www.provato.gr ΚΗΙΧΕΜΤΑ

Όταν ήταν περίπου 19 χρονών, σε μία παραλία που πήγαινε μόνος για μπάνιο τα καλοκαίρια της εφηβείας του, γνώρισε μία κωλοπετσωμένη, λαϊκή, 35άρα. Ήρθε κ του έπιασε κουβέντα ενώ διάβαζε ξαπλωμένος στην πετσέτα του.

“Τι κάθεσαι κ διαβάζεις... στην ηλικία σου δεν κάνουν καλό τα βιβλία! Εσύ θα έπρεπε να ασχολείσαι μόνο με κορίτσια, να μην έχεις καθόλου χρόνο για διάβασμα”. Ήταν πολύ μαυρισμένη από τον ήλιο, μακρυμάλλα, με φωσφοριζέ μαγιό, λίγο μικρότερο από ότι έπρεπε, με μεγάλα βυζιά. Το χαμόγελό της του φάνηκε κάπως χαζό, αλλά γλυκό και αθώο.

Της απάντησε ευγενικά κ ψυχρά, με ένα καλαμπούρι, σαν εκείνη να μην το εννοούσε αυτό που του είχε πει για τα βιβλία - όταν την γνώρισε περισσότερο, όμως, κατάλαβε πως το πίστευε ότι κάνουν κακό. Δεν γούσταρε που τον διέκοψε, αλλά ήταν μικρός ακόμα κ δεν ήξερε να είναι αυστηρά ευγενικός για να της κόψει τον αέρα. Μετά, εκείνη, κάθισε δίπλα του, χωρίς να τον ρωτήσει, κ άρχισε να τον ρωτά για την ζωή του. Που μένει, αν έχει τελειώσει το σχολείο, αν θέλει να μπούνε να κολυμπήσουν μαζί...

Αυτός απαντούσε ντροπαλά, κοφτά. Αισθανόταν αντιφατικά. Του είχε χαλάσει την ησυχία του, ναι, αλλά και τον κολάκευε που μία γυναίκα “περπατημένη” τον είχε προσέξει κ είχε έλθει να του πιάσει κουβέντα. [Θα προτιμούσε βέβαια να του είχε μιλήσει ένα άλλο από τα κορίτσια στην παραλία, ένα στην ηλικία του με μαύρο μαγιό, που όμως δεν του είχε ρίξει ούτε μία ματιά.]

Κατά το απόγευμα, γύρω στις 6, η νέα του παρέα προσφέρθηκε να τον πάει στο σπίτι του με το αυτοκίνητό της - να μην επιστρέφει σπίτι με το λεωφορείο. Δέχτηκε. Φτάνοντας στην Αθήνα, δεν το κατάφερε να αντισταθεί, ανέβηκε στο σπίτι της, ένα διαμέρισμα στον Νέο Κόσμο, κ πηδήχτηκαν.

Την πήδηξε 3-4 φορές ακόμα εκείνο το καλοκαίρι. Κ αυτή η σύντομη σχέση ήταν η πρώτη του που μπορούσε να την περιγράψει ως "χυδαία". Αν κ δεν του άρεσαν οι χοντροκομμένες λέξεις, μετά, που θυμόταν την γνωριμία του αυτή χρησιμοποιούσε επίτηδες λέξεις όπως “πηδάω” και “πίπα” και "γαμούσα". Από την πρώτη στιγμή είχε καταλάβει ότι εκείνος κ αυτή δεν είχαν τίποτε κοινό - ότι δεν θα μπορούσαν να κάνουν τίποτε περισσότερο από το να πηδιούνται. Η υποκρισία του να κάνει ότι δεν έβλεπε αυτή την ασυμβατότητά τους, ήταν που τον έκανε να νομίζει χυδαία την όλη κατάσταση.

Αλλά και η σεξουαλική επαφή τους δεν είχε καμία συναισθηματική πτυχή, τίποτα πέρα κ πάνω από το καθαρά σωματικό. Καταρχήν αισθανόταν σαν να της έκανε λίγο χάρη, πράγμα που δεν απείχε κ πολύ από την πραγματικότητα, αν σκεφτείς ότι ήταν ένας ωραίος δεκαεννιάχρονος, κ εκείνη όχι όμορφη. Όμως η αλήθεια είναι αυτό που τον ξενέρωνε δεν ήταν η μέτρια της εμφάνιση... στο μέλλον θα ερωτευόταν γυναίκες που ήταν, για παράδειγμα, πιο παχουλές, ή έμοιαζαν περισσότερο κουρασμένες από την ζωή. Εκείνο που απέκλειε κάθε πιθανότητα να κάνει κάτι μαζί της ήταν ότι, απλά, δεν του ταίριαζε, δεν ήξερε τις να της πει, δεν ήξερε τι να απαντήσει σε αυτά που του έλεγε, δεν μπορούσε να γελάσει μαζί της ή να σκεφτεί να της πει κάτι αστείο. Κ αυτό τον έκανε να την βλέπει σχετικά άσχημη.

Τον υποδεχόταν φορώντας κάτι φτηνιάρικα προκλητικά εσώρουχα, κ την ώρα που την "πηδούσε" του έλεγε διάφορα, υποτίθεται για να τον φτιάξει. Ήταν φράσεις από ελληνική πορνοταινία της δεκαετίας του 70. Φυσικά, δεν ήταν ούτε οι ατάκες ούτε κ τα εσώρουχα που τον έφτιαχναν - εκείνο που τον ερέθιζε ήταν το ότι δεν νοιαζόταν ούτε στο ελάχιστο για εκείνη, για την εικόνα του στα μάτια της, για το αν της αρέσει πως την πηδάει, αν έμπαινε βαθιά, αν ήταν μεγάλος γαμιάς κ την ξέσκιζε, αν της πέταξε τα μάτια πάλι έξω σήμερα. Ό,τι κ να νόμιζε για αυτόν του ήταν απολύτως αδιάφορο, γι’ αυτό και ότι έκανε μαζί της δεν είχε μπλοκαρίσματα, ανασφάλειες και αγωνίες. Ασήμαντο, άρα εύκολο.

Ήταν φυσικό λοιπόν, κ του ήρθε αβασάνιστα, μετά τις 4-5 φορές που την είδε, να εξαφανιστεί. Είχε βεβαιωθεί ότι δεν θα έβγαινε τίποτε από όλο αυτό - αλλιώς ονειρευόταν τις σχέσεις του.

Από τότε, τύχαινε να την δει σπάνια, μία φορά κάθε δύο τρία χρόνια, σε καφετέριες στην πλατεία ή τυχαία στον δρόμο. Μία φορά την είχε πετύχει σε ένα μπαρ, ήταν μεθυσμένος. Την χαιρετούσε ευγενικά κ αμήχανα, ντρεπόταν που είχε εξαφανιστεί χωρίς αιτιολόγηση. Αυτή κάθε φορά του θύμιζε: “εξαφανίστηκες” ή “μαύρα μάτια” ή “δεν σου κάναμε, σου πέφταμε λίγο”.

Περάσαν τα χρόνια.

Στα 37 του περίπου, Αύγουστος ήταν και δεν είχε φύγει διακοπές, την πέτυχε ξανά σε ένα μπαράκι. Αυτήν την φορά δεν ήταν μαζί της ψυχρά ευγενικός κ αμήχανος. Της μίλησε ζεστά, για ώρα, και της ζήτησε το τηλέφωνό της. Εκείνη ούτε καν εξεπλάγη με την ερώτησή του πότε να την πάρει, “όποτε θες” του απάντησε, λες κ δεν είχε καταλάβει καθόλου την τοτινή του αμηχανία, την επιθυμία του να μην την ξαναδεί, την χαμηλή εκτίμηση που της είχε - (“όχι γι αυτό που ήταν”, επαναλάμβανε στον εαυτό του, δεν απαξίωνε τους ανθρώπους, δεν ήθελε, “αλλά γιατί δεν μου ταίριαζε”). [Αν κ πιο καλή περιγραφή θα ήταν να λέγαμε ότι δεν... ήθελε, με τίποτε δεν ήθελε, να του ταιριάζει και να του αρέσει μία τέτοια προσωπικότητα, ένας τέτοιος χαρακτήρας.]

Ωστόσο εκείνο τον καιρό, στα 37 του, περνούσε μία φάση, που κράτησε πολύ, που του ήταν αδύνατο να κάνει την παραμικρή σύνδεση με κάποια γυναίκα. Μοναξιά μεγάλη. Ζούσε χωρίς έρωτα κ χωρίς επιθυμία. Δεν μπορούσε να ανταποκριθεί σε κανένα ερέθισμα γύρω του, τόσο που καμιά φορά καθόταν κ κοιτούσε το σώμα του στον καθρέφτη, όταν σκουπιζόταν μετά το μπάνιο, κ λυπόταν.

Είχε χωρίσει με μία κοπέλα μετά από περίπου 2 χρόνια, καλά ήταν μαζί της, αλλά εκείνη κατάλαβε ότι αυτός την ήθελε χλιαρά κ, υπερήφανη, του ζήτησε να το διαλύσουν. Τον πόνεσε αυτό, όχι επειδή έχασε κάποιαν που αγαπούσε, δεν την αγαπούσε, το μόνο ήταν ότι την είχε συνηθίσει κ στεκόταν καλά δίπλα του κοινωνικά. Πόνεσε, όμως, γιατί κατάλαβε πως έκανε λάθος να πιστεύει ότι μόνο αυτός ήξερε το πρόβλημα του. Ήταν ήσυχος πως τα κορίτσια με τα οποία είχε κάνει σχέση μέχρι τότε δεν είχαν καταλάβει την αναπηρία του να συνδεθεί μαζί τους βαθιά, ούτε ότι τις είχε επιλέξει ακριβώς επειδή δεν τον συγκινούσαν πολύ, άρα δεν θα του στοίχιζε να τον απορρίψουν. Όμως η τελευταία κοπέλα το είχε καταλάβει. Και μήπως το είχαν καταλάβει κ οι υπόλοιπες;

... ... ... ... ... ... ... ...

Είχε γνωρίσει στην ζωή του κ μερικές, λίγες, γυναίκες που του έκοβαν την ανάσα, που ήθελε να τις πάρει στην αγκαλιά του, να τις ανακαλύψει πως κοιμούνται, πως περπατάνε, πως κάνουν έρωτα, που ζουν, τι άρωμα έχει το χάδι τους, τι γεύση έχει το να κάνουν έρωτα. Ήθελε να του δώσουν σημασία, να τις γοητεύσει, να τον ερωτευθούν παράφορα, να κάνουν μαζί παιδιά, ταξίδια, καυγάδες. Όμως ήταν απολύτως ανίκανος να το διαχειριστεί όλο αυτό το πράγμα, αυτό το φούσκωμα στον στήθος που ένοιωθε για αυτές δεν ήταν ανάταση, δεν ήταν έρωτας, ήταν ασφυξία, ήταν αγωνία που τον παρέλυε. Έκανε κάποιες τρομαγμένες απόπειρες να τις προσεγγίσει αυτές τις γυναίκες, κάποιες από τις οποίες έμοιαζαν να είναι και εκείνες γοητευμένες από αυτόν, αλλά έτσι νευρικά κ φοβισμένα που τις προσέγγιζε δεν είχε καμία ελπίδα - κ μετά σταμάτησε να μπαίνει καν κ στον κόπο να κάνει απόπειρες... Ερωτευόταν, σιωπηλά, στιγμιαία, εσωτερικά, φοβισμένα. Και για λίγο.

Πίστευε πως από κατασκευής δεν είχε άλλη επιλογή παρά μόνο τις άλλες γυναίκες, αυτές που τις έβρισκε απλά χαριτωμένες κ ομορφούλες, αλλά που δεν του έκοβαν την ανάσα. Κ έκανε μαζί τους σχέσεις κ τις αγκάλιαζε μηχανικά κ σαν από υποχρέωση, γιατί έτσι πρέπει να αγκαλιάζονται οι άνθρωποι σε μία σχέση. Όμως όταν η τελευταία κοπέλα του είπε ότι “δεν νομίζω ότι με αγαπάς πραγματικά ή ότι με αγάπησες” και τον πανικόβαλε, ξαφνικά άρχισε να φοβάται να προσεγγίσει και κάποια “ασήμαντη”, νόμιζε πως η υποκρισία του, που ήταν το καλλίτερο που μπορούσε να κάνει, ήταν φανερή πια σε όλους. Κ μπλόκαρε χειρότερα. Σε αυτή τη φάση ήταν που συνάντησε την παλιά του γνωριμία.

... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ..

Δυο μέρες μετά που την συνάντησε, της τηλεφώνησε. Μιλήσανε 10 δευτερόλεπτα όλα κ όλα “είσαι σπίτι;” “ναι, θες να περάσεις;” “εντάξει, θα τα πούμε σε μισή ώρα, θα κάνω ένα ντους κ ξεκινάω”. Δεν χρειαζόταν κάτι περισσότερο, εισαγωγές κ προσχήματα ήταν περιττά. Δεν έλειπαν σε κανέναν από τους δύο.

Την ώρα που έκανε ντους κ σκεφτόταν ότι θα την πηδήξει, ότι θα ξαναπηδήξει επιτέλους μετά από τόσο καιρό, καύλωσε. Χάρηκε γι αυτό, είχε βδομάδες να του συμβεί να ερεθιστεί. Του έφτιαξε η διάθεση, κ όταν λίγο μετά χτυπούσε το κουδούνι της πολυκατοικίας μετά από τόσα χρόνια, η αίσθηση του παλιακού που τον πλημμύρισε, του παρελθόντος που δεν υπήρχε λόγος να το φέρει στην επιφάνεια, δεν κατάφερε να βγάλει το χαμόγελο από το πρόσωπό του.

Αυτή του άνοιξε την πόρτα της με ένα εσώρουχο σαν αυτά που φορούσε κ τότε. Το σώμα της είχε αλλάξει, ήταν πενηντάτρα πια, πιο γεμάτη. Στο πρόσωπο είχε ρυτίδες. Αλλά το ίδιο όχι προς το καλλίτερο είχε αλλάξει και εκείνος. Του το είπε.

“Πόσα χρόνια έχουν περάσει; 15; 20; Παχύναμε κ οι δύο, μεγαλώσαμε”. Του φάνηκε πως του μίλησε με χαιρεκακία, για να του χτυπήσει ότι τώρα πια είχε χάσει το μοναδικό πλεονέκτημα που είχε κάποτε, την φρεσκάδα των 19 ετών. Δεν έδωσε σημασία όμως, αντίθετα, “δεν έχεις αλλάξει καθόλου, είσαι τόσο όμορφη όσο πάντα”, της είπε.

Είχε φέρει ένα μπουκάλι ουίσκι, να είναι τυπικός κ ευγενικός, κ βάλανε ένα ποτό. Το ήπιαν καθισμένοι αντικριστά, στις παλιακές πολυθρόνες του σαλονιού, αυτός με τα ρούχα, αυτή με τα εσώρουχα κ ένα διάφανο ρομπάκι από πάνω. Είπανε τα νέα τους, χωρίς πολλές πολλές λεπτομέρειες (είμαι λογιστής - εγώ υπεύθυνη παραγγελιών σε ένα σούπερ μάρκετ - δεν παντρεύτηκα - δεν παντρεύτηκα - όπως τα ξέρεις - όλα καλά - συνηθισμένα - ρουτίνα - μένω ακόμα εδώ - εγώ έχω κάνει μερικές μετακομίσεις ) κ μετά πιάσανε να μιλάνε περί ανέμων κ υδάτων. Άρχισε ξανά να διακρίνει πόσο διαφορετική ήταν από αυτόν, πόσο ελάχιστα πράγματα είχαν κοινά, πόσο καθόλου δεν μπορούσε να μιλήσει στο μυαλό του κ στην ψυχή του. Αλλά αποφάσισε να το αγνοήσει. Όπως τότε.

Λίγο μετά εκείνη σηκώθηκε κ με προκλητικό χαμόγελο του είπε “πάμε μέσα”; Αυτός γδύθηκε, ακούμπησε τα ρούχα του πρόχειρα διπλωμένα στην πολυθρόνα, έβγαλε το σταυρουδάκι που φορούσε, έβαλε το κινητό στο αθόρυβο... προχώρησαν προς το δωμάτιό της. Απέναντι από το ημίδιπλο κρεβάτι βρισκόταν η ίδια τηλεόραση που θυμόταν από τόσα χρόνια πριν, στα παράθυρα οι ίδιες κουρτίνες, τα ίδια διακοσμητικά στο τραπεζάκι, άδεια μπουκαλάκια καλλυντικών κ αρωμάτων, από τότε, πάνω στην τουαλέτα της.

Ξάπλωσαν για λίγο δίπλα δίπλα στο κρεβάτι, αυτή με το σλιπάκι, αυτός γυμνός πήγε να νιώσει αμμηχανία αλλά ευτυχώς εκείνη έσκυψε προς το πέος του να το πάρει στο στόμα. Χάδια, φιλιά, τρυφερότητες, προσχήματα, δεν χρειάζονταν.

15 λεπτά μετά είχαν τελειώσει. Της ζήτησε μία πετσέτα, συνεσταλμένα λίγο, η καύλα είχε φύγει και άρχισε να αισθάνεται άβολα. Καθώς σκουπιζόταν του ήρθε μία ελαφριά μυρωδιά μούχλας κ υγρασίας από την πετσέτα. Μία μυρωδιά που του φάνηκε ότι ταίριαζε στην αίσθηση της στιγμής που είχε μόλις ζήσει.

Δε επέστρεψε στο κρεβάτι. Πήγε στο σαλόνι κ ντύθηκε, κ την περίμενε να πλυθεί για να την χαιρετήσει κ να φύγει. “θα τα πούμε”.

Δεν έμεινε πολύ η μυρωδιά της μούχλας από την συνάντησή τους. Όταν καύλωσε την ξαναπήρε τηλέφωνο 10 μέρες μετά για να πάει να την δει. Επανάληψη... Λίγες κουβέντες στο σαλόνι, κ μετά πέρασαν στην κρεβατοκάμαρά. Αυτή τη φορά ήταν ακόμα πιο γυμνή κ ρηχή η επαφή τους, αυτός ένοιωθε σαν να ήταν εκεί μαζί της αλλά και να μην ήταν, κάπως σαν να έπρεπε όχι μόνο να κάνει ότι κάνει αλλά και να παρατηρεί τι συμβαίνει κ να το καταγράφει.

Την τρίτη φορά που την πήρε τηλέφωνο για να βρεθούνε, αυτή ήταν λίγο τσαγκή μαζί του, απότομη, “θέλεις να τα πούμε;” τη ρώτησε “άντε, καλά έλα” του απάντησε, με έναν δισταγμό σαν να το σκεφτόταν: “να του πω ναι ή όχι;”. Λες κ τώρα του έκανε αυτή χάρη.

Του άνοιξε κ ήταν φουριόζα κ βιαστική, “δεν έχω να σε κεράσω τίποτε” είπε, μπηχτή που είχε έλθει με άδεια χέρια, κ πήγε κατευθείαν στην κρεβατοκάμαρα. Πηδήχτηκαν, σιωπηλά, όχι μαζί, ήταν ταυτόχρονα κ ήταν στον ίδιο χώρο, αλλά όχι πραγματικά μαζί. Μετά, αυτός δεν ήταν σίγουρος ότι εκείνη είχε χύσει, κ αυτό τον πείραξε. Αλλά εκείνη φαινόταν σαν να μην την νοιάζει, πετάχτηκε από το κρεβάτι κ άρχισε να ντύνεται, “έχω να πάω σε κάτι γενέθλια των παιδιών ενός συναδέλφου” του είπε. Σηκώθηκε κ αυτός κ μέσα σε 3 λεπτά είχε φύγει. Περίμενε για κανένα 20λεπτα κάτω από την πολυκατοικία της κ δεν την είδε να κατεβαίνει για να πάει στα γενέθλια.

Παρόλα αυτά, την ξαναπήρε τηλέφωνο, κ οι επόμενες συναντήσεις τους, κάθε 10-15 μέρες, ήταν στο ίδιο κλίμα, χωρίς πολλά πολλά λόγια, κ με ένα απωθημένο να περιφέρεται στον αέρα. Λες κ αυτός ήταν πικραμένος που είχε πάλι ξεπέσει σε αυτήν και εκείνη που τον έβλεπε το ίδιο μηχανικό, σκληρό κ διεκπαιρεωτικό, και να μην της δίνει τίποτε περισσότερο από αυτά που της έδινε όταν ήταν δεκαεννιά κ όμορφος.

Μία μέρα του είπε μόλις τον είδε στην πόρτα της “πάλι με άδεια χέρια ήλθες;” κ “την επόμενη φορά θα βρεθούμε στο δικό σου σπίτι”. Όση ώρα ήταν μαζί ήταν εντελώς σιωπηλή κ θυμωμένη. Μετά από αυτό πήγε σπίτι της άλλες δύο φορές κ μετά δεν της ξανατηλεφώνησε, αλλά ούτε κ εκείνη - δεν ήθελε να την βάλει στο σπίτι του.

... ... ... ... ... ... ... ...

Κ όμως, όλο αυτό, την αμηχανία, την υποκρισία, την χωρίς συναίσθημα συνύπαρξη, την έλλειψη επικοινωνίας, του φαινόταν πολύ πιο εύκολο να το διαχειριστεί από το να διεκδικήσει μία γυναίκα που να του του αρέσει πραγματικά.

... ... ... ... ... ... ... ... ... ...

Το σπίτι, σε μία μικρή επαρχιακή πόλη είναι επιπλωμένο φτωχικά. Έχει δύο δωμάτια. Στο πιο μεγάλο, το βασικό του σπιτιού, μία νέα γυναίκα, όμορφη, ντυμένη με φθαρμένα ρούχα, καθαρίζει πατάτες. Είναι αφοσιωμένη. Από μία παλιά ξύλινη κούνια μωρού που στηρίζεται σε μια κατασκευή από τούβλα, στην γωνία του δωματίου, αρχίζει να κλαίει, σιγανά, ένα μωρό. Η γυναίκα, η μάνα του είναι, σηκώνει το κεφάλι για λίγο, δυσανασχετεί, τι θέλει πάλι, μόλις το έβαλε για ύπνο. Πάει, το κοιτάει, είναι καθαρή η υφασμάτινη πάνα του, είναι κ ταϊσμένο, επιστρέφει στις πατάτες να τελειώνει, έχει πολλές δουλειές.

Το μωράκι συνεχίζει να κλαίει, όλο κ πιο δυνατά. Η μαμά του αρχίζει να εκνευρίζεται. Δεν θέλει να πάει να το σηκώσει να το ταχταρίσει, δεν θα την κάνει ό,τι θέλει. Κλαίει, κλαίει το μωρό, όλο κ πιο δυνατά, λαχανιάζει. Η μάνα του μαζεύει τα φλούδια από τις πατάτες, πιάνει να κάνει άλλη δουλειά. Το αγνοεί.

Μετά από μισή ώρα το παιδάκι γέρνει κ αποκοιμιέται κουρασμένο από τα κλάματα. Ήθελε κάτι; Πονούσε; Ζητούσε αγκαλιά; Δεν έχει σημασία. Πάντως, κουράστηκε να κλαίει χωρίς αποτέλεσμα τόση ώρα και σταμάτησε. Επιτέλους, ησυχία στο σπίτι - εκτός που πότε πότε ακούγεται ένα λαχάνιασμα, ένας σιγανός λυγμός από το κοιμισμένο, πια, μωρό.

Η μητέρα χαμογελά. Να μαθαίνει το μωρό, να μην την έχει σήκω σήκω - κάτσε κάτσε.

Το μωράκι καθώς μεγαλώνει, κλαίει αρκετά συχνά, ζητάει, απαιτεί, χωρίς η μητέρα του να του δίνει σημασία παρά μόνο όταν εκείνη θεωρεί ότι υπάρχει πρακτικός λόγος. Κ μετά, κάποια μέρα, το παιδί μαθαίνει το μάθημα, να μην κλαίει, να μην ζητάει δηλαδή, τι νόημα έχει, κανείς δεν θα το ακούσει αν πει τι θέλει κ πως το θέλει. Κ μένει με αυτή την βεβαιότητα για όλη του την ζωή.

... ... ... .... .... .... .... .... ... .... ... .... ...

αν μάντεψες ότι το μωράκι του τότε κ ο 37χρονος άντρας είναι το ίδιο πρόσωπο, καλά μάντεψες

Ο Νικάχ Ξανθοπουλλάχ είναι πολύ πολύ χολοσκασμένος.

Ξεκίνησε πριν από χρόνια να βρει την τύχη του στην ξενιτιά κ το μόνο που κατάφερε είναι να ρίξει τις πωλήσεις κ τους κυλίνδρους στην παρουσίαση power point. Ντάξει, βρήκε κ κτίρια με πινακίδες Citibank καθώς κ ένα τεράστιο hip hop group να χτυπιέται κάτω από το γραφείο του κ να μην τον αφήνει να συγκεντρωθεί, αλλά τι να το κάνεις. Άμα σε τρώει ο νόστος, ακόμα κ αυτά, δεν μπορείς να τα εκτιμήσεις.

Κ έτσι μία μέρα ο Ξανθοπουλλάχ είπε "Ως εδώ". Κ αποφασίζει να κάνει το μεγάλο βήμα κ να γυρίσει στην πατρίδα του. Πετάει εκτυπώσεις από το παράθυρο, για να σ΄εκδικηθεί πετάει ενθύμια κ δώρα, βγάζει το κοστούμι, φορά κάτι πιο hip-hopχάδικο (που δεν του πάει, όμως, τόσο όσο το κοστούμι) κ κατεβαίνει να χορέψει με τα παιδιά χηπ χοπ. Δηλαδή, ακολουθεί τον πατροπαράδοτο, πάππου προς πάππου, Λιβανέζικο τρόπο να παραιτείσαι από την δουλειά σου αν είσαι white collar.

Αφού χορεύει σαν να μην υπάρχει αύριο, που δεν υπάρχει, στον συγκεκριμένο χώρο, αφού έχει παραιτηθεί, παίρνει τον δρόμο του γυρισμού.

Δυστυχώς όμως, φτάνοντας στο αεροδρόμιο μία δυσάρεστη έκπληξη τον περιμένει. Λόγω οικονομικών προβλημάτων δεν έχουν καταφέρει να έλθουν προς υποδοχή του όλοι οι συγγενείς του. Εκτός από την γιαγιά, μερικά ξαδέλφια κ κάποιους ρέλατηβλη κεφάτους θείους, το αεροδρόμιο είναι άδειο. [Πάλι καλά που πήραν άδεια να τον περιμένουν στον διάδρομο, κάτω από το αεροπλάνο, κ έτσι έγινε ένα σχετικό μίνιμαλ μπούγιο, γιατί αλλιώς θα γινόμασταν ρεζίλι στην γειτονιά ότι δεν ξέρΟμε να υποδεχτούμε τον άθρωπά μας].

Το ίδιο τσουρούτικο κ μίζερο είναι κ το κονβόη που φέρνει τον Νικάχ Ξανθοπουλλάχ πίσω στο χωριό του. Πολύ τσουρούτικο.

Όμως η Ιθάκη δεν σε γέλασε. Φτάνοντας στο χωριό, όλα γίνονται όπως πρέπει να είναι: Το τραπέζι υποδοχής είναι τεράστιο, το συγκρότημα δημοτικών χορών μπριόζικο, το κεμπάκ λαχταριστό (ναι, ναι, καλά διάβασες), οι πίτσες Λιβανέζες... αν σε όλα αυτά προσθέσεις την αγροτιά, ένα λευκό wife beaters, μία βρύση, μία στάμνα, χώμα κ έναν ξεδοντιάρη αλλά συμπαθέστατο παππούς, μιλάμε για την απόλυτη κορύφωση!

γιατί τι είναι η ευτυχία για τον Νίκαχ Ξανθοπουλλάχ; όχι η γιαποσύνη, αλλά τα απλά καθημερινά πράγματα:

(η εισαγωγή του βήντηόου, όλα τα λεφτά)

Labels: arabic masterpieces

Φτάνω λοιπόν σήμερα το πρωί στην δουλειά, κ αν κ οι περισσότεροι αδειούχοι έχουν επιστρέψει, βρίσκω μία πολύ ωραία θέση να παρκάρω.

Όχι μεγάλη από αυτές που χωράνε φορτηγά μετακόμισης, την ήθελε, δηλαδή, την μανούβρα της, αλλά ήταν άνετη, σε ωραίο, σκιερό σημείο, κ σχετικά κοντά στο γραφείο για να μην περπατήσω πολύ... ό,τι πρέπει.

Έβγαλα αλάρμ, περίμενα να περάσουν τα αυτοκίνητα πίσω μου κ ξεκίνησα τις μανούβρες για το παρκάρισμα.

Πίσω διαγώνια, ίσιωμα τιμόνι, λίγο μπροστά, πίσω, λίγο μπροστά... το φέρνω ίσιο, κ διαπιστώνω ότι δεν το έχω χώσει καλά στον διαθέσιμο χώρο. Νταμ!

Το ξεπαρκάρω, ξαναπιάνω τις μανούβρες, πίσω διαγώνια, ίσιωμα τιμόνι, λίγο μπροστά, πίσω κλπ κλπ κλπ.

Γαμώτο! Πάλι! Είμαι ξανά στην ίδια θέση, σε σχέση με το μπροστινό κ το πίσω αυτοκίνητο, που ήμουν κ στην προηγούμενη απόπειρα παρκαρίσματος. Όχι καλή θέση, όχι καλή.

Εκνευρίζομαι, τι έχω πάθει κ δεν μπορώ να παρκάρω σωστά; "Ξανά", λέω, "θα το βάλω τέλεια"!

Ξεπαρκάρω, μελετάω λίγο να βρω μία καλλίτερη θέση εκκίνησης παρκαρίσματος κ ξανά, πιάνω τις προσπάθειες. Διαγώνια πίσω, ίσιωμα, λίγο μπροστά, στρίψιμο τιμόνι, μπλα μπλα μπλα.

Τζίφος. Πάλι τα ίδια, πάλι είμαι στραβά σε σχέση με τα δύο αυτοκίνητα μπροστά κ πίσω μου.

Τα έχω πάρει. Βγάζω την ζώνη ασφαλείας, πετάγομαι έξαλλος από το αυτοκίνητο....

Και βλέπω ότι, ναι, σε σχέση με τα δύο αυτοκίνητα είμαι κουλά παρκαρισμένος, αλλά σε σχέση με το πεζοδρόμιο είμαι άψογος. Η απόσταση του αυτοκινήτου από αυτό είναι 3 πόντους, άγοψος σου λέω! έχω παρκάρει τέλεια, λες κ είμαι δάσκαλος οδήγησης. Όπως καλά πάρκαρα κ την πρώτη φορά, αλλά κ την δεύτερη.

Τζάμπα τα νεύρα, τζάμπα η ταραχή, τζάμπα οι τρεις απόπειρες να παρκάρω. Η πρώτη έφτανε.

... ... ... ... ....

κ στην ζωή πολλές φορές, έχεις παρκάρει τέλεια, αλλά δεν το ξέρεις. Κ στην προσπάθεια να φτάσεις την τελειότητα (που την έχεις όμως, αλλά δεν την βλέπεις) κουράζεις τον εαυτό σου κ τον πονάς χωρίς λόγο.

Και καμία φορά, πονάς κ τους άλλους.

στο "πολυαναμενόμενο" τραγούδι - ντουέτο του Robbie Williams με τον Gary Barlow (τον παλιό του φίλο από τους take that με τον οποίο κάποτε είχαν μεγάλους καυγάδες κ τα βρήκανε για να βγάλουνε κανένα φράγκο) το video είναι τύπου Brokeback Mountain. Ξέρεις, gay καουγκέηδες. Κανονικά όμως. Εντελώς gay. Πως να στο πω ρε παιδί μου, καμακώνουν κ ζαχαρώνουν ο ένας τον άλλο, χύμα. η σκηνή που χορεύουν με τις γυναίκες τους είναι σχεδόν σοκαριστική....

Robbie Williams and Gary Barlow - Shame
Εν τω μεταξύ προχτές είχαμε βγει με κάτι φίλους στο Γκάζι κ καθόμασταν κ χαζεύαμε τα ζευγαράκια που περνούσαν κ τα αγόρια περπατάγανε δίπλα στις κοπελιές τους με το στιλ που περπατά η Σαμάνθα δίπλα στην Καρή από το Σεξεδεσέρε. Κρατιόσαντε χεράκι χεράκι κανονικά, αλλά η τσαχπινιά, τσαχπινιά... Να μην μιλήσω για τις αποτριχώσεις κ τα παστέλ βερμουδίνο κ τις παντόφλες με χρυσές λεπτομέρειες!

Αμ το άλλο; που πήρα να χαζέψω το αμερικάνικο GQ κ η μόδα που είχε μέσα ήταν πιο gay κ από την μπουτίκ του Κωστέτσου; Αντρικό περιοδικό σου λέει μετά.... Αφού γελάγαμε με κάτι φίλους ότι το επόμενο τεύχος του περιοδικού θα δίνει δώρο ένα ζευγάρι βυζιά για να κάνει την μετάβαση ο σύγχρονος άνδρας με ευκολία κ πρακτικότητα. Κ πρόσεξε, μιλάμε για το Αμερικάνικο edition, φαντάσου να άνοιγα το Εγγλέζικο η (Θεός Φυλάξοι!!!!) το Ιταλικά GQ. Σαν να διαβάζω το Seventeen ένα πράγμα.

συμπέρασμα: αυτό τώρα που πολύ σύντομα το να είσαι str8 θα είναι το νέο gay, πως το διαχειρίζεσαι, μου λες;

"Πάμε μαζί" ούρλιαζε η μητέρα κοπανώντας το λευκό φέρετρο

Σήμερα μπήκα στο Igoogle, όπου έχω υποτίθεται μαζεμένα σε μία σελίδα όλα τα sites που θέλω να επισκέπτομαι κ να παρακολουθώ, λιγότερο ή περισσότερο συχνά. είναι ό,τι μπορείς να φανταστείς, ειδησεογραφικά, σχετικά με την διαφήμιση, με news entertainment, για βιβλία, για gossip κ άλλα διάφορα... Όπου αν θέλω να είμαι ειλικρινής πρόκεται για μία υπερφόρτωση ερεθισμάτων κ πληροφοριών που αναρωτιέμαι αν έχει νόημα να τις παρακολουθώ κ να τις γνωρίζω. Κ σίγουρα πρακτικά είναι αδύνατο να τις παρακολουθώ όλες, αλλά κ να τις επεξεργαστώ, τόσο πολλές που είναι κ με τόση συχνότητα που ανανεώνονται.

Πρόσθεσε, δε, σε αυτήν την υπερπληθώρα "ενημέρωσης" κ τα εκατοντάδες blogs που έχω στο reader μου, βάλε κ το facebook, γάμησέ τα, όλη μέρα να είσαι μπροστά σε ένα κουμπγιούτερ δεν τα προλαβαίνεις όλα, εν δάτς έη φάκτ! {κ όλα αυτά που σου λέω δεν είναι άμεσα σχετικά με εργασία, είναι, ας τα πούμε, εξωσχολικά... φαντάσου να προσθέσεις κ τα της δουλειάς}

κ σκεφτόμουν μετά το εξής... Πώς παλιά λίγοι ήταν εκείνοι που κατάφερναν να ξεχωρίσουν με το έργο τους γιατί πολύ απλά ήταν οι εξαιρετικοί που είχαν την δυνατότητα/αρχίδια/τσαγανό/ να αψηφήσουν την αγωνία για την καθημερινή επιβίωση που κρατούσε "δεμένους" τους "συνηθισμένους" ανθρώπους;

ε, κ σήμερα, με τόση πληροφορία κ ευκολία στην αναζήτηση κ την εύρεση, κ με τον συνεχόμενο ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟ ερεθισμάτων κ εικόνων κ εμπειριών... οι πραγματικά ξεχωριστοί άνθρωποι είναι εκείνοι που στέκονται δυνατοί όχι απέναντι στον αγώνα για την επιβίωση όπως οι παλιοί, αλλά που κλείνουν απ' έξω την υπερβολική ενημέρωση, την υπερπληροφόρηση κ τις πολλές συνάφειες, που θα έλεγε κ ο ποιητής.

που θα πει ότι θες διπλή δύναμη, όχι μόνο να είσαι ταλαντούχος κ προικισμένος κ εργατικός αλλά κ να έχεις κ το κουράγιο να αντισταθείς.

έτσι απλά μία σκέψη, με μία ανάσα. (κ ναι, τώρα πάω να χαϊδεψω την γάτα μου στην παλιά γαλλική μπερζέρα κ να διαβάσω δημουλά κ να πλέξω κάλυμα για τα αυτιά για το χειμώνα με σχέδια λαχούρι, φεστιβάλ παλιομοδιτικίλας)

το πήρες χαμπάρι αυτό;

Πως περιμένεις να σε αγαπήσει για αυτό που είσαι, όταν αποφασίζεις να κρύβεις αυτό που πραγματικά είσαι (κ προτιμάς να προβάλλεις ένα μόνο κομμάτι του);

Άμα δεν πας όπως είσαι, δεν θα έλθει κανένας να σε συναντήσει.

πήγαινε όπως είσαι, πήγαινε, πήγαινε. όπως είσαι. κ η αλήθεια σου θα κάνει την δουλειά της.

1 - Ζούμε σε σπίτια της δεκαετίας του 60, όπου η μαμά φορά φορέματα Μαίρη Λίντα ο μπαμπάς κοστούμια γκρι κ τα Σαββατοκύριακα πάνε για κουμ καν κ μας αφήνουν μόνους εμάς τα παιδιά να κάνουμε τρέλες

2 - ...επίσης, η μαμά έχει μία καλλίτερη φίλη η οποία της δίνει συμβουλές για να της δώσει σημασία ο μπαμπάς, με το να τον κάνει να ζηλέψει (θα βάλει μία τρίχα από μούσι στο φόρεμά της)

3 - Τα 25χρονα have a blast να παίζουν με φουσκάλες palmolive, αυτό τα τρελαίνει

4 - Ποτήρια δεν έχΟμε, σε κάθε σαλόνι κ ένας ψύκτης, σε κάθε γειτονιά κ ένα αυτόματο μηχάνημα νερού

5 - Η Κριστίνα Ρίτση ξέπεσε κ μετά το Adams Family κ το Sleepy Hollow ζει ανάμεσά μας

6 - Τα 25χρονα όταν κουραστούν από το απίστευτο κέφι του να κάνουν φουσκάλες πάλμοληβ πετάνε πιτσιλίδια...

7 - ...με διαστημικά νεροπίστολα που ρίχνουν δέσμη νερού τόσο δυνατή ώστε πετάει κατάχαμα κάτω κ μία Hipster περίπου 40 κιλά

8 - Τα μπαλάκια του Πιγκ Πογκ στην ελλάδα παθαίνουν μία περίεργη αρρώστια, πρήζονται, κιτρινίζουν κ βγάζουν χαμογελάκια

9 - Οι πιο αλήτες από εμάς πετάμε βιοχλαπάτσες στους φίλους μας, τα καθίκια, οι τέντημπόηδες, αντί να παίζουμε απλό μπουγέλο

10 - Οι σοφέρ, όπως παλιά στην Νότια Καρολίνα, είναι νέγροι, αλλά τουλάχιστον επειδή "Ελλάδα χώρα του φωτός κ της δημοκρατίας κ της ισότητας κ επιτέλους επιστροφή των Ελγινίων", έχουν το δικαίωμα να αφήνουν το μαλλί πατροπαράδοτη παραδοσιακή κογκολέζικη αφάνα - αρκεί να φοράνε καπελίνο μην πέσει τρίχα στην πισίνα

11 - Τα μαγιό είναι όλα tailor maid με ύφασμα αγορασμένο Χυτήρογλου Στοκ Σέντα Καπνικαρέας 3 στάση μετρό μοναστηράκι.

12 - Γενικά στην Ελλάδα, έχουμε μεγάλη παράδοση στο μπουγέλο, το παίζουμε με όλους τους τρόπους, με μπαλόνια με νεροπίστολα με όλα τα τελευταία επιτεύγματα της τεχνολογίας (κ οι αλήτες με βιοχλαπάτσα)

εννοείται ότι άμα θες συμπληρώνεις, δες το ως μία εξυπηρέτηση στον ανθρωπολόγο/ιστορικό του μέλλοντος.

(Βέβαια, όχι πες μου, πόσο αχάριστος είμαι, αντί να ευγνωμονώ τον σκηνοθέτη που τουλάχιστον μας γλύτωσε από την φάτσα του Μι-Χάλι εγώ κάθομαι κ κάνω γκρίνια.)

για ακόμα περισσότερη αγάπη προς τον Μι-Χάλι, κοίτα εδώ.

(Πρόσεξε τις λεπτομέρειες...)

Πρόβατο πχιότητας κ κουλτούρας κ πολιτισμού κ να τα βιβλία που με συνόδευσαν αυτό το καλοκαίρι:

"Ο αγαπημένος μαθηματικός τύπους του καθηγητή"
Όπου Γιαπωνέζα δούλα σλασ Μαρούσκα ("οικιακή βοηθός" για τους πολίτικαλη κορέκτ εκεί έξω) πιάνει δουλειά στο σπίτι 60χρονου καθηγητή μαθηματικών που, μετά από αυτοκινητιστικό ατύχημα, έχει δυνατότητα να θυμάμαι μόνο τα τελευταία 80 λεπτά της ζωής του (καθώς κ όλα όσα συνέβησαν πριν το ατύχημα). Το βιβλίο το διηγείται η δουλάρα, η οποία περιγράφει τη σχέση της με τον Καθηγητή, το πως της μαθαίνει να αγαπά τα υψηλά μαθηματικά κ τους αριθμούς, τις καθημερινές ιδιαιτερότητες του να συνυπάρχεις με κάποιον που θυμάται μόνο τα τελευταία 80 λεπτά. Κάποια στιγμή στο κάδρο μπαίνει κ ο γιος της Μαρούσκας_Σαν τον οποίο ο καθηγητής αγαπά πολύ πολύ πολύ, αλλά εκεί τα πράγματα μπερδεύονται.... κ έπεται συνέχεια.

Συμπαθητικό βιβλίο, αρχίζει ωραία, τελειώνει λιγότερο ωραία όμως, δεν είναι σπουδαίο, αλλά είναι πολύ ενδιαφέρον - κ εξαιρετικά ευκολοδιάβαστο. Στα συν του ότι έχει αναφορές στην επιστήμη των μαθηματικών που σου εξηγούν υψηλές κ δύσκολες έννοιες με πολύ μπλέντερ μιλούπα τρόπο, καθώς κ η μετάφραση. στα πλην ότι δεν έχει καθόλου σεξ, κ ότι είναι βιβλίο που περιγράφει μία ιδιαίτερη κατάσταση, όχι ένα ιδιαίτερο γεγονός. (προσπαθώ να πω ότι είναι Under-plotted; ίσως). Πόρισμα: το χάρηκα, αλλά δεν τρελάθηκα. Παμ Παρακάτ:

"My Father's Tears and Other Stories"
αυτή η συλλογή διηγημάτων του John Updike κ αν ήταν under-plotted. αλλά.... αλλά.... αχ, αχ, τι μεγάλο ταλέντο είναι να μπορείς να μεταδίδεις βαθιά μέσα σε κάποιον άνθρωπο ακόμα κ τα πιο ξένα σε αυτόν πράγματα.

Δεν ξέρω τι να πρωτογράψω για αυτό το βιβλίο. Οπότε θα γράψω δύο, ένα εκλογικευμένο κ ένα παράλογο.

Ένα - Με το διάβασμά του ανακάλυψα ένας κόσμο που δεν ήξερα πως υπήρχε, σαν να έκανα ένα επιπλέον μακρυνό ταξίδι αυτό το καλοκαίρι.

Δύο - Μερικές φορές οι προτάσεις που κλείνουν , ας πούμε, μία παράγραφο, ή και την ανοίγουν, μπορούν να σου ραγίσουν την καρδιά. κ εσύ, να είσαι ξαπλωμένος στην ξαπλώστα κάτω από την ομπρέλα κ να σε πιάνει ένα πράγμα να θες να ακουμπήσεις το χαρτί που είναι γραμμένη η πρόταση αυτή, στο στήθος, να αγγίξει, το χαρτί με την πρόταση, τις τριχούλες κ το δέρμα στο στήθος, να πλησιάσει την καρδιά σου όσο γίνεται.... χμφ χμφ χμφ χμφ χμφ

ε τι άλλο να γράψω πια; μεγάλος ο John. ΒΓΕΣ. ΤΩΡΑ. Κ. ΑΓΟΡΑΣΕ. ΑΥΤΟ. ΤΟ. ΒΙΒΛΙΟ. ΤΩΡΑ. ΛΑΗΚ. ΝΑΟΥ.

Νέξτ:

Γιωργός Αλκαίος - ΟΠΑ, η επίσημη βιογραφία
(σόρη δεν βρήκα το εξώφυλλο οπότε βάζω φωτό του Γιώργου).
Αγόρασα την βιογραφία του Αλκαίου σε ένα παζάρι στο Μαρόκο, η γριά που μου το πούλησε το βιβλίο μου είπε ότι δεν θα το μετανιώσω.... Οφείλω να ομολογήσω ότι εξεπλάγην. Στο τετράτομο έργο, ο αναγνώστης διαβάζει για την ζωή του μεγάλου μας δημιουργού/καλλιτέχνη. Ο πρώτος τόμος "τα χρόνια νωρίς" (the early years) μαθαίνουμε για τα πρώτα χρόνια, όταν ακόμη ο Γιώργης ήταν ένα απλό τραγουδιστάκι χωρίς να έχει κάνει σουξέ ακόμα. Στον δεύτερο "η επιτυχία" μαθαίνουμε για την επιτυχία του Αλκαίου, πως έγραψε τα μαρμάρινα φιλιά, το συρματόπλεγμα κ άλλα κλασικά χητ του διαχρονικού τραγουδιού, πως τον κυνηγούσαν οι γκόμενες κ.ο.κ. Ο τρίτος τόμος "η μοναξά του καλλιτέχνη" διηγείται τα δύσκολα χρόνια της μη επιτυχίας, της αλλαγής δισκογραφικής κ που πάχυνε από τα μπουτάκια κοτόπουλο. Τέλος, το "OPA", ο τέταρτος τόμος, είναι μια λεπτομερής περιγραφή της επιστροφής στο στάρντομ - πως πήγε γιουροβίζιον, τι έγινε εκείνη τη βραδιά, πως του ήλθε η έμπνευση για το μοναδικό τραγούδι αυτό, ποια είναι τα μελλοντικά του σχέδια (ένα θα σου πω, η Lady Gaga παρακαλά για ντουέτο, θέλει αυτή, o Γιώργος Αλκαίος κ η Χριστιάννα να κάνουν μαζί ντουέτο οι τρεις τους).

Κάθε τόμος της βιογραφίας έχει πλούσιο φωτογραφικό υλικό, βιβλιογραφία, στίχους τραγουδιών, παρτιτούρες, οδηγίες πως να χορεύεις τις χορογραφίες των video clip του Γιώργου παρέα με τα φιλαράκια σου, κ πολλές ακόμα μοναδικές εκπλήξεις. Προλογίζει ο Θάνος Μικρούτσικος. να το πάρεις το βιβλίο, ειδικά αν το βρεις, τραστ μη θα είναι το απόλυτο κωλέκτωρζ άητεμ.

Οι άνθρωποι του Μιλένιουμ
Ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου, ο Μπάλαρντ έχει γράψει παλιά κ την "Αυτοκρατορία του Ηλίου", αλλά κ το Crash που το έκανε ταινία ο Κρόνεμπεργκ. Στους ανθρώπους του Μιλένιουμ διηγείται μία επανάσταση της αστικής τάξης στο Λονδίνο των αρχών του 2000. Είναι επιστημονική σλασ πολιτική φαντασία, έξυπνη, πολιτικοποιημένη, πειραγμένη... αλλά κ λίγο υπερβολικά διδακτική, αρονό αρήλη ρονό. Δεν τρελάθηκα, αλλά κ δεν βαρέθηκα, αρονό (ξανά μανά) αρήλη ρονό. Θα ξαναδιάβαζα βιβλίο του, αλλά τη χαρά του Updike, μόνο με τον Updike την πήρα, πως να στο πω... θα μου πεις, έτσι είναι η ζωή, υπάρχουν σπάνιες στιγμές βαθιάς ευτυχίας κ απόλαυσης κ το υπόλοιπο είναι στην καλλίτερη περίπτωση χλιαρό, κ στην χειρότερη τόσο άσχημο όσο τραγική μπορεί να είναι η ζωή του ανθρώπου.... χμφ χμφ χμφ. Πάντως ο ήρωας του βιβλίου είναι από τους πιο συμπαθητικούς χαρακτήρες που έχω συναντήσει τα τελευταία χρόνια σε βιβλίο, έξυπνος, χιουμορίστας, ακομπλεξάριστος κ γενικά θα ήθελα να τον είχα φίλο.

Τελειώνουμε, σκάσε.

Εδώ κ μερικές μέρες, διαβάζω αυτό:

το Changing Planes είναι μία συλλογή sci-fi ιστοριών της ΑΓΑΠΗΜΕΝΗΣ μου Ursula K. Le Guin. Διαβάζω μία ιστορία κάθε βράδυ (ok ok, μη βαράς, ομολογώ, λέω ψέμματα, δεν καταφέρνω να αυτοπειθαρχήσω κ διαβάζω κ δεύτερη, με πιάνει βιβλιολαιμαργία, αν κ νυστάζω...) κ αισθάνομαι σαν να είμαι μικρό παιδάκι που κλαίει κ έρχεται η μαμά του να το παρηγορήσει κ να το καθησυχάσει ότι υπάρχει αγάπη κ φροντίδα σε αυτόν τον κόσμο, δεν είναι μόνο του το παιδάκι, δεν είναι μόνο του, δεν είναι, δεν είναι. κ αυτό την πιστεύει, σταματά να κλαίει κ κοιμάται ήσυχο.

PS - θυμάσαι που είχαμε διαγωνισμό σουπιέρα γιαγιάς με δώρο βιβλία; ε, όπου να ναι θα γενεί η κλήρωση, είμαι γουρούνι, το ξέρω άργησα αλλά καλοκαίρι γαρ κ πολύ φούρφουρο με την μετακόμιση κ όλα! σόρη

ουάν:

του:

Μπρρρρρρρρρρρ (υγ - να μην σκοτώνεις τις αράχνες, είναι γούρι στο σπίτι!)

Οι προπαππούδες της dance, οι Faithless τώρα πια βγάζουν τα video clip τους με την χορηγία της Fiat UK.

Πως ας πούμε παλιά στα βίντηόοου της Γαρμπή εκεί που έτρεχε στην παραλιακή με ένα τόπλες παλλικάρι συνοδηγό, ξαφνικά έβλεπες να κρέμεται από το φανάρι στην Σαρωνίδα ένα μπουκάλι Γουήληαμ Λόσον κ καταλάβαινες ότι ο Γουήληαμ είχε πληρώσει το βήντηόου, ε αυτό. Όλο αυτό το product placement είναι λέει ένας ακόμα τρόπος στην προσπάθεια της μουσικής βιομηχανίας (της οποίας ΑΥΤΟ ακριβώς ήταν το λάθος, ότι αποφάσισε να την δει "ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ") να βρει έσοδα...

Βέβαια οι Faithless (κ η Fiat) το κάνουν καλλίτερα από ότι το κάνει η Καιτούλα, δεν το συζητώ. Κ μάλλον (αν κ δεν είμαι κ τόσο σίγουρος με το όλο τρικυμία στο κρανίο που ζω) τα τραγούδια τους μου αρέσουν περισσότερο από της Καιτούλας.

άκου εδώ ένα γμτ κομμάτι κ παρουσία του διαφημιζόμενου αυτοκινήτου


κ ένα λίγο ψυχεδελικό εδώ, χωρίς fiat:

(νομίζω ότι οι Faithless έχουν ξεπεραστεί λίγο ή μου φαίνεται;)

Όπου είμαι κ κλαίω εδώ κ μισή ώρα πάνω από το κομπγιούτερ με μαύρο δάκρυ (που αν μη τι άλλο ως τρέντη δάκρυ ασορτάρει με το χαβάηαν τρόπηκ μαύρισμα στο κορμί) γιατί... γιατί.... γιατί πολύ απλά δεν αναγνωρίζω το blog μου.

ε ναι, δεν υπερβάλλω. καθόλου. Δεν το αναγνωρίζω ούτε στο ελάχιστο. Ούτε αυτό αλλά ούτε κ την διαδικασία που το δημιούργησε... το κοιτάζω από την οθόνη του computer κ αναρωτιέμαι... "ΕΓΩ, με τα ίδια μου τα χέρια, εγώ προσωπικά ο ίδιος τα έχω γράψει όλα αυτά παρακάτω; είναι σίγουρο; πότε; γιατί; πως;"

κ ακόμα "μήπως ήμουν ποζέσντ, μήπως τα είχα χαμένα, που ακόμα πιστεύω θα γυρίσω σε μένα";

μα τίποτε όμως να μην αναγνωρίζω; τίποτε; δηλαδή μιλάμε για το αδιανόητο κ άφατο μούδιασμα.

το οποίο βέβαια ξεγελιέμαι χιουτζ τάημ αν το αποδίδω μόνο στις διακοπές (που δεν ήταν πια κ τόσο μακρουλές, μία βδομάδα ο κακομοίρης, μέχρι κ τα κατώτατα μέλη του Κομουνιστικού Κόμματος Βορείου Κορέας κάνουν πιο πολύ).

τέλος πάντων ας μην μακρυγορώ, ήθελα ένα στίγμα να δώκω, να ζεσταθώ λιγάκι, να πω ότι υπάρχω ακόμα... [δηλαδή ειλικρινά, τόσο λίγο διάθεση για γράψιμο δεν έχει ούτε ένας νυσταγμένος σεναριογράφος πορνοταινίας, α πα πα πα πα πα]

ας συνέλθω με μία Σοφία Αρβανίτη, Σοφία βγαίνεις:


ο γιόρζ τρούλη

Μετακόμισα στις 19 Ιουλίου, ημέρα Τρίτη. Τιτάνιο έργο, με πολλές πτυχές κ λεπτομέρειες που δεν μου περνούσαν καν από το μυαλό όταν το αποφάσιζα 4 μήνες πριν. Αυτή την στιγμή, αν κ έχω αρχίσει κ τακτοποιούμαι, υπάρχει ακόμα ένα χάος μέσα στο μυαλό μου, δεν υπάρχει περίπτωση να καταφέρω να γράψω με αρχή μέση κ τέλος για την εμπειρία... Γι αυτό θα καταγράψω μερικές σκόρπιες παρατηρήσεις για να ξεσπάσω κ να θυμάμαι. Ότι του φανεί του Λωλωπροβατή. Φύγαμε; ναι, φύγαμε.
Στα σχόλια του προηγούμενου ποστ μία σέξη αναγνώστρια με ρώτησε το εξής πολύ λογικό: "μα καλά, είναι δυνατόν να λες Δόξα Τω Θεώ για μία μετακόμιση; Μήπως ένα ευτυχώς θα ήταν πιο ταιριαστό; ...εκτός κ αν το πιστεύεις". Λοιπόν, με αυτό το σχόλιο της Κατερίνας (θέγκζ λαβ) συνειδητοποίησα κάτι που μέσα στην κούραση κ τον πανικό κ το φούρφουρο που συνοδεύει μία μετακόμιση είχα αφήσει να βυθιστεί. Πόσο τυχερός είμαι που βρήκα αυτό το σπίτι, πόσο τυχερός είμαι για τις συνθήκες με τις οποίες γίνεται η μετακόμιση και ότι, ναι, Δόξα Τω Θεώ.
Αυτό, βέβαια δεν σημαίνει πως δεν έχω πράγματα για να γκρινιάξω. Το πρώτο κ μεγαλύτερο που μου έρχεται στο μυαλό, είναι το πόσο ΚΑΝΕΝΑΣ μα ΚΑΝΕΝΑΣ από τους δικούς κ πιο στενούς φίλους δεν με βοήθησε ούτε στο ελάχιστο. Μα καθόλου, όμως! Αν εξαιρέσω την Ε. που ήλθε το πρώτο βράδυ στο καινούργιο σπίτι για 10 λεπτά κ με βοήθησε να στρώσουμε το σεντόνι στο παρθενικό κρεβάτι, οι άλλοι όλοι ήταν απόντες 100%! Οι πιο ευγενικοί ψέλλισαν κάποιος δικαιολογίες, μερικοί ούτε καν. Οπότε, αυτό το υπέροχο αμερικάνικο από τα σητκομζ όπου όποιος μετακομίζει ενθαρρύνεται κ περιστοιχίζεται από μία κουστωδία φίλων που τον βοηθάνε κ σπάνε πλάκα κ τρώνε τραχανά κ μπουτάκια κοτόπουλο ξεροψημένο δεν το είχαμε στην περίπτωσή μας. Καθόλου. Κ από κανένα. Όσες κούτες έχουν ανοιχτεί ανοίχτηκαν από τον γιοωρζ τρούλη, ό,τι βολεύτηκε κ τακτοποιήθηκε, έγινε από τον Γιωρζ Τρούλη ξανά μανά. Που δεν ήθελα χέρια να με βοηθήσουν, απλά παρέα μου έλειψε, τέλος πάντων μην τα θυμάμαι κ φρικάρω. λυγμ
Ωστόσο δύο δεδομένα με "παρηγορούν"σε αυτό που θεωρώ "απόλυτη εγκατάλειψη" από δικούς κ φίλους.

Το πρώτο είναι ότι δεν τα παίρνω πια προσωπικά όλα αυτά τα καθημερινά ατοπήματα κ δεν τα αφήνω να με ματαιώσουν κ να με πληγώσουν. Κοντολογίς, καταλαβαίνω ότι το πρόβλημα δεν είναι ότι οι φίλοι κ οι δικοί δεν με βοήθησαν επειδή δεν με αγαπούν - Εντ δης, α γκέτ ητ βέρη γουέλ. Απλά, βαριόσαντε κ είχανε καλλίτερα κ σπουδαιότερα πράγματα να κάνουν - είναι κ περίοδος διακοπών, κάποιοι έχουν παιδιά. Βάλε λίγο κ ότι και εγώ το έχω κάπως ψηλά το γαλλικό μυτάκι κ δεν ζητάω ευθαρσώς κ με άνεση, ε δεν θέλει κ πολύ... Όμως, θα μπορούσαν έστω να κάνουν μία συμβολική κίνηση στήριξης. Που δεν την έκαναν. οι κάγκουρες.

Το δεύτερο δεδομένο που με παρηγορεί για την φιλική εγκατάλειψη, είναι ότι.... ότι.... δεν ξέρω τώρα πως να το εκφράσω αλλά σε ένα συμπαντικό επίπεδο, και λαμβάνοντνας υπόψη την μεγαλύτερη ισορροπία των πραγματών, κ με δεδομένο ότι η ζωή ενός ανθρώπου αποτελείται από συγκυνωνούντα τμήματα που το ένα αναπληρώνει το άλλο.... έλαβα ΤΟΣΗ πολύ βοήθεια, μα τόση πολύ μα τόση μα τόση πολύ, που τελικά βγαίνω κερδισμένος! Ακόμα κ αν οι φίλοι μου αποφάσιζαν όχι απλά να αδιαφορήσουν αλλά μου κάνανε κ σαμποτάζ στην μετακόμιση (τρίβαν με τσουκνίδα τα συρτάρια πριν βάλω τα εσώρουχα μέσα, σκάγανε το λάστιχο του φορτηγού της μετακόμισης, πετούν ενθύμια κ δώρα, κρύσταλα κ σκουπίδια τώρα, και βάφαν τις κουρτίνες στα χρώμα που μισούσα) ακόμα κ τότε λοιπόν, θα έβγαινα κερδισμένος, αγαπημένος, φροντισμένος, ταχταρισμένος. Κ μάλιστα περισσότερο από όσο είναι ο ΠΑΜΕΟΦΡ (Πανευρωπαϊκός Μέσος Όρος Φροντίδας). Γι αυτό λοιπόν λέω "δόξα τω Θεώ" κ το εννοώ από τα βάθη της καρδιάς μου τι απολαμβάνω πολύ στο καινούργιο σπίτι:

Πρώτο - κοιμάμαι καλά! επιτέλους μετά από χρόνια κοιμάμαι καλά! Κ το καλοκαίρι! Πχιούρ όσομνες. Στο παλιό διαμέρισμα δεν είχα ερ κοντήσχιον, ήταν κ ρετιρέ, το χτυπούσε ντάλα ο ήλιος όλη μέρα, οπότε τα βράδυα που έκανε έστω κ μέτρια ζέστη μου ήταν μαρτυρικά... κάθε λίγο κ λιγάκι ξυπνούσα για να σκουπίσω το πρόσωπό μου από τον ιδρώτα, να κάνω ένα ντους, να πιω νερό, να δω που έχω πετάξει το σώβρακο κλπ κλπ. Τώρα αντίθετα, βάζω το μηχάνημα στους 27 βαθμούς, γέρνω στο μαξιλάρι, με παίρνει ο ύπνος κ κοιμάμαι σερί μέχρι το πρωί χωρίς καμία όχληση. Δης, α λόβ μπηγκ τάημ!

Δεύτερη απόλαυση στο καινούργιο σπίτι: Έχω walk in ντους με καμπίνα, δηλαδή δεν κάνω μπάνιο σε μπανιέρα αλλά όρθιος σε ντους που περικλείεται από γυαλί! ΛΑΤΡΕΥΩ! Όταν κάνω μπάνιο αισθάνομαι χαρούμενος κ άκτηβ σαν τον Αναστόπουλο στην παλιά διαφήμιση του Ρεξώνα από τα έητηζ! Χάου μο όσομ κεν γιου γκό; Γιου γκο μπόη! Αφού να φανταστείς τις πρώτες μέρες στο νέο σπίτι, έμπαινα για ντους έτσι ανά δίωρο, χωρίς να υπάρχει απλυσιά στο κορμί μου, για να απολαύσω το "αναστόπουλος μόμεντ" μου. αχ βαχ!
Οι υπόλοιπες απολαύσεις στον καινούργιο σπίτι είναι ακόμα στην προετοιμασία. Τις περιμένω όμως με μεγάλη χαρά! Μία σημαντική είναι ότι θα έχω τραπέζι κανονικό τραπεζαρίας όπου όχι μόνο θα μπορώ να φωνάζω τους φίλους μου για φαγητό, αλλά θα πραγματοποιήσω κ το όνειρό μου να τρώω με μαχαίρι κ πηρούνι κ γενικά να στρώνω υποτυπωδώς το τραπέζι ακόμα κ όταν είμαι μόνος (όχι, δεν το βρίσκω κόπο και λέημ εν λούζα εν σάκα να στρώνω για να φάω μόνος - αντίθετα το βρίσκω πολύ φροντισιάρικο προς τον εαυτό, καθώς επίσης κ στιλάτο). Τις τελευταίες μέρες είναι που αρχίζω κ αισθάνομαι πραγματικά άνετα στο σπίτι. Το διαμέρισμα είναι σχετικά τακτοποιημένο, αφού κατάφερα να καθαρίσω από κούτες τα βασικά δωμάτια - υπάρχουν βέβαια δύο στα οποία επικρατεί πανικός κ ομίχλη αλλά τα έχω με κλειστή την πόρτα κ δεν μου χτυπούν στο μάτι! Γενικά, το διαμέρισμα έχει χώρο, άπλα κ άνοιγμα κ μου αρέσει πολύ αυτό, μου δίνει βαθιές ψυχικές ανάσες, κουλό λίγο αλλά αληθές.

Η λέξη κλειδί σε κάθε μετακόμιση είναι το "πέταμα". Πραγματικά, έχω τόσα πολλά άχρηστα πράγματα, που πρέπει να ξεφορτωθώ... Όμως για κάποιο ανόητο λόγο δεν μπορώ να τα πετάξω. Βλέπω τις κούτες με όλα τα συσσωρευμένα, τα μαλακισμένα, κ θυμάμαι το μύθο με τον Ζεν μοναχό που του πήγε ένας μαθητής για να διδαχτεί κ αυτός πήρε ένα φλυτζάνι τσάι κ το γέμιζε το γέμιζε το γέμιζε το γέμιζε και το τσάι άρχισε να ξεχυλίζει και ο μαθητής είπε "γουανταφάκ μάστερ; γέμισε το φλυτζάνι κ εσύ ακόμα χύνεις" κ ο Ζεν του λέει "το φλυτζάνι είναι το μυαλό σου, ξεχυλίζει άχρηστα πράγματα - πρέπει να αδειάσει πρώτα πριν αρχίσω να σε μαθαίνω - για να μην αναφερθώ κ σε αυτήν την φράτζα που είναι τρελή εητήλα, τι κατάσταση κεφαλιού είναι αυτή, τζήζας πια, κ είμαι κ βουδιστής που κανονικά δεν λέμε τζήζας!"

Το παρήγορο είναι ότι αισθάνομαι τον εαυτό μου να ελέγχω τον ψυχαναγκασμό της συσσώρευσης, σταδιακά κ βήμα βήμα αρχίζω κ μπαίνω στο mood του πετάματος. Χθες πέταξα κάτι παλιά τεύχη του Γαιοράματος (έλεος, τι τα κράταγα ως τώρα....) κ του ελληνικού Νασχηοναλ Τζηογκράφηκ! Ζήτω η αφαίρεση! Πριν από 3 μέρες είδα στον ύπνο μου μου αυτόν τον φίλο μου που πέθανε νέος φέτος το Φλεβάρη κ εγώ το έμαθα 2 βδομάδες μετά που συνέβη γιατί τα τελευταία χρόνια είχαμε χαθεί. Ήμουν, λέει, στο καινούργιο σπίτι κ ξαφνικά τον είδα μπροστά μου πράγμα που με εξέπληξε διότι είχα συναίσθηση στον ύπνο μου πως είναι νεκρός. Προτού τον ρωτήσω τι γίνεται, μου είπε από μόνος του ότι ο θάνατός του ήταν ένα ψέμα που το σκηνοθέτησε γιατί ήθελε να εξαφανιστεί για κάποιους μήνες. Εγώ "θύμωσα" λίγο που μας έπαιξε αυτήν την πλάκα, αλλά δεν του θύμωσα πραγματικά γιατί ήμουν ανακουφισμένος που ζούσε. Ήταν χαρούμενος κ φαινόταν πολύ καλά, πιο καλά από όσο ήταν τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Κ κοιτούσε γύρω το καινούργιο σπίτι κ κουνούσε το κεφάλι του με ικανοποίηση γιατί του άρεσε.

Αυτό ήταν το πρώτο όνειρο στο καινούργιο σπίτι. Ξύπνησα στεναχωρημένος που επέστρεψα σε μία πραγματικότητα που ο φίλος μου είναι νεκρός κ δεν έχει κάνει σκηνοθεσία.... αλλά ήμουν κ κάπως γαληνεμένος κ ευχαριστημένος που "ενέκρινε" αυτός ο τόσο μπον βηβέρ το νέο μου σπίτι. Πήρα τηλέφωνο την θεία μου να μου πει αν το όνειρο είναι καλό κ είπε ναι. Αύριο Σάββατο θα πάω να του ανάψω ένα κεράκι στον τάφο του, είναι στο νεκροταφείο Βύρωνα. ....σκέφτομαι, λες να είναι αλήθεια ότι οι άνθρωποι δεν χάνονται μετά που πεθαίνουν; Ακόμα σεξάκοι δεν έχει πέσει στο νέο σπίτι. Όμως έτσι είμαι, μοναχά μια στιγμή ξαποσταίνω κ ξανά προς την σεξ/δόξα τραβώ. Ην ένη κέης, προσφοραί γίνονται δεκταί! χιχιχιχιχι Το σπίτι δεν έχει βεράντες ούτε θέα! χμφ χμφ χμφ, αν σκεφτείς ότι στο προηγούνενο διαμέρισμα είχα θέα την μισή Αθήνα - κ ας ήταν κ η άσχημη μισή. Όμως μετά από 20 μέρες υπό τας νέας συνθήκας δεν με πειράζει. Αφ ενός γιατί είναι πολύ ευρύχωρο κ άνετο, αφ ετέρου διότι στα σχετικά μικρά μπαλκόνια που έχει, κατάφερα να βάλω τις 7 αγαπημένες μου ελιές από την βεράντα στα Εξάρχεια. Για λίγο παίχτηκε το ενδεχόμενο να πρέπει να χαρίσω κάποιες από αυτές λόγω έλλειψης χώρου, κ μου ήρθε ένας μικρός θάνατος.. Πόσο τις αγαπώ αυτές τις ελιές δεν λέγεται. Ναι είναι "βαριά" αγάπη, τύπου "οι άντρες δεν μιλούν πολύ στο νου σου να το γράψεις - ούτε κ ποτίζουν τόσο συχνά όσο θα μπορούσαν" αλλά μέσα στην καρδιά μου έχω μεγάλη γαλήνη που εκτός από την οικογένεια κ τους φίλους μου έχω κ αυτές τις 7 ελιές στον κόσμο. Οι περαστικοί κάτω από το σπίτι, βλέπουν τα κλαδιά ελιάς στο μπαλκόνι κ πέφτουν κ πέρνουν τρελά ρησπέκτια (μου είπαν τα παιδιά από τον φούρνο απέναντι). έτσι, έτσι, ή έχΟμε πχιότητα ή δεν έχΟμε Η μετακόμιση αυτή με βάζει σε ένα νέο level. Καλλίτερο. Η ζωή μου θα είναι πιο άνετη, αλλά κ με περισσότερες ευθύνες. Όμως εσωτερικά ζω μία αντιφατικότητα - χαρά από την μία κ "γιου γκο μπόη", αλλά κ άγχος κ πολύ ανησυχία κ τι θα κάνουμε αν τα πράγματα στραβώσουν, όπως γίνεται συχνά στην ζωή; μερικές φορές με πιάνει ένα φοβερό φούρφουρο, να προχτές για παράδειγμα είχα πάει να πιω ένα ποτό κ όπως καθόμουν στο μπαρ ΄κ αργόπινα κ ζαχάρωνα γκομενάκια αισθάνθηκα μία απίστευτη εσωτερική ανησυχία για τα μελούμενα - είχα χαλαρώσει φαίνεται κ μου βγήκε η ανασφάλεια. Την άφησα για κανένα δεκάλεπτο να με κυριεύσει κ να με πλημμυρίσει. Κ ύστερα σκέφτηκα ότι καλλίτερο πράγμα να κάνω από το να κάνω το καλλίτερο που μπορώ με τα δεδομένα που τώρα έχω, δεν υπάρχει... Ας περάσω τις γέφυρες των δυσκολιών όταν τις φτάσω... προς το παρόν όμως, ας χαλαρώσω. αχχαχχαχαχαχαχαχαχαχαχ πρέπει να διαβάσω οδηγίες χρήσεως διάφορων συσκευών που είναι σε σύνολο περισσότερες από 34 χιλιάδες σελίδες, ok αν εξαφανιστώ να ξέρετε θα είμαι στο πιο φτηνό ελληνικό τρελάδικο, να κάνω αποτοξίνωση από διαβάσματα πως χρησιμοποιείται ο ηλεκτρικός αποφλοιωτής ελιάς, το αυτόματο ξυστύρι πατούσας, η ηλεκτρική σκούπα περούκας κ άλλα διάφορα παλαβά. Γενικά, το μεγαλύτερο σπίτι απαιτεί κ περισσότερο χρόνο από τον άθρωπα. πόσο τρελό καγκούρι είμαι που μου έκανε εντύπωση όταν το διαπίστωσα; πάρα πολύ, χεχεχεχε.

σου είπα ότι έχω μπάνιο ειδικά για τους ξένους; πράγμα που σημαίνει ότι θα μπορώ χωρίς καμία τύψη να κρεμάω το σώβρακο το άπλυτο στο πόμολο της πόρτας του μπάνιου ΜΟΥ πριν μπω για ντους - γιατί θα ξέρω ότι κανένας αθώος δεν θα αγγίξει αυτό το πόμολο. Με την ευκαιρία, θα ήθελα να θυμίσω σε όλους ότι το γεγονός ότι ένα βρακί φορέθηκε κ πρέπει να πάει για πλύσιμο, δεν πάει να πει ότι πρέπει να το πετάμε στα πατώματα κ στα μωσαϊκά κ στ πλακάκια αφού το βγάλουμε. Τα βρακιά είναι σαν τα γκομενάκια που κάνουμε σεξάκοι: Επειδή κάναμε την δουλειά μας δεν σημαίνει ότι αρχίζουμε να τους φερόμαστε σαν σκουπίδια, αξιοπρέπεια πήπολ, αξιοπρέπεια! Εάν δεν υπήρχε το facebook θα είχα τρελαθεί, σάντενλυ α λαβ φέηζμπουκ. Βλέπεις, τις πιο τρελές ώρες τις μετακόμισης, τότε που φαινόταν ότι τίποτε δεν θα μπει ποτέ στην θέση του, ότι θα ζω στο τσαντήρι φορέβερλυ, ξέσπαγα με κάτι θεόκουλα φέηζμπουκ στάτουζ απντέητς - εκτός, δε, που ξέσπαγα αισθανομουν κ κάμποση virtual faizbook συντροφικότητα από όλους όσοι απαντούσαν στο στάτουζ ή το σχολίαζαν ή απλά κουνούσαν με νόημα το ποντίκι πάνω από το προφήλ μου λέγοντας "Ok, ok, the boy is seriously, really, ultumately, GONER"

Aκόμα δεν έχω ήντερνετ στο καινούργιο σπίτι. Σε αυτό, πρόσθεσε κ το ότι στο παλιό διαμέρισμα είχα κόψει το ήντερνετ για να κάνω μεταφορά 2 μήνες πριν φύγω. άρα κλείνω οσονούπω σχεδόν 3 μήνες χωρίς άξες στο ήντερνέτ από το σπίτι. Δεν με χαλάει ιδιαίτερα να σου πω την αλήθεια. Μλκ, τον ατέλειωτο έχει αυτό το ποστ κ ακόμα δεν έχω γράψει ούτε τα μισά από όσα θα ήθελα.

"τζήζας πρόβατο βάλε μία τελειά"

Οκ then, μία τελειά: .

όπα όπα, περίμενε, θέλω μία συμβουλή πριν σε αφήσω: έχω μπερεδευτεί λίγο με το μπάνιο των ξένων (δεν είχα ποτέ, οπότε...). Ποιοί πάνε σε αυτό; Μόνο οι ξένοι; δηλαδή αν κάποιος μου πει "θέλω κακά, μπορώ να πάω τουαλέτα;" να ζητήσω διαβατήριο για να διαπιστώσω αν είναι Έλληνας ώστε αν είναι Έλληνας να τον στείλω στο άλλο μπάνιο; Εν τω μεταξύ κάπου διάβασα ότι οι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν χρειάζεται να πηγαίνουν στον μπάνιο των ξένων γιατί κ καλά είμαστε όλοι εοκ. γενικά, έχω αρχίσει κ μπερδεύομαι με την φάση, καμία advice σέξη βγιούερ?
(επίσης, τα πισινάκια δεν είναι τέλειο πράγμα;)

Ένα απόγευμα που ο άντρας της ο Χάρης έλειπε από το σπίτι, η Ντίνα τηλεφώνησε στον Πέτρο, τον καλλίτερο του φίλο για να του μιλήσει "ιδιαιτέρως", αφού τον έβαλε να υποσχεθεί ότι δεν θα πει τίποτε σε κανέναν, κ κυρίως στον άντρα της:

- Πέτρο, πήγε ο Χάρης στον γιατρό γιατί είχε κομάρες κ δύσπνοια. Έχει πίεση κ χοληστερίνη. Μάλλον είναι σοβαρό. Πρέπει να προσέχει τι τρώει, κ να αρχίσει αμέσως να γυμνάζεται... όλη μέρα στο καθισιό του γραφείου, θα πάθει μεγάλη ζημιά. Ο γιατρός του είπε ότι έχει την φυσική κατάσταση εξηντάρη! Κ ακόμα δεν έχει κλείσει τα 43.

Το σχέδιο της Ντίνας ήταν ο Πέτρος, παλιός φίλος του Χάρη με τον οποίο παίζανε μπάσκετ στο Λύκειο, να "παρασύρει" τον άντρα της να ξεκινήσουν κάποια άσκηση, έστω κ 20 λεπτά τρέξιμο την ημέρα. Η ίδια θα φρόντιζε για την διατροφή του κ τα υπόλοιπα - όπως ας πούμε το κάπνισμα. Αλλά για την γυμναστική, χρειαζόταν την βοήθεια του Πέτρου

Κ έτσι έγινε. Όχι εύκολα, όχι χωρίς προσπάθεια κ αναβολές, ο Χάρης κ ο Πέτρος βρέθηκαν να συναντιόνται 4 με 5 φορές την βδομάδα, κατά τις 6 κ μισή το απόγευμα, με τις φόρμες κ τα αθλητικά τους παπούτσια για να τρέξουν. Ήταν γείτονες, στο Παγκράτι, κ πήγαιναν εκεί γύρο, άλλοτε στο Άλσος Παγκρατίου, άλλοτε στο Ζάππειο, άλλοτε στον Εθνικό Κήπο.

Τις πρώτες βδομάδες ήταν πολύ δύσκολο. Σαραντάρηδες κ οι δύο, αφημένοι, κουβαλούσαν όλα τα βάρη ενός ανθρώπου της εποχής μας. Αλλά καθώς οι βδομάδες κ οι μήνες περνούσαν το όλο πράγμα τους έγινε πιο εύκολο πιο συστηματικό και πιο οργανωμένο. Από βραχνάς κ υποχρέωση μετατράπηκε σε συνήθεια, κ μετά έφτασε να τους γίνει ανάγκη. Δεν ήταν όμως μόνο οι αντοχές των δύο που άλλαξαν σε αυτό το διάστημα.

Στο παρελθόν, οι δύο τους δεν ήταν ιδιαίτερα φίλοι, την τετράδα περισσότερο την είχε ενώσει η καλή σχέση που είχαν οι γυναίκες τους. Στις ώρες όμως που περνούσαν μαζί τρέχοντας στο κέντρο της Αθήνας αυτοί οι όχι ιδιαίτερα εκφραστικοί άντρες άρχισε να συμβαίνει κάτι υπόγειο κ ανεπαίσθητο. Άλλαζε ο τρόπος που επικοινωνούσαν.

Στην αρχή, δεν μιλούσαν μεταξύ τους όσο τρέχανε - τι να πεις όταν έχει κοπεί η ανάσα σου από την υπερπροσπάθεια; Μετά που άρχισαν να μπορούν να μιλήσουν πιο άνετα, έπιασαν τις βασικές συζητήσεις. "Τι θα γίνει στην μπάλα, ποιος θα πάρει το παγκόσμιο κύπελλο, τι ωραία πόδια που έχει αυτή η κοπέλα".

Αλλά σιγά σιγά, οι κουβέντες τους άλλαζαν. Σταμάτησαν να κουβεντιάζουν για τον κόσμο κ άρχισαν να μιλάνε για τον εαυτό τους. Τίποτε πολύ βαθύ κ ενδοσκοπικό, οι δύο άντρες δεν ήταν ιδιαίτερα της ανάλυσης, για καθημερινά πράγματα έλεγαν, πρακτικά, για συμβάντα κ γεγονότα. Αλλά, μέσα στις πιο απλές παρατηρήσεις κ γεγονότα που εκφράζουμε για τον εαυτό μας βγαίνουν στο φως αλήθειες που είναι μεγάλες και δύσκολες. Διηγείσαι το περιστατικό που σε στεναχώρησε στην δουλειά σου και μαζί με αυτό μιλάς για τις ματαιώσεις της ζωής σου, τα όνειρα σου που δεν πραγματοποίησες, τις ανησυχίες σου για το μέλλον κ το παρελθόν.. Κ έτσι, η άσκηση των δύο φίλων, απέκτησε ένα ακόμα ευεργετικό αποτέλεσμα, πιο σπουδαίο από το άλλο, το σωματικό. Τους αποσυμπίεζε και τους επέτρεπε να ξεσπάσουν - όταν μιλάς για κάτι που σε απασχολεί και το φέρνεις στην επιφάνεια είναι σημαντικό, ακόμα κ λύση να μην δοθεί, .

Από τους δύο, ο Πέτρος ήταν εκείνος που περισσότερο μιλούσε για τα προβλήματά του. Ήταν κ σαν άνθρωπος σχετικά πιο εκφραστικός, αλλά κ είχε κ τα περισσότερα να πει. Οδηγούσε ταξί, δύσκολη δουλειά, για την οποία η αλήθεια είναι ότι ντρεπόταν. Μικρός, ονειρευόταν να το πάει αλλιώς το πράγμα αλλά η ζωή δεν του τα έβγαλε όπως θα ήθελε. Και έτσι, είχε πολλά να πει στον Χάρη για το πόσο τον έπνιγε η καθημερινότητά του κ πόσο δεν θα προλάβαινε πια να κάνει όσα ήθελε.

Ο Χάρης ήταν πιο τακτοποιημένος Έκανε μία σχετικά πιο άνετη δουλειά, πιο μουράτη, είχε σίγουρο μισθό - σε αντίθεση με τον Πέτρο που η οικονομική κρίση τον είχε τσακίσει. Η οικογένεια του είχε κ κάποια χρήματα κ δεν είχε την ίδια αγωνία επιβίωσης με τον φίλο του. Παρόλα αυτά, έλεγε κ εκείνος τα δικά του. Είχε με την δουλειά προβλήματα, αλλά κ με την γυναίκα του, με την οποία είχανε παντρευτεί πολύ μικροί κ σχετικά βιαστικά. Κλασικά τη ζωής πράγματα όλα αυτά, που ποτέ δεν θα τα λύσεις, το πολύ πολύ να μάθεις να τα διαχειρίζεσαι Σε αυτό όμως ακριβώς ήταν που τους βοηθούσε η σχεδόν καθημερινή κουβέντα τους.

Ένα απόγευμα, κοντά έναν χρόνο από τότε που άρχισαν να τρέχουν, μετά το τέλος της προπόνησης τους είχαν αράξει στο καφενεδάκι του Εθνικού Κήπου. Αισθάνονταν όμορφα, το τραπέζι τους ήταν απόμερο και σκιερό. Ξαφνικά, χωρίς κάποια συγκεκριμένη αφορμή, ο Χάρης σκούπισε τον ιδρώτα από το μέτωπό του με την γυμνή παλάμη του κ είπε:

- Να σου πω κάτι περίεργο; Εδώ κ 2 χρόνια, βλέπω συχνά το ίδιο όνειρο. Το ίδιο κάθε φορά, χωρίς την παραμικρή αλλαγή. Τώρα δεν μου κάνει τόσο εντύπωση, το έχω συνηθίσει.... αλλά τους πρώτους μήνες, είχα ανησυχήσει πολύ... Είμαι, λέει, στο σπίτι μου κ κοιμάμαι όταν ξαφνικά ξυπνάω από έναν περίεργο θόρυβο. Κοιτάζω κ στην γωνία του δωματίου απέναντι από το κρεβάτι βλέπω να στέκεται ένας άντρας. Είναι σκοτεινά κ δεν μπορώ να διακρίνω το πρόσωπό του. Το μόνο που βλέπω είναι η σιλουέτα του κ τα χέρια του...

Πήρε ακόμα μία βαθιά ανάσα κ κοίταξε δειλά τον Πέτρο με ανασφάλεια κ ανησυχία, σαν να περίμενε να τον ξεφτιλίσει Αυτός τον άκουγε χωρίς να αντιδρά με παγωμένη έκφραση.

- ...έχει σφιχτές τις παλάμες του πάνω στο πέος του... οι ώμοι του τραντάζονται γιατί κλαίει. Το κλάμα είναι ο περίεργος θόρυβος που με έχει ξυπνήσει. Εγώ σηκώνομαι, στο όνειρό μου, και ανοίγω το φως. Βλέπω ότι ο άντρας είναι ολόγυμνος, κ ότι οι αρθρώσεις των δαχτύλων του είναι άσπρες από την πίεση με την οποία σφίγγει το όργανό του, σαν να προσπαθεί να το λιώσει. Φρικάρω εντελώς, κοιτάζω το πρόσωπό του κ βλέπω ότι ο άντρας που κλαίει σαν μικρό παιδί... είναι εγώ, περίπου στα 25 μου!

Ήπιε νερό.

- Δεν το έχω πει στην γυναίκα μου. Ντρέπομαι. Νιώθω ενοχές, λες κ όλο αυτό είναι κάτι εναντίον της, που δεν πρέπει να μάθει. Το βλέπω μία φορά το δίμηνο, ίσως κ πιο συχνά. Από όταν αρχίσαμε να τρέχουμε είχε σταματήσει αλλά εχτές πάλι...

Ο Πέτρος κοιτούσε αλλού. Δεν ήξερε τι να πει. Σκεφτόταν διάφορα, τι μπορεί να σημαίνει το όνειρο, γιατί το είχε πει σε εκείνον, μήπως ο Χάρης ήταν ομοφυλόφιλος ή ψυχάκιας κ έβλεπε τέτοια πράγματα.

Η σιωπή άρχισε να γίνεται αμήχανη. Ο Χάρης ήταν πολύ νευρικός κ ένοιωθε ότι ο φίλος του αισθανόταν όλο και πιο άβολα... Κ τότε έκανε κάτι ανεξήγητο και μάλλον αναπάντεχο. Άπλωσε το χέρι του κ έπιασε το χέρι του Χάρη που το είχε ακουμπισμένο στο μπούτι του. Το έπιασε, του το έσφιξε σχεδόν χαϊδευτικά και το άφησε εκεί.

Ο Χάρης κοκκίνισε... αλλά δεν έκανε να τραβήξει το χέρι από την παλάμη του Πέτρου. Άρχισε ηρεμεί. Σταμάτησε να ξεφυσάει, χαλάρωσε το χέρι του μέσα στου Πέτρου κ ακούμπησε πίσω στην καρέκλα του. Ούτε ελάχιστα δεν γύρισε το πρόσωπό του στην κατεύθυνση του άλλου άντρα, σαν να φοβόταν μην συναντηθούν τα βλέμματά τους..

Κ έτσι, μέσα στην σιωπή κ την περίεργα ευεργετική αυτή αμηχανία πέρασε περίπου μισή ώρα. Χωρίς καμία κουβέντα. Χωρίς καμία κίνηση. Μόνο τα δύο χέρια τα πιασμένα, να ακουμπάνε πάνω στο μπούτι του Χάρη. Κ ύστερα, ο σερβιτόρος ήρθε κ τους είπε "μπορείτε να με πληρώσετε; σε λίγο κλείνει ο κήπος".

Με αυτό, χωρίς να το καταλάβει, έκανε κάτι πολύ σημαντικό για τους δύο, αφού κανείς δεν ήθελε να είναι αυτός ο πρώτος που θα τραβήξει το χέρι του. Φοβόντουσαν κ οι δύο πως αν κάποιος έκανε την κίνηση, ξαφνικά αυτό που έγινε θα έπρεπε να υπάρξει, να λήξει, να εξηγηθεί, να συζητηθεί,. Ενώ έτσι, με την παρέμβαση του σερβιτόρου, κανείς δεν ήρθε σε δύσκολη θέση και κανείς δεν έφερε κανέναν σε δύσκολη θέση. Έπρεπε να αφήσουν τα χέρια τους γιατί το μαγαζί έκλεινε.

Σηκώθηκαν από τις θέσεις τους, κ ξεκίνησαν για τα σπίτια τους. Χαιρετήθηκαν συνηθισμένα, σαν να μην είχε συμβεί τίποτε. Κ την επόμενη μέρα ξανασυναντήθηκαν, όπως το είχαν προγραμματισμένο.

... ... ... ... ... ... ...

Για χρόνια ο Πέτρος προσπαθούσε να εξηγήσει αυτήν του την κίνηση εκείνο το απόγευμα, κ δεν μπορούσε. Συχνά θυμόταν και την διήγηση του Χάρη για το όνειρό. Του είχε φανεί βαρύ κ δύσκολο κ τον είχε γεμίσει απορίες. Ήταν το πως του το είχε διηγηθεί ο φίλος του; ήταν η περίσταση;

Κάποιο καλοκαίρι, πολλά χρόνια μετά, μεθυσμένος σε μία παραλία, το διηγήθηκε σε μία γκόμενα που υποτίθεται ότι ήξερε από ψυχολογία... αυτή ερμήνευσε ότι εκείνος που έβλεπε το όνειρο ήταν "αδερφή" κ πως έβλεπε τον εαυτό του που προσπαθούσε να καταπιέσει την επιθυμία του. Για αυτό ήθελε να συνθλίψει τον πούτσο του.

"Μήπως σου την έπεσε κιόλας;" ρώτησε τον Πέτρο κ έβαλε τα γέλια... Αυτός πειράχτηκε πολύ, την παράτησε στην παραλία και την άλλη μέρα που την είδε κάπου στο νησί δεν της μίλησε. Δεν τον ενόχλησε τι του είπε, η αλήθεια είναι πως τα είχε σκεφτεί κ αυτός τα ίδια, ο τρόπος που τα είπε ήταν που τον στεναχώρησε.

Καμία διετία μετά το περιστατικό στον κήπο, ο Χάρης πέθανε από καρδιακή προσβολή. Στεναχωρήθηκε πολύ ο Πέτρος, κ ας είχανε χαθεί. Αλλά η ζωή στεγνώνει τα δάκρυα κ θάβει τις πληγές. Γίνανε κ άλλα στην ζωή του, όχι καλά, και όταν η νύχτα πέφτει στην ζωή ενός ανθρώπου, είναι πιο εύκολο να ξεχάσει εκείνα που τον πόνεσαν με έναν ανεξήγητο τρόπο. Ειδικά όταν αυτά δεν συνδέονται με τον αγώνα για την επιβίωση.

... ... ... ... ... ...

το απόγευμα εκείνο, με το περιστατικό στο καφενείο του Κήπου, ο Χάρης γύρισε στο σπίτι και στο μπάνιο ετοιμαζόταν για να μπει στο ντους. Η γυναίκα του, από την πόρτα του μπάνιου, τον κοιτούσε να βγάζει τις φόρμες του και χαμογελούσε.

- Σου κάνει πολύ καλό το τρέξιμο... να μην το σταματήσεις. Φώτισε το πρόσωπό σου... έχω καιρό να σε δω έτσι ευτυχισμένο.

Σήμερα το πρωί στην γωνία Βασιλίσης Σοφιάς κ Κουμπάρη η κίνηση είχε σταματήσει κ όλοι χάζευαν έναν σκεητμπορτνά που κοπάναγε με το σκέητ του το τζάμι του οδηγού ενός λεωφορείου που μάλλον τον είχε κλείσει

Σήμερα ο εργολάβος που μου φτιάχνει το καινούργιο σπίτι μου είπε ψέματα στο τηλέφωνο ότι μόλις είχε φτάσει σε αυτό, χωρίς να ξέρει ότι ήμουν κ εγώ εκεί - όχι δεν είχε φτάσει, γιατί δεν τον έβλεπα εκεί, κ δεν ήλθε ούτε τα επόμενα 20 λεπτά.

Σήμερα ξύπνησα στις 7 κ μισή, σε ένα σπίτι γεμάτο κούτες κ αραδιασμένα πράγματα κ ακαταστασία αλλά παρόλα αυτά μάζεψα την αυτοπειθαρχία μου, έλεγξα τις τάσεις φυγής κ για μία ώρα συνέχισα το τιτάνιο (στο μυαλό μου) έργο να ξεδιαλέγω πράγματα για πέταμα.

Σήμερα πήγα για φαγητό στο Goody's, στην εταιριολάνδη, κ αφού έφαγα ξέχασα το πορτοφόλι μου με όλες τις κάρτες, την ταυτότητα, το δίπλωμα οδήγησης κ διάφορα άλλα στο τραπέζι του fast food κ το πήρα χαμπάρι μισή ώρα μετά κ γύρισα τρέχοντας, πανικόβλητος να το βρω γιατί καθόμουν σε σημείο πολύ κεντρικό δίπλα στην κύρια πόρτα κ αν κάποιος είχε δει το ξέχασμά μου κ το είχε πάρει δεν θα το πρόσεχε κανείς, κανένας.

Σήμερα επέμενα 5 λεπτά (κόντεψα να βάλω τα κλάματα με την άρνησή του) να πάρει ο αλλοδαπός υπάλληλος του Goody's που βρήκε το πορτοφόλι, μου το φύλαξε κ μου το έδωσε με ένα χαμόγελο "χαίρομαι-που -σου-φάνηκα-χρήσιμος", 10 ευρώ για να πιει μία μπύρα το Σαββατοκύριακο, ως ένα μικρό ευχαριστώ που με γλύτωσε τόση φασαρία.

Σήμερα κατάφερα να πείσω τον υπάλληλο να πάρει το δεκάευρω.

Σήμερα είναι η τελευταία μέρα πριν την άδεια μετακόμισής μου. Όταν επιστρέψω στην δουλειά θα μένω στο καινούργιο σπίτι.

Σήμερα θυμήθηκα πόσο μου αρέσει ένας συγκεκριμένος άνθρωπος κ πόσο με ψιλοφρικάρει που φοβάμαι να του πω ότι ο λόγος που δεν απαντάω στο (χμφ δυσδιάκριτο είναι η αλήθεια) φλερτ του είναι λόγω ανασφάλειας κ που δεν πιστεύω ότι είναι δυνατόν να με βρίσκει ελκυστικό με τίποτε, όμως, λάηκ νο γουέη.

Σήμερα μίλησα με την καλλίτερη μου φίλη κ μου έδωσε συμβουλές για το καθάρισμα του σπιτιού που τις σημείωσα σε ένα ποστ ιτ κ καθώς έγραφα στο κίτρινο χαρτάκι με το κόκκινο στυλό αισθάνθηκα μεγάλη ευγνωμοσύνη που έχω 3-4 ανθρώπους που μπορώ να ρωτήσω πρακτικά (αλλά κ γκομενικά).

Σήμερα στην γωνία Αγίου Θωμά κ Κηφισίας ένας τύπος με κίτρινο μπλουζάκι σε μηχανάκι έλεγε καριόλα μία νεαρή που οδηγούσε ένα άσπρο πούντο κ της φώναζε "πήγες να με σκοτώσεις κ ζητάς κ τα ρέστα, ΚΑΡΙΟΛΑ ΚΑΡΙΟΛΑ Ε ΚΑΡΙΟΛΑ"

Σήμερα κανόνισα να πάω το αυτοκίνητο για το ετήσιο service του, το πρώτο, κ αναρωτήθηκα πότε πέρασε κιόλας ένα χρόνος, σαν πριν από πέντε λεπτά μου φαίνεται η περίοδος της ανείπωτης λαχτάρας που είχα μέχρι να μου το παραδώσουν, καινούργιο κοσκινάκι μου κ που να σε κρεμάσω.

Σήμερα βρήκα κάτι τυπωμένα mail της αδελφής μου από την εποχή που ήταν στην Βοστώνη κ καθώς το διάβαζα τα αγαπόνιά μου για εκείνη χτύπησαν κόκκινο, για κανένα πεντάλεπτο, μετά συνήλθα.

Σήμερα ξυρίστηκα το πρωί κ μου άρεσε τόσο πολύ η αίσθηση, ώστε αναρωτήθηκα πως σταδγιάλα πέρασα σχεδόν 4 χρόνια της ζωής μου με μουσάκι, "άραγε έκρυβα κάτι, άραγε τι έκρυβα τι, τι, τι μάσκα φόραγα";

Σήμερα καθώς κατέβαινα με το ασανσέρ από το σπίτι, είδα ότι περπατούσε στο λαιμό μου ένα τάηνη λήτλ μυρμηγκάκι, που είχε ανέβει εκεί από την σακούλα των σκουπιδιών που κρατούσα και στην οποία το είχε τραβήξει μία φέτα καρπούζι που είχα πετάξει εχθές

Σήμερα αποφάσισα αύριο να πάω να κουρευτώ κ το απόγευμα να κόψω τα νύχια μου - ξεχάστηκα κ είμαι σαν αγροίκος

Σήμερα είδα παλιούς συνεργάτες κ όλοι θέλανε να με φιλήσουν, όχι απλά να με χαιρετήσουν (λόγω αφράτου μάγουλου ξυρισμένου, α μπέτ)

Σήμερα έχω άγχος κ μελαγχολία κ χαρά κ δουλειές κ φίλους κ πράγματα που πρέπει να γίνουν κ ερεθίσματα κ κούραση κ ελπίδα κ ενοχή κ λαχτάρα κ προσμονή

Σήμερα αισθάνομαι ότι μεγαλώνω ωραία

Σήμερα συνεχίζω να νιώθω αμηχανία όταν αναφέρομαι στον εαυτό μου.

Οι Comme Des Garcons βγάλαν καινούργιο άρωμα, το θαυματόξυλο (Wonderwood) που έχει ΠΑΡΑ πολύ ωραίο μπουκάλι: το διαφημίζουν με ένα πολύ ιδιαίτερο βήντηοου που μου αρέσει πολύ:


-

O Philip Seymour Hoffman, ο πιο σέξυ κ ταλαντούχος ηθοποιός όλων των εποχών στο παγκόσμιο διαγαλαξιακό σύμπαν (Maki Delaportas not taken into account, of course) κάνει το ντεμπούτο του στην σκηνοθεσία. Η ταινία λέγεται Jack Goes Boating κ εδώ είναι το trailer της:

όχι, πες μου, πόσο γρήγορα θα τρέξω να το δω όταν έλθει Ελλάδα, με πόσα τάπερ με μπουτάκι παναρισμένο κοτόπολου θα περιμένω από την προηγούμενη έξω από το σινεμά; όχι, πες! (α ξέχασα να σου πω ότι ο Phillip θα παίζει κ όλα στο έργο)

-

Το Ισραηλίτικο gay περιοδικό "Ροζ Στην Πόλη" (όχι, δεν κάνω πλάκα) καλεί τους κρυφούς gay να βγουν από την ντουλάπα με αυτή την διαφήμιση! (κλικάρεις εικόνα, βλέπεις αναλυτικά, χεχε) Λολ κ όσομ ατ δη σέη τάημ. (Κ ναι, δεν κάνουν πουλάκια τα μάτια σου, αυτός που διακρίνεις στο εξώφυλλο του περιοδικού ΕΙΝΑΙ ο Νετανιάχου - ή τουλάχιστον κάποιος που του μοιάζει πολύ. κ είναι γυμνός)

-

Ναι, ο Bardem κ η Cruz πέρασαν βέρες, ε μα πια, τόσα χρόνια την είχε αστεφάνωτη, κ είμαι πολύ χαρούμενος γι αυτό (μη με ρωτάς γιατί, δεν υπάρχει εκλογίκευση να σου παρουσιάσω, απλά το νιώθω κ το λέω κ αν θες ταπείνωσέ με, τι να πω): Άντε κ στα δικά σου σέξη βγιούερ κ με ακόμα πιο όμορφο ταίρι! (μήπως θα κάνουν τα σούπερ πανέμορφα μωράκια φτου γκάρληξ; μήπως θα είναι κουκλάκια ζωγραφιστά, σχεδόν τόσο όμορφα όσο τα ανήψια μου, φτου γκάρληξ ξανά μανα;)

-

Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες όλων των εποχών στο παγκόσμιο διαγαλαξιακό σύμπαν (Δαλιανίδης not counted). Τον έχουν παραδεχτεί όλοι οι μεγάλοι του κινηματογράφου ως τον καλλίτερο. Ο Antrei Tarkofski! Κάνε εδώ κλικ κ μάθε πως μπορείς να δεις όλα του τα έργα on line for free. άντε σε έφτιαξα πάλι.

-

Κ τελειώνουμε το pop culture breeze με ένα σύντομο μήνυμα στην Σμαράγδα Καρύδη. "Ρε κοπέλα μου, αφού δεν γουστάρεις καθόλου να την κάνεις αυτή την διαφήμιση, κ δεν σε αδικώ κιόλα, γιατί την κάνεις; Είναι ανάγκη δηλαδή να σε βλέπει ο κόσμος, οι φίλοι κ οι οχτροί με τόση ξυνίλα στην μούρη κ με έκφραση σιχαίνομαι-τον-εαυτό-μου-που-παίζω-σε-αυτή-την-υμνολογία-στην-κατινιά-αλλά-ήταν-πολλά-τα-λεφτά-γαμώ-το-φελέκι-μου! Δηλαδή πραγματικά είναι τόσο εμφανές ότι δεν γουστάρεις καθόλου, μα καθόλου - τόσο δύσκολο θα ήταν να το κρύψεις λίγο, ηθοποιός είσαι, δάτζ γιορ τζάαμπ! Τζήζας δηλαδή".

Labels: pop culture

Μετακομίζω την άλλη δευτέρα, κ κλασικά το στρες έχει χτυπήσει κόκκινο - κάπου διάβασα ότι η μετακόμιση είναι νούμερο 3 στα πιο στρεσογόννα γεγονότα, μετά το να σκοτώσεις κατά λάθος γκόμενο σε παθιασμένο γλωσσόφιλο κ το να φας τούμπα Σάββατο μεσημέρι στο κατάμεστο Κολωνάκι. κ ναι, είναι ένα στατιστικό δεδομένο που το πιστεύω!

Σιγά σιγά έχω αρχίσει κ πακετάρω πράγματα σε κούτες. Όχι πως υπάρχει μεγάλη ανάγκη, οι άνθρωποι της μεταφορικής εταιρίας θα τα κάνουν όλαα. (Αυτό έλειπε, δα, με τον χρήμα που θα τσεπώσουν, κανονικά έπρεπε να μου κάτσουν κιόλας.) Εγώ θα κάθομαι σε έναν θρόνο από φουντούνια κ μερέντα, θα χαϊδεύω το πετ την λεοπάρδαλη μου, κ θα δίνω εντολές. Απλά είπα να αρχίσω να ανοίγω συρτάρια κ να πετάω κάποια πράγματα να μην μεταφερθούν αδίκως στο καινούργιο τσαρδί. Κ τα υπόλοιπα, αυτά που θα κρατήσω, ε λογικό είναι, δεν τα ξαναβάζω στην θέση τους, είπα να τα βάζω σε κουτιά για να κερδηθεί χρόνος.

Σήμερα λοιπόν το πρωί, σηκώθηκα λίγο νωρίτερα από το συνηθισμένο κ έπιασα το άδειασμα συρταριών - γέμισμα κουτών.

Κάποια στιγμή, ανοίγω ένα συρτάρι κ το βρίσκω γεμάτο, γεμάτο γεμάτο, γεμάτο από dvd κ cd από αυτά που χαρίζαν/χαρίζουν οι εφημερίδες. Κ τι είδαν τα μάτια μου;

Πάρτυ φτήνιας. Κάτι ξεχασμένα παιδικά, κάτι λέημ ντοκιμαντέρ, κάτι λούζα εν σάκα ταινίες που στην εποχή τους δεν τις είχε δει ούτε ο σκηνοθέτης τους. Απορώ για ποιον λόγο το κρατούσα κ δεν το είχα πετάξει όλο αυτό το σκουπιδoμάνι. Όσο για τις "εκδόσεις"... της κακιάς θλίψης, με κακοτυπωμένα εξώφυλλα, με ξεθωριασμένα χρώματα κ φωτογραφίες. Μέχρι κ τα ίδια τα dvd φαίνονται ότι είναι της πλάκας, έχουν χαρακιές κ σε κάποια σημεία είναι σαν ξεβαμμένα.

Τα cd μουσικής, δε, κ αυτά χάλι... κάτι συλλογές της συμφοράς, στο ίδιο cd μαζί Νάντια Κωνσταντοπούλου κ Σιδηρόπουλος ας πούμε, που το μόνο κοινό που έχουν είναι ότι η ίδια δισκογραφική κυκλοφορούσε τις δουλειές τους. Χέσε μέσα Πολυχρόνη που δεν γίναμε ευζώνοι.

ή πιάσ' το αυγό κ κούρευ' το

ή ότι του φανεί του Λωλοστεφανή

ή τρικυμία στο κρανίο

παρόλα αυτά όμως, εκεί εγώ, ψυχαναγκαστικός και μηρμύγκης που όλα τα μαζεύει, τα έβαλα τα cd κ τα dvd σε μία κούτα... "ας τα πετάξω" σκέφτηκα "στο καινούργιο σπίτι". "Μπορεί να θέλω να τα δώσω σε κανένα πιτσιρίκι, ή να σε κάποιον που έχει χόμπυ να βλέπει dvd κ ταινίες που δεν βλέπονται".

ετοιμάστηκα μετά για το γραφείο, μπανάκι, ρουχαλάκια, χωρίστρα μαλλί, όλα...

Καθώς ερχόμουν με το αυτοκίνητο, έπιασα τον εαυτό μου να είναι σούπερ τσατισμένος. Πολλά νεύρα, αφού είπα σε κάποιον που πετάχτηκε από στοπ "μα σας παρακαλώ να προσέχετε άλλη φορά, αυτό είναι απαράδεκτο" από την τσατίλα.

Σκεφτόμουν: "Οι εφημερίδες έχουν γεμίσει σκουπίδια τα συρτάρια μου - και με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι εφημερίδες έχουν γεμίσει κ συνεχίζουν να γεμίζουν σκουπίδια κ τα μυαλά μας". Δηλαδή, πες μου, αισθάνεσαι όταν διαβάζεις εφημερίδα ότι έρχεσαι σε επαφή με ένα μέσο που επιτελεί λειτούργημα; ή μήπως αφού την διαβάσεις θέλεις να πας να κλείσεις τα μάτια σου να αποτοξινωθείς;

βέβαια, δεν τις αδικώ... πως να γεμίσεις κάθε βδομάδα τόσες εκατοντάδες σελίδες; θα κάνεις την τρίχα τριχιά, θα τραβήξεις γεγονότα, θα δώσεις χώρο στο ασήμαντο, θα σταματήσεις να χτενίζεις το γραφτό που δημοσιεύεις (που χρόνος για δεύτερη ανάγνωση κ editing), θα αρχίσεις να βασίζεσαι σε μέτριους για να σου βγάζουν πολύ δουλειά κ μάλιστα φτηνά...
Αν σε όλα αυτά τα δεδομένα προσθέσεις κ το αφόρητο συνήθειο τόσων κ τόσων ψευτοκουλτουριάρηδων να παρουσιάζουν κ να ερμηνεύουν την πραγματικότητα με βάση την προσωπική τους απόγνωση κ τις ματαιώσεις που τρώνε, όπως επίσης κ το ότι οι εφημερίδες είναι εμπορικές επιχειρήσεις που χρειάζεται να εξυπηρετήσουν συμφέροντα, ή τουλάχιστον να μην τους πάνε κόντρα, ε είναι πια κουκιά μετρημένα τα πράγματα:

Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης το τελευταίο πράγμα με το οποίο έχουν σχέση είναι η Ενημέρωση - αντί να μας ημερώνουν, μας ταράζουν! Αντί να κάνουν το αντίδοτο στην εκδοχή της τηλεόρασης, προσπαθούν να μοιάσουν περισσότερο με αυτή. Με ελάχιστες εξαιρέσεις - σταγόνες στον απέραντο ωκεανό, γεμίζουν τα μυαλά μας με σκουπίδια. Αλλά, όπως διαπίστωσα σήμερα το πρωί κ τα συρτάρια μου!

Κ έτσι το πήρα απόφαση... θα τελειώνω μία κ καλή με αυτή την υπόθεση. ναι, θα τελειώνω. Το πρώτο πράγμα που θα κάνω μόλις ξαναπιάσω την δουλειά "κούτες μετακόμισης" είναι να αδειάσω την κούτα που έχωσα τα εφημερίδικα cd κ dvd κ να τα ξεδιαλύνω με μεγάλη αυστηρότητα. θα ξεφορτωθώ πολύ, πολύ πολύ πράγμα.

Τώρα, όσον αφορά στα σκουπίδια στο μυαλό... well, δόξα τω Θεώ, γι αυτό κάνω κάτι εδώ κ πολύ καιρό. Είναι χρόνια πια που αντιμετωπίζω τις εφημερίδες με τον τρόπο που τους αξίζει. Όχι χρήματα δεν θα σπαταλήσω για πάρτι τους, αλλά ακόμα κ την προσοχή μου τους την προσφέρω με πολύ μεγάλη δυσκολία...

ας είναι καλά το κινητό μου, όσα πρωϊνά πάω με τον προαστιακό στο γραφείο. Με μισή ώρα browsing γνωρίζω τα νέα που χρειάζεται να ξέρω για να γλυτώσω από την ομφαλοσκοπική γειτονίτσα.
κ φυσικά επειδή μόνο γκρίνια δεν φτάνει, αλλά χρειάζεται να επιβραβεύουμε κ την πχιότητα να πω ότι κάποιες εφημερίδες διαφέρουν, τα Νέα του Ψαροντούφεκου τα αγαπώ, ας πούμε, λολ ξέρω ξέρω με έχει χτυπήσει η ζέστη κ το στρες στο κεφάλι.

Κ κάποιους αρθογράφους που πονάνε το κείμενό τους και ενδιαφέρονται για τον αναγνώστη (αχ πως φαίνεται αυτό) τους αγαπώ, επίσης. αλλά είναι λίγοι, τόσο λίγοι όσο κ τα γκομενάκια βράδυ καθημερινής στο Γκάζι, χμφ χμφ χμφ χμφ

υγ - έλα, έλα, παίξε στο διαγωνισμό της σουπιέρας, ναι;

Εχθές, μετά την δουλειά πήγα κ είδα το "Γράμματα στην Ιουλιέτα".

Είχα υπόψη μου ότι η ταινία είχε ανοίξει πριν από μερικές εβδομάδες αλλά δεν είχα ενδιαφέρον να την δω, αν κ μου αρέσουν οι ρομαντικές κομεντί, μέχρι που διάβασα πριν από μερικές μέρες ότι η Βανέσα Κοκκινοτάφου (Vanessa Redgrave) κατά πάσα πιθανότητα θα είναι υποψήφια για Oscar δεύτερου γεροντικού, ερμ γυναικείου, ρόλου για την ταινία.

Έτσι, είπα να πάω να την δω. Καλά έκανα.

Η ταινία δεν είναι κάτι φοβερά ιδιαίτερο - είναι όμως ένα παράδειγμα πως μία σχετικά απλή ιδέα αν αφορά τα αρχετυπικά συναισθήματα του άθρωπα κ έχει ψυχή μπορεί να υλοποιηθεί σε κάτι που θα φλερτάρει, τουλάχιστον, με έργο τέχνης. Κ, εντάξει, δεν είδα κανένα αριστούργημα, αλλά σαν έργο ήταν απείρως καλλίτερο από το Σεξεδεσέρε το 2 ή την άλλη καραμπινάτη παπάρα το Iron Man το 2.

Το σενάριο είναι εξυπνούλι. Η Amanda Seinfield (την λατρέυω λόγω Big Love αλλά κ διότι στο χτεσινό έργο χρησιμοποιεί συνεχώς την λέξη Όσομ κ Όσομ κ Όσομ), ερευνήτρια στο New Yorker, πηγαίνει προ-γαμιαίο ταξίδι του μέλιτος στην Βερόνα με τον μελλοντικό σύζυγό της.

εκεί έρχεται σε επαφή με το team των γυναικών που γράφουν τα γράμματα-απαντήσεις στα σημειώματα που αφήνουν οι ερωτοχτυπημένοι στον τοίχο κάτω από το "μπαλκόνι της Ιουλιέτας". Μία μέρα βρίσκει ένα γράμμα που κάποια γυναίκα έχει αφήσει το 1957 κ αποφασίζει να της γράψει την απάντηση, τόσα χρόνια μετά.

με αφορμή την απάντησή της η νέα του τότε έρχεται στην Ιταλία μαζί με τον εγγονό της για να βρει τον Λορέντζο στον οποίο αναφερόταν στο γράμμα της στην Ιουλιέτα. Γωρίζεται με την Amanda κ όλοι μαζί κάνουν ένα ταξίδι στην Τοσκάνη για να βρουν αν το γκομενάκι ζει...

ε κ κλασσικά η Amanda κ ο εγγονός ερωτεύονται, κ ο αρραβωνιαστικός της αποδεικνύεται κάγκουρας κ λοιπά κ λοιπά, δεν σου λέω άλλα να πας να την δεις την ταινία θα περάσεις καλά.

Σκεφτόμουν μετά: Οι εικόνες που βλέπεις από την Ιταλία, τα ξενοδοχεία, τα εστιατόρια, τα τοπία, οι γειτονιές είναι τόσο όμορφες. Τι ωραία θα ήταν να μπορούσαμε να βάλουμε τις ομορφιές τις Ελλάδας σε μία ταινία που να την δουν μερικά εκατομμύρια άνθρωποι. Αυτό θα ήταν υπέροχη διαφήμιση για την χώρα.

Στο σινεμά ήμασταν 2 άτομα όλα κ όλα, εγώ κ μία κυρία η οποία μέχρι να μπω στην αίθουσα θα ήταν σίγουρη ότι θα την δει μόνη της την ταινία κ μετά εμφανίστηκα εγώ κ φαντάζομαι το ψιλοεγκεφαλικά που θα έπαθε να βλέπει τον σχεδόν σαραντάχρονο να εφανίζεται θεατής σε αυτό το έργο που λεγέται "γράμματα στην Ιουλιέτα".

Αφού να καταλάβεις είχα κάνει σενάριο στο μυαλό μου, σε περίπτωση που θα ερχόταν να με ρωτήσει τι κ πως. Ιδού:

Μοναδική Αστονισμένη Θεατής: Γειά σας, να σας ρωτήσω κάτι;
Γιώρζ Τρούλη: Γειά σας, παρακαλώ, γκο αχέαντ
ΜΑΘ: Καλά, είναι δυνατόν ολάκερος άντρας 40 χρονών, αξύριστος κ κοντά 100 κιλά να έρχεστε να δείτε ΑΥΤΗ την ταινία, που είναι τσηκ φληκ; απολογηθείτε παρακαλώ. μπρος, μπρος, απολογηθείτε
ΓΤ: ερμ ερμ. Γιού Μπητς μην πηδάτε τα συμπεράσματα. Μάθετε λοιπόν ότι καθόλου δεν ήρθα να δω αυτή την ταινία επειδή μου αρέσουν τέτοιες ρομαντικές κομεντή κ τις απολαμβάνω, κάθόλου δεν ισχύει αυτό, απλά είμαι κριτικός κινηματογράφου/επίδοξος σεναριογράφος/γιος του Ιταλού πρέσβη/μελετητής του Σέξ-πυρ κ ήρθα να δω τούτο δω το τσηκ φλήκ για επαγγελματικούς λόγους. έλεος, για ποιον με περάσατε για κανέναν που του αρέσουν οι ρομαντικές κομεντί;

Κ έτσι, στην φαντασίωσή μου η ΜΑΘ μπαίνει σούπερ όσομλη ταπεινωμένη στην θέση της - κ κυριολεκτικά κ μεταφορικά.

Κ μετά, στην πραγματικότητα πάμε πια, το πράγμα έγινε χειρότερο για κείνη γιατί είχα μαζί τσιπς-πατατάκια-φουντούνια-πακοτίνια-τσήτοζ-πίτσα μεξικάνα κ μπουτάκια κοτόπουλο ξεροψημένα πανέ, ευτυχώς δεν πρέπει να άκουγε τα σαγόνια μου να μασουλάνε γιατί είχα φροντίσει να καθήσω μακρυά.

Α, κ νομίζω ότι η κοπέλα η υπάλληλος του σινεμά με κοιτούσε υποτιμητικά καθώς έβγαινα από την αίθουσα, πράγμα που κ εγώ το ίδιο θα έκανα αν ήμουν στην θέση της, μη σου πω ότι θα με έδειχνα κ θα γέλαγα κ θα έπαιρνα τηλέφωνο στους φίλους μου να πω για τον παρανοϊκό που βλέπει το "Γράμματα στην Τζούλιετ".

Κ ναι η Βανέσσα Κοκκινοτάφου έπαιζε πολύ καλά, ήταν κ αβανταδόρικος ο ρόλος, αλλά όχι κ για Oscar

Πιεσ - μην ξεχάσεις να κερδίσεις βιβλία για τα πεντάχρονα του ντα σηπ!

κ ξαφνικά, συμπάθησα τον Ant1 λίγο (λιγουλάκι) περισσότερο.

Η φιγούρα που συμβολίζει όσο καμία, στα μάτια μου τουλάχιστον, όλα όσα είναι Σκατιένα στην ελληνική τηλεόραση κ ίσως κ λίγο στην ελληνική κοινωνία (ψευταυτοπεποίθηση, μαγκιά κ κλανιά, ψευτοφιλικότητα, προχειρότητα, υποκρισία, αντιγραφή, "όπου φυσάει ο άνεμος") φαίνεται ότι θα βρεθεί εκτός, έστω κ για ένα χρόνο (ξέρεις πόσο σημαντικός είναι ένας χρόνος;)

Ελπίζω να την έχουμε ξεπαστρέψει εντελώς κ να μην επιστρέψει στον αιώνα τον άπαντα. Ελπίζω να έχουμε να κάνουμε με την επόμενη περίπτωση-Μικρούτσικος.

κ ελπίζω να καταλαβαίνει ΠΟΣΟ τυχερή είναι που κατάφερε να κάνει καριέρα τόσα χρόνια με όλο αυτό το φθηνό που εκπέμπει όταν την βλέπεις.

Αγαπημένε sexy viewer, στις 7 Ιουλίου, τώρα προχτές, ήταν 5 χρόνια από τότε που το www.provato.gr έγινε μπουκάλι με μήνυμα κ έπεσε στον απέραντο ωκεανό των Interwebs.

[βέβαια, όπως φαίνεται κ στο προφίλ μου στο blogger, είμαι από το 2003 γραμμένος σε αυτό... άρα, θεωρητικά, θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος, αν δεν είχε κάτι καλλίτερο να κάνει: από τον Φλεβάρη του 2003 μέχρι τον Γιούλη του 2005 τι ακριβώς έκανες, πρόβατο, στο blogger; σκεψ σκεψ σκεψ, μήστερη μήστερη εντατίκ. Τι θα ανακαλύψει ο ιστορικός του μέλλοντος αν ερευνήσει; Μήπως ένα κρυφό blog με απόλυτα αναπάντεχη θεματολογία; μήπως μία περσώνα γκράτα; μήπως ένα φριχτό σκάνδαλο; χμφ χμφ χμφ χμφ...]

Το να είσαι 5 είναι υπέροχο. Yπάρχουν τόσα που μπορείς να κάνεις κ τα οποία απαγορεύονται όταν είσαι κοντά στα 37. Μπορείς να κατεβάσεις τον πανταλόνη του Βασιλάκη στο παιγνίδι κ να μην πουν ότι είσαι σέξ μέηνηακ. Ή μπορείς άνετα κ χωρίς στίγμα να σκαλίζεις την μύτη σου στο αυτοκίνητο κ να μουτζώνεις τους άλλους οδηγούς.
Όχι, η αλήθεια είναι πως περνάς, όταν είσαι πεντάχρονο, ζωή κ κότα! λάηφ εν τσήκην!

Κ επειδή η χαρά πρέπει να μεταφέρεται κ να μεταδίδεται, κ επειδή γιορτάζω κ χαίρομαι κ για την σταθερότητα κ την συνέπεια που δείχνω 5 χρόνια τώρα σε τούτο δω το ταπεινό blog (ποιος, εγώ που τίποτε δεν κρατάω πολύ, λυγμ) έχω κάτι για σένα αγαπημένε μου σέξη βγιούερ: διαγωνισμό σουπιέρα της γιαγιάς - με υπέροχα, βαθύπλουτα δώρα που επειδή είναι κ καλοκαίρι, θα τα λατρέψεις! τι δώρα; βιβλία!

Πρόσεξε, μην σε πιάσει τώρα η μουργέλα κ αρχίσεις το χασμουρητό κ το γιον γιον εντατίκ κ τα "σιγά τα δώρα, βιβλία, μμμμμμ, μμμμμμ, σιγά".

Καταρχήν δεν υπάρχει καλλίτερος σύντροφΑς από ένα βιβλίο στις διακοπές (ειδικά αν δεν έχεις γκόμενο αυτό το διάστημα - δεν είναι μία μόνιμη κατάσταση, ξέρω ξέρω, απλά θες να μείνεις λίγο μόνh σου να τα βρεις με τον εαυτό σου, ξέρω ξέρω, ναι, σε πίστεψα).

Επιπλεόν, τα συγκεκριμένα βιβλία είναι γαμάτα ό,τι άθρωπας κ να είσαι!

είσαι αδελφή; έχεις γιο αδελφή; κάνεις παρέα με αδελφές; θες να γίνεις αδελφή; αναρωτιέσαι για τις αδελφές της κλασικής εποχής; σου έχω τον "ελληνικό έρωτα στην αρχαιότητα"

είσαι καταστροφολόγος, θες να δεις αν έχει νόημα να συνεχίσεις να πηγαίνεις τζημ κ, συνάμα, να μάθεις τα μελούμενα; - πάρε το υπέροχο "2012. Έρχεται το τέλος;"

είσαι της υγιεινής διατροφής κ fit κ σου αρέσει να ξέρεις τι γίνεται με τα τρόφιμα που τρώμε; κ για σένα έχω! "τροφές κ φάρμακα, η απάτη του αιώνα"

είσαι φιλόζωος κ θες να έχεις ακόμα καλλίτερη επικοινωνία με το μούργο σου; τσεκ τσεκ εντατίκ! Πάρε ένα "Ο εαυτός μας κ ο κόσμος με τα μάτια του σκύλου μας!"


E; E; Δεν έχεις παράπονο! Όποιο κ να είναι το γνωσιολογικό σου ενδιαφέρον, gay, αρχαία ελλάδα, havoc, ζώα, διατροφή, το πρόβατο σε καλύπτει.

Πάμε στον διαγωνισμό; ναι, πάμε. Διαλέγεις την σωστή απάντηση από τις επιλογές, τη γράφεις στα σχόλια κ τα υπόλοιπα είναι στο χέρι μου! θα μαζέψω τα ονόματα όσων έχουν απαντήσει σωστά ή/κ τσαχπίνικα, θα τα γράψω σε χαρτάκια που θα τα ρίξω μέσα στην σουπιέρα της γιαγιάς μου, θα ανακατέψω κ θα τραβήξω τους νικητές. Η κλήρωση είναι αδιάβλητη εννοείται, παρόλα αυτά λίγο γλύψιμο στην κόλλα σου δεν θα κάνει κακό, άθρωπας είμαι κ εγώ, με αρέσει να με φροντίζουν, οπότε κάνε τα κουμάντα σου!

Πάμε στις ερωτήσεις; Πάμε! Καλή επιτυχία.

Θέμα 1ο
Ποιος βγήκε πρώτος στο top 10 των καλλίτερων αδελφών του κόσμου, κατά πρόβατο;

1 - Αδελφές Γυμναστηρίου
2 - Αδελφές Τατά
3 - Αδελφές Κανονίδου

Θέμα 2ο
Γιατι πρέπει πάντα να έχΟμε μαζί μας βιβλίο στην παραλία

1 - γιατί το βιβλίο είναι ότι καλύτερο για να ακούμπας το ρέημπαν κ το mp3 player σε σταθερή, χωρίς άμμο, βάση όταν πας να βουτήξεις
2 - Για να κρύβουμε το βλέμμα από πίσω από το βιβλίο κ να τσεκάρουμε γκομενάκια άνετα χωρίς να φαινόμαστε λιγούρια (αρκεί να μην ξεχνιόμαστε κ το κρατάμε ανάποδα)
3 - για να λένε όλοι "ομητζή, μλκ διαβάζει είναι γκομενάκι πχιότητας" κ να μας απευθύνεται ο σέξουλος ο σφίχτης με σεβασμό όταν έρχεται να μας γνωρίσει, επιτέλους ο μαλάκας μία ώρα τον κοιτάω με νόημα κ δεν έχει πάρει χαμπάρι την τύφλα του, ο κάγκουρας
4 - όλα τα παραπάνω

Θέμα 3ο
The curse of Μετζένα είναι...

1 - το νέο σήγκλ της Μετζένας
2 - παρατσούκλι του φρυδιού της κόρης της Μετζένα
3 - φρικτή κατάρα που χτυπά μέλη της showbiz που έχουν συνεργαστεί με την ακατανόμαστη

Θέμα 4ο
Χαράς ευαγγέλια! Ανοίγεις το ντουλάπι κ ανακαλύπτεις ότι από το τελευταίο πάρτη υγιεινής διατροφής σου έχουν μείνει 1 σακουλάκι πιτσίνια, 1 φουντούνια, κ 1 πακοτίνια. Όσομ; ναι, όσομ. Ποια είναι η σωστή σειρά για να τα φας;

1 - φουντούνια πακοτίνια πιτσίνια
2 - πακοτίνια φουντούνια πιτσίνια
3 - πακοτίνια πιτσίνια φουντούνια

Θέμα 5ο
Είσαι casting director σε biopic που γυρίζει ο Martin Scorcese με θέμα την ζωή του Μάκη Δελαπόρτα. Ποιον επιλέγεις, με καλλιτεχνικά κ εμπορικά κριτήρια, ως καλλίτερη επιλογή για να παίξει τον Μάκη σε πολύ βρεφική ηλικία;

1 - Νόνικα Γαληνέα (αν κ είναι λίγο μικρή ακόμα για να παίξει τον ρόλο του μωρού)
2 - Λείντζη Λόχαν
3 - Τάμτα

Θέμα 6ο
Βγαίνει άρωμα endorsed μπάη γιώρζ τρούλη, εμένα. Ποιο είναι το όνομα του;

1 - ητέρναλ σέξηνες
2 - Πάσχιον for σεξάκι
3 - Λαστ λαστ εντατίκ

καλέ μου κ σέξη βγιούερ, καλή επιτυχία σου εύχομαι. Οι εξετάσεις είναι δύσκολες, ανό, αλλά είμαι σίγουρος ότι θα γράψεις τέλεια. Σε παρακαλώ, όμως, νταντ τσητ! Χάρης στο google έχω τρόπο να καταλάβω ποιος αντιγράφει κ ποιος κάνει σκονάκι κ θα είμαι αμείλικτος.

Α, ξέχασα να σου πω, υπάρχουν 3 αντίτυπα από το κάθε βιβλίο, (αχ, πόσο, ΠΟΣΟ, πόσο σε αγαπώ εκδότη μου γλυκέ κ γενναιόδωρε!). Οι πιθανότητες νίκης είναι πολλά πολλές! Μπρος, μπρος, ξεκίνα - συγκεντρώσου στον γραπτό σου κ ξεκίνα!

κ φυσικά, δεν χρειάζεται να σου πω ότι όταν το πρόβατο γιορτάζει, οι εκπλήξεις δεν τελειώνουν ποτέ(ς). ακολουθούν κ άλλα καλοκαιρινά μπόνουσης
:-)

Labels: 5year old, Η σουπιέρα της γιαγιάς