Saturday, July 18
Πουτσάκια παρελαύνουν στους δρόμους του Παρισιού κ της Ρώμης
ο ιδρυτής του Ministry Of Sound έβγαλε ένα βιβλίο, το Tomas, που όλοι εκθειάζουν στο Γιου Καίει, γιατί είναι λέει τέλειο κ πολύ προβόκατηβ κ μιλά για την οικονομική κιουρίση κ τους κάφρους του χρήματος...
ένηγουέη
το ωραίο είναι τα τρία trailer που έχουν κάνει για το βιβλίο. Είναι τελευταίο κοφινάκι αυτό, να κάνουν trailer για βιβλία, πως κάνουν για τις ταινίες, ε ένα τέτοιο. Λογικό ακούγεται, πολύ updated κ απορώ γιατί δεν το είχα σκεφτεί πρώτος κ νωρίτερα.
Λοιπόν εδώ είναι το trailer του βιβλίου - εδώ μέσα θα δεις τα πουτσάκια του τίτλου.
εδώ βλέπεις την νέα διαφήμιση για τα Mentos, θα την δούμε κ στην ελλάδα κάποια στιγμή, χεχε, πλακούλα έχει
κ εδώ οι U2 σε διαφήμιση για το blackberry
κ τέλος, μία διαφήμιση της Hellman's για τον Καναδά. Δεν αφορά την ελλάδα, αλλά τα στοιχεία που παραθέτει είναι πάρα πολύ τροφή για το μυαλό. Για το πως λειτουργεί αυτό το πράγμα που λέμε "βάλε κ άλλο πιάτο στο τραπέζι". Δες την, είναι μεγάλη αλλά πιστεύω αξίζει τον κόπο. Χώρια που είναι κ πολύ ενδιαφέρουσα σα design. Θεία Ντόνα περιμένω σχόλιο, κ έκθεση με θέμα "τι συναισθήματα μου προκάλεσε η διαφήμιση που ανέβασε ο σέξυ προβατούκος" άκουσες που μόνο με τεκνά ασχολείσαι; γκρ γκρ γκρ γκρ φιλ ζουπηχτ εντατίκ
ένηγουέη
το ωραίο είναι τα τρία trailer που έχουν κάνει για το βιβλίο. Είναι τελευταίο κοφινάκι αυτό, να κάνουν trailer για βιβλία, πως κάνουν για τις ταινίες, ε ένα τέτοιο. Λογικό ακούγεται, πολύ updated κ απορώ γιατί δεν το είχα σκεφτεί πρώτος κ νωρίτερα.
Λοιπόν εδώ είναι το trailer του βιβλίου - εδώ μέσα θα δεις τα πουτσάκια του τίτλου.
εδώ βλέπεις την νέα διαφήμιση για τα Mentos, θα την δούμε κ στην ελλάδα κάποια στιγμή, χεχε, πλακούλα έχει
κ εδώ οι U2 σε διαφήμιση για το blackberry
κ τέλος, μία διαφήμιση της Hellman's για τον Καναδά. Δεν αφορά την ελλάδα, αλλά τα στοιχεία που παραθέτει είναι πάρα πολύ τροφή για το μυαλό. Για το πως λειτουργεί αυτό το πράγμα που λέμε "βάλε κ άλλο πιάτο στο τραπέζι". Δες την, είναι μεγάλη αλλά πιστεύω αξίζει τον κόπο. Χώρια που είναι κ πολύ ενδιαφέρουσα σα design. Θεία Ντόνα περιμένω σχόλιο, κ έκθεση με θέμα "τι συναισθήματα μου προκάλεσε η διαφήμιση που ανέβασε ο σέξυ προβατούκος" άκουσες που μόνο με τεκνά ασχολείσαι; γκρ γκρ γκρ γκρ φιλ ζουπηχτ εντατίκ
Friday, July 17
Δεν είναι μόνο μισογεμάτο το ποτήρι....
Έχουμε μάθει πως το να προσπαθείς να δεις την θετική πλευρά των δεδομένων της ζωής σου είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την ευτυχία, αλλά κ για την επιβίωση ακόμα ακόμα.
Στην προσπάθειά μας να κάνουμε το καλλίτερο που μπορούμε, να εξασφαλίσουμε τα προς το ζειν, μία θέση στην κοινωνία, συμμετοχή σε μία παρέα, καλή κ γόνιμη σχέση με τον εαυτό μας, ένα από τα πιο ισχυρά όπλα, έχουμε μάθει να πιστεύουμε, είναι η νοοτροπία "δες το ποτήρι μισογεμάτο".
Κ έτσι πράττουμε, οι πιο γνωστικοί από εμάς. Βλέπουμε το ποτήρι μισογεμάτο, κ είμαστε κ περήφανοι γι αυτό.
Εξετάζουμε όλα όσα αποτελούν την ζωή μας κ κάνουμε τα γνωστικά μας κουμάντα, σκεψ σκεψ εντατίκ:
"Ναι, είμαι σε μία σκατοδουλειά... αλλά τουλάχιστον τα μιστά μπαίνουν κανονικά, κ, μην ξεχνάς, είναι κ περίοδος οικονομικής κρίσης!"
ή
"Ναι, έχω εγκαταλείψει τα ονειρά μου, κ αυτά κλαίνε σαν ορφανά νεογέννητα γατάκια που κάποιος πέταξε σε ένα κουτί στα σκουπίδια.... αλλά τουλάχιστον έχω μία στέγη πάνω από το κεφάλι μου, πληρώνω κανονικά το ενοίκιο κ ίσως, μάλιστα σε 1-2 χρόνια πάρω κ στεγαστικό γιου γκό γκέρλ!"
ή ακόμα...
"δεν προσπαθώ για το καλλίτερο που μπορώ στην ζωή μου και με τον εαυτό μου. Αλλά μήπως κ είναι πολλοί αυτοί που προσπαθούν; Δες πόσοι κ πόσοι άθρωπες είναι σε χίλιες φορές χειρότερη μοίρα κ όχι απλά δεν πραγματοποιούν τις δυνατότητες τους αλλά επιπλεόν βλάπτουν κ τον εαυτό τους! Ευχαριστημένος να είμαι που δεν είμαι εντελώς κάφρος κ καθήκης κ μπράβο μου γιου γκο γκέρλ ξανά μανά!"
Αυτά λοιπόν, κ άλλα παρόμοια, επαναλαμβάνουμε στον εσωτερικό μας μονόλογο. Κ κάπως έτσι γίνεται κ αυτό που θα μπορούσε να είναι ώρες ώρες πολύ ζεστό κ, ναι, ώρες ώρες πολύ παγωμένο (γιατί αυτή είναι μεγάλη αλήθεια της ζωής σέξυ αναγνώστη: ό,τι μπορεί να σε ζεστάνει πολύ, καμιά φορά σε παγώνει big time) το βιώνουμε ως ένα... μόνιμο χλιαρό.
Ένα χλιαρό πνιγηρό, βαρύ και ασήκωτο, απελπισμένο....
Κ περνάνε τα χρόνια κ το χλιαρό γίνεται συνήθεια, στην αρχή, κ ύστερα δεύτερη φύση. Κ αν κάτι συμβεί κ μας ζεστάνει λίγο, ή, ω μη γένοιτο, μας παγώσει, ανεξοικείωτοι αντιδράμε κ τρέχουμε πάλι στην ασφαλή κ γνώριμη πριοχή του μισογεμάτου, αλλά χλιαρού ποτηριού.
Δεν είμαι σίγουρος, αλλά μπορεί να υπάρχει κάτι που δεν μας το λένε όταν μας λένε "δες το ποτήρι μισογεμάτο". Ότι το ποτήρι δεν είναι μόνο μισογεμάτο. Είναι κ χλιαρό. Γι αυτό πρόσεχε. Έχε του νου σου. Μην ξεχνιέσαι. Για σένα!
(ουφ πολύ σκεψ σκεψ καλοκαιριάτικο. πά να δω χαγκόβερ, έλεος, πονοκέφαλος με έπιασε από την ημικρανία σε όλο μου το σώμα).
Στην προσπάθειά μας να κάνουμε το καλλίτερο που μπορούμε, να εξασφαλίσουμε τα προς το ζειν, μία θέση στην κοινωνία, συμμετοχή σε μία παρέα, καλή κ γόνιμη σχέση με τον εαυτό μας, ένα από τα πιο ισχυρά όπλα, έχουμε μάθει να πιστεύουμε, είναι η νοοτροπία "δες το ποτήρι μισογεμάτο".
Κ έτσι πράττουμε, οι πιο γνωστικοί από εμάς. Βλέπουμε το ποτήρι μισογεμάτο, κ είμαστε κ περήφανοι γι αυτό.
Εξετάζουμε όλα όσα αποτελούν την ζωή μας κ κάνουμε τα γνωστικά μας κουμάντα, σκεψ σκεψ εντατίκ:
"Ναι, είμαι σε μία σκατοδουλειά... αλλά τουλάχιστον τα μιστά μπαίνουν κανονικά, κ, μην ξεχνάς, είναι κ περίοδος οικονομικής κρίσης!"
ή
"Ναι, έχω εγκαταλείψει τα ονειρά μου, κ αυτά κλαίνε σαν ορφανά νεογέννητα γατάκια που κάποιος πέταξε σε ένα κουτί στα σκουπίδια.... αλλά τουλάχιστον έχω μία στέγη πάνω από το κεφάλι μου, πληρώνω κανονικά το ενοίκιο κ ίσως, μάλιστα σε 1-2 χρόνια πάρω κ στεγαστικό γιου γκό γκέρλ!"
ή ακόμα...
"δεν προσπαθώ για το καλλίτερο που μπορώ στην ζωή μου και με τον εαυτό μου. Αλλά μήπως κ είναι πολλοί αυτοί που προσπαθούν; Δες πόσοι κ πόσοι άθρωπες είναι σε χίλιες φορές χειρότερη μοίρα κ όχι απλά δεν πραγματοποιούν τις δυνατότητες τους αλλά επιπλεόν βλάπτουν κ τον εαυτό τους! Ευχαριστημένος να είμαι που δεν είμαι εντελώς κάφρος κ καθήκης κ μπράβο μου γιου γκο γκέρλ ξανά μανά!"
Αυτά λοιπόν, κ άλλα παρόμοια, επαναλαμβάνουμε στον εσωτερικό μας μονόλογο. Κ κάπως έτσι γίνεται κ αυτό που θα μπορούσε να είναι ώρες ώρες πολύ ζεστό κ, ναι, ώρες ώρες πολύ παγωμένο (γιατί αυτή είναι μεγάλη αλήθεια της ζωής σέξυ αναγνώστη: ό,τι μπορεί να σε ζεστάνει πολύ, καμιά φορά σε παγώνει big time) το βιώνουμε ως ένα... μόνιμο χλιαρό.
Ένα χλιαρό πνιγηρό, βαρύ και ασήκωτο, απελπισμένο....
Κ περνάνε τα χρόνια κ το χλιαρό γίνεται συνήθεια, στην αρχή, κ ύστερα δεύτερη φύση. Κ αν κάτι συμβεί κ μας ζεστάνει λίγο, ή, ω μη γένοιτο, μας παγώσει, ανεξοικείωτοι αντιδράμε κ τρέχουμε πάλι στην ασφαλή κ γνώριμη πριοχή του μισογεμάτου, αλλά χλιαρού ποτηριού.
Δεν είμαι σίγουρος, αλλά μπορεί να υπάρχει κάτι που δεν μας το λένε όταν μας λένε "δες το ποτήρι μισογεμάτο". Ότι το ποτήρι δεν είναι μόνο μισογεμάτο. Είναι κ χλιαρό. Γι αυτό πρόσεχε. Έχε του νου σου. Μην ξεχνιέσαι. Για σένα!
(ουφ πολύ σκεψ σκεψ καλοκαιριάτικο. πά να δω χαγκόβερ, έλεος, πονοκέφαλος με έπιασε από την ημικρανία σε όλο μου το σώμα).
Θέγκ Γκόντ, μπορείς να βγάλεις την Ντίβα από τα 80ζ, όμως ποτέ δεν θα βγάλεις τα 80ζ από την Ντίβα.
Δημοσιεύτηκε το εξώφυλλο του νέου cd που θα βγάλει η αγαπημένη Whitney την 1η Σεπτέμβρη, το I look to you. Κ αγαλλίασε η ψυχούλα μου, είχε, ως εξώφυλλο, ό,τι ακριβώς ήθελα ο άθρωπας, τι να λέμε τώρα, μανίτσα έσκισες πάλι. Mιλάμε για την απόλυτη συγκέντρωση όλων των εήτηζ σύμπλολζ:
Κραγιόν που χρυσίζει - τσεκ
Σκουλαρίκια σε σχήμα άγνωστο στην επιστήμη της γεωμετρίας - τσεκ
...που δείχνουν προς κάτι ακαθόριστο κ ανομολόγητο - τσεκ
μαλλί ξασμένο -τσεκ
....που για να σταθεί χρειάζεται την ετήσια παραγωγή του Ντύσελντορφ σε λακ - τσεκ
Φόρεμα με τον ένα ώμο έξω - τσεκ
Μέτωπο που γυαλίζει από ενυδατική - τσεκ
Φόντο με ρίγα (!!!!!!) διαγώνια (!!!!!!) - σούπερ τσεκ
Φόντο με αποχρώσεις του γκρι (!!!!!!) - ούμπερ σούπερ τσεκ
Γραμματοσειρά που έχει βγει από τίτλους ταινίας με τον Ρόμπ Λόου - τσεκ
Ύφασμα ρούχου που έχει περισσότερο λύκρα κ νάυλον από τα κεντρικά της τάπεργουέρ - τσεκ
Ανταύγεια πιυ θα έκανε την αλυσίδα κομμωτηρίων "Κυρία Νίτσα, τώρα κ στο Αιγάλεω" υπερήφανη - τσεκ
ευτυχία είναι ο άθρωπας να έχει σταθερές στην ζωή του. όπως τα εξώφυλλα της Γουήτνης. που ξέρεις ότι παντα θα είναι μία ωδή στην δεκαετία του 80.
Sunday, July 12
Μερικές παρατηρήσεις από trip-lightning στο Manchester
(πριν αρχίσω με τις παρατηρήσεις, επίτρεψε μου να αναρωτηθώ: γιατί δεν λέμε κ στα αγγλικά "ταξίδι-αστραπή" δηλαδή trip lightning? Δεν το έχω ακούσει ποτέ κ είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ. Είναι πολύ ωραία φράση κ από σήμερα θα κάνω σταυροφορία να γίνει, επίσημα, μέρος της Αγγλικής γλώσσας! Yeah!).
Έφυγα την Πέμπτη το απόγευμα κ επέστρεψα σήμερα τα ξημερώματα. Το λες λίγο, το ξέρω, αλλά από την άλλη ήταν παραπάνω από αρκετό για μία πρώτης τάξης ανανέωση μυαλού.
Δεν υπάρχει πιο γελοίο πράγμα, και πιο καγκούρικο, από μία διαφημιστική αφίσα της Μπύρας Μύθος, αμέσως μόλις μπεις από το λεωφορείο που σε φέρνει από το αεροπλάνο στο κτίριο στις αφίξεις του ΕλΒελ, η οποία δείχνει μία ξαπλώστρα σε μία παραλία με το σλόγκαν Welcome to Paradise. Φαίνεται τόσο ψωνίστικο κ κακομαθημένο κ γελοίο να λέμε εμείς οι ίδιοι για τους εαυτούς μας "είμαστε ο Παράδεισος"!!! Συγγνώμη, αλλά το γνωστό κλισε "αυτό δεν μπορώ να το κρίνω εγώ, αφήνω να το πουν οι άλλοι" δεν είναι τυχαίο ότι το ακούμε συνέχεια από τους ανθρώπους με αγωγή... Κάποιος λόγος υπάρχει. γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ! Μα "γουέλκαμ του Παραντάησ;" κ να το εννοείς, να μην είναι ειρωνία; Μου κακοφάνηκε απίστευτα, απίστευτα πολύ, είναι υπερβολικό κ ψηλομύτικο κ κραυγαλέο, ντράπηκα που το έβλεπαν διάφοροι Εγγλέζοι που κατέβηκαν από το ίδιο αεροπλάνο - κ είμαι κ Ελληνάκι, άρα υποκειμενικάκι, φαντάσου πόσο άσχημο θα φαίνεται στα μάτια ενός ξένου. Μα ποιοι νομίζουμε πως είμαστε επιτέλους; Ε, όχι, δεν είμαστε!!! Δεν ξαναπίνω μύθο, τέλος.
Ολυμπακή γελοία. Είχα να πετάξω 355637897979335 χρόνια και παρόλα αυτά κατάφερε να μου την κάνει την στραβή! Η βαλίτσα μου ήταν σόκιν γουέτ όταν την παρέλαβα σήμερα το ξημέρωμα. Βρεγμένα τα ρούχα μέσα, βρεγμένα όλα, προφανώς επειδή έβρεχε στο Μάντσεσταα κ είχανε αφήσει το τρόλει με τις βαλίτσες όξω. Η μαλακία είναι ότι είχα βάλει μέσα κ μερικά βιβλία που αγόρασα στο Γιου Καίει κ καλά για προστασία. Δύο από αυτά, το ένα από τα οποία είναι δώρο, βράχηκαν πολύ. Γαμίδια.
Τι αγόρασα από Γιου Καίει: Στο HMV, απίστευτες τιμές, πήρα το DVD Juno μόνο 4 λιρουλίνια! You go Boy! Επίσης αγόρασα την τέταρτη σεζόν Desperate Housewives (ναι, ναι, ξέρω, απίστευτο μικρό βλαχάκι, το ομολογώ!!!). Επίσης πήρα κ το Bad κ το Dangerous του Michael Jackson (ναι, ναι, ξέρω, ακόμα πιο απίστευτο μικρό βλαχάκι, τι να πω κύριε πρόεδρε του κούλνες, δικάστε με, καταδικάστε με, ότι κ να πείτε δίκιο έχετε, με σκυμένο κεφάλι μετάνοιας θα πάω στην φυλακή Κάγκουρα με ισόβια).
Τι αγόρασα από Γιου Καίει 2: Βιβλία! Πήρα 3 συλλογές διηγημάτων της νέας μου αγαπημένης διηγηματογράφου Alice Munro, που όποιος γράφει είτε για δουλειά είτε για hobby κ δεν την έχει διαβάσει θα του κάνω σπανκ πουπουλίνο κ στερεί από τον εαυτό του πολλά. Επίσης πήρα μία ακόμα συλλογή διηγημάτων ενός τύπου που γράφει για τηλεόραση - μου άρεσε ο τίτλος της, tiny deaths. Τέλος πήρα κ το διάσημο Buy-ology. Για την δουλειά. Αχ με τα βιβλιοπωλεία στο εξωτερικό παθαίνω τόσο πολύ αμόκ που πρέπει να βρούνε νέα λέξη για το αμόκ. Απορώ πως κρατήθηκα κ πήρα μόνο 5 βιβλία, είμαι σούπερ πράουντ για την αυτοκυριαρχία μου.
Τι αγόρασα από Γιου Καίει 3: Το νέο τεύχος Hello με εξώφυλλο Michael Jackson και τέκνα. και ναι είναι εντελώς επίσημο: Είmαι εντελώς ΤΜΒ (Τεράστιο Μικρό Βλαχάκι).
Τι αγόρασα από Γιου Καίει 4: Από Gap, που είναι σαν τα Gap στην Ελλάδα, δηλαδή δεν έχουν τίποτα (ή τουλάχιστον έτσι μου φαίνονται εμένανε - ξέρεις αν έχεις ζήσει την εμπειρία καταστήματος Gap στην USA, απλά, όλα τα άλλα είναι συμβιβασμός, (...είπε εκείνος κ έβαλε ένα μωλτ ουίσκι που ήπιε με θεληματικό πηγούνι στην τσέστερφιλντ δερμάτινη πολυθρόνα) πήρα: Τέλεια βερμούδα σε χρώμα γαλάζιο μωρουδιακού δωματίου. Κ τέλειο ζακετίνο πορτοκαλί με φερμουάρ. Επίσης πήρα φλοιπ φλωπς για την πισίνα.
Στο Γιου Καίει είχα πάει πριν από 10 χρόνια πρώτη φορά - κοντά στο Newcastle. Η χώρα έχει πολλές διαφορές από την ελληνική πραγματικότητα και, στην ουσία της, παραμένει μία αραιωμένη εκδοχή της Αμερικής. Τα Malls είναι λίγο μικρότερα, τα σινεμά το ίδιο, οι αγορές το αυτό, οι δρόμοι, οι αγορές.... Στο μόνο πράγμα που το Γιου Καίει είναι "καλλίτερο" είναι ότι το κέντρο των πόλεων είναι πιο γεμάτο από fast food αλυσίδες από ότι η μαμά πατρίδα του fast food. έλεος αγάπες, χαλαρώστε το λίγο, έχετε γίνει βασιλικότερες του Βασίλη Καρά.
Το gay village του Μanchester είναι ο πιο μεγάλος ευφημισμός που έχω ακούσει ποτέ. Καθόλου χαρούμενο, αλλά καταθλιπτικό. Οι ίδιοι φαλάκρες, βρωμοκοπόντες μπυρίλα μεθυσμένοι Βρετανοί που ήταν κ στα άλλα μπαρ, ήταν κ εκεί. Τα 4-5 gay bar από τα οποία πέρασα απ έξω, δεν είχαν αυτό το κάτι που θα με έκαναν να μπω μέσα (δήλαδη πχιότητα). Κ γενικά η Βρετανίδα αδελφή είναι λίγο ασχημούλα, εδώ που λέμε. Αν εξαιρέσεις κανα δύο τρία τουινκάκια οι υπόλοιποι ήταν... ΊΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥ! Ορκίζομαι να μην ξανακοροϊδέψω ελληνάκι gay στο Γκάζι, ορκίζομαι.
καλά, αν ξανακούσω ψωνάκι να μου λέει τι "εμπειρία shopping είναι το Harvey Nichols κ το Selfridges" θα του φέρω το μπλόγκ στο κεφάλι!! Ο Κάπα Μαρούσης πριν καεί, ήταν χίλιες φορές καλλίτερος. Έλεος. Ούτε τρία λεπτά δεν πέρασα μέσα σε κάθε μαγαζί, κ πολύ τους αφιέρωσα.
Καθώς περπατούσα στο κέντρο του Μάντσεστερ κ απολάμβανα την καθαριότητα κ την φροντίδα των δημόσιων χώρων έπαθα τρελή συνειδητοποίηση: Πέρα από λόγους αισθητικής κ υγείας κ καθαριότητας, υπάρχει κάτι ακόμα που κάνει ανεκτίμητη την αίσθηση ότι ζεις σε ένα δημόσιο χώρο περιποιημένο - το συναίσθημα που σου δίνει πως είσαι μέρος ενός μεγαλύτερου πράγματος, μίας κοινότητας που χαρακτηρίζεται από σεβασμό κ από αμοιβαίες προσπάθειες να λειτουργήσει καλλίτερα το όλο μέσα στο οποίο λειτουργούμε... Αυτό μου λείπει πολύ από την Ελλάδα. Κ πιστεύω ότι αν υπήρχε θα ήμασταν πιο δεμένοι μεταξύ μας. Ναι, ναι, αν ζούσαμε σε πιο περιποιημένους δημόσιους χώρους κ κατ επέκταση σε πιο ώριμη δημόσια ζωή, θα ήμασταν πιο δεμένοι ως λαός.
Πέσε κ παίρνε τα τρελά ρησπέκτια για χάρη μου. Γιατί; Γιατί είπα σε υπαλλήλα ρεσεψιόν, που ακόμα προσπαθεί να καταλάβει τι την χτύπησε, την φράση, από τηλεφώνου. "Could you possibly tell me (ήθελα κ Αγγλισμούς το βλαχάκι) where the little gun is?" (μετάφραση: θα μπορούσατε να μου πείτε που είναι το πιστολάκι;). You go Boy! ...έχεις πέσει κ παίρνεις ΗΔΗ εννοείται, σέξυ βγιούερ, ε;
Τι θα κάνω με αυτήν την πίκρα που με πιάνει όταν έρχομαι σε επαφή με όλους αυτούς τους Ελληνάρες στις αίθουσες αναμονής, εκεί στα ταξίδια επιστροφής από το εξωτερικό; Είμαι ψωνάκι ή όντως είμαστε πια απίστευτα ανάγωγοι κ φασαριόζοι κ γουρούνια; αρονό... α ρήλη ρονό.
Στο μουσείο επιστήμης κ βιομηχανίας Mosi είδα τον παππού του κομπγιούτερ στο οποίο εγώ τώρα γράφω κ εσύ τώρα διαβάζεις! Έπιανε χώρο ενός μεγάλου δωματίου κ έκανε 21858563654353 τρις λιγότερες λειτουργίες. Αλλά, ήταν ο πρόγονος του slick and fast μηχανήματος που τώρα διαβάζεις! Και, άκου να δεις τι γελοίο, συγκινήθηκα, ένα δάκρυ κύλησε πάνω στο θεληματικό πηγούνι (όχι κατευθείαν, πέρασε από το μάγουλο πρώτα, δεν είναι στο πηγούνι τα μάτια μου, ντον γουώρη). Ποιος είπε ότι η τεχνολογία δεν έχει λυρική πλευρά;
Επίσης στο ίδιο μουσείο, MOSI, να πας να το δεις αν ποτέ πας Μάντσεσταα, είδα κ ένα αεροσκάφος από αυτά που χρησιμοποιούσαν οι Καμικάζε, καθώς κ ένα από τα πρώτα ποδήλατα ππου φτιάχτηκαν ποτέ. How cool is that!!!! Πολύ εντυπωσιάστηκα, πολύ.
Πήγα κ στον καθεδρικό ναό της πόλης, όπου μου συμβήκε κάτι που, ξανά μανά, με συγκίνησε - δες προηγούμενο ποστ. Γενικά σε αυτό το ταξίδι ήμουν πολύ λυγμ σνιφ, δάκρυσα στον καθεδρικό, δάκρυζα στο μουσείο, δάκρυσα στο HMV με τις χαμηλές τιμές, δάκρυζα στο δρόμο με την καθαριότητα, δάκρυζα στο αεροδρόμιο με τους ελληνάρες, δάκρυσα στο ξενοδοχείο όταν έγινα ρεζίλι στην υπαλλήλα με το Little Gun... χμφ χμφ χμφ σκεψ σκεψ εντατίκ. Το μπορεί να σημαίνει που είμαι έτσι ευσυγκίνητος; μάλλον πέρναγα καλά κ μου άρεζε που ήμουν ταξίδι κ είχα χαλαρώσει. σνιφ
Εννοείται ότι όταν φτάσαμε στο ΕλΒελ, ως ταξιδιώτες από Γιου Καίει, μας πέρασαν μπροστά από το ειδικό μηχανήμα-κάμερα για να δούμε μήπως έχουμε τον πυρετό της γρίππης των Χοίρων. Ήταν πάρα πολύ χάη τεκ το όλο πράγμα, αισθανόμουν πολύ σούπερ τρόνικ κ σάη φάει, πίστευα ότι θα έρθουν κ ανθρωποειδή να μας κάνουν πιο αναλυτικές εξετάσεις αλλά μάταια... σνιφ ξανά μανά.
Οι Βρετανοί που δουλεύουν σε δουλειές τύπου σερβιτόροι, ρεσεψιονύστ κ λοιπές υπηρεσίες είναι πολύ ευγενικοί αλλά κ απίστευτα βλάκες. Δεν ξέρω τι να πω, έπεσα στην περίπτωση (επί 15); Παρατήρησα απίστευτη έλλειψη κοινής λογικής - αφού το έλεγα ότι δεν μπορώ να καταλάβω πως αυτή η χώρα έχει βρεθεί στην 5 πιο προηγμένες του κόσμου κ υπήρξε αυτοκρατορία κ μπλα μπλα μπλα. χμφ χμφ χμφ...
Από τις πιο ωραίες στιγμές του ταξιδιού ήταν όταν πήραμε afternoon tea σε ένα πολύ λουκζούριους ξενοδοχείο. Ακολουθήσαμε όλη την ιεροτελεσ-tea-α (χιχι...) με σαντουιτσάκια με σολωμό, τυρί ή αυγοσαλάτα (μλκ λατρεύω αυγοσαλάτα, μαρή Θεία ντόνα δώσε συνταγή να μάθουν να μου την κάνουν!!!!) κ μετά ωραία γλυκάκια κ από μία τσανάκα με τσάι στον καθένα. Πολύ μου άρεζε, δεν είναι βέβαια κ για χόρταση σαν εμπειρία (όλη μέρα κατούραγα το τσάι μετά) αλλά κουλ.
Πλάκα είχε που φάγαμε σε τεράστιο κινέζικο από αυτά τα 24ωρα στο κέντρο της πόλης. Επίσης είχε και αγωνία γιατί άντε να καταλάβεις τι σου λέει Κινέζος που μιλάει Αγγλικά με Βρετανική προφορά, το βλέμμα του νεκρού μυρηκαστικού στα μάτια μου. Εδώ δεν καταλάβαινα τους Βρετανούς με την προφορά τους, φαντάσου τους Κινέζους. Το μαγαζί γεμάτο Κινέζους, σε λίγα χρόνια όλοι θα βουρτζίσουμε τα μαλλιά Κινέζας Νομεκλατουρίστριας για ένα κομμάτι ψωμί να το ξέρεις, θα κατακτήσουν τον κόσμο.
Οι Εγγλέζοι δεν ξέρουν να φτιάχνουν espresso, άσε που τον λένε κ εξπρέσο. ναι μωρή, σιγά μην είναι κ εξπρές σέρβισ έσο. λολ
Αχ βαριά μου έπεσε η επιστροφή στην ζέστη, πάω πισινάκι να κολυμπήσω λίγο. Α, κ μπράβο μου που δεν πήρα κιλά καθόλου! χιχιχι!
Αλήθεια, πως ζούσαν οι άθρωπες παλιά παλιά που δεν έκαναν ταξίδια; αρονό.
Έφυγα την Πέμπτη το απόγευμα κ επέστρεψα σήμερα τα ξημερώματα. Το λες λίγο, το ξέρω, αλλά από την άλλη ήταν παραπάνω από αρκετό για μία πρώτης τάξης ανανέωση μυαλού.
Δεν υπάρχει πιο γελοίο πράγμα, και πιο καγκούρικο, από μία διαφημιστική αφίσα της Μπύρας Μύθος, αμέσως μόλις μπεις από το λεωφορείο που σε φέρνει από το αεροπλάνο στο κτίριο στις αφίξεις του ΕλΒελ, η οποία δείχνει μία ξαπλώστρα σε μία παραλία με το σλόγκαν Welcome to Paradise. Φαίνεται τόσο ψωνίστικο κ κακομαθημένο κ γελοίο να λέμε εμείς οι ίδιοι για τους εαυτούς μας "είμαστε ο Παράδεισος"!!! Συγγνώμη, αλλά το γνωστό κλισε "αυτό δεν μπορώ να το κρίνω εγώ, αφήνω να το πουν οι άλλοι" δεν είναι τυχαίο ότι το ακούμε συνέχεια από τους ανθρώπους με αγωγή... Κάποιος λόγος υπάρχει. γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ! Μα "γουέλκαμ του Παραντάησ;" κ να το εννοείς, να μην είναι ειρωνία; Μου κακοφάνηκε απίστευτα, απίστευτα πολύ, είναι υπερβολικό κ ψηλομύτικο κ κραυγαλέο, ντράπηκα που το έβλεπαν διάφοροι Εγγλέζοι που κατέβηκαν από το ίδιο αεροπλάνο - κ είμαι κ Ελληνάκι, άρα υποκειμενικάκι, φαντάσου πόσο άσχημο θα φαίνεται στα μάτια ενός ξένου. Μα ποιοι νομίζουμε πως είμαστε επιτέλους; Ε, όχι, δεν είμαστε!!! Δεν ξαναπίνω μύθο, τέλος.
Ολυμπακή γελοία. Είχα να πετάξω 355637897979335 χρόνια και παρόλα αυτά κατάφερε να μου την κάνει την στραβή! Η βαλίτσα μου ήταν σόκιν γουέτ όταν την παρέλαβα σήμερα το ξημέρωμα. Βρεγμένα τα ρούχα μέσα, βρεγμένα όλα, προφανώς επειδή έβρεχε στο Μάντσεσταα κ είχανε αφήσει το τρόλει με τις βαλίτσες όξω. Η μαλακία είναι ότι είχα βάλει μέσα κ μερικά βιβλία που αγόρασα στο Γιου Καίει κ καλά για προστασία. Δύο από αυτά, το ένα από τα οποία είναι δώρο, βράχηκαν πολύ. Γαμίδια.
Τι αγόρασα από Γιου Καίει: Στο HMV, απίστευτες τιμές, πήρα το DVD Juno μόνο 4 λιρουλίνια! You go Boy! Επίσης αγόρασα την τέταρτη σεζόν Desperate Housewives (ναι, ναι, ξέρω, απίστευτο μικρό βλαχάκι, το ομολογώ!!!). Επίσης πήρα κ το Bad κ το Dangerous του Michael Jackson (ναι, ναι, ξέρω, ακόμα πιο απίστευτο μικρό βλαχάκι, τι να πω κύριε πρόεδρε του κούλνες, δικάστε με, καταδικάστε με, ότι κ να πείτε δίκιο έχετε, με σκυμένο κεφάλι μετάνοιας θα πάω στην φυλακή Κάγκουρα με ισόβια).
Τι αγόρασα από Γιου Καίει 2: Βιβλία! Πήρα 3 συλλογές διηγημάτων της νέας μου αγαπημένης διηγηματογράφου Alice Munro, που όποιος γράφει είτε για δουλειά είτε για hobby κ δεν την έχει διαβάσει θα του κάνω σπανκ πουπουλίνο κ στερεί από τον εαυτό του πολλά. Επίσης πήρα μία ακόμα συλλογή διηγημάτων ενός τύπου που γράφει για τηλεόραση - μου άρεσε ο τίτλος της, tiny deaths. Τέλος πήρα κ το διάσημο Buy-ology. Για την δουλειά. Αχ με τα βιβλιοπωλεία στο εξωτερικό παθαίνω τόσο πολύ αμόκ που πρέπει να βρούνε νέα λέξη για το αμόκ. Απορώ πως κρατήθηκα κ πήρα μόνο 5 βιβλία, είμαι σούπερ πράουντ για την αυτοκυριαρχία μου.
Τι αγόρασα από Γιου Καίει 3: Το νέο τεύχος Hello με εξώφυλλο Michael Jackson και τέκνα. και ναι είναι εντελώς επίσημο: Είmαι εντελώς ΤΜΒ (Τεράστιο Μικρό Βλαχάκι).
Τι αγόρασα από Γιου Καίει 4: Από Gap, που είναι σαν τα Gap στην Ελλάδα, δηλαδή δεν έχουν τίποτα (ή τουλάχιστον έτσι μου φαίνονται εμένανε - ξέρεις αν έχεις ζήσει την εμπειρία καταστήματος Gap στην USA, απλά, όλα τα άλλα είναι συμβιβασμός, (...είπε εκείνος κ έβαλε ένα μωλτ ουίσκι που ήπιε με θεληματικό πηγούνι στην τσέστερφιλντ δερμάτινη πολυθρόνα) πήρα: Τέλεια βερμούδα σε χρώμα γαλάζιο μωρουδιακού δωματίου. Κ τέλειο ζακετίνο πορτοκαλί με φερμουάρ. Επίσης πήρα φλοιπ φλωπς για την πισίνα.
Στο Γιου Καίει είχα πάει πριν από 10 χρόνια πρώτη φορά - κοντά στο Newcastle. Η χώρα έχει πολλές διαφορές από την ελληνική πραγματικότητα και, στην ουσία της, παραμένει μία αραιωμένη εκδοχή της Αμερικής. Τα Malls είναι λίγο μικρότερα, τα σινεμά το ίδιο, οι αγορές το αυτό, οι δρόμοι, οι αγορές.... Στο μόνο πράγμα που το Γιου Καίει είναι "καλλίτερο" είναι ότι το κέντρο των πόλεων είναι πιο γεμάτο από fast food αλυσίδες από ότι η μαμά πατρίδα του fast food. έλεος αγάπες, χαλαρώστε το λίγο, έχετε γίνει βασιλικότερες του Βασίλη Καρά.
Το gay village του Μanchester είναι ο πιο μεγάλος ευφημισμός που έχω ακούσει ποτέ. Καθόλου χαρούμενο, αλλά καταθλιπτικό. Οι ίδιοι φαλάκρες, βρωμοκοπόντες μπυρίλα μεθυσμένοι Βρετανοί που ήταν κ στα άλλα μπαρ, ήταν κ εκεί. Τα 4-5 gay bar από τα οποία πέρασα απ έξω, δεν είχαν αυτό το κάτι που θα με έκαναν να μπω μέσα (δήλαδη πχιότητα). Κ γενικά η Βρετανίδα αδελφή είναι λίγο ασχημούλα, εδώ που λέμε. Αν εξαιρέσεις κανα δύο τρία τουινκάκια οι υπόλοιποι ήταν... ΊΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥ! Ορκίζομαι να μην ξανακοροϊδέψω ελληνάκι gay στο Γκάζι, ορκίζομαι.
καλά, αν ξανακούσω ψωνάκι να μου λέει τι "εμπειρία shopping είναι το Harvey Nichols κ το Selfridges" θα του φέρω το μπλόγκ στο κεφάλι!! Ο Κάπα Μαρούσης πριν καεί, ήταν χίλιες φορές καλλίτερος. Έλεος. Ούτε τρία λεπτά δεν πέρασα μέσα σε κάθε μαγαζί, κ πολύ τους αφιέρωσα.
Καθώς περπατούσα στο κέντρο του Μάντσεστερ κ απολάμβανα την καθαριότητα κ την φροντίδα των δημόσιων χώρων έπαθα τρελή συνειδητοποίηση: Πέρα από λόγους αισθητικής κ υγείας κ καθαριότητας, υπάρχει κάτι ακόμα που κάνει ανεκτίμητη την αίσθηση ότι ζεις σε ένα δημόσιο χώρο περιποιημένο - το συναίσθημα που σου δίνει πως είσαι μέρος ενός μεγαλύτερου πράγματος, μίας κοινότητας που χαρακτηρίζεται από σεβασμό κ από αμοιβαίες προσπάθειες να λειτουργήσει καλλίτερα το όλο μέσα στο οποίο λειτουργούμε... Αυτό μου λείπει πολύ από την Ελλάδα. Κ πιστεύω ότι αν υπήρχε θα ήμασταν πιο δεμένοι μεταξύ μας. Ναι, ναι, αν ζούσαμε σε πιο περιποιημένους δημόσιους χώρους κ κατ επέκταση σε πιο ώριμη δημόσια ζωή, θα ήμασταν πιο δεμένοι ως λαός.
Πέσε κ παίρνε τα τρελά ρησπέκτια για χάρη μου. Γιατί; Γιατί είπα σε υπαλλήλα ρεσεψιόν, που ακόμα προσπαθεί να καταλάβει τι την χτύπησε, την φράση, από τηλεφώνου. "Could you possibly tell me (ήθελα κ Αγγλισμούς το βλαχάκι) where the little gun is?" (μετάφραση: θα μπορούσατε να μου πείτε που είναι το πιστολάκι;). You go Boy! ...έχεις πέσει κ παίρνεις ΗΔΗ εννοείται, σέξυ βγιούερ, ε;
Τι θα κάνω με αυτήν την πίκρα που με πιάνει όταν έρχομαι σε επαφή με όλους αυτούς τους Ελληνάρες στις αίθουσες αναμονής, εκεί στα ταξίδια επιστροφής από το εξωτερικό; Είμαι ψωνάκι ή όντως είμαστε πια απίστευτα ανάγωγοι κ φασαριόζοι κ γουρούνια; αρονό... α ρήλη ρονό.
Στο μουσείο επιστήμης κ βιομηχανίας Mosi είδα τον παππού του κομπγιούτερ στο οποίο εγώ τώρα γράφω κ εσύ τώρα διαβάζεις! Έπιανε χώρο ενός μεγάλου δωματίου κ έκανε 21858563654353 τρις λιγότερες λειτουργίες. Αλλά, ήταν ο πρόγονος του slick and fast μηχανήματος που τώρα διαβάζεις! Και, άκου να δεις τι γελοίο, συγκινήθηκα, ένα δάκρυ κύλησε πάνω στο θεληματικό πηγούνι (όχι κατευθείαν, πέρασε από το μάγουλο πρώτα, δεν είναι στο πηγούνι τα μάτια μου, ντον γουώρη). Ποιος είπε ότι η τεχνολογία δεν έχει λυρική πλευρά;
Επίσης στο ίδιο μουσείο, MOSI, να πας να το δεις αν ποτέ πας Μάντσεσταα, είδα κ ένα αεροσκάφος από αυτά που χρησιμοποιούσαν οι Καμικάζε, καθώς κ ένα από τα πρώτα ποδήλατα ππου φτιάχτηκαν ποτέ. How cool is that!!!! Πολύ εντυπωσιάστηκα, πολύ.
Πήγα κ στον καθεδρικό ναό της πόλης, όπου μου συμβήκε κάτι που, ξανά μανά, με συγκίνησε - δες προηγούμενο ποστ. Γενικά σε αυτό το ταξίδι ήμουν πολύ λυγμ σνιφ, δάκρυσα στον καθεδρικό, δάκρυζα στο μουσείο, δάκρυσα στο HMV με τις χαμηλές τιμές, δάκρυζα στο δρόμο με την καθαριότητα, δάκρυζα στο αεροδρόμιο με τους ελληνάρες, δάκρυσα στο ξενοδοχείο όταν έγινα ρεζίλι στην υπαλλήλα με το Little Gun... χμφ χμφ χμφ σκεψ σκεψ εντατίκ. Το μπορεί να σημαίνει που είμαι έτσι ευσυγκίνητος; μάλλον πέρναγα καλά κ μου άρεζε που ήμουν ταξίδι κ είχα χαλαρώσει. σνιφ
Εννοείται ότι όταν φτάσαμε στο ΕλΒελ, ως ταξιδιώτες από Γιου Καίει, μας πέρασαν μπροστά από το ειδικό μηχανήμα-κάμερα για να δούμε μήπως έχουμε τον πυρετό της γρίππης των Χοίρων. Ήταν πάρα πολύ χάη τεκ το όλο πράγμα, αισθανόμουν πολύ σούπερ τρόνικ κ σάη φάει, πίστευα ότι θα έρθουν κ ανθρωποειδή να μας κάνουν πιο αναλυτικές εξετάσεις αλλά μάταια... σνιφ ξανά μανά.
Οι Βρετανοί που δουλεύουν σε δουλειές τύπου σερβιτόροι, ρεσεψιονύστ κ λοιπές υπηρεσίες είναι πολύ ευγενικοί αλλά κ απίστευτα βλάκες. Δεν ξέρω τι να πω, έπεσα στην περίπτωση (επί 15); Παρατήρησα απίστευτη έλλειψη κοινής λογικής - αφού το έλεγα ότι δεν μπορώ να καταλάβω πως αυτή η χώρα έχει βρεθεί στην 5 πιο προηγμένες του κόσμου κ υπήρξε αυτοκρατορία κ μπλα μπλα μπλα. χμφ χμφ χμφ...
Από τις πιο ωραίες στιγμές του ταξιδιού ήταν όταν πήραμε afternoon tea σε ένα πολύ λουκζούριους ξενοδοχείο. Ακολουθήσαμε όλη την ιεροτελεσ-tea-α (χιχι...) με σαντουιτσάκια με σολωμό, τυρί ή αυγοσαλάτα (μλκ λατρεύω αυγοσαλάτα, μαρή Θεία ντόνα δώσε συνταγή να μάθουν να μου την κάνουν!!!!) κ μετά ωραία γλυκάκια κ από μία τσανάκα με τσάι στον καθένα. Πολύ μου άρεζε, δεν είναι βέβαια κ για χόρταση σαν εμπειρία (όλη μέρα κατούραγα το τσάι μετά) αλλά κουλ.
Πλάκα είχε που φάγαμε σε τεράστιο κινέζικο από αυτά τα 24ωρα στο κέντρο της πόλης. Επίσης είχε και αγωνία γιατί άντε να καταλάβεις τι σου λέει Κινέζος που μιλάει Αγγλικά με Βρετανική προφορά, το βλέμμα του νεκρού μυρηκαστικού στα μάτια μου. Εδώ δεν καταλάβαινα τους Βρετανούς με την προφορά τους, φαντάσου τους Κινέζους. Το μαγαζί γεμάτο Κινέζους, σε λίγα χρόνια όλοι θα βουρτζίσουμε τα μαλλιά Κινέζας Νομεκλατουρίστριας για ένα κομμάτι ψωμί να το ξέρεις, θα κατακτήσουν τον κόσμο.
Οι Εγγλέζοι δεν ξέρουν να φτιάχνουν espresso, άσε που τον λένε κ εξπρέσο. ναι μωρή, σιγά μην είναι κ εξπρές σέρβισ έσο. λολ
Αχ βαριά μου έπεσε η επιστροφή στην ζέστη, πάω πισινάκι να κολυμπήσω λίγο. Α, κ μπράβο μου που δεν πήρα κιλά καθόλου! χιχιχι!
Αλήθεια, πως ζούσαν οι άθρωπες παλιά παλιά που δεν έκαναν ταξίδια; αρονό.
Friday, July 10
Friday noon in Manchester's cathedral
Today as I was visiting Manchester's cathedral, a historic monument that still operates as a worship place, a very old and typical British couple caught my attention.
The two of them, a man and a woman, were standing side by side - their bodies' position indicated that one supported the other, in many, many different ways, for many, many years.
I watched them as they whispered prayers, holding hands and with their eyes closed.
And then I realized what was that what kept their hands together: A black and white, very old picture, of someone I couldn't see. Maybe a child of the couple, long dead, but still remembered? Who knows...
... and then I realized that the thing that makes every church, of every religion, in every corner of the world, a very special place, a sacred one, is, of course, not the God's presence in it... it is merely the fact that churches "house" our most dark and bitter tears.
Those that are shed for the people we lost, early and unexpectedly. The tears for the loved ones we will never see again.
The old man sensed that I observed them, open his eyes and nodded at me.
I nodded back with a little smile, embarrassed that I was caught stealing such a private and sacred a moment.
The old man smiled as if saying "it's o.k., do not worry...".
The two of them, a man and a woman, were standing side by side - their bodies' position indicated that one supported the other, in many, many different ways, for many, many years.
I watched them as they whispered prayers, holding hands and with their eyes closed.
And then I realized what was that what kept their hands together: A black and white, very old picture, of someone I couldn't see. Maybe a child of the couple, long dead, but still remembered? Who knows...
... and then I realized that the thing that makes every church, of every religion, in every corner of the world, a very special place, a sacred one, is, of course, not the God's presence in it... it is merely the fact that churches "house" our most dark and bitter tears.
Those that are shed for the people we lost, early and unexpectedly. The tears for the loved ones we will never see again.
The old man sensed that I observed them, open his eyes and nodded at me.
I nodded back with a little smile, embarrassed that I was caught stealing such a private and sacred a moment.
The old man smiled as if saying "it's o.k., do not worry...".
Tuesday, July 7
Φουντ φορ σκέψ, κ η οικονομική κρίση
αφού πια αφομοιώσαμε την ιδέα της "κρίσης" και διαπιστώσαμε ότι είναι (και αυτό) κάτι με το οποίο μπορούμε να ζήσωμε...
ήρθε πια η ώρα να αναλάβουν δράση οι διαφημιστές.
Ας δούμε τώρα μαζί, sexy viewer, που έχεις τόσα πολλά και ετερόκλητα ενδιαφέροντα, δύο πολύ πολύ πολύ διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους αντιμετωπίζεται το θέμα. Ο ένας πολύ παραδοσιακός και αμερικάνικος, ο άλλος πρωτοποριακός - βρετανικός.
Δεν θα σε κουράσω πολύ, 1 λεπτό κρατά η κάθε μία από τις δύο διαφημίσεις που θα δούμε! Πέρα από τήν βασική τους τοποθέτηση στο θέμα "q-ρίση" παραγωγικά και σεναριακά είναι άψογες, από όπου κ να τις πιάσεις είναι άψογη η υλοποίησή τους!
Μη βαρεθείς και δεν τις δεις. Είναι πολύ μεζεδάκι για το μυαλό! Μην είσαι κάγκουρας, φαντάσου ότι θα μπορείς, μετά, να πας σε μία δεξίωση και να μιλήσεις για τόοοοοσα πολλά θέματα!! (and your mama would be proud of you, now, wouldn't she?).
Η πρώτη διαφήμιση ακολουθεί την πεπατημένη. Παρουσιάζει την κρίση ως κάτι κακό και περίεργο. Όμως δες με τι ωραίο τρόπο εικονοποιεί το πρόβλημα.
Να σου πω την αλήθεια, θα ήταν περίεργο για μία τράπεζα να παρουσιάσει κάπως αλλιώς το θέμα. Άσε που η διαφήμιση αυτή είναι από Αμερική (να την ακούτε την Υβέτ) η οποία έχει χτυπηθεί περισσότερο από κάθε άλλη χώρα...
Η δεύτερη διαφήμιση κάνει κάτι που εμένα τουλάχιστο με ενόχλησε όταν το πρωτοείδα. Παρουσιάζει την κρίση ως κάτι που "έλα μωρά τώρα, δεν βαριέσαι, πως κάνεις έτσι, εσύ να είσαι καλά και όλα τα άλλα φτιάχνονται, έλα για ένα σεξάκη κ μην σε ανησυχεί τίποτε". Έχει αυτό το ιδιαίτερο βρετανικό χιούμορ, κ το έχει μέχρι τα άκρα. Μου αρέ αυτή η νοοτροπία, αλλά όχι όταν είναι συνδεδεμένη με ένα προϊόν "πολυτελειάς". Αρονό. Δες και πες.
Α, μην ξεχάσω, παίζω κι εγώ στην διαφήμιση. Αλήθεια. Προς το τέλος. Θα με αναγνωρίσεις εύκολα.
...δεν είμαι κουκλάκι ζωγραφιστό εκεί που ανεμίζω μαλλί; ναι είμαι! χιχιχιχιχι
ήρθε πια η ώρα να αναλάβουν δράση οι διαφημιστές.
Ας δούμε τώρα μαζί, sexy viewer, που έχεις τόσα πολλά και ετερόκλητα ενδιαφέροντα, δύο πολύ πολύ πολύ διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους αντιμετωπίζεται το θέμα. Ο ένας πολύ παραδοσιακός και αμερικάνικος, ο άλλος πρωτοποριακός - βρετανικός.
Δεν θα σε κουράσω πολύ, 1 λεπτό κρατά η κάθε μία από τις δύο διαφημίσεις που θα δούμε! Πέρα από τήν βασική τους τοποθέτηση στο θέμα "q-ρίση" παραγωγικά και σεναριακά είναι άψογες, από όπου κ να τις πιάσεις είναι άψογη η υλοποίησή τους!
Μη βαρεθείς και δεν τις δεις. Είναι πολύ μεζεδάκι για το μυαλό! Μην είσαι κάγκουρας, φαντάσου ότι θα μπορείς, μετά, να πας σε μία δεξίωση και να μιλήσεις για τόοοοοσα πολλά θέματα!! (and your mama would be proud of you, now, wouldn't she?).
Η πρώτη διαφήμιση ακολουθεί την πεπατημένη. Παρουσιάζει την κρίση ως κάτι κακό και περίεργο. Όμως δες με τι ωραίο τρόπο εικονοποιεί το πρόβλημα.
Να σου πω την αλήθεια, θα ήταν περίεργο για μία τράπεζα να παρουσιάσει κάπως αλλιώς το θέμα. Άσε που η διαφήμιση αυτή είναι από Αμερική (να την ακούτε την Υβέτ) η οποία έχει χτυπηθεί περισσότερο από κάθε άλλη χώρα...
Η δεύτερη διαφήμιση κάνει κάτι που εμένα τουλάχιστο με ενόχλησε όταν το πρωτοείδα. Παρουσιάζει την κρίση ως κάτι που "έλα μωρά τώρα, δεν βαριέσαι, πως κάνεις έτσι, εσύ να είσαι καλά και όλα τα άλλα φτιάχνονται, έλα για ένα σεξάκη κ μην σε ανησυχεί τίποτε". Έχει αυτό το ιδιαίτερο βρετανικό χιούμορ, κ το έχει μέχρι τα άκρα. Μου αρέ αυτή η νοοτροπία, αλλά όχι όταν είναι συνδεδεμένη με ένα προϊόν "πολυτελειάς". Αρονό. Δες και πες.
Α, μην ξεχάσω, παίζω κι εγώ στην διαφήμιση. Αλήθεια. Προς το τέλος. Θα με αναγνωρίσεις εύκολα.
...δεν είμαι κουκλάκι ζωγραφιστό εκεί που ανεμίζω μαλλί; ναι είμαι! χιχιχιχιχι
Monday, July 6
The f**king lamogs have the f**king fly!
εντάξει, είναι γνωστό ότι όταν εμείς ως χώρα είχαμε ανακαλύψει το 69, οι βορειοευρωπαίοι ακόμα παλεύαν με την μαλακία, αλλά τόσο κάγκουρες δεν τους είχα!!!
και γενικότερα, κλείσε μου τώρα εισιτήριο για Λονδίνο να πα' να τα κάνω όλα λαμπόγυλο εκεί πέρα, με τα παλιολαμόγια!!!
γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ, αχ δεν θα μου πέσει Aγγλος στα χέρια; κομπόστα θα τον κάνω απ' το ξύλο.
Η περιπέτειά μου ξεκίνησε όταν βρήκα στο blog της Κωνσταντίνας κάποια links για sites που σου λένε αν διάφορα ξενοδοχεία είναι καλά, τι να προσέξεις, πότε να μην πας, ποιο δωμάτιο να μην κλείσεις, αν όντως είναι η ανακαίνιση καλή, που οι ρεσεψιονύστ νυστάζει κ.λπ. κ.λπ.
Ο αγαπημένος σου ο γιόρζ τρούλη, sexy viewer, σκοπεύει να πάει στο εξωτικό Χανιό (τα Χανιά, ενικός το Χανιό) για διακοπή (διακοπές, ενικός η διακοπή). Την προηγούμενη βδομάδα λοιπόν ήμουν στην διαδικασία αναζήτησης δωματίου, οπότε τα λιγκζ της Ψιλικαjuice (ψιλικατζούς) ήταν μάνα εξ ουρανού.
Μπόρεσα ας πούμε να διαπιστώσω ότι ένα ξενοδοχείο που ήμουν στο τσακ να κλείσω είχε τεράστιο πρόβλημα θορύβου γιατί γειτνίαζε (άτσα, πως με βρίσκεις, δεν το χρησιμοποιώ πολύ σέξικα το καθαρεύουσο;) με κεντρικό δρόμο μεγάλης και ταχείας κιουκλοφορίας.
Επίσης ένα άλλο που μας το περιέγραφε το site "ρομαντικό κ εποχής" έμαθα ότι απλά είχε έπιπλα, υδραυλικά και ηλεκτρικά από το 1950… και ένα τρίτο που λέγανε στο site του ότι έχει "κουκλίστικα δωμάτια" ανακάλυψα ότι μετά βιάς είχαν χώρο για ένα κοντό χόμπητ!
Να μην στα πολυλογώ, κατάφερα να εντοπίσω 3-4 ωραία ξενοδοχεία. Τα έβαλα να κάνουνε καλλιστεία ξενοδοχείων για να αποφασίσω ποιο θα επιλέξω. Κάποια τα πήγανε πολύ καλά με μπικίνι, κάποια τα πήγανε καλά στην ερώτηση, κάποια ήταν πολύ καλά με τουαλέτες, τελικά επέλεξα το καλλίτερο,τηλεφωνώ… δεν είχε δωμάτιο! Φακ. Τηλεφώνησα στο 2ο καλλίτερο. Δεν είχε δωμάτιο. Ξανάμανά Φακ. Αναγκάστηκα να στραφώ στην Μις Γιάνγκ ξενοδοχείων, το τέταρτο καλλίτερο στην λίστα μου – ευτυχώς, κ δωμάτιο είχε κ όλα καλά, δόξα τω Θεώ ούτε του παπά να μην το πεις, θα το κάνουμε κ φέτος το γλυκό μας ταξιδάκι στις ομορφιές της χώρας.
Εδώ θέλω να καταγγείλω κάποια πράγματα… Δεν τα θυμάμαι όλα, αυτό που σίγουρα θυμάμαι είναι ότι ξέφυγα big time από το θέμα μου.
Κ το θέμα μου δεν είναι άλλο από το πόσο χαμηλή πχιότητα έχουν οι Βορειευρωπαίοι. Το οποίο αποδεικνύεται με μία απλή επίσκεψη σε ένα από τα sites όπου ο κάθε πικραμένος Μαντζεστεριώτης βάνει την κριτική του για το τάδε ή το δείνα ξενοδοχείο της Ελλάδας.
Δηλαδή έλεος. Πόσο πιο τιτίζης και υστερική βικτωριανή δαντέλα μπορεί να είσαι;
Μερικοί από αυτούς καταρχήν, γράφουν κριτική για τα πιο ασήμαντα και πεμπτεύοντα πράγματα. Πραγματικά δεν θα εκπλαγώ αν δω κάποιον να θάβει ένα ξενοδοχείο επειδή το ρολό που περνάμε το κωλόχαρτο έτριζε όταν έπαιρνε χαρτί τουαλέτας για να σκουπίσει την ασπρουλιάρα βρετανική κωλάρα του! Η επειδή το φυτό έξω από την βεράντα του ήταν βρώμικο κ δεν μύριζε σαν καθαριστικό λεκάνης!!!
Εκεί όμως που πραγματικά γίνεται πάρτι ανοησίας είναι όταν όλοι αυτοί οι εκλεκτικοί βορειοευρω-πέη αποφασίζουν να ασχοληθούν με το φαγητό…. ΙΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥ ΒΑΣΤΑΤΕ ΤΟΥΡΚΟΙ Τα ΑΡΜΑΤΑ, μιλάμε για την φοβερή σφαγή.
Είναι ο Μπλακπουλιώτης ικανός να γράψει 24245255 παραγράφους πως του έτυχε το τραγικό το μπιφτέκι του να μην είναι αρκετά τζούση. Ή πως δεν έτρεξε ο υπάλληλος του ξενοδοχείου να πετάξει ΟΛΟ το μπουφέ επειδή μία μέλισσα πήγε στο καρπούζι. Ή πως δεν κατάφερε να χορτάσει μετά από πρωινό ισοδύναμο 234 χιλιάδων θερμίδων και πέρασε άσχημα.
Άσε, άσε με είπα, μην με κρατάς, γιατί τα έχω πάρει πολύ στην κράνα.
Και καλά να σου παραπονιέται ένας άνθρωπος από καμιά χώρα με πχιοτική κουζίνα!!! ΤΟΛΜΑΝΕ κ παραπονιούται κάτι Φρανκφουρτιώτες κ κάτι Μπριστολιότες που δεν υπάρχει πιο τραγικό για τα γευστικόνια του άθρωπα από Γερμανική κ Αγγλική κουζίνα. Που βασικά το «Αγγλική κουζίνα» είναι, όπως κ το «Γερμανική κουζίνα», σούπερ οξύμωρα! άλλα έχε χάρη που δεν θέλω να εκνευριστώ, γι αυτό δεν λέω περισσότερα.
Άσε δε που καταλαβαίνεις από τις κριτικές τους ότι έρχονται στην ομορφότερη χώρα του παγκόσμιου σύμπαντος (enter Greece) και περνάνε όλες τις διακοπές μέσα σε ένα ξενοδοχείο κλεισμένοι, να περιμένουνε πότε θα ανοίξει ο μπουφές κ πότε θα αρχίσει το Happy Hour στα ποτά για να σαβουρώσουν!! Μαλάκες.
Α ρε πούστη μου, τώρα που θα πάω Χανιό δεν θα πετύχω Γκλασκοβιώτη; θα τον αρχίσω σε κάτι μάπες από τις πολύ περιποιημένες. Γελοίοι. Που δεν φτάνει που σας προσφέρουμε τις παραλίες μας, τα ξενοδοχεία μας, τον ήλιο μας, το υπέροχο κλίμα μας, την κρητική κουζίνα μας την μοναδική, τα χίλια μύρια, έχετε κ παράπονο!!! Ουστ! αχάριστοι.
Κ μας πήρατε κ τα Γλυπτά του Παρθενώνα, τώρα που το θυμήθηκα!!! Λαμόγια, γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ
Άσε ρε πούστη μου, άσε με μην με κρατάτε λέμε, να τον σπάσω στο ξύλο τον ασπρουλιάρη!!!!!!!!!
Εν τω μεταξύ θυμάμαι τώρα κ άλλα και κορώνω! Που όταν πήγαινα στο Μπρήτησχ Κάουνσηλ για να μάθω Αγγλικά, μία από τις πρώτες εκθέσεις που μας έβαλαν να γράψουμε ήταν… ήταν… ήταν… ναι σωστά μάντεψες ένα "γράμμα σε ένα ξενοδοχείο χώρας της Μεσογείου που δεν ήμασταν ικανοποιημένοι και θέλαμε τα λεφτά μας πίσω"…. Μην μου πεις ότι δεν έχεις γράψει κι εσύ τέτοια έκθεση, θα αυτοπυρποληθώ (αφού γυρίσω από Χανιά), εννοείται ότι έχεις γράψει!!!!!
Κατάλαβες τώρα γιατί σου λέω ότι τα λαμόγια έχουν the fly;
Sunday, July 5
Γλυκειά σιγουρία
Τον πρώτο καιρό που είσαι με έναν άνθρωπο, που τον έχεις πρωτογνωρίσει κ είσαι γοητευμένος από αυτόν, και χαίρεσαι που μπήκε στην καθημερινότητά σου, κ όταν είστε μαζί η διάθεσή σου είναι υπέροχη κ θέλεις να χορέψεις κ να τραγουδήσεις σαν τον Fred Astair, είναι ίσως η καλλίτερη περίοδός ενός γκομενιλικιού.
Καθώς όμως περνά ο καιρός, και με την προϋπόθεση ότι συνεχίζεται να βλέπεστε κ να έχετε ενδιαφέρον ο ένας για τον άλλο (γιατί όπως ξέρεις πολύ καλά σέξυ βιούερ εμείς οι άνθρωποι όταν βλέπουμε ότι ο άλλος δεν ανταποκρίνεται στην εικόνα που είχαμε για αυτόν πριν καν τον γνωρίσουμε, στο ρόλο που είχαμε δώσει στο "γκόμενος", χωρίζουμε και μάλιστα θυμωμένοι που ο άλλος μας πρόδωσε...) τα πράγματα κάθονται.
Ο άλλος γίνεται λίγο δεδομένος, η πρώτη εντύπωση η ωραία η γοητευτική παύει πια να είναι πρώτη κ γίνεται ρουτίνα, η χαρά που τον γνώρισες κ τον έχεις αποκτά μία άλλη χροιά, μία διαφορετική βαρύτητα - ίσως λίγο πιο βαθιά κ ουσιαστική αλλά κ περισσότερο κρυφή.
Με αποτέλεσμα να βαραίνει η καθημερινότητα, να μην είναι πια έτσι ζουμερή κ ενδιαφέρουσα όπως τον πρώτο καιρό...
Μη γελαστείς, μικρέ ερωτευμένε. Μην γελαστείς κ φοβηθείς ότι κάτι έχασες...
Είναι φυσιολογικό αυτό το στάδιο. Και θα φέρει κάτι πολύ πολύ πολύ ωραίο.
Θα φέρει μία γλυκιά σιγουριά, μία γόνιμη χαλάρωση, μία ζεστή εμπιστοσύνη. Και μέσα σε αυτό το κλίμα, θα δεις ξαφνικά να ξαναζείς αυτές τις πρώτες στιγμές του έρωτά σου. Θα χαίρεσαι πάλι τον άλλον άνθρωπο, θα μπορείς να γελάς κ να αστειεύεσαι μαζί του, θα απολαμβάνεις την συνύπαρξη. Και μάλιστα, τώρα, επειδή θα έχεις μάθει πιο πολλά για αυτόν, και επειδή θα τον έχεις συνηθίσει αρκετά (γιατί μην μου πεις ότι δεν ξέρεις ότι ακόμα κ αυτά που μας γεμίζουν χαρά όταν είναι κανουργιοερχόμενα χρειάζεται λίγο χρόνος να τα συνηθίσουμε) θα είναι ακόμα πιο απολαυστικά τα γλυκάδια.
Υπομονή λοιπόν. Μην τρομάζεις με την πρώτη δυσκολία - κ μην φεύγεις. Αν υπάρχει πραγματικό ενδιαφέρον κ ερωτική επιθυμία, τότε όλα τα άλλα θα γίνουν. Ακόμα κ αν χαλάνε πότε πότε.
Καθώς όμως περνά ο καιρός, και με την προϋπόθεση ότι συνεχίζεται να βλέπεστε κ να έχετε ενδιαφέρον ο ένας για τον άλλο (γιατί όπως ξέρεις πολύ καλά σέξυ βιούερ εμείς οι άνθρωποι όταν βλέπουμε ότι ο άλλος δεν ανταποκρίνεται στην εικόνα που είχαμε για αυτόν πριν καν τον γνωρίσουμε, στο ρόλο που είχαμε δώσει στο "γκόμενος", χωρίζουμε και μάλιστα θυμωμένοι που ο άλλος μας πρόδωσε...) τα πράγματα κάθονται.
Ο άλλος γίνεται λίγο δεδομένος, η πρώτη εντύπωση η ωραία η γοητευτική παύει πια να είναι πρώτη κ γίνεται ρουτίνα, η χαρά που τον γνώρισες κ τον έχεις αποκτά μία άλλη χροιά, μία διαφορετική βαρύτητα - ίσως λίγο πιο βαθιά κ ουσιαστική αλλά κ περισσότερο κρυφή.
Με αποτέλεσμα να βαραίνει η καθημερινότητα, να μην είναι πια έτσι ζουμερή κ ενδιαφέρουσα όπως τον πρώτο καιρό...
Μη γελαστείς, μικρέ ερωτευμένε. Μην γελαστείς κ φοβηθείς ότι κάτι έχασες...
Είναι φυσιολογικό αυτό το στάδιο. Και θα φέρει κάτι πολύ πολύ πολύ ωραίο.
Θα φέρει μία γλυκιά σιγουριά, μία γόνιμη χαλάρωση, μία ζεστή εμπιστοσύνη. Και μέσα σε αυτό το κλίμα, θα δεις ξαφνικά να ξαναζείς αυτές τις πρώτες στιγμές του έρωτά σου. Θα χαίρεσαι πάλι τον άλλον άνθρωπο, θα μπορείς να γελάς κ να αστειεύεσαι μαζί του, θα απολαμβάνεις την συνύπαρξη. Και μάλιστα, τώρα, επειδή θα έχεις μάθει πιο πολλά για αυτόν, και επειδή θα τον έχεις συνηθίσει αρκετά (γιατί μην μου πεις ότι δεν ξέρεις ότι ακόμα κ αυτά που μας γεμίζουν χαρά όταν είναι κανουργιοερχόμενα χρειάζεται λίγο χρόνος να τα συνηθίσουμε) θα είναι ακόμα πιο απολαυστικά τα γλυκάδια.
Υπομονή λοιπόν. Μην τρομάζεις με την πρώτη δυσκολία - κ μην φεύγεις. Αν υπάρχει πραγματικό ενδιαφέρον κ ερωτική επιθυμία, τότε όλα τα άλλα θα γίνουν. Ακόμα κ αν χαλάνε πότε πότε.
Show biz verbz of da week
Kράτησαν τον Michael Jackson από το νούμερο 1 της Αγγλίας οι Cascada με το Evacuate The Dancefloor, το καινούργιο νούμερο 1 της Μεγάλης Βρετανίας. Συγγνώμη, δεν ξέρω τι λέτε εσείς, δεν είναι (μόνο) ότι έχω πάθει Μαηκολτζακσονήτηδα αλλά, αντικειμενικά τώρα, το Man in The Mirror, (που είναι στο νούμερο 2) είναι 25567898474067467 φορές καλλίτερο τραγούδι. Αντικειμενικά. Να δες κι εσύ κ πες:
άμα σου αρέσει αυτή η παπαριά μην μου το πεις, θα πάθω θλίψη.
Κονταροχτυπήθηκαν οι συμπαθέστατοι πρωταγωνιστές του Ice Age 3, με τα μαλακισμένα ρομπότ των Tranformers 2 για την πρώτη θέση στο USA Box Office αυτήν την βδομάδα. Τελικά συμβήκε το παράδοξο κ οι δύο ταινίες να έχουν τις ίδιες εισπράξεις, 42μιση εκατομμύρια δολλάρια... όμως την πρώτη θέση παίρνει το Ice Age γιατί, αφ ενός παιζόταν σε λιγότερες αίθουσες, άρα είχε καλλίτερο μέσο όρο εισπράξεων ανά αίθουσα, κ αφέ δύο διότι το Transformes είναι ίσως η πιο απίστευτη μαλακία που έχει βγει ποτέ στα σινεμά από καταβολής κόσμου. Ειλικρινά, κάνει το Βασικό Ένστικτο να μοιάζει τουλάχιστον Ταρκόφσκι. ΜΗ ΠΑΣ ΝΑ ΔΕΙΣ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ακόμα κ αν η θεία σου δούλευε υπέυθυνη κυλικείου στα γυρίσματα. Ανούσιο μιλιτάρη πόρν, χωρίς καμία στάλα διασκέδασης, μπλιάξ! Δες εδώ το trailer του Ice Age, κ μην ξεχνάς ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ TRANSFORMERS - THE REVENGE OF THE BOREDOM.
Λύσιαξαν τα μήντια με το Θάνατο (επίτηδες έβαλα κεφαλαίο) του Michael Jackson κ έχουν ξεσκιστεί στα άρθρα: "Πως το Thriller άλλαξε την μουσική βιομηχανία", "Πόσα άλμπουμ προετοίμαζε ο μακαρίτης" (2), "Γιατί ο μακαρίτης κ η Jackie O πιαστήκανε μαλλί με μαλλί με αφορμή το βιβλίο-βιογραφία του Μάηκολ", "Πως ο Μάηκολ γνώρισε την Νταϊάνα", "Γιατί η Pepsi κ ο μακαρίτης άλλαξαν τα δεδομένα στην διαφήμιση από διάσημους"... δεν προλαβαίνω να διαβάζω ρε πούστη μου σταδγιάλα. Εντάξει, αυτό δεν είναι καλοκαίρι, είναι το φεστιβάλ ΜαηκολΤζακσονθανάτεια 2009! Εν τω μεταξύ η "κηδεία" του θα γίνει την Τρίτη κ το Λος Άντζελες θα είναι υπό μέτρα ασφαλείας παρόμοια με αυτά που λαμβάνονται όταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ επισκέπτεται εχθρική χώρα. Η Τελετή (ναι, καλά το έβαλα το Κεφαλαίο) θα είναι σε παραγωγή του τύπου που είναι παραγωγός στα Grammy! Καλά το έλεγα χτες στο γκομενάκι: Καλή μία ούμπερ διασημότητα, αλλά ακόμα καλλίτερη μία νεκρή ούμπερ διασημότητα. σνιφ
Προσπαθεί για την επιτυχία η Δήμητρα Γαλάνη. Έβγαλε ένα remix album, με τον πιο 80ζ τίτλο όλων των εποχών. Πίξελ. Όχι, όχι, όχι, όχι, όχι, όχι... ΟΧΙ. Από την άλλη... σαν πνεύμα ο τίτλος είναι σε σύμπνοια με το περιεχόμενο του cd. 80ζ.
Έκλεισε οριστικά η συμφωνία! Ο πιο διάσημος ανοιχτός gay του τηλεοπτικού Hollywood, ο Neil Harris θα παρουσιάσει τα επόμενα Emmys, στις 20 Σεπτεμβρίου. Είναι αυτός που κλέβει την παράσταση στο How I met Your Mother, μπηχόλντ:
Αναρωτιέμαι για ποιόν λόγο η ένωση ελληνικών δισκογραφικών εταιριών έχει σταματήσει την δημοσιοποίηση των charts στην Ελλάδα στην 17 βδομάδα του χρόνου (πριν από πάνω από δύο μήνες)... χμφ χμφ χμφ χμφ... όχι ότι θα είχε σημασία να ξέρουμε ποιο άλμπουμ πουλάει 150 αντίτυπα κ έτσι πάει νούμερο 1... απλά... λες να συμβαίνει κάτι; αρονό. Πάντως την τελευταία βδομάδα για την οποία έχουμε στοιχεία οι Depeche Mode ήταν νούμερο 1. με 43 cd πουλημένα. (καλά, καλά, πλάκα κάνω).
Μπορείςνα μαντέψεις τι κοινό έχουν τα παρακάτω τέσσερα γκρούπ καλλιτεχνών;
A - Rolling Stones + Celine Dion + Elton John + Depeche Mode
B - Pet Shop Boys + U2 + Whitney Houston + Britney + Duran Duran + Iron Maiden + Gloria Estefan
Γ - Nirvana + Oasis + REM + Janet Jackson + George Michael + Madonna + Herbert Von Karayan
Δ - Roxette + Barbra Streisand + Kylie + Spice Girls + Pink FLoyd + Queen
Η απάντηση ακριβώς κάτω από το τελευταίο εξώφυλλο του Entertainment Weekly:
Λοιπόν η απάντηση στο quiz με τα ζάμπλουτα δώρα:
Οι καλλιτέχνες του γκρούπ Α έχουν πουλήσει, όλοι μαζί, σε όλη την καριέρα τους 750 μύρρια ηχογραφήσεις.
Οι καλλιτέχνες του γκρούπ Β έχουν πουλήσει, όλοι μαζί, σε όλη την καριέρα τους 750 μύρρια ηχογραφήσεις.
Οι καλλιτέχνες του γκρούπ Γ έχουν πουλήσει, όλοι μαζί, σε όλη την καριέρα τους 750 μύρρια ηχογραφήσεις.
Οι καλλιτέχνες του γκρούπ Δ έχουν πουλήσει, όλοι μαζί, σε όλη την καριέρα τους 750 μύρρια ηχογραφήσεις.
Ο Κύριος στο εξώφυλλο απού πάνου έχει πουλήσει, μόνος του, σε όλη την καριέρα του, 750 εκατομμύρια ηχοφραφήσεις. Και που είσαι ακόμα.
άμα σου αρέσει αυτή η παπαριά μην μου το πεις, θα πάθω θλίψη.
Κονταροχτυπήθηκαν οι συμπαθέστατοι πρωταγωνιστές του Ice Age 3, με τα μαλακισμένα ρομπότ των Tranformers 2 για την πρώτη θέση στο USA Box Office αυτήν την βδομάδα. Τελικά συμβήκε το παράδοξο κ οι δύο ταινίες να έχουν τις ίδιες εισπράξεις, 42μιση εκατομμύρια δολλάρια... όμως την πρώτη θέση παίρνει το Ice Age γιατί, αφ ενός παιζόταν σε λιγότερες αίθουσες, άρα είχε καλλίτερο μέσο όρο εισπράξεων ανά αίθουσα, κ αφέ δύο διότι το Transformes είναι ίσως η πιο απίστευτη μαλακία που έχει βγει ποτέ στα σινεμά από καταβολής κόσμου. Ειλικρινά, κάνει το Βασικό Ένστικτο να μοιάζει τουλάχιστον Ταρκόφσκι. ΜΗ ΠΑΣ ΝΑ ΔΕΙΣ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ακόμα κ αν η θεία σου δούλευε υπέυθυνη κυλικείου στα γυρίσματα. Ανούσιο μιλιτάρη πόρν, χωρίς καμία στάλα διασκέδασης, μπλιάξ! Δες εδώ το trailer του Ice Age, κ μην ξεχνάς ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ TRANSFORMERS - THE REVENGE OF THE BOREDOM.
Λύσιαξαν τα μήντια με το Θάνατο (επίτηδες έβαλα κεφαλαίο) του Michael Jackson κ έχουν ξεσκιστεί στα άρθρα: "Πως το Thriller άλλαξε την μουσική βιομηχανία", "Πόσα άλμπουμ προετοίμαζε ο μακαρίτης" (2), "Γιατί ο μακαρίτης κ η Jackie O πιαστήκανε μαλλί με μαλλί με αφορμή το βιβλίο-βιογραφία του Μάηκολ", "Πως ο Μάηκολ γνώρισε την Νταϊάνα", "Γιατί η Pepsi κ ο μακαρίτης άλλαξαν τα δεδομένα στην διαφήμιση από διάσημους"... δεν προλαβαίνω να διαβάζω ρε πούστη μου σταδγιάλα. Εντάξει, αυτό δεν είναι καλοκαίρι, είναι το φεστιβάλ ΜαηκολΤζακσονθανάτεια 2009! Εν τω μεταξύ η "κηδεία" του θα γίνει την Τρίτη κ το Λος Άντζελες θα είναι υπό μέτρα ασφαλείας παρόμοια με αυτά που λαμβάνονται όταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ επισκέπτεται εχθρική χώρα. Η Τελετή (ναι, καλά το έβαλα το Κεφαλαίο) θα είναι σε παραγωγή του τύπου που είναι παραγωγός στα Grammy! Καλά το έλεγα χτες στο γκομενάκι: Καλή μία ούμπερ διασημότητα, αλλά ακόμα καλλίτερη μία νεκρή ούμπερ διασημότητα. σνιφ
Προσπαθεί για την επιτυχία η Δήμητρα Γαλάνη. Έβγαλε ένα remix album, με τον πιο 80ζ τίτλο όλων των εποχών. Πίξελ. Όχι, όχι, όχι, όχι, όχι, όχι... ΟΧΙ. Από την άλλη... σαν πνεύμα ο τίτλος είναι σε σύμπνοια με το περιεχόμενο του cd. 80ζ.
Έκλεισε οριστικά η συμφωνία! Ο πιο διάσημος ανοιχτός gay του τηλεοπτικού Hollywood, ο Neil Harris θα παρουσιάσει τα επόμενα Emmys, στις 20 Σεπτεμβρίου. Είναι αυτός που κλέβει την παράσταση στο How I met Your Mother, μπηχόλντ:
Αναρωτιέμαι για ποιόν λόγο η ένωση ελληνικών δισκογραφικών εταιριών έχει σταματήσει την δημοσιοποίηση των charts στην Ελλάδα στην 17 βδομάδα του χρόνου (πριν από πάνω από δύο μήνες)... χμφ χμφ χμφ χμφ... όχι ότι θα είχε σημασία να ξέρουμε ποιο άλμπουμ πουλάει 150 αντίτυπα κ έτσι πάει νούμερο 1... απλά... λες να συμβαίνει κάτι; αρονό. Πάντως την τελευταία βδομάδα για την οποία έχουμε στοιχεία οι Depeche Mode ήταν νούμερο 1. με 43 cd πουλημένα. (καλά, καλά, πλάκα κάνω).
Μπορείςνα μαντέψεις τι κοινό έχουν τα παρακάτω τέσσερα γκρούπ καλλιτεχνών;
A - Rolling Stones + Celine Dion + Elton John + Depeche Mode
B - Pet Shop Boys + U2 + Whitney Houston + Britney + Duran Duran + Iron Maiden + Gloria Estefan
Γ - Nirvana + Oasis + REM + Janet Jackson + George Michael + Madonna + Herbert Von Karayan
Δ - Roxette + Barbra Streisand + Kylie + Spice Girls + Pink FLoyd + Queen
Η απάντηση ακριβώς κάτω από το τελευταίο εξώφυλλο του Entertainment Weekly:
Λοιπόν η απάντηση στο quiz με τα ζάμπλουτα δώρα:
Οι καλλιτέχνες του γκρούπ Α έχουν πουλήσει, όλοι μαζί, σε όλη την καριέρα τους 750 μύρρια ηχογραφήσεις.
Οι καλλιτέχνες του γκρούπ Β έχουν πουλήσει, όλοι μαζί, σε όλη την καριέρα τους 750 μύρρια ηχογραφήσεις.
Οι καλλιτέχνες του γκρούπ Γ έχουν πουλήσει, όλοι μαζί, σε όλη την καριέρα τους 750 μύρρια ηχογραφήσεις.
Οι καλλιτέχνες του γκρούπ Δ έχουν πουλήσει, όλοι μαζί, σε όλη την καριέρα τους 750 μύρρια ηχογραφήσεις.
Ο Κύριος στο εξώφυλλο απού πάνου έχει πουλήσει, μόνος του, σε όλη την καριέρα του, 750 εκατομμύρια ηχοφραφήσεις. Και που είσαι ακόμα.
Labels: Show Bizz Verbs of the Week, UK number 1, USA Box Office number 1
Αυτό το μπλόγκ αρνείται να πεθάνει (από την ζέστη)
Καλά, μιλάμε τέτοια Παντελής Έλλειψη έμπνευσης ούτε ο Παντελής Θαλασσινός...
O Θεός να σε φυλάει ένα πράγμα, α πα πα πα πα!
Μάλλον με έχει κατατονιάσει ο θάνατος του Michael Jackson, από τότε δεν μπορώ να φάω, δεν μπορώ να κοιμηθώ, δεν μπορώ να γράψω. Επειδή όμως κ τρώω κ κοιμάμαι (καταραμένη μάχη για την επιβίωση ασταδγιάλα) έστω κ με το ζόρι, αποφάσισα να γράψω κ με το ζόρι. χα!
Ιδού τι: για το βιβλίο που τελείωσα σήμερα το ξημέρωμα
Ο Μανδραγόρας, η μαρτυρία του Υβ Γκουντρόν είναι ο τίτλος του.
Και έχει πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα. Σε ένα νησί στο μέσο του Βόρειου Ατλαντικού, ζει μία κοινότητα χωρίς καμία καμία καμία άνεση του σύγχρονου πολιτισμού κ της τεχνολογίας. Δεν ξέρουν ηλεκτρισμό, δεν ξέρουν ιατρική, δεν ξέρουν μηχανοκίνηση, δεν ξέρουν τυπογραφία και υπολογιστές, τίποτε δεν ξέρουν.
Ζουν ως αγρότες ακόμα και πιο πίσω από τον μεσαίωνα. Οι άνθρωποι έχουν προσδόκιμο ζωής τα 35 χρόνια, πεθαίνουν από γρίππες, βασίζονται στην χειρονακτική καλλιέργεια της γης για την επιβίωσή τους...
Το περίεργο; Όλα αυτά συμβαίνουν στο... τώρα! Ναι, στην τωρινή εποχή!
Τι γίνεται όμως όταν μία νεαρή Μασαχουσιώτισα εμφανίζεαι ξαφνικά σε αυτήν την κοινότητα; Πως επηρεάζει την πραγματικότητά των ανθρώπων της κοινότητας; Τι αλυσιδωτές αντιδράσεις προκαλεί αυτή που ξέρει την ύπαρξη των φρένων για τα κάρα, της ασπιρίνης για τον πυρετό κ άλλω αδιανόητων στους κατοίκους του χωριού επιτευγμάτων;
χμφ χμφ χμφ χμφ
Περίεργο βιβλίο, με ιδιαίτερη φωνή κ πλοκή - είναι μια επιστημονική φαντασία με πολύ σκεψ σκεψ εντατίκ, μία μελέτη πάνω στην επιρροή της τεχνολογίας πάνω στην ζωή μας. Αλλά μελέτη ευκολοδιάβαστη, καθόλου ακαδημαϊκή.
Είναι πολύ ενδιαφέρον να βλέπεις πως η έλλειψη τεχνολογίας αλλάζει την καθημερινότητα των ανθρωπων. Και η συγγραφέας το κάνει πολύ επιτυχημένα. Ούτε μία στιγμή δεν κλωτσάει το βιβλίο, δεν σε κάνει να πεις "αμάν πια, τι διαβάζω πάλι ο τρελός, δεν γίνονται αυτά τα πράγματα". Παρά το θέμα και το setting του.
Μία χαρά, λοιπόν. Δεν είναι εξαιρετικό βιβλίο, αλλά είναι καλό.
τι μου άρεσε πολύ στο βιβλίο: τα μικρά μαργαριτάρια σοφίας που πετάνε οι πρωταγωνιστές σε διάφορες φάσεις. Είναι καλά τοποθετημένα ώστε να ταιριάζουν με το υπόλοιπο κείμενο, δεν μοιάζουν παράταιρα δηλαδή με ό,τι γίνεται. Αυτό είναι δύσκολο, trust me. επίσης, πρώτη φορά και μπράβο στην συγγραφέα, μου άρεσε που το τέλος είναι... αλλά ας μην σου πω, δεν θέλω να κάνω σπόηλερζ.
Τι δεν μου άρεσε: Δεν είχε καθόλου σεξάκοι. Έλεος ρε πούστη μου, λογοτεχνία χωρίς σεξάκοι είναι σαν σεξάκοι χωρίς αγκαλιές. Έλεος. γκρ γκρ γκρ
O Θεός να σε φυλάει ένα πράγμα, α πα πα πα πα!
Μάλλον με έχει κατατονιάσει ο θάνατος του Michael Jackson, από τότε δεν μπορώ να φάω, δεν μπορώ να κοιμηθώ, δεν μπορώ να γράψω. Επειδή όμως κ τρώω κ κοιμάμαι (καταραμένη μάχη για την επιβίωση ασταδγιάλα) έστω κ με το ζόρι, αποφάσισα να γράψω κ με το ζόρι. χα!
Ιδού τι: για το βιβλίο που τελείωσα σήμερα το ξημέρωμα
Ο Μανδραγόρας, η μαρτυρία του Υβ Γκουντρόν είναι ο τίτλος του.
Και έχει πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα. Σε ένα νησί στο μέσο του Βόρειου Ατλαντικού, ζει μία κοινότητα χωρίς καμία καμία καμία άνεση του σύγχρονου πολιτισμού κ της τεχνολογίας. Δεν ξέρουν ηλεκτρισμό, δεν ξέρουν ιατρική, δεν ξέρουν μηχανοκίνηση, δεν ξέρουν τυπογραφία και υπολογιστές, τίποτε δεν ξέρουν.
Ζουν ως αγρότες ακόμα και πιο πίσω από τον μεσαίωνα. Οι άνθρωποι έχουν προσδόκιμο ζωής τα 35 χρόνια, πεθαίνουν από γρίππες, βασίζονται στην χειρονακτική καλλιέργεια της γης για την επιβίωσή τους...
Το περίεργο; Όλα αυτά συμβαίνουν στο... τώρα! Ναι, στην τωρινή εποχή!
Τι γίνεται όμως όταν μία νεαρή Μασαχουσιώτισα εμφανίζεαι ξαφνικά σε αυτήν την κοινότητα; Πως επηρεάζει την πραγματικότητά των ανθρώπων της κοινότητας; Τι αλυσιδωτές αντιδράσεις προκαλεί αυτή που ξέρει την ύπαρξη των φρένων για τα κάρα, της ασπιρίνης για τον πυρετό κ άλλω αδιανόητων στους κατοίκους του χωριού επιτευγμάτων;
χμφ χμφ χμφ χμφ
Περίεργο βιβλίο, με ιδιαίτερη φωνή κ πλοκή - είναι μια επιστημονική φαντασία με πολύ σκεψ σκεψ εντατίκ, μία μελέτη πάνω στην επιρροή της τεχνολογίας πάνω στην ζωή μας. Αλλά μελέτη ευκολοδιάβαστη, καθόλου ακαδημαϊκή.
Είναι πολύ ενδιαφέρον να βλέπεις πως η έλλειψη τεχνολογίας αλλάζει την καθημερινότητα των ανθρωπων. Και η συγγραφέας το κάνει πολύ επιτυχημένα. Ούτε μία στιγμή δεν κλωτσάει το βιβλίο, δεν σε κάνει να πεις "αμάν πια, τι διαβάζω πάλι ο τρελός, δεν γίνονται αυτά τα πράγματα". Παρά το θέμα και το setting του.
Μία χαρά, λοιπόν. Δεν είναι εξαιρετικό βιβλίο, αλλά είναι καλό.
τι μου άρεσε πολύ στο βιβλίο: τα μικρά μαργαριτάρια σοφίας που πετάνε οι πρωταγωνιστές σε διάφορες φάσεις. Είναι καλά τοποθετημένα ώστε να ταιριάζουν με το υπόλοιπο κείμενο, δεν μοιάζουν παράταιρα δηλαδή με ό,τι γίνεται. Αυτό είναι δύσκολο, trust me. επίσης, πρώτη φορά και μπράβο στην συγγραφέα, μου άρεσε που το τέλος είναι... αλλά ας μην σου πω, δεν θέλω να κάνω σπόηλερζ.
Τι δεν μου άρεσε: Δεν είχε καθόλου σεξάκοι. Έλεος ρε πούστη μου, λογοτεχνία χωρίς σεξάκοι είναι σαν σεξάκοι χωρίς αγκαλιές. Έλεος. γκρ γκρ γκρ
Friday, July 3
Ε λοιπόν ναι, οι πραγματικοί στάρς είναι ταπεινοί κ βάζουν ψυχούλα σε ότι κάνουν
Σήμερα έλαβα αυτό με το ταχυδρομείο:
συγκινητικό; θόυτφουλ; γκρέητφουλ; ναι, σε όλα
θα μου πεις μπορεί η Whitney να το κάνει όλο αυτό γιατί βγάζει το νέο της cd, I Look To You, σε λίγο καιρό... κ έτσι προωθεί την υπόθεσή της...
δεν πειράζει όμως, ακόμα κ έτσι, το γεγονός ότι έκανε τον κόπο να μου γράψει αφιέρωση, να μάθει ελληνικά (oso imoun xomeni sta) κ να πάει μόνη της στο ταχυδρομείο για να την ταχυδρομήσει την κάρτα είναι σημαντικό.
συγκινητικό; θόυτφουλ; γκρέητφουλ; ναι, σε όλα
θα μου πεις μπορεί η Whitney να το κάνει όλο αυτό γιατί βγάζει το νέο της cd, I Look To You, σε λίγο καιρό... κ έτσι προωθεί την υπόθεσή της...
δεν πειράζει όμως, ακόμα κ έτσι, το γεγονός ότι έκανε τον κόπο να μου γράψει αφιέρωση, να μάθει ελληνικά (oso imoun xomeni sta) κ να πάει μόνη της στο ταχυδρομείο για να την ταχυδρομήσει την κάρτα είναι σημαντικό.
Thursday, July 2
Η Levis, η 4η Ιουλίου, η Αμερική κ ο Σολωμός της
Η νέα διαφήμιση της Levis, από την Wieden+Kennedy, την διαφημιστική που έκανε την Nike αυτό που είναι, έχει ξεφύγει.
Βγήκε μερικές μέρες πριν την 4η Ιουλίου, εθνική εορτή των ΗΠΑ, και προσπαθεί να "ορίσει" μία νέα μορφή "αμερικανικότητας". Μάλλον.
Πως το κάνει; πολύ έξυπνα. Χρησιμοποιεί ένα ποίημα του Walt Whitman, του Σολωμού των Αμερικάνων, αρχετυπικού Αμερικάνου ποιητή του 19ου αιώνα, το οποίο μιλά για την πατρίδα και με μία σειρά από ενδοφλέβια δυνατές εικόνες "ντύνει" τις ιδέες του ποιητή.
Για πιο δυνατό εφέ, χρησιμοποιεί κ την φωνή του! Η οποία καταγράφηκε το 1888 σε δίσκο από κερί να διαβάζει το απόσπασμα που ακούγεται στην διαφήμιση.
Τι να πω; Με εντυπωσιάζει η πολύ έξυπνη κ πειραγμένη χρήση συμβόλων της Αμερικής, με εντυπωσιάζει το πως οι εικόνες φλερτάρουν με την αλητία χωρίς όμως να ξεφεύγουν από το mainstream και με εντυπωσιάζει κ η φοβερή φωνή και απαγγελία του Whitman.
η διαφήμιση είναι ένα έργο τέχνης, όχι;
εδώ είσαι:
(Πως το είπες αυτό γλυκιά μου; "το χάσαμε το κορμί πατριώτη;" ... ... ...)
Βγήκε μερικές μέρες πριν την 4η Ιουλίου, εθνική εορτή των ΗΠΑ, και προσπαθεί να "ορίσει" μία νέα μορφή "αμερικανικότητας". Μάλλον.
Πως το κάνει; πολύ έξυπνα. Χρησιμοποιεί ένα ποίημα του Walt Whitman, του Σολωμού των Αμερικάνων, αρχετυπικού Αμερικάνου ποιητή του 19ου αιώνα, το οποίο μιλά για την πατρίδα και με μία σειρά από ενδοφλέβια δυνατές εικόνες "ντύνει" τις ιδέες του ποιητή.
Για πιο δυνατό εφέ, χρησιμοποιεί κ την φωνή του! Η οποία καταγράφηκε το 1888 σε δίσκο από κερί να διαβάζει το απόσπασμα που ακούγεται στην διαφήμιση.
Τι να πω; Με εντυπωσιάζει η πολύ έξυπνη κ πειραγμένη χρήση συμβόλων της Αμερικής, με εντυπωσιάζει το πως οι εικόνες φλερτάρουν με την αλητία χωρίς όμως να ξεφεύγουν από το mainstream και με εντυπωσιάζει κ η φοβερή φωνή και απαγγελία του Whitman.
η διαφήμιση είναι ένα έργο τέχνης, όχι;
εδώ είσαι:
(Πως το είπες αυτό γλυκιά μου; "το χάσαμε το κορμί πατριώτη;" ... ... ...)
Ο χαφιές μου από την ΓΑΔΑ με ενημερώνει ότι...
Μεγάλος, λέει, προβληματισμός στις αστυνομικές αρχές της χώρας!
Αφορμή η ανακάλυψη, χτες το βράδυ σε ερημική τοποθεσία κοντά στην Έθνική Αθηνών Λαμίας, χιλιάδων κωλοτρυπίδων.
Οι κωλοτρυπίδες, θαμμένες πρόχειρα σε μικρό βάθος κάτω από μπάζα και χώμα, βρίσκονταν σε σχετικά καλή κατάσταση. Οι εγκληματολόγοι που τις εξέτασαν εικάζουν ότι πρέπει να πετάχτηκαν εκεί όχι περισσότερο από 7 μέρες πριν.
Η ανακάλυψη έγινε τυχαία όταν ένας φορτηγατζής που ήθελε να κάνει τσισάκια του του σταμάτησε στον υπαίθριο χώρο. Ο φορτηγατζής υπέστη ισχυρό κλονισμό από την εικόνα του πλήθους των κωλοτρυπίδων και αυτή τη στιγμή νοσηλεύεται στο Αιγινήτιο όπου δέχεται ψυχολογική υποστήριξη.
Εννοείται ότι τα λαγωνικά της αστυνομίας έχουν ξεκινήσει ήδη τις έρευνες για τον εντοπισμό των κατόχων κάθε κωλοτρυπίδας - επίσης αναζητείται και ο ή οι πιαθνοί δράστες της παράνομης απόρριψης.
Οι νομικές αρχές της χώρας αναρωτιούνται βάσει ποιού νομικού πλαισίου θα κινηθούν οι όποιες νομικές διαδικασίες... Η απόρριψη κωλοτρυπίδας ως μπάζο σύμφωνα με το γράμμα του νόμου δεν είναι αδίκημα.
Ωστόσο, ας περάσουμε αυτήν την γέφυρα όταν την φτάσουμε. Προς το παρόν στην Ασφάλεια ενδιαφέρονται να βρουν τους κατόχους κάθε κωλοτρυπίδας.
Οι αρχικές εικασίες λένε ότι οι κωλοτρυπίδες πρέπει να ανήκουν σε Έλληνες bloggers, των οποίων η μανία να διατυπώνουν γνώμη για το κάθετι, ειδικά για πράγματα για τα οποία δεν έχουν σφαιρική άποψη, είχε και κάποιες σωματικές παρενέργειες, namely να τους φυτρώνει μία δεύτερη κωλοτρυπίδα σε άσχετα σημεία του σώματός τους.
Και έτσι, τώρα η παροιμία αλλάζει, και γίνεται:
"Η γνώμη είναι σαν την κωλοτρυπίδα. Όλοι έχουν από μία. Εκτός από τους Έλληνες bloggers - που έχουν πολλές γνώμες για κάθε τι, άρα και περισσότερες κωλοτρυπίδες"
...τις οποίες προφανώς τις μαζεύουν και τις πετάνε ΠΑΡΑΝΟΜΑ σε ερημικές τοποθεσίες. Σοκαρισμένη η κοινή γνώμη.
παρακαλείται όποιος μπορεί να βοηθήσει στις έρευνες να το κάνει.
Αφορμή η ανακάλυψη, χτες το βράδυ σε ερημική τοποθεσία κοντά στην Έθνική Αθηνών Λαμίας, χιλιάδων κωλοτρυπίδων.
Οι κωλοτρυπίδες, θαμμένες πρόχειρα σε μικρό βάθος κάτω από μπάζα και χώμα, βρίσκονταν σε σχετικά καλή κατάσταση. Οι εγκληματολόγοι που τις εξέτασαν εικάζουν ότι πρέπει να πετάχτηκαν εκεί όχι περισσότερο από 7 μέρες πριν.
Η ανακάλυψη έγινε τυχαία όταν ένας φορτηγατζής που ήθελε να κάνει τσισάκια του του σταμάτησε στον υπαίθριο χώρο. Ο φορτηγατζής υπέστη ισχυρό κλονισμό από την εικόνα του πλήθους των κωλοτρυπίδων και αυτή τη στιγμή νοσηλεύεται στο Αιγινήτιο όπου δέχεται ψυχολογική υποστήριξη.
Εννοείται ότι τα λαγωνικά της αστυνομίας έχουν ξεκινήσει ήδη τις έρευνες για τον εντοπισμό των κατόχων κάθε κωλοτρυπίδας - επίσης αναζητείται και ο ή οι πιαθνοί δράστες της παράνομης απόρριψης.
Οι νομικές αρχές της χώρας αναρωτιούνται βάσει ποιού νομικού πλαισίου θα κινηθούν οι όποιες νομικές διαδικασίες... Η απόρριψη κωλοτρυπίδας ως μπάζο σύμφωνα με το γράμμα του νόμου δεν είναι αδίκημα.
Ωστόσο, ας περάσουμε αυτήν την γέφυρα όταν την φτάσουμε. Προς το παρόν στην Ασφάλεια ενδιαφέρονται να βρουν τους κατόχους κάθε κωλοτρυπίδας.
Οι αρχικές εικασίες λένε ότι οι κωλοτρυπίδες πρέπει να ανήκουν σε Έλληνες bloggers, των οποίων η μανία να διατυπώνουν γνώμη για το κάθετι, ειδικά για πράγματα για τα οποία δεν έχουν σφαιρική άποψη, είχε και κάποιες σωματικές παρενέργειες, namely να τους φυτρώνει μία δεύτερη κωλοτρυπίδα σε άσχετα σημεία του σώματός τους.
Και έτσι, τώρα η παροιμία αλλάζει, και γίνεται:
"Η γνώμη είναι σαν την κωλοτρυπίδα. Όλοι έχουν από μία. Εκτός από τους Έλληνες bloggers - που έχουν πολλές γνώμες για κάθε τι, άρα και περισσότερες κωλοτρυπίδες"
...τις οποίες προφανώς τις μαζεύουν και τις πετάνε ΠΑΡΑΝΟΜΑ σε ερημικές τοποθεσίες. Σοκαρισμένη η κοινή γνώμη.
παρακαλείται όποιος μπορεί να βοηθήσει στις έρευνες να το κάνει.
Tuesday, June 30
4 νόμοι της Ταξί-reality
1. Ο ταξιτζής είναι ο ιδιοκτήτης του δρόμου, για τον ίδιο ακριβώς λόγο που κ οι λαπάδες που δουλεύετε σε εταιρίες κ δουλειές γραφείου είστε ιδιοκτήτες της καρέκλας, του τηλεφώνου κ του κομπγιούτερ που σας δίνουν στην δουλειά. Επειδή είναι το βασικό εργαλείο εργασίας.
2. Ο ταξιτζής ξέρει από που να σε πάει. Αν σε πηγαίνει, πιχι, από το Μαρούσι στο κέντρο μέσω Νέας Χαλκηδόνας είναι γιατί ξέρει ότι ο άλλος δρόμος έχει πρόβλημα. Επιπλέον, μην ξεχνάς τον πρώτο νόμο.
3. Ο ταξιτζής δεν θέλει αντίρρηση στο θέμα τι ρέστα θα σου δώσει κ πόσους θα βάλει μέσα στο ταξί μαζί σου. Είναι προγραμματισμένος να επιλέξει την καλλίτερη χρηματοοικονομικά λύση, κ αν διαφωνείς είναι γιατί ως λαπάς δεν ξέρεις τι σου γίνεται! Επιπλέον, μην ξεχνάς τον πρώτο κ τον δεύτερο νόμο.
4. Αν ο ταξιτζής έχει επιλογή είναι υποχρεωμένος να επιλέξει αυτό που θα σου σπάσει τα νεύρα. Ακόμα κ αν η άλλη επιλογή δεν του στοιχίζει/κοστίζει τίποτε, είναι θέμα εκπαίδευσης του αλλά κ σου να διαλέξει αυτό που θα σε κάνει να βγεις από την κούρσα έξαλλος. Έτσι χτίζεις χαρακτήρα, λαπά! Επίσης μην ξεχνάς τους πρώτους 3 νόμους.
Show bizz verbs of the week
Πέθανε ο Michael Jackson. Έτσι απλά. Πέσαμε να κοιμηθούμε και ήταν ζωντανός. Και, μετά, ξυπνήσαμε την άλλη μέρα το πρωί κ είχε πεθάνει. Και τώρα τραγούδια του είναι στα νούμερα 11, 23, 25, 28, 30 κ 38 του UK Top 40. Ταυτόχρονα. Ενώ δίσκοι είναι στο νούμερο 1, 7, 14, 17 και 20 του album chart. Ταυτόχρονα. Μέσα σε δύο μέρες, από την Πέμπτη που πέθανε μέχρι το Σάββατο που σταματά η μέτρηση. Φαντάσου τι θα γίνει την άλλη εβδομάδα. Άμα έχεις άστρο, δεν πα να το θάψεις κάτω από εκατομμύρια χάπια και πλαστικές και αυτοκαταστροφές και αρνήσεις... θα λάμψει.
Έσκισε το δεύτερο μέρος των Transfomers στην Αμερική. Έκανε μέσα σε πέντε μέρες 201 εκατομμύρια δολλάρια. Και μάλιστα σε περίδο θανάτου Michael Jackson. Εμ, έτσι είναι οι Αμερικάνοι - δώς τους Military Porn και ρηχό χαρακτήρα κ πάρτους την ψυχή!
Έπαθα εγκεφαλικό όταν έμαθα ότι η Πέγκη Ζήνα ισχυρίζεται ότι είναι 34 χρονών. Ναι Ok, χουότέβερ, εσύ να είσαι καλά, εξάλλου στην ηλικία σου δεν είναι σωστό να σου κάνουμε αντιρρήσεις. Και να μην ξεχάσω, ότι η Νόνικα Γαληνέα είναι 15.
Περιμένουν με κομμένη ανάσα τα παγκόσμια κοινά την κηδεία του Michael Jackson, για να δουν αν ευσταθεί η φήμη ότι είχε γίνει Ισλαμιστής. Άραγε η νεκρώσιμος θα γίνει με ισλαμικές παραδόσεις ή με παραδόσεις μάρτύρων του Ιεχωβά; (η πίστη της οικογένειας Jackson). χμφ χμφ χμφ.
Λυσιάξατε κάριες ότι δεν σας άρεσε το νούμερο 1 στο UK Top 40 της προηγούμενης βδομάδας, το When Love Takes Over του David Guetta, και το ματιάσατε κ έπεσε από την κορυφή. Άμα ο άθρωπος είναι φαρμακοπούτσης... τέσπα... Το καινούργιο νούμερο 1 είναι πιο χάλια και από b side της Sinitta εκεί στα παλιά 80ζ. Να την χαίρεστε την μαλακία:
Έπεσε στα 6 χιλιάδες αντίτυπα το όριο πωλήσεων ενός album για να γίνει χρυσό εδώ στην Ελλάδα. Κάποτε, αν ένα άλμπουμ πουλούσε μόνο 6 χιλιάδες αντίτυπα, τον τραγουδιστή που το είχε βγάλει τον έπαιρναν τηλέφωνο από την εταιρία για να του πουν "έλα αγάπη, κάναμε μία μικρή αναδιοργάνωση στην Sony/EMI/Warner/Χουτόεβερ και από δευτέρα θα είσαι το δεξί χέρι του Μπαρμπά Μανωλιού στο κιουλυκείο της εταιρίας". Μα, 6 χιλιάδες; How mo low can you go?
Ετοιμάζεται το καινούργιο άλμπουμ της Χαρούλας. Πληροφορίες μου από ανθρώπους πολύ πολύ κοντά στην διαδικασία παραγωγής μιλάνε για λούπες και ηλεκτρονικούς ήχους. Εντάξει, δεν θα βγάλει ελέκτρο άλμπουμ, αλλά τουλάχιστον δεν θα είναι νησιώτικο!!!
Λατρεύω αυτό το τραγούδι του Michael Jackson. είναι μακράν το αγαπημένο μου.
Εσένα σέξυ βγιούερ; ποιό είναι το αγαπημένο σου τραγούδι του;
Labels: Show Bizz Verbs of the Week, UK number 1, USA Box Office number 1
Saturday, June 27
Προβατοσυζήτηση αληθινό περιστατικό συμβαίνει τώρα
Είμαι στον καναπέ και κλαίω με μαύρο δάκρυ λόγω του θανάτου του Michael Jackson.
(μην με ρωτάς γιατί, beats me, συσσωρευμένη θλίψη μάλλον που βρήκε καλή αφορμή να βγει, φυσιολογικά πράγματα)
σνιφ σνιφ κλαψ λυγμ σομπ σομπ λυγμ λυγμ σνιφ
Ταυτόχρονα τρώω καρπούζι, γιαμ γιαμ γιαμ γιαμ, και σουβλάκια και μπέηκον μάσρουμ μελτ (καλά οκ ομολογώ, αυτό το τελευταίο νοητά μόνο).
Δίπλα μου το γκομενάκι, τρώει και αυτό καρπούζι - και πότε πότε γυρίζει και με κοιτάζει απορημένο που έχω πλαντάξει στο θρήνο και σταυροκοπιέται και σκεψ σκεψ: "πάει σου λέει τρελάθηκε αυτός, ok everybody lay down on the floor and keep calm, ευτυχώς έχω ασφάλεια ζωής για παρανοϊκούς δολοφόνους".
Με τα πολλά αποφασίζει να αντιδράσει...
- Αμάν μου λέει, πως κάνεις έτσι! Λες και πέθανε και κανένας σημαντικός... έλεος, ρηλάξ μπόι! Άσε δε που ούτε που σου άρεσε ο μακαρίτης! Δύο χρόνια τώρα, ούτε μία φορά δεν σε είχα ακούσει να μιλάς γι αυτόν!!!!
εγκεφαλικό εγώ: ΟΜΗΤΖΗ! ΤΙ ΑΚΟΥΣΑΝ ΜΟΛΙΣ ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΜΟΥ;
- Τι είπες; Δεν είναι σημαντικός ο Michael Jackson; Καλά, δεν ντρέπεσαι καθόλου; δεν σέβεσαι τίποτε; Τίποτε; Αυτιά δεν έχεις; Μπλα μπλα αυτός που μπλα μπλα μπλα όταν μπλα μπλα που μπλα μπλα μπλα τόσα χρόνια μπλα μπλα μπλα Billie jean μπλα thriller μπλα μπλα εκατομμύρια πωλήσεις μπλα μπλα μπλα και τα βίντεά του μπλα μπλα μπλα.... Ξεχνάς ότι αν δεν ήταν αυτός θα ήμασταν ακόμα σκλάβοι στην Καρολίνα, στην φυτεία του Μπάρμπα Μπεν να μαζεύουμε πιλάφι σπυρωτό;
Με κοιτάει μη καταλαβαίνοντάς Χριστό! Λογικό, που να πάει το μυαλό του ανθρώπου ότι μπέρδεψα τις μειονότητες!!! λολ
- Ποιοί; μου λέει.
Συνειδητοποιώ το μικρό λαθάκι, το τόσο δα, και κάνω να τα μαζέψω...
- Ουπς, σόρη, από την λύπη, μπέρδεψα τις δύο αδικημένες κοινωνικές ομάδες...
και, αφού φάω ακόμα μία τσιμπιά από το καρπούζι μου ξαναλέω:
- τους μαύρους και εμάς, δηλαδή... χμφ χμφ χμφ χμφ...
Εκείνη την στιγμή, το γκομενάκι, από το σοκ μάλλον, κάνει μία απότομη κίνηση με το πιάτο του και του πέφτει ένα κομμάτι καρπούζι στο πανταλόνη του.
- Ο σήτ!
Δράττομαι της ευκαιρίας:
- Καλά να πάθεις, του λέω! Καλά να πάθεις. Σε τιμωρεί ο Μάηκολ που είπες ότι δεν ήταν τίποτε σπουδαίο! Όμως, επειδή ήταν πραγματικά σπουδαία ψυχή, σνιφ σνιφ σνιφ, σε τιμωρεί με έναν τρόπο καλόκαρδο και γλυκό. Σου ρίχνει καρπούζι στη βερμούδα! Για να μάθεις κ να καταλάβεις τι άθρωπας ήταν....
οκ. νομίζω πρέπει να βάζω σιγά σιγά αγγελία για καινούργιο γκομενάκι. αυτό ακόμα τρέχει.
ΥΓ:
Έχω στα χέρια μου νέα Ζυράννα "Το πάθος χίλιες φορές"! Ήταν να βγει Δευτέρα αλλά το βρήκα σήμερα στην Πολιτεία! Εννοείται το τσίμπησα! Yes! Έτοιμος για κατάδυση στον μαγικό κόσμο της (αφού όμως τελειώσω το βιβλίο που διαβάζω, δεν αφήνουμε βιβλία στην μέση, κλαίνε!).
(μην με ρωτάς γιατί, beats me, συσσωρευμένη θλίψη μάλλον που βρήκε καλή αφορμή να βγει, φυσιολογικά πράγματα)
σνιφ σνιφ κλαψ λυγμ σομπ σομπ λυγμ λυγμ σνιφ
Ταυτόχρονα τρώω καρπούζι, γιαμ γιαμ γιαμ γιαμ, και σουβλάκια και μπέηκον μάσρουμ μελτ (καλά οκ ομολογώ, αυτό το τελευταίο νοητά μόνο).
Δίπλα μου το γκομενάκι, τρώει και αυτό καρπούζι - και πότε πότε γυρίζει και με κοιτάζει απορημένο που έχω πλαντάξει στο θρήνο και σταυροκοπιέται και σκεψ σκεψ: "πάει σου λέει τρελάθηκε αυτός, ok everybody lay down on the floor and keep calm, ευτυχώς έχω ασφάλεια ζωής για παρανοϊκούς δολοφόνους".
Με τα πολλά αποφασίζει να αντιδράσει...
- Αμάν μου λέει, πως κάνεις έτσι! Λες και πέθανε και κανένας σημαντικός... έλεος, ρηλάξ μπόι! Άσε δε που ούτε που σου άρεσε ο μακαρίτης! Δύο χρόνια τώρα, ούτε μία φορά δεν σε είχα ακούσει να μιλάς γι αυτόν!!!!
εγκεφαλικό εγώ: ΟΜΗΤΖΗ! ΤΙ ΑΚΟΥΣΑΝ ΜΟΛΙΣ ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΜΟΥ;
- Τι είπες; Δεν είναι σημαντικός ο Michael Jackson; Καλά, δεν ντρέπεσαι καθόλου; δεν σέβεσαι τίποτε; Τίποτε; Αυτιά δεν έχεις; Μπλα μπλα αυτός που μπλα μπλα μπλα όταν μπλα μπλα που μπλα μπλα μπλα τόσα χρόνια μπλα μπλα μπλα Billie jean μπλα thriller μπλα μπλα εκατομμύρια πωλήσεις μπλα μπλα μπλα και τα βίντεά του μπλα μπλα μπλα.... Ξεχνάς ότι αν δεν ήταν αυτός θα ήμασταν ακόμα σκλάβοι στην Καρολίνα, στην φυτεία του Μπάρμπα Μπεν να μαζεύουμε πιλάφι σπυρωτό;
Με κοιτάει μη καταλαβαίνοντάς Χριστό! Λογικό, που να πάει το μυαλό του ανθρώπου ότι μπέρδεψα τις μειονότητες!!! λολ
- Ποιοί; μου λέει.
Συνειδητοποιώ το μικρό λαθάκι, το τόσο δα, και κάνω να τα μαζέψω...
- Ουπς, σόρη, από την λύπη, μπέρδεψα τις δύο αδικημένες κοινωνικές ομάδες...
και, αφού φάω ακόμα μία τσιμπιά από το καρπούζι μου ξαναλέω:
- τους μαύρους και εμάς, δηλαδή... χμφ χμφ χμφ χμφ...
Εκείνη την στιγμή, το γκομενάκι, από το σοκ μάλλον, κάνει μία απότομη κίνηση με το πιάτο του και του πέφτει ένα κομμάτι καρπούζι στο πανταλόνη του.
- Ο σήτ!
Δράττομαι της ευκαιρίας:
- Καλά να πάθεις, του λέω! Καλά να πάθεις. Σε τιμωρεί ο Μάηκολ που είπες ότι δεν ήταν τίποτε σπουδαίο! Όμως, επειδή ήταν πραγματικά σπουδαία ψυχή, σνιφ σνιφ σνιφ, σε τιμωρεί με έναν τρόπο καλόκαρδο και γλυκό. Σου ρίχνει καρπούζι στη βερμούδα! Για να μάθεις κ να καταλάβεις τι άθρωπας ήταν....
οκ. νομίζω πρέπει να βάζω σιγά σιγά αγγελία για καινούργιο γκομενάκι. αυτό ακόμα τρέχει.
ΥΓ:
Έχω στα χέρια μου νέα Ζυράννα "Το πάθος χίλιες φορές"! Ήταν να βγει Δευτέρα αλλά το βρήκα σήμερα στην Πολιτεία! Εννοείται το τσίμπησα! Yes! Έτοιμος για κατάδυση στον μαγικό κόσμο της (αφού όμως τελειώσω το βιβλίο που διαβάζω, δεν αφήνουμε βιβλία στην μέση, κλαίνε!).
O Michael Jackson κ το τελευταίο του εξώφυλλο στο Time
Επιδεικνύοντας αξιοθαύμαστα αντανακλαστικά το περιοδικό Time πρόκειται να βγάλει στην μέση της βδομάδας, μεθαύριο Δευτέρα, έξτρα τεύχος-αφιέρωμα στον Michael Jackson, με αυτό εδώ το εξώφυλλο:
Το τεύχος θα είναι γεμάτο με άρθρα του τύπου "ο θάνατος του Πήτερ Παν", "τα 10 καλλίτερα βίντεά του", "Οι 10 καλλίτερες στιγμές του", "πως να Moonwalk σαν τον Michael Jackson" (!!!!) κ.λπ. κ.λπ.
Είναι ενδιαφέρον να δούμε αν θα πάει καλά από πωλήσεις. Όταν το περιοδικό είχε βγει με εξώφυλλο Lady Diana, τότε που είχε πεθάνει, πέτυχε τις καλλίτερες πωλήσεις του έβερ. Αλλά τότε ήταν το 97, δεν ήταν η εποχή του Internet. Για να δούμε, θα γίνει το ίδιο κ τώρα; Xμφ χμφ χμφ. Βέβαια η λογική αυτών των τευχών αφιερώματα δεν είναι να ενημερώσουν, αλλά περισσότερο να παίξουν τον ρόλο του μίνι λευκώματος, σουβενήρ, "κάτι να θυμάμαι" από την στιγμή. για να δούμε.
Αλήθεια εσύ, θα το πάρεις; εγώ ναι (μαλάκα, δώσμου θάνατο διάσημου και πάρε μου την ψυχή, φταίει που έχω καταβολές από τραγωδούς Αισχύλο, Σοφοκλή, Ευριδίκη).
By the way η φωτογραφία στο τεύχος αφιέρωμα είναι από την εποχή του In the Closet, την περίοδο ακριβώς πριν ο μακαρίτης αρχίσει να φλιπάρει για τα καλά.
Και εδώ είναι το άλλο εξώφυλλο του Michael Jackson στο Time την εποχή του Thriller.
Ποιος να το έλεγε ότι το χαρούμενο, γεμάτο χρώμα, παιδί με το ολάνοιχτο χαμόγελο θα περνούσε τόσα πολλά και θα στραμπουλούσε τον εαυτό του έτσι, καλά το έλεγε η Σάλυ Σπέκτρα στον Θορν στο Τόλμη και Γοητεία "μηδένα προ του τέλους μακάριζε"
Το τεύχος θα είναι γεμάτο με άρθρα του τύπου "ο θάνατος του Πήτερ Παν", "τα 10 καλλίτερα βίντεά του", "Οι 10 καλλίτερες στιγμές του", "πως να Moonwalk σαν τον Michael Jackson" (!!!!) κ.λπ. κ.λπ.
Είναι ενδιαφέρον να δούμε αν θα πάει καλά από πωλήσεις. Όταν το περιοδικό είχε βγει με εξώφυλλο Lady Diana, τότε που είχε πεθάνει, πέτυχε τις καλλίτερες πωλήσεις του έβερ. Αλλά τότε ήταν το 97, δεν ήταν η εποχή του Internet. Για να δούμε, θα γίνει το ίδιο κ τώρα; Xμφ χμφ χμφ. Βέβαια η λογική αυτών των τευχών αφιερώματα δεν είναι να ενημερώσουν, αλλά περισσότερο να παίξουν τον ρόλο του μίνι λευκώματος, σουβενήρ, "κάτι να θυμάμαι" από την στιγμή. για να δούμε.
Αλήθεια εσύ, θα το πάρεις; εγώ ναι (μαλάκα, δώσμου θάνατο διάσημου και πάρε μου την ψυχή, φταίει που έχω καταβολές από τραγωδούς Αισχύλο, Σοφοκλή, Ευριδίκη).
By the way η φωτογραφία στο τεύχος αφιέρωμα είναι από την εποχή του In the Closet, την περίοδο ακριβώς πριν ο μακαρίτης αρχίσει να φλιπάρει για τα καλά.
Και εδώ είναι το άλλο εξώφυλλο του Michael Jackson στο Time την εποχή του Thriller.
Ποιος να το έλεγε ότι το χαρούμενο, γεμάτο χρώμα, παιδί με το ολάνοιχτο χαμόγελο θα περνούσε τόσα πολλά και θα στραμπουλούσε τον εαυτό του έτσι, καλά το έλεγε η Σάλυ Σπέκτρα στον Θορν στο Τόλμη και Γοητεία "μηδένα προ του τέλους μακάριζε"
Friday, June 26
You have to stop, because you got enough.... Με αφορμή τον θάνατο του Michael Jackson
Προσπαθώ να καταλάβω γιατί μας συγκινούσε πάντα τόσο πολύ. Ίσως επειδή εκφράζει τόσα μα τόσα πολλά αρχέτυπα:
το προικισμένο παιδί - τσεκ
ο άνθρωπος που αρνείται να μεγαλώσει - τσεκ
το τραγικό θύμα της ευλογίας του κ του ταλέντου του - τσεκ
η σούπερ παρεξηγημένη ιδιοφυϊα - τσεκ
Ο άνθρωπος που από την κορυφή του κόσμου βρέθηκε στον πάτο της αβύσσου - τσεκ.
και πολλά ακόμα που δεν μπορώ να απαριθμήσω (μπλόγκερ είμαι ρε πούστη μου, δεν είμαι κοινωνιολόγος!!!!)
Ξέρεις, σέξυ βγιούερ, αυτός ο άθρωπας είχε μία ικανότητα ό,τι μα ό,τι κάνει να γίνεται παράδειγμα αρχετυπικής συμπεριφοράς! Είτε επιτυχία, είτε γελοιότητα, είτε αποτυχία. Το σκέφτομαι και ανατριχιάζω. μαλάκα, τι βάρος να το κουβαλάς πάνω στους ώμους σου. μπρ μπρ μπρ
Ναι, ομολογώ. Πολύ στεναχωρήθηκα που πέθανε. Ίσως επειδή, για κάποιον ο οποίος το να πάθει κάτι κακό δεν μας ανατρέπει πραγματικά το σύμπαν μας, "αφήνουμε" τον εαυτό μας να στεναχωρηθεί. Ίσως επειδή, κρυφά, πάντα ήλπιζα ότι θα καταφέρει να κάνει ένα μεγάλο κομ μπάκ κ τώρα μάλλον αυτό δεν παίζει... αρονό.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον Φλωρινιώτη να λέει σε μία συνέντευξη του "εγώ είμαι πολύ σπουδαίος καλλιτέχνης και επενδύω στην τέχνη μου. Να φανταστείς με ράβει αυτός που ράβει και τον Μάηκωλ Τζάκσον" (έτσι ακριβώς το είπε, στο σταυρό που σου κάνω, στο ποστ που ανεβάζω...)
Η μεγάλη απορία είναι... η επιτυχία που γνώρισε είναι απόρεια της ψυχικής του ανισσοροπίας; ή μήπως η ψυχική του ανισσοροπία είναι αποτέλεσμα της τεράστιας επιτυχίας του που απλά καίει φλάτζες όταν είσαι 10-15 χρονών; αρονό.
δεν λέω κάτι νέο, αλλά είναι τραγικό το πως τα ΜΜΕ πάνε όπως φυσάει ο άνεμος! Διαβάζω στα μήντια που μέχρι χτες τον είχανε του κλώτσου κ του μπάτσου ξαφνικά να λένε για παράδειγμα "είμαστε σίγουροι ότι τα μολεστέησον τσάρτζης ήταν άδικα - απλά ήθελε να ζήσει την παιδικότητα που δεν είχε ποτέ την ευκαιρία... δεν πείραξε σεξουαλικά τα παιδάκια" και λέω έλεος δεν είναι δυνατόν τέτοια υποκρισία... Και δεν σου μιλάω για τις ειδήσεις τοιυ Στάρ ή την Εσπρέσο. Μιλάω για το αξιοσέβαστο Time magazine!!!! ναι, αλήθεια.
Η ειρωνία είναι ότι ότι με αυτό το τραγικό τέλος ο μακαρίτης εξασφάλισε ότι θα παραμείνει φορ έβα εν έβα ένας σούπερ θρυλικός mega star σαν την Mairilyn, τον James Dean κ την Diana κ τον Elvis. Η τραγική 4άδα έγινε 5άδα πια.
Δεν υπάρχει. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. δεν υπάρχει. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ, δεν υπάρχει πια αγιάτρευτο και πιο βαθύ τραύμα για τον άνθρωπο από το να χάσει την παιδική του ηλικία. τέλος.
Να μία απορία που ποτέ δεν θα καταφέρω να λύσω: Αυτή η Janet ή ο Jermain ή η La Toya, τα αδέλφια του μακαρίτη, όταν έβλεπαν στις τηλεοράσεις τα κουλά νέα κ τις περιπέτειες που μπλεκόταν ο αδελφός τους τα τελευταία χρόνια δεν μπορούσαν να πάρουν το αμάξι κ να πάνε στο σπίτι του να του χτυπήσουν το κουδούνι, να του φτιάξουν μία σοκολάτα/χέμο/οβομαλτίνη, να τον αγκαλιάσουν και να τον ρωτήσουν "τι έχεις βρε αδελφέ μας"; "μπορούμε να κάνουμε κάτι για σένα'; τι να πω... συμπέρασμα - πατρίδα του άθρωπα είναι η οικογένειά του. Χωρίς πατρίδα, στο τέλος την πουτσίζεις.
Βλέπω video με τον Michael να τραγουδά κ να χορεύει σε ηλικία 10 χρονών. Ένα λυγμ μου ανεβαίνει και αναρωτιέμαι. Πόσα εκατομμύρια φορές ευχήθηκε να ήταν ένα παιδί χωρίς δουλειά, stardom και σουξέ; Μπανάλ και κλισέ το ξέρω, αλλά κ πάλι, αφού το νιώθω να μην το πω;
Το αστείο είναι ότι ακόμα και η δική μου η γενιά, που δεν είμαστε νιούδια, δεν έχουμε καταλάβει στο πετσί μας πόσο ΠΟΣΟ ΠΟΣΟ τεράστιος ήταν κάποτε. Λογικό, γιατί εμείς αρχίσαμε να έχουμε συνείδηση της υπάρξής του γύρω στο 89, αρκετά χρόνια μετά την εποχή της μεγάλης του άνθισης. Παρόλα αυτά πέσαμε εντελώς θύματα της ιδιαιτερότητάς του και της γοητείας του.
Νομίζω ότι η επιρροή του θα ξεπεράσει αυτή των Beatles και του Elvis ΜΑΖΙ. Γιατί; Μα διότι η καριέρα του, σε αντίθεση με τους άλλους δύο, είχε μεγάλο στήριγμα την εικόνα. Δεν υπήρχε τηλεόραση όταν μεσουρανούσαν οι άλλοι δύο, αντίθετα ο MJ έκανε την εικόνα μεγάλο όργανο επιτυχίας του. Αυτή είναι που θα τον κάνει είδωλο αξεπέραστο. Τραγικό λίγο, ένας τραγουδιστής να γίνεται θρύλος λόγω της τηλεόρασης, αλλά αληθινό.
Θυμάμαι τα απίστευτα καλά λόγια που έλεγαν κάποτε γι αυτόν άνθρωποι σαν την Λιζ Τέηλορ, τον Κουίνση Τζόυνζ, και πολλούς πολλούς άλλους. Και σκέφτομαι, με αφορμή ότι όλοι αυτοί χάθηκαν όταν ο άθρωπας φλίπαρε: είναι αδύνατον να διατηρήσεις καλή, ή έστω υπαρκτή, σχέση με οποιονδήποτε αν δεν έχεις ισορροπημένη σχέση με τον εαυτό σου.
Αν ποτέ με ρωτούσες θα σου έλεγα ότι δεν είμαι φαν του Michael Jackson. Και όμως, έχω στην δισκοθήκη μου περίπου 10 albums/cd singles/7 inch singles/best of... από αυτό κ μόνο καταλαβαίνεις πόσο επιδραστικός και πελώριος ήταν ο μακαρίτης, όταν ένας "μη-φαν" του είχε τόσα πολλά δικά του πράγματα... χμφ χμφ χμφ χμφ
Η μεταφυσική δύναμη των λέξεων: Το πιο επιτυχημένο άλμπουμ του μακαρίτη ήταν το Thriller. Η ζωή του, για περισσότερα από 15 χρόνια, αποδείχτηκε ένα... Thriller.
Το τι κέφι έχω κάνει με το "don't stop till you get enough" με το "can you feel it" με το "beat it" και με περίπου 21425366647586746355 ακόμα κομμάτια του, απλά δεν χωράει ούτε σε βιβλίο. Για αυτό το κέφι που έχει χαρίσει σε μένα και σε 131244235367777 τρις άθρωπες ο μακαρίτης αξίζει να πάει στον παράδεισο. τέλος.
ας με σταματήσει κάποιος. είμαι ικανός να γράφω μέχρι την δευτέρα παρουσία.
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ:
όταν ήμουν μικράκι μικράκι, ένα από τα πιο μυστικά και ανομολόγητα όνειρά μου ήταν κάποτε να καταφέρω να μου κάνει ιδιαίτερα μαθήματα moonwalking και whitegloving (ένας θεός ξέρει τι είναι αυτό, λολ)! Ξες, φανταζόμουν ότι θα γίνω σούπερ διάσημος και έτσι θα συνεργαστούμε σε κάποιο project που θα κάναμε μαζί και θα μου έδειχνε όλα τα σούπερ κουλ μυστικά του. στεναχωριέμαι που ξέρω ότι πια αυτό δεν θα γίνει ποτέ. γαμώτη μου. αρονό. πραγματικά αρονό. σνιφ. λυγμ. κλαψ.
κάθε άνθρωπος αξίζει να ησυχάζει μετά το θάνατό του. για κάποιο επιπόλαιο, star obssesed, κουλό και εντελώς μαλακισμένο λόγo, το ομολογώ, στην συγκεκριμένη περίπτωση του το εύχομαι από τα βάθη της καρδιά μου.
το προικισμένο παιδί - τσεκ
ο άνθρωπος που αρνείται να μεγαλώσει - τσεκ
το τραγικό θύμα της ευλογίας του κ του ταλέντου του - τσεκ
η σούπερ παρεξηγημένη ιδιοφυϊα - τσεκ
Ο άνθρωπος που από την κορυφή του κόσμου βρέθηκε στον πάτο της αβύσσου - τσεκ.
και πολλά ακόμα που δεν μπορώ να απαριθμήσω (μπλόγκερ είμαι ρε πούστη μου, δεν είμαι κοινωνιολόγος!!!!)
Ξέρεις, σέξυ βγιούερ, αυτός ο άθρωπας είχε μία ικανότητα ό,τι μα ό,τι κάνει να γίνεται παράδειγμα αρχετυπικής συμπεριφοράς! Είτε επιτυχία, είτε γελοιότητα, είτε αποτυχία. Το σκέφτομαι και ανατριχιάζω. μαλάκα, τι βάρος να το κουβαλάς πάνω στους ώμους σου. μπρ μπρ μπρ
Ναι, ομολογώ. Πολύ στεναχωρήθηκα που πέθανε. Ίσως επειδή, για κάποιον ο οποίος το να πάθει κάτι κακό δεν μας ανατρέπει πραγματικά το σύμπαν μας, "αφήνουμε" τον εαυτό μας να στεναχωρηθεί. Ίσως επειδή, κρυφά, πάντα ήλπιζα ότι θα καταφέρει να κάνει ένα μεγάλο κομ μπάκ κ τώρα μάλλον αυτό δεν παίζει... αρονό.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον Φλωρινιώτη να λέει σε μία συνέντευξη του "εγώ είμαι πολύ σπουδαίος καλλιτέχνης και επενδύω στην τέχνη μου. Να φανταστείς με ράβει αυτός που ράβει και τον Μάηκωλ Τζάκσον" (έτσι ακριβώς το είπε, στο σταυρό που σου κάνω, στο ποστ που ανεβάζω...)
Η μεγάλη απορία είναι... η επιτυχία που γνώρισε είναι απόρεια της ψυχικής του ανισσοροπίας; ή μήπως η ψυχική του ανισσοροπία είναι αποτέλεσμα της τεράστιας επιτυχίας του που απλά καίει φλάτζες όταν είσαι 10-15 χρονών; αρονό.
δεν λέω κάτι νέο, αλλά είναι τραγικό το πως τα ΜΜΕ πάνε όπως φυσάει ο άνεμος! Διαβάζω στα μήντια που μέχρι χτες τον είχανε του κλώτσου κ του μπάτσου ξαφνικά να λένε για παράδειγμα "είμαστε σίγουροι ότι τα μολεστέησον τσάρτζης ήταν άδικα - απλά ήθελε να ζήσει την παιδικότητα που δεν είχε ποτέ την ευκαιρία... δεν πείραξε σεξουαλικά τα παιδάκια" και λέω έλεος δεν είναι δυνατόν τέτοια υποκρισία... Και δεν σου μιλάω για τις ειδήσεις τοιυ Στάρ ή την Εσπρέσο. Μιλάω για το αξιοσέβαστο Time magazine!!!! ναι, αλήθεια.
Η ειρωνία είναι ότι ότι με αυτό το τραγικό τέλος ο μακαρίτης εξασφάλισε ότι θα παραμείνει φορ έβα εν έβα ένας σούπερ θρυλικός mega star σαν την Mairilyn, τον James Dean κ την Diana κ τον Elvis. Η τραγική 4άδα έγινε 5άδα πια.
Δεν υπάρχει. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. δεν υπάρχει. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ, δεν υπάρχει πια αγιάτρευτο και πιο βαθύ τραύμα για τον άνθρωπο από το να χάσει την παιδική του ηλικία. τέλος.
Να μία απορία που ποτέ δεν θα καταφέρω να λύσω: Αυτή η Janet ή ο Jermain ή η La Toya, τα αδέλφια του μακαρίτη, όταν έβλεπαν στις τηλεοράσεις τα κουλά νέα κ τις περιπέτειες που μπλεκόταν ο αδελφός τους τα τελευταία χρόνια δεν μπορούσαν να πάρουν το αμάξι κ να πάνε στο σπίτι του να του χτυπήσουν το κουδούνι, να του φτιάξουν μία σοκολάτα/χέμο/οβομαλτίνη, να τον αγκαλιάσουν και να τον ρωτήσουν "τι έχεις βρε αδελφέ μας"; "μπορούμε να κάνουμε κάτι για σένα'; τι να πω... συμπέρασμα - πατρίδα του άθρωπα είναι η οικογένειά του. Χωρίς πατρίδα, στο τέλος την πουτσίζεις.
Βλέπω video με τον Michael να τραγουδά κ να χορεύει σε ηλικία 10 χρονών. Ένα λυγμ μου ανεβαίνει και αναρωτιέμαι. Πόσα εκατομμύρια φορές ευχήθηκε να ήταν ένα παιδί χωρίς δουλειά, stardom και σουξέ; Μπανάλ και κλισέ το ξέρω, αλλά κ πάλι, αφού το νιώθω να μην το πω;
Το αστείο είναι ότι ακόμα και η δική μου η γενιά, που δεν είμαστε νιούδια, δεν έχουμε καταλάβει στο πετσί μας πόσο ΠΟΣΟ ΠΟΣΟ τεράστιος ήταν κάποτε. Λογικό, γιατί εμείς αρχίσαμε να έχουμε συνείδηση της υπάρξής του γύρω στο 89, αρκετά χρόνια μετά την εποχή της μεγάλης του άνθισης. Παρόλα αυτά πέσαμε εντελώς θύματα της ιδιαιτερότητάς του και της γοητείας του.
Νομίζω ότι η επιρροή του θα ξεπεράσει αυτή των Beatles και του Elvis ΜΑΖΙ. Γιατί; Μα διότι η καριέρα του, σε αντίθεση με τους άλλους δύο, είχε μεγάλο στήριγμα την εικόνα. Δεν υπήρχε τηλεόραση όταν μεσουρανούσαν οι άλλοι δύο, αντίθετα ο MJ έκανε την εικόνα μεγάλο όργανο επιτυχίας του. Αυτή είναι που θα τον κάνει είδωλο αξεπέραστο. Τραγικό λίγο, ένας τραγουδιστής να γίνεται θρύλος λόγω της τηλεόρασης, αλλά αληθινό.
Θυμάμαι τα απίστευτα καλά λόγια που έλεγαν κάποτε γι αυτόν άνθρωποι σαν την Λιζ Τέηλορ, τον Κουίνση Τζόυνζ, και πολλούς πολλούς άλλους. Και σκέφτομαι, με αφορμή ότι όλοι αυτοί χάθηκαν όταν ο άθρωπας φλίπαρε: είναι αδύνατον να διατηρήσεις καλή, ή έστω υπαρκτή, σχέση με οποιονδήποτε αν δεν έχεις ισορροπημένη σχέση με τον εαυτό σου.
Αν ποτέ με ρωτούσες θα σου έλεγα ότι δεν είμαι φαν του Michael Jackson. Και όμως, έχω στην δισκοθήκη μου περίπου 10 albums/cd singles/7 inch singles/best of... από αυτό κ μόνο καταλαβαίνεις πόσο επιδραστικός και πελώριος ήταν ο μακαρίτης, όταν ένας "μη-φαν" του είχε τόσα πολλά δικά του πράγματα... χμφ χμφ χμφ χμφ
Η μεταφυσική δύναμη των λέξεων: Το πιο επιτυχημένο άλμπουμ του μακαρίτη ήταν το Thriller. Η ζωή του, για περισσότερα από 15 χρόνια, αποδείχτηκε ένα... Thriller.
Το τι κέφι έχω κάνει με το "don't stop till you get enough" με το "can you feel it" με το "beat it" και με περίπου 21425366647586746355 ακόμα κομμάτια του, απλά δεν χωράει ούτε σε βιβλίο. Για αυτό το κέφι που έχει χαρίσει σε μένα και σε 131244235367777 τρις άθρωπες ο μακαρίτης αξίζει να πάει στον παράδεισο. τέλος.
ας με σταματήσει κάποιος. είμαι ικανός να γράφω μέχρι την δευτέρα παρουσία.
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ:
όταν ήμουν μικράκι μικράκι, ένα από τα πιο μυστικά και ανομολόγητα όνειρά μου ήταν κάποτε να καταφέρω να μου κάνει ιδιαίτερα μαθήματα moonwalking και whitegloving (ένας θεός ξέρει τι είναι αυτό, λολ)! Ξες, φανταζόμουν ότι θα γίνω σούπερ διάσημος και έτσι θα συνεργαστούμε σε κάποιο project που θα κάναμε μαζί και θα μου έδειχνε όλα τα σούπερ κουλ μυστικά του. στεναχωριέμαι που ξέρω ότι πια αυτό δεν θα γίνει ποτέ. γαμώτη μου. αρονό. πραγματικά αρονό. σνιφ. λυγμ. κλαψ.
κάθε άνθρωπος αξίζει να ησυχάζει μετά το θάνατό του. για κάποιο επιπόλαιο, star obssesed, κουλό και εντελώς μαλακισμένο λόγo, το ομολογώ, στην συγκεκριμένη περίπτωση του το εύχομαι από τα βάθη της καρδιά μου.
Wednesday, June 24
Ελeύθερος τύπος; ...δεν νομίζω!
Το ήξερα, και το ήξερες ότι δεν πάμε καθόλου καλά. Αλλά τόσο πολύ δεν το περίμενα.
Θα μας έλεγα μπανανία, αλλά οι μπανάνες είναι ωραίο φρούτο, οπότε ας μας πω καλλίτερα κάτι άλλο... κάτσε να σκεφτώ κάτι που δεν μου αρέσει... σκεψ σκεψ...
α, το βρήκα, το φραγκόσυκο, το σιχαίνομαι. ας μας πω, λοιπόν, καλλίτερα φραγκοσυκία!
δηλαδή how more κάγκουρας can you go;
Κλείνει που λες ο Ελεύθερος Τύπος. Μάϊστα.
Και γίνεται σε όλα τα μέσα Ο ΘΡΗΝΟΣ κ το ΚΛΑΜΑ κ ο ΚΛΑΥΘΟΣ κ ο ΟΔΥΡΜΟΣ κ ΤΟ ΣΟΥΡΟΜΑΔΗΜΑ, Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ οι ΜΑΝΙΑΤΙΣΣΕΣ μοιρολογίστρες, το ανεπανάληπτο.
Η Ακρόπολη να είχε γκρεμιστεί επειδή έπεσε πάνω μπόηγκ γεμάτο παιδάκια με μεσογειακή αναιμία που σκοτώθηκαν όλα, λιγότερη βαβούρα θα είχαμε!
Το τι ακούστηκε δεν περιγράφεται.
Από το ότι απειλούνται οι θεσμοί (λες και έχουμε κανέναν που να λειτουργεί) μέχρι ότι η φτώχεια στην χώρα θα αυξηθεί...
και από το ότι θα γίνει η καταστροφή του Δράμαλη μέχρι το ότι κινδυνεύει η δημόκρατία μας και "να, να βγες Μαριγκούλα στο μπαλκόνι, περνάει ο στρατός της Ελλάδος φρουρός, περνάει το τάνκ του πραξικοπήματος, μαρή κοίτα τι ωραίο γκομενάκι που είναι αυτός ο καταδρομέας ΑΓΟΡΙ ΕΛΑ ΝΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΧΟΥΝΤΑ ΤΩΡΑ..."
Φρίκαραν οι δημοσιογράφοι επειδή θίχτηκε η συντεχνία... και κοντεύει να γκρεμιστεί η χώρα. και αναρωτιέμαι...
Όταν κλείνουν τόσες κ τόσες επιχειρήσεις που δεν μένουν άνεργοι δημοσιγράφοι, αλλά απλοί ξανθόπουλοι του λαού, γιατί όλοι οι μαλάκες που βγήκαν χτες στους δρόμους δεν διαμαρτύρονται - ή έστω δεν αφιερώνουν ένα τόσο δα μονόστηλο στις εφημερίδες τους;
Ο άνεργος δημοσιογράφος είναι πιο κλαψ λυγμ από τον άνεργο εργάτη; πως και γιατί; ουστ ρε.
Η Αγγελοπούλου αποφάσισε να ρίξει χρήματα στο τύπο για να έχει ένα εργαλείο Lobbying. Δεν της βγήκε.... αυτό τώρα είναι κακό για την δημοκρατία ή μήπως είναι τελικά καλό;
Πότε θα πουν οι δημοσιογράφοι την αλήθεια που μέχρι και εγώ που είμαι εκτός χώρου ήξερα για το σκηνικό που παιζόταν στον Ελεύθερο Τύπο;
Η Αγγελοπούλου έδινε απίστευτους μισθούς για να να μαζέψει τους ανθρώπους που στελέχωσαν το "συγκρότημα" της (σιγά το συγκρότημα - οι Vips είχανε πιο μεγάλη επιτυχία!!!). Όλοι το ξέρουν αυτό...
Που θα πει ότι πολλοί από αυτούς που θα μείνουν τώρα άνεργοι έπαιρναν τριπλάσιους μισθούς από τους συνηθισμένους στην πιάτσα, για να δουλεύουν σε μία επιχείρηση/μέσο που δεν είχε επιτυχία, άρα εν γνώση τους ψιλοροκάνιζαν ένα ήδη κουτσουρεμένο δέντρο...
Επίσης αρκετοί είχαν κάτι συμβόλαια που σε περίπτωση απόλυσης ή έστω και αποχώρησης/παραίτησης παίρνουνε κάτι αποζημιώσεις όχι απλά καραμπινάτες, αλλά ΣΟΥΠΕΡΥΠΕΡ ΚΑΡΑΜΠΙΝΑΤΕΣ κ νααααα με το συμπάθειο.
Τι έγινε; Τους έθιξε το ότι ξαφνικά βρέθηκαν να μην μπορούν να υπονοήσουν στον εργοδότη τους ότι "α, να σου πω, σας παρακαλώ να μου μιλάτε καλλίτερα θα με υποχρεώνατε, αλλιώς θα πάω στην Γιάννα, μου δίνει πιο πολλά";
Εντάξει, σαφώς ισχύει κ η βαριά αλήθεια ότι πολλοί από τους εργαζόμενους του "συγκρότημα Γιάννα" δεν ήταν μουράτα στελέχη με τεράστιους μισθούς - και αυτούς τους συμπονώ, πολύ!
Όμως αυτοί δεν ήταν οι δημοσιογράφοι. Είναι άλλη κατηγορία εργαζομένων, τεχνικοί, καθαριστές, ρεσεψιονύστ, κλπ κλπ. Αυτούς να τους λυπηθώ... Αλλά τους δημοσιγράφους... ε όχι, δεν είμαι πια τόσο μαλάκας! ουστ, λαμογίσκοι!
Και ναι, είναι μαλακία να κλείνει μία μπήζνα. Αλλά από αυτό το σημείο, μέχρι το να γίνεται μαύρος συναγερμός στην χώρα επειδή έκλεισε μία εφημερίδα, και να λέμε "πάει, πάει καταστράφηκε ο κόσμος, η δημοκρατία, το γουάτεβερ" πάει πολύ.
Μετά από αυτά που γίνονται τις τελευταίες μέρες, το φέρετρο που είναι θαμμένη η "έννοια" έλληνας δημοσιογράφος, για κάθε έλληνα πχιοτικό και σκεφτόμενο, μπήκε ακόμα ένα μέτρο πιο βαθιά στο χώμα!
Κρίμα μόνο για τις εξαιρέσεις - που δεν είναι λίγες, αλλά τελικά είναι ανίσχυρες. σνιφ και γι αυτούς.
Θα μας έλεγα μπανανία, αλλά οι μπανάνες είναι ωραίο φρούτο, οπότε ας μας πω καλλίτερα κάτι άλλο... κάτσε να σκεφτώ κάτι που δεν μου αρέσει... σκεψ σκεψ...
α, το βρήκα, το φραγκόσυκο, το σιχαίνομαι. ας μας πω, λοιπόν, καλλίτερα φραγκοσυκία!
δηλαδή how more κάγκουρας can you go;
Κλείνει που λες ο Ελεύθερος Τύπος. Μάϊστα.
Και γίνεται σε όλα τα μέσα Ο ΘΡΗΝΟΣ κ το ΚΛΑΜΑ κ ο ΚΛΑΥΘΟΣ κ ο ΟΔΥΡΜΟΣ κ ΤΟ ΣΟΥΡΟΜΑΔΗΜΑ, Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ οι ΜΑΝΙΑΤΙΣΣΕΣ μοιρολογίστρες, το ανεπανάληπτο.
Η Ακρόπολη να είχε γκρεμιστεί επειδή έπεσε πάνω μπόηγκ γεμάτο παιδάκια με μεσογειακή αναιμία που σκοτώθηκαν όλα, λιγότερη βαβούρα θα είχαμε!
Το τι ακούστηκε δεν περιγράφεται.
Από το ότι απειλούνται οι θεσμοί (λες και έχουμε κανέναν που να λειτουργεί) μέχρι ότι η φτώχεια στην χώρα θα αυξηθεί...
και από το ότι θα γίνει η καταστροφή του Δράμαλη μέχρι το ότι κινδυνεύει η δημόκρατία μας και "να, να βγες Μαριγκούλα στο μπαλκόνι, περνάει ο στρατός της Ελλάδος φρουρός, περνάει το τάνκ του πραξικοπήματος, μαρή κοίτα τι ωραίο γκομενάκι που είναι αυτός ο καταδρομέας ΑΓΟΡΙ ΕΛΑ ΝΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΧΟΥΝΤΑ ΤΩΡΑ..."
Φρίκαραν οι δημοσιογράφοι επειδή θίχτηκε η συντεχνία... και κοντεύει να γκρεμιστεί η χώρα. και αναρωτιέμαι...
Όταν κλείνουν τόσες κ τόσες επιχειρήσεις που δεν μένουν άνεργοι δημοσιγράφοι, αλλά απλοί ξανθόπουλοι του λαού, γιατί όλοι οι μαλάκες που βγήκαν χτες στους δρόμους δεν διαμαρτύρονται - ή έστω δεν αφιερώνουν ένα τόσο δα μονόστηλο στις εφημερίδες τους;
Ο άνεργος δημοσιογράφος είναι πιο κλαψ λυγμ από τον άνεργο εργάτη; πως και γιατί; ουστ ρε.
Η Αγγελοπούλου αποφάσισε να ρίξει χρήματα στο τύπο για να έχει ένα εργαλείο Lobbying. Δεν της βγήκε.... αυτό τώρα είναι κακό για την δημοκρατία ή μήπως είναι τελικά καλό;
Πότε θα πουν οι δημοσιογράφοι την αλήθεια που μέχρι και εγώ που είμαι εκτός χώρου ήξερα για το σκηνικό που παιζόταν στον Ελεύθερο Τύπο;
Η Αγγελοπούλου έδινε απίστευτους μισθούς για να να μαζέψει τους ανθρώπους που στελέχωσαν το "συγκρότημα" της (σιγά το συγκρότημα - οι Vips είχανε πιο μεγάλη επιτυχία!!!). Όλοι το ξέρουν αυτό...
Που θα πει ότι πολλοί από αυτούς που θα μείνουν τώρα άνεργοι έπαιρναν τριπλάσιους μισθούς από τους συνηθισμένους στην πιάτσα, για να δουλεύουν σε μία επιχείρηση/μέσο που δεν είχε επιτυχία, άρα εν γνώση τους ψιλοροκάνιζαν ένα ήδη κουτσουρεμένο δέντρο...
Επίσης αρκετοί είχαν κάτι συμβόλαια που σε περίπτωση απόλυσης ή έστω και αποχώρησης/παραίτησης παίρνουνε κάτι αποζημιώσεις όχι απλά καραμπινάτες, αλλά ΣΟΥΠΕΡΥΠΕΡ ΚΑΡΑΜΠΙΝΑΤΕΣ κ νααααα με το συμπάθειο.
Τι έγινε; Τους έθιξε το ότι ξαφνικά βρέθηκαν να μην μπορούν να υπονοήσουν στον εργοδότη τους ότι "α, να σου πω, σας παρακαλώ να μου μιλάτε καλλίτερα θα με υποχρεώνατε, αλλιώς θα πάω στην Γιάννα, μου δίνει πιο πολλά";
Εντάξει, σαφώς ισχύει κ η βαριά αλήθεια ότι πολλοί από τους εργαζόμενους του "συγκρότημα Γιάννα" δεν ήταν μουράτα στελέχη με τεράστιους μισθούς - και αυτούς τους συμπονώ, πολύ!
Όμως αυτοί δεν ήταν οι δημοσιογράφοι. Είναι άλλη κατηγορία εργαζομένων, τεχνικοί, καθαριστές, ρεσεψιονύστ, κλπ κλπ. Αυτούς να τους λυπηθώ... Αλλά τους δημοσιγράφους... ε όχι, δεν είμαι πια τόσο μαλάκας! ουστ, λαμογίσκοι!
Και ναι, είναι μαλακία να κλείνει μία μπήζνα. Αλλά από αυτό το σημείο, μέχρι το να γίνεται μαύρος συναγερμός στην χώρα επειδή έκλεισε μία εφημερίδα, και να λέμε "πάει, πάει καταστράφηκε ο κόσμος, η δημοκρατία, το γουάτεβερ" πάει πολύ.
Μετά από αυτά που γίνονται τις τελευταίες μέρες, το φέρετρο που είναι θαμμένη η "έννοια" έλληνας δημοσιογράφος, για κάθε έλληνα πχιοτικό και σκεφτόμενο, μπήκε ακόμα ένα μέτρο πιο βαθιά στο χώμα!
Κρίμα μόνο για τις εξαιρέσεις - που δεν είναι λίγες, αλλά τελικά είναι ανίσχυρες. σνιφ και γι αυτούς.
Tuesday, June 23
Γκαντέμης σκατίγερας
κι επειδή μου τα έχετε κάνει με το θέμα "καλοκαίρι" πιο φουσκωτά και από μαλλί Πολίτισσας συζύγου δημάρχου... και τι ωραία θα περάσετε όταν έρθει το καλοκαίρι, και τι τέλειο θα είναι αυτό το καλοκαίρι όταν ξεκινήσει, και πόσα σχέδια έχετε για το καλοκαίρι,και άντε να ξεκινήσει επιτέλους το καλοκαίρι, και "εσύ τι θα κάνεις το καλοκαίρι"...
θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι από σήμερα κιόλα (χωρίς τελικό σίγμα) οι ημέρες αρχίζουν και μικραίνουν μικραίνουν μικραίνουν και σύντομα θα είναι σαν τσουτσούνι κολυμβητή που μπήκε απότομα σε παγωμένη λίμνη...
που θα πει ότι το καλοκαίρι σχεδόν τελείωσε! ΤΕΛΕΙΩΣΕ το καταλαβαίνεις, ή να σου φέρω κάνα μύγδαλο; γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ...
ασταδγιάλα πια, ΑΣΤΑΔΓΙΑΛΑ! που ζούμε όλοι για 4 βδομάδες το χρόνο.... να κάνεις την ζωή σου έτσι ρε που να μη σου χρειάζεται διακοπή... να την κάνεις έτσι που να κυλάει στρωτά και χαλαρά και ήρεμα όπως όταν είσαι στο νησί και περνάς όμορφα... ασταδγιάλα. ΑΣΤΑΔΓΙΑΛΑ
θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι από σήμερα κιόλα (χωρίς τελικό σίγμα) οι ημέρες αρχίζουν και μικραίνουν μικραίνουν μικραίνουν και σύντομα θα είναι σαν τσουτσούνι κολυμβητή που μπήκε απότομα σε παγωμένη λίμνη...
που θα πει ότι το καλοκαίρι σχεδόν τελείωσε! ΤΕΛΕΙΩΣΕ το καταλαβαίνεις, ή να σου φέρω κάνα μύγδαλο; γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ...
ασταδγιάλα πια, ΑΣΤΑΔΓΙΑΛΑ! που ζούμε όλοι για 4 βδομάδες το χρόνο.... να κάνεις την ζωή σου έτσι ρε που να μη σου χρειάζεται διακοπή... να την κάνεις έτσι που να κυλάει στρωτά και χαλαρά και ήρεμα όπως όταν είσαι στο νησί και περνάς όμορφα... ασταδγιάλα. ΑΣΤΑΔΓΙΑΛΑ
να νιώσω θλίψη ή θυμό; ή απλά να γυρίσω το κεφάλι από την άλλη και να πω "δεν φταίει"...
Είμαι στο ταμείο της Wind στην Σταδίου να πληρώση κινητό και Tellas.
Υπάρχουν 3 γκισέδες (ο γκισές, πληθυντικός "οι γκισέδες"...). Εγώ εξυπηρετούμαι στο μεσαίο. Στο δεξιά μου, που είναι 40 πόντους απόσταση στέκεται ένας κύριος γύρω στα 48φεύγα. Είναι κοντούλης, ατσούμπαλος, με λίγο μπάκα, λίγο λεκάνη, φαλακρός, και κοκκινομούρης. Τον βλέπω καθώς στέκεται δίπλα μου, προφανώς κάτι περιμένει. Φορά λαϊκά ρούχα, μία ριγέ μπλούζα λίγο εμπριμεειδή, και ένα παντελόνι σαν γκλου... πολύ μέσος όρος, αλλά προς τα κάτω.
Καθώς περιμένω να μου χρεώσουν την πιστωτική, εμφανίζεται ένας υπάλληλος του μαγαζιού, 30άρης, κρατώντας μία αγκαλιά από κουτιά με κινητά. "Α" λέω από μέσα μου, "ο κύριος δίπλα μου θα θέλει να πάρει νέα συσκευή". Πράγματι, ο νεαρός υπάλληλος αφήνει τα κουτιά στον πάγκο μπροστά από τον γείτονά μου και αρχίζει να του δείχνει τις συσκευές που του έφερε...
Βγάζει μία Νιόκι από το κουτί, την δείχνει στον πελάτη...
- Α παπαπαπαπαπαπαπαπα. Πάρτη πάρτη! Αυτή είναι κόκκινη... τι να το κάνω το κόκκινο... είναι γυναικείο!!!! τι είμαι; καμμίαααααααα.... (τράβηγμα του ααα για να υποδηλωθεί "υπονοούμενο" ξέρεις τι εννοοώ με το καμία
Σοκ εγώ... δεν το πιστεύω αυτό που ακούω... Καταρχήν φρικάρω με την ορολογία "γυναικείο"!!! και φυσικά φρικάρω με την απίστευτη στάση απέναντι στην "καμμία...".
Καθώς τα επεξεργάζομαι όλα αυτά, ο υπάλληλος (χαράς στο κουράγιο σου αγόρι μου, την ευκή της μάνας και της Βιβής να έχεις) βγάζει άλλο κινητό, που έχει ακόμα πιο ελάχιστα στοιχεία "κόκκινα" από το πρώτο που έδειξε...
(γιατί, ξέχασα να στο πω, τα κόκκινα που έκαναν το κύριο να πέσει σε τράνς, ήταν πραγματικά πολύ λιγά...)
Ο κύριος επιμένει....
- Αχαχαχαχαχαχα! Να πάρω την γυναίκα μου τηλέφωνο, θα της αρέσει αυτή η συσκευή... Όμως εγώ... άμα με δουν με κόκκινο κινητό...
εκεί αποφασίζω να πάρω τον νόμο στα χέρια μου. Γυρίζω και τον κοιτάζω από πάνω μέχρι κάτω, και μάλιστα χωρίς γυαλιά (how more strict can you go???)!. Ελπίζω, μόνο τα Παξινόνια μέσα μου να λειτούργησαν, και να κατάφερα να μεταδώσω στον κύριο πόσο άκυρος είναι και πόσο απίστευτες βλακείες έλεγε... Μάλλον το κατάφερα, διότι μερικά δευτερόλεπτα μετά, είπε κάτι του τύπου "βιάζομαι, ας το αφήσουμε προς το παρόν, θα ξαναπεράσω" και την έκανε...
Και τώρα, έρχεται η λεπτομέρεια που τόση ώρα δεν σου έχω πει... Η φωνή λοιπόν του κυρίου, ήταν πιο gay και από τις ειδήσεις του Star. Μέσα στο σπάσιμο, το τσαλίμη, το αχ και ουχ, το βογκητό, τους αναστεναγμούς, τα λυγμ, τους αμανέδες! Κοντολογίς ο άθρωπας μιλούσε με μία φωνή που δεν πα να είχε το κινητό του Κόναν του Βάρβαρου, Βαρβάρα θα τον φωνάζαν.
Φυσικά (κλασικό πρόβατο) από κείνη την ώρα έχω λιώσει στο σκεψ σκεψ εντατίκ:
Προφανώς ο άνθρωπος, λόγω φωνής ή επειδή είναι, ίσως ίσως, gay έχει αυτό το attitude διαχωρισμού κινητών (!!!!!) σε αντρικά και γυναικεία... Το ξέρεις το κλασικό "όποιος έχει την μύγα μυγιάζεται"! Άρα από την μία τον "συμπονώ" λίγο - με έναν σουηδικό, λίγο ψυχρό τρόπο... το να ρεζιλεύεις εκείνο που ζηλεύεις είναι μηχανισμός επιβίωσης, ένας τρόπος να αποσυμπιέζεσαι, να ξεσπάς...και είναι και δύσκολο. Άρα, ο άθρωπας αυτός, υποφέρει και με τίποτε δεν θα ήθελα να είμαι στην θέση του! με τίποτε...
Φαντάσου, επιπλέον, να μην υπήρχε η δυνατότητα ούτε να είσαι η φύση σου, αλλά ούτε και να κοροϊδεύεις όσοι είναι η φύση τους!! θα είχαμε φονικά και απίστευτη βία και κακό... οπότε, από μία άποψη, προκειμένου να σαλτάρει και να σκοτώσει κανέναν που φοράει κόκκινη μπλούζα, ε ας τον βρίζει για αυτό...
Αλλά από την άλλη... για κάτσε ρε φίλε, που ζεις; Πες ότι έχεις αδελφίστικη φωνή, ή ότι, ακόμα ακόμα, είσαι gay... και τι έγινε; θα σε σκοτώσει κανείς; σιγά πια! και μην μου πεις ότι "φοβάσαι" γιατί δεν το δέχομαι! Άνοιξε κάνα βιβλίο, απέκτησε λίγη γνώση και καλλιέργεια, κάνε ότι είναι απαραίτητο για να "ανοίξεις" λίγο τον εαυτό σου. και αν δεν ξέρεις τι να κάνεις, πάρε τηλέφωνο στην ΑΔΕΛΦΗ (Ακτιβιστές Δημόσιας Ενίσχυσης Λούγκρας Φης Ηλίθιας), την γραμμή στήριξης ελληνίδας ντουλαπίστριας! εγώ θα στα λέω όλα;
επίσης... ποιος σου δίνει το δικαίωμα να λες εις επήκοον όλων σε δημόσια χώρο αυτές τις μαλακίες; που ξέρεις τι και ποιος είμαι εγώ που είμα δίπλα σου! άμα μου κάνεις τραύμα; άμα μου κάνεις νεύρα και σε σπάσω στο ξύλο; γκρ γκρ γκρ γκρ...
Και για φαντάσου ο άθρωπας αυτός να έχεις παιδιά, αγόρια μάλιστα!! και ίσως ένα από αυτά να είναι Ομοφυλοφιλάκι!!! ΟΜΗΤΖΗ!!! ούτε που θέλω να σκεφτώ τι θα ζει το κακόμοιρο το παιδάκι, να έχει πατέρα που θεωρεί ότι το κόκκινο είναι "γυναικείο". έλεος. έλεος.
έλεος. ένα λογαριασμό πήγα να πληρώσω κι έπαθα σύγχιση. άλλη φορά θα κάνω πάγια εντολή για εξόφληση μέσω κάρτας.
Υπάρχουν 3 γκισέδες (ο γκισές, πληθυντικός "οι γκισέδες"...). Εγώ εξυπηρετούμαι στο μεσαίο. Στο δεξιά μου, που είναι 40 πόντους απόσταση στέκεται ένας κύριος γύρω στα 48φεύγα. Είναι κοντούλης, ατσούμπαλος, με λίγο μπάκα, λίγο λεκάνη, φαλακρός, και κοκκινομούρης. Τον βλέπω καθώς στέκεται δίπλα μου, προφανώς κάτι περιμένει. Φορά λαϊκά ρούχα, μία ριγέ μπλούζα λίγο εμπριμεειδή, και ένα παντελόνι σαν γκλου... πολύ μέσος όρος, αλλά προς τα κάτω.
Καθώς περιμένω να μου χρεώσουν την πιστωτική, εμφανίζεται ένας υπάλληλος του μαγαζιού, 30άρης, κρατώντας μία αγκαλιά από κουτιά με κινητά. "Α" λέω από μέσα μου, "ο κύριος δίπλα μου θα θέλει να πάρει νέα συσκευή". Πράγματι, ο νεαρός υπάλληλος αφήνει τα κουτιά στον πάγκο μπροστά από τον γείτονά μου και αρχίζει να του δείχνει τις συσκευές που του έφερε...
Βγάζει μία Νιόκι από το κουτί, την δείχνει στον πελάτη...
- Α παπαπαπαπαπαπαπαπα. Πάρτη πάρτη! Αυτή είναι κόκκινη... τι να το κάνω το κόκκινο... είναι γυναικείο!!!! τι είμαι; καμμίαααααααα.... (τράβηγμα του ααα για να υποδηλωθεί "υπονοούμενο" ξέρεις τι εννοοώ με το καμία
Σοκ εγώ... δεν το πιστεύω αυτό που ακούω... Καταρχήν φρικάρω με την ορολογία "γυναικείο"!!! και φυσικά φρικάρω με την απίστευτη στάση απέναντι στην "καμμία...".
Καθώς τα επεξεργάζομαι όλα αυτά, ο υπάλληλος (χαράς στο κουράγιο σου αγόρι μου, την ευκή της μάνας και της Βιβής να έχεις) βγάζει άλλο κινητό, που έχει ακόμα πιο ελάχιστα στοιχεία "κόκκινα" από το πρώτο που έδειξε...
(γιατί, ξέχασα να στο πω, τα κόκκινα που έκαναν το κύριο να πέσει σε τράνς, ήταν πραγματικά πολύ λιγά...)
Ο κύριος επιμένει....
- Αχαχαχαχαχαχα! Να πάρω την γυναίκα μου τηλέφωνο, θα της αρέσει αυτή η συσκευή... Όμως εγώ... άμα με δουν με κόκκινο κινητό...
εκεί αποφασίζω να πάρω τον νόμο στα χέρια μου. Γυρίζω και τον κοιτάζω από πάνω μέχρι κάτω, και μάλιστα χωρίς γυαλιά (how more strict can you go???)!. Ελπίζω, μόνο τα Παξινόνια μέσα μου να λειτούργησαν, και να κατάφερα να μεταδώσω στον κύριο πόσο άκυρος είναι και πόσο απίστευτες βλακείες έλεγε... Μάλλον το κατάφερα, διότι μερικά δευτερόλεπτα μετά, είπε κάτι του τύπου "βιάζομαι, ας το αφήσουμε προς το παρόν, θα ξαναπεράσω" και την έκανε...
Και τώρα, έρχεται η λεπτομέρεια που τόση ώρα δεν σου έχω πει... Η φωνή λοιπόν του κυρίου, ήταν πιο gay και από τις ειδήσεις του Star. Μέσα στο σπάσιμο, το τσαλίμη, το αχ και ουχ, το βογκητό, τους αναστεναγμούς, τα λυγμ, τους αμανέδες! Κοντολογίς ο άθρωπας μιλούσε με μία φωνή που δεν πα να είχε το κινητό του Κόναν του Βάρβαρου, Βαρβάρα θα τον φωνάζαν.
Φυσικά (κλασικό πρόβατο) από κείνη την ώρα έχω λιώσει στο σκεψ σκεψ εντατίκ:
Προφανώς ο άνθρωπος, λόγω φωνής ή επειδή είναι, ίσως ίσως, gay έχει αυτό το attitude διαχωρισμού κινητών (!!!!!) σε αντρικά και γυναικεία... Το ξέρεις το κλασικό "όποιος έχει την μύγα μυγιάζεται"! Άρα από την μία τον "συμπονώ" λίγο - με έναν σουηδικό, λίγο ψυχρό τρόπο... το να ρεζιλεύεις εκείνο που ζηλεύεις είναι μηχανισμός επιβίωσης, ένας τρόπος να αποσυμπιέζεσαι, να ξεσπάς...και είναι και δύσκολο. Άρα, ο άθρωπας αυτός, υποφέρει και με τίποτε δεν θα ήθελα να είμαι στην θέση του! με τίποτε...
Φαντάσου, επιπλέον, να μην υπήρχε η δυνατότητα ούτε να είσαι η φύση σου, αλλά ούτε και να κοροϊδεύεις όσοι είναι η φύση τους!! θα είχαμε φονικά και απίστευτη βία και κακό... οπότε, από μία άποψη, προκειμένου να σαλτάρει και να σκοτώσει κανέναν που φοράει κόκκινη μπλούζα, ε ας τον βρίζει για αυτό...
Αλλά από την άλλη... για κάτσε ρε φίλε, που ζεις; Πες ότι έχεις αδελφίστικη φωνή, ή ότι, ακόμα ακόμα, είσαι gay... και τι έγινε; θα σε σκοτώσει κανείς; σιγά πια! και μην μου πεις ότι "φοβάσαι" γιατί δεν το δέχομαι! Άνοιξε κάνα βιβλίο, απέκτησε λίγη γνώση και καλλιέργεια, κάνε ότι είναι απαραίτητο για να "ανοίξεις" λίγο τον εαυτό σου. και αν δεν ξέρεις τι να κάνεις, πάρε τηλέφωνο στην ΑΔΕΛΦΗ (Ακτιβιστές Δημόσιας Ενίσχυσης Λούγκρας Φης Ηλίθιας), την γραμμή στήριξης ελληνίδας ντουλαπίστριας! εγώ θα στα λέω όλα;
επίσης... ποιος σου δίνει το δικαίωμα να λες εις επήκοον όλων σε δημόσια χώρο αυτές τις μαλακίες; που ξέρεις τι και ποιος είμαι εγώ που είμα δίπλα σου! άμα μου κάνεις τραύμα; άμα μου κάνεις νεύρα και σε σπάσω στο ξύλο; γκρ γκρ γκρ γκρ...
Και για φαντάσου ο άθρωπας αυτός να έχεις παιδιά, αγόρια μάλιστα!! και ίσως ένα από αυτά να είναι Ομοφυλοφιλάκι!!! ΟΜΗΤΖΗ!!! ούτε που θέλω να σκεφτώ τι θα ζει το κακόμοιρο το παιδάκι, να έχει πατέρα που θεωρεί ότι το κόκκινο είναι "γυναικείο". έλεος. έλεος.
έλεος. ένα λογαριασμό πήγα να πληρώσω κι έπαθα σύγχιση. άλλη φορά θα κάνω πάγια εντολή για εξόφληση μέσω κάρτας.
Ωδή στην χαρά (πως λέμε "χαζό παιδί, χαρά γεμάτο")
Πολύ χαίρομαι που ξαφνικά η ελληνική κοινωνία, και ειδικότερα η μπλογκόσφαιρα, που υποτίθεται ότι είμαστε και κάπως πιο κωλοπέτσες...
ανακάλυψε, με αφορμή τα ρεπορτάζ για την συνάντηση Ερντογάν και Καραμανλή, που δεν έγινε ποτέ, ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας...
όπου Δανιμαρκία βάλε "τα MME". k όπου σάπιο, βάλε "ενημέρωση φάστ φούντ".
Και έρχομαι και κάνω την ρητορική ερώτηση:
Όλα τα υπόλοιπα, οι κατασκευές πανικών, η επιπόλαια ενημέρωση, η εξυπηρέτηση συμφερόντων, η απόλυτη έλλειψη ανεξαρτησίας από οικονομικούς παράγοντες, η στήριξη ημετέρων, η θυσία και απόκρυψη της αλήθειας για να μην θιχτεί ένας πιθανός διαφημιζόμενος που θα δώσει λεφτά για να διαφημιστεί στο μαγαζάκι... και πολλά ακόμα που θέλουμε 3 μπλόγκ για να τα γράφουμε, δεν είχαν υποπέσει στην αντίληψή σας τόσο καιρό;
τώρα καταλάβατε ότι κάτι κολασμένο έρχεται προς τα εδώ;
άντε βρε, συχαρητήρια, σύντομα εύχομαι να ανακαλύψετε και ότι οι πολυεθνικές ενδιαφέρονται κυρίως για το συμφέρον τους. Και αφού είστε σε μουντ ανακαλύψεων, ε άντε, ανακαλύψτε επιτέλους και τον τροχό...
λολ, δηλαδή έλεος.
ξύπνα ωραία κοιμωμένη.
ανακάλυψε, με αφορμή τα ρεπορτάζ για την συνάντηση Ερντογάν και Καραμανλή, που δεν έγινε ποτέ, ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας...
όπου Δανιμαρκία βάλε "τα MME". k όπου σάπιο, βάλε "ενημέρωση φάστ φούντ".
Και έρχομαι και κάνω την ρητορική ερώτηση:
Όλα τα υπόλοιπα, οι κατασκευές πανικών, η επιπόλαια ενημέρωση, η εξυπηρέτηση συμφερόντων, η απόλυτη έλλειψη ανεξαρτησίας από οικονομικούς παράγοντες, η στήριξη ημετέρων, η θυσία και απόκρυψη της αλήθειας για να μην θιχτεί ένας πιθανός διαφημιζόμενος που θα δώσει λεφτά για να διαφημιστεί στο μαγαζάκι... και πολλά ακόμα που θέλουμε 3 μπλόγκ για να τα γράφουμε, δεν είχαν υποπέσει στην αντίληψή σας τόσο καιρό;
τώρα καταλάβατε ότι κάτι κολασμένο έρχεται προς τα εδώ;
άντε βρε, συχαρητήρια, σύντομα εύχομαι να ανακαλύψετε και ότι οι πολυεθνικές ενδιαφέρονται κυρίως για το συμφέρον τους. Και αφού είστε σε μουντ ανακαλύψεων, ε άντε, ανακαλύψτε επιτέλους και τον τροχό...
λολ, δηλαδή έλεος.
ξύπνα ωραία κοιμωμένη.
Sunday, June 21
Πάει χάλασε ο κόσμος
(πενιά, πενιά, πενιά και μετά αχ χελιδόνι μουουουουουουου πως να πετάξεις σε αυτόν τον μαύρο τον ουρανόοοοοοο πενιά ξανά μανά)
μόλις συνειδητοποίησα με ανείπωτη φρίκη και θλιψ θλίψ εντατίκ ότι αυτήν την εβδομάδα, από την προηγούμενη Κυριακή δηλαδή μέχρι σήμερα, έχω κάνει μόνο 4 πόστ!
ΟΜΗΤΖΗ!!!! ΟΜΗΤΖΗ!!!! ΟΜΗΤΖΗ!
εγώ, ΕΓΩ, ΕΓΩ, που ξεκίναγα να ποστάρω και αναπαμό δεν είχα, που με παίρνανε από το blogger τηλέφωνο να με ρωτήσουν που να στείλουν τον λογαριασμό με τα νοσήλεια για υπερκόπωση του υπεύθυνου τσεκαρίσματος νέων πόστ το πρόβατο, που έκανα ποστ με τις πιο ασήμαντες αφορμές (πιχι επειδή άνοιξα το ψυγείο)... έχω φτάσει στο σημείο να κάνω 4 ποστ τη βδομάδα...
ΛΥΓΜ!
ΣΝΙΦ!
το χειρότερο, δε, είναι ότι από τα 4 ποούστ τα 2 είναι... ΟΜΗΤΖΗ... είναι ΟΜΗΤΖΗ... με VIDEO!!!!! ΕΓΩ, ΕΓΩ, ΕΓΩ να έχω 2 πόστ με βίντεο σε μία βδομάδα με 4 πόστ... ε, λοιπόν, πάει, χάλασε ο κόσμος... χάλασε.
και αναρωτιέμαι σκεψ σκεψ εντατίκ... τι συμβαίνει; τι γιούνεται;
ΓΙΑΤΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ;
μήπως βαρέθηκα; η αλήθεια είναι ότι μετά από 4 χρόνια, πολλές ιδέες που έχω για ποστ δεν με ιντριγκάρουν να κάτσω να τις υλοποιήσω, είτε επειδή έχω κανακάνει κάτι παρόμοιο παλιάαααααα είτε επειδή μοιάζουν με κάτι άλλο που γενικά έχει ξαναγίνει. ΓΚΡ ΓΚΡ ΓΚΡ. Όμως... α χαβ του σνάπ άουτοβήτ γιατί... γιατί ούτως ή άλλως, το blog είναι το πλαίσιο, τα πόστ είναι το ουσιαστικό πράγμα, άμα βαρεθείς να μπλογκάρεις, απλά άλλαξε το θέμα και την κωδικοποίηση των ποστ σου και θα ξεβαρεθείς... αυτό όμως θέλει δουλειά, πως θα κάνεις reinvent γιασέλφ; χμφ χμφ χμφ... Για πάρε μου Μετζένα στο τηλέφωνο... χμφ χμφ χμφ
ακόμα.... μήπως θέλω να το κλείσω; (ξαφνικά, όλη η γη κρατά την ανάσα της περιμένοντας την απάντηση... τρεμ τρεμ εντατίκ...) ΣΕΗ ΧΟΥΌΤ ΜΠΗΤΣ; άρ γιου νάτς; δεν έχω καλλίτερη ασχολία, δεν έχω καλλίτερο τρόπο να προπονώ μυαλί, μαλλί και γυαλί (όπου "γυαλί" βλέπε οπτική γωνία, όπου "μαλλί" βλέπε στάση προς τον κόσμο και τα γύρω μου πράγματα). Όμως, για να μου τα κάνει αυτά το πρόβατο, χρειάζεται να μην το βαριέμαι, άρα που καταλήγουμε... reinvention πάλι. χμφ χμφ χμφ...
Μία άλλη παράμετρος που θέλω να καταθέσω, και που αισθάνομαι ότι έχει σχέση με το ότι το έχω λίγο ρίξει στον κόκ το όλο θήγκ, είναι ότι ξαφνικά αρχίζει και μου φαίνεται πόσο δουλειά έχει όλο αυτό.... Μέτρα: βρες ιδέα για ποστ, κάτσε γράφτο, κάτσε εντίταρέ το (μπράβο, ωραία ελληνικά, συγχ) κάτσε ψάξε φωτό, κάτσε μετά απάντα σε σχόλια... δεν είναι λίγο, όταν θες να κάνεις 2 πόουστ την μέρα, που για μένα είναι το μίνιμουν ενός ζωντανού κ ηλεκτρισμένου μπλόγκ...
Επίσης, κάτι άλλο που με "πιέζει" είναι ότι έχω φτάσει πια στο σημείο, μετά από 4 χρόνια με φιλτράρισμα της πραγματικότητας με το φίλτρο "αυτό που μου συμβαίνει ΤΩΡΑ, μπορεί να γίνει ποστ άραγε;", που όλοι οι μλόγκερζ το κάνουμε... ε δεν μπορώ ρε παιδάκι μου, θέλω να το απενεργοποιώ και πότε πότε! Ε, και όταν το απενεργοποιείς, μετά δεν έχεις υλικό!!! γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ....
Επίσης, άλλοι παράγοντες που σίγουρα έχουν να κάνουν με τα λιγότερα ποστ, ή καλλίτερα με την λιγότερη όρεξη για ποστ, είναι όταν πια πλησιάζεις τα 36 και έχεις μία κάποια υπευθυνότητα απέναντι στην ζωή και την δουλειά σου .... ε, για να καταφέρεις να κάνεις deliver πράγματα λες από μέσα σου σκεψ σκεψ εντατίκ "ας μην κάνω τώρα ποστ, ας κρατήσω λίγο το μυαλό μου ξεκούραστο για να μπορέσω αύριο να σκεφτώ διαφήμιση για σερβιέτες που έχουν όχι απλά φτερά αλλά και πούπουλοα και μία γερακίνα ολάκερη".
Και ακόμα, ένας άλλος λόγος μικρότερης συχνότητας ποσταρίσματος είναι ότι αν θες να μην "χαντακώσεις" τα καλοδουλεμένα σου ποστ, καλό είναι να τα αφήσεις πάνω και πρώτα στο μπλόγκ σου μερικές μερούλες. Αυτό εγώ το κάνω συνειδητά. Ειδικά τον τελευταίο καιρό που διαπιστώνω ότι αποκτώ μία άλλη επαφή με το γράψιμο, τα γραπτά μου μου φαίνονται πιο "με αρχή, μέση, στηθάκι και τέλος" και είναι και πιο entertainment... ε καμία φορά τα αφήνω και 3 και 4 και 5 μέρες - χωρίς να ανεβάσω άλλο. Όμως αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να βγαίνω λίγο από το μεντάλιτη του να γράφεις και να παράγεις... αλλά μήπως δεν είναι καλλίτερο ένα ζουμεριάρικο ποστ ανά τριήμερο αντί για 10 ποστ με λινγκζ και φωτογραφίες διασήμων και βίντεος την μέρα; (φωνή συνείδησης μπλογκικής: ναι είναι... τότε εσύ χαζέ γιατί είχες το 50 των πόστ σου της προηγούμενης βδομάδας με βίντεα;).
αχ σκεψ σκεψ σκεψ εντατίκ... αχ προβληματίζμ εντατίκ...
τίποτε. νομίζω ότι πια το μπλόγκ έχασε για μένα το "ανέβασε ότι σου γουσταίρνει στο κεφάλι"-ness φάκτορ που είχε μέχρι κάποτες... και τώρα πρέπει να κάνω reinvent! όχι ρε πούστη μου, και άλλη δουλειά για αυτή την βδομάδα. γαμώ το φελεξ μου γαμώ.
να σου πω ρε σέξυ βγιούερ... εσύ πως το βλέπεις όλο αυτό; τι σκέψεις έχεις για το προβατάκι σου; αν σου ζήταγα, με αφορμή όλο αυτό το προβληματισμό, να μου κάνεις δώρο μία σκέψη για να με βοηθήσεις να το πάω παρακάτω το πρόβατο, τι σκέψη θα μου έλεγες; ξηγήσου σέξυκα πληζ... θέεεεεγκζ!
μόλις συνειδητοποίησα με ανείπωτη φρίκη και θλιψ θλίψ εντατίκ ότι αυτήν την εβδομάδα, από την προηγούμενη Κυριακή δηλαδή μέχρι σήμερα, έχω κάνει μόνο 4 πόστ!
ΟΜΗΤΖΗ!!!! ΟΜΗΤΖΗ!!!! ΟΜΗΤΖΗ!
εγώ, ΕΓΩ, ΕΓΩ, που ξεκίναγα να ποστάρω και αναπαμό δεν είχα, που με παίρνανε από το blogger τηλέφωνο να με ρωτήσουν που να στείλουν τον λογαριασμό με τα νοσήλεια για υπερκόπωση του υπεύθυνου τσεκαρίσματος νέων πόστ το πρόβατο, που έκανα ποστ με τις πιο ασήμαντες αφορμές (πιχι επειδή άνοιξα το ψυγείο)... έχω φτάσει στο σημείο να κάνω 4 ποστ τη βδομάδα...
ΛΥΓΜ!
ΣΝΙΦ!
το χειρότερο, δε, είναι ότι από τα 4 ποούστ τα 2 είναι... ΟΜΗΤΖΗ... είναι ΟΜΗΤΖΗ... με VIDEO!!!!! ΕΓΩ, ΕΓΩ, ΕΓΩ να έχω 2 πόστ με βίντεο σε μία βδομάδα με 4 πόστ... ε, λοιπόν, πάει, χάλασε ο κόσμος... χάλασε.
και αναρωτιέμαι σκεψ σκεψ εντατίκ... τι συμβαίνει; τι γιούνεται;
ΓΙΑΤΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ;
μήπως βαρέθηκα; η αλήθεια είναι ότι μετά από 4 χρόνια, πολλές ιδέες που έχω για ποστ δεν με ιντριγκάρουν να κάτσω να τις υλοποιήσω, είτε επειδή έχω κανακάνει κάτι παρόμοιο παλιάαααααα είτε επειδή μοιάζουν με κάτι άλλο που γενικά έχει ξαναγίνει. ΓΚΡ ΓΚΡ ΓΚΡ. Όμως... α χαβ του σνάπ άουτοβήτ γιατί... γιατί ούτως ή άλλως, το blog είναι το πλαίσιο, τα πόστ είναι το ουσιαστικό πράγμα, άμα βαρεθείς να μπλογκάρεις, απλά άλλαξε το θέμα και την κωδικοποίηση των ποστ σου και θα ξεβαρεθείς... αυτό όμως θέλει δουλειά, πως θα κάνεις reinvent γιασέλφ; χμφ χμφ χμφ... Για πάρε μου Μετζένα στο τηλέφωνο... χμφ χμφ χμφ
ακόμα.... μήπως θέλω να το κλείσω; (ξαφνικά, όλη η γη κρατά την ανάσα της περιμένοντας την απάντηση... τρεμ τρεμ εντατίκ...) ΣΕΗ ΧΟΥΌΤ ΜΠΗΤΣ; άρ γιου νάτς; δεν έχω καλλίτερη ασχολία, δεν έχω καλλίτερο τρόπο να προπονώ μυαλί, μαλλί και γυαλί (όπου "γυαλί" βλέπε οπτική γωνία, όπου "μαλλί" βλέπε στάση προς τον κόσμο και τα γύρω μου πράγματα). Όμως, για να μου τα κάνει αυτά το πρόβατο, χρειάζεται να μην το βαριέμαι, άρα που καταλήγουμε... reinvention πάλι. χμφ χμφ χμφ...
Μία άλλη παράμετρος που θέλω να καταθέσω, και που αισθάνομαι ότι έχει σχέση με το ότι το έχω λίγο ρίξει στον κόκ το όλο θήγκ, είναι ότι ξαφνικά αρχίζει και μου φαίνεται πόσο δουλειά έχει όλο αυτό.... Μέτρα: βρες ιδέα για ποστ, κάτσε γράφτο, κάτσε εντίταρέ το (μπράβο, ωραία ελληνικά, συγχ) κάτσε ψάξε φωτό, κάτσε μετά απάντα σε σχόλια... δεν είναι λίγο, όταν θες να κάνεις 2 πόουστ την μέρα, που για μένα είναι το μίνιμουν ενός ζωντανού κ ηλεκτρισμένου μπλόγκ...
Επίσης, κάτι άλλο που με "πιέζει" είναι ότι έχω φτάσει πια στο σημείο, μετά από 4 χρόνια με φιλτράρισμα της πραγματικότητας με το φίλτρο "αυτό που μου συμβαίνει ΤΩΡΑ, μπορεί να γίνει ποστ άραγε;", που όλοι οι μλόγκερζ το κάνουμε... ε δεν μπορώ ρε παιδάκι μου, θέλω να το απενεργοποιώ και πότε πότε! Ε, και όταν το απενεργοποιείς, μετά δεν έχεις υλικό!!! γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ....
Επίσης, άλλοι παράγοντες που σίγουρα έχουν να κάνουν με τα λιγότερα ποστ, ή καλλίτερα με την λιγότερη όρεξη για ποστ, είναι όταν πια πλησιάζεις τα 36 και έχεις μία κάποια υπευθυνότητα απέναντι στην ζωή και την δουλειά σου .... ε, για να καταφέρεις να κάνεις deliver πράγματα λες από μέσα σου σκεψ σκεψ εντατίκ "ας μην κάνω τώρα ποστ, ας κρατήσω λίγο το μυαλό μου ξεκούραστο για να μπορέσω αύριο να σκεφτώ διαφήμιση για σερβιέτες που έχουν όχι απλά φτερά αλλά και πούπουλοα και μία γερακίνα ολάκερη".
Και ακόμα, ένας άλλος λόγος μικρότερης συχνότητας ποσταρίσματος είναι ότι αν θες να μην "χαντακώσεις" τα καλοδουλεμένα σου ποστ, καλό είναι να τα αφήσεις πάνω και πρώτα στο μπλόγκ σου μερικές μερούλες. Αυτό εγώ το κάνω συνειδητά. Ειδικά τον τελευταίο καιρό που διαπιστώνω ότι αποκτώ μία άλλη επαφή με το γράψιμο, τα γραπτά μου μου φαίνονται πιο "με αρχή, μέση, στηθάκι και τέλος" και είναι και πιο entertainment... ε καμία φορά τα αφήνω και 3 και 4 και 5 μέρες - χωρίς να ανεβάσω άλλο. Όμως αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να βγαίνω λίγο από το μεντάλιτη του να γράφεις και να παράγεις... αλλά μήπως δεν είναι καλλίτερο ένα ζουμεριάρικο ποστ ανά τριήμερο αντί για 10 ποστ με λινγκζ και φωτογραφίες διασήμων και βίντεος την μέρα; (φωνή συνείδησης μπλογκικής: ναι είναι... τότε εσύ χαζέ γιατί είχες το 50 των πόστ σου της προηγούμενης βδομάδας με βίντεα;).
αχ σκεψ σκεψ σκεψ εντατίκ... αχ προβληματίζμ εντατίκ...
τίποτε. νομίζω ότι πια το μπλόγκ έχασε για μένα το "ανέβασε ότι σου γουσταίρνει στο κεφάλι"-ness φάκτορ που είχε μέχρι κάποτες... και τώρα πρέπει να κάνω reinvent! όχι ρε πούστη μου, και άλλη δουλειά για αυτή την βδομάδα. γαμώ το φελεξ μου γαμώ.
να σου πω ρε σέξυ βγιούερ... εσύ πως το βλέπεις όλο αυτό; τι σκέψεις έχεις για το προβατάκι σου; αν σου ζήταγα, με αφορμή όλο αυτό το προβληματισμό, να μου κάνεις δώρο μία σκέψη για να με βοηθήσεις να το πάω παρακάτω το πρόβατο, τι σκέψη θα μου έλεγες; ξηγήσου σέξυκα πληζ... θέεεεεγκζ!
Σημάδια των καιρών
Στο σημερινό βήμα υπάρχει ένα τέταρτο σελίδας για την Ζυράννα Ζατέλη και το νέο της βιβλίο, το Πάθος χιλιάδες φορές, που βγαίνει σε 8 μέρες αχ βαχ αχ βαχ...και μία ολόκληρη σελίδα για τον Ανδρέα Μικρούτσικο την καριέρα του στην ελληνική τιβή και την "πορεία" του προς την πτώση... (λες και είχε ποτέ άνοδο... τηλεοπτικά τουλάχιστον)
σε κάνει να σκέφτεσαι... ντάζεντ ιτ;
Show bizz verbs of the week
Χωρίστηκαν το δάκτυλο του ανθρώπου από το το χέρι του θεού στην φημισμένη τοιχογραφία στην Cappela Sixtina...
επίσης, κόπηκαν τα Χέρια του αγάλματος του Χριστού στο Rio De Janeiro... Και τέλος ένα αεροπλανοφόρο έπεσε πάνω στον Άσπρο Σπίτι... φακ
όλα αυτά... εδώ:
αυτό το σούπερ ανατριχιαστικό που είδες, είναι το καλλίτερο τρέηλερ όλων των εποχών. Αφορά την νέα ταινία του μεγάλου σκηνοθέτη ταινιών καταστροφής Roland Emerich - που βασίζεται στην ιδέα "οι Μάγιας είπανε ότι το 2012 ο κόσμος θα καταστραφεί... ε, ναι, είχαν δίκιο" (σημείωση πρόβατο: μλκ πάμε ΝΑΟΥ για σεξάκοι, μόλις που προλαβαίνουμε για ένα κουήκη μέχρι τότε). σε ικετεύω δες το το τρέηλερ, είναι απίστευτο φεστιβάλο εφέ ΜΛΚ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΣ! πχιότητα στις αίθουσες.
Στεναχωρήθηκα πολύ που έμαθα ότι η Sonique η οποία είχε βγάλει αυτό το σούπερ χητάκη πριν από 9 χρόνια,
έχει καρκίνο στο στήθος που δυστυχώς έχει κάνει μετάσταση. Bless you Girl, είμαι σίγουρος ότι όλα θα πάνε καλά!
Παρέλαβε η Μετζένα το νέο μαλαουϊανό παιδί της. Το παιδί της ήρθε με συστημένο κουτί, σε ειδική συσκευασία DHL με τρύπες για να μπορεί να αναπνέει (το παιδί, όχι η Ματζ, αυτή δεν χρειάζεται εδώ και χρόνια να αναπνέει το ταπεινό οξυγόνο που εμείς οι πληβείοι έχουμε ανάγκη). Mercy Chifundo James (έτσι λέγεται το μωρό) καλωσόρισες την νέα σου ζωή...(ελπίζω τώρα με το μωρό η γρία Μάτζ να αφήσει για καμία πενταετία τα σχέδια για νέο cd, αχ μακάρι).
Σκίζει και θριαμβεύει η πιο γλυκειά αντιπαθητική του Χάληγουντ, η Sandra Bullock! H νέα της ρομαντικιού κιουμεντή μάζεψε πάνω από 34 μύρρια δολλάργια (σχεδόν όσα στοίχισε η παραγωγή της, 40) το πρώτο Σουκού της προβολής της και φυσικά είναι νούμερο ένα στο μποξ όφισ της Αμερικιούς. Ετοιμάσου τώρα μετά από αυτό να δεις το Σαντράκι σε πολύ πολύ μεγάλες παραγωγές. Όσο για τον Κιάνου Ρήβζ, συμπρωταγωνιστή της στο Σπήντ αν θυμάσαι, χμφ η τύχη του αγνοείται ακόμα. Δες εδώ το trailer του proposal, όμορφο και γλυκό είναι το Σαντράκι, το συμπαθώ αν και αντιπαθητικό:
στην ελλάδα ανοίγει την Πέμπτη.
επιστρέφει μία από τις πιο μαγικές και μαγεμένες ελληνίδες συγγραφείς, η Ζυράννα Ζατέλη. Το νέο της βιβλίο, μέρος μία τριλογίας που χέστηκα κιόλας, δεν πα να είναι και πενταλογία, να την διαβάζω θέλω, βγαίνει την άλλη δευτέρα. Αυτό είναι μόνο μία βδομάδα από αύριο και όλοι όλοι όλοι το περιμένουν με την αγωνία και την προσδοκία που του αξίζει. Να και το εξώφυλλο του. Το πάθος χιλιάδες φορές:
(ξέρεις ρε μαλακιζμένο ποια είναι Η Ζατέλη ή θα γίνει χαμός βραδιάτικο; ου να χαθείς, άμα σου έλεγα Πετρούλα, θα γυάλιζε το μάτι σου... ουστ).
Τέλος έπεσε η Pixie Lot, ακόμα μία σούπερ άχρωμη και μελανζέ ρέπλικα της ανεπανάληπτης Dusty, από το νούμερο 1 της Μεγάλης Βρεττανίας. Την θέση της πήραν (να 'ναι ευλογημένοι) ο Γάλλος David Guetta, με την Kelly Rowland στο όφωνο, με ένα τραγούδι που ανυπομονώ να το χορέψω δίπλα σε πισινάκι παρέα με άλλα τσουπωτά πισινάκια. χεχε
Όταν η αγαπή κάνει κουμάντο - When love takes over (σαν χητ της Μοσχολιού ακούγεται, λολ):
επίσης, κόπηκαν τα Χέρια του αγάλματος του Χριστού στο Rio De Janeiro... Και τέλος ένα αεροπλανοφόρο έπεσε πάνω στον Άσπρο Σπίτι... φακ όλα αυτά... εδώ:
αυτό το σούπερ ανατριχιαστικό που είδες, είναι το καλλίτερο τρέηλερ όλων των εποχών. Αφορά την νέα ταινία του μεγάλου σκηνοθέτη ταινιών καταστροφής Roland Emerich - που βασίζεται στην ιδέα "οι Μάγιας είπανε ότι το 2012 ο κόσμος θα καταστραφεί... ε, ναι, είχαν δίκιο" (σημείωση πρόβατο: μλκ πάμε ΝΑΟΥ για σεξάκοι, μόλις που προλαβαίνουμε για ένα κουήκη μέχρι τότε). σε ικετεύω δες το το τρέηλερ, είναι απίστευτο φεστιβάλο εφέ ΜΛΚ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΣ! πχιότητα στις αίθουσες.
Στεναχωρήθηκα πολύ που έμαθα ότι η Sonique η οποία είχε βγάλει αυτό το σούπερ χητάκη πριν από 9 χρόνια,
έχει καρκίνο στο στήθος που δυστυχώς έχει κάνει μετάσταση. Bless you Girl, είμαι σίγουρος ότι όλα θα πάνε καλά!
Παρέλαβε η Μετζένα το νέο μαλαουϊανό παιδί της. Το παιδί της ήρθε με συστημένο κουτί, σε ειδική συσκευασία DHL με τρύπες για να μπορεί να αναπνέει (το παιδί, όχι η Ματζ, αυτή δεν χρειάζεται εδώ και χρόνια να αναπνέει το ταπεινό οξυγόνο που εμείς οι πληβείοι έχουμε ανάγκη). Mercy Chifundo James (έτσι λέγεται το μωρό) καλωσόρισες την νέα σου ζωή...(ελπίζω τώρα με το μωρό η γρία Μάτζ να αφήσει για καμία πενταετία τα σχέδια για νέο cd, αχ μακάρι).
Σκίζει και θριαμβεύει η πιο γλυκειά αντιπαθητική του Χάληγουντ, η Sandra Bullock! H νέα της ρομαντικιού κιουμεντή μάζεψε πάνω από 34 μύρρια δολλάργια (σχεδόν όσα στοίχισε η παραγωγή της, 40) το πρώτο Σουκού της προβολής της και φυσικά είναι νούμερο ένα στο μποξ όφισ της Αμερικιούς. Ετοιμάσου τώρα μετά από αυτό να δεις το Σαντράκι σε πολύ πολύ μεγάλες παραγωγές. Όσο για τον Κιάνου Ρήβζ, συμπρωταγωνιστή της στο Σπήντ αν θυμάσαι, χμφ η τύχη του αγνοείται ακόμα. Δες εδώ το trailer του proposal, όμορφο και γλυκό είναι το Σαντράκι, το συμπαθώ αν και αντιπαθητικό:
στην ελλάδα ανοίγει την Πέμπτη.
επιστρέφει μία από τις πιο μαγικές και μαγεμένες ελληνίδες συγγραφείς, η Ζυράννα Ζατέλη. Το νέο της βιβλίο, μέρος μία τριλογίας που χέστηκα κιόλας, δεν πα να είναι και πενταλογία, να την διαβάζω θέλω, βγαίνει την άλλη δευτέρα. Αυτό είναι μόνο μία βδομάδα από αύριο και όλοι όλοι όλοι το περιμένουν με την αγωνία και την προσδοκία που του αξίζει. Να και το εξώφυλλο του. Το πάθος χιλιάδες φορές:
(ξέρεις ρε μαλακιζμένο ποια είναι Η Ζατέλη ή θα γίνει χαμός βραδιάτικο; ου να χαθείς, άμα σου έλεγα Πετρούλα, θα γυάλιζε το μάτι σου... ουστ). Τέλος έπεσε η Pixie Lot, ακόμα μία σούπερ άχρωμη και μελανζέ ρέπλικα της ανεπανάληπτης Dusty, από το νούμερο 1 της Μεγάλης Βρεττανίας. Την θέση της πήραν (να 'ναι ευλογημένοι) ο Γάλλος David Guetta, με την Kelly Rowland στο όφωνο, με ένα τραγούδι που ανυπομονώ να το χορέψω δίπλα σε πισινάκι παρέα με άλλα τσουπωτά πισινάκια. χεχε
Όταν η αγαπή κάνει κουμάντο - When love takes over (σαν χητ της Μοσχολιού ακούγεται, λολ):
Labels: Show Bizz Verbs of the Week, UK number 1, USA Box Office number 1