γλυκό τέλος που ονειρεύονταν οι αρχαίοι Ελληνες. Αυτή είναι μια αλήθεια για την οποία θα χρειαζόμαστε πάντα την παρηγοριά της λογοτεχνίας.

πρώτη δημοσίευση στην Εφημερίδα Metropolis 

Saturday, December 27, 2014

Κόκκινες μπάλες, κίτρινα σφηνάκια

ένα μικρό χριστουγεννιάτικο short story, για το A place for the Arts:

Είναι τόσο ευτυχισμένη! Όλα είναι άψογα. Άψογα! Η μουσική αρέσει στους καλεσμένους της, ο χώρος που άδειασε στο σαλόνι μεταφέροντας τον καναπέ, είναι συνέχεια γεμάτος από φίλους της που χορεύουν. Πόσο θλιβερά είναι τα πάρτυ που δεν χορεύει κανείς, σκέφτεται. Τα μεζεδάκια, τα γλυκάκια, τα σφηνάκια, όλα αρέσουν. Βλέπει τους δίσκους και τις πιατέλες να γεμίζουν και να ξαναγεμίζουν και τα μπουκάλια να αδειάζουν, χαρούμενη. Αλλά και με αγωνία. Μήπως ξεμείνει; Πόσα χρήματα έχει ξοδέψει για αυτό το πάρτυ! Το δέντρο μόνο στοίχισε όσο ένα ενοίκιο. Αλλά ήθελε να είναι όλα άψογα. Όχι, όχι, δεν υπάρχει αμφιβολία… αξίζουν τα έξοδα, η κούραση. Κάτι θα βγει από αυτό, είναι σίγουρη.
 
Σίγουρη. Τέσσερις μήνες πριν, την πρώτη μέρα μετά τις καλοκαιρινές διακοπές, χωρίς προειδοποίηση, χωρίς ένδειξη, απολύθηκε. Από τον ίδιο άνθρωπο που την προσέλαβε, που την προστάτευε στο γραφείο, που της ανέβασε, συμβολικά, λίγο πριν το καλοκαίρι, το μισθό μερικές δεκάδες ευρώ. Δεν του κρατά κακία. Δεν θυμάται σχεδόν τίποτε συγκεκριμένο από εκείνο το εφιαλτικό μισάωρο στο γραφείο του, ο πανικός, η πίκρα, τα σκέπασαν όλα, αλλά έχει την αίσθηση πως ήταν και αυτός πολύ στεναχωρημένος. Της εξήγησε γιατί έπρεπε να απολυθεί, περικοπές, ήταν εξαιρετική συνεργάτης, τον είχε βγάλει ασπροπρόσωπο, αλλά η επιχείρηση είχε προβλήματα, πελάτες χάθηκαν, η θέση της θα καταργηθεί, τα καθήκοντά της θα μοιραστούν. Πόσες φορές δεν τα είχε ξανακούσει όλα αυτά. Αλλά μέχρι εκείνη την μέρα, που επέστρεψε μαυρισμένη από τις διακοπές της, δεν την αφορούσαν.

Τώρα γελά δυνατά στην αγκαλιά εκείνου που την απέλυσε. Της λέει πόσο όμορφο είναι το Χριστουγεννιάτικο δέντρο της. Είναι ευτυχισμένη. Είχε την υποψία πως εκείνος δεν θα εμφανιζόταν. Τώρα που ήρθε, βλέπουν όλοι, παλιοί συνάδελφοι που εξαφανίστηκαν, άνθρωποι του σιναφιού, πιθανοί εργοδότες ότι… ότι δεν την απέρριψαν, ότι είναι ακόμα μια από αυτούς, ότι ο πρώην διευθυντής έρχεται στο σπίτι της, ότι είναι ακόμα στο παιγνίδι.

...εδώ η συνέχεια

Friday, December 12, 2014

Χριστούγεννα με μαύρα παπούτσια

χιχιχιχι

τα Μαύρα Παπούτσια έχουν πολύ, πολύ ευγενικούς και φιλόξενους φίλους - πρόσθεσε σε αυτό και το Κρίσμασ Τζόη, και έχουμε τα συστατικά για ωραία πράγματα. 

η κυριά Μαμά Μαμαδοπούλου λοιπόν, χαρίζει δύο βιβλία - εδώ. Ερμ ομολογώ ότι έχω καταχαρεί με την μεγάλη συμμετοχή... γιουχουουουουο

και επίσης, η Athens Voice, η πρώτη εφημερίδα που έγραψε για το βιβλίο, γουρλού ως εκεί που δεν παίρνει, χαρίζει άλλα τρία βιβλία, με μηνυματάκι.


που θα πει ότι αν το θες για να το κάνεις δώρο στον εαυτό σου, ή σε αγαπημένο (ή και μισητό) φίλο, έμπαινε! ;)

Wednesday, October 08, 2014

Bloggers united

Τα Μαύρα Παπούτσια στα blogs - αλλά και σε Β έκδοση :) 

Η πρώτη κριτική από αγαπημένο φίλο και παλιά αγάπη J Kool, (αλλά είναι αντικειμενικός χεχε)

Κριτική στον έγκυρο Librofilo - συν το podcast της εκπομπής όπου ο γιορζ τρούλη φιλοξενήθηκε

Μία πρόσφατη συνέντευξη με πολύ ωραίες ερωτήσεις (αλλά όχι τόσο καλές απαντήσεις) στο blog akamas

Wednesday, October 01, 2014

Ταξείδι στον χρόνο, ναι!



Το 1899, λίγο καιρό πριν πεθάνει, ο Άντων Τσέχωφ εξέδοσε μία ιστορία που επρόκειτο με την γαλήνια επαναστατικότητά της να μείνει στην ιστορία, την Κυρία με το Σκυλάκι. 

Το 1963, η Μέλπω Αξιώτη, σπουδαία και πρωτοπόρος Ελληνίδα λογοτέχνης, σκάρωσε μία αριστοτεχνική μετάφραση αυτής της ιστορίας, η οποία μαζί με μερικές ακόμα μεταφράσεις από ιστορίες του Τσέχωφ μπήκε σε ένα βιβλίο που εξέδωσε ο εκδοτικός οίκος ΚΕΔΡΟΣ.

Το 1967 ένα αντίτυπο αυτού του βιβλίου, χαρίστηκε από έναν μυστηριώδη άνδρα ονόματι Αλφρέντο, σε μία παντρεμένη γυναίκα – μία Ελληνίδα που ζούσε στην Βοστώνη – με την αφιέρωση «Αν και κανένα δώρο δεν αξίζη να δοθή στη Θεοδώρα (το δώρο του Θεού) εύχομαι να δεχθεί αυτό ως ένδειξη της φιλίας μου». 
 Κάποια χρόνια μετά ένα νέο κορίτσι, ανηψιά της μυστηριώδους Θοδώρας, ανακάλυψε το βιβλίο με την πιπεράτη αφιέρωση στα ράφια της θείας της και αισθάνθηκε μία μεγάλη περιέργεια. Τι υπήρχε πίσω από αυτό το δώρο; Γιατί ένας άντρας χάρισε σε μία γυναίκα παντρεμένη ένα βιβλίο και μάλιστα με τόσο τρυφερή αφιέρωση; Τι δεν έλεγε η θεία στην ανηψιά κάθε φορά που εκείνη την ρωτούσε;

Το 2014 το κορίτσι, όμορφη γυναίκα τώρα πια, πήγε σε ένα βιβλιοπωλείο στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, στην παρουσίαση ενός βιβλίου και χάρισε αυτό το βιβλίο σε έναν νέο συγγραφέα. Μέσα στο βιβλίο, ο συγγραφέας, εκτός από την παλιά αφιέρωση ανακάλυψε και ένα γράμμα της "ανηψιάς" – που απευθυνόταν σε εκείνον. 

Να γιατί είναι σπουδαίο το γράψιμο. Διότι σε ένα μόνο λεπτό, χωρά όλους τους προηγούμενους χρόνους. Όλες τις προηγούμενες γενιές. Αλλά και αυτά που αν ήμαστε τυχεροί μπορεί να γίνουν.

Monday, September 29, 2014

Παπούτσια βολτάρουν


Μετά από τρεις και μισό μήνα τα Μαύρα Παπούτσια κάνουν δεύτερη έκδοση. Σήμερα, Δευτέρα 29 Σεπτεμβρίου, στις 7, γιορτάζουμε την ωραία βόλτα με μία ωραία εκδήλωση στο Λεξικοπωλείο. Οι ομιλητές είναι ένας και ένας, μου περιποιούν πολύ μεγάλη τιμή, ειλικρινά, και δεν το λέω επειδή πρέπει να το πω.

Η Μαριλένα Αστραπέλου είναι μία έγκυρη δημοσιογράφος που έχει την ευχέρεια να συναγελάζεται και έχει πάρει συνεντέυξεις από μερικούς από τους μεγαλύτερους σύγχρονους συγγραφείς. Το να αφιερώνει το χρόνο και την πένα της στα Παπούτσια είναι dream come true

Ο Νίκος Κουρμουλής, είναι ο πιο βιβλιόφιλος βιβλιόφιλος που έχω γνωρίσει. Μπήκε πρόσφατα στην ζωή μου με αφορμή τα Παπούτσια και είναι μεγάλο δώρο - ξέρει από Λογοτεχνία και η φιλία του είναι τιμή.

Ο Ανδρέας Μήτσου, εκτός από σπουδαίος σύγχρονος Έλληνας συγγραφέας, με βραβεία, με μεγάλο κοινό, με best sellers, με επιτυχίες στο θέατρο και την τηλεόραση, είναι και ο πρώτος δάσκαλος μου δημιουργικής γραφής. Η επίδρασή του ήταν περισσότερο από καθοριστική... όχι τόσο σε τεχνικό επίπεδο, αλλά κάπου αλλού... σε επίπεδο ψυχικό. Δηλαδή το πιο σημαντικό. Η τεχνική μαθαίνεται. Η ψυχική τοποθέτηση απέναντι στην επιθυμία σου να γράψεις είναι κάπως πιο πολύπλοκο πράγμα... και ήμουν τυχερός να με βοηθήσει να ξεμπλέξω το κουβάρι ο σπουδαίος Ανδρέας.

αν τα καταφέρεις, έλα :) είναι πρόσκληση φιλική :)