Wednesday, October 08, 2014

Bloggers united

Τα Μαύρα Παπούτσια στα blogs - αλλά και σε Β έκδοση :) 

Η πρώτη κριτική από αγαπημένο φίλο και παλιά αγάπη J Kool, (αλλά είναι αντικειμενικός χεχε)

Κριτική στον έγκυρο Librofilo - συν το podcast της εκπομπής όπου ο γιορζ τρούλη φιλοξενήθηκε

Μία πρόσφατη συνέντευξη με πολύ ωραίες ερωτήσεις (αλλά όχι τόσο καλές απαντήσεις) στο blog akamas

Wednesday, October 01, 2014

Ταξείδι στον χρόνο, ναι!



Το 1899, λίγο καιρό πριν πεθάνει, ο Άντων Τσέχωφ εξέδοσε μία ιστορία που επρόκειτο με την γαλήνια επαναστατικότητά της να μείνει στην ιστορία, την Κυρία με το Σκυλάκι. 

Το 1963, η Μέλπω Αξιώτη, σπουδαία και πρωτοπόρος Ελληνίδα λογοτέχνης, σκάρωσε μία αριστοτεχνική μετάφραση αυτής της ιστορίας, η οποία μαζί με μερικές ακόμα μεταφράσεις από ιστορίες του Τσέχωφ μπήκε σε ένα βιβλίο που εξέδωσε ο εκδοτικός οίκος ΚΕΔΡΟΣ.

Το 1967 ένα αντίτυπο αυτού του βιβλίου, χαρίστηκε από έναν μυστηριώδη άνδρα ονόματι Αλφρέντο, σε μία παντρεμένη γυναίκα – μία Ελληνίδα που ζούσε στην Βοστώνη – με την αφιέρωση «Αν και κανένα δώρο δεν αξίζη να δοθή στη Θεοδώρα (το δώρο του Θεού) εύχομαι να δεχθεί αυτό ως ένδειξη της φιλίας μου». 
 Κάποια χρόνια μετά ένα νέο κορίτσι, ανηψιά της μυστηριώδους Θοδώρας, ανακάλυψε το βιβλίο με την πιπεράτη αφιέρωση στα ράφια της θείας της και αισθάνθηκε μία μεγάλη περιέργεια. Τι υπήρχε πίσω από αυτό το δώρο; Γιατί ένας άντρας χάρισε σε μία γυναίκα παντρεμένη ένα βιβλίο και μάλιστα με τόσο τρυφερή αφιέρωση; Τι δεν έλεγε η θεία στην ανηψιά κάθε φορά που εκείνη την ρωτούσε;

Το 2014 το κορίτσι, όμορφη γυναίκα τώρα πια, πήγε σε ένα βιβλιοπωλείο στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, στην παρουσίαση ενός βιβλίου και χάρισε αυτό το βιβλίο σε έναν νέο συγγραφέα. Μέσα στο βιβλίο, ο συγγραφέας, εκτός από την παλιά αφιέρωση ανακάλυψε και ένα γράμμα της "ανηψιάς" – που απευθυνόταν σε εκείνον. 

Να γιατί είναι σπουδαίο το γράψιμο. Διότι σε ένα μόνο λεπτό, χωρά όλους τους προηγούμενους χρόνους. Όλες τις προηγούμενες γενιές. Αλλά και αυτά που αν ήμαστε τυχεροί μπορεί να γίνουν.

Monday, September 29, 2014

Παπούτσια βολτάρουν


Μετά από τρεις και μισό μήνα τα Μαύρα Παπούτσια κάνουν δεύτερη έκδοση. Σήμερα, Δευτέρα 29 Σεπτεμβρίου, στις 7, γιορτάζουμε την ωραία βόλτα με μία ωραία εκδήλωση στο Λεξικοπωλείο. Οι ομιλητές είναι ένας και ένας, μου περιποιούν πολύ μεγάλη τιμή, ειλικρινά, και δεν το λέω επειδή πρέπει να το πω.

Η Μαριλένα Αστραπέλου είναι μία έγκυρη δημοσιογράφος που έχει την ευχέρεια να συναγελάζεται και έχει πάρει συνεντέυξεις από μερικούς από τους μεγαλύτερους σύγχρονους συγγραφείς. Το να αφιερώνει το χρόνο και την πένα της στα Παπούτσια είναι dream come true

Ο Νίκος Κουρμουλής, είναι ο πιο βιβλιόφιλος βιβλιόφιλος που έχω γνωρίσει. Μπήκε πρόσφατα στην ζωή μου με αφορμή τα Παπούτσια και είναι μεγάλο δώρο - ξέρει από Λογοτεχνία και η φιλία του είναι τιμή.

Ο Ανδρέας Μήτσου, εκτός από σπουδαίος σύγχρονος Έλληνας συγγραφέας, με βραβεία, με μεγάλο κοινό, με best sellers, με επιτυχίες στο θέατρο και την τηλεόραση, είναι και ο πρώτος δάσκαλος μου δημιουργικής γραφής. Η επίδρασή του ήταν περισσότερο από καθοριστική... όχι τόσο σε τεχνικό επίπεδο, αλλά κάπου αλλού... σε επίπεδο ψυχικό. Δηλαδή το πιο σημαντικό. Η τεχνική μαθαίνεται. Η ψυχική τοποθέτηση απέναντι στην επιθυμία σου να γράψεις είναι κάπως πιο πολύπλοκο πράγμα... και ήμουν τυχερός να με βοηθήσει να ξεμπλέξω το κουβάρι ο σπουδαίος Ανδρέας.

αν τα καταφέρεις, έλα :) είναι πρόσκληση φιλική :)

Monday, September 22, 2014

Erasure - The Violet Flame - το review από το provato.

Σήμερα κυκλοφορεί το νέο άλμπουμ των Erasure, οι οποίοι... ερμ υπάρχουν ακόμα. Δεν έχουν διαλυθεί, δεν έχουν παρατήσει την ηλεκτροπόπ, δεν έχουν αποσυρθεί.Συνεχίζουν να βγάζουν δίσκους. Κάποιους από αυτούς δεν το έμαθε κανείς ότι βγήκαν, δεν ήταν καλοί, δεν προωθήθηκαν. Ωστόσο το ντουέτο - αντίπαλο δέος στους Pet Shop Boys, αν και ο ένας είναι 54 ετών και ο άλλος 50, συνεχίζουν να παίζουν με μπλιμπλίκια.

Τους ακολουθώ φανατικά όλα αυτά τα χρόνια. Τους ακούω, όχι μόνο τα παλιά τους πιο επιτυχημένα και πιο ορεξάτα άλμπουμ τους, αλλά και κάποια που έβγαλαν κατά την λιγότερο επιτυχημένη εποχή τους. Αυτή από το 1998 και μετά δηλαδή (ναι, πέρασαν πάνω από 15 χρόνια από τότε που οι Erasure έπαψαν να είναι relevant. Και είναι 22 χρόνια από το pick της καριέρας τους, το για 5 βδομάδες νούμερο 1 e.p. με διασκευές των Abba, το Abbaesque).

Ωστόσο εγώ είμαι πιστός φαν - μου αρέσει ο ήχος τους, η ελαφρότητα των στίχων του Andy Bell, η ακραία ηλεκτρονική τους μπλιμπλικίλα που δεν την ξενέρωσαν ποτέ - αντίθετα, τα τελευταία τους άλμπουμ είναι τσιτωμένα, overproduced, το τερματίζουν. Σε σημείο να μην μπορώ και εγώ να τα ακολουθήσω.

Η χώρα των Erasure είναι μία ηχητική περιοχή με δέντρα φταγμένα από από καλώδια και πλήκτρα, που οι καρποί τους είναι ερμαφρόδιτα γκλίτερ αγγελάκια που σου γελάνε σκανταλιάρικα, που οι θάλασσες έχουν βαθύ μωβ και πορτοκαλί χρώμα, που τα σύννεφα είναι φτιαγμένα από πλαστικές άδειες συσκευασίες ζαχαρωτών, που το χώμα έχει ψηφιακή μυρωδιά. Η χώρα των Erasure είναι μία υπέροχη χώρα. 
Το Violent Flame, το δέκατο έκτο αλμπουμ τους, σήμερα κυκλοφορεί. Στα εξωτερικά. Εδώ, ένας θεός ξέρει πότε και αν θα το δούμε. Είναι εξαιρετικό. Δεν είναι niche, δεν είναι overproduced, δεν είναι αγριωπό. Είναι ένα δημιούργημα που αξίζει επιτυχία και πωλήσεις. Και που αν το είχαν βγάλει το 1997, θα είχα παρατείνει την relevant εποχή τους.

Και ιδού η track by track αξιολόγησή μου :)

Dead of Night
εξαιρετική επιλογή για έναρξη του δίσκου. Μπλιμπλίκι, ηλεκτρονικίλα, έντονο μπητ, και μυστήριοι στίχοι. Χορεύεται αλλά και ακούγεται με την ίδια ευχαρίστηση. Θα μπορούσε να είναι το σάουντρακ σε ένα Gay splatter film που θα βραβευόταν στο φεστιβάλ κινηματογράφου, στην Βενετία.

Elevation
Το πρώτο single του Violent Flame - με φόβισε όταν το πρωτοάκουσα, έχει μια απλοϊκότητα μελωδική που έρχεται σε κόντρα με την πολύ γυαλιστερή του παραγωγή, την κάπως υπερβολική. Δεν με τρελαίνει, δεν θα το επέλεγα για πρώτο άκουσμα... ωστόσο, αν το διάλεξαν για να σε εκπλήξουν ευχάριστα αφού ακούγοντας το ολοκληρωμένο άλμπουμ θα σου αρέσουν περισσότερο τα άλλα κομμάτια... καλά έκαναν. Το video clip του είναι το πιο καθόλου Gay clip που έχουν βγάλει ποτέ οι Erasure. Γυρίστηκε στην Ibiza, με 24 χρόνια καθυστέρηση. Καλλίτερα να πηγαίναν Λήμνο. Πιο όμορφη. Στάνταρ.

Reason
Καψουροτράγουδο που στην προηγούμενή του ζωή ήταν γλυκιά τρυφερή μελωδία που έπαιζε γυμνούλα και χαρωπή σε ένα camping γυμνιστών στην Κυπαρισσία. Καλό, ρυθμικό, προσεκτικά produced, αλλά κάπως... λίγο. Πληροφορίες λένε ωστόσο ότι κοιμίζει άψογα μωράκια. Ναι, αυτό... είναι λίγο παιδική η μελωδία του.

Promises
Λατρεία. Εητήλα υπέροχη, ακούς 5 νότες και ψάχνεις μανιωδώς να δεις που είναι οι μάλλινες μωβ γκέτες σου για να αρχίσεις να αερομπικάρεις φανατικά. Club anthem - "βγάλε το μπλουζάκι, κεφάτο αρκουδάκι". Παίζει ωραία εναλλαγή με σημεία που έχουν πολλά layers ήχων, τα οποία εναλάσσονται με σημεία που ακούγεται μόνο η φωνή του Andy. Επικό αλλά και πολύ γιορτινό.

Be The One
ένα υπέροχο καψουροτράγουδο, πλούσιο, τρυφερό, ευτυχές, αισιόδοξο, ολοζώντανο, υπεργλυκύτατο, με μία ηλεκτροπόπ αρμονική ενέργεια και χαρά που ακούγεται σαν ταξίδι στον καθαρό διάστημα, σαν βουτιά σε έναν ωκεανό από αστραφτερά μπλιμπλίκια Με μελώνει και με κάνει να χαμογελάω. Μάλλον το καλλίτερο track του cd! Αξίζει πολύ μεγάλης επιτυχίας. Ονειρεμένο

Sacred
Ύπουλο! Ύπουλο! Προσοχή. Ξεκινά με την αεράτη φωνή του Andy και λιγα μπλιμπλικάκια αθώα και γλυκά και χαρουμενάκια... και ύστερα... έρχεται η ώρα του chorus μας αφήνει ενεούς! O Andy Bell γίνεται ακόμα πιο αιθέριος στο τραγούδισμά τους, και αυτό ζευγαρώνει εξαιρετικά με ένα ωραίο, στιβαρό, δυνατό αλλά όχι υστερικό Beat που σε κάνει να θες να αρχίσεις jogging! Και χορό.

Under The Wave
Ηρεμότερο αλλά και πιο κολπατζίδικο... γλυκόπικρο, ελαφρώς μπητάτο, με ωραία φωνητική ποικιλία στους τρόπους που τραγουδά ο Andy Bell... δίδει μία αίσθηση ησυχίας και κάπως σαν να είσαι σε ένα αυτοκίνητο που σε λίγο τελείωνει η βενζίνη του. Και στο βάθος φαίνεται το βενζινάδικο. Θα σταματήσεις, θα βάλεις βενζίνη και θα φας και μία σοκοφρέτα. Φράουλα.

Smoke & Mirrors
Εδώ ο Andy κάνει καυγά σε γκόμενο που κάνει χαζομάρες. Φαίνεται απογυμνωμένο από μουσική τραγούδι, κάπως σαν το ηχητικό του να λειτουργεί μόνο για να κάνει φόντο στο τραγούδισμα. Έχει μονοσήμαντη μελωδία, αλλά καθώς εξελίσσεται, προστίθενται και ήχοι και νότες που κάπως σε εκπλήσουν. Κάπως δύσκολο στην πέψη τραγούδι - θέλει ακούσματα για να το πιάσεις.

Paradise
Αυτό το τραγούδι το πρωτάκουσα στο ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΞΕΣΗΚΩΤΙΚΟ ΡΕΜΥΞ του που ανέβασαν τα αγόρια στο soundcloud τους. Με τρέλανε, με τρέλανε. Αν κάποτε εξωγήινοι ερχόσαντε και μου ζητούσαν να τους φκιάξω μία κασέτα με 10 τραγούδια που "εξηγούν" στον αθώο μέσο εξωγήινο τι είναι η electropop, σίγουρα το Paradise θα ήταν μέσα. Στην κασέτα. Μπλιμπλίκια να τρώει η μάνα να μην δίνει του παιδιού ηλεκτροποπακίου. Πρέπει να το ακούσεις να το πιστέψεις. Σαν αν είσαι σε ντισκοτέκ στο άλφα του Κένταυρου, ή στο σκάφος της Οδύσσειας του Διαστήματος.Η μαγεία της ηλεκτροπόπ σε όλη της την γοητεία.

Stayed a little late Tonight
Ιδιοφυιές τραγουδίδιον... συγκεράζει την μπλιμπλικιά με την γλύκα της μπαλάντας. Αρχινίζει ήρεμα και σαν συνθεσάηζερ από το 1986 - και έχει και τον αριστουργηματικό εναρκτήριο στίχο "I just wanted everything to be perfect, but you would call me slightly OCD"... LOOOOOOOL και χαχαχα. Και εκεί που λες "Ok ένα καλό ηλεκτροπόπ track, τίποτε περισσότερο" έρχεται το chorus. Αχ και μια γλυκιά μελαγχολία σε δαγκάνει και ο στίχος "I should have left when you said you don't live here no more, you 're just hanging around..." σου θυμίζει τα δικά σου τα περίεργα το γκομενικά που νόμιζες ότι θα τα καταφέρεις αλλά... αλλά όχι μόνο δεν τα κατάφερες αλλά και λόγω της επιμονής να μην βλέπεις πληγώθηκες - που αν δεν επέμενες δεν θα είχες πληγωθεί τόσο πολύ. Αχ βαχ τι τα θες. Εξαιρετικό τραγούδι. Και γίνεται ακόμα πιο δυνατό το effect γιατί σταματά τόσο κοφτά. Εξαιρετικό κλείσιμο άλμπουμ.
το Violent Flame των Erasure μπορείς να το ακούσεις στην σελίδα τους στο soundcloud.
είναι το άλμπουμ που με έκανε να ξαναποστάρω. είναι το άλμπουμ που με έκανε υπερήφανο που είμαι φαν τους καθώς και της ηλεκτροπόπ από το 1989.

Sunday, September 14, 2014

σαν αρχείο κάπως - Τα Μαύρα Παπούτσια της Παρέλασης



Συζήτηση με τον Γιάννη Νένε στην Athens Voice

Ο Άρης Δαβαράκης, "φορώντας τα Μαύρα Παπούτσια"

Πρώτη παρουσίαση στο Κυριακάτικο ΒΗΜΑ από τον Γρηγόρη Μπέκο

Αναφορά από τον Νίκο Βατόπουλο στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Παρουσίαση από τον Δημήτρη Ρηγόπουλο στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Η Λώρη Κέζα γράφει τη γνώμη της στο site ΤΟ ΒΗΜΑ

Συνέντευξη στην Metropolis από την Νατάσα Μαστοράκου

Συνέντευξη στην Μαριλένα Αστραπέλου στο BHmagazino

Συνέντευξη στον Γιώργο Παπανικολάου στο MySalonica

Συνέντευξη στην Γιώτα Κωσταντινίδου στον Εξώστη Free Press της Θεσσαλονίκης

500 λέξεις για Βιβλία, στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Συνέντευξη στον Παναγιώτη Ντάικο για το maga.gr


Tuesday, June 03, 2014

Υπερήφανος πολύτεκνος και αγχωμένος νταντ

κυκλοφορεί σε μία βδομάδα
επιτέλους
η παρουσίαση στις 11 του μήνα, στις 8, στο Πόλις καφέ, στην στοά του βιβλίου
πολλή χαρά

Wednesday, May 14, 2014

Ένα βήμα παραπέρα από την Κοντσίτα


...Τι θέλεις να ξέρουν για σένα; Πόσο βαθιά επιθυμείς να σε γνωρίζουν; Ποιοί; Με τι λεπτομέρειες; Πόσα αντέχεις να σηκώνεις μόνος, κρυφά; Ποιες χαρές, ποιές επιθυμίες ηδονής και απόλαυσης δεν θες να μοιράζεσαι; Αυτά τα δεν-μπορώ-να-τονίσω-πόσο-σημαντικά-είναι ερωτήματα ο καθένας από εμάς αποφασίζει να τα ρωτήσει στον ίδιο του τον εαυτό...

όλο το κείμενο, εδώ στο toportal.gr

Wednesday, May 07, 2014

Ψωμί του τοστ και έρωτας



...Συνερχόμασταν βέβαια γρήγορα. Χωρίς ποτά, χωρίς συζητήσεις ξεσπασματικές με φίλους, χωρίς ημερολογιακές καταχωρίσεις αυτο-παρηγοριάς, χωρίς μεταμεσονύκτια τηλεφωνήματα σε κολλητούς. Το ξεχνούσαμε το τραύμα. Μέχρι που μία μέρα η γενιά μου συνειδητοποίησε… ότι οι φέτες - κόρα είχαν καιρό τώρα εξαφανιστεί από την ζωή μας. Το πακέτο του ψωμιού είχε αλλάξει, περιείχε μόνο πολύτιμη, αφράτη, φιλική ψίχα. Και η απολαυστική διαδικασία του τοστ έπαψε να έχει κίνδυνο, αγωνία, πόνο και ματαίωση. Ήμασταν πια ελεύθεροι, και, το κυριώτερο, το γνωρίζαμε πως ήμασταν... 

 (έγραψα ένα νέο κείμενο για το φιλόξενο toportal. εδώ όλο το παραλήρημα...)

Wednesday, April 30, 2014

Δημιουργική Γραφή - the rules (some of them)

Ο καθένας κρύβει μέσα του έναν συγγραφέα, και παρόλο που συγγραφείς δεν διδάσκονται, σίγουρα ενθαρρύνονται.

Να, τα 20 + 1 βασικά μυστικά της δημιουργικής γραφής...

  • 1. Γραφή ίσον δημιουργία
Η δημιουργική γραφή δεν αναπαριστά απλώς την πραγματικότητα – την επαναδημιουργεί. Έτσι, αλλάζει και τον αναγνώστη αλλά και τον συγγραφέα – είτε παρουσιάζοντας μία πρωτότυπη, διαφορετική, ή πιο βαθιά και ουσιαστική οπτική γωνία, είτε επινοώντας ιστορίες και πλοκές που εκφράζουν με παραστατικό, ζωντανό, γεμάτο αίμα και σάρκα τρόπο, την κοινή ανθρώπινη μοίρα.
  • 2. Ιστορία ίσον αλλαγή
Οι άνθρωποι αλλάζουμε. Αυτό είναι αναπόφευκτο. Όταν διαβάζουμε θέλουμε να μάθουμε το γιατί και το πως, αυτό μας γοητεύει στο καλό γράψιμο, αυτό δεν μας επιτρέπει να...

(κάνε κλικ για την συνέχεια...)

Thursday, March 27, 2014

...και εγώ παιδάκι της (ψηφιακής) γειτονιάς

Είμαι σχεδόν 10 χρόνια στα ήντερνετς. Ξεκίνησα το πρώτο πρόβατο τον Μάρτιο του 2005, το έσβησα δύο τρεις μήνες μετά και το άνοιξα πάλι τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς. Έκτοτε έχω ρίξει και εγώ άπειρα μπουκάλια με μηνύματα στους ωκεανούς των bites.

Είμαι άνθρωπος που εξελίσσεται. Που αναζητά την αλλαγή για την αλλαγή. Πριν από κάμποσα χρόνια, το προσδιορίζω στο 2010 - 2011, σταμάτησα να βρίσκω τόσο πορωτικό το γράψιμο στο blog. Πέρασα από το twitter, έκαψα φλάτζα λίγο και μετά από κάμποσες ενεργοποιήσεις και σβησίματα του profile τελικά κατέληξα στο facebook. Εκεί ως επί το πλείστον εκτονώνω πλέον την ναρκισιστική μου επιθυμία μου για καθημερινή διαδραστικότητα με τον κόσμο του ίντερνετ. Εκεί εξασκώ την δημιουργικότητά μου και αποτυπώνω την προσωπική μου, πειραγμένη, ιδιοσυγκρασιακή οπτική γωνία στον κόσμο και την καθημερινότητά μου.

Τα πιο δουλεμένα μου κείμενα τα δημοσιεύω σε άλλα sites. Στο αγαπημένο μου toportal.gr τους τελευταίους μήνες, πιο πριν στο φιλόξενο themachine.gr, στο μεγάλο protagon.gr. Το blog ήταν μοναχοπαίδι, έχει γίνει ψυχογιός. Αλλά δεν στεναχωριέμαι. Συνεχίζω να (προσπαθώ να) είμαι δημιουργικός σε άλλα μέσα - και, το κυριότερο, την ενέργεια γραψίματος, την ορμή, την εξοικείωση να χρησιμοποιώ τις λέξεις που απέκτησα εδώ, στο provato την έχω κάνει πια κάτι άλλο. Κάτι που εγώ το βρίσκω υπέροχο. Εκτός από γράψιμο, κάνω και κάτι ακόμα για το γράψιμο.

Το τελευταίο διάστημα ασχολούμαι με τον συντονισμό εργαστηρίων δημιουργικής γραφής. Είναι κάτι που ξεκίνησε σχεδόν συμπτωματικά αλλά με ενθουσιάζει περισσότερο από άλλα που τα κυνήγησα για να τα αρχίσω. Με έναν πολύ βαθύ και ουσιαστικό ενθουσιασμό. Και έχω την ευλογία να γεμίζει όλο και μεγαλύτερο κομμάτι του χρόνου μου. Σήμερα που μιλάμε (γκούχου γκούχου) συντονίζω ένα group συγγραφέων στο Βρετανικό Συμβούλιο, είμαι εισηγητής σε σεμινάρια στο Lexikopoleio και έχω κάνει ένα εντατικό εργαστήριο στην Καστοριά (!), την υπέροχη, στον κουλτουρομαγικό ξενώνα εξοχής Βυσσινόκηπο.

Την ερχόμενη Παρασκευή με μεγάλη χαρά και υπερηφάνεια, θα είμαι ένας από τους εισηγητές στο "συνέδριο" Ψηφιακές Γειτονιές. Πρόκειται να κάνω ένα εργαστήριο Δημιουργικής Γραφής on steroids - σε μιάμιση ώρα - που βέβαια είναι λίγη σχετικά για να αποκτήσεις απολύτως ολοκληρωμένη εικόνα για το τι είναι το γράψιμο, αλλά αρκεί και με το παραπάνω για να ενθαρρύνει όποιον θέλει να γράφει και να αυξήσει τα συγγραφόνια στο αίμα του. Αυτός είναι ο στόχος για το εργαστήριο. Να μεταδώσω, σε όσους επενδύσουν χρόνο να ακούσουν την παρουσίασή μου, αγάπη για την λογοτεχνία, την βιωμένη, αυτή που την φτιάχνεις εσύ. Δεν είναι απλό, αλλά δεν είναι και δύσκολο - όσο και αν με "αγχώνει" η ευθύνη και το γεγονός ότι θα μιλήσω μπροστά σε δεκάδες ανθρώπους. Διότι αυτό που λένε ισχύει: αν αγαπάς κάτι, μπορείς να εξηγήσεις την αξιαγαποσύνη του σε άλλους. Αυτό θέλω.

Έτσι προχωρά η ζωή και η σχέση με τον εαυτό μας και τον κόσμο. Μία μέρα είμαστε πολύ τυχεροί και ανακαλύπτουμε πως είμαστε χαρούμενοι κάνοντας κάτι, το κάνουμε με όρεξη, και ας είναι επαναστατικό, και ας είναι ρηξικέλευθο. Ερμ ερμ, δεν ευλογώ τα γένια μου... αλλά... αλλά ο άνθρωπος μπορεί, με υγεία, τύχη και πάθος να κάνει πράγματα που τον γεμίζουν εξαιρετική ικανοποίηση και αίσθηση ζωντάνιας. Και νιώθω πως αυτό το μήνυμα, της ικανότητας και δυνατότητας που έχουμε όλοι να "αυτοπραγματωνόμαστε", οφείλω να το πω σε πολλά αυτιά.

Φτάνει τώρα με τα γουότεργουόρξ όμως! Η ομάδα των Ψηφιακών Γειτονιών έχει οργανώσει ένα εξαιρετικό event, στο οποίο είμαι ο λιγότερο μεζεδάκις σλας λόγος να πας - φαντάσου δηλαδή πόσο τέλειότητες είναι οι άλλοι χεχεχε! Εδω υπάρχουν πληροφορίες για το πρόγραμμα και το όλο γεγονός. Είναι χρήσιμο, είναι εμπνευσμένο και κυρίως, βγάζει την δημιουργική, τρελή, ατίθαση, προσωπική, υποκειμενική, υπέροχη ενέργεια των ήντερνετς στην "πραγματική ζωή", στην κοινωνία. Εξαιρετικό, όχι;

Την άλλη Παρασκευή πάρτε χαρτιά και μολύβια, διάθεση ενδοσκόπησης και ανοιχτομυαλίτιδα και ελάτε να παίξουμε. Το γράψιμο δεν είναι αστεία υπόθεση... αλλά είναι ένα παιγνίδι που αν το προσεγγίσεις με την χαρά, και την ενέργεια του παιδιού μπορεί να αλλάξει τον κόσμο (σου). Το έχω δει να συμβαίνει