Monday, February 8
Στο διάστημα κανένας δεν μπορεί να ακούσει το κακάρισμά σου
Ναι, πήπολ, ναι!
Φτάσαμε πάλι στην πιο ενδιαφέρουσα στιγμή του χρόνου όσον αφορά τις διαφημίσεις. Ψες ήταν ο τελικός του Πρωταθλήματος Αμερικάνικου Ποδοσφαίρου, του τηλεοπτικού γεγονότος που συγκεντρώνει τους περισσότερους θεατές στις ΗΠΑ!
Οι μεγάλες εταιρίες, το έχουν παράδοση να διαφημίζονται σε αυτό το παιχνίδι - όπως επίσης κ όσες θένε να προσεγγίσουν μεγάλο μεγάλο μεγάλο κοινό με την μία. Κάθε διαφήμιση στοιχίζει εκατομμύρια δολλάρια. Κ για να μεταδοθεί, αλλά κ για να φτιαχτεί. Πολλά εκατομμύρια.
Γενικά θεωρείται ότι οι διαφημίσεις του super bowl σου δίνουν μία πολύ καλή εικόνα από ό,τι πιο τρέχον κ φρέσκο στο advertsing σε επίπεδο τεχνικής κ μηχανισμών, αλλά καταλαβαίνεις κ με ποια αστεία γελάει ο κόσμος, τι μάρκες είναι χατ κ έχουν λεφτά να διαφημιστούν, ε και γενικά ξέρεις τώρα πως είναι αυτά (οκ, νομίζω ότι παθαίνω δυσλεξία, τέλος). Γι αυτό εξάλλου κάθε χρόνο τις μέρες μετά το Super Bowl συζητιώνται περισσότερο οι διαφημίσεις παρά το παιγνίδι αυτό καθ΄ αυτό.
Φέτος είχαμε όχι ιδαίτερα ωραίες διαφημίσεις, εγώ σου παρουσιάζω μερικές που μου τράβηξαν την προσοχή, α, σημειώσε ότι όπως φαίνεται το χτεσινό παιγνίδι είναι αυτό με τον μεγαλύτερο αριθμό βγιούερζ έβα στην ιστορία του Super Bowl.
Φύγαμε!
Αυτή για τα doritos ξεκινά απίστευτα βαρετά, γιον γιον εντατίκ, αλλά η τελευταία σκηνή με τον φίλο που προσπαθεί να σώσει την ημέρα (save the day, έλεος, τίποτε δεν καταλαβαίνεις;) είναι από τα πιο αστεία πράγματα που έχω δει τελευταία.
Κ όμως, αν κ δεν το πιστεύαμε ότι θα γίνει ποτέ, το Google έβγαλε διαφήμιση για τις υπηρεσίες αναζήτησης. Αυτό είναι "μεγάλη επανάσταση" κ σχολιάστηκε πολύ κ από πολλούς, γιατί το Google πλασάρεται ως το αντίπαλον δέος στις παλιακές πρακτικές (μία από τις οποίες είναι κ το να διαφημίζεις Internet search engine στην τηλεόραση...). Φαίνεται όμως ότι το Bign της Microsoft έχει κάνει μεγάλη πουτανιά κ όλο κ πλησιάζει το Google, οπότε κ αυτό άφησε τις τρεντιές κ είπε να διαφημιστεί κ στην τηλεόραση με ένα ταινιάκι που υπάρχει στο youtube εδώ κ πολύ καιρό... το βρίσκω εξαιρετικό κ τα πρώτα αποτελέσματα λένε πως έγραψε πολύ καλά στο κοινό. Γιου γκο γκούγκλ!
Αυτή η διαφήμιση δεν μου αρέσει κ τόσο, όμως είναι νέο ότι η Dove αποφασίζει να προσεγίσει την αγορά "άντρας" - ήταν/είναι μία μάρκα πολύ γυναικεία, κ είναι μεγάλο και ρήσκει το άνοιγμα που κάνει.... χμφ χμφ χμφ, δεν ξέρω αν θα πετύχει η απόπειρα να πιάσουμε το αντρικό κοινό αλλά πάντως η διαφήμιση δεν με τρελαίνει...
Η Megan Fox, η πιο σέξυ Ελληνίδα με τα ποιο ωραία πόδια στην χώρα, σε αυτήν την διαφήμιση για την Motorola "παίζει" με το πόσο γκομενάρα είναι.... μου αρέ, αλλά όχι απίστευτα. Αστεία, αλλά λίγο - θα μπορούσε περισσότερο
Αυτή έδώ για τα Snickers δεν είναι κ καμία ιδεάρα, αλλά επειδή παίζει ένα από τα 4 Χρυσά Κορίτσα, ε, πρέπει να την τιμήσουμε χεχεχεχε. Α μπαδεγουέη, αυτή η διαφήμιση άρεσε περισσότερο από όλες προβλήθηκαν εχτές, σύμφωνα με ένα γκάλοπ που κάνει η Usa Today. γιου γκο γκόλντεν γκέρλ!
Η Intel με αυτή την διαφήμιση καταφέρνει κάτι πολύ κουλ, να είναι κ πολύ tech oriented αλλά κ συναισθηματική. Έχει όμως ένα από τα χειρότερα πακ σοτ που έχω δει ποτέεεεεε, μα χορωδία, ΧΟΡΩΔΙΑ; κράηστ δηλαδή!!!! τι σκεφτόσασταν;
Ξεράθηκα σε γέλιο επίσης με αυτή την διαφήμιση μιας αλυσίδας fast food που εσείς εδώ στην Ελλάδα δεν την έχετε, χεχεχε, ουρλιάζουν τα κοτόπουλα ουρλιάζουν. στο διάστημα κανένας δεν μπορεί να σε ακούσει να κακαρίζεις.
χααχααχαχαααχαχααχαχααααα
Ξέρεις ότι μου αρέσει το αντρικό γυμνό στην διαφήμιση, ακόμα κ αν είναι lame, χεχεχε δες εδώ, είναι διαφήμιση για αλλαγή καριέρας.
Να κ μια ταινιούλα με 3 πολύ ενδιαφέροντες τύπους κ μία όρκα - είναι για... λάστιχα, χεχεχεχε! κ αυτή άρεσε γενικά στον κόσμο.
Κ ναι, το ξέρεις ότι είμαι δουλάκι της Coca Cola, του επίσημου πιοτί της Ανθρωπότητας, της Σαμπάνιας του Φτωχού. Οπότε, αν κ δεν είχαμε καμία ιδιαίτερη ιδέα φέτος, να οι δύο διαφημίσεις που έβγαλε φέτος στο Super Ball...
Σε αυτή παίζουν οι Simpsons - δεν τρελάθηκα.
Κ σε αυτή χρησιμοποιούν ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια μουσικής το Bolero του Ravel. δεν τρελάθηκα, ξανά μανά.
Α, με την ευκαιρία να σου πω ότι για πρώτη φορά μετά από 12469686763532 δις χρόνια, η Pepsi δεν είχε διαφήμιση στο Super Bowl - που είναι σοκαριστικό, γιατί έκανε διαφημίσεις τρελές μπενχουριάδες με Μάηκωλ Τζάκσον, Μπρείτνοι κ λοιπά κ λοιπά! λυγμ, κλαψ, χουή μης γιου Πέπση, πληζ κομ μπάκ.
Παμ παρακάτ, εδώ μία διαφήμιση για την Dodge, το έχουν παρατραβήξει πια οι Αμερικάνοι με το θέμα "άντρα απελευθερώσου" φτάνει μάγκες, δεν δουλεύει πια αυτό σαν στρατηγική. έλεος, ας την δούμε όμως γιατί είναι ενδιαφέρουσα κοινωνιολογικά.
Περίμενες ποτέ να δεις τον Στίβει Θαύμα σε διαφήμιση, κ μάλιστα να αστειεύεται με το ότι είναι τυφλός;;;!!!! Κ όμως εδώ γίνεται
καλούλα, όχι;
αυτά, σε κούρασα το ξέρω, αλλά πρέπει να είσαι κουλ κ να έχεις θέμα συζήτησης κοσμοπολίτικο με τα γκομενάκια στο μπαρ, γι αυτό μη γκρινιάζεις.
εσένα ποια σου άρεσε πιο πολύ από όλες; ε;
Φτάσαμε πάλι στην πιο ενδιαφέρουσα στιγμή του χρόνου όσον αφορά τις διαφημίσεις. Ψες ήταν ο τελικός του Πρωταθλήματος Αμερικάνικου Ποδοσφαίρου, του τηλεοπτικού γεγονότος που συγκεντρώνει τους περισσότερους θεατές στις ΗΠΑ!
Οι μεγάλες εταιρίες, το έχουν παράδοση να διαφημίζονται σε αυτό το παιχνίδι - όπως επίσης κ όσες θένε να προσεγγίσουν μεγάλο μεγάλο μεγάλο κοινό με την μία. Κάθε διαφήμιση στοιχίζει εκατομμύρια δολλάρια. Κ για να μεταδοθεί, αλλά κ για να φτιαχτεί. Πολλά εκατομμύρια.
Γενικά θεωρείται ότι οι διαφημίσεις του super bowl σου δίνουν μία πολύ καλή εικόνα από ό,τι πιο τρέχον κ φρέσκο στο advertsing σε επίπεδο τεχνικής κ μηχανισμών, αλλά καταλαβαίνεις κ με ποια αστεία γελάει ο κόσμος, τι μάρκες είναι χατ κ έχουν λεφτά να διαφημιστούν, ε και γενικά ξέρεις τώρα πως είναι αυτά (οκ, νομίζω ότι παθαίνω δυσλεξία, τέλος). Γι αυτό εξάλλου κάθε χρόνο τις μέρες μετά το Super Bowl συζητιώνται περισσότερο οι διαφημίσεις παρά το παιγνίδι αυτό καθ΄ αυτό.
Φέτος είχαμε όχι ιδαίτερα ωραίες διαφημίσεις, εγώ σου παρουσιάζω μερικές που μου τράβηξαν την προσοχή, α, σημειώσε ότι όπως φαίνεται το χτεσινό παιγνίδι είναι αυτό με τον μεγαλύτερο αριθμό βγιούερζ έβα στην ιστορία του Super Bowl.
Φύγαμε!
Αυτή για τα doritos ξεκινά απίστευτα βαρετά, γιον γιον εντατίκ, αλλά η τελευταία σκηνή με τον φίλο που προσπαθεί να σώσει την ημέρα (save the day, έλεος, τίποτε δεν καταλαβαίνεις;) είναι από τα πιο αστεία πράγματα που έχω δει τελευταία.
Κ όμως, αν κ δεν το πιστεύαμε ότι θα γίνει ποτέ, το Google έβγαλε διαφήμιση για τις υπηρεσίες αναζήτησης. Αυτό είναι "μεγάλη επανάσταση" κ σχολιάστηκε πολύ κ από πολλούς, γιατί το Google πλασάρεται ως το αντίπαλον δέος στις παλιακές πρακτικές (μία από τις οποίες είναι κ το να διαφημίζεις Internet search engine στην τηλεόραση...). Φαίνεται όμως ότι το Bign της Microsoft έχει κάνει μεγάλη πουτανιά κ όλο κ πλησιάζει το Google, οπότε κ αυτό άφησε τις τρεντιές κ είπε να διαφημιστεί κ στην τηλεόραση με ένα ταινιάκι που υπάρχει στο youtube εδώ κ πολύ καιρό... το βρίσκω εξαιρετικό κ τα πρώτα αποτελέσματα λένε πως έγραψε πολύ καλά στο κοινό. Γιου γκο γκούγκλ!
Αυτή η διαφήμιση δεν μου αρέσει κ τόσο, όμως είναι νέο ότι η Dove αποφασίζει να προσεγίσει την αγορά "άντρας" - ήταν/είναι μία μάρκα πολύ γυναικεία, κ είναι μεγάλο και ρήσκει το άνοιγμα που κάνει.... χμφ χμφ χμφ, δεν ξέρω αν θα πετύχει η απόπειρα να πιάσουμε το αντρικό κοινό αλλά πάντως η διαφήμιση δεν με τρελαίνει...
Η Megan Fox, η πιο σέξυ Ελληνίδα με τα ποιο ωραία πόδια στην χώρα, σε αυτήν την διαφήμιση για την Motorola "παίζει" με το πόσο γκομενάρα είναι.... μου αρέ, αλλά όχι απίστευτα. Αστεία, αλλά λίγο - θα μπορούσε περισσότερο
Αυτή έδώ για τα Snickers δεν είναι κ καμία ιδεάρα, αλλά επειδή παίζει ένα από τα 4 Χρυσά Κορίτσα, ε, πρέπει να την τιμήσουμε χεχεχεχε. Α μπαδεγουέη, αυτή η διαφήμιση άρεσε περισσότερο από όλες προβλήθηκαν εχτές, σύμφωνα με ένα γκάλοπ που κάνει η Usa Today. γιου γκο γκόλντεν γκέρλ!
Η Intel με αυτή την διαφήμιση καταφέρνει κάτι πολύ κουλ, να είναι κ πολύ tech oriented αλλά κ συναισθηματική. Έχει όμως ένα από τα χειρότερα πακ σοτ που έχω δει ποτέεεεεε, μα χορωδία, ΧΟΡΩΔΙΑ; κράηστ δηλαδή!!!! τι σκεφτόσασταν;
Ξεράθηκα σε γέλιο επίσης με αυτή την διαφήμιση μιας αλυσίδας fast food που εσείς εδώ στην Ελλάδα δεν την έχετε, χεχεχε, ουρλιάζουν τα κοτόπουλα ουρλιάζουν. στο διάστημα κανένας δεν μπορεί να σε ακούσει να κακαρίζεις.
χααχααχαχαααχαχααχαχααααα
Ξέρεις ότι μου αρέσει το αντρικό γυμνό στην διαφήμιση, ακόμα κ αν είναι lame, χεχεχε δες εδώ, είναι διαφήμιση για αλλαγή καριέρας.
Να κ μια ταινιούλα με 3 πολύ ενδιαφέροντες τύπους κ μία όρκα - είναι για... λάστιχα, χεχεχεχε! κ αυτή άρεσε γενικά στον κόσμο.
Κ ναι, το ξέρεις ότι είμαι δουλάκι της Coca Cola, του επίσημου πιοτί της Ανθρωπότητας, της Σαμπάνιας του Φτωχού. Οπότε, αν κ δεν είχαμε καμία ιδιαίτερη ιδέα φέτος, να οι δύο διαφημίσεις που έβγαλε φέτος στο Super Ball...
Σε αυτή παίζουν οι Simpsons - δεν τρελάθηκα.
Κ σε αυτή χρησιμοποιούν ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια μουσικής το Bolero του Ravel. δεν τρελάθηκα, ξανά μανά.
Α, με την ευκαιρία να σου πω ότι για πρώτη φορά μετά από 12469686763532 δις χρόνια, η Pepsi δεν είχε διαφήμιση στο Super Bowl - που είναι σοκαριστικό, γιατί έκανε διαφημίσεις τρελές μπενχουριάδες με Μάηκωλ Τζάκσον, Μπρείτνοι κ λοιπά κ λοιπά! λυγμ, κλαψ, χουή μης γιου Πέπση, πληζ κομ μπάκ.
Παμ παρακάτ, εδώ μία διαφήμιση για την Dodge, το έχουν παρατραβήξει πια οι Αμερικάνοι με το θέμα "άντρα απελευθερώσου" φτάνει μάγκες, δεν δουλεύει πια αυτό σαν στρατηγική. έλεος, ας την δούμε όμως γιατί είναι ενδιαφέρουσα κοινωνιολογικά.
Περίμενες ποτέ να δεις τον Στίβει Θαύμα σε διαφήμιση, κ μάλιστα να αστειεύεται με το ότι είναι τυφλός;;;!!!! Κ όμως εδώ γίνεται
καλούλα, όχι;
αυτά, σε κούρασα το ξέρω, αλλά πρέπει να είσαι κουλ κ να έχεις θέμα συζήτησης κοσμοπολίτικο με τα γκομενάκια στο μπαρ, γι αυτό μη γκρινιάζεις.
εσένα ποια σου άρεσε πιο πολύ από όλες; ε;
Friday, February 5
Καθημερινή λέημ λέημ λέημ λέημ λέημ
Το παρακάτω είναι η πρώτη παράγραφος ενός άρθρου που νομίζω ότι δημοσιεύτηκε την Κυριακή που μας πέρασε στην Καθημερινή...
Το θέμα του είναι τα μπουζουκομάγαζα/νυχτερινά κέντρα της Αθήνας.
Η νυχτερινή ζωή της Αθήνας βουλιάζει. Εδώ και τρία - τέσσερα χρόνια οι έξοδοι των Αθηναίων έχουν περιοριστεί στο ελάχιστο [...] Ενδεικτικό του «θρήνου» στη νύχτα είναι ότι λαοφιλές όνομα της ελληνικής μουσικής σκηνής, που κάποτε γέμιζε στάδια, τώρα με το ζόρι προσελκύει τριακόσια άτομα σε αίθουσα χωρητικότητας χιλίων. Την ίδια ώρα, δημοσιεύματα στο Διαδίκτυο θέλουν το μεγαθήριο «Αθηνών Αρένα» [...]
Με αφορμή την bold φράση, έχω μείνει μαλάκας, μπήγκ τάημ (...οκ, οκ, έχεις δίκιο, τελευταία δεν θέλω κ πολύ, μένω μαλάκας πολύ συχνά, σαν να έχω γίνει λίγο ντράμα κουήν, αλλά δες το από την θετική του πλευρά.... αν δεν ήμουν υπερβολικός πως θα είχα θέμα για ποστ; πως θα έβρισκες εσύ κάτι να διαβάσεις να σκάσει το πικραμένο σου πετροκέρασο; ε; ε;)
Γιου σει, ο καλλιτέχνης που δεν αναφέρεται, το λαοφιλές όνομα, είναι ο Νταλάρας. Αυτός είναι που παίζει τις καλές μέρες με 300 άτομα... κ αναρωτιέμαι πολλά κ διάφορα.
Πότε κ κυρίως γιατί οι εφημερίδες γίνανε τόσο πολήτικαλη κορέκτ ώστε να μην γράφουν το όνομα ενός καλλιτέχνης που δεν έχει πια την επιτυχία που είχε παλιά; έλεος, μιλάμε για έναν τραγουδιστή, κ αναφερόμαστε στο πρόγραμμα του. Σιγά το φοβερό! Να μου πεις ότι ο τάδε αργοπεθαίνει κ δεν θέλω να μεταφέρω την είδηση πως "τη βγάζει δεν την βγάζει την μέρα" γιατί θα το διαβάσει ο ίδιος ή το παιδί του, το καταλαβαίνω... αλλά να κάνουμε τέτοιο σκρήνηνγκ επειδή δεν πάει καλά το νυχτερινό πρόγραμμα ενός τραγουδιστή, είναι σούπερ λέημ!
Επίσης, αναρωτιέμαι... γιατί η αποτυχία έχει γίνει τόσο στίγμα; σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας; εγώ, που δεν είμαι κ κανένας σοφός, ξέρω ότι στην εξέλιξη μιας ζωής, μιας καριέρας, μίας αγάπης, ενός έρωτα, ενός χουοτέβερ, υπάρχουν περίοδοι που τα πράγματα πάνε καλά, κ περίοδοι που τα πράγματα δεν πάνε καλά... αυτό είναι η ζωή, βασικά - σόρη, αλλά αν έχουμε φτάσει στο σημείο να μην στιγματίζουμε τόσο πολύ την "αποτυχία" ώστε να κρύβουμε ονόματα.... γκές χουώτ! Λέημ, ξανά μανά!
Κ επίσης, ποιος σου είπε ότι το να έχεις 300 άτομα είναι αποτυχία; συγγνώμη, αλλά 300άνθρωποι σηκώνονται, πλύνονται (ελπίζω), στολίζονται, φροντίζονται για να πάνε να ακούσουν ένα τραγουδιστή! Έχω άδικο να πιστεύω ότι αυτό είναι σούπερ μη-αποτυχία; εντάξει, ok, μπορεί κάποτε να έρχονταν 3 χιλιάδες άνθρωποι να σε δουν, κ πιο κάποτε ίσως να έρχονταν 30 χιλιάδες... αλλά η λιγότερη επιτυχία, όχι δεν είναι αποτυχία, είναι λιγότερη επιτυχία! ...ξανά μανά λέημ!
κ αφού ξεμπερδέψαμε με όλα τα φιλοσοφικά σκεψ σκεψ εντατίκ, ας πάμε τώρα κ στα λίγο πιο του κόσμου τούτου. Αλήθεια, γιατί η δημοσιογράφος επέλεξε να μην αναφέρει το όνομα του Νταλάρα; Είναι φίλος της κ ήθελε να τον προστατεύσει; Μάλλον όχι, αν τον είχε κάτι μάλλον δεν θα έγραφε συνολικά την είδηση... Άσε που ακόμα δεν καταλαβαίνω από τι ακριβώς τον προστατεύει.
Μήπως πάλι της είπε ο ίδιος να μην γράψει το όνομά του; Αυτό δεν το πιστεύω με τίποτε, θα ήταν τουλάχιστον ανόητο από μέρους του.
Αλλά τότε.... τι την έκανε να μην αναφέρει το όνομά του; Αλήθεια, προσπαθώ να καταλάβω κ παθαίνω ακατοίκητο (ξενύχτησα κ εχτές στο Sodade, Αντώνη γιου ροκ - τέλος! δεν θέλει κ πολύ το μυαλό να αρνηθεί να σκεφτεί!).
Ακόμα σκέφτομαι - αν μία εφημερίδα επιλέγει να κρύψει πληροφορία για ένα επί της ουσίας ανώδυνο θέμα, τι θα γίνει αν πρέπει να μας μεταφέρει μία είδηση που αφορά κάποιον πολιτικό που μπορεί να μπει φυλακή κ τυχαίνει να είναι πρώην γκόμενος της καλλίτερης φίλης της χ, ψ δημοσιογράφου; Ή που τυχαίνει να έχει κουμπαριά με τον ιδιοκτήτη της εφημερίδας; Έχω άδικο να σκέφτομαι ότι αυτό που θα γίνει δεν θα υπηρετεί την ευγενική αρχή της ενημέρωσης;
Όταν γίνονται τέτοιες φρικτές απροσεξίες από την Καθημερινή, μία εφημερίδα που υποτίθεται ότι "ελέγχει" κ "προβάλει" προβλήματα κ θέματα, μία εφημερίδα που έχει την καλλίτερη εικόνα αυτή την εποχή στο τοπίο του τύπου (ξες, εφημερίδα Καθημερινή ίσον πχιότητα σοβαρότης ψυχραιμία, όχι σκουπίδια όχι πλαστικά στην μετάδοση των ειδήσεων), όταν λοιπόν κάνει τέτοιες περιττές κρυφοπουστιές μία εφημερίδα σαν την Καθημερινή, οι άλλες τι κάνουν;
κατάλαβες που το πάω; να λοιπόν ακόμα ένας βασικότατος λόγος που οι εφημερίδες αργοπεθαίνουν κ χάνουν το έρισμα τους... γιατί σε κάνουν να μην έχεις εμπιστοσύνη στο τρόπο που σου μεταφέρουν τις ειδήσεις.
λέημ λέημ λέημ λέημ λέημ λέημ λέημ λέημ Καθημερινή. πολύ κακό κορίτσι! πολύ κακό (καλά λέω "κορίτσι" την καθημερινή, ε;)
Το θέμα του είναι τα μπουζουκομάγαζα/νυχτερινά κέντρα της Αθήνας.
Η νυχτερινή ζωή της Αθήνας βουλιάζει. Εδώ και τρία - τέσσερα χρόνια οι έξοδοι των Αθηναίων έχουν περιοριστεί στο ελάχιστο [...] Ενδεικτικό του «θρήνου» στη νύχτα είναι ότι λαοφιλές όνομα της ελληνικής μουσικής σκηνής, που κάποτε γέμιζε στάδια, τώρα με το ζόρι προσελκύει τριακόσια άτομα σε αίθουσα χωρητικότητας χιλίων. Την ίδια ώρα, δημοσιεύματα στο Διαδίκτυο θέλουν το μεγαθήριο «Αθηνών Αρένα» [...]
Με αφορμή την bold φράση, έχω μείνει μαλάκας, μπήγκ τάημ (...οκ, οκ, έχεις δίκιο, τελευταία δεν θέλω κ πολύ, μένω μαλάκας πολύ συχνά, σαν να έχω γίνει λίγο ντράμα κουήν, αλλά δες το από την θετική του πλευρά.... αν δεν ήμουν υπερβολικός πως θα είχα θέμα για ποστ; πως θα έβρισκες εσύ κάτι να διαβάσεις να σκάσει το πικραμένο σου πετροκέρασο; ε; ε;)
Γιου σει, ο καλλιτέχνης που δεν αναφέρεται, το λαοφιλές όνομα, είναι ο Νταλάρας. Αυτός είναι που παίζει τις καλές μέρες με 300 άτομα... κ αναρωτιέμαι πολλά κ διάφορα.
Πότε κ κυρίως γιατί οι εφημερίδες γίνανε τόσο πολήτικαλη κορέκτ ώστε να μην γράφουν το όνομα ενός καλλιτέχνης που δεν έχει πια την επιτυχία που είχε παλιά; έλεος, μιλάμε για έναν τραγουδιστή, κ αναφερόμαστε στο πρόγραμμα του. Σιγά το φοβερό! Να μου πεις ότι ο τάδε αργοπεθαίνει κ δεν θέλω να μεταφέρω την είδηση πως "τη βγάζει δεν την βγάζει την μέρα" γιατί θα το διαβάσει ο ίδιος ή το παιδί του, το καταλαβαίνω... αλλά να κάνουμε τέτοιο σκρήνηνγκ επειδή δεν πάει καλά το νυχτερινό πρόγραμμα ενός τραγουδιστή, είναι σούπερ λέημ!
Επίσης, αναρωτιέμαι... γιατί η αποτυχία έχει γίνει τόσο στίγμα; σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας; εγώ, που δεν είμαι κ κανένας σοφός, ξέρω ότι στην εξέλιξη μιας ζωής, μιας καριέρας, μίας αγάπης, ενός έρωτα, ενός χουοτέβερ, υπάρχουν περίοδοι που τα πράγματα πάνε καλά, κ περίοδοι που τα πράγματα δεν πάνε καλά... αυτό είναι η ζωή, βασικά - σόρη, αλλά αν έχουμε φτάσει στο σημείο να μην στιγματίζουμε τόσο πολύ την "αποτυχία" ώστε να κρύβουμε ονόματα.... γκές χουώτ! Λέημ, ξανά μανά!
Κ επίσης, ποιος σου είπε ότι το να έχεις 300 άτομα είναι αποτυχία; συγγνώμη, αλλά 300άνθρωποι σηκώνονται, πλύνονται (ελπίζω), στολίζονται, φροντίζονται για να πάνε να ακούσουν ένα τραγουδιστή! Έχω άδικο να πιστεύω ότι αυτό είναι σούπερ μη-αποτυχία; εντάξει, ok, μπορεί κάποτε να έρχονταν 3 χιλιάδες άνθρωποι να σε δουν, κ πιο κάποτε ίσως να έρχονταν 30 χιλιάδες... αλλά η λιγότερη επιτυχία, όχι δεν είναι αποτυχία, είναι λιγότερη επιτυχία! ...ξανά μανά λέημ!
κ αφού ξεμπερδέψαμε με όλα τα φιλοσοφικά σκεψ σκεψ εντατίκ, ας πάμε τώρα κ στα λίγο πιο του κόσμου τούτου. Αλήθεια, γιατί η δημοσιογράφος επέλεξε να μην αναφέρει το όνομα του Νταλάρα; Είναι φίλος της κ ήθελε να τον προστατεύσει; Μάλλον όχι, αν τον είχε κάτι μάλλον δεν θα έγραφε συνολικά την είδηση... Άσε που ακόμα δεν καταλαβαίνω από τι ακριβώς τον προστατεύει.
Μήπως πάλι της είπε ο ίδιος να μην γράψει το όνομά του; Αυτό δεν το πιστεύω με τίποτε, θα ήταν τουλάχιστον ανόητο από μέρους του.
Αλλά τότε.... τι την έκανε να μην αναφέρει το όνομά του; Αλήθεια, προσπαθώ να καταλάβω κ παθαίνω ακατοίκητο (ξενύχτησα κ εχτές στο Sodade, Αντώνη γιου ροκ - τέλος! δεν θέλει κ πολύ το μυαλό να αρνηθεί να σκεφτεί!).
Ακόμα σκέφτομαι - αν μία εφημερίδα επιλέγει να κρύψει πληροφορία για ένα επί της ουσίας ανώδυνο θέμα, τι θα γίνει αν πρέπει να μας μεταφέρει μία είδηση που αφορά κάποιον πολιτικό που μπορεί να μπει φυλακή κ τυχαίνει να είναι πρώην γκόμενος της καλλίτερης φίλης της χ, ψ δημοσιογράφου; Ή που τυχαίνει να έχει κουμπαριά με τον ιδιοκτήτη της εφημερίδας; Έχω άδικο να σκέφτομαι ότι αυτό που θα γίνει δεν θα υπηρετεί την ευγενική αρχή της ενημέρωσης;
Όταν γίνονται τέτοιες φρικτές απροσεξίες από την Καθημερινή, μία εφημερίδα που υποτίθεται ότι "ελέγχει" κ "προβάλει" προβλήματα κ θέματα, μία εφημερίδα που έχει την καλλίτερη εικόνα αυτή την εποχή στο τοπίο του τύπου (ξες, εφημερίδα Καθημερινή ίσον πχιότητα σοβαρότης ψυχραιμία, όχι σκουπίδια όχι πλαστικά στην μετάδοση των ειδήσεων), όταν λοιπόν κάνει τέτοιες περιττές κρυφοπουστιές μία εφημερίδα σαν την Καθημερινή, οι άλλες τι κάνουν;
κατάλαβες που το πάω; να λοιπόν ακόμα ένας βασικότατος λόγος που οι εφημερίδες αργοπεθαίνουν κ χάνουν το έρισμα τους... γιατί σε κάνουν να μην έχεις εμπιστοσύνη στο τρόπο που σου μεταφέρουν τις ειδήσεις.
λέημ λέημ λέημ λέημ λέημ λέημ λέημ λέημ Καθημερινή. πολύ κακό κορίτσι! πολύ κακό (καλά λέω "κορίτσι" την καθημερινή, ε;)
Thursday, February 4
Βοήθα ΚΙ ΕΣΥ τις αδελφές να είναι υπερήφανες
έχω δύο φίλες που είναι αδελφές. Την Τζένη κ την Τζέση (δεν είναι τα πραγματικά τους ονόματα αυτά, Τζούλια κ Τζάκι λέγονται, αλλά δεν το γράφω για προφανείς λόγους.. ερμ ερμ κάποια μαλακία έχω κάνει τώρα αλλά ok).
Αυτές λοιπόν οι δύο αδελφές είναι ανακατεμένες με ένα πρότζεκτ κοινωφελές, την ενίσχυση του Athens Gay Pride 2010!
Το οποίο σημειολογικά το βρίσκω πάρα πολύ εντυπωσιακό, να είσαι δηλαδή μία από 2 αδελφές που λέγονται Τζέση κ Τζένη κ να υποστηρίζεις με την αδελφή σου το Athens gay pride! πολύ κουλ, μπράβο κορίτσια. γιου γκό γκέρλζ!
(παρεμπιπτόντως, αναρωτιέμαι πως συστήνονται "γειά σας, είμαστε δύο αδελφές κ στηρίζουμε το athens gay pride 2010";;;;;;)
ένηγουεη.
Οι δύο αδελφές φίλες μου λοιπόν, θα είναι πάρα πολύ υπερήφανες αν βοηθήσεις κ εσύ αυτό που ετοιμάζεται αυτό το Σάββατο να πάει πάρα πολύ καλά! Διότι είναι ιδεάρα, πραγματικά ιδεάρα:
Στην γκαλερί The Breeder θα γίνει δημοπρασία έργων τέχνης πχιότητας κ κουλτούρας τα έσοδα της οποίας θα διατεθούν εξ ολοκλήρου στο Athens Pride.
γιατί τώρα να πας; αναρωτιέσαι; μέτρα λόγους:
α- γιατί θα κάνεις δύο αδελφές, την Τζένη κ την Τζέση, πάρα πολύ υπερήφανες.
βου - γιατί θα δημοπρατηθούν έργα από πάρα πολύ σπουδαίους καλλιτέχνες (σκυλοβαριέσαι το ξέρω αλλά να μερικά ονόματα, εσείς που είστε της Καλών Τεχνών κ της κουλτούρας θα τους ξέρετε: Στιβ Γιαννάκος, Zoë Charlton, Χρήστος Δεληδήμος, Χριστίνα Δημητριάδη, Κωνσταντίνος Κακανιάς, Κατερίνα Κανά, Em Kei, Jeremy Kost, Kalup Linzy, Τέο Μιχαήλ, Ντόρα Οικονόμου, Χριστόδουλος Παναγιώτου, Άγγελος Παπαδημητρίου, Μαρία & Ντόρα Παπαδημητρίου, Λήδα Παπακωνσταντίνου, Poka-Yio, Γιώργος Σαπουντζής, Scott Treleaven, Sharon Thomas, Νίκος Χαραλαμπίδης, Πέτρος Χρυσοστόμου, Μανταλίνα Ψωμά)
γου κ κ καλλιτερότερο - διότι τα έργα θα έχουν τιμή εκκίνησης 300 ευρώ. Οκ, οκ, το ξέρω ότι σου ακούγεται μπόλικο το ποσό, αλλά στην πραγματικότητα είναι σούπερ λίγο. Μιλάμε για ΚΑΝΟΝΙΚΑ έργα τέχνης που μερικά είναι ερωτεύσιμα!!! (ναι, καλά κατάλαβες, σου έχω έκπληξη, κατέβα πιο κάτω, με υπομονή, κ θα δεις...)
δου - διότι κ έργο να μην πάρεις, από τις 6 το απόγευμα θα μπορείς να κάνεις μήνγκλ, τουνόας μπέτα κ γκέτ τουγκέδερ, all these 3, με 1 κίνηση. Ενώ θα απολαμβάνεις και υπέροχα κοκτέηλ.
ε - δίοτι τα 10 ευρώ είσοδο που θα δώσεις θα πάνε για στην ενίσχυση του Gay Pride.
στου - διότι μερικά από τα έργα της έκθεσης είναι σούπερ γαμάτα, όπως ας πούμε αυτό:
Jeremy Kost
Coney Island Story (Sean)
2009
Polaroid κολλάζ
44x44 cm
η αυτό που είναι πολύ πρωτότυπο
Άγγελος Παπαδημητρίου
Η μικρή θηριοδαμάστρια
2010
ξύλο, καθρέπτες και πορσελάνη
30x30x10 cm
Παραχώρηση του καλλιτέχνη
ή αυτό που το θέλω κολασμένα!!!
Χρήστος Δελήδημος
Χωρίς τίτλο
2008
ξυλομπογιές και μελάνι σε χαρτί
70χ50 εκ.
Παραχώρηση T in T Gallery, Θεσσαλονίκη
η αυτό που ΠΕΘΑΙΝΩ να το δω από κοντά
Κατερίνα Κανά
Black Purple Blue
2009
φωτογραφία
40χ60 εκ.
1/3
Παραχώρηση της καλλιτέχνιδας
κ φυσικά αυτό, που δεν ξέρω αν είναι έργο τέχνης, αλλά αν μη τι άλλον είναι σούπερ αστείο! χεχεχε, του Κακανιά είναι, ναι του γνωστού
Κωνσταντίνος Κακανιάς
Πινακίδα ζητείται νεαρός
2003
τέμπερα σε χαρτί
87χ66 εκ
Παραχώρηση Αίθουσα Τέχνης Ρεβέκκα Καμχή
κ ζου - διότι είναι η ευκαιρία σου να με γνωρίσεις.
Λοιπόν, φίλες μου; Δεν έχω δίκιο ότι αξίζει;
Οπότε, θα τα πούμε το Σάββατο 6 Φεβρουαρίου από τις 6 κ μετά, θα είμαι ο πιο σέξοικος στο πλήθος, feel free το νόου μη μπέτερ, αν σου φανώ ντροπαλός μην το πάρεις προσωπικά, θα χαλαρώσω ηβέντουαλη. είμαι καλό παιδί κ μάλλον καλός στην παρέα, οπότε... μέηκ γιορ μούβ! χεχεχε
Θυμίζω, η γκαλερή λέγεται The Breeder, είσοδος από από Περδίκα 6 (από την πίσω πλευρά της γκαλερή, πολύ απρόπριέητ μου φαίνεται να είναι η είσοδος από πίσω σε εκδήλωση που υποστηρίζει το Gay Pride, χοχοχοχο, αυτό θα πει να έχεις καλό κ κυκλωμένο πλάνινγκ στις εκδηλώσεις σου, γιου γκο The Breeder people, καταπλήκτική ιδέα είχατε, είσοδος από πίσω ρουλζ σαν κόνσεπτ!).
Αυτές λοιπόν οι δύο αδελφές είναι ανακατεμένες με ένα πρότζεκτ κοινωφελές, την ενίσχυση του Athens Gay Pride 2010!
Το οποίο σημειολογικά το βρίσκω πάρα πολύ εντυπωσιακό, να είσαι δηλαδή μία από 2 αδελφές που λέγονται Τζέση κ Τζένη κ να υποστηρίζεις με την αδελφή σου το Athens gay pride! πολύ κουλ, μπράβο κορίτσια. γιου γκό γκέρλζ!
(παρεμπιπτόντως, αναρωτιέμαι πως συστήνονται "γειά σας, είμαστε δύο αδελφές κ στηρίζουμε το athens gay pride 2010";;;;;;)
ένηγουεη.
Οι δύο αδελφές φίλες μου λοιπόν, θα είναι πάρα πολύ υπερήφανες αν βοηθήσεις κ εσύ αυτό που ετοιμάζεται αυτό το Σάββατο να πάει πάρα πολύ καλά! Διότι είναι ιδεάρα, πραγματικά ιδεάρα:
Στην γκαλερί The Breeder θα γίνει δημοπρασία έργων τέχνης πχιότητας κ κουλτούρας τα έσοδα της οποίας θα διατεθούν εξ ολοκλήρου στο Athens Pride.
γιατί τώρα να πας; αναρωτιέσαι; μέτρα λόγους:
α- γιατί θα κάνεις δύο αδελφές, την Τζένη κ την Τζέση, πάρα πολύ υπερήφανες.
βου - γιατί θα δημοπρατηθούν έργα από πάρα πολύ σπουδαίους καλλιτέχνες (σκυλοβαριέσαι το ξέρω αλλά να μερικά ονόματα, εσείς που είστε της Καλών Τεχνών κ της κουλτούρας θα τους ξέρετε: Στιβ Γιαννάκος, Zoë Charlton, Χρήστος Δεληδήμος, Χριστίνα Δημητριάδη, Κωνσταντίνος Κακανιάς, Κατερίνα Κανά, Em Kei, Jeremy Kost, Kalup Linzy, Τέο Μιχαήλ, Ντόρα Οικονόμου, Χριστόδουλος Παναγιώτου, Άγγελος Παπαδημητρίου, Μαρία & Ντόρα Παπαδημητρίου, Λήδα Παπακωνσταντίνου, Poka-Yio, Γιώργος Σαπουντζής, Scott Treleaven, Sharon Thomas, Νίκος Χαραλαμπίδης, Πέτρος Χρυσοστόμου, Μανταλίνα Ψωμά)
γου κ κ καλλιτερότερο - διότι τα έργα θα έχουν τιμή εκκίνησης 300 ευρώ. Οκ, οκ, το ξέρω ότι σου ακούγεται μπόλικο το ποσό, αλλά στην πραγματικότητα είναι σούπερ λίγο. Μιλάμε για ΚΑΝΟΝΙΚΑ έργα τέχνης που μερικά είναι ερωτεύσιμα!!! (ναι, καλά κατάλαβες, σου έχω έκπληξη, κατέβα πιο κάτω, με υπομονή, κ θα δεις...)
δου - διότι κ έργο να μην πάρεις, από τις 6 το απόγευμα θα μπορείς να κάνεις μήνγκλ, τουνόας μπέτα κ γκέτ τουγκέδερ, all these 3, με 1 κίνηση. Ενώ θα απολαμβάνεις και υπέροχα κοκτέηλ.
ε - δίοτι τα 10 ευρώ είσοδο που θα δώσεις θα πάνε για στην ενίσχυση του Gay Pride.
στου - διότι μερικά από τα έργα της έκθεσης είναι σούπερ γαμάτα, όπως ας πούμε αυτό:
Jeremy KostConey Island Story (Sean)
2009
Polaroid κολλάζ
44x44 cm
η αυτό που είναι πολύ πρωτότυπο
Άγγελος ΠαπαδημητρίουΗ μικρή θηριοδαμάστρια
2010
ξύλο, καθρέπτες και πορσελάνη
30x30x10 cm
Παραχώρηση του καλλιτέχνη
ή αυτό που το θέλω κολασμένα!!!
Χρήστος ΔελήδημοςΧωρίς τίτλο
2008
ξυλομπογιές και μελάνι σε χαρτί
70χ50 εκ.
Παραχώρηση T in T Gallery, Θεσσαλονίκη
η αυτό που ΠΕΘΑΙΝΩ να το δω από κοντά
Κατερίνα ΚανάBlack Purple Blue
2009
φωτογραφία
40χ60 εκ.
1/3
Παραχώρηση της καλλιτέχνιδας
κ φυσικά αυτό, που δεν ξέρω αν είναι έργο τέχνης, αλλά αν μη τι άλλον είναι σούπερ αστείο! χεχεχε, του Κακανιά είναι, ναι του γνωστού
Κωνσταντίνος ΚακανιάςΠινακίδα ζητείται νεαρός
2003
τέμπερα σε χαρτί
87χ66 εκ
Παραχώρηση Αίθουσα Τέχνης Ρεβέκκα Καμχή
κ ζου - διότι είναι η ευκαιρία σου να με γνωρίσεις.
Λοιπόν, φίλες μου; Δεν έχω δίκιο ότι αξίζει;
Οπότε, θα τα πούμε το Σάββατο 6 Φεβρουαρίου από τις 6 κ μετά, θα είμαι ο πιο σέξοικος στο πλήθος, feel free το νόου μη μπέτερ, αν σου φανώ ντροπαλός μην το πάρεις προσωπικά, θα χαλαρώσω ηβέντουαλη. είμαι καλό παιδί κ μάλλον καλός στην παρέα, οπότε... μέηκ γιορ μούβ! χεχεχε
Θυμίζω, η γκαλερή λέγεται The Breeder, είσοδος από από Περδίκα 6 (από την πίσω πλευρά της γκαλερή, πολύ απρόπριέητ μου φαίνεται να είναι η είσοδος από πίσω σε εκδήλωση που υποστηρίζει το Gay Pride, χοχοχοχο, αυτό θα πει να έχεις καλό κ κυκλωμένο πλάνινγκ στις εκδηλώσεις σου, γιου γκο The Breeder people, καταπλήκτική ιδέα είχατε, είσοδος από πίσω ρουλζ σαν κόνσεπτ!).
Wednesday, February 3
Αυτό δεν είναι τσάρητη σίνγκλζ!!!! Είναι η Καταστροφή
Ok people, Ok σέξυ βγιούερζ, το θέμα είναι εθνικό, πολύ εθνικό.
τόσο εθνικό που το λες σχεδόν διεθνές.
Έχω βασανιστικό δίλλημα, κ πρέπει να πάρεις θέση - αν μη τι άλλο για να με βοηθήσεις!
Λοιπόν, όπως ίσως θυμάσαι πρίν από λίγο καιρό έγινε σεισμός στην Αϊτή, τεράστια καταστροφή, ανθρωπιστική φρίκη κ λοιπά κ λοιπά. 200 χιλιάδες καταμετρημένοι νεκροί, Χριστέ μου, αδιανόητο μου φαίνεται.
Η αλήθεια είναι ότι η αντίδραση της ανθρωπότητας στο σεισμό με συγκίνησε... κυρίως οι καλλιτέχνες έκαναν πολλά, άλλοι έδωσαν χρήματα, άλλοι μίλησαν για να κινητοποιήσουν τον κόσμο να βοηθήσει. Όχι, όχι δεν έχω παράπονο, καθόλου κ κανένα. Αυτό, ας πούμε, που η Ζιζέλ έδωσε ένα εκατομμύριο δολλάργια έτσι, στην ξερή, έτσι, με την μία, πολύ με εντυπωσιάσε (εν τω μεταξύ δράττομαι της ευκαιρίας να καταγγείλω κυρία Σεμίνα μου ότι η άλλη η καβουροτσέπα η Μετζένα έδωσε 250 χιλιάδες δολλάρια, σόρη αλλά πολύ λίγο το βρίσκω για τα λεφτά που βγάζει).
Ένηγούεη.
όλο αυτό όμως είχε κ τις αρνητικές του πλευρές... στον ύπνο μου. Εδώ κ δύο μέρες, δεν μπορώ να κλείσω μάτι. Δεν βρίσκω ηρεμία ούτε στιγμή. ο μαύρος κύκλος έχει φτάσει στα γόνατα. τα νεύρα, γίνανε κομμάτια.
Βλέπεις, με αφορμή το γεγονός, οι δύο πλευρές του Ατλαντικού, οι δύο μεγαλύτερες μουσικές βιομηχανίες, η Εγγλέζικη κ η Αμερικάνικη, αποφάσισαν να βγάλουν τσάρητη σίνγκλ για να διαθέσουν τις εισπράξεις στην ενίσχυση των πληγέντων....
Οι Αμερικάνοι, λοιπόν, μαζεύτηκαν καμμία ογδονταριά κ έβγαλαν το we are the world - ναι, ναι, το γνωστό χουή ερ δη γουόρλντ του τότενες - σε νέα εκτέλεση
Ενώ οι Εγγλέζοι, μαζεύτηκαν (κάπως λιγότεροι) κ έβγαλαν σε νέα εκτέλεση το σούπερ ντούπερ αγαπημένο Everybody Hurts των REM.
όπου έρχεται τώρα ο άμοιρος ο μουσικόφιλος (γιορζ τρούλη) κ αναρωτιέται....
γουανταφάκ;
που να βάλω τα λεφτά μου εκεί που είναι το στόμα μου; (put your money where your mouth is, άσχετε ε άσχετε...) - τι να κάνω εντόρς;
Να υποστηρίξω Γιου Καίει, που είναι τέλειο τραγούδι (λατρεύω το original των REM, έχω κα φυλάω ως κόρη οφθαλμού το 7ιντσο από τότε - το βίντηοου, δε, είναι ένα από τα πιο εμπνευσμένα βίντηοου που έχουν γυριστεί ποτέ, ψάχτο κάγκουρα, όλα εγώ πια στα μαθαίνω) αλλά από την άλλη το έχει υπό τις φτερούγες του ο παπάροβιτς ο Σάημον Κάουελ που τον αντιπαθώ;
Ή να διαλέξω Αμερική, που έχει μεν Μάηκολ Τζάκσον στους συντελεστές κ Σελήν Ντηόν κ Κουήνση Τζόουνζ αλλά σαν τραγούδι δεν μπορώ να πω ότι τρελαίνομαι; Από την άλλη, η ηχογράφηση έγινε ακριβώς στο ίδιο στούντιο που έγινε κ για το πρώτο we are the γουέρλντ, που το λες πλεονέκτημα...
Ναι, οκ, αλλά το everybody hurts είναι κομματάρα. Κ ο Ρόμπη είναι σούπερ κουλ...
Ναι, οκ, ξανά μανά, αλλά στο αμερικάνικο ανάμεσα στους συντελεστές είναι πιο Θεά από όλους η Barbra Streisant. Κ το τραγούδι δεν έχει, σε αντίθεση με Γιου Καίει καμία σχέση με τον Κάουελ.
Ναι, αλλά το everybody hurts ξαναλέω είναι κομματάρα - εξάλλου τι λυσσάς με τον Κάουελ; σάμπως τραγουδάει; γιατί δεν επικεντρώνεσαι στην Κάηλη;
Ναι, καταλαβαίνω αλλά στο we are the world 2010 το video θα το σκηνοθετήσει αυτός που σκηνοθέτησε το Crash, ταινιάρα, ο Michael Haggis. how cool is that?
Ναι, Ok αλλά το αγγλικό είναι κάπως πιο φρέσκο ρε παιδί μου...
Μπορεί, αλλά τουλάχιστον δεν τραγουδά η Mariah Carey, χμφ χμφ χμφ...
... ... ... ... ... ... ... ...
καταλαβαίνεις τώρα τι περνάω; εδώ κ μερικές μέρες, που έμαθα τα νέα, δύο φωνές μέσα μου μαλώνουν... κ εγώ δεν μπορώ να ησυχάσω ούτε στιγμή.
αρονό. α ρήλη ρονο ποιο προτιμάω. χμφ χμφ χμφ χμφ
Μεγάλο το δίλλημα μου σέξη βγιούερ....
για να σε ακούσω όμως κ εσένα, εσύ που βάζεις τα λεφτά σου εκεί που είναι το στόμα σου;
εδώ το εγγλέζικο τσάρητη:
κ εδώ (λίγο) από το αμερικάνικο τσάρητη:
άντε, άντε ψήφισε! γιου γκο μπόη, γιου γκό σέξη βγιούερ!
είναι θέμα καταστροφής!
τόσο εθνικό που το λες σχεδόν διεθνές.
Έχω βασανιστικό δίλλημα, κ πρέπει να πάρεις θέση - αν μη τι άλλο για να με βοηθήσεις!
Λοιπόν, όπως ίσως θυμάσαι πρίν από λίγο καιρό έγινε σεισμός στην Αϊτή, τεράστια καταστροφή, ανθρωπιστική φρίκη κ λοιπά κ λοιπά. 200 χιλιάδες καταμετρημένοι νεκροί, Χριστέ μου, αδιανόητο μου φαίνεται.
Η αλήθεια είναι ότι η αντίδραση της ανθρωπότητας στο σεισμό με συγκίνησε... κυρίως οι καλλιτέχνες έκαναν πολλά, άλλοι έδωσαν χρήματα, άλλοι μίλησαν για να κινητοποιήσουν τον κόσμο να βοηθήσει. Όχι, όχι δεν έχω παράπονο, καθόλου κ κανένα. Αυτό, ας πούμε, που η Ζιζέλ έδωσε ένα εκατομμύριο δολλάργια έτσι, στην ξερή, έτσι, με την μία, πολύ με εντυπωσιάσε (εν τω μεταξύ δράττομαι της ευκαιρίας να καταγγείλω κυρία Σεμίνα μου ότι η άλλη η καβουροτσέπα η Μετζένα έδωσε 250 χιλιάδες δολλάρια, σόρη αλλά πολύ λίγο το βρίσκω για τα λεφτά που βγάζει).
Ένηγούεη.
όλο αυτό όμως είχε κ τις αρνητικές του πλευρές... στον ύπνο μου. Εδώ κ δύο μέρες, δεν μπορώ να κλείσω μάτι. Δεν βρίσκω ηρεμία ούτε στιγμή. ο μαύρος κύκλος έχει φτάσει στα γόνατα. τα νεύρα, γίνανε κομμάτια.
Βλέπεις, με αφορμή το γεγονός, οι δύο πλευρές του Ατλαντικού, οι δύο μεγαλύτερες μουσικές βιομηχανίες, η Εγγλέζικη κ η Αμερικάνικη, αποφάσισαν να βγάλουν τσάρητη σίνγκλ για να διαθέσουν τις εισπράξεις στην ενίσχυση των πληγέντων....
Οι Αμερικάνοι, λοιπόν, μαζεύτηκαν καμμία ογδονταριά κ έβγαλαν το we are the world - ναι, ναι, το γνωστό χουή ερ δη γουόρλντ του τότενες - σε νέα εκτέλεση
Ενώ οι Εγγλέζοι, μαζεύτηκαν (κάπως λιγότεροι) κ έβγαλαν σε νέα εκτέλεση το σούπερ ντούπερ αγαπημένο Everybody Hurts των REM.
όπου έρχεται τώρα ο άμοιρος ο μουσικόφιλος (γιορζ τρούλη) κ αναρωτιέται....
γουανταφάκ;
που να βάλω τα λεφτά μου εκεί που είναι το στόμα μου; (put your money where your mouth is, άσχετε ε άσχετε...) - τι να κάνω εντόρς;
Να υποστηρίξω Γιου Καίει, που είναι τέλειο τραγούδι (λατρεύω το original των REM, έχω κα φυλάω ως κόρη οφθαλμού το 7ιντσο από τότε - το βίντηοου, δε, είναι ένα από τα πιο εμπνευσμένα βίντηοου που έχουν γυριστεί ποτέ, ψάχτο κάγκουρα, όλα εγώ πια στα μαθαίνω) αλλά από την άλλη το έχει υπό τις φτερούγες του ο παπάροβιτς ο Σάημον Κάουελ που τον αντιπαθώ;
Ή να διαλέξω Αμερική, που έχει μεν Μάηκολ Τζάκσον στους συντελεστές κ Σελήν Ντηόν κ Κουήνση Τζόουνζ αλλά σαν τραγούδι δεν μπορώ να πω ότι τρελαίνομαι; Από την άλλη, η ηχογράφηση έγινε ακριβώς στο ίδιο στούντιο που έγινε κ για το πρώτο we are the γουέρλντ, που το λες πλεονέκτημα...
Ναι, οκ, αλλά το everybody hurts είναι κομματάρα. Κ ο Ρόμπη είναι σούπερ κουλ...
Ναι, οκ, ξανά μανά, αλλά στο αμερικάνικο ανάμεσα στους συντελεστές είναι πιο Θεά από όλους η Barbra Streisant. Κ το τραγούδι δεν έχει, σε αντίθεση με Γιου Καίει καμία σχέση με τον Κάουελ.
Ναι, αλλά το everybody hurts ξαναλέω είναι κομματάρα - εξάλλου τι λυσσάς με τον Κάουελ; σάμπως τραγουδάει; γιατί δεν επικεντρώνεσαι στην Κάηλη;
Ναι, καταλαβαίνω αλλά στο we are the world 2010 το video θα το σκηνοθετήσει αυτός που σκηνοθέτησε το Crash, ταινιάρα, ο Michael Haggis. how cool is that?
Ναι, Ok αλλά το αγγλικό είναι κάπως πιο φρέσκο ρε παιδί μου...
Μπορεί, αλλά τουλάχιστον δεν τραγουδά η Mariah Carey, χμφ χμφ χμφ...
... ... ... ... ... ... ... ...
καταλαβαίνεις τώρα τι περνάω; εδώ κ μερικές μέρες, που έμαθα τα νέα, δύο φωνές μέσα μου μαλώνουν... κ εγώ δεν μπορώ να ησυχάσω ούτε στιγμή.
αρονό. α ρήλη ρονο ποιο προτιμάω. χμφ χμφ χμφ χμφ
Μεγάλο το δίλλημα μου σέξη βγιούερ....
για να σε ακούσω όμως κ εσένα, εσύ που βάζεις τα λεφτά σου εκεί που είναι το στόμα σου;
εδώ το εγγλέζικο τσάρητη:
κ εδώ (λίγο) από το αμερικάνικο τσάρητη:
άντε, άντε ψήφισε! γιου γκο μπόη, γιου γκό σέξη βγιούερ!
είναι θέμα καταστροφής!
Γαϊδούρια/Κύπριοι στο μετρό
Δεν θα ξεχάσω ποτέ ποτέ ποτέ την εικόνα οικογένειας Κυπρίων που, πριν από μερικά χρόνια, μόλις έχουν μπει στο Attica σε περίοδο εκπτώσεων...
το τι ουρλιάζαν από ηδονή, το τι προσκυνάγανε βαθιές υποκλίσεις κάτω από τις ταμπέλες που γράφανε το ποσοστό μείον, το τι τα παιδιά κλαίγανε από απόλαυση μπροστά στην οθονίτσα της ταμειακής όταν έγραφε το ποσό που γλύτωναν με την έκπτωση....
μιλάμε για πραγματικό ντοκυμαντέρ "η εποχή της κατανάλωσης".
Οι άνθρωποι είχαν πέσει σε τρανς πέμπτης κατηγορίας, για ένα diesel αδειανό, για μία Ελένη...
δεν πίστευα ποτέ, λοιπόν, ότι θα μπορούσε κάτι να με κάνει να αποκτήσω ακόμα πιο χειρότερη γνώμη για κάποιους Κύπριους που έρχονται στην Ελλάδα.... κ όμως συνέβη κ αυτό.
αυτή τη βδομάδα.
Όπου, τυχαίνει να επιστρέφω από την δουλειά με το μετρό, ΔουκΠλακέντ προς Σύνταγμα, μάλλον κάποια ώρα που έχει φτάσει κ η πτήση από Λάρνακα/Πάφο/Λευκωσία/Πενταδάκτυλο (αρονό ακριβώς από που πετάνε).
Κ βλέπω το εξής, κάθε μα ΚΑΘΕ φορά που υπάρχουν Κύπριοι ταξιδιώτες στον προαστειακό. Κάθονται σε μία ή δύο από τις 4 θέσεις της τετράδας, κ έχουν χρησιμοποιήσει τις άλλες ελεύθερες θέσεις για να ακουμπήσουν τα σάκ βοουαγιάζ τους/τσάντες. Ή να έχουν βάλει τις βαλίτσες με τέτοιο τρόπο που δεν μπορείς να προσεγγίσεις τα άδεια καθίσματα για να καθήσεις.
Κ είναι γύρω γύρω οι όρθιοι κουρασμένοι από την δουλειά κ οι Γαϊδουρο-Κύπριοι τίποτα, ούτε μία κίνηση δεν κάνουν να βάλουν λίγο πιο εκεί τις βαλίτσες για να μπορέσει να κάτσει ένας άθρωπας.
Χάου μο βλαχάρα καν γιου γκό; Χάου μο;
Δύο πράγματα με εντυπωσιάζουν.
Το πρώτο είναι η... ηλίθια "ευγένεια" να το πω; "αβουλοσύνη" να το πω; των υπόλοιπων επιβατών που δεν λένε τίποτε στους μαλάκες. Μα αναρωτιέμαι - ντρέπονται να μιλήσουν; Δεν θέλουν να μπουν στον κόπο; φοβούνται μην κ δεν καταλάβουν την προφορά αν πιάσουν κουβέντα; αρονό!
Το δεύτερο που με εντυπωσιάζει, είναι η αντίδραση των Κυπρίων όταν τελικά κάποιος (έντερ γιωρζ τρούλη) τους ζητά να κάνουν πιο κει τα πράγματά τους για να μπορέσει να καθήσει. Αν έχεις το θεό σου, κοιτάνε με δυσανασχέτηση κ μίσος. Τύπου "μα καλά, δεν βλέπεις ότι έχω την βαλίτσα μου εδώ, γουανταφάκ, τι εννοείς ότι θες να κάτσεις, δεν το πιστεύω, μα τι γουρούνι, δεν βλέπεις ότι είναι η βαλίτσα μου, έλεος, έλεος!".
Εγώ εκεί, βράχος, φυσικά! Επιμένω "να καθήσω παρακαλώ;".
Κ οι Κύπριοι αρχίζουν να κάνουν ό,τι πρέπει να κάνουν για να ελευθερώσουν την θέση. Κ, εννοείται, ότι καθώς το κάνουν αυτό they roll eyes, βαριαναστενάζουν, σουρομαδιούνται, κοιτιούνται με νόημα, υποφέ υποφέ υποφέ, υποφέρουν πολύυυυυ!
ΣΤΑ ΠΑΠΑΡΙΑ ΜΟΥ. αγαπημένοι μας Κύπριοι επισκέπτες/γαϊδούρια, θα σας εκπλήξει το ξέρω αλλά:
1 - στον προαστιακό υπάρχουν ειδικοί χώροι για τις βαλίτσες
2 - τα καθίσματα είναι για τους ανθρώπους, όχι για τις αποσκευές
3 - κ κάτι ακόμα: αυτό, που είσαι στην τρίχα, με βαλίτσες λουή βουειτών ας πούμε, αλλά τσιγκουνεύεσαι το ταξί είναι τόσο μα τόσο λέημ! έλεος.
(υστερόγραφο, από ύστερα+γράφω: χριστέ μου, μετά από το σημερινό ποστ κ το χθεσινό, αυτό δεν είναι μπλογκ είναι τα Μέτρεια 2010, όλο ποστ για το μετρό αυτή την βδομάδα χεχεχε!)
(υστερόγραφο, από υστερία+γράφω: μην αρχίσετε να μου λέτε ότι είμαι ρατσιστής, δεν έχω γενικά πρόβλημα με τους Κύπριους, έχω με τα γαϊδούρια Κύπριους πρόβλημα...)
το τι ουρλιάζαν από ηδονή, το τι προσκυνάγανε βαθιές υποκλίσεις κάτω από τις ταμπέλες που γράφανε το ποσοστό μείον, το τι τα παιδιά κλαίγανε από απόλαυση μπροστά στην οθονίτσα της ταμειακής όταν έγραφε το ποσό που γλύτωναν με την έκπτωση....
μιλάμε για πραγματικό ντοκυμαντέρ "η εποχή της κατανάλωσης".
Οι άνθρωποι είχαν πέσει σε τρανς πέμπτης κατηγορίας, για ένα diesel αδειανό, για μία Ελένη...
δεν πίστευα ποτέ, λοιπόν, ότι θα μπορούσε κάτι να με κάνει να αποκτήσω ακόμα πιο χειρότερη γνώμη για κάποιους Κύπριους που έρχονται στην Ελλάδα.... κ όμως συνέβη κ αυτό.
αυτή τη βδομάδα.
Όπου, τυχαίνει να επιστρέφω από την δουλειά με το μετρό, ΔουκΠλακέντ προς Σύνταγμα, μάλλον κάποια ώρα που έχει φτάσει κ η πτήση από Λάρνακα/Πάφο/Λευκωσία/Πενταδάκτυλο (αρονό ακριβώς από που πετάνε).
Κ βλέπω το εξής, κάθε μα ΚΑΘΕ φορά που υπάρχουν Κύπριοι ταξιδιώτες στον προαστειακό. Κάθονται σε μία ή δύο από τις 4 θέσεις της τετράδας, κ έχουν χρησιμοποιήσει τις άλλες ελεύθερες θέσεις για να ακουμπήσουν τα σάκ βοουαγιάζ τους/τσάντες. Ή να έχουν βάλει τις βαλίτσες με τέτοιο τρόπο που δεν μπορείς να προσεγγίσεις τα άδεια καθίσματα για να καθήσεις.
Κ είναι γύρω γύρω οι όρθιοι κουρασμένοι από την δουλειά κ οι Γαϊδουρο-Κύπριοι τίποτα, ούτε μία κίνηση δεν κάνουν να βάλουν λίγο πιο εκεί τις βαλίτσες για να μπορέσει να κάτσει ένας άθρωπας.
Χάου μο βλαχάρα καν γιου γκό; Χάου μο;
Δύο πράγματα με εντυπωσιάζουν.
Το πρώτο είναι η... ηλίθια "ευγένεια" να το πω; "αβουλοσύνη" να το πω; των υπόλοιπων επιβατών που δεν λένε τίποτε στους μαλάκες. Μα αναρωτιέμαι - ντρέπονται να μιλήσουν; Δεν θέλουν να μπουν στον κόπο; φοβούνται μην κ δεν καταλάβουν την προφορά αν πιάσουν κουβέντα; αρονό!
Το δεύτερο που με εντυπωσιάζει, είναι η αντίδραση των Κυπρίων όταν τελικά κάποιος (έντερ γιωρζ τρούλη) τους ζητά να κάνουν πιο κει τα πράγματά τους για να μπορέσει να καθήσει. Αν έχεις το θεό σου, κοιτάνε με δυσανασχέτηση κ μίσος. Τύπου "μα καλά, δεν βλέπεις ότι έχω την βαλίτσα μου εδώ, γουανταφάκ, τι εννοείς ότι θες να κάτσεις, δεν το πιστεύω, μα τι γουρούνι, δεν βλέπεις ότι είναι η βαλίτσα μου, έλεος, έλεος!".
Εγώ εκεί, βράχος, φυσικά! Επιμένω "να καθήσω παρακαλώ;".
Κ οι Κύπριοι αρχίζουν να κάνουν ό,τι πρέπει να κάνουν για να ελευθερώσουν την θέση. Κ, εννοείται, ότι καθώς το κάνουν αυτό they roll eyes, βαριαναστενάζουν, σουρομαδιούνται, κοιτιούνται με νόημα, υποφέ υποφέ υποφέ, υποφέρουν πολύυυυυ!
ΣΤΑ ΠΑΠΑΡΙΑ ΜΟΥ. αγαπημένοι μας Κύπριοι επισκέπτες/γαϊδούρια, θα σας εκπλήξει το ξέρω αλλά:
1 - στον προαστιακό υπάρχουν ειδικοί χώροι για τις βαλίτσες
2 - τα καθίσματα είναι για τους ανθρώπους, όχι για τις αποσκευές
3 - κ κάτι ακόμα: αυτό, που είσαι στην τρίχα, με βαλίτσες λουή βουειτών ας πούμε, αλλά τσιγκουνεύεσαι το ταξί είναι τόσο μα τόσο λέημ! έλεος.
(υστερόγραφο, από ύστερα+γράφω: χριστέ μου, μετά από το σημερινό ποστ κ το χθεσινό, αυτό δεν είναι μπλογκ είναι τα Μέτρεια 2010, όλο ποστ για το μετρό αυτή την βδομάδα χεχεχε!)
(υστερόγραφο, από υστερία+γράφω: μην αρχίσετε να μου λέτε ότι είμαι ρατσιστής, δεν έχω γενικά πρόβλημα με τους Κύπριους, έχω με τα γαϊδούρια Κύπριους πρόβλημα...)
Tuesday, February 2
Στο μετρό, προς το Σύνταγμα
βρίσκομαι μέσα στο μετρό, από ΔούκΠλακέντ προς Σύνταγμα.
Κάθομαι, η διπλανή μου θέση άδεια.
Φτάνουμε σε ένα σταθμό. Ανοίγει η πόρτα, βγαίνουν επιβάτες, μπαίνουν άλλοι. Ανάμεσά τους ένα ζευγάρι.
Εκείνη την ώρα δεν μου τραβάν για κάποιο ιδιαίτερο λόγο την προσοχή, αν μπορώ τώρα να τους περιγράψω είναι εξ αιτίας αυτού που είδα μετά.
Μπαίνουν λοιπόν οι δύο στο βαγόνι του μετρό κ κατευθύνονται προς το κενό κάθισμα δίπλα σε έναν κύριο με μαύρο παλτό (ο γιωρζ τρούλη)
Ξαφνικά, η γυναίκα μιλάει:
- Καλά, κ από εκείνη την ώρα, από τις 8 το πρωί, τώρα τελείωσες;
Είναι λίγο αγανακτισμένη, λίγο εντυπωσιασμένη, λίγο παραπονεμένη. Και θυμωμένη.
Ο άντρας, που πια είναι καθισμένος ακριβώς δίπλα μου, οι ώμοι μας ακουμπιούνται σχεδόν, δεν μπαίνει στον κόπο να απαντήσει... Με την άκρη του ματιού μου πιάνω ότι απλά κουνάει το κεφάλι του καταφατικά, παραιτημένα. Κουρασμένη η κίνηση, πολύ κουρασμένη, αργόσυρτη.
Η γυναίκα δεν απαντά. - μόνο ένα τσκ τσκ τσκ έκανε, αλλά κ πάλι δεν είμαι σίγουρος.
Μέχρι να φτάσουμε στον Σύνταγμα πιάνω να αναρωτιέμαι κ να κάνω σενάρια στο κεφάλι μου. Τι να είναι αυτό που ο άντρας το έκανε 12 σχεδόν ολόκληρες ώρες; Δουλειά; Μεροκάματο; Πρόβλημα υγείας; Κάτι σε ένα νοσοκομείο;
Ταυτόχρονα έχω την ευκαιρία να προσέξω λίγο περισσότερο με την άκρη του ματιού μου τους δύο τους.
Αυτός είναι γύρω στα 65. Το πρόσωπό του κόκκινο πολύ, με ρυτίδες. Μαλλιά ανακατεμένα, ακούρευτα, όταν ήταν νέος ήταν κοκκινωπά, τώρα έχουν αρκετό άσπρο. Τα χέρια του, που βρίσκονται εντός του οπτικού μου πεδίου είναι πολύ άγρια κ ταλαιπωρημένα. Θα τα επέλεγες να τα φωτογραφήσεις αν ήσουν φωτογράφος κ είχες θέμα "χέρια βιοπαλαιστή". Φοράει ρούχα φθαρμένα, εργασίας ίσως, λίγο βρώμικα.
Αλλά από όλα τα χαρακτηριστικά του, αυτό που με "πιάνει" περισσότερο είναι ο τρόπος που κάθεται στο κάθιασμα. Οι ώμοι πεσμένοι, παραιτημένοι. Τα κεφάλι κατεβασμένο όσο πάει περισσότερο. Κούραση, κούραση, κούραση.
Την γυναίκα, δεν μπορώ να την δω όπως είμαι καθισμένος στην θέση δίπλα στο παράθυρο. Στέκεται ακριβώς πάνω από τον άντρα, κολλητά το σώμα της στο καθισμένο δικό του. Η αίσθηση που έχω πάντως από αυτήν είναι πως δεν είναι της ηλικίας του. Μου φαίνεται αρκετά νεότερη.
Φτάνουμε στο Σύνταγμα. Αχ, ωραία, λέω, τώρα που θα σηκωθώ θα δω κ την φάτσα της κυρίας.
Σηκώνομαι. Πράγματι, όπως το είχα υποθέσει, η γυναίκα είναι το πολύ 40άρα, πιο νέα από τον άντρα. Μπορεί να είναι η κόρη του; Η νεότερή του σύζυγος;
δεν ξέρω. Πάντως δεν μοιάζουν. Αλλά φαίνονται της ίδιας "τάξης"... κ εκείνη φορά παρόμοια ρούχα, ανώνυμα, πρακτικά, βολικά.
αυτό που μου μένει σαν τελευταία εικόνα είναι το εξής:
Η γυναίκα, όρθια πάνω από τον άντρα, τον απίστευτα κουρασμένο, που κάθεται στο κάθισμα με σκυμμένους τους ώμους, το κεφάλι κατεβασμένο κ με ανέκφραστο το πρόσωπο... η γυναίκα λοιπόν, με το ένα χέρι της κρατιέται ενώ το άλλο... χαϊδεύει αργά, διστακτικά, δειλά τον ώμο του άντρα.
Οι άκρες των δακτύλων της πάνε μπρος, πίσω, μπρος πίσω, μπρος, πίσω...
Είμαι πια έξω από το βαγόνι, κοιτάζω από το παράθυρο προς τα μέσα, οι ίδιες κινήσεις του αριστερού χεριού της γυναίκας: Μπρος, πίσω, μπρος, πίσω, μπρος, πίσω.
Το τρένο ξεκινάει.
Κάθομαι, η διπλανή μου θέση άδεια.
Φτάνουμε σε ένα σταθμό. Ανοίγει η πόρτα, βγαίνουν επιβάτες, μπαίνουν άλλοι. Ανάμεσά τους ένα ζευγάρι.
Εκείνη την ώρα δεν μου τραβάν για κάποιο ιδιαίτερο λόγο την προσοχή, αν μπορώ τώρα να τους περιγράψω είναι εξ αιτίας αυτού που είδα μετά.
Μπαίνουν λοιπόν οι δύο στο βαγόνι του μετρό κ κατευθύνονται προς το κενό κάθισμα δίπλα σε έναν κύριο με μαύρο παλτό (ο γιωρζ τρούλη)
Ξαφνικά, η γυναίκα μιλάει:
- Καλά, κ από εκείνη την ώρα, από τις 8 το πρωί, τώρα τελείωσες;
Είναι λίγο αγανακτισμένη, λίγο εντυπωσιασμένη, λίγο παραπονεμένη. Και θυμωμένη.
Ο άντρας, που πια είναι καθισμένος ακριβώς δίπλα μου, οι ώμοι μας ακουμπιούνται σχεδόν, δεν μπαίνει στον κόπο να απαντήσει... Με την άκρη του ματιού μου πιάνω ότι απλά κουνάει το κεφάλι του καταφατικά, παραιτημένα. Κουρασμένη η κίνηση, πολύ κουρασμένη, αργόσυρτη.
Η γυναίκα δεν απαντά. - μόνο ένα τσκ τσκ τσκ έκανε, αλλά κ πάλι δεν είμαι σίγουρος.
Μέχρι να φτάσουμε στον Σύνταγμα πιάνω να αναρωτιέμαι κ να κάνω σενάρια στο κεφάλι μου. Τι να είναι αυτό που ο άντρας το έκανε 12 σχεδόν ολόκληρες ώρες; Δουλειά; Μεροκάματο; Πρόβλημα υγείας; Κάτι σε ένα νοσοκομείο;
Ταυτόχρονα έχω την ευκαιρία να προσέξω λίγο περισσότερο με την άκρη του ματιού μου τους δύο τους.
Αυτός είναι γύρω στα 65. Το πρόσωπό του κόκκινο πολύ, με ρυτίδες. Μαλλιά ανακατεμένα, ακούρευτα, όταν ήταν νέος ήταν κοκκινωπά, τώρα έχουν αρκετό άσπρο. Τα χέρια του, που βρίσκονται εντός του οπτικού μου πεδίου είναι πολύ άγρια κ ταλαιπωρημένα. Θα τα επέλεγες να τα φωτογραφήσεις αν ήσουν φωτογράφος κ είχες θέμα "χέρια βιοπαλαιστή". Φοράει ρούχα φθαρμένα, εργασίας ίσως, λίγο βρώμικα.
Αλλά από όλα τα χαρακτηριστικά του, αυτό που με "πιάνει" περισσότερο είναι ο τρόπος που κάθεται στο κάθιασμα. Οι ώμοι πεσμένοι, παραιτημένοι. Τα κεφάλι κατεβασμένο όσο πάει περισσότερο. Κούραση, κούραση, κούραση.
Την γυναίκα, δεν μπορώ να την δω όπως είμαι καθισμένος στην θέση δίπλα στο παράθυρο. Στέκεται ακριβώς πάνω από τον άντρα, κολλητά το σώμα της στο καθισμένο δικό του. Η αίσθηση που έχω πάντως από αυτήν είναι πως δεν είναι της ηλικίας του. Μου φαίνεται αρκετά νεότερη.
Φτάνουμε στο Σύνταγμα. Αχ, ωραία, λέω, τώρα που θα σηκωθώ θα δω κ την φάτσα της κυρίας.
Σηκώνομαι. Πράγματι, όπως το είχα υποθέσει, η γυναίκα είναι το πολύ 40άρα, πιο νέα από τον άντρα. Μπορεί να είναι η κόρη του; Η νεότερή του σύζυγος;
δεν ξέρω. Πάντως δεν μοιάζουν. Αλλά φαίνονται της ίδιας "τάξης"... κ εκείνη φορά παρόμοια ρούχα, ανώνυμα, πρακτικά, βολικά.
αυτό που μου μένει σαν τελευταία εικόνα είναι το εξής:
Η γυναίκα, όρθια πάνω από τον άντρα, τον απίστευτα κουρασμένο, που κάθεται στο κάθισμα με σκυμμένους τους ώμους, το κεφάλι κατεβασμένο κ με ανέκφραστο το πρόσωπο... η γυναίκα λοιπόν, με το ένα χέρι της κρατιέται ενώ το άλλο... χαϊδεύει αργά, διστακτικά, δειλά τον ώμο του άντρα.
Οι άκρες των δακτύλων της πάνε μπρος, πίσω, μπρος πίσω, μπρος, πίσω...
Είμαι πια έξω από το βαγόνι, κοιτάζω από το παράθυρο προς τα μέσα, οι ίδιες κινήσεις του αριστερού χεριού της γυναίκας: Μπρος, πίσω, μπρος, πίσω, μπρος, πίσω.
Το τρένο ξεκινάει.
Sunday, January 31
πέρσοναλ μανιφέστο κατά της κρίσης
Τσουρέκια. Πασχαλινά. Κ μάλιστα από αυτά που έχουν κ κόκκινο αυγό στο κέντρο.
...τσουρέκια μου τα έχουν κάνει με την κρίση.
Κάποια στιγμή, αποφάσισα να φύγω κάτω από αυτό το μαύρο σύννεφο. εντάξει, δεν το έχω καταφέρει ακόμα, αλλά υπάρχουν μερικά κολπάκια που με βοηθάνει. Here they are άμα θες κλέψε καμμία ιδέα. τραστ μη, ξέρω τι σου λέω.
1 - Σταμάτα να σκέφτεσαι την κρίση ως κάτι ΑΦΗΡΗΜΕΝΟ κ τρομακτικό. Σκέψου πρακτικά πόσο σε έχει επηρρεάσει, ΑΝ σε έχει επηρρεάσει. Μετά δες αν αυτό που στερήθηκες είναι τόσο σημαντικό ώστε να δικαιολογεί να αισθάνεσαι συνέχεια απογοητευμένος κ φοβισμένος. Παράδειγμα - εγώ, λόγω της κρίσης αντί να πηγαίνω 5 φορές την βδομάδα στο ΑΦΑΝΑ (το κέντρο φουντώματος μαλλιού προβάτου) πηγαίνω μόνο 2. Είναι μία κάποια έλλειψη, αλλά σε καμμία περίπτωση δεν δικαιολογεί να αισθάνομαι μίζερος κ δυστυχής.
2 - Σταμάτα να σκέφτεσαι την κρίση ως κάτι ΠΕΛΩΡΙΟ Κ ΓΙΓΑΝΤΙΟ κ άγνωστο. Η ανθρωπότητα περνάει/περνούσε συνέχεια κρίσεις. In fact, οι κρίσεις είναι τόσο συχνές όσο κ οι μη κρίσεις - κ σε κάθε κρίση αντιστοιχεί κ μία περίοδος ευμάρειας. Μέχρι κ στην αρχαία Αίγυπτο τις είχανε (θυμάσαι, 7 παχιές αγελάδες, κ μετά ήρθαν 7 με ανορέξια νεβρώζα)
3 - σταμάτα να σκέφτεσαι για την κρίση πριν ΣΟΥ συμβεί. Το πριν κ το σου, είναι οι σημαντικές λέξεις εδώ... Ναι, η κρίση μπορεί να σημαίνει ότι θα πουλάς λιγότερα τζην, αν είσαι έμπορας, ή ότι η εταιρία που δουλεύεις ίσως κάνει περικοπές κ σε διώξει. Αλλά, πέρνα την γέφυρα αυτή όταν την συναντήσεις ΕΣΥ, μην την φοβάσαι πριν την συναντήσεις ΕΣΥ.
4 - Σκέψου πραγματικά... πόσο φρικτό μπορεί να είναι να μην αγοράσεις παντελόνι για 1 χρόνο; για 2; για 3; αξίζει μία μείωση στην καταναλωτική σου ικανότητα να σου σκοτεινιάζει την ψυχή κ να σου προκαλεί άγχος κ να σου δηλητηριάζει την καθημερινότητά;
5 - Σκέψου, σκέψου καλά πόσο μακριά είσαι από το να επηρρεάσει η κρίση την επιβίωση σου. Για να πάνε τόσο άσχημα τα πράγματα ώστε να κινδυνεύεις να μην έχεις να φας πρέπει να γίνουν τόσο κοσμογονικές αλλαγές κ καταστροφές που πραγματικά θα έχει ανατραπεί ο κόσμος.
6 - Ανακάλυψε τα "αποθέματα" που έχεις μαζέψει σε διάφορα κ κάνε τα λόγους να είσαι χαρούμενος. Παράδειγμα; Δεν μπορείς να αγοράσεις βιβλία; Διάβασε όλα τα αδιάβαστα στην βιβλιοθήκη σου. Δεν μπορείς να πάρεις cd ή να πας σινεμά; Δες κ άκου όλα τα κατεβασμένα που το έχεις ξεχάσει ότι τα έχεις κατεβάσει. Δεν μπορείς να πας τριήμερο την Καθαρά Δευτέρα; Πήγαινε στο παππού, στο χωριό, που έχεις πολύ καιρό να πας - ή κάνε πάρτυ-πανικό στην Αθήνα με τους φίλους σου.
7 - Σταμάτα να βλέπεις ειδήσεις. Η δουλειά των ειδήσεων είναι να φουσκώνει, να υπερβάλει, να κάνει δράμα κ τραγικό ακόμα κ το συνηθισμένα δυσάρεστο. Σου θυμίζω - οι ειδήσεις κάθε χρόνο κάνουν μεγάλο, κατακλυσμιαίο γεγονός το ότι τον Αύγουστο στην Ελλάδα καμμία φορά η θερμοκρασία ξεπερνά τους 40... Κ αυτό είναι φυσιολογικό φαινόμενο! Φαντάσου πόσο θα φουσκώσουν το γεγονός μίας πτώσης στους οικονομικούς δείκτες
8 - Δεν θέλω να πω ότι η κρίση δεν υπάρχει. Υπάρχει κ παραυπάρχει. Ταξιτζήδες επιστρέφουν τα ξημερώματα στο σπίτι τους κ έχουν μόλις βγάλει τα έξοδα του ταξί, σερβιτόροι παίρνουν τα μισά πουρμπουάρ από ότι μέχρι πρόσφατα, μαγαζιά μόλις καταφέρνουν να βγάλουν τα έξοδά τους κ.ο.κ. Ναι, η κρίση υπάρχει. Αλλά, άλλο κρίση, άλλο καταστροφή. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στις δύο λέξεις. Μεγάλη.
9 - Να θυμάσαι. Ό,τι ανεβαίνει κατεβαίνει, κ ό,τι κατεβαίνει ανεβαίνει. Όπως εσύ στην ζωή σου πέρασες περιόδους που όλα ήταν κακά κ μετά ήρθε μία περίοδος που α-πήρες το Γκράμη β-έκανες σεξάκοι με τον Κλούνοι γ-έχασες 10 κιλά τρώγοντας σουβλάκια, έτσι κ αυτό που τώρα είναι πεσμένο θα ανέβει. Το πράγμα θα επανέλθει! δεν γίνεται αλλιώς. Είναι νόμος της ζωής. Θυμίσου την Μπρήτνη, κάποτε βάζαμε στοίχημα αν θα πεθάνει αυτή την Τετάρτη ή την άλλη Παρασκευή, κ τώρα είναι πάλι μία χαρά, στο τσακ πάλι να την σκηνοθετήσει ο Μοσχόπουλος του χρόνου στην Επίδαυρο, Ιφιγένεια.
10 - Άκου, μην γίνεσαι θύμα της παράνοιας "λιγότερο ίσον χειρότερο". Ναι, η αφθονία είναι πολύ σέξοικια κ είναι ωραίο να έχω κότερο κ να πάμε μια βόλτα. Αλλά ούτε η αφθονία συνεπάγεται ευτυχία, ούτε η έλλειψη δυστυχία. Τα πράγματα που μας κάνουν δυστυχισμένους είναι ανεξάρτητα από τους οικονομικούς δείκτες. Εκτός βέβαια κ αν δεν έχεις να φας - που όμως όπως είπαμε αυτό για να γίνει έχουμε ακόμα πολύ δρόμο...
11 - Θυμίσου τους φίλους/οικογένεια/δικούς. Αν κάτι σου συμβεί λόγω της κρίσης, υπάρχουν αρκετοί άθρωπες που: θα σε δανείσουν, θα σου γνωρίσουν κάποιον να σε κάνει ίντερβιου, θα κάνουν μαζί σου σεξάκοι για να ξεχαστείς κ.λπ. Δεν είσαι μόνος στην ζωή αυτή. Κ αν είσαι μόνος, κάνε ό,τι μπορείς για να αποκτήσεις το μικρό αυτό πολύτιμο δίκτυο από άνθρωπους που θα σε στηρίξουν στην δυσκολία. Όπως θα τους στηρίξεις κ εσύ αν ω μη γένοιτο παραστεί ανάγκη κ μπορείς.
12 - Για κάθε τι που αναγκάζεσαι να περιορίσεις, υπάρχει κάτι που μπορεί να το αντικαταστήσει. Δεν μπορείς να πληρώνεις κινητό; Μίλα σε σταθερά. Δεν μπορείς να κάνεις bar hopping? Κάνε πάρτυ ρεφενέ στο σπίτι σου. Δεν μπορείς να πάρεις ταξί; Πάρε το μετρό κ κάνε ματάκια με πουτσάκια στα γκομενάκια. Δεν μπορείς να ταίσεις το παιδί μπριτζόλα; Κάνε του φακές. Κατάλαβες τι εννοώ... Μάλιστα, υπάρχει μία πιθανότητα, το καινούργιο πράγμα να είναι σε κάποιο επίπεδο πιο ευχάριστο κ πιο "ισορροπημένο" από το παλιό! (σόρη που γίνομαι χήπης)
13 - Σκέψου όχι συγκριτικά αλλά αντικειμενικά. Εξηγούμαι: Στην Αμερική θεωρείται "αποτυχία" για μία εταιρία το να παρουσιάσει από την μία χρονιά στην επόμενη επιβράδυνση στο ρυθμό ανάπτυξης. Παράδειγμα - είμαι κατασκευαστής μαύρων σωβρακακίων κ ενώ κάθε χρόνο πουλάω 200 σωβρακάκια παραπάνω από το προηγούμενο, φέτος πούλησα μόνο 50!!! ομαγκόοοοοοοοοοοοντ, πάνικ!!! Πάνικ; Όχι βέβαια. Γιατί το 50 κ πάλι αύξηση είναι - κ σε καμία περίπτωση δεν είναι κρίση!!! Γενικά πολλά πράγματα λέγονται "απόδειξη κρίσης" ενώ θα έπρεπε να λέγονται "απόδειξη μείωσης στην ανάπτυξη"... χμφ χμφ χμφ. Κοντολογίς, το μαύρο πρέπει να το δεις αν είναι όντως μαύρο. Ζήτω τα συν 50 σωβρακάκια.
14 - Ξέρω, όποιος είναι έξω από το χορό, πολλά τραγούδια ξέρει. Εγώ ούτε παιδιά μεγαλώνω, ούτε κ έχω δει κάποια πρακτική συνέπεια της κρίσης στην ζωή μου. Ομολογώ. Κ αν είσαι σε αυτούς που το φάγανε το πακέτο, είναι πιθανό να θεωρείς όλα αυτά μεγάλες μαλακίες. Όμως, δες το κ αλλιώς το πράγμα. Το να αφήσεις η "ιδέα" κ ο φόβος της κρίσης να σκοτεινιάσει την ψυχή σου κ να σε παραλύσει, θα σε κάνει λιγότερο ικανό για όλα αυτά που θα σε βγάλουν από την "κρίση", αν είσαι σε αυτούς που την βιώνουν στο πετσί τους. Αλλά, ξαναλέω - τσέκαρέ το καλά! Είσαι όντως θύμα της κρίσης, ή είσαι θύμα του φόβου για την κρίση;
15 - ξανά μανά το λέω: είσαι πραγματικά από εκείνους που επηρρεάζει η κρίση; ή μήπως είσαι απλά από εκείνους που φρικάρουν από την ιδέα της κρίσης;
...τσουρέκια μου τα έχουν κάνει με την κρίση.
Κάποια στιγμή, αποφάσισα να φύγω κάτω από αυτό το μαύρο σύννεφο. εντάξει, δεν το έχω καταφέρει ακόμα, αλλά υπάρχουν μερικά κολπάκια που με βοηθάνει. Here they are άμα θες κλέψε καμμία ιδέα. τραστ μη, ξέρω τι σου λέω.
1 - Σταμάτα να σκέφτεσαι την κρίση ως κάτι ΑΦΗΡΗΜΕΝΟ κ τρομακτικό. Σκέψου πρακτικά πόσο σε έχει επηρρεάσει, ΑΝ σε έχει επηρρεάσει. Μετά δες αν αυτό που στερήθηκες είναι τόσο σημαντικό ώστε να δικαιολογεί να αισθάνεσαι συνέχεια απογοητευμένος κ φοβισμένος. Παράδειγμα - εγώ, λόγω της κρίσης αντί να πηγαίνω 5 φορές την βδομάδα στο ΑΦΑΝΑ (το κέντρο φουντώματος μαλλιού προβάτου) πηγαίνω μόνο 2. Είναι μία κάποια έλλειψη, αλλά σε καμμία περίπτωση δεν δικαιολογεί να αισθάνομαι μίζερος κ δυστυχής.
2 - Σταμάτα να σκέφτεσαι την κρίση ως κάτι ΠΕΛΩΡΙΟ Κ ΓΙΓΑΝΤΙΟ κ άγνωστο. Η ανθρωπότητα περνάει/περνούσε συνέχεια κρίσεις. In fact, οι κρίσεις είναι τόσο συχνές όσο κ οι μη κρίσεις - κ σε κάθε κρίση αντιστοιχεί κ μία περίοδος ευμάρειας. Μέχρι κ στην αρχαία Αίγυπτο τις είχανε (θυμάσαι, 7 παχιές αγελάδες, κ μετά ήρθαν 7 με ανορέξια νεβρώζα)
3 - σταμάτα να σκέφτεσαι για την κρίση πριν ΣΟΥ συμβεί. Το πριν κ το σου, είναι οι σημαντικές λέξεις εδώ... Ναι, η κρίση μπορεί να σημαίνει ότι θα πουλάς λιγότερα τζην, αν είσαι έμπορας, ή ότι η εταιρία που δουλεύεις ίσως κάνει περικοπές κ σε διώξει. Αλλά, πέρνα την γέφυρα αυτή όταν την συναντήσεις ΕΣΥ, μην την φοβάσαι πριν την συναντήσεις ΕΣΥ.
4 - Σκέψου πραγματικά... πόσο φρικτό μπορεί να είναι να μην αγοράσεις παντελόνι για 1 χρόνο; για 2; για 3; αξίζει μία μείωση στην καταναλωτική σου ικανότητα να σου σκοτεινιάζει την ψυχή κ να σου προκαλεί άγχος κ να σου δηλητηριάζει την καθημερινότητά;
5 - Σκέψου, σκέψου καλά πόσο μακριά είσαι από το να επηρρεάσει η κρίση την επιβίωση σου. Για να πάνε τόσο άσχημα τα πράγματα ώστε να κινδυνεύεις να μην έχεις να φας πρέπει να γίνουν τόσο κοσμογονικές αλλαγές κ καταστροφές που πραγματικά θα έχει ανατραπεί ο κόσμος.
6 - Ανακάλυψε τα "αποθέματα" που έχεις μαζέψει σε διάφορα κ κάνε τα λόγους να είσαι χαρούμενος. Παράδειγμα; Δεν μπορείς να αγοράσεις βιβλία; Διάβασε όλα τα αδιάβαστα στην βιβλιοθήκη σου. Δεν μπορείς να πάρεις cd ή να πας σινεμά; Δες κ άκου όλα τα κατεβασμένα που το έχεις ξεχάσει ότι τα έχεις κατεβάσει. Δεν μπορείς να πας τριήμερο την Καθαρά Δευτέρα; Πήγαινε στο παππού, στο χωριό, που έχεις πολύ καιρό να πας - ή κάνε πάρτυ-πανικό στην Αθήνα με τους φίλους σου.
7 - Σταμάτα να βλέπεις ειδήσεις. Η δουλειά των ειδήσεων είναι να φουσκώνει, να υπερβάλει, να κάνει δράμα κ τραγικό ακόμα κ το συνηθισμένα δυσάρεστο. Σου θυμίζω - οι ειδήσεις κάθε χρόνο κάνουν μεγάλο, κατακλυσμιαίο γεγονός το ότι τον Αύγουστο στην Ελλάδα καμμία φορά η θερμοκρασία ξεπερνά τους 40... Κ αυτό είναι φυσιολογικό φαινόμενο! Φαντάσου πόσο θα φουσκώσουν το γεγονός μίας πτώσης στους οικονομικούς δείκτες
8 - Δεν θέλω να πω ότι η κρίση δεν υπάρχει. Υπάρχει κ παραυπάρχει. Ταξιτζήδες επιστρέφουν τα ξημερώματα στο σπίτι τους κ έχουν μόλις βγάλει τα έξοδα του ταξί, σερβιτόροι παίρνουν τα μισά πουρμπουάρ από ότι μέχρι πρόσφατα, μαγαζιά μόλις καταφέρνουν να βγάλουν τα έξοδά τους κ.ο.κ. Ναι, η κρίση υπάρχει. Αλλά, άλλο κρίση, άλλο καταστροφή. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στις δύο λέξεις. Μεγάλη.
9 - Να θυμάσαι. Ό,τι ανεβαίνει κατεβαίνει, κ ό,τι κατεβαίνει ανεβαίνει. Όπως εσύ στην ζωή σου πέρασες περιόδους που όλα ήταν κακά κ μετά ήρθε μία περίοδος που α-πήρες το Γκράμη β-έκανες σεξάκοι με τον Κλούνοι γ-έχασες 10 κιλά τρώγοντας σουβλάκια, έτσι κ αυτό που τώρα είναι πεσμένο θα ανέβει. Το πράγμα θα επανέλθει! δεν γίνεται αλλιώς. Είναι νόμος της ζωής. Θυμίσου την Μπρήτνη, κάποτε βάζαμε στοίχημα αν θα πεθάνει αυτή την Τετάρτη ή την άλλη Παρασκευή, κ τώρα είναι πάλι μία χαρά, στο τσακ πάλι να την σκηνοθετήσει ο Μοσχόπουλος του χρόνου στην Επίδαυρο, Ιφιγένεια.
10 - Άκου, μην γίνεσαι θύμα της παράνοιας "λιγότερο ίσον χειρότερο". Ναι, η αφθονία είναι πολύ σέξοικια κ είναι ωραίο να έχω κότερο κ να πάμε μια βόλτα. Αλλά ούτε η αφθονία συνεπάγεται ευτυχία, ούτε η έλλειψη δυστυχία. Τα πράγματα που μας κάνουν δυστυχισμένους είναι ανεξάρτητα από τους οικονομικούς δείκτες. Εκτός βέβαια κ αν δεν έχεις να φας - που όμως όπως είπαμε αυτό για να γίνει έχουμε ακόμα πολύ δρόμο...
11 - Θυμίσου τους φίλους/οικογένεια/δικούς. Αν κάτι σου συμβεί λόγω της κρίσης, υπάρχουν αρκετοί άθρωπες που: θα σε δανείσουν, θα σου γνωρίσουν κάποιον να σε κάνει ίντερβιου, θα κάνουν μαζί σου σεξάκοι για να ξεχαστείς κ.λπ. Δεν είσαι μόνος στην ζωή αυτή. Κ αν είσαι μόνος, κάνε ό,τι μπορείς για να αποκτήσεις το μικρό αυτό πολύτιμο δίκτυο από άνθρωπους που θα σε στηρίξουν στην δυσκολία. Όπως θα τους στηρίξεις κ εσύ αν ω μη γένοιτο παραστεί ανάγκη κ μπορείς.
12 - Για κάθε τι που αναγκάζεσαι να περιορίσεις, υπάρχει κάτι που μπορεί να το αντικαταστήσει. Δεν μπορείς να πληρώνεις κινητό; Μίλα σε σταθερά. Δεν μπορείς να κάνεις bar hopping? Κάνε πάρτυ ρεφενέ στο σπίτι σου. Δεν μπορείς να πάρεις ταξί; Πάρε το μετρό κ κάνε ματάκια με πουτσάκια στα γκομενάκια. Δεν μπορείς να ταίσεις το παιδί μπριτζόλα; Κάνε του φακές. Κατάλαβες τι εννοώ... Μάλιστα, υπάρχει μία πιθανότητα, το καινούργιο πράγμα να είναι σε κάποιο επίπεδο πιο ευχάριστο κ πιο "ισορροπημένο" από το παλιό! (σόρη που γίνομαι χήπης)
13 - Σκέψου όχι συγκριτικά αλλά αντικειμενικά. Εξηγούμαι: Στην Αμερική θεωρείται "αποτυχία" για μία εταιρία το να παρουσιάσει από την μία χρονιά στην επόμενη επιβράδυνση στο ρυθμό ανάπτυξης. Παράδειγμα - είμαι κατασκευαστής μαύρων σωβρακακίων κ ενώ κάθε χρόνο πουλάω 200 σωβρακάκια παραπάνω από το προηγούμενο, φέτος πούλησα μόνο 50!!! ομαγκόοοοοοοοοοοοντ, πάνικ!!! Πάνικ; Όχι βέβαια. Γιατί το 50 κ πάλι αύξηση είναι - κ σε καμία περίπτωση δεν είναι κρίση!!! Γενικά πολλά πράγματα λέγονται "απόδειξη κρίσης" ενώ θα έπρεπε να λέγονται "απόδειξη μείωσης στην ανάπτυξη"... χμφ χμφ χμφ. Κοντολογίς, το μαύρο πρέπει να το δεις αν είναι όντως μαύρο. Ζήτω τα συν 50 σωβρακάκια.
14 - Ξέρω, όποιος είναι έξω από το χορό, πολλά τραγούδια ξέρει. Εγώ ούτε παιδιά μεγαλώνω, ούτε κ έχω δει κάποια πρακτική συνέπεια της κρίσης στην ζωή μου. Ομολογώ. Κ αν είσαι σε αυτούς που το φάγανε το πακέτο, είναι πιθανό να θεωρείς όλα αυτά μεγάλες μαλακίες. Όμως, δες το κ αλλιώς το πράγμα. Το να αφήσεις η "ιδέα" κ ο φόβος της κρίσης να σκοτεινιάσει την ψυχή σου κ να σε παραλύσει, θα σε κάνει λιγότερο ικανό για όλα αυτά που θα σε βγάλουν από την "κρίση", αν είσαι σε αυτούς που την βιώνουν στο πετσί τους. Αλλά, ξαναλέω - τσέκαρέ το καλά! Είσαι όντως θύμα της κρίσης, ή είσαι θύμα του φόβου για την κρίση;
15 - ξανά μανά το λέω: είσαι πραγματικά από εκείνους που επηρρεάζει η κρίση; ή μήπως είσαι απλά από εκείνους που φρικάρουν από την ιδέα της κρίσης;
Friday, January 29
Πρόσωπα, πρόσωπα, πρόσωπα
Πρόσωπο 1:
Η Χαρούλα το κατάφερε. Ήθελε κάτι να την φέρει στο προσκήνιο δυναμικά, το πάλεψε από εδώ, το πάλεψε από εκεί, τελικά κάτι έκανε. Δεν περνά απαρατήρητη.
Κυρίως λόγω αυτού του τραγουδιού - που ενισχύθηκε από ένα από τα ωραιότερα ελληνικά video clip που έχουν γίνει ποτέ. Μπράβο Βαγγέλη Καλαϊτζή, όποιος κ να είσαι (ο σκηνοθέτης). Όπου η Χαρούλα, ερμηνεύει με το πρόσωπο πολύ περισσότερο από όσο ερμηνεύει με την φωνή της. Λυπάμαι, σκληρό λίγο ακούγεται αυτό, αλλά το λέω όπως το νιώθω.
Αλλά η αλήθεια είναι ότι γενικά έχω μία απογοήτευση. Το cd της έχει 3 τραγούδια που μου άρεσαν με το ζόρι, (όχι, το μεγάλωσα δεν είναι ένα από αυτά, ζε σουή ντεζολέ) κ όσο για τις εμφανίσεις στον Παλλάς.... μα 80 ευρώ το εισιτήριο; ε όχι, σόρη, αλλά 80 ευρώ τα βρίσκω πολλά.
Τι περίεργο, ε; αλλά μου συμβαίνει! θύμωσα που πρέπει να δώσω 80 ή 60 (κ να μην την βλέπω καθόλου) ευρώ για να δω την Αλεξίου στο Παλλάς. Δεν το εκλογίκευσα, δεν το σύγκρινα με άλλα πράγματα που δίνω 80-100-200 ευρώ. Αλλά την Χαρούλα απαιτώ να την βλέπω ας πούμε με τα ίδια λεφτά που δίνω για να διαβάσω ένα βιβλίο. Όχι με τα ίδια λεφτά που θα πλήρωνα για να δω την Βανδή κ τα άλλα σκυλιά, βουτηγμένος στις ουίσκες σε κάποιο μαγαζί. κατανοητό; όχι βέβαια, αλλά είναι "συναίσθημα" αυτό, όχι εκλογίκευση. Πάμε παρακάτω:
Πρόσωπο 2:
Στα μέσα του Μαρτίου, κυκλοφορεί το μυθιστόρημα του Άρη μας Δαβαράκη. Τίτλος του "Η Ασημένια Σταγόνα" κ εκδοτικός οίκος η Ίνδικτος. Στο πολύ πολύ καλόαυρο εξώφυλλο, ένα κοντινό... όπως στο βίντεο της Χαρούλας δηλαδή, μόνο που εδώ έχουμε ένα νέο αγόρι - που μοιάζει σαν αστροναυτάκι!
Καλή επιτυχία Άρη μας! Θα σκίσεις.
Πρόσωπο 3:
κοιτάζω το πρόσωπο αυτής της γριάς. Συνέχεια το κοιτάζω. Συνέχεια κ ανελέητα. Είναι το πρόσωπο μιας κυρίας που αν την έβλεπα στο δρόμο όχι μόνο δεν θα μου γέμιζε το μάτι, αλλά κατά πάσα πιθανότητα (τύπου 90%, όμως χεχε) θα την αντιπαθούσα κιόλας.
Αν ας πούμε την πετύχαινα στην Εθνική κ πήγαινε να μου φάει την ουρά, θα της έσερνα τα εξ αμάξης, χωρίς τον παραμικρό δισταγμό...
Σε ποιαν όμως ανήκει αυτό το πρόσωπο; Well... σου έχω ξαναμιλήσει, είναι η Alice Munro, η Καναδή συγγραφέας/διηγηματογράφος που ανακάλυψα τα τελευταία χρόνια κ κάθε της σελίδα σκάει μέσα μου σαν... σαν.... σαν... σαν... [καλά, εννοείται ότι δεν τολμώ να γράψω καμία μεταφορά για να περιγράψω την Alice Munro. χοχοχο, θα ήταν τουλάχιστον απρόσεκτο από μέρους μου]
Την ίδια πάντως αποτυχία που έχω να γράψω μεταφορά έχω κ να διακρινώ κάτι ιδιαίτερο σε αυτό το πρόσωπο. Ή μάλλον, για να δώσω την σωστή έμφαση, δεν καταφέρνω να διακρίνω τίποτα που να μην είναι τόσο "μέσο", "κανονικό", "συνηθισμένο"... το εντελώς αντίθετο από αυτό που είναι τα διηγήματα της, δηλαδή.
Αρονό, χάνω τα λόγια μου με το πόσο την απολαμβάνω - αυτές τις μέρες διαβάζω το too much happiness της.
Πρόσωπο 4:
ακόμα ένα κοντινό πλάνο! αυτοαναφορικό.
παρακαλώ, συστηθείτε - ιδού ο νέος μου ανηψιός. Γεννήθηκε στις 2 Ιανουαρίου κ στην φωτό είναι λιγότερο από 24 ωρών! γιου γκό μπόη!
Η Χαρούλα το κατάφερε. Ήθελε κάτι να την φέρει στο προσκήνιο δυναμικά, το πάλεψε από εδώ, το πάλεψε από εκεί, τελικά κάτι έκανε. Δεν περνά απαρατήρητη.
Κυρίως λόγω αυτού του τραγουδιού - που ενισχύθηκε από ένα από τα ωραιότερα ελληνικά video clip που έχουν γίνει ποτέ. Μπράβο Βαγγέλη Καλαϊτζή, όποιος κ να είσαι (ο σκηνοθέτης). Όπου η Χαρούλα, ερμηνεύει με το πρόσωπο πολύ περισσότερο από όσο ερμηνεύει με την φωνή της. Λυπάμαι, σκληρό λίγο ακούγεται αυτό, αλλά το λέω όπως το νιώθω.
Αλλά η αλήθεια είναι ότι γενικά έχω μία απογοήτευση. Το cd της έχει 3 τραγούδια που μου άρεσαν με το ζόρι, (όχι, το μεγάλωσα δεν είναι ένα από αυτά, ζε σουή ντεζολέ) κ όσο για τις εμφανίσεις στον Παλλάς.... μα 80 ευρώ το εισιτήριο; ε όχι, σόρη, αλλά 80 ευρώ τα βρίσκω πολλά.
Τι περίεργο, ε; αλλά μου συμβαίνει! θύμωσα που πρέπει να δώσω 80 ή 60 (κ να μην την βλέπω καθόλου) ευρώ για να δω την Αλεξίου στο Παλλάς. Δεν το εκλογίκευσα, δεν το σύγκρινα με άλλα πράγματα που δίνω 80-100-200 ευρώ. Αλλά την Χαρούλα απαιτώ να την βλέπω ας πούμε με τα ίδια λεφτά που δίνω για να διαβάσω ένα βιβλίο. Όχι με τα ίδια λεφτά που θα πλήρωνα για να δω την Βανδή κ τα άλλα σκυλιά, βουτηγμένος στις ουίσκες σε κάποιο μαγαζί. κατανοητό; όχι βέβαια, αλλά είναι "συναίσθημα" αυτό, όχι εκλογίκευση. Πάμε παρακάτω:
Πρόσωπο 2:
Στα μέσα του Μαρτίου, κυκλοφορεί το μυθιστόρημα του Άρη μας Δαβαράκη. Τίτλος του "Η Ασημένια Σταγόνα" κ εκδοτικός οίκος η Ίνδικτος. Στο πολύ πολύ καλόαυρο εξώφυλλο, ένα κοντινό... όπως στο βίντεο της Χαρούλας δηλαδή, μόνο που εδώ έχουμε ένα νέο αγόρι - που μοιάζει σαν αστροναυτάκι!
Καλή επιτυχία Άρη μας! Θα σκίσεις.
Πρόσωπο 3:
κοιτάζω το πρόσωπο αυτής της γριάς. Συνέχεια το κοιτάζω. Συνέχεια κ ανελέητα. Είναι το πρόσωπο μιας κυρίας που αν την έβλεπα στο δρόμο όχι μόνο δεν θα μου γέμιζε το μάτι, αλλά κατά πάσα πιθανότητα (τύπου 90%, όμως χεχε) θα την αντιπαθούσα κιόλας.
Αν ας πούμε την πετύχαινα στην Εθνική κ πήγαινε να μου φάει την ουρά, θα της έσερνα τα εξ αμάξης, χωρίς τον παραμικρό δισταγμό...
Σε ποιαν όμως ανήκει αυτό το πρόσωπο; Well... σου έχω ξαναμιλήσει, είναι η Alice Munro, η Καναδή συγγραφέας/διηγηματογράφος που ανακάλυψα τα τελευταία χρόνια κ κάθε της σελίδα σκάει μέσα μου σαν... σαν.... σαν... σαν... [καλά, εννοείται ότι δεν τολμώ να γράψω καμία μεταφορά για να περιγράψω την Alice Munro. χοχοχο, θα ήταν τουλάχιστον απρόσεκτο από μέρους μου]
Την ίδια πάντως αποτυχία που έχω να γράψω μεταφορά έχω κ να διακρινώ κάτι ιδιαίτερο σε αυτό το πρόσωπο. Ή μάλλον, για να δώσω την σωστή έμφαση, δεν καταφέρνω να διακρίνω τίποτα που να μην είναι τόσο "μέσο", "κανονικό", "συνηθισμένο"... το εντελώς αντίθετο από αυτό που είναι τα διηγήματα της, δηλαδή.
Αρονό, χάνω τα λόγια μου με το πόσο την απολαμβάνω - αυτές τις μέρες διαβάζω το too much happiness της.
Πρόσωπο 4:
ακόμα ένα κοντινό πλάνο! αυτοαναφορικό.
παρακαλώ, συστηθείτε - ιδού ο νέος μου ανηψιός. Γεννήθηκε στις 2 Ιανουαρίου κ στην φωτό είναι λιγότερο από 24 ωρών! γιου γκό μπόη!
Wednesday, January 27
Πως έγινε κ πλακωθήκαμε με ένα "υπερφυσικό Στρουμφ", έναν από τους κομπάσους του AVATAR...
Δεν ξέρω αν στα έχω πει αλλά τις τελευταίες μέρες φιλοξενώ ένα Na'vi, ξέρεις είναι ένα ένα από αυτά τεντωμένα Στρουμφ που παίζουν στο Avatar; α γειά σου.
το "παλλικάρι" ("παλλικάρι" το λες τώρα αυτό; beats me) είναι φίλος ενός φίλου που έχει μία ξαδέλφη που είναι γνωστή ενός κουμπάρου ενός μακρυνού συγγενή μου - ξες τώρα πως γίνονται αυτά, Ελλάδα χώρα του φωτός κ του Ξένιου Δία κ έτσι.
Ο άθρωπας/Na'vi έπρεπε να έρθει Αθήνα για μερικές μέρες, είχε να κάνει κάποια δουλειά στο Υπουργείο Μεταφορών, κ επειδή δεν ήθελε να πληρώνει ξενοδοχεία κ έτσι είπα να το φιλοξενήσω. Ούτως ή άλλως δεν μοου στοιχίζει τίποτε, σιγά το πράγμα, αφήνει βέβαια χρώμα στα σεντόνια αλλά ok, ας είναι καλά το Skip που εξαφανίζει τους λεκέδες από εξωγήινους ακόμα κ στις χαμηλές θερμοκρασίες πλύσης.
ένηγουέη, μην πλατιάζω.
Στο παρελθόν έχω ξαναφιλοξενήσει Na'vi, συγκεκριμένα ένα ξαδελφάκι του τύπου που φιλοξενώ αυτές τις μέρες που ήθελε να πάει να δει Ρέμμο στο Αθηνών Αρήνα κ για αυτό είχε κατέβει Αθήνα...
Γενικά, ήταν πολύ σμούθ η όλη εμπειρία, όλα καλά κ όλα ωραία, ευγενέστατο το παλλικάρι, σεμνό, χαμηλοβλεπούσο - πράγμα σημαντικό όταν έχεις ύψος πάνω από 2 μέτρα, αν μη τι άλλο για να μπορείς να συνεννοήσαι με ένας άθρωπο 1,86 - τον γιόρσ τρούλη δηλαδή, χεχεχε.
Όμως, με τον τωρινό φιλοξενούμενο τα πράγματα δεν ήταν έτσι. Βλέπεις, η επιτυχία του Avatar έχει κάνει όλα τα Na'vi τρομερά ψωνάκια. τρομέρα. κ εκεί που ήταν γαμώ τα παιδιά, έχουν γίνει ξυνάκια κ κακομαθημένα.
Σήμερα το πρωί λοιπόν είμαι στην κουζίνα κ πίνω καφέ.... ξαφνικά εμφανίζεται το Τεντωμένο Στρουμφ που μόλις έχει γαμωξυπνήσει.... παραθέτω διάλογο χωρίς σχόλια:
ΓΙΟΥΡΖ ΤΡΟΥΛΗ: Καλημέρα!
ΤΕΝΤΩΜΕΝΟ ΣΤΡΟΥΜΦ: ...μέρα.... ΚΑΦΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!
ΓΤ: συγγνώμη;
ΤΣ: είπα, θέλω καφέ!!!...γρήγορα... α, κ προσοχή, μην βάλεις πάλι λευκή ζάχαρη γιατί έχω διαγαλαξιακή αλλεργία.
ΓΤ: ΣΕΗ ΧΟΥΌΤ; δεν κατάλαβα;
Αρχίζω κ αμφιβάλω για την ικανότητα μου να συλλάβω την πραγματικότητα. δεν το πιστεύω αυτό που ζω... Καλά που δεν καθαρίζει το ντους μετά που πλένεται. Καλά που όποτε χέζει βάφεται μπλε η λεκάνη κ δεν πιάνει το πιγκάλ να το καθαρίσει. Πες ότι δεν τα κάνει επίτηδες όλα αυτά κ τόσα αλλά... Αλλά... τι λες ρε σκατοκάγκουραμπλε που θα σου κάνω κ καφέ!!!! κ μάλιστα ενώ τον έχεις ζητήσει με αυτόν τον τρόπο!!! ΠΟΤΕ! αποφασίζω να ξεκαθαρίσω την κατάσταση....
ΓΤ: άκουσε να σου πω κάτι φιλάρα γιατί παραγνωριστήκαμε, είπαμε, η φιλοξενία είναι ιερό πράγμα, κ εμείς οι Έλληνες αγαπάμε τον ξένο από όπου κ άν έρχεται κ ό,τι χρώμα κ να έχει, αλλά εσύ είσαι το κάτι άλλο..... τέτοια αγένεια κ ψωνίστικη συμπεριφορά δεν έχω ξαναδεί. ειλικρινά. ποιος νομίζεις ότι είσαι κ φέρεσαι με αυτόν τον τρόπο; ποιος;
Προς μεγάλη μου έκπληξη, το μαλακισμένο αντί να συντριβεί κ να διαλυθεί με την επίθεσή μου, μου έριξε ένα βλέμμα όλο καταφρόνια!!!
ΤΣ: ποιος είμαι; εγώ, ΕΓΩ ποιος είμαι; είμαι ένας από εκείνους που έκαναν το Avatar την πιο επιτυχημένη ταινία όλων των εποχών ΜΠΗΤΣ! Είμαι χιουτζ σταρ! κ μάλιστα υπερδιαγαλαξιακός. Γι αυτό ΚΑΝΕ ΜΟΥ ΚΑΦΕ μη γίνει της Pandora's εδώ μέσα... που τολμάς εσύ, ασήμαντε γήινε τιποτένιε να μου πεις ΣΕΗ ΧΟΥΟΤ!!!! εσυ, ΕΜΕΝΑ, σεη χουότ!!!! τι νομίζεις ρε, ότι επειδή κοιμήθηκα μερικές μέρες στο άθλιο διαμέρισμα σου έχω καμμία υποχρέωση; Εσύ πρέπει να μου έχεις υποχρέωση που δίνω ΣΤΑΡ ΚΟΥΟΛΗΤΗ σε αυτό το άβολο, χαοτικό σπίτι, που δεν με χωράει καλά καλά. Α, κ άλλη φορά, να φροντίζεις να φιλοξενείς Χόμπιτ, όχι Na'vi - είσαι χαμηλοταβανοσπίτης ρε!!! ΧΑΜΗΛΟΤΑΒΑΝΟΣΠΙΤΗΣ!
μου γύρισε το μάτι. έχασα την ψυχραιμία μου. Μα το στρουμφ να μου μιλήσει έτσι!!!! δεν φτάνει που το φιλοξενώ, δεν φτάνει που ξεβολεύομαι, να με πει κιόλας κ χαμηλοταβανοσπίτη; EMENA; ΕΜΕΝΑ;
ΓΤ: ΛΟΙΠΟΝ! ΤΕΛΟΣ! πρώτον, να χέσω το σταρ κουάλητη που έφερες - σιγά τον ρόλο που είχες στο έργο, μόλις μετά βίας φάνηκε το πρόσωπό σου για μερικά δευτερόλεπτα. δεύτερον, μάζεψε τα κ φύγε αφού δεν σου αρέσει το σπίτι κ το βρίσκεις χαμηλοτάβανο. τρίτο, δεν θα σε ρωτήσω αν θα φιλοξενήσω χόμπιτ, το έχω κάνει ήδη κ γκέσ χουότ, ήταν πολύ πιο ευγενικά από σένα που είσαι μουλάρι. κ τέταρτο, μάθε, επειδή πολύ μου κουνάς τον μπλε κώλο σου, ότι το Avatar δεν είναι η πιο επιτυχημένη ταινία όλων των εποχών. έχει ακόμα πολύ δρόμο για να μπει έστω κ στην δεκάδα των πιο σαξέσφουλ !!! Κατάλαβες;;;;.
με το που το άκουσε αυτό, εννοείται του έφυγε η μπλε μαγκιά του. γούρλωσε τα ήδη τεράστια μάτια του, που δάκρυσαν, κ μία έκφραση πόνου φάνηκε στο πρόσωπό του....
εγώ ανελέητος:
ΓΤ: μην με κοιτάς έτσι. και μην μου βγάζεις το γουρλωτά μάτια κάρντ, δεν συγκινούμαι (μετάφραση: do not play the sad eyes card on me, i do not bite). Δεν συγκινούμαι λέμε- κ ναι, το Avatar δεν είναι η πιο επιτυχημενη ταινία όλων τον εποχών!!! τι νόμιζες; Χαχαχαχαχαχαχααααχααα (γελ διαβόλ εντατίκ)... ιν φάκτ, δεν είναι ούτε καν στην πρώτη 20άδα!!! Γι' αυτό, μην μου κουνιέσαι ψηλό βλαχάκι κ άντε ξεκουμπίσου.
ΤΣ: ΛΕΣ ΨΕΜΑΤΑ, ΨΕΜΑΤΑ! ΟΟΟΟΟΟΟΟΟΧΙ θέμου όχι, ΛΕΣ ΨΕΜΑΤΑ, ΠΑΨΕ ΠΑΨΕ, ΠΑΨΕΕΕΕΕΕΕΕ ΠΑΨΕ ΠΑΨΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΠΑΨΕ είπε, ενώ έκανε κίνηση Μαίρης Χρονοπούλου από παλιά ελληνική ταινία: χέρια στα αυτά, μάτια ερμητικά κλειστά, κ έντονο κούνημα κεφαλιού δεξιά αριστερά: ΠΑΨΕ, ΠΑΨΕ, ΠΑΨΕ!
ΓΤ: να πάψω; να πάψω; τι έγινε, δεν θες πια καφέ; θες να πάψω ε; ε όχι, δεν παύω καθόλου - το Avatar είναι 26η ταινία σε αριθμό εισιτηρίων, 26η 26η 26η 26η... χαχαααχαχαααχαχαααχαχαχαχαχα 26η
εκεί, ο φιλοξενούμενος μου κατέρρευσε πλήρως. έβγαλε μία Na'vi κραυγή, κ καταιγίδα έξω (Μετάφραση: stormed out) από το σπίτι.
Κάποιο γνωστοί μου τον είδαν να οδηγά κλαίγοντας στην παραλιακή, ενώ στο καθρεφτάκι του οδηγού του αυτοκινήτου παιζόταν συνέχεια συνέχεια συνέχεια συνέχεια λούπα η σκηνή με εμένα να λέω: "αυτός ο γάμος δεν θα γίνει ποτέ! κ το Avatar είναι η 26 ταινία σε εισιτήρια, χαχαχαχαχαχα.... ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ! 26η 26η 26η 26η 26η!!!".
ε, κ από ότι μου είπε ο Αστυνόμος Ανδρέου από το εγληματολογικό της Τροχαίας, φαίνεται κάποια στιγμή έβγαλε τα χέρια από το τιμόνι για να καλύψει τα αυτιά του ώστε να πάψει να με ακούει κ έγινε το κακό, το αυτοκίνητο έπεσε σε ένα γκρεμό στην Βουλιαγμένη, εκεί που είχε σκοτωθεί κ ο Κούρκουλας κάποια στιγμή στα 60s, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο (...είπε ο Αστυνόμος Ανδρέου ρουφώντας μία από το τσιμπούκι του).
δεν ξέρω, η αλήθεια είναι ότι νιώθω κάπως άσχημα... αναρωτιέμαι, να νιώθω υπεύθυνος για τον Θάνατα του Na'vi ή όχι; αρονό, ίσως ήταν του μάτσ να του καταστρέψω το όραμα περί πρωτιάς του Avatar, από την άλλη είχε πάρει πολύ ψηλά τον αμανέ... αρονό, τι λες κ εσύ;
το "παλλικάρι" ("παλλικάρι" το λες τώρα αυτό; beats me) είναι φίλος ενός φίλου που έχει μία ξαδέλφη που είναι γνωστή ενός κουμπάρου ενός μακρυνού συγγενή μου - ξες τώρα πως γίνονται αυτά, Ελλάδα χώρα του φωτός κ του Ξένιου Δία κ έτσι.
Ο άθρωπας/Na'vi έπρεπε να έρθει Αθήνα για μερικές μέρες, είχε να κάνει κάποια δουλειά στο Υπουργείο Μεταφορών, κ επειδή δεν ήθελε να πληρώνει ξενοδοχεία κ έτσι είπα να το φιλοξενήσω. Ούτως ή άλλως δεν μοου στοιχίζει τίποτε, σιγά το πράγμα, αφήνει βέβαια χρώμα στα σεντόνια αλλά ok, ας είναι καλά το Skip που εξαφανίζει τους λεκέδες από εξωγήινους ακόμα κ στις χαμηλές θερμοκρασίες πλύσης.
ένηγουέη, μην πλατιάζω.
Στο παρελθόν έχω ξαναφιλοξενήσει Na'vi, συγκεκριμένα ένα ξαδελφάκι του τύπου που φιλοξενώ αυτές τις μέρες που ήθελε να πάει να δει Ρέμμο στο Αθηνών Αρήνα κ για αυτό είχε κατέβει Αθήνα...
Γενικά, ήταν πολύ σμούθ η όλη εμπειρία, όλα καλά κ όλα ωραία, ευγενέστατο το παλλικάρι, σεμνό, χαμηλοβλεπούσο - πράγμα σημαντικό όταν έχεις ύψος πάνω από 2 μέτρα, αν μη τι άλλο για να μπορείς να συνεννοήσαι με ένας άθρωπο 1,86 - τον γιόρσ τρούλη δηλαδή, χεχεχε.
Όμως, με τον τωρινό φιλοξενούμενο τα πράγματα δεν ήταν έτσι. Βλέπεις, η επιτυχία του Avatar έχει κάνει όλα τα Na'vi τρομερά ψωνάκια. τρομέρα. κ εκεί που ήταν γαμώ τα παιδιά, έχουν γίνει ξυνάκια κ κακομαθημένα.
Σήμερα το πρωί λοιπόν είμαι στην κουζίνα κ πίνω καφέ.... ξαφνικά εμφανίζεται το Τεντωμένο Στρουμφ που μόλις έχει γαμωξυπνήσει.... παραθέτω διάλογο χωρίς σχόλια:
ΓΙΟΥΡΖ ΤΡΟΥΛΗ: Καλημέρα!
ΤΕΝΤΩΜΕΝΟ ΣΤΡΟΥΜΦ: ...μέρα.... ΚΑΦΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!
ΓΤ: συγγνώμη;
ΤΣ: είπα, θέλω καφέ!!!...γρήγορα... α, κ προσοχή, μην βάλεις πάλι λευκή ζάχαρη γιατί έχω διαγαλαξιακή αλλεργία.
ΓΤ: ΣΕΗ ΧΟΥΌΤ; δεν κατάλαβα;
Αρχίζω κ αμφιβάλω για την ικανότητα μου να συλλάβω την πραγματικότητα. δεν το πιστεύω αυτό που ζω... Καλά που δεν καθαρίζει το ντους μετά που πλένεται. Καλά που όποτε χέζει βάφεται μπλε η λεκάνη κ δεν πιάνει το πιγκάλ να το καθαρίσει. Πες ότι δεν τα κάνει επίτηδες όλα αυτά κ τόσα αλλά... Αλλά... τι λες ρε σκατοκάγκουραμπλε που θα σου κάνω κ καφέ!!!! κ μάλιστα ενώ τον έχεις ζητήσει με αυτόν τον τρόπο!!! ΠΟΤΕ! αποφασίζω να ξεκαθαρίσω την κατάσταση....
ΓΤ: άκουσε να σου πω κάτι φιλάρα γιατί παραγνωριστήκαμε, είπαμε, η φιλοξενία είναι ιερό πράγμα, κ εμείς οι Έλληνες αγαπάμε τον ξένο από όπου κ άν έρχεται κ ό,τι χρώμα κ να έχει, αλλά εσύ είσαι το κάτι άλλο..... τέτοια αγένεια κ ψωνίστικη συμπεριφορά δεν έχω ξαναδεί. ειλικρινά. ποιος νομίζεις ότι είσαι κ φέρεσαι με αυτόν τον τρόπο; ποιος;
Προς μεγάλη μου έκπληξη, το μαλακισμένο αντί να συντριβεί κ να διαλυθεί με την επίθεσή μου, μου έριξε ένα βλέμμα όλο καταφρόνια!!!
ΤΣ: ποιος είμαι; εγώ, ΕΓΩ ποιος είμαι; είμαι ένας από εκείνους που έκαναν το Avatar την πιο επιτυχημένη ταινία όλων των εποχών ΜΠΗΤΣ! Είμαι χιουτζ σταρ! κ μάλιστα υπερδιαγαλαξιακός. Γι αυτό ΚΑΝΕ ΜΟΥ ΚΑΦΕ μη γίνει της Pandora's εδώ μέσα... που τολμάς εσύ, ασήμαντε γήινε τιποτένιε να μου πεις ΣΕΗ ΧΟΥΟΤ!!!! εσυ, ΕΜΕΝΑ, σεη χουότ!!!! τι νομίζεις ρε, ότι επειδή κοιμήθηκα μερικές μέρες στο άθλιο διαμέρισμα σου έχω καμμία υποχρέωση; Εσύ πρέπει να μου έχεις υποχρέωση που δίνω ΣΤΑΡ ΚΟΥΟΛΗΤΗ σε αυτό το άβολο, χαοτικό σπίτι, που δεν με χωράει καλά καλά. Α, κ άλλη φορά, να φροντίζεις να φιλοξενείς Χόμπιτ, όχι Na'vi - είσαι χαμηλοταβανοσπίτης ρε!!! ΧΑΜΗΛΟΤΑΒΑΝΟΣΠΙΤΗΣ!
μου γύρισε το μάτι. έχασα την ψυχραιμία μου. Μα το στρουμφ να μου μιλήσει έτσι!!!! δεν φτάνει που το φιλοξενώ, δεν φτάνει που ξεβολεύομαι, να με πει κιόλας κ χαμηλοταβανοσπίτη; EMENA; ΕΜΕΝΑ;
ΓΤ: ΛΟΙΠΟΝ! ΤΕΛΟΣ! πρώτον, να χέσω το σταρ κουάλητη που έφερες - σιγά τον ρόλο που είχες στο έργο, μόλις μετά βίας φάνηκε το πρόσωπό σου για μερικά δευτερόλεπτα. δεύτερον, μάζεψε τα κ φύγε αφού δεν σου αρέσει το σπίτι κ το βρίσκεις χαμηλοτάβανο. τρίτο, δεν θα σε ρωτήσω αν θα φιλοξενήσω χόμπιτ, το έχω κάνει ήδη κ γκέσ χουότ, ήταν πολύ πιο ευγενικά από σένα που είσαι μουλάρι. κ τέταρτο, μάθε, επειδή πολύ μου κουνάς τον μπλε κώλο σου, ότι το Avatar δεν είναι η πιο επιτυχημένη ταινία όλων των εποχών. έχει ακόμα πολύ δρόμο για να μπει έστω κ στην δεκάδα των πιο σαξέσφουλ !!! Κατάλαβες;;;;.
με το που το άκουσε αυτό, εννοείται του έφυγε η μπλε μαγκιά του. γούρλωσε τα ήδη τεράστια μάτια του, που δάκρυσαν, κ μία έκφραση πόνου φάνηκε στο πρόσωπό του....
εγώ ανελέητος:
ΓΤ: μην με κοιτάς έτσι. και μην μου βγάζεις το γουρλωτά μάτια κάρντ, δεν συγκινούμαι (μετάφραση: do not play the sad eyes card on me, i do not bite). Δεν συγκινούμαι λέμε- κ ναι, το Avatar δεν είναι η πιο επιτυχημενη ταινία όλων τον εποχών!!! τι νόμιζες; Χαχαχαχαχαχαχααααχααα (γελ διαβόλ εντατίκ)... ιν φάκτ, δεν είναι ούτε καν στην πρώτη 20άδα!!! Γι' αυτό, μην μου κουνιέσαι ψηλό βλαχάκι κ άντε ξεκουμπίσου.
ΤΣ: ΛΕΣ ΨΕΜΑΤΑ, ΨΕΜΑΤΑ! ΟΟΟΟΟΟΟΟΟΧΙ θέμου όχι, ΛΕΣ ΨΕΜΑΤΑ, ΠΑΨΕ ΠΑΨΕ, ΠΑΨΕΕΕΕΕΕΕΕ ΠΑΨΕ ΠΑΨΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΠΑΨΕ είπε, ενώ έκανε κίνηση Μαίρης Χρονοπούλου από παλιά ελληνική ταινία: χέρια στα αυτά, μάτια ερμητικά κλειστά, κ έντονο κούνημα κεφαλιού δεξιά αριστερά: ΠΑΨΕ, ΠΑΨΕ, ΠΑΨΕ!
ΓΤ: να πάψω; να πάψω; τι έγινε, δεν θες πια καφέ; θες να πάψω ε; ε όχι, δεν παύω καθόλου - το Avatar είναι 26η ταινία σε αριθμό εισιτηρίων, 26η 26η 26η 26η... χαχαααχαχαααχαχαααχαχαχαχαχα 26η
εκεί, ο φιλοξενούμενος μου κατέρρευσε πλήρως. έβγαλε μία Na'vi κραυγή, κ καταιγίδα έξω (Μετάφραση: stormed out) από το σπίτι.
Κάποιο γνωστοί μου τον είδαν να οδηγά κλαίγοντας στην παραλιακή, ενώ στο καθρεφτάκι του οδηγού του αυτοκινήτου παιζόταν συνέχεια συνέχεια συνέχεια συνέχεια λούπα η σκηνή με εμένα να λέω: "αυτός ο γάμος δεν θα γίνει ποτέ! κ το Avatar είναι η 26 ταινία σε εισιτήρια, χαχαχαχαχαχα.... ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ! 26η 26η 26η 26η 26η!!!".
ε, κ από ότι μου είπε ο Αστυνόμος Ανδρέου από το εγληματολογικό της Τροχαίας, φαίνεται κάποια στιγμή έβγαλε τα χέρια από το τιμόνι για να καλύψει τα αυτιά του ώστε να πάψει να με ακούει κ έγινε το κακό, το αυτοκίνητο έπεσε σε ένα γκρεμό στην Βουλιαγμένη, εκεί που είχε σκοτωθεί κ ο Κούρκουλας κάποια στιγμή στα 60s, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο (...είπε ο Αστυνόμος Ανδρέου ρουφώντας μία από το τσιμπούκι του).
δεν ξέρω, η αλήθεια είναι ότι νιώθω κάπως άσχημα... αναρωτιέμαι, να νιώθω υπεύθυνος για τον Θάνατα του Na'vi ή όχι; αρονό, ίσως ήταν του μάτσ να του καταστρέψω το όραμα περί πρωτιάς του Avatar, από την άλλη είχε πάρει πολύ ψηλά τον αμανέ... αρονό, τι λες κ εσύ;
α κ για να μην λες ότι όλο αυτό το βγάζω από το μυαλό μου ιδού κ η απόδειξη:
Top 20 movies of all time, by number of tickets sold:
1 "Gone With the Wind" (1939) 202,044,600
2 "Star Wars" (1977) 178,119,600
3 "The Sound of Music" (1965) 142,415,400
4 "E.T.: The Extra-Terrestrial" (1982) 141,854,300
5 "The Ten Commandments" (1956) 131,000,000
6 "Titanic" (1997) 128,345,900
7 "Jaws" (1975) 128,078,800
8 "Doctor Zhivago" (1965) 124,135,500
9 "The Exorcist" (1973) 110,568,700
10 "Snow White and the Seven Dwarfs" (1937) 109,000,000
11 "101 Dalmatians" (1961) 99,917,300
12 "The Empire Strikes Back" (1980) 98,180,600
13 "Ben-Hur" (1959) 98,000,000
14 "Return of the Jedi" (1983) 94,059,400
15 "The Sting" (1973) 89,142,900
16 "Raiders of the Lost Ark" (1981) 88,141,900
17 "Jurassic Park" (1993) 86,205,800
18 "The Graduate" (1967) 85,571,400
19 "Star Wars: Episode I" (1999) 84,825,800
20 "Fantasia" (1941) 83,043,500
"Avatar," is only No. 26 on the list with 76,421,000 sold ... at least, so far...
τώρα με πιστεύεις, όχι;
Tuesday, January 26
Λαφ γιουρ άσ οφ, ΜΠΗΤΣ!
το καλύτερo 1:19 λεπτό της μέρας σου σήμερα:
όλοι κορμάρες, εν τω μεταξύ, έτσι; χεχεχεχεχε
όλοι κορμάρες, εν τω μεταξύ, έτσι; χεχεχεχεχε
Sunday, January 24
Πλαστικά κορμιά, λάδι Καλαμάτας, κλειστό μικρόφωνο, χέρια που τρέμουν, το μεροκάματο του Captain America
Βρέθηκα λοιπόν εχθές το βράδυ σε ένα club στο Γκάζι, 50days λέγεται, όπου "θα βλέπαμε ένα σόου με κάτι πολύ όμορφα αγόρια, που χορεύουν ημίγυμνα". Πήγαμε, δεν είχαμε κάτι καλλίτερο να κάνουμε, θέλαμε να κυκλοφορήσουμε λίγο, πήγαμε...
Ωραίο το club, καλό ήχο, καθαρό ποτό, μουσική λίγο 90ζ κ μάλιστα έρλη αλλά οκ! Εξαερισμός χάλια βέβαια, είναι ο τρόπος που μπορείς να καταλάβεις αν είσαι σε gay bar αυτός, ο κακός εξαερισμός.
Κατά τις 3 παρά, σε ένα εξώστη εμφανίζονται 5-6 καλογυμνασμένοι φουσκωτοί, με τα μούσκουλά τους, τα μπράτσα τους που είχαν περισσότερο λάδι κ από τον κάμπο της Καλαμάτας, τα πρησμένα τετρακέφαλα...
Ο κάθε ένας φορούσε μάσκα κάποιου σούπερήρωα - άλλος ήταν Spider Man, άλλος ήταν Batman, άλλος ήταν Robin, άλλος ήταν Captain America. Από κάτω, κολάν σούπερ στενό ασορτί με την μάσκα. Πιάστηκα να αναρωτιέμαι (το παθαίνω αυτό όταν δεν με ενδιαφέρει ένα θέαμα... κ το μούσκουλο δεν είναι ό,τι πιο ενδιαφέρον για το μυαλό μου). Γιατί ανάμεσα στους ήρωες δεν ήταν ο Παπαφλέσσας ή ο Οδυσσέας Ανδρούτσος; Γιατί να μην κάνεις πιο targeted παρουσίαση αφού είσαι στην Ελλάδα; Ξέρεις τι εύκολο θα ήταν να ντυθείς super ήρωας του 21; Απλά φοράς ένα σούπερ κολλητό κολάν λευκό, από πάνω μία φουστανέλα extra small, αφήσεις το ξώβυζο ως έχει, κ το έχεις. ...καλή ιδέα, όχι;
ένηγουέη... ανάμεσα στους κυρίους που χορεύαν ήταν κ μία κοπέλα που τραγουδούσε κάτι τραγούδια που υποθετώ ότι ήταν dance anthems - γράφω "υποθέτω" γιατί της κακομοίρας της είχαν κλειστό το μικρόφωνο, πράγμα που πολύ με τρόμαξε... Διότι, τα μικρόφωνα τα κλείνουν τα πρώτα ονόματα του μαγαζιού όταν τραγουδάν τα φυντάνια, κ στην σκέψη ότι μετά την κοπέλα θα έβγαινε κ άλλο, πρώτο όνομα, μου ήρθε μία ζάλη.
Αλλά, αγαπά ο θεός τον κλέφτη αγαπά κ τον ξυνίλα. Έτσι, η κοπέλα τραγουδούσε με το όφωνο κλειστό, σαν να είναι φυντάνι σε πίστα, ενώ δεν υπήρχε λόγος γιατί ήταν αυτή το πρώτο όνομα - κ το μοναδικό! ...ανακουφίστηκα μεν, αλλά κ στεναχωρήθηκα με την κακομοίρα. Μα να είσαι το μοναδικό όνομα σε ένα πρόγραμμα κ να σου κλείνουν το μικρόφωνο; Πόσο πιο άτυχος μπορεί να είσαι;
Χορεύαν λοιπόν τα παλληκάρια, λικνίζανε τα "πλαστικά κορμιά τους - Αμερικάνοι πρέπει να είναι" (όπως είπε ο φίλος μου), κανα δύο φορές τριφτήκανε κιόλας μετάξύ τους, ξέρεις ο ποπός του ενού ακούμπησε τον τετρακέφαλου του αλλουνού, κ καλά σέξη μόμεντ. Κ εμείς από κάτω να κοιτάμε - με βαρεμάρα. Ας είναι καλά το internet που έχει επαναπροσδιορίσει τι είναι σέξη. Κ μας έχει κάψει φλάτζες. Επίσης, κοιτάγαμε κ με ξυνίλα. Ειδικά στο ξυνίλα, εγώ πρώτος κ καλλύτερος. ομολογώ. Σουτ μη.
Αν αυτο έπρεπε να μας καυλώσει, μάλλον δεν το πέτυχε. Επίσης, δεν είχε κ πλάκα. Εντάξει έχει φάση να βλέπεις τον Spider Man, με το βυζί όξω κ λαδωμένο, να τρίβει τον πισινάκο του στον τετρακέφαλο του Captain America αλλά... ένα σόου δεν μπορεί να στηριχτεί μόνο σε αυτό!!!
... ... ... ... ... ... ...
Κ μετά σκέφτηκα ότι είμαι πολύ μαλάκας που κάθομαι κ κάνω μπήτσην εν μόουνην με την προσπάθεια του άλλου να βγάλει ένα μεροκάματο. Κ ντράπηκα λίγο με τον εαυτό μου. Λίγο; Γράψε πολύ. Ναι, ναι, ντράπηκα πολύ. Ποιός είναι εγώ που θα βάλω τρικλοποδιά με τον αγώνα του άλλου να βγάλει το μεροκάματο;
Κ φυσικά, όταν σκέφτηκα τους ημίγυμνους σούπερ ήρωες ως μεροκαματιάρηδες, ε άλλαξε όλο το πράγμα. Δεν είναι πως άρχισε ξαφνικά να μου αρέσει ή να με διασκεδάζει... απλά, ξαφνικά το έβλεπα αλλιώς. Κ άφησα τους ανθρώπους στην ησυχία τους, να κάνουν την δουλειά τους - έστρεψα την αρνητική μου ενέργεια αλλού.
... ... ... ... ... ... ...
Κ μία ακόμα σκηνή από την βραδυά που δεν μπορώ να την βγάλω από το μυαλό μου:
Φτάνοντας στο μπαρ, βλέπουμε κανένα τετράγωνο πριν ένα κύριο γύρω στα εξήντα. Δεν ήταν σε καλή κατάσταση - έτρεμαν τα χέρια του, το κεφάλι του κρεμόταν, οι μυς του προσώπου ήταν κάπως σαν πεσμένοι. Μου έδωσε την εντύπωση ενός ανθρώπου που έχει περάσει ας πούμε κάποιο εγκεφαλικό κ δεν έχει συνέλθει πλήρως. Περπατούσε αργά, αβέβαια, σαν να φοβάται μην πέσει...
Τα ρούχα του, πολύ τσίλικα, όμως. Ακριβά. Δερμάτινο μπουφάν καλό, της μόδας, ωραίο παντελόνι, πουκάμισο... Ο κύριος ψωνίζει από το Attica, τέτοιου τύπου γκαρνταρόμπα φορούσε. Κρατούσε ένα κασκόλ στα χέρια του, που όπως έτρεμαν, σαν Πάρκινσον, κουνιόταν πολύ έντονα, έκανε τον κυματισμό της κίνησης. Τραβούσε την προσοχή.
Στεναχωρήθηκα λίγο, σκέφτηκα ότι εγώ πάω στο gay bar να δω μούσκουλα κ αυτός, ένας περίοικος υπέθεσα, άρρωστος κ ταλαιπωρημένος επιστρέφει κ εγώ δεν ξέρω από που, να πάει να κοιμηθεί, ποιος ξέρει πόσα φάρμακα θα πρέπει να παίρνει, αχ αχ, η ζωή είναι γεμάτη δράματα.
Τον ξέχασα όμως, φτάσαμε στην είσοδο του bar κ μπήκαμε στην δίνη.
Μιάμιση ώρα μετά, είδα τον κύριο μέσα στο μπαρ. Καθόταν στα σκαλοπάτια που είχαν καλή θέα στον εξώστη κ έβλεπε το show. Στα χέρια του που έτρεμαν ακόμα κρατούσε το κασκόλ. Που έκανε τον ίδιο κυματισμό.
Ναι, η ζωή είναι γεμάτη δράματα - αλλά τα περισσότερα έχουν όψη που δεν έχει καμμία σχέση με ότι έχουμε ξαναδεί.
... ... ... .... .... ...
σόρη αν δεν καταλαβαίνεις γρι. ούτε κ εγώ καταλαβαίνω.
Saturday, January 23
Σε αγαπάω Phillip Morris
Πιάσε χέρι σέξη βγιούερ κ πάμε σε ταξίδι φαντασίας...
Φαντάσου τον Jim Carrey να πηδάει, στάση doggy, μουστακαλή τύπο.
Φαντάσου τον Ewan McGregor να κάνει σκηνή στον Jim Carrey γιατί δεν "τον αγαπάει αρκετά", "δεν υπολογίζει τα συναισθήματά του" κ "δεν τον προστατεύει".
Φαντάσου τον Jim Carrey με κόκκινο στρας σορτσάκι, ψιλοτάκουνα κ διχτυωτό να βολτάρει σε διάδρομο αντρικών φυλακών...
κ τέλος, φαντάσου τον Jim Κ τον Ewan να φιλιούνται ΚΑΝΟΝΙΚΑ στο στόμα...
cool eh? got ya!!! χεχεχε
λοιπόν, η ταινία λέγεται I love you Phillip Morris. O Jim Carey παίζει έναν καθ' όλα mainstream οικογενειάρχη συντηριτικό άντρα που ανακαλύπτει ότι είναι gay κ αποφασίζει να ακολουθήσει ένα life style εντελώς διαφορετικό από πριν. Το life style αυτότον οδηγεί στην φυλακή, όπου γνωρίζει τον Ewan McGregor που ερωτεύεται μέχρι τα μπούνια. Κ μετά, γίνεται της τρελής...
εδώ είναι το trailer της ταινίας:
φυσικά, το έργο δεν βρίσκει διανομή ούτε στην Αγγλία κ ακόμα περισσότερο στην Αμερική - τώρα λέει προσπαθούν να κάνουν ένα λίγο πιο safe editing (Μοντάζζζζζ, στα ελληνικά, χεχεχε) μπας κ καταφέρουν κ την βγάλουν έστω σε μερικά σινεμά στο Frisco η στο Manhattan (επίτηδες δεν λέω συνολικά New York, χοχοχο)
απορίες:
Πως το έκανε αυτό το πράγμα o Jim;
τσάμπα τον θεωρούσα κάγκουρα τόσα χρόνια;
είμαι πολύ σάηκο που βρίσκω το ζευγάρι Jim+Ewan σούπερ ταιριαστό, σχεδόν όπως Αλίκη Παπαμιχαήλ;
στην Ελλάδα θα το δούμε ποτέ; (σέξη βγιούερζ με ένα στόμα μία φωνή: OXI!)
εσύ, θα πήγαινες να το δεις αν ερχόταν;
ο ηθοποιός που παίζει με τον Jim Carrey στην σκηνή στο δευτερόλεπτο 0:28 του τρέηλερ πόσα να πήρε άραγε; χοχοχοοχο
Φαντάσου τον Jim Carrey να πηδάει, στάση doggy, μουστακαλή τύπο.
Φαντάσου τον Ewan McGregor να κάνει σκηνή στον Jim Carrey γιατί δεν "τον αγαπάει αρκετά", "δεν υπολογίζει τα συναισθήματά του" κ "δεν τον προστατεύει".
Φαντάσου τον Jim Carrey με κόκκινο στρας σορτσάκι, ψιλοτάκουνα κ διχτυωτό να βολτάρει σε διάδρομο αντρικών φυλακών...
κ τέλος, φαντάσου τον Jim Κ τον Ewan να φιλιούνται ΚΑΝΟΝΙΚΑ στο στόμα...
cool eh? got ya!!! χεχεχε
λοιπόν, η ταινία λέγεται I love you Phillip Morris. O Jim Carey παίζει έναν καθ' όλα mainstream οικογενειάρχη συντηριτικό άντρα που ανακαλύπτει ότι είναι gay κ αποφασίζει να ακολουθήσει ένα life style εντελώς διαφορετικό από πριν. Το life style αυτότον οδηγεί στην φυλακή, όπου γνωρίζει τον Ewan McGregor που ερωτεύεται μέχρι τα μπούνια. Κ μετά, γίνεται της τρελής...
εδώ είναι το trailer της ταινίας:
φυσικά, το έργο δεν βρίσκει διανομή ούτε στην Αγγλία κ ακόμα περισσότερο στην Αμερική - τώρα λέει προσπαθούν να κάνουν ένα λίγο πιο safe editing (Μοντάζζζζζ, στα ελληνικά, χεχεχε) μπας κ καταφέρουν κ την βγάλουν έστω σε μερικά σινεμά στο Frisco η στο Manhattan (επίτηδες δεν λέω συνολικά New York, χοχοχο)
απορίες:
Πως το έκανε αυτό το πράγμα o Jim;
τσάμπα τον θεωρούσα κάγκουρα τόσα χρόνια;
είμαι πολύ σάηκο που βρίσκω το ζευγάρι Jim+Ewan σούπερ ταιριαστό, σχεδόν όπως Αλίκη Παπαμιχαήλ;
στην Ελλάδα θα το δούμε ποτέ; (σέξη βγιούερζ με ένα στόμα μία φωνή: OXI!)
εσύ, θα πήγαινες να το δεις αν ερχόταν;
ο ηθοποιός που παίζει με τον Jim Carrey στην σκηνή στο δευτερόλεπτο 0:28 του τρέηλερ πόσα να πήρε άραγε; χοχοχοοχο
τι ωραίες που είναι οι "εξαιρέσεις"!
μα τι ωραίο τραγούδι οι Εξαιρέσεις του ROUS!!
κλαπ κλαπ εντατίκ!
Τρελό sleeper hit, στο youtube έχει εκατοντάδες χιλιάδες θεάσεις (βγιούζ, στα αγγλικά, χεχε) αλλά εγώ τώρα το ανακάλυψα, σόρη σόρη, ήμουν στο στάβλο κ άρμεγα την ασπρούλα, για αυτό δεν το πήρα χαμπάρι νωρίτερα, ότι κ να πεις έχεις δίκιο, είμαι ΤΜΒ, ορίστε, το είπα.
άκου τραγούδι εδώ:
τσίμπα κομματάκι εδώ (πως με βρίσκεις, φροντισιάρη ή όχι;)
κλαπ κλαπ εντατίκ!
Τρελό sleeper hit, στο youtube έχει εκατοντάδες χιλιάδες θεάσεις (βγιούζ, στα αγγλικά, χεχε) αλλά εγώ τώρα το ανακάλυψα, σόρη σόρη, ήμουν στο στάβλο κ άρμεγα την ασπρούλα, για αυτό δεν το πήρα χαμπάρι νωρίτερα, ότι κ να πεις έχεις δίκιο, είμαι ΤΜΒ, ορίστε, το είπα.
άκου τραγούδι εδώ:
τσίμπα κομματάκι εδώ (πως με βρίσκεις, φροντισιάρη ή όχι;)
Tuesday, January 19
το ποστ ιτ που σου σώζει την ζωή...
Μέρες δύσκολες, μέρες περίεργες, μέρες οδυνηρές (ναι, ας το πεις έτσι, μην το φοβάσαι) μέρες που η μόνη σου παρέα είναι η αδελφή κατάθλιψη, μέρες αβεβαιότητας.
Δεν θες να σηκωθείς, δεν θες καν να αλλάξεις πλευρό στο κρεβάτι...
Το μυαλό τρέχει σε δυσάρεστες σκέψεις που κάνουν το τέλειο ζευγάρι με αυτά που αισθάνεσαι: θλίψη, ανία, ψυχικό μούδιασμα που μπαίνει σαν βρώμικο γυαλί ανάμεσα σε σένα κ τον κόσμο. Ανάμεσα σε σένα κ τον ίδιο σου τον εαυτό...
τι να κάνεις; πως να αντιδράσεις;
Να μείνεις κουκουλωμένος κάτω από την κουβέρτα κ να αφήσεις το τέρας εκεί έξω κ εδώ μέσα να πάρει διαστάσεις κολλοσιαίες; Να προσπαθήσεις να κοιμηθείς ελπίζοντας να ξυπνήσεις καλύτερα;
το έχω δοκιμάσει, δεν ωφελεί. Το τέρας θα μεγαλώσει, το μυαλό θα τρέξει σε ακόμα περισσότερα δεδομένα της ζωής σου κ θα τα αποδομήσει, όλα θα τα αποδομήσει. Θα αρχίσεις μετά να αναρωτιέσαι... "τι κάνω τώρα εγώ εδώ; γιατί να είναι όλα έτσι;"
οπότε, η μόνη λύση είναι το κίτρινο αυτοκόλλητο χαρτάκι. Το ποστ ιτ που γράφεις τα πράγματα που έχεις να κάνεις.
Το ποστ ιτ που σου σώζει την ζωή.
Σήκω κ κάνε την επόμενη δουλειά που πρέπει να κάνεις, αυτή που είναι γραμμένη στο ποστ ιτ σου. κ όταν την τελειώσεις πιάσε, κορδόνι, την επόμενη. κ μετά την επόμενη.... κ στο μεταξύ, περίμενε να περάσει η αναταραχή. κάποια στιγμή, θα περάσει.
Σου λέω. Για κάποιους ανθρώπους, το ποστ ιτ δεν είναι ένας τρόπος να οργανώσουν την μέρα τους. είναι ένας τρόπος να επιστρέψουν στην ζωή τους.
Δεν θες να σηκωθείς, δεν θες καν να αλλάξεις πλευρό στο κρεβάτι...
Το μυαλό τρέχει σε δυσάρεστες σκέψεις που κάνουν το τέλειο ζευγάρι με αυτά που αισθάνεσαι: θλίψη, ανία, ψυχικό μούδιασμα που μπαίνει σαν βρώμικο γυαλί ανάμεσα σε σένα κ τον κόσμο. Ανάμεσα σε σένα κ τον ίδιο σου τον εαυτό...
τι να κάνεις; πως να αντιδράσεις;
Να μείνεις κουκουλωμένος κάτω από την κουβέρτα κ να αφήσεις το τέρας εκεί έξω κ εδώ μέσα να πάρει διαστάσεις κολλοσιαίες; Να προσπαθήσεις να κοιμηθείς ελπίζοντας να ξυπνήσεις καλύτερα;
το έχω δοκιμάσει, δεν ωφελεί. Το τέρας θα μεγαλώσει, το μυαλό θα τρέξει σε ακόμα περισσότερα δεδομένα της ζωής σου κ θα τα αποδομήσει, όλα θα τα αποδομήσει. Θα αρχίσεις μετά να αναρωτιέσαι... "τι κάνω τώρα εγώ εδώ; γιατί να είναι όλα έτσι;"
οπότε, η μόνη λύση είναι το κίτρινο αυτοκόλλητο χαρτάκι. Το ποστ ιτ που γράφεις τα πράγματα που έχεις να κάνεις.
Το ποστ ιτ που σου σώζει την ζωή.
Σήκω κ κάνε την επόμενη δουλειά που πρέπει να κάνεις, αυτή που είναι γραμμένη στο ποστ ιτ σου. κ όταν την τελειώσεις πιάσε, κορδόνι, την επόμενη. κ μετά την επόμενη.... κ στο μεταξύ, περίμενε να περάσει η αναταραχή. κάποια στιγμή, θα περάσει.
Σου λέω. Για κάποιους ανθρώπους, το ποστ ιτ δεν είναι ένας τρόπος να οργανώσουν την μέρα τους. είναι ένας τρόπος να επιστρέψουν στην ζωή τους.
Η θλιβερή ιστορία ενός τσουτσουνιού
ωραίο το happy end; ναι, ωραίο!
update ξανά μανά: το βρήκα πάλι το video, enjoy people!
Saturday, January 16
Υποψηφιότητα για πιο σιχαμένο πρόσωπο της δεκαετίας...
Ο Pat Robertson, ο πιο σιχαμένος από τους τηλε-φασιστο-θρησκόληπτους της Αμερικής, αυτός που είχε δηλώσει ότι το Σεπτέμπα Ηλέβα είχε γίνει διότι ο Θεός ήταν θυμωμένος με τους Αμερικάνους λόγω των gays!!!! (σημείωση φίλης στυλίστριας στα Νέα Ψαροντούφεκου: ...κ στο είπα θέμου, μη το φοράς αυτό, είναι περσινό στιλ, μη βγαίνεις ατημέλητη, θυμώνει ο Θεός κ βλέπεις μετά τι γίνεται....)εχτές ξεπέρασε τον εαυτό του.
Δήλωσε σε εκπομπή του ότι η Αιτή τιμωρήθηκε με τον τραγικό σεισμό λόγω "συμφωνίας που είχε κάνει με τον ασταδγιάλα" πριν από 200 χρόνια ώστε να μπορέσει να απελευθερωθεί από την Γαλλία...
Υποτίθεται ότι κάποιοι Αϊτινοί, τότε παλιά, πήγαν κομμωτήριο, αγόρασαν κουστούμι, κ πήγαν στα κεντρικά του δγιάλα όπου με τα πολλά κατάφεραν να τον συναντήσουν κ να του πουν:
"άκου να δεις, δεν πάει άλλο, ΓΙΟΥ ΓΚΌΤΑ ΧΕΛΠ ΑΣ. Με αυτούς τους κωλογάλλους, έχουμε φρικάρει. Όλη μέρα ακούμε Μηλέν Φαρμέρ κ Βανέσα Παραντή, βλέπουμε ταινίες του Γκοντάρ, τρώμε νουβέλ κιουζήν κ σαλιγκάρια, κάτι μερίδες που ούτε η Κέητ Μως δεν χορταίνει, κ κυκλοφορούμε με ποδήλατα κ μπερεδάκι. Νυσάφι πια. Νυσάφι! Καιρός να βάλουμε κ άλλα καπέλα, ένα τζόκεη, ένα ημίψιλο... κάτι άλλο! Εάν μας απελευθερώσεις από τους Γάλλους, θα σε υπηρετούμε".
Ο δγιάλας το τσέκαρε από εδώ, το τσέκαρε από εκεί, έκανε business model κ είπε "φάην. δέχομαι. σύμφωνοι."
κ από τότε, σύμφωνα με τον φωστήρα Pat, η Αιτή έχει γίνει καταραμένη χώρα, γι αυτό κ έχει τόσα προβλήματα, ενώ αντίθετα η Δομινικανή Δημοκρατία, που καταλαμβάνει το μισό του νησιού στο οποίο βρίσκεται κ η Αϊτή, ευημερεί...
Say what bitch?
σόκ; τουλάχιστον!!!! Πόσο μαλάκας μπορεί να είναι ένας άνθρωπος; Πόσο;
Eννοείται ότι η κατακραυγή εναντίον του στις ΗΠΑ είναι μαζική ...
[...κ πληζ, ΠΛΗΖ σέξι βγιούερ μην αρχίσεις τις γενικεύεσεις στο μυαλό σου "είδες τι μαλάκες είναι οι Αμερικάνοι; είδες τι γουρούνια είναι οι Χριστιανοί;".
Aυτό ο γαμόγερας, δεν είναι ούτε Αμερικάνος κ φυσικά δεν είναι ούτε Χριστιανός.
είναι απλά μία κουράδα που από λάθος του μάτριξ απέκτησε το χάρισμα της ομιλίας)
αυτός ο κόσμος δεν θα πάψει να με εκπλήσσει ποτέ! γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ!
Thursday, January 14
Μερικές σκέψεις με αφορμή τον σεισμό στην Αϊτή
Στεναχωρήθηκα πολύ - πολύ - πολύ. Καλά λέει η Βιβί, όπου φτωχός κ η μοίρα του.
Σκέφτομαι ταυτόχρονα πόσο χειρότερα θα ήταν τα πράγματα αν ο σεισμός αυτός γινόταν σε μία πόλη γεμάτη 3όροφα, 4όροφα, 5όροφα. Όχι, δε λέω "ευτυχώς" που το Πορτ-Ο-Πρενς είναι γεμάτο παραγκούπολεις, άλλα... κ πάλι αυτό που έγινε έχει μία περίεργη μέριμνα στο πως έγινε.
δεν θα πρωτοτυπήσω - κανείς μαθαίνοντας τέτοια νέα για τέτοια γεγονότα, συνειδητοποιεί:
α - πόσο τυχερός είναι
β - αλλά κ πόσο ανυπεράσπιστος σαν άθρωπας σε αυτόν τον πελώριο πλανήτη
γ - κ πόσο λάθος προτεραιότητες έχει καμία φορά - ναι, ξαφνικά το interview που έχω σήμερα να πάω, αποκτά μία άλλη σημασία, μία άλλη διάσταση. Μην με παρεξηγείς, είναι εξίσου σημαντικό όσο ήταν κ πριν, αλλά με έναν άλλο τρόπο - πολύ διαφορετικό...
Γιατί βέβαια, ο κόσμος είναι γεμάτος πόνο κ δάκρυ - κ μπορεί να μην το καταλαβαίνουμε γιατί δεν γίνονται συχνά γεγονότα με την μαζικότητα του σεισμού στην Αϊτή, που μας τραβάν την προσοχή κ τα λοιπά, αλλά η αλήθεια είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων στον κόσμο ζει πολύ, πολύ στερημένα κ χωρίς βασικά πράγματα.
Κ σκέφτομαι - αυτή η πύρινη επιθυμία που έχω να βοηθήσω στην καταστροφή της Αϊτής, γιατί την ξεχνώ τις άλλες μέρες, που συνεχίζουν να πεθαίνουν εκατομμύρια άνθρωποι που θα μπορούσαν να σωθούν; - (αλλά πεθαίνουν ο καθένας μόνος του, όχι όλοι μαζί με ένα καταστροφικό γεγονός όπως στην Αιτή)
Κ, ακόμα, αναρωτιέμαι, γιατί αυτό το ενδιαφέρον που η παγκόσμια κοινότητα, κ πολύ σωστά, [γιου γκο γκερλ (γκερλ είναι η παγκόσμια κοινότητα, δεν είναι;)] επιδεικνύει στους μεγάλους σεισμούς, στα τσουνάμια, στις τεράστιες φωτιές κ λοιπά...
γιατί λοιπόν αυτή η μέριμνα, το ενδιαφέρον, η συνδρομή, η επιθυμία να παρηγορήσουμε δεν είναι, ΜΟΝΙΜΑ, ΔΟΜΙΚΑ, ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΠΑΡΩΝΤΑ συστατικά κ κίνητρα της κάθε πράξης μας ακόμα κ τις πιο καθημερινές στιγμές μας;
...θα μου πεις: - "κ τι να κάνω, να είμαι όλη μέρα πάνω κάτω με ένα φυλλάδιο UNICEF-INTERNATIONAL AMNESTY-WWF στο χέρι; έχω κ μία ζωή να ζήσω, παντρεύεται η ξαδέλφη μου το άλλο Σάββατο κ είμαι παρανυφίτσα! Δεν μπορώ να πάω σαν την γιούφτισσα, στους γάμους γνωρίζεις μελλοντικούς γαμπρούς, κ είμαι η τελευταία αστεφανωτη στο σόι, έλεος πια, με κοιτάνε περίεργα σταοικογενειακά τραπέζια...".
Κ, η αλήθεια είναι, θα έχεις κ δίκιο που θα μου το πεις. ένα κομμωτήριο το πάμε, τουλάχιστον, πριν γάμο ξαφέλφης, ειδικά αν είμαστε παρανυφίτσα.
Αλλά, ας μην ξεχνιόμαστε κ εντελώς ρε γμτ. Ας ζούμε, ας διασκεδάζουμε όσο μπορούμε, κανείς οφείλει αν γεννήθηκε τυχερός, στην ευήμερη πλευρά του πλανήτη, να το εκμεταλλεύεται αυτό κ να το τιμά. Αλλά,ας μην ξεχνιόμαστε εντελώς.
Ένα πράγμα το εξάμηνο να κάνουμε όλοι για το καλό του κόσμου, είμαστε τόσοι πολλοί που θα κάνουμε κάτι μεγάλο.
χμφ χμφ χμφ χμφ
Σόρη τώρα για το κήρυγμα πρωί πρωί, αλλά στεναχωρήθηκα πολύ με την Αιτή. Μία χώρα λίγες ώρες δρόμο (ok, ok, μπορεί να είναι με το αεροπλάνο αλλά, στηλ, είναι λίγες ώρες) από την πιο πλούσια χώρα του κόσμου κ να είναι σε τέτοια κατάσταση. Κ δεν αανφέρομαι μόνο στο μετά το σεισμό, αλλά κ στο πριν. Διάβασα κάποια πράγματα για την κατάσταση της κ φρίκαρα. Μόνο το 2% των δασών της έχει απομείνει, λόγω εντατικής κ ανοργάνωτης υλοτομίας... φακ
ένηγουέη, εδώ είναι μία λίστα από τους New York Times με οργανώσεις που ήδη δέχονται συνεισφορές για την καταστροφή. Μπορείς σε αρκετές από αυτές να κάνεις δωρεά με την πιστωτική σου κάρτα!
Είναι ΕΝΤΕΛΩΣ ασφαλές, πάρα πολύ τρέντη (έχω ρίξει γκομενάκι σούπερ χοτ με ατάκα "έρχεσαι συχνά εδώ μανίτσα; δεν σε έχω ξαναδεί - κ με την ευκαιρία, μάθε ότι σήμερα έκανα δωρεά σε φιλανθρωπική οργάνωση με την πιστωτική μου" - ε 10 λεπτά μετά, του έβγαζα το μαύρο σωβρακάκι, νάου χάου εφέκτηβ ΗΖ ΔΑΤ, ιντήντ). Πραγματικά μία δωρεά με την κάρτα σου 10 δολλάρια, είναι σημαντικό ποσό - κ δεν σου στερεί ούτε καν ένα ποτό στο Grand Dame... ελπίζω να κάνεις το συσχετισμό στο μυαλό σου, χεχε.
άντε σε ζάλισα πάλι... την κανά. Ο Θεός να τους προφυλλάξει από άλλες τραγωδίες εκεί πέρα.... χμφ
Σκέφτομαι ταυτόχρονα πόσο χειρότερα θα ήταν τα πράγματα αν ο σεισμός αυτός γινόταν σε μία πόλη γεμάτη 3όροφα, 4όροφα, 5όροφα. Όχι, δε λέω "ευτυχώς" που το Πορτ-Ο-Πρενς είναι γεμάτο παραγκούπολεις, άλλα... κ πάλι αυτό που έγινε έχει μία περίεργη μέριμνα στο πως έγινε.
δεν θα πρωτοτυπήσω - κανείς μαθαίνοντας τέτοια νέα για τέτοια γεγονότα, συνειδητοποιεί:
α - πόσο τυχερός είναι
β - αλλά κ πόσο ανυπεράσπιστος σαν άθρωπας σε αυτόν τον πελώριο πλανήτη
γ - κ πόσο λάθος προτεραιότητες έχει καμία φορά - ναι, ξαφνικά το interview που έχω σήμερα να πάω, αποκτά μία άλλη σημασία, μία άλλη διάσταση. Μην με παρεξηγείς, είναι εξίσου σημαντικό όσο ήταν κ πριν, αλλά με έναν άλλο τρόπο - πολύ διαφορετικό...
Γιατί βέβαια, ο κόσμος είναι γεμάτος πόνο κ δάκρυ - κ μπορεί να μην το καταλαβαίνουμε γιατί δεν γίνονται συχνά γεγονότα με την μαζικότητα του σεισμού στην Αϊτή, που μας τραβάν την προσοχή κ τα λοιπά, αλλά η αλήθεια είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων στον κόσμο ζει πολύ, πολύ στερημένα κ χωρίς βασικά πράγματα.
Κ σκέφτομαι - αυτή η πύρινη επιθυμία που έχω να βοηθήσω στην καταστροφή της Αϊτής, γιατί την ξεχνώ τις άλλες μέρες, που συνεχίζουν να πεθαίνουν εκατομμύρια άνθρωποι που θα μπορούσαν να σωθούν; - (αλλά πεθαίνουν ο καθένας μόνος του, όχι όλοι μαζί με ένα καταστροφικό γεγονός όπως στην Αιτή)
Κ, ακόμα, αναρωτιέμαι, γιατί αυτό το ενδιαφέρον που η παγκόσμια κοινότητα, κ πολύ σωστά, [γιου γκο γκερλ (γκερλ είναι η παγκόσμια κοινότητα, δεν είναι;)] επιδεικνύει στους μεγάλους σεισμούς, στα τσουνάμια, στις τεράστιες φωτιές κ λοιπά...
γιατί λοιπόν αυτή η μέριμνα, το ενδιαφέρον, η συνδρομή, η επιθυμία να παρηγορήσουμε δεν είναι, ΜΟΝΙΜΑ, ΔΟΜΙΚΑ, ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΠΑΡΩΝΤΑ συστατικά κ κίνητρα της κάθε πράξης μας ακόμα κ τις πιο καθημερινές στιγμές μας;
...θα μου πεις: - "κ τι να κάνω, να είμαι όλη μέρα πάνω κάτω με ένα φυλλάδιο UNICEF-INTERNATIONAL AMNESTY-WWF στο χέρι; έχω κ μία ζωή να ζήσω, παντρεύεται η ξαδέλφη μου το άλλο Σάββατο κ είμαι παρανυφίτσα! Δεν μπορώ να πάω σαν την γιούφτισσα, στους γάμους γνωρίζεις μελλοντικούς γαμπρούς, κ είμαι η τελευταία αστεφανωτη στο σόι, έλεος πια, με κοιτάνε περίεργα σταοικογενειακά τραπέζια...".
Κ, η αλήθεια είναι, θα έχεις κ δίκιο που θα μου το πεις. ένα κομμωτήριο το πάμε, τουλάχιστον, πριν γάμο ξαφέλφης, ειδικά αν είμαστε παρανυφίτσα.
Αλλά, ας μην ξεχνιόμαστε κ εντελώς ρε γμτ. Ας ζούμε, ας διασκεδάζουμε όσο μπορούμε, κανείς οφείλει αν γεννήθηκε τυχερός, στην ευήμερη πλευρά του πλανήτη, να το εκμεταλλεύεται αυτό κ να το τιμά. Αλλά,ας μην ξεχνιόμαστε εντελώς.
Ένα πράγμα το εξάμηνο να κάνουμε όλοι για το καλό του κόσμου, είμαστε τόσοι πολλοί που θα κάνουμε κάτι μεγάλο.
χμφ χμφ χμφ χμφ
Σόρη τώρα για το κήρυγμα πρωί πρωί, αλλά στεναχωρήθηκα πολύ με την Αιτή. Μία χώρα λίγες ώρες δρόμο (ok, ok, μπορεί να είναι με το αεροπλάνο αλλά, στηλ, είναι λίγες ώρες) από την πιο πλούσια χώρα του κόσμου κ να είναι σε τέτοια κατάσταση. Κ δεν αανφέρομαι μόνο στο μετά το σεισμό, αλλά κ στο πριν. Διάβασα κάποια πράγματα για την κατάσταση της κ φρίκαρα. Μόνο το 2% των δασών της έχει απομείνει, λόγω εντατικής κ ανοργάνωτης υλοτομίας... φακ
ένηγουέη, εδώ είναι μία λίστα από τους New York Times με οργανώσεις που ήδη δέχονται συνεισφορές για την καταστροφή. Μπορείς σε αρκετές από αυτές να κάνεις δωρεά με την πιστωτική σου κάρτα!
Είναι ΕΝΤΕΛΩΣ ασφαλές, πάρα πολύ τρέντη (έχω ρίξει γκομενάκι σούπερ χοτ με ατάκα "έρχεσαι συχνά εδώ μανίτσα; δεν σε έχω ξαναδεί - κ με την ευκαιρία, μάθε ότι σήμερα έκανα δωρεά σε φιλανθρωπική οργάνωση με την πιστωτική μου" - ε 10 λεπτά μετά, του έβγαζα το μαύρο σωβρακάκι, νάου χάου εφέκτηβ ΗΖ ΔΑΤ, ιντήντ). Πραγματικά μία δωρεά με την κάρτα σου 10 δολλάρια, είναι σημαντικό ποσό - κ δεν σου στερεί ούτε καν ένα ποτό στο Grand Dame... ελπίζω να κάνεις το συσχετισμό στο μυαλό σου, χεχε.
άντε σε ζάλισα πάλι... την κανά. Ο Θεός να τους προφυλλάξει από άλλες τραγωδίες εκεί πέρα.... χμφ
Tuesday, January 12
έχω λίγη θλίψη αυτόν τον καιρό κ είπα να ξεσπάσω
απαντώντας σε ένα ερωτηματολόγιο που με κάλεσε η αγαπημένη Litanie De Saints
1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
το να σταματήσω να σκέφτομαι τι θα γίνει μετά κ να χαίρομαι/λυπάμαι/γουατέβερ το τώρα
2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
αυτόν τον καιρό η ανάγκη. που είναι κ το πιο συχνό που με κάνει να σηκώνομαι γενικά
3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
από ευγένια, μετά από ένα κακό ανέκδοτο που είπε ένας συνάδελφος - κ πιο παλιά όταν είδα το hangover
4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
χμφ χφμ, λυπάμαι που το λέω, αλλά μάλλον η αστάθεια
5. Το βασικό ελάττωμά σας;
δες παραπάνω
6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
στα λάθη στην επικοινωνία
7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
με όσους ξεκίνησαν αργά, πόνεσαν πολύ, προσπαθούν συνεχώς, κ πέτυχαν να πραγματοποιήσουν την αληθινή τους φύση.
8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
οι ευγενικοί, οι ελεήμονες, οι αφοσιωμένοι σε κάτι ή κάποιον, οι οργανωμένοι
9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;
οποιοδήποτε στην Ρωσία κ τις ΗΠΑ
10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Αλισ Μανρό, Τσέχωφ, Δημήτρης Χατζής
11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
να μην έχει κίνητρα
12. … και σε μια γυναίκα;
έλα τώρα που έχουν διαφορετικές αρετές τα δύο φύλλα, μη ξεράσω!
13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
ο Bach με ηρεμεί κ μου φέρνει εικόνες. θα ήθελα να ζούσα στην εποχή του κ να ήμουν το δουλάκι του, να του σιδερώνω πουκάμισο, να του πουδράρω την περούκα, να του κουβαλάω το εκκλησιαστικό όργανο στο καθαριστήριο
15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
δεν διαβάζω για να σημαδευτώ. έλεος, διαβάζω για να διαβάσω, δηλαδή αμάν πια με τις πχιοτικές εδώ μέσα
16. Η ταινία που σας σημάδεψε;
Ο Forrest Gump
17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Ο Ρέμπραντ, όταν είδα την θυσία του Αβραάμ στο Ερμιτάζ, αγάπησα την ζωγραφική. Μετά μου πέρασε, ευτυχώς, πόσες τέχνες πια να αγαπά κανείς;
18. Το αγαπημένο σας χρώμα;
Το χρώμα του χρήματος - λέημ, το ξέρω, αλλά αληθινό
19. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Ότι μερικοί σχολιαστές στο πρόβατο μου έχουν γράψει ότι τους έφτιαξα τη μέρα επειδή τους έκανα να γελάσουν. κ κάποιοι άλλοι που έγραψαν ότι με κάτι που έγραψα τους έκανα να κλάψουν κ να ξεσπάσουν για κάτι που τους βασάνιζε.
20. Το αγαπημένο σας ποτό;
Το ποτό της λησμονιάς
21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
ακόμα δεν έχω αρχίσει να μετανιώνω - είμαι όμως στο μεταίχμιο, αν δεν κάνω κάτι τώρα, στο μέλλον θα μετανιώσω μπήγκ τάημ...
22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;
τον πόνο
23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
να κολυμπάω, να τρώω, να διαλέγω βιβλία, να διαβάζω περιοδικά - α, κ το να γράφω ΔΕΝ είναι η αγαπημένη μου ασχολία, έλεος πια, μου γίνατε όλες Καζαντζάκησες
24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Ότι δεν θα ξεπεράσω ΠΟΤΕ αυτά που με πονάνε κ με βασανίζουν
25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
από ευγένεια, καμιά φορά για να γλυτώσω από φασαρίες, όπως όλοι κ εγώ. κ φυσικά από ένστικτο αυτοσυντήρησης
26. Ποιο είναι το μότο σας;
μην περιμένεις να δεις για να πιστέψεις. πίστεψε κ θα δεις. (με έχει καταστρέψει big time)
27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
ατιμώρητος
28. Αν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
αν συνέβαινε να τον συναντήσω αναπάντεχα θα του έλεγα ότι έχω δουλειά κ ότι πρέπει να φύγω, κοντολογίς δεν θα ήθελα να τον συναντήσω - με πιάνει άγχος τι θα φοράω, το μαλλί ποιος θα το έχει επιμεληθεί πριν την συνάντηση, κ όλα αυτά
29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
μεταβατική κ οδυνηρή. αλλά ελπιδοφόρα, δες εδώ κ θα καταλάβεις:
ελπίζω να έλθει η αντίσταση να με σώσει, με λίγα λόγια
αλλά άμα δεν σωθώ μόνος μου, δεν θα καταφέρω να σωθώ, πήρηοντ
1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
το να σταματήσω να σκέφτομαι τι θα γίνει μετά κ να χαίρομαι/λυπάμαι/γουατέβερ το τώρα
2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
αυτόν τον καιρό η ανάγκη. που είναι κ το πιο συχνό που με κάνει να σηκώνομαι γενικά
3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
από ευγένια, μετά από ένα κακό ανέκδοτο που είπε ένας συνάδελφος - κ πιο παλιά όταν είδα το hangover
4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
χμφ χφμ, λυπάμαι που το λέω, αλλά μάλλον η αστάθεια
5. Το βασικό ελάττωμά σας;
δες παραπάνω
6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
στα λάθη στην επικοινωνία
7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
με όσους ξεκίνησαν αργά, πόνεσαν πολύ, προσπαθούν συνεχώς, κ πέτυχαν να πραγματοποιήσουν την αληθινή τους φύση.
8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
οι ευγενικοί, οι ελεήμονες, οι αφοσιωμένοι σε κάτι ή κάποιον, οι οργανωμένοι
9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;
οποιοδήποτε στην Ρωσία κ τις ΗΠΑ
10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Αλισ Μανρό, Τσέχωφ, Δημήτρης Χατζής
11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
να μην έχει κίνητρα
12. … και σε μια γυναίκα;
έλα τώρα που έχουν διαφορετικές αρετές τα δύο φύλλα, μη ξεράσω!
13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
ο Bach με ηρεμεί κ μου φέρνει εικόνες. θα ήθελα να ζούσα στην εποχή του κ να ήμουν το δουλάκι του, να του σιδερώνω πουκάμισο, να του πουδράρω την περούκα, να του κουβαλάω το εκκλησιαστικό όργανο στο καθαριστήριο
15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
δεν διαβάζω για να σημαδευτώ. έλεος, διαβάζω για να διαβάσω, δηλαδή αμάν πια με τις πχιοτικές εδώ μέσα
16. Η ταινία που σας σημάδεψε;
Ο Forrest Gump
17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Ο Ρέμπραντ, όταν είδα την θυσία του Αβραάμ στο Ερμιτάζ, αγάπησα την ζωγραφική. Μετά μου πέρασε, ευτυχώς, πόσες τέχνες πια να αγαπά κανείς;
18. Το αγαπημένο σας χρώμα;
Το χρώμα του χρήματος - λέημ, το ξέρω, αλλά αληθινό
19. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Ότι μερικοί σχολιαστές στο πρόβατο μου έχουν γράψει ότι τους έφτιαξα τη μέρα επειδή τους έκανα να γελάσουν. κ κάποιοι άλλοι που έγραψαν ότι με κάτι που έγραψα τους έκανα να κλάψουν κ να ξεσπάσουν για κάτι που τους βασάνιζε.
20. Το αγαπημένο σας ποτό;
Το ποτό της λησμονιάς
21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
ακόμα δεν έχω αρχίσει να μετανιώνω - είμαι όμως στο μεταίχμιο, αν δεν κάνω κάτι τώρα, στο μέλλον θα μετανιώσω μπήγκ τάημ...
22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;
τον πόνο
23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
να κολυμπάω, να τρώω, να διαλέγω βιβλία, να διαβάζω περιοδικά - α, κ το να γράφω ΔΕΝ είναι η αγαπημένη μου ασχολία, έλεος πια, μου γίνατε όλες Καζαντζάκησες
24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Ότι δεν θα ξεπεράσω ΠΟΤΕ αυτά που με πονάνε κ με βασανίζουν
25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
από ευγένεια, καμιά φορά για να γλυτώσω από φασαρίες, όπως όλοι κ εγώ. κ φυσικά από ένστικτο αυτοσυντήρησης
26. Ποιο είναι το μότο σας;
μην περιμένεις να δεις για να πιστέψεις. πίστεψε κ θα δεις. (με έχει καταστρέψει big time)
27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
ατιμώρητος
28. Αν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
αν συνέβαινε να τον συναντήσω αναπάντεχα θα του έλεγα ότι έχω δουλειά κ ότι πρέπει να φύγω, κοντολογίς δεν θα ήθελα να τον συναντήσω - με πιάνει άγχος τι θα φοράω, το μαλλί ποιος θα το έχει επιμεληθεί πριν την συνάντηση, κ όλα αυτά
29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
μεταβατική κ οδυνηρή. αλλά ελπιδοφόρα, δες εδώ κ θα καταλάβεις:
ελπίζω να έλθει η αντίσταση να με σώσει, με λίγα λόγια
αλλά άμα δεν σωθώ μόνος μου, δεν θα καταφέρω να σωθώ, πήρηοντ
ταυροκαθάψια
ρησπέκτ