Tuesday, February 03, 2015

ραντεβού στην Πολιτεία

Φαντάζομαι ότι έχω ένα πολύ σημαντικό ραντεβού. Στην γωνία Ασκληπιού με Ακαδημίας. Είμαι αγχωμένος, αλλά και χαρούμενος. Πολύ. …και τα δύο πολύ.
Πρόκειται να συναντηθώ με τον Άντον Τσέχωφ. Εμφανίζεται στην ώρα του, με απόλυτη ακρίβεια. περπατώντας αργά και κάπως κουρασμένα. Χαιρετιόμαστε, δεν μιλά Ελληνικά ή Αγγλικά, αλλά εγώ ψελλίζω τα λίγα Ρώσικα που έμαθα και δεν έχω ξεχάσει. Κάνουμε αργά τα λίγα βήματα προς το 1-3 της Ασκληπιού. Βιβλιοπωλείο Πολιτεία. Τον βοηθώ να κατέβει την απότομη σκάλα προς το τμήμα λογοτεχνίας (είναι άρρωστος, ασθενικός – αλλά κεφάτος). Όταν το μέγεθος του χώρου, η υπέροχη πλημμύρα των βιβλίων, αποκαλυφθεί μπροστά στα μάτια του, στέκεται μαγεμένος. Δεν είχε δει ποτέ όσο ζούσε τέτοιο βιβλιοπωλείο…
Αφού συνέρχεται από την έκπληξη (... τοποθετώ ένα δάκρυ χαράς στα μάτια του, λόγω του εκδημοκρατισμού της αφήγησης, στην εποχή του βιβλία ήταν για λίγους και τώρα…) φαντάζομαι να ξεκινώ την ξενάγηση από το ράφι που βρίσκονται τα έργα του. Κάθεται, λαχανιασμένος από την λαχτάρα, σε ένα σκαμπό και περιεργάζεται τις πολλές, ωραίες, ελληνικές εκδόσεις που έχουν στο εξώφυλλο το όνομά του. Τα βιβλία του βρίσκονται  σε δύο σημεία, εκτός από το τμήμα της Λογοτεχνίας υπάρχει και στο Θέατρο, αλλά αυτό θα του το πω με τρόπο – διάβασα κάπου ότι δεν ήθελε να τον θυμούνται ως θεατρικό συγγραφέα…
Μετά από λίγη ώρα, σταματά να περιεργάζεται τα βιβλία του (τον εντυπωσιάζουν οι γραφίστικες απεικονίσεις του προσώπου του, σε κάποια εξώφυλλα) και εξερευνούμε μαζί τον χώρο. Του δείχνω τους άλλους Ρώσους μεγάλους, κάποιους τους γνώρισε, πολλούς όχι. Του δείχνω και Έλληνες, τον Παπαδιαμάντη, τον Βιζυηνό, τον Χάκκα… Και μετά, μου έρχεται μία ιδέα… Θα του μαζέψω να του δείξω ένα βιβλίο από όλους τους μεγάλους σύγχρονους και Έλληνες συγγραφείς που τον αναφέρουν ως βαθειά και σημαντική επιρροή… Πόσο θα εκπλαγεί. Έχει άραγε ιδέα πόσο πολλά έκανε, και ας έζησε μόνο 40 κάτι χρόνια; Φαντάζεται πόσο και πόσους επηρέασε;
…Φαντάζομαι τρελά πράγματα στην Πολιτεία. Αναμενόμενο. Λίγοι χώροι έχουν τροφοδοτήσει με τόσο ισχυρή και εμπνευστική ενέργεια την σκέψη και την φαντασία μου. Γι αυτό, σαν το σκυλί του Παβλόφ, κάθε που την επισκέπτομαι, η φαντασία μου δημιουργεί τρέλες…
  
(από εδώ)

Thursday, January 29, 2015

Το αερόστατο και τα βαρίδια

Yπάρχει ένα κινέζικο ρητό που λέει κάτι περίπου σαν «αλίμονο στον άνθρωπο που ζει σε ενδιαφέρουσες εποχές». Την εποχή μας «ενδιαφέρουσα» είναι το λιγότερο που μπορείς να την χαρακτηρίσεις. Από χθες, το «ενδιαφέρον» κεφάλαιο στην ιστορία της Ελλάδας, άλλαξε παράγραφο. Αν και για να πω την αλήθεια υποψιάζομαι ότι η ελληνική ιστορία δεν άλλαξε απλώς παράγραφο αλλά και κεφάλαιο... ή ίσως άλλαξε μέχρι και τόμο...

Τι θα μας φέρει αυτή η καινούργια μέρα; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά. Πέρα από τα πρώτα αυθόρμητα συναισθήματα, την χαρά, την ικανοποίηση, μια μικρή έκπληξη για το εύρος της νίκης, έχω φόβους και ελπίδες για αυτήν την επόμενη παράγραφο/κεφάλαιο/τόμο.
Ας αρχίσω όμως με κάτι που έχω την ανάγκη να εκφράσω. Δεν αποτελεί «μεγαλοθυμία», ούτε «αβρότητα» - δεν είμαι παράγοντας, ούτε έχω ρόλο, απόψεις μόνο διατυπώνω. Το μόνο μου χρέος είναι να τις διατυπώνω με σαφήνεια και με ειλικρίνια. Και θα ήθελα να πω το εξής: ήμουν λυσσαλέα κατά του ενδεχόμενου να ξανακυβερνήσει η απερχόμενη κυβέρνηση. Λυσσαλέα. Όχι όμως διότι πίστεψα ποτέ πως ο πρώην πρωθυπουργός ήταν προδότης ή κακόβουλος. Κάθε άλλο. Αντίθετα, υπήρχε ένα διάστημα που όσο και να διαφωνούσα με τις ενέργειές του, «ένοιωθα» στον Σαμαρά ότι πραγματικά πίστευε πως λειτουργούσε για το καλό της χώρας. Δεν ξέρω την προέλευση αυτής της σιγουριάς - ήταν ψυχομπάμπλ, αυταπάτη, ένστικτο σωστό; Δεν έχει σημασία – σημασία έχει ότι κάποτε ο Σαμαράς με έπειθε πολύ για τις προθέσεις του. Όμως, με την πάροδο του χρόνου, με έπειθε όλο και λιγότερο – και κάποια στιγμή απλώς διαπίστωσα ότι οι καλές προθέσεις του δεν αρκούσαν για να υπερνικήσουν τα άπειρα εμπόδια στο να λειτουργήσει με βάση τα καλά και συμφέροντα του λαού που υπηρετούσε. Και τότε, θέλησα να φύγει. Λυσσαλέα, ξαναλέω. Αλλά, ας μην ξεχνάμε το εξής: Ο άνθρωπος που απέτυχε, δεν είναι το ίδιο με τον «προδότη». Αυτό ας το θυμόμαστε.

(σημείωση αναγνώστη: φωτό υποψήφια για το μέγα βραβείο "άσχετη με το άρθρο φωτογραφία" 2015) 
Ας έρθουμε όμως στο σήμερα. Ως παλιός υποστηρικτής της νέας πρότασης που χθες πήρε την εντολή να αναλάβει τα ηνία, υπάρχουν κάποια δεδομένα που φοβάμαι. Ο πρώτος μου και σημαντικός φόβος είναι μη τυχόν και το κατεστημένο, η παλιά οργάνωση των πραγμάτων, υπονομεύσει την νέα αυτή ομάδα - ξεχνώντας κάτι πολύ σημαντικό, το σημαντικότερο και ουσιαστικότερο: Ότι η επιτυχία της νέας κυβέρνησης είναι επιτυχία όλης της Ελλάδας. Και ότι το καλό της πατρίδας μας είναι πάνω και πέρα από εκδικητικότητες και τρικλοποδιές.
Το δεύτερο που φοβάμαι έχει να κάνει με την ίδια την νέα οργάνωση που ήρθε στα πράγματα. Ομολογώ ότι ανησυχώ μήπως η πραγματικότητα της διακυβέρνησης, του να εξασκείς εξουσία, του να πρέπει να κάνεις αντί να λες τι ΘΑ κάνεις, πιάσει εξαπίνης και μπλοκάρει την νέα ομάδα εξουσίας. Θέλω να πιστεύω, καλοπροαίρετα, ως Έλληνας σκεφτόμενος, ότι αυτό εξουδετέρωσε τους προηγούμενους, ότι αυτό τους έκανε να ξεχάσουν ότι υπηρετούν τον λαό και ότι πρέπει να τον προστατεύουν, όχι να τον τρομάζουν και να τον τσαμπουκαλεύουν. (τεράστια παρένθεση: Ο άνθρωπος ή οι άνθρωποι που οδήγησαν τον πρώην πρωθυπουργό στην απόφαση να εγκρίνει την διαφήμιση με τους τίτλους εφημερίδας, σε περίπτωση νίκης του ΣΥΡΙΖΑ, «η χώρα χωρίς βενζίνη/οι τράπεζες κλειστές/κλπ κλπ» πρέπει να εξαφανιστούν από δίπλα του το συντομότερο δυνατό. Λίγες ώρες μετά που άρχισε να μεταδίδεται αυτή η ντροπή, άνθρωποι γύρω μου που έβλεπαν με σχετική συμπάθεια τον Σαμαρά είχαν γίνει φανατικοί εναντίον του - αναμενόμενο: όταν προσπαθήσεις να με τσαμπουκαλέψεις, από γινάτι και μόνο, θα σε αδειάσω...)
Σήμερα έχουμε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα δεν φαίνεται να καταρρέει το κράτος, η Ευρώπη, οι αγορές, τα νεύρα της Μέρκελ, τα βενζινάδικα. Σήμερα ένα νέο αίσθημα υπάρχει στον αέρα. Και εγώ, όπως και όλοι όσοι υποστηρίξαμε την νέα εποχή, περιμένουμε η ρητορική του πρώτου κόμματος, η αφήγησή του, να γίνει πράξη και να φανεί στις ζωές μας, έστω και εν μέρει, έστω και σταδιακά. Δεν αναμένουμε θαύματα, δεν αναμένουμε χωρισμούς υδάτων. Από την άλλη όμως δεν στηρίξαμε ΣΥΡΙΖΑ απλώς για να αλλάξουν οι φάτσες, απλώς επειδή βαρεθήκαμε τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα. Αναμένουμε... κάτι. Σίγουρα αναμένουμε κάτι. Και αυτό που περιμένουμε δεν θέλουμε να είναι μόνο η αλλαγή στην ψυχολογία των ανθρώπων που μέχρι προχτές ήταν απελπισμένοι και ένοιωθαν αποκλεισμένοι από την πρόσβαση στην ελπίδα. Ναι, είναι σημαντική, εξαιρετικά σημαντική η αλλαγή ψυχολογίας, οι σπουδαιότεροι οικονομολόγοι λένε ότι η οικονομία, η ίδια η συνοχή της κοινωνίας είναι ψυχολογία, αλλά θέλουμε και άλλα. Απτά και πραγματικά, πρακτικά πράγματα.
Εύχομαι οι νέοι άνθρωποι που αναλαμβάνουν ρόλο να έχουν την αυτογνωσία ότι δεν είναι ψημένοι αλλά και να υπολογίζουν τις πιθανότητες «υπονόμευσης». Και να λειτουργούν ανάλογα.
Εύχομαι και ελπίζω οι αριστεροί να επιδείξουν ουσιαστικές ποιοτικές διαφορές. Να αφήσουν τα παλιά modus operandi και να αποφασίσουν να παίξουν σε άλλο, δυσκολότερο αλλά ουσιαστικότερο γήπεδο. Να μην αλληλοχαϊδεύονται. Να μην κάνουν ότι δεν βλέπουν τις ανεπάρκειές τους – έτσι ώστε να μπορούν να τις διαχειριστούν. Να αλληλοελέγχονται. Να γκρινιάζουν. Να επικροτούν το καλό. Να αλληλοεπιδρούν. Να αναθεωρούν. Να διστάζουν, μέχρι να αποφασίσουν. Να είναι αβέβαιοι. Αλλά και να ενθουσιάζονται. Να είναι αποφασιστικοί. Όπως κάνουν οι κανονικοί άνθρωποι δηλαδή.
Έχω πολλούς φίλους που στήριξαν την παλιά κατάσταση. Ξέρω πως έκαναν αυτό που πίστευαν ότι είναι το καλλίτερο για την χώρα. Τώρα όμως ας κάνουμε όλοι αυτό που είναι το καλλίτερο για την χώρα. Ας συμφωνήσουμε στο ότι ενδιαφερόμαστε για την Ελλάδα. Χωρίς ρεβανσισμούς από την μία πλευρά. Και χωρίς υπονομεύσεις από την άλλη.
Σήμερα το πρωί ένα αερόστατο κυκλοφορεί στον ουρανό της χώρας. Έχει ενέργεια ανόδου, την καλή ψυχολογία των ανθρώπων που ελπίζουν να αποκτήσουν πρόσβαση στην ελπίδα. Έχει και βάρη, την ανησυχία και τους φόβους για την εκδικητικότητα των πρώην και της σχετικής απειρίας των νυν. Αλλά όταν πετάς, φοβάσαι. Είναι το αναμενόμενο. Αν δεν θες να φοβηθείς, δεν θα πετάξεις ποτέ. Let’s fly.

από εδώ, toportal
πάρχει ένα κινέζικο ρητό που λέει κάτι περίπου σαν «αλίμονο στον άνθρωπο που ζει σε ενδιαφέρουσες εποχές». Την εποχή μας «ενδιαφέρουσα» είναι το λιγότερο που μπορείς να την χαρακτηρίσεις. Από χθες, το «ενδιαφέρον» κεφάλαιο στην ιστορία της Ελλάδας, άλλαξε παράγραφο. Αν και για να πω την αλήθεια υποψιάζομαι ότι η ελληνική ιστορία δεν άλλαξε απλώς παράγραφο αλλά και κεφάλαιο... ή ίσως άλλαξε μέχρι και τόμο...
Τι θα μας φέρει αυτή η καινούργια μέρα; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά. Πέρα από τα πρώτα αυθόρμητα συναισθήματα, την χαρά, την ικανοποίηση, μια μικρή έκπληξη για το εύρος της νίκης, έχω φόβους και ελπίδες για αυτήν την επόμενη παράγραφο/κεφάλαιο/τόμο.
Ας αρχίσω όμως με κάτι που έχω την ανάγκη να εκφράσω. Δεν αποτελεί «μεγαλοθυμία», ούτε «αβρότητα» - δεν είμαι παράγοντας, ούτε έχω ρόλο, απόψεις μόνο διατυπώνω. Το μόνο μου χρέος είναι να τις διατυπώνω με σαφήνεια και με ειλικρίνια. Και θα ήθελα να πω το εξής: ήμουν λυσσαλέα κατά του ενδεχόμενου να ξανακυβερνήσει η απερχόμενη κυβέρνηση. Λυσσαλέα. Όχι όμως διότι πίστεψα ποτέ πως ο πρώην πρωθυπουργός ήταν προδότης ή κακόβουλος. Κάθε άλλο. Αντίθετα, υπήρχε ένα διάστημα που όσο και να διαφωνούσα με τις ενέργειές του, «ένοιωθα» στον Σαμαρά ότι πραγματικά πίστευε πως λειτουργούσε για το καλό της χώρας. Δεν ξέρω την προέλευση αυτής της σιγουριάς - ήταν ψυχομπάμπλ, αυταπάτη, ένστικτο σωστό; Δεν έχει σημασία – σημασία έχει ότι κάποτε ο Σαμαράς με έπειθε πολύ για τις προθέσεις του. Όμως, με την πάροδο του χρόνου, με έπειθε όλο και λιγότερο – και κάποια στιγμή απλώς διαπίστωσα ότι οι καλές προθέσεις του δεν αρκούσαν για να υπερνικήσουν τα άπειρα εμπόδια στο να λειτουργήσει με βάση τα καλά και συμφέροντα του λαού που υπηρετούσε. Και τότε, θέλησα να φύγει. Λυσσαλέα, ξαναλέω. Αλλά, ας μην ξεχνάμε το εξής: Ο άνθρωπος που απέτυχε, δεν είναι το ίδιο με τον «προδότη». Αυτό ας το θυμόμαστε.
Ας έρθουμε όμως στο σήμερα. Ως παλιός υποστηρικτής της νέας πρότασης που χθες πήρε την εντολή να αναλάβει τα ηνία, υπάρχουν κάποια δεδομένα που φοβάμαι. Ο πρώτος μου και σημαντικός φόβος είναι μη τυχόν και το κατεστημένο, η παλιά οργάνωση των πραγμάτων, υπονομεύσει την νέα αυτή ομάδα - ξεχνώντας κάτι πολύ σημαντικό, το σημαντικότερο και ουσιαστικότερο: Ότι η επιτυχία της νέας κυβέρνησης είναι επιτυχία όλης της Ελλάδας. Και ότι το καλό της πατρίδας μας είναι πάνω και πέρα από εκδικητικότητες και τρικλοποδιές.
Το δεύτερο που φοβάμαι έχει να κάνει με την ίδια την νέα οργάνωση που ήρθε στα πράγματα. Ομολογώ ότι ανησυχώ μήπως η πραγματικότητα της διακυβέρνησης, του να εξασκείς εξουσία, του να πρέπει να κάνεις αντί να λες τι ΘΑ κάνεις, πιάσει εξαπίνης και μπλοκάρει την νέα ομάδα εξουσίας. Θέλω να πιστεύω, καλοπροαίρετα, ως Έλληνας σκεφτόμενος, ότι αυτό εξουδετέρωσε τους προηγούμενους, ότι αυτό τους έκανε να ξεχάσουν ότι υπηρετούν τον λαό και ότι πρέπει να τον προστατεύουν, όχι να τον τρομάζουν και να τον τσαμπουκαλεύουν. (τεράστια παρένθεση: Ο άνθρωπος ή οι άνθρωποι που οδήγησαν τον πρώην πρωθυπουργό στην απόφαση να εγκρίνει την διαφήμιση με τους τίτλους εφημερίδας, σε περίπτωση νίκης του ΣΥΡΙΖΑ, «η χώρα χωρίς βενζίνη/οι τράπεζες κλειστές/κλπ κλπ» πρέπει να εξαφανιστούν από δίπλα του το συντομότερο δυνατό. Λίγες ώρες μετά που άρχισε να μεταδίδεται αυτή η ντροπή, άνθρωποι γύρω μου που έβλεπαν με σχετική συμπάθεια τον Σαμαρά είχαν γίνει φανατικοί εναντίον του - αναμενόμενο: όταν προσπαθήσεις να με τσαμπουκαλέψεις, από γινάτι και μόνο, θα σε αδειάσω...)
Σήμερα έχουμε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα δεν φαίνεται να καταρρέει το κράτος, η Ευρώπη, οι αγορές, τα νεύρα της Μέρκελ, τα βενζινάδικα. Σήμερα ένα νέο αίσθημα υπάρχει στον αέρα. Και εγώ, όπως και όλοι όσοι υποστηρίξαμε την νέα εποχή, περιμένουμε η ρητορική του πρώτου κόμματος, η αφήγησή του, να γίνει πράξη και να φανεί στις ζωές μας, έστω και εν μέρει, έστω και σταδιακά. Δεν αναμένουμε θαύματα, δεν αναμένουμε χωρισμούς υδάτων. Από την άλλη όμως δεν στηρίξαμε ΣΥΡΙΖΑ απλώς για να αλλάξουν οι φάτσες, απλώς επειδή βαρεθήκαμε τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα. Αναμένουμε... κάτι. Σίγουρα αναμένουμε κάτι. Και αυτό που περιμένουμε δεν θέλουμε να είναι μόνο η αλλαγή στην ψυχολογία των ανθρώπων που μέχρι προχτές ήταν απελπισμένοι και ένοιωθαν αποκλεισμένοι από την πρόσβαση στην ελπίδα. Ναι, είναι σημαντική, εξαιρετικά σημαντική η αλλαγή ψυχολογίας, οι σπουδαιότεροι οικονομολόγοι λένε ότι η οικονομία, η ίδια η συνοχή της κοινωνίας είναι ψυχολογία, αλλά θέλουμε και άλλα. Απτά και πραγματικά, πρακτικά πράγματα.
Εύχομαι οι νέοι άνθρωποι που αναλαμβάνουν ρόλο να έχουν την αυτογνωσία ότι δεν είναι ψημένοι αλλά και να υπολογίζουν τις πιθανότητες «υπονόμευσης». Και να λειτουργούν ανάλογα.
Εύχομαι και ελπίζω οι αριστεροί να επιδείξουν ουσιαστικές ποιοτικές διαφορές. Να αφήσουν τα παλιά modus operandi και να αποφασίσουν να παίξουν σε άλλο, δυσκολότερο αλλά ουσιαστικότερο γήπεδο. Να μην αλληλοχαϊδεύονται. Να μην κάνουν ότι δεν βλέπουν τις ανεπάρκειές τους – έτσι ώστε να μπορούν να τις διαχειριστούν. Να αλληλοελέγχονται. Να γκρινιάζουν. Να επικροτούν το καλό. Να αλληλοεπιδρούν. Να αναθεωρούν. Να διστάζουν, μέχρι να αποφασίσουν. Να είναι αβέβαιοι. Αλλά και να ενθουσιάζονται. Να είναι αποφασιστικοί. Όπως κάνουν οι κανονικοί άνθρωποι δηλαδή.
Έχω πολλούς φίλους που στήριξαν την παλιά κατάσταση. Ξέρω πως έκαναν αυτό που πίστευαν ότι είναι το καλλίτερο για την χώρα. Τώρα όμως ας κάνουμε όλοι αυτό που είναι το καλλίτερο για την χώρα. Ας συμφωνήσουμε στο ότι ενδιαφερόμαστε για την Ελλάδα. Χωρίς ρεβανσισμούς από την μία πλευρά. Και χωρίς υπονομεύσεις από την άλλη.
Σήμερα το πρωί ένα αερόστατο κυκλοφορεί στον ουρανό της χώρας. Έχει ενέργεια ανόδου, την καλή ψυχολογία των ανθρώπων που ελπίζουν να αποκτήσουν πρόσβαση στην ελπίδα. Έχει και βάρη, την ανησυχία και τους φόβους για την εκδικητικότητα των πρώην και της σχετικής απειρίας των νυν. Αλλά όταν πετάς, φοβάσαι. Είναι το αναμενόμενο. Αν δεν θες να φοβηθείς, δεν θα πετάξεις ποτέ. Let’s fly.
- See more at: http://www.toportal.gr/?i=toportal.el.politikh&id=6873#sthash.BRo6DPcs.v2XChpLd.dpuf

Sunday, December 28, 2014

Η τέχνη δεν σε κάνει ευτυχισμένο

Θυμάμαι τον Αύγουστο που δολοφονήθηκε ο Ταχτσής. Ηταν πραγματικά ένας τρομερός μήνας Αύγουστος. Ενα κύμα φρίκης διέτρεξε τη χώρα, πάρα το γεγονός ότι τότε δεν υπήρχαν ιδιωτικά μέσα ενημέρωσης, ούτε στην τηλεόραση ούτε στο ραδιόφωνο. Και δεν υπήρχαν βέβαια internet, facebook και twitter. Ωστόσο, και μόνο με την αναμετάδοση και κάλυψη του φρικτού εγκλήματος από τα λιγοστά κρατικά κανάλια και τις εφημερίδες, όλοι ήμασταν για βδομάδες συγκλονισμένοι.
Ημουν τότε 15 ετών. Θα πήγαινα γ” γυμνασίου. Με αφορμή τη δολοφονία άκουσα για πρώτη φορά στη ζωή μου για πτυχές και εκφάνσεις του βίου των ανθρώπων που «κάνουν γκελ με το χάος», όπως είχε πει για τον Κώστα Ταχτσή ο Γιάννης Τσαρούχης: Ενας σημαντικός συγγραφέας που ντύνεται γυναικεία και εκδίδεται, μοναξιά και αυτοτιμωρία, νύχτες άγριες και περιπέτειες, ξυλοδαρμοί και καυγάδες… και ένα σπίτι κάπου στον Κολωνό, ένα φρικιαστικό σκηνικό για το οποίο διαβάζαμε ανατριχιαστικές λεπτομέρειες και το οποίο έκρυβε μια ζωή τόσο διαφορετική, τόσο ιδιαίτερη, τόσο κοντινή στο χάος.
Τότε είχα διαβάσει λίγο Ταχτσή στη ζωή μου -από κάποιο αναγνωστικό του σχολείου- και δεν είχα γνώση και αίσθηση της σπουδαίας του επίδρασης στα ελληνικά γράμματα και την ιστορία. Τη διαπίστωσα όταν, με αφορμή τη δολοφονία του και το μυστήριο που ακόμα σήμερα, 26 χρόνια μετά την περιβάλλει, άρχισα να γνωρίζω τα κείμενά του. Οσο και αν με είχε προετοιμάσει η μεγάλη δημοσιότητα γύρω από το όνομά του, όσο και αν ήξερα ότι έπρεπε να περιμένω πολλά, αφού έχαιρε του σεβασμού σπουδαίων ανθρώπων, η σημασία του έργου του όταν άρχισα να τη βιώνω ο ίδιος με άφησε έκπληκτο.
 Είναι σπουδαία, καίρια, αφάνταστα ουσιαστική η αξία της επίδρασης της αυθεντικής λογοτεχνίας. Το να γνωρίζεις έναν συγγραφέα που σου μιλά καθαρά, το να συνομιλείς με ένα κείμενο που αισθάνεσαι να σε αφορά είναι κατά την άποψή μου ένα τόσο σπουδαίο γεγονός (και, άραγε, εξίσου σπάνιο;) όσο και το να γνωρίζεις την αδελφή ψυχή σου, ή τον σπουδαιότερο και πιο μεγάλο έρωτα στη ζωή σου. Είναι ελπίδα. Είναι παρηγοριά. Είναι λυτρωτική αίσθηση πως δεν είσαι μόνος. Είναι ένας ψίθυρος στο αυτί από κάποιον που εμπιστεύεσαι, επειδή σου μιλά με κατανοητό τρόπο ότι όλα θα πάνε καλά. Είναι ξέσπασμα στην αγκαλιά κάποιου που απλώς το μόνο που θέλει από σένα είναι να σε κρατά όσο κλαις. Και τίποτε άλλο. Είναι βιωμένη τρυφερότητα.
 Σήμερα, ξαναζώ εκείνες τις τρομακτικές στιγμές του Αυγούστου του 1988. Ενας εξίσου σπουδαίος συγγραφέας, Ελληνας και ελληνικός μέχρι το μεδούλι του, βρέθηκε δολοφονημένος. Σιγά σιγά αρχίζουν και έρχονται στην επιφάνεια περισσότερες ανατριχιαστικές λεπτομέρειες. Βέβαια, σήμερα υπάρχουν διαφορές. Σημαντικές. Τώρα έχουμε χιλιάδες μέσα ενημέρωσης. Τώρα όλοι μπορούμε να φωνάζουμε, εκτός από το να ακούμε. Τώρα, δεν ξέρουμε πού να πρωτοκοιτάξουμε για να μάθουμε λεπτομέρειες της φρίκης. Τώρα η φρίκη αυτή ξεχνιέται πιο γρήγορα· άλλα, καινούργια θέματα έρχονται στην επιφάνεια. Και φεύγουν και αυτά για να έρθουν πάλι πιο καινούργια. Και η γη γυρίζει, και η γη γυρίζει.
Είμαι και εγώ διαφορετικός σήμερα. Δεν είμαι 15, αλλά 42. Δεν με τρομάζουν οι δολοφονίες. Δεν με εντυπωσιάζουν οι κρυφές ζωές. Δεν χρειάζομαι πρότυπα και έμαθα πια να παρηγορώ ο ίδιος τον εαυτό μου για όσα με κάνουν να θέλω να κλάψω. Τα κείμενα, ακόμα και τα σπουδαία κείμενα, δεν με επηρεάζουν τόσο όσο κάποτε – ίσως διότι έκαψα φλάντζα, ίσως επειδή δεν τους αφιερώνω τον χρόνο και τη διάθεση καρδιάς με τα οποία διάβαζα κάποτε. Ομως έτσι είναι η ζωή, μεγαλώνουμε… και εξάλλου, η γη γυρίζει, η γη γυρίζει.
 Αλλά, να… πριν από μερικές ημέρες, μόλις είχα πέσει στο κρεβάτι να κοιμηθώ. Ολη την ημέρα διάβαζα μερικά από τα εκθειαστικά, υμνητικά, δίκαια κείμενα σπουδαίων ανθρώπων για την αξία του Μένη Κουμανταρέα. Και ξαναδιάβασα και κάμποσες σελίδες από τη «Βιοτεχνία υαλικών» – αλλά όχι πολλές, δεν μπόρεσα.
Και έτσι όπως ήμουν ξαπλωμένος στο κρεβάτι, μετά από όλα αυτά τα διαβάσματα, μέσα στο σκοτάδι, με τον ήχο της μοναχικότητας να με περιβάλλει, συνειδητοποίησα κάτι. Που με τρόμαξε. Κάτι με το οποίο δεν θα ήθελα να συμφιλιωθώ ποτέ. Πως σε αντίθεση με τη λογοτεχνία, στην πραγματική ζωή οι καλοί δεν βγαίνουν νικητές. Πως στην πραγματική ζωή οι συγγραφείς δολοφονούνται. Πως δημιουργοί που μας προσφέρουν παρηγοριά, τη λυτρωτική αίσθηση ότι δεν είμαστε μόνοι όταν πονάμε, άνθρωποι που χαρίζουν -δουλεύοντας στη μοναξιά και το σκοτάδι- στιγμές φωτός και αυτογνωσίας και κοινότητας σε χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες αναγνώστες, δεν έχουν ζωή με happy end. Αντίθετα, πεθαίνουν μόνοι… και ακόμα χειρότερα, δολοφονούνται. Κάποιοι άλλοι, ακόμα πιο τραγικά, ζουν μόνοι. Ισως και για μια ολόκληρη ζωή. Ισως μακριά από τη φύση και την αλήθεια τους. Ισως και κόντρα στις αρχές που κηρύττουν με τα έργα τους: την ελευθερία, την αποδοχή, τη συμφιλίωση, τη συγχώρεση – προς τον ίδιο τον εαυτό τους.
Οχι τελικά. Η τέχνη, ακόμα και η σπουδαία τέχνη, δεν σε κάνει ευτυχισμένο. Ή δεν σου χαρίζει το γλυκό τέλος που ονειρεύονταν οι αρχαίοι Ελληνες. Αυτή είναι μια αλήθεια για την οποία θα χρειαζόμαστε πάντα την παρηγοριά της λογοτεχνίας.

πρώτη δημοσίευση στην Εφημερίδα Metropolis 

Saturday, December 27, 2014

Κόκκινες μπάλες, κίτρινα σφηνάκια

ένα μικρό χριστουγεννιάτικο short story, για το A place for the Arts:

Είναι τόσο ευτυχισμένη! Όλα είναι άψογα. Άψογα! Η μουσική αρέσει στους καλεσμένους της, ο χώρος που άδειασε στο σαλόνι μεταφέροντας τον καναπέ, είναι συνέχεια γεμάτος από φίλους της που χορεύουν. Πόσο θλιβερά είναι τα πάρτυ που δεν χορεύει κανείς, σκέφτεται. Τα μεζεδάκια, τα γλυκάκια, τα σφηνάκια, όλα αρέσουν. Βλέπει τους δίσκους και τις πιατέλες να γεμίζουν και να ξαναγεμίζουν και τα μπουκάλια να αδειάζουν, χαρούμενη. Αλλά και με αγωνία. Μήπως ξεμείνει; Πόσα χρήματα έχει ξοδέψει για αυτό το πάρτυ! Το δέντρο μόνο στοίχισε όσο ένα ενοίκιο. Αλλά ήθελε να είναι όλα άψογα. Όχι, όχι, δεν υπάρχει αμφιβολία… αξίζουν τα έξοδα, η κούραση. Κάτι θα βγει από αυτό, είναι σίγουρη.
 
Σίγουρη. Τέσσερις μήνες πριν, την πρώτη μέρα μετά τις καλοκαιρινές διακοπές, χωρίς προειδοποίηση, χωρίς ένδειξη, απολύθηκε. Από τον ίδιο άνθρωπο που την προσέλαβε, που την προστάτευε στο γραφείο, που της ανέβασε, συμβολικά, λίγο πριν το καλοκαίρι, το μισθό μερικές δεκάδες ευρώ. Δεν του κρατά κακία. Δεν θυμάται σχεδόν τίποτε συγκεκριμένο από εκείνο το εφιαλτικό μισάωρο στο γραφείο του, ο πανικός, η πίκρα, τα σκέπασαν όλα, αλλά έχει την αίσθηση πως ήταν και αυτός πολύ στεναχωρημένος. Της εξήγησε γιατί έπρεπε να απολυθεί, περικοπές, ήταν εξαιρετική συνεργάτης, τον είχε βγάλει ασπροπρόσωπο, αλλά η επιχείρηση είχε προβλήματα, πελάτες χάθηκαν, η θέση της θα καταργηθεί, τα καθήκοντά της θα μοιραστούν. Πόσες φορές δεν τα είχε ξανακούσει όλα αυτά. Αλλά μέχρι εκείνη την μέρα, που επέστρεψε μαυρισμένη από τις διακοπές της, δεν την αφορούσαν.

Τώρα γελά δυνατά στην αγκαλιά εκείνου που την απέλυσε. Της λέει πόσο όμορφο είναι το Χριστουγεννιάτικο δέντρο της. Είναι ευτυχισμένη. Είχε την υποψία πως εκείνος δεν θα εμφανιζόταν. Τώρα που ήρθε, βλέπουν όλοι, παλιοί συνάδελφοι που εξαφανίστηκαν, άνθρωποι του σιναφιού, πιθανοί εργοδότες ότι… ότι δεν την απέρριψαν, ότι είναι ακόμα μια από αυτούς, ότι ο πρώην διευθυντής έρχεται στο σπίτι της, ότι είναι ακόμα στο παιγνίδι.

...εδώ η συνέχεια

Friday, December 12, 2014

Χριστούγεννα με μαύρα παπούτσια

χιχιχιχι

τα Μαύρα Παπούτσια έχουν πολύ, πολύ ευγενικούς και φιλόξενους φίλους - πρόσθεσε σε αυτό και το Κρίσμασ Τζόη, και έχουμε τα συστατικά για ωραία πράγματα. 

η κυριά Μαμά Μαμαδοπούλου λοιπόν, χαρίζει δύο βιβλία - εδώ. Ερμ ομολογώ ότι έχω καταχαρεί με την μεγάλη συμμετοχή... γιουχουουουουο

και επίσης, η Athens Voice, η πρώτη εφημερίδα που έγραψε για το βιβλίο, γουρλού ως εκεί που δεν παίρνει, χαρίζει άλλα τρία βιβλία, με μηνυματάκι.


που θα πει ότι αν το θες για να το κάνεις δώρο στον εαυτό σου, ή σε αγαπημένο (ή και μισητό) φίλο, έμπαινε! ;)

Wednesday, October 08, 2014

Bloggers united

Τα Μαύρα Παπούτσια στα blogs - αλλά και σε Β έκδοση :) 

Η πρώτη κριτική από αγαπημένο φίλο και παλιά αγάπη J Kool, (αλλά είναι αντικειμενικός χεχε)

Κριτική στον έγκυρο Librofilo - συν το podcast της εκπομπής όπου ο γιορζ τρούλη φιλοξενήθηκε

Μία πρόσφατη συνέντευξη με πολύ ωραίες ερωτήσεις (αλλά όχι τόσο καλές απαντήσεις) στο blog akamas

Wednesday, October 01, 2014

Ταξείδι στον χρόνο, ναι!



Το 1899, λίγο καιρό πριν πεθάνει, ο Άντων Τσέχωφ εξέδοσε μία ιστορία που επρόκειτο με την γαλήνια επαναστατικότητά της να μείνει στην ιστορία, την Κυρία με το Σκυλάκι. 

Το 1963, η Μέλπω Αξιώτη, σπουδαία και πρωτοπόρος Ελληνίδα λογοτέχνης, σκάρωσε μία αριστοτεχνική μετάφραση αυτής της ιστορίας, η οποία μαζί με μερικές ακόμα μεταφράσεις από ιστορίες του Τσέχωφ μπήκε σε ένα βιβλίο που εξέδωσε ο εκδοτικός οίκος ΚΕΔΡΟΣ.

Το 1967 ένα αντίτυπο αυτού του βιβλίου, χαρίστηκε από έναν μυστηριώδη άνδρα ονόματι Αλφρέντο, σε μία παντρεμένη γυναίκα – μία Ελληνίδα που ζούσε στην Βοστώνη – με την αφιέρωση «Αν και κανένα δώρο δεν αξίζη να δοθή στη Θεοδώρα (το δώρο του Θεού) εύχομαι να δεχθεί αυτό ως ένδειξη της φιλίας μου». 
 Κάποια χρόνια μετά ένα νέο κορίτσι, ανηψιά της μυστηριώδους Θοδώρας, ανακάλυψε το βιβλίο με την πιπεράτη αφιέρωση στα ράφια της θείας της και αισθάνθηκε μία μεγάλη περιέργεια. Τι υπήρχε πίσω από αυτό το δώρο; Γιατί ένας άντρας χάρισε σε μία γυναίκα παντρεμένη ένα βιβλίο και μάλιστα με τόσο τρυφερή αφιέρωση; Τι δεν έλεγε η θεία στην ανηψιά κάθε φορά που εκείνη την ρωτούσε;

Το 2014 το κορίτσι, όμορφη γυναίκα τώρα πια, πήγε σε ένα βιβλιοπωλείο στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, στην παρουσίαση ενός βιβλίου και χάρισε αυτό το βιβλίο σε έναν νέο συγγραφέα. Μέσα στο βιβλίο, ο συγγραφέας, εκτός από την παλιά αφιέρωση ανακάλυψε και ένα γράμμα της "ανηψιάς" – που απευθυνόταν σε εκείνον. 

Να γιατί είναι σπουδαίο το γράψιμο. Διότι σε ένα μόνο λεπτό, χωρά όλους τους προηγούμενους χρόνους. Όλες τις προηγούμενες γενιές. Αλλά και αυτά που αν ήμαστε τυχεροί μπορεί να γίνουν.

Monday, September 29, 2014

Παπούτσια βολτάρουν


Μετά από τρεις και μισό μήνα τα Μαύρα Παπούτσια κάνουν δεύτερη έκδοση. Σήμερα, Δευτέρα 29 Σεπτεμβρίου, στις 7, γιορτάζουμε την ωραία βόλτα με μία ωραία εκδήλωση στο Λεξικοπωλείο. Οι ομιλητές είναι ένας και ένας, μου περιποιούν πολύ μεγάλη τιμή, ειλικρινά, και δεν το λέω επειδή πρέπει να το πω.

Η Μαριλένα Αστραπέλου είναι μία έγκυρη δημοσιογράφος που έχει την ευχέρεια να συναγελάζεται και έχει πάρει συνεντέυξεις από μερικούς από τους μεγαλύτερους σύγχρονους συγγραφείς. Το να αφιερώνει το χρόνο και την πένα της στα Παπούτσια είναι dream come true

Ο Νίκος Κουρμουλής, είναι ο πιο βιβλιόφιλος βιβλιόφιλος που έχω γνωρίσει. Μπήκε πρόσφατα στην ζωή μου με αφορμή τα Παπούτσια και είναι μεγάλο δώρο - ξέρει από Λογοτεχνία και η φιλία του είναι τιμή.

Ο Ανδρέας Μήτσου, εκτός από σπουδαίος σύγχρονος Έλληνας συγγραφέας, με βραβεία, με μεγάλο κοινό, με best sellers, με επιτυχίες στο θέατρο και την τηλεόραση, είναι και ο πρώτος δάσκαλος μου δημιουργικής γραφής. Η επίδρασή του ήταν περισσότερο από καθοριστική... όχι τόσο σε τεχνικό επίπεδο, αλλά κάπου αλλού... σε επίπεδο ψυχικό. Δηλαδή το πιο σημαντικό. Η τεχνική μαθαίνεται. Η ψυχική τοποθέτηση απέναντι στην επιθυμία σου να γράψεις είναι κάπως πιο πολύπλοκο πράγμα... και ήμουν τυχερός να με βοηθήσει να ξεμπλέξω το κουβάρι ο σπουδαίος Ανδρέας.

αν τα καταφέρεις, έλα :) είναι πρόσκληση φιλική :)

Monday, September 22, 2014

Erasure - The Violet Flame - το review από το provato.

Σήμερα κυκλοφορεί το νέο άλμπουμ των Erasure, οι οποίοι... ερμ υπάρχουν ακόμα. Δεν έχουν διαλυθεί, δεν έχουν παρατήσει την ηλεκτροπόπ, δεν έχουν αποσυρθεί.Συνεχίζουν να βγάζουν δίσκους. Κάποιους από αυτούς δεν το έμαθε κανείς ότι βγήκαν, δεν ήταν καλοί, δεν προωθήθηκαν. Ωστόσο το ντουέτο - αντίπαλο δέος στους Pet Shop Boys, αν και ο ένας είναι 54 ετών και ο άλλος 50, συνεχίζουν να παίζουν με μπλιμπλίκια.

Τους ακολουθώ φανατικά όλα αυτά τα χρόνια. Τους ακούω, όχι μόνο τα παλιά τους πιο επιτυχημένα και πιο ορεξάτα άλμπουμ τους, αλλά και κάποια που έβγαλαν κατά την λιγότερο επιτυχημένη εποχή τους. Αυτή από το 1998 και μετά δηλαδή (ναι, πέρασαν πάνω από 15 χρόνια από τότε που οι Erasure έπαψαν να είναι relevant. Και είναι 22 χρόνια από το pick της καριέρας τους, το για 5 βδομάδες νούμερο 1 e.p. με διασκευές των Abba, το Abbaesque).

Ωστόσο εγώ είμαι πιστός φαν - μου αρέσει ο ήχος τους, η ελαφρότητα των στίχων του Andy Bell, η ακραία ηλεκτρονική τους μπλιμπλικίλα που δεν την ξενέρωσαν ποτέ - αντίθετα, τα τελευταία τους άλμπουμ είναι τσιτωμένα, overproduced, το τερματίζουν. Σε σημείο να μην μπορώ και εγώ να τα ακολουθήσω.

Η χώρα των Erasure είναι μία ηχητική περιοχή με δέντρα φταγμένα από από καλώδια και πλήκτρα, που οι καρποί τους είναι ερμαφρόδιτα γκλίτερ αγγελάκια που σου γελάνε σκανταλιάρικα, που οι θάλασσες έχουν βαθύ μωβ και πορτοκαλί χρώμα, που τα σύννεφα είναι φτιαγμένα από πλαστικές άδειες συσκευασίες ζαχαρωτών, που το χώμα έχει ψηφιακή μυρωδιά. Η χώρα των Erasure είναι μία υπέροχη χώρα. 
Το Violent Flame, το δέκατο έκτο αλμπουμ τους, σήμερα κυκλοφορεί. Στα εξωτερικά. Εδώ, ένας θεός ξέρει πότε και αν θα το δούμε. Είναι εξαιρετικό. Δεν είναι niche, δεν είναι overproduced, δεν είναι αγριωπό. Είναι ένα δημιούργημα που αξίζει επιτυχία και πωλήσεις. Και που αν το είχαν βγάλει το 1997, θα είχα παρατείνει την relevant εποχή τους.

Και ιδού η track by track αξιολόγησή μου :)

Dead of Night
εξαιρετική επιλογή για έναρξη του δίσκου. Μπλιμπλίκι, ηλεκτρονικίλα, έντονο μπητ, και μυστήριοι στίχοι. Χορεύεται αλλά και ακούγεται με την ίδια ευχαρίστηση. Θα μπορούσε να είναι το σάουντρακ σε ένα Gay splatter film που θα βραβευόταν στο φεστιβάλ κινηματογράφου, στην Βενετία.

Elevation
Το πρώτο single του Violent Flame - με φόβισε όταν το πρωτοάκουσα, έχει μια απλοϊκότητα μελωδική που έρχεται σε κόντρα με την πολύ γυαλιστερή του παραγωγή, την κάπως υπερβολική. Δεν με τρελαίνει, δεν θα το επέλεγα για πρώτο άκουσμα... ωστόσο, αν το διάλεξαν για να σε εκπλήξουν ευχάριστα αφού ακούγοντας το ολοκληρωμένο άλμπουμ θα σου αρέσουν περισσότερο τα άλλα κομμάτια... καλά έκαναν. Το video clip του είναι το πιο καθόλου Gay clip που έχουν βγάλει ποτέ οι Erasure. Γυρίστηκε στην Ibiza, με 24 χρόνια καθυστέρηση. Καλλίτερα να πηγαίναν Λήμνο. Πιο όμορφη. Στάνταρ.

Reason
Καψουροτράγουδο που στην προηγούμενή του ζωή ήταν γλυκιά τρυφερή μελωδία που έπαιζε γυμνούλα και χαρωπή σε ένα camping γυμνιστών στην Κυπαρισσία. Καλό, ρυθμικό, προσεκτικά produced, αλλά κάπως... λίγο. Πληροφορίες λένε ωστόσο ότι κοιμίζει άψογα μωράκια. Ναι, αυτό... είναι λίγο παιδική η μελωδία του.

Promises
Λατρεία. Εητήλα υπέροχη, ακούς 5 νότες και ψάχνεις μανιωδώς να δεις που είναι οι μάλλινες μωβ γκέτες σου για να αρχίσεις να αερομπικάρεις φανατικά. Club anthem - "βγάλε το μπλουζάκι, κεφάτο αρκουδάκι". Παίζει ωραία εναλλαγή με σημεία που έχουν πολλά layers ήχων, τα οποία εναλάσσονται με σημεία που ακούγεται μόνο η φωνή του Andy. Επικό αλλά και πολύ γιορτινό.

Be The One
ένα υπέροχο καψουροτράγουδο, πλούσιο, τρυφερό, ευτυχές, αισιόδοξο, ολοζώντανο, υπεργλυκύτατο, με μία ηλεκτροπόπ αρμονική ενέργεια και χαρά που ακούγεται σαν ταξίδι στον καθαρό διάστημα, σαν βουτιά σε έναν ωκεανό από αστραφτερά μπλιμπλίκια Με μελώνει και με κάνει να χαμογελάω. Μάλλον το καλλίτερο track του cd! Αξίζει πολύ μεγάλης επιτυχίας. Ονειρεμένο

Sacred
Ύπουλο! Ύπουλο! Προσοχή. Ξεκινά με την αεράτη φωνή του Andy και λιγα μπλιμπλικάκια αθώα και γλυκά και χαρουμενάκια... και ύστερα... έρχεται η ώρα του chorus μας αφήνει ενεούς! O Andy Bell γίνεται ακόμα πιο αιθέριος στο τραγούδισμά τους, και αυτό ζευγαρώνει εξαιρετικά με ένα ωραίο, στιβαρό, δυνατό αλλά όχι υστερικό Beat που σε κάνει να θες να αρχίσεις jogging! Και χορό.

Under The Wave
Ηρεμότερο αλλά και πιο κολπατζίδικο... γλυκόπικρο, ελαφρώς μπητάτο, με ωραία φωνητική ποικιλία στους τρόπους που τραγουδά ο Andy Bell... δίδει μία αίσθηση ησυχίας και κάπως σαν να είσαι σε ένα αυτοκίνητο που σε λίγο τελείωνει η βενζίνη του. Και στο βάθος φαίνεται το βενζινάδικο. Θα σταματήσεις, θα βάλεις βενζίνη και θα φας και μία σοκοφρέτα. Φράουλα.

Smoke & Mirrors
Εδώ ο Andy κάνει καυγά σε γκόμενο που κάνει χαζομάρες. Φαίνεται απογυμνωμένο από μουσική τραγούδι, κάπως σαν το ηχητικό του να λειτουργεί μόνο για να κάνει φόντο στο τραγούδισμα. Έχει μονοσήμαντη μελωδία, αλλά καθώς εξελίσσεται, προστίθενται και ήχοι και νότες που κάπως σε εκπλήσουν. Κάπως δύσκολο στην πέψη τραγούδι - θέλει ακούσματα για να το πιάσεις.

Paradise
Αυτό το τραγούδι το πρωτάκουσα στο ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΞΕΣΗΚΩΤΙΚΟ ΡΕΜΥΞ του που ανέβασαν τα αγόρια στο soundcloud τους. Με τρέλανε, με τρέλανε. Αν κάποτε εξωγήινοι ερχόσαντε και μου ζητούσαν να τους φκιάξω μία κασέτα με 10 τραγούδια που "εξηγούν" στον αθώο μέσο εξωγήινο τι είναι η electropop, σίγουρα το Paradise θα ήταν μέσα. Στην κασέτα. Μπλιμπλίκια να τρώει η μάνα να μην δίνει του παιδιού ηλεκτροποπακίου. Πρέπει να το ακούσεις να το πιστέψεις. Σαν αν είσαι σε ντισκοτέκ στο άλφα του Κένταυρου, ή στο σκάφος της Οδύσσειας του Διαστήματος.Η μαγεία της ηλεκτροπόπ σε όλη της την γοητεία.

Stayed a little late Tonight
Ιδιοφυιές τραγουδίδιον... συγκεράζει την μπλιμπλικιά με την γλύκα της μπαλάντας. Αρχινίζει ήρεμα και σαν συνθεσάηζερ από το 1986 - και έχει και τον αριστουργηματικό εναρκτήριο στίχο "I just wanted everything to be perfect, but you would call me slightly OCD"... LOOOOOOOL και χαχαχα. Και εκεί που λες "Ok ένα καλό ηλεκτροπόπ track, τίποτε περισσότερο" έρχεται το chorus. Αχ και μια γλυκιά μελαγχολία σε δαγκάνει και ο στίχος "I should have left when you said you don't live here no more, you 're just hanging around..." σου θυμίζει τα δικά σου τα περίεργα το γκομενικά που νόμιζες ότι θα τα καταφέρεις αλλά... αλλά όχι μόνο δεν τα κατάφερες αλλά και λόγω της επιμονής να μην βλέπεις πληγώθηκες - που αν δεν επέμενες δεν θα είχες πληγωθεί τόσο πολύ. Αχ βαχ τι τα θες. Εξαιρετικό τραγούδι. Και γίνεται ακόμα πιο δυνατό το effect γιατί σταματά τόσο κοφτά. Εξαιρετικό κλείσιμο άλμπουμ.
το Violent Flame των Erasure μπορείς να το ακούσεις στην σελίδα τους στο soundcloud.
είναι το άλμπουμ που με έκανε να ξαναποστάρω. είναι το άλμπουμ που με έκανε υπερήφανο που είμαι φαν τους καθώς και της ηλεκτροπόπ από το 1989.

Sunday, September 14, 2014

σαν αρχείο κάπως - Τα Μαύρα Παπούτσια της Παρέλασης



Συζήτηση με τον Γιάννη Νένε στην Athens Voice

Ο Άρης Δαβαράκης, "φορώντας τα Μαύρα Παπούτσια"

Πρώτη παρουσίαση στο Κυριακάτικο ΒΗΜΑ από τον Γρηγόρη Μπέκο

Αναφορά από τον Νίκο Βατόπουλο στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Παρουσίαση από τον Δημήτρη Ρηγόπουλο στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Η Λώρη Κέζα γράφει τη γνώμη της στο site ΤΟ ΒΗΜΑ

Συνέντευξη στην Metropolis από την Νατάσα Μαστοράκου

Συνέντευξη στην Μαριλένα Αστραπέλου στο BHmagazino

Συνέντευξη στον Γιώργο Παπανικολάου στο MySalonica

Συνέντευξη στην Γιώτα Κωσταντινίδου στον Εξώστη Free Press της Θεσσαλονίκης

500 λέξεις για Βιβλία, στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Συνέντευξη στον Παναγιώτη Ντάικο για το maga.gr