Τα πήρε η Microsoft και βρίζει την Google

Η Νίτσα και η Πιπίτσα (Microsoft και Google) έχουν βγει στα μπαλκόνια και βρίζονται.

Την αρχή την έκανε η Νίτσα που έβγαλε αυτήν την διαφήμιση σε όλες τις μεγάλης κυκλοφορίας καθημερινές εφημερίδες στην Αμερική, για να κατηγορήσει την Πιπίτσα η οποία αλλάζει την πολιτική απορρήτου της. Κάνε κλικ να δεις τι της σούρνει

δεν έχει και άδικο η Νίτσα, εδώ που τα λέμε, αλλά από την άλλη δεν την λες και πιο κατάλληλη να κατηγορήσει την Πιπίτσα για "πονηρές τακτικές". Αναμένουμε την επίσημη απάντηση της υβρισθήσης - υποθέτω θα είναι mighty! λασπομαχία με μπικίνι μου μυρίζει, ήδη.

Τέλος πάντων, ας τα βρούνε μεταξύ τους, τα βλέπουμε εμείς όλα αυτά και θυμόμαστε ότι στην πραγματικότητα καμία άπό τις δωρεάν υπηρεσίες δεν είναι δωρεάν. Από παλιά αυτό, πολύ παλιά...

Η τηλεόραση, το ραδιόφωνο, που υποτίθεται ότι δεν τα πληρώνουμε στην πραγματικότητα μας "αποσπούν" την προσοχή και την πουλάνε, με κέρδος φυσικά, σε όποιον θέλει να την αγοράσει. Δηλαδή τους χαρίζουμε κάτι που το εμπορεύονται για να κερδίσουν. Καλό είναι να το θυμόμαστε αυτό, ότι δηλαδή όταν βλέπουμε ή ακούμε μία εκπομπή ή διαβάζουμε ένα δωρεάν έντυπο, η επιλογή μας έχει μεγάλο ειδικό βαρός! (Homework: να το σκεφτείς αυτό, έχει ΠΟΛΥ ψωμί...)

Στην εποχή μας, με τα δωρεάν gmail, facebook, twitter και δεν συμμαζεύεται, το συστηματάκι γίνεται από πολλές μπάντες και είναι πιο επιτηδευμένο αλλά και απροκάλυπτο (χμ, τι λες πρόβατο πως είναι δυνατόν κάτι να είναι και απροκάλυπτο αλλά και επιτηδευμένο... εμ αυτά είναι τα παράδοξα/ωραία της εποχής μας!).

Γι' αυτό Νίτσα και Πιπίτσα αφήστε τους καυγάδες για το ποιας η μπουγάδα είναι πιο αδιάκριτη. Άντε γιατί θα φωνάξω την Κίτσα (facebook) και θα σου πω εγώ μετά ΠΟΙΑ από τις 3 είναι πραγματικά σατανικιά και ραδιούργα και βγάζει λεφτά στην πλάτη του χρήστη. Που επειδή είναι και πιο μικρή και καπάτσα μας κάνει την καλή και δεν έχουμε πάρει πρέφα το πόσο μας χειραγωγεί.

Επίσης, μην ξεχνάτε, όλες σας, ότι το μόνο που χρειάζεται για να σας κοπούν τα ήπατα είναι να κοπεί το ρεύμα. ένα διακοπτάκι και... the end

Artists news

το καινούργιο cd των Pet Shop Boys, Format:

Με τα b-sides και bonus tracks που έβγαλαν μέχρι το 2009. Μερικά από αυτά είναι υπέροχα, καλλίτερα και από τα "κανονικά τραγούδια". όπως το πρώτο τραγούδι του δεύτερου cd, το Always, ήταν b-side στο High and Dry και πολύ καλλίτερό του:


με την ευκαιρία, διαβάσατε το Χριστουγεννιάτικο διήγημα της εφημερίδας Metropolis; :-)

Νύχτες τρόμου

Ζούσα σε ένα σπίτι δίπατο, αν και μικρό. Στην Γλυφάδα ήταν, η οποία βρισκόταν κάτω από την Αμερικάνικη επιρροή. Λόγω της βάσης του Ελληνικού που τότε βρισκόταν στην τελευταία φάση της στην χώρα, στην περιοχή έβλεπες διάφορες καινοτομίες που δεν ήταν συχνές στην υπόλοιπη Αθήνα. Μία από αυτές ήταν και τα σπίτια "μαιζονέτες", τα διόροφα δηλαδή, όμως κατά τα άλλα τυπικά Ελληνικά, διαμερίσματα. Όχι, στην περίπτωσή μας το δίπατο δεν σήμαινε ευρύχωρο.

Η σκάλα που ένωνε τα δύο πατώματα (το ισόγειο και το πρώτο) ήταν από πολύ χοντρά ξύλινα σκαλοπάτια, χρώματος μελί. Πρέπει να ήταν καμιά δωδεκαριά με δεκαπέντε και όσο προσεκτικά και να τα ανεβοκατέβαινες έκαναν πολύ θόρυβο: έτριζαν, έσκουζαν, κοπανιόντουσαν.

Oι πιο εφιαλτικές στιγμές της παιδικής μου ηλικίας ήταν να είμαι μόνος στο σπίτι, ξαπλωμένος στο κρεβάτι του δωματίου που μοιραζόμουν με την αδελφή μου (η οποία έλειπε έως αργά το βράδυ από το σπίτι, είχε αρχίσει να κάνει τις αλητείες και τις βόλτες της εφηβείας της) παγωμένος, αφανισμένος σχεδόν από την φρίκη.

Γιατί ήμουν απολύτως σίγουρος ότι όσο εγώ ήμουν φρικιασμένος και ανίκανος να κουνηθώ ή έστω να σκεφτώ, το πιο επικίνδυνο πλάσμα στον κόσμο ανέβαινε τα χοντρά, σαματαδόρικα ξύλινα σκαλοπάτια για να έρθει να... μου πιει το αίμα. Και αν δεν ακουγόταν ο θόρυβος από τα βαριά, αφανιστικά βήματα του, ήταν διότι το πλάσμα αυτό είχε όχι μόνο την ικανότητα να περπατά χωρίς θόρυβο, αλλά να σκαρφαλώνει σε τοίχους, να περνά μέσα από χαραμάδες παραθύρων και γρίλιες παντζουριών και να βρίσκεται από το ένα σημείο στο άλλο, εκατοντάδες μέτρα μακρυά, σε χρόνο όσο χρειαζόμασταν οι απλοί και θνητοί για να ανοιγοκλείσουμε τα βλέφαρά μας.

Ποιος έφταιγε για όλα αυτά; Αυτός εδώ ο κύριος:

o Bram Stoker, συγγραφέας του ανεπανάληπτης ισχύος βιβλίου που μόλις είχα διαβάσει του Δράκουλα. Έχει χαρακτηριστεί το πιο διάσημο βιβλίο τρόμου όλων των εποχών, το πιο πολυδιαβασμένο. Η επίδρασή του πάνω μου ήταν καταλυτική... τι εφιάλτες μου λες... εδώ σου λέω είχα την απόλυτη βεβαιότητα στο ξύπνιο μου ότι ο Βλαντ, ο αιμοσταγής ήρωάς του, ήταν στο δίπλα δωμάτιο, στο από πάνω ή στο από κάτω κρεβάτι, ανάλογα με το σε ποιο από τα δύο της κουκέτας ήμουν ξαπλωμένος την ώρα της κρίσης ή ότι ξεκουραζόταν σαδιστικά στον κάτω όροφο πριν αρχίσει να ανεβαίνει, αργά, αθόρυβα, βασανιστικά, τα ξύλινα σκαλοπάτια για να έλθει να με αποτελειώσει.

Ναι, το βιβλίο με είχε τρομάξει τόσο πολύ όσο το είχα απολαύσει. Πιθανώς, θα έλεγε μία καλή ψυχοθεραπεύτρια που έχω υπόψη μου, το απόλαυσα τόσο πολύ ΑΚΡΙΒΩΣ επειδή με είχε τρομάξει. Πάντως, πέρασα ένα υπολογίσιμο διάστημα της πρώτης εφηβeίας μου υπό καθεστώς μεγάλης φρίκης. Όταν έπεφτε το βράδυ ο τρόμος άρχιζε να με περιτριγυρίζει... και όταν έφταναν τα μεσάνυχτα η κυριαρχία του πάνω μου ήταν απόλυτη.

Τώρα για να πω και την ασπρόμαυρη και βουβή μου αλήθεια, ένας ακόμα λόγος είχε συντελέσει στην άνευ όρων και εκλογίκευσης παράδοσή μου στον τρόμο. Αυτός:

Κάποιο βράδυ, το ίδιο εκείνο διάστημα που είχα διαβάσει και το βιβλίο, είχα δει στην Κινηματογραφική Λέσχη της ΕΡΤ (πως άραγε λεγόταν τότε; ΕΡΤ; ΕΡΤ1; ...ομολογώ δεν θυμάμαι) τον Νοσφεράτου του Φρίντριχ Μουρνάου, με εισαγωγή Μπακογιανόπουλου φυσικά. Η ταινία ήταν η πρώτη και μακράν, μέχρι και σήμερα, καλλίτερη (με την κακή έννοια - το οξύμωρο των ταινιών τρόμου) μεταφορά στην οθόνη του βιβλίου και απλώς σου παγώνει το αίμα. Κύλησε ο τέντζερης δηλαδή και βρήκε το καπάκι - ένα σούπερ τρομακτικό βιβλίο κάνει ζευγάρι με μία εξαιρετικά φρικιαστική ταινία και χορεύουν στις αίθουσες του μυαλού ενός μοναχικού, ενοχικού, ομοφυλόφιλου παιδιού. Αν μπορείς να σκεφτείς καλλίτερη συνταγή για δράμα, θα σου βγάλω το καπέλο.

Την ξεπέρασα την φρίκη, με την βοήθεια της αδελφής μου. Της μίλησα για την βάσανό μου και με μια καλή εκλογικευτική συζήτηση μου έδωσε διέξοδο και τελικά ανακούφιση. Το βιβλίο του Stoker ξαναέπαιξε το ρόλο του στην προσωπική μου ιστορία. Ήταν το πρώτο βιβλίο που διάβασα στα Αγγλικά, την χρονιά πριν πάρω το Άριστα στο First Certificate. Ήταν το βιβλίο που χάριζα για πολλά χρόνια σε ανθρώπους που συμπαθούσα πραγματικά (άντε καλά, που γούσταρα κιόλας). Επίσης, καθοδήγησε και το πως πέρασα τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο ενός επαγγελματικού ταξιδιού στην Ρουμανία, τώρα πριν από μερικά χρόνια (μην ρωτάς....). Αλλά τίποτε δεν ξεπερνά τις ένταση όλων αυτών των τρομακτικών εβδομάδων που μου χάρισε στα 13-14 μου. Ακόμα και τώρα, γράφω για αυτό και μπαίνω αντανακλαστικά σε κατάσταση συναγερμού (άραγε κρύβεται ο Βλαντ στο μέσα δωμάτιο; έχω να μπω σε αυτό από χθες...).

Δεν μπορούσα να μην θυμηθώ ότι φέτος είναι 100 χρόνια από τον θάνατο του Bram. Πέθανε (παντρεμένος με την πρώτη γυναίκα του Oscar Wilde - άλλη ιστορία κρυμμένη εκεί) τον Απρίλιο του 1912.

Οι ανάξιες κουβέντες να μη μολύνουν το θλιμμένο μας πνεύμα

Στενοχωρήθηκα με τη στάση του μεγάλου Θεσσαλονικιού ποιητή μας.

Στενοχωρήθηκα, διότι η ζωή και ο κόσμος δεν είναι μόνο κυνισμός, υστεροβουλία και υποκρισία.

Διότι η αναγνώριση, η τιμή και το μπράβο από τον συνάνθρωπο είναι γλυκά παράσημα και κοσμήματα για κάθε δημιουργό.

Διότι ειδικά αυτές τις εποχές, που ο φασισμός της ρηχής υπερπληροφόρησης έχει κάψει τα χωράφια με τα σπαρτά, μας χρειάζονται αναπαραστάσεις της Τέχνης που να μας θυμίζουν ότι είναι βιωματικό κομμάτι της "κανονικής" ζωής

Διότι η επιβράβευση δεν είναι μόνο ξεπούλημα. Η αναγνώριση δεν είναι μόνο συμμετοχή σε κλίκες. Το μπράβο δεν λέγεται μόνο με κίνητρο ένα κρυμμένο συμφέρον.

Διότι στο κάτω κάτω ασχολούμαστε με την Τέχνη για να γίνουμε πιο ευγενικοί, πιο μεγαλόψυχοι, για να έλθουμε πιο κοντά στον Θεό. Φτάνει πια με τους οργισμένους. Δεν χρειαζόμαστε άλλους. Έχουμε πολλούς. Τρυφερούς χρειαζόμαστε, γλυκείς και τρυφερούς.

Διότι, όπως και να το κάνουμε, η ποίηση δεν γράφεται με το σπαθί. Με την απαλότητα του δαχτύλου πάνω στην άμμο γράφεται.

Διότι ναι, οι ποιητές βασανίζονται ψάχνοντας την τέλεια λέξη, αλλά αυτή η βάσανος είναι για να σπάει τείχη, όχι για να υψώνει

Διότι ακόμα και ένα βλέμμα των χειροκροτητών να είναι αληθινό, ένα μπράβο να είναι αυθεντικό, εκείνη την στιγμή ανάμεσα στον ποιητή και εκείνον που γενναιόδωρα θαυμάζει δημιουργείται μία γλυκιά συνωμοσία - που εκμηδενίζει κάθε υποκρισία γύρω, όσο μεγάλη και να είναι.

Διότι έχουμε πολύ λίγες τρυφερές στιγμές στην πραγματικότητά μας ώστε να πετάμε έτσι την ευκαιρία να δημιουργήσουμε ακόμα μία γλυκιά συνομωσία της ποίησης

Διότι αν είσαι αποδεδειγμένα τόσο μάγκας ώστε να είσαι άξιος ποιητής, μπορείς να είσαι και τόσο μάγκας ώστε να συνεχίσεις και μετά την βράβευσή σου να προστατεύεις την ακεραιότητά σου

Διότι ο ποιητής το ξεπούλημα πρέπει να το προσέχει, σύμφωνοι... αλλά αυτό που πρέπει να φοβάται περισσότερο από οτιδήποτε άλλο είναι η έπαρση.

Διότι, τέλος, "θαυμάζω" θα πει αναγνωρίζω το Θαύμα... και η αναγνώριση του θαύματος της ποίησης δεν πρέπει να αναστέλλεται από κανέναν, ούτε καν από τους ίδιους τους ποιητές.

και να ένα σχετικό ποίημα της Αχμάτοβα, γραμμένο σε μία από τις πιο σκοτεινές ώρες της Ρωσίας, όταν της έλεγαν να εγκαταλείψει την χώρα και εκείνη αρνιόταν.

Мне голос был... - Άκουσα φωνή...

Мне голос был. Он звал утешно. - Άκουσα φωνή. Μου υποσχέθηκε λησμονιά
Он говорил: "Иди сюда, - Είπε: "έλα...
Оставь свой край глухой и грешный. - παράτα την αμαρτωλή και θλιβερή χώρα σου...
Оставь Россию навсегда. - παράτα τη Ρωσία για πάντα.
Я кровь от рук твоих отмою, - θα ξεπλύνω το αίμα από τα χέρια σου
Из сердца выну черный стыд, - θα διώξω τη μαύρη ντροπή από την καρδιά σου
Я новым именем покрою - και νέο όνομα θα χαρίσω
Боль поражений и обид". - στον πόνο της αποτυχίας και της ήττας".
Но равнодушно и спокойно - Ήρεμα, γαλήνια
Руками я замкнула слух, - έκλεισα τα αυτιά μου με τα χέρια
Чтоб этой речью недостойной - ώστε αυτές οι ανάξιες κουβέντες
Не осквернился скорбный слух.- να μην μολύνουν το θλιμμένο μου πνεύμα

We take care of our own

επιστρέφει... ο Bruce επιστρέφει

[δεν ξεχνάμε να φροντίζουμε τον εαυτό μας, ναι; :-)]

κάνω αυτό που μπορώ

μερικές φορές το να καταφέρεις απλώς να βάλεις το ένα πόδι μπροστά από το άλλο, απλά αυτό, αυτό μόνο, μόνο αυτό το ένα βήμα... είναι ακόμα πιο σημαντικό και από το να είχες δημιουργήσει το μεγαλύτερο πράγμα στον κόσμο.

αυτό κάνω με αυτό το ποστ. βάζω το ένα πόδι μπροστά από το άλλο.

δύσκολα, λίγα, φτωχά. αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτε περισσότερο.

και ίσως και να μην πειράζει...

πραγματική Δημοκρατία

Ο ψυχαναλυτής σου θα σου έλεγε ότι ένας από τους βασικούς λόγος που οι κοινοί θνητοί παθαίνουμε εμμονή με τον θάνατό κάποιου mega χαρισματικού/πλούσιου/ταλαντούχου/διάσημου, είναι διότι "χαιρόμαστε" που επιβεβαιώνεται ακόμα μία φορά ότι, ναι, ακόμα και οι mega ταλαντούχοι/επιτυχημένοι/πλούσιοι δεν μπορούν να αποφύγουν αυτό που μας τρομάζει και εμάς. Τον θάνατο.

Όσο και αν προσπάθησαν και σε κάποιο βαθμό το πέτυχαν με την χαρισματικότητά τους να γίνουν "αθάνατοι", σε ένα πράγμα η μοίρα τους δεν ξεχωρίζει από την δική μας. Τον περιορισμό του σώματος, που είναι η μεγάλη πραγματική Δημοκρατία.

Παρηγορεί αυτή η σκέψη, φέρνει τα πράγματα στα ίσα τους, αποκαθιστά τις αδικίες και τις ανισότητες, γλυκαίνει τα "γιατί αυτός και όχι εγώ;", τα "την έχεις δει το πρωί όταν ξυπνάει, άβαφη, πως είναι;", τα "μωρ' ας ήμουν εγώ στην Αμερική και θα σου έλεγα που θα ήμουν τώρα" (sic, και μάλιστα τέλειο).

Φυσικά, αυτή η συνειδητοποίηση συμβαίνει στα πολύ βαθιά του ψυχικού μας κόσμου, όπου οι περισσότεροι από εμάς δεν φτάνουμε - ή δεν θέλουμε να φθάσουμε! Και δικαιολογημένα. Τι, είναι δυνατόν να ομολογήσεις στον εαυτό σου ότι, έστω και σε ένα αρχετυπικό επίπεδο, ζωώδες, ερπετικό, "παρηγοριέσαι" που αυτοί που τα έχουν όλα δεν έχουν τίποτε μπροστά στον θάνατο και την αρρώστια;

Ούτε είναι πως η αυτή "απάνθρωπη παρηγοριά" αναιρεί την λύπη που νιώθουμε ταυτόχρονα για τον χαμένο, ειδικά αν τον εκτιμούσαμε, αν πέθανε σχετικά μικρός, αν περιμέναμε και άλλα από αυτόν.

τι τα θες. άβυσσος αμφιθυμίας η ψυχή του ανθρώπου. το ίδιο πράγμα μπορεί να μας λυπεί και να μας παρηγορεί ταυτόχρονα. Αλλά ό,τι αισθανόμαστε, ρηχό ή βαθύ, ένοχο ή ευεργετικό, σκοτεινό ή φωτισμένο, δικό μας είναι. Καλό είναι να μην το αρνιόμαστε. Αν όχι για κανέναν άλλο λόγο, για να μπορέσουμε να το ελέγξουμε, να καταφέρουμε να το αφήσουμε, ορισμένο και ελεγχόμενο, στο επίπεδο μόνο του νιωσίματος. να μην το κάνουμε πράξη. Να μην γίνει πράξη.

Από την Αυστραλία και από την Νορβηγία

να μία υπέροχη διαφήμιση, με εξαιρετική παραγωγή και πολύ ωραία ιδέα! Στηρίζεται σε πολύ σωστό και σπουδαίο insight, που νομίζω ότι όσο περνά ο καιρός θα αφορά όλο και περισσότερους (και θα γίνεται πιο επίκαιρο από ποτέ, ίουκ θέμου πως μισώ αυτή την φράση) - έχει όμως ένα μεγάλο πρόβλημα. Το προϊόν που διαφημίζει...

Μα τι σχέση έχουν τα πριόνια με την ανάγκη για πιο "αυθεντικές" εμπειρίες ζωής; Ναι σαφώς, με έναν ωραίο κήπο δεν χρειάζεσαι windows για chat. Αλλά δεν το λες και άμεση σχέση αυτό. Γι αυτό και μου κάθεται ως κατά τι υπερβολικό όλο αυτό το ποιητικό και ουσιαστικά αληθινό να καταλήγει στο πριόνι.

και κάτι που μου αρέσει πολύ, χωρίς όρους. ...και όχι μόνο λόγω του γκομενακίου που πρωταγωνιστεί:

εδώ, έχουμε πολύ καλό insight, ότι ο άντρας βασικά θέλει ένα ντους gel να τον καθαρίσει όχι να του κάνει pumpering, το οποίο επιπλέον είναι "ανάλογο" της "σπουδαιότητας" του προϊόντος. Απλά τα πράγματα. Το προϊόν λέει "θα σε καθαρίσω, χωρίς περιττές μαλακίες", όχι "θα σε κάνω ευτυχισμένο". Μάλιστα, κοροϊδεύει αυτήν την αντιμετώπιση, εξ ου και το συμπαθούμε και το πιστεύουμε περισσότερο από πιστεύουμε το πριόνι. Όσο για το γκομενάκι, έχει λαμβάνειν κάτι κουπόνια για σεξάκι, παρακαλείται όπως προσέλθει στο γκισέ πληροφοριών στην κρεβατοκάμαρα για άμεση παραλαβή. Επαναλαμβάνω, το γκομενάκι στην διαφήμιση έχει λαμβάνει κουπόνια για σεξάκι....

ΥΓ - Πόσο σιχαίνομαι την μόλυνση εγκεφάλου που μου έχει προκαλέσει η διαφήμιση της γαμωCosmote; που ακούω τζιτζίκια ή τριζόνια και θυμάμαι το 3G... θα μου το πληρώσουν πολύ ακριβά αυτό που κάνανε που καπέλωσαν έναν τόσο αγαπημένο ήχο της φύσης. Ποτέ πελάτης τους. ποτέ. για τα τριζόνια ρε γαμώτο.

συνειδητοποίησεις

Η ζωή δεν είναι έρωτες υπέροχοι, καύλες, επιτυχία, λεφτά, αναγνώριση, πάρτυ, χειροκροτήματα, χαρά, διασκέδαση, βόλτες με το αμάξι στην παραλιακή, ταξίδια και πότε πότε ανάμεσα σε αυτά και ένα μικρό διάστημα μίνιμαλ ηρεμίας για να ερχόμαστε στα ίσα μας.

Όχι... η ζωή δεν είναι έτσι! Είναι σκληρή, βάρβαρη, γεμάτη αναπάντεχες εξελίξεις, αρρώστια, θανάτους, αγώνα επιβίωσης, ανατροπές, πόνο, δάκρυα, απώλεια, σύννεφα, καταιγίδα, ξαφνικά σπασίματα. Έτσι πορεύονταν οι άνθρωποι πάντα, και παρά τα λίγα χρόνια που τα νομίζαμε αλλιώς, έτσι θα συνεχίσουν να προχωρούν.

Πολλοί από εμάς όμως αυτήν την απλή αλήθεια τώρα την μαθαίνουμε. Με μεγάλο κόστος! Αλλά ακόμα και έτσι, τυχεροί είμαστε που το κόστος είμαι μόνο μεγάλο και όχι ολέθριο.

Μέσα σε όλα τα της ζωής, θέση κατέχει και η απελπισία. Αυτό που λες "τίποτε δεν έχει νόημα, τίποτε δεν έχει αξία, τίποτε δεν είναι δικό μου, τίποτε δεν περιέχει χαρά" - Ακόμα και αν γύρω σου υπάρχουν τόσα που περιέχουν χαρά.

Η απελπισία... το μεγαλύτερο από όλα τα αμαρτήματα, αφού στρέφεται καίρια και πλήττει ό,τι πολυτιμότερο έχει ο καθένας από εμάς, τον εαυτό του, την σχέση με την ψυχή του.

Οι στιγμές, της απελπισίας, αν είσαι τυχερός και συνειδητοποιημένος, ξέρεις ότι είναι παροδικές. Όπως και κάθε τι άλλο στην ζωή, περνάνε. Το να το ξέρεις δεν κάνει τον πόνο λιγότερο, αλλά παρόλα αυτά σου δίνει μία παρηγοριά. Λες "θα περάσει, μόνο να κάνω λίγο υπομονή και θα περάσει". Στον αντίποδα της απελπισίας, η πιο μεγάλη από όλες τις αρετές, η πιο ουσιαστική στήριξη. Η υπομονή.

Και εκτός από την υπομονή, στρέφεσαι και στους φίλους, να σε στηρίξουν, να μην κάνεις την απελπισία πράξη και δράση εναντίον εαυτού.

Και όντως, περνάει - και έρχεται το άλλο, το φωτεινό! Μία είδηση, ένα χαμόγελο, κάτι στην δουλειά, ένα χάδι, μία καλή ξεκούραση, ένας ύπνος, οτιδήποτε μπορεί να είναι, φέρνει το φωτεινό. Και παίρνεις μία ανάσα, άντε δύο, τρείς.

Αλλά και αυτό θα περάσει. Και θα έλθει πάλι η απελπισία. Και θα περάσει. Και θα έλθει πάλι το φωτεινό.

Υπομονή, λοιπόν. Η ζωή δεν είναι γλέντια και χαρές μόνο και επιτυχία. Είναι και το άλλο. Χαρμολύπη. Θλίψη. Αγώνας. Απορία. Γκρεμός. Πίσω. Μπρος. Πίσω. Πάνω. Κάτω. Μέσα. Πιο μέσα. Ακόμα πιο μέσα. Ζωή.

Συμβουλές για τις μέρες που έχουν απεργία οι συγκοινωνίες και τα ταξί

σήμερα απεργούνε όλα τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς.

οπότε, για τις μετακινήσεις μας βασιζόμαστε στο δεύτερο πιο σεξουαλικό όργανο πάνω μας, το πόδι

μικρές συμβουλές επιβίωσης:

αποφεύγουμε τα ψηλοτάκουνα. το ίδιο και τα ψιλοτάκουνα (ξέρεις εσύ τι εννοώ)

όχι καινούργια παπούτσια, που μπορεί να μας χτυπάνε

όχι κάλτσες φορεμένες και χτες, γιατί με το πολύ περπάτημα θα ιδρώσει ο ποδάρης και θα έρθει το σύνολο να κάνει τραγικότητες σε επίπεδο όσφρησης. Γενικά αλλάζουμε κάλτσα ΚΑΘΕ φορά που για κάποιο λόγο βγάζουμε τα παπούτσια, για να είμαστε καθαροί και κύριοι.

Στο δρόμο χαμογελάμε στους περαστικούς με ευγένεια, ειδικά αν ο περαστικός είναι γκομενάκι. Αλλά ακόμα και αν δεν είναι, δεν πειράζει, τα χαμόγελα έχουν σαφή ευεργετική επίδραση και στον χαμογελούσο και στην χαμογελοδέκτη.

Εννοείται ότι πριν βγούμε από το σπίτι κάνουμε καλό ντους, βάζουμε αποσμητικό, αλλάζουμε σωβρακάκι. Το περπάτημα, ειδικά αν είμαστε άμαθοι σε αυτό, προκαλεί ίδρω. Δεν θέλεις να λένε για σένα ότι έχεις αδιάκριτη στην μύτη αμασχάλη, έτσι δεν είναι;

Καθώς πηγαίνουμε όπου έχουμε να πάμε δεν στεκόμαστε να χαζολογάμε όποτε βλέπουμε γκομενάκι/βιτρίνα βιβλιοπωλείου/σαντουϊτσάδικο. Είναι που είναι χρονοβόρο το περπάτημα αν είναι να καθόμαστε να ζαχαρώνουμε το τεκνάκι/το βιβλίο/την κασερόπιτα δεν θα φτάσουμε ποτέ στον προορισμό μας.

Αν κάποιος άγνωστος μας χαρίσει ξαφνικά λέλουδα, έχουμε τρεις εκδοχές αντίδρασης:
α - είναι νόστιμος: λέμε ευχαριστώ με μπλαζέ ύφος, τάχα μου ότι είμαστε συνηθισμένοι σε τέτοια, την ίδια στιγμή κανονίζουμε να πάμε Νεοσέτ να φτιάξουμε το παλατάκι μας για όταν παντρευτούμε
βου - είναι άσκημος: παίρνουμε διακριτικά μία μέλισσα από αυτές που πάντα κουβαλάμε στο νεσεσέρ μας, την βάζουμε στο μπουκέτο και κάνουμε σαματά "δεν ντρέπεσαι μου δίνεις λουλούδι με επικίνδυνο αν και ευεργετικό έντομο"
γου - είναι άσχημος αλλά φακάμπλ: ε, σκέψου και κάτι μόνος σου, πάρε μία πρωτοβουλία! όλα εγώ;

Περπατάμε με σιγουριά, με αυτοπεποίθηση, με κέφι. Το γεγονός ότι δεν καταβαίνουμε ανέμελοι την Πέμπτη Λεωφόρο στο Μανχάταν ανάμεσα στους υπερτρέντη φίλους μας πηγαίνοντας σε book signing της Alice Monro, αλλά την μαραζωμένη Ακαδημίας/Τσιμισκή μόνοι μας και με νεύρα για την γαμωαπεργία δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να τις κατεβαίνουμε ΣΑΝ να κατεβαίνουμε ανέμελοι την Πέμπτη Λεωφόρο στο Μανχάταν ανάμεσα στους υπερτρέντη φίλους μας. Γενικά, μοίραζε κέφι και καλή διάθεση στον κόσμο γύρω σου - θα σου επιστραφεί πολλαπλάσιο. Το ξέρω, το έχω δει να γίνεται.

Αν, παρά το ότι είσαι ενήλικας, βρίσκεσαι ακόμα σε επίπεδο μαθητού 2 Γυμνασίου και σαν αυτιστικό κυκλοφορείς με ακουστικά ακούγοντας εναλλακτική μουσική που σου πουλάνε πολυεθνικές εταιρίες τάχα μου "ΕΓΩ δεν έχω σχέση με σας, με αυτόν το κόσμο, με αυτήν την μιζέρια, εγώ ακούω α φόλο ρήβερζ και ξεχνιέμαι" είναι ώρα να αρχίσεις ψυχανάλυση. Για να αλλάξεις τον κόσμο πρέπει αν έχεις επαφή με τον κόσμος. Να κάνεις διάλογο μαζί του. Sad and tough.... but true.

Όταν μιλάμε στο κινητό, ε έλεος, θυμόμαστε ότι είμαστε σε δημόσιο χώρο, δηλαδή κάνουμε πιο σιγά, και λέμε πράγματα που μπορούμε να τα πούμε σε δημόσιο χώρο (και όχι "μου λείπει η κ****** σου τόσο πολύ ρε μωρό" - και ναι το έχω ακούσει με τα ίδια μου τα αυτιά προσωπικά εγώ ο ίδιος με τα ίδια μου τα χέρια)!

Όπως είδες δεν τίθω (α ρε Άντζελα, μεγάλη Lady της Γραμματικής) ως θέμα το να πάρεις αυτοκίνητο, αν είσαι από αυτούς που τέτοιες μέρες παίρνουν αυτοκίνητο τότε σίγουρα δεν διαβάζεις internet, ίσως και να μην ξέρεις καν ότι υπάρχει.

στιγμιότυπο

Σήμερα, στο super market, στο κρεοπωλείο η γυναίκα υπάλληλος έλεγε στον άντρα συνάδελφό της...

- Ξέρεις από που ήρθα σήμερα με τα πόδια λόγω της απεργίας της συγκοινωνίας; ...από την Άνω Γλυφάδα.

Ο υπάλληλος έμεινε ξερός πάνω από την μηχανή του κιμά. Εγώ, περίμενα την Ανωγλυφαδιώτισσα να μου βάλει το κοτόπουλο, και ήμουν ακόμα πιο έκπληκτος... Όχι μόνο με το νέο, όσο με το ότι η κοπέλα το έλεγε αυτό με μία χαλαρότητα και ένα "σιγά-το-πράγμα" ύφος που λες και είχε έλθει από 3 τετράγωνα απόσταση και όχι από την άλλη άκρη της Αττικής.

- Και πόση ώρα έκανες; ρώτησε ο άλλος ενώ έκοβε κιμά.
- 1 ώρα και 3 τέταρτα, απάντησε η περιπατήτρια, με ακόμα πιο πλατύ χαμόγελο... παχουλούλα, με άψογα δόντια και μεγάλα μάτια, τίποτε στο πρόσωπό της δεν φανέρωνε κούραση ή αυπνία....

φαντάσου - να περπατάς τόση ώρα για να πας στην δουλειά σου, όπου για ένα οχτάωρο είσαι όρθια, πας πάνω κάτω, κουβαλάς κρέατα, στο τέλος της βάρδιας καθαρίζεις και πλένεις πάγκους και ψυγεία, και μετά να χρειάζεσαι άλλη τόση ώρα να επιστρέψεις.

Σκέφτηκα τι θα έκανα εγώ σε ανάλογη περίπτωση. Θα έπαιρνα το αυτοκίνητο. Ή θα έπαιρνα ταξί. Ή αν δεν μπορούσα τίποτε από τα δύο, θα έκανα τον άρρωστο.

τι οδήγησε όμως την κυρία στο κρεοπωλείο να μακρύνει την εργάσιμή της μέρα κατά τρεισίμιση ώρες; ανάγκη; φιλοτιμία; φόβος απόλυσης; αυταπάρνηση;

θα ήθελα να την ρωτήσω.

Cyprus Ad Watch

έλα και ανακάλυψα θησαυρό. Κυπριακές διαφημίσεις για λατρεμένο super market με όνομα όλο υπονοούμενο!

Ό,τι καλλίτερο: πειστικές, υψηλά standards παραγωγής, υπέροχο casting και ηθοποιείες και μουσική αριστοτέχνημα.
μία

και μία ακόμα:

Ορφανίδη, είσαι τρέλα - άνοιξε μαγαζί στην Ελλάδα για να γίνω μέγας ύπερ-σόπερ

αλλού οι τράπεζες όχι μόνο συνεχίζουν να λειτουργούν, αλλά διαφημίζονται κιόλας...

...και μάλιστα με εξυπνάδα, ελαφρότητα και χιούμορ.

Πλας, παίζει και ο Γιώργος Κλούνης (πολλά λεφτά από διαφημίσεις αυτός ο άθρωπας, σε καλή μεριά, τι να πω... α, και στα δικά μας!)



πόσο τέλεια η επιλογή της μουσικής, ε;

Την ωρά που εσύ καταστρεφόσουν η Sarah έκανε ακόμα μία αποτυχία

...είναι όμως και αυτή μοναχοφαγού και πλεονέχτρα φρικτή.

Βρε αγάπη Σαράκι, αφού με το Σεξεδεσέρε έχεις:

α - βγάλει τόσα πολλά λεφτά που μπορείς να σώσεις την Ελλάδα από την χρεοκοπία και θα σου μείνουν να κληροδοτήσεις και στα εγγόνια σου.

βου - γίνει τόσο διάσημη που συγκρίνεσαι πια απευθείας με τις αψίδες των McD's, την μυτόγκα της Lady MytoGaga, το λογότυπο της Coca Cola (επίσημο πιοτί της ανθρωπότητας και σαμπάνια του φτωχού...) σε αναγνωρισιμότητα...

τι, ρωτώ, τι τις θες τις ταινίες που το μόνο που κάνουν είναι να αποτυγχάνουν παταγωδώς και με εκκωφαντικό θόρυβο;

Δεν ξέρω πως τα καταφέρνεις. ειλίκρινά δεν ξέρω πως τα καταφέρνεις και ΟΛΕΣ μα ΟΛΕΣ οι ταινίες σου εκτός Σεξεδεσέρε είναι τεράστιες, υπέροχες, πελώριες φλόπες...

η τελευταία, το I Don't Know How She Does It άνοιξε σε 2500 αίθουσες (στην Αμερική αυτά, όχι εδώ) και μάζεψε ελάχιστα λεφτά. Λιγότερα από όσο στοίχισαν τα κοστούμια του Σεξεδεσέρε 1 κ 2.

κρίμα. να και το trailer. δεν το λες κακό:

αλλά ούτε και καλό το λες. παρά το ότι παίζει ο Frazier. και ο μηδέν μηδέν εφτά.

Δεν πειράζει όμως ρε Σαράκι. έχεις γράψει τόσο πολύ ως Κάρη που πραγματικά δεν μας πειράζει κάμία αποτυχία σου. Και φυσικά, εννοείται, πως όταν το έργο έρθει στην δοκιμασμένη Ελλάδα, θα τρέξουμε να σε δούμε. for old times' sake.

The Artist - Η πιο γεμάτη χρώματα ταινία που έχω δει εδώ και πολύ καιρό, είναι βουβή και ασπρόμαυρη

μα τι ταινιάρα αυτή που είδαμε εχθές στις Νύχτες Πρεμιέρας, στην τελετή έναρξης! τι απόλαυση!

έξυπνη, ευαίσθητη, γοητευτική, γεμάτη εκπλήξεις, συγκινητική και περισσότερο από κάθε τι άλλο, ανεπιτήδευτη!

Βασισμένη σε μία σχετικά απλή και αρχετυπική ιστορία "άντρας επιτυχημένος χάνει όσα έχει από αλαζονεία, άντρας ξαναβρίσκει πολλά από όσα έχασε με την βοήθεια του έρωτα - φυσικά αφού πρώτα συνειδητοποίησε τα σφάλματά του" μου μίλησε κατευθείαν στην καρδιά με έναν τρόπο καθόλου διδακτικό, επιτηδευμένο και συνηθισμένο αλλά ζουμερό, ουσιαστικό και πρωτότυπο.

Το έργο δεν έχει διαλόγους, είναι στο στιλ των ταινιών του βωβού κινηματογράφου με καρτέλες στις οποίες διαβάζεις αυτά που λένε οι ήρωες. Όμως παρά την έλλειψη του λόγου, δεν γίνεται ούτε για ένα δευτερόλεπτο βαρετό. Και πως να γίνει; οι χαρακτήρες είναι σαν αληθινοί άνθρωποι, οι ηθοποιοί γεμάτοι αλήθεια, η μουσική σε βάζει στην υπόθεση και χτίζει κλίμα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, ενώ το σενάριο... κεντημένο και καλοδουλεμένο δεν σταματά να σε εκπλήσει με κάτι ακόμα πιο έξυπνο, πιο τρυφερό, πιο αστείο, πιο ευαίσθητο, πιο σκεφτικό.

Μία σπουδαία εμπειρία! Μην τη χάσεις όταν βγει στις αίθουσες. Ο Καλλιτέχνης είναι καλλιτέχνης ιντήντ.