Δωράκι

Κλικ εδώ

(αν βυζαίνεις μωρό την ώρα που διαβάζεις το blog μου στρέψε το βλέμμα του μωρού σε άλλο σημείο από την οθόνη. Γενικά απομάκρυνε τα παιδιά από το κομπιούτερ. και την γιαγιά επίσης... αν και τώρα που το σκέφτομαι δεν υπάρχει λόγος... μπορεί και να την βγάλει από το Αλτζ...

Α, ΜΗΝ απομακρύνεις τον παππού, ειδικά αν θες να διαπιστώσεις κάποια πράγματα για την σεξουαλικότητά του...)

Αφιερωμένο... κι ερωτευμένο

Αχ πικρό μου σώμα
Πόσα χρόνια ακόμα
Κάθε 1η θα δίνεις το νοίκι
Το παρόν δυστυχώς δεν ανήκει… δεν ανήκει

Ασ’ τα φώτα τη νύχτα να καίνε
Στο τσιγάρο φωτιά
Και τη νύχτα να λένε
Έχει η νύχτα σπασμένα τα φρένα
Θα χτυπήσω και θα έχω στο νου μου εσένα
Όλη νύχτα

Με βαμμένα μάτια
Σαν παλιά κομμάτια
Θα τραβάς το τηλέφωνο πλάι
Το παρόν χαλασμένο μιλάει… σου μιλάει

Ασ’ τα φώτα τη νύχτα να καίνε
Στο τσιγάρο φωτιά
και τη νύχτα να λένε
Έχει η νύχτα σπασμένα τα φρένα
Θα χτυπήσω και θα έχω στο νου μου εσένα
Όλη νύχτα

μουσική Σταμάτης Κραουνάκης, Στίχοι Λίνα Νικολακοπούλου, τραγουδάει η Χριστιάνα, μου το χάρισε ο greek gay lolita.

culture bits and pieces

Η νέα ταινία του Woody Allen λέγεται Scoop (σαν να λέμε «αποκλειστικό») και διαδραματίζεται και αυτή στο Λονδίνο (όπως Match Point). Πρωταγωνιστεί η Scarlett Johansson (όπως Match Point). Η ταινία άνοιξε την Παρασκευή στην Αμερική αλλά (ΟΧΙ όπως Match Point) οι κριτικές δεν φαίνεται να την πολυσυμπαθούν.

Δεν πειράζει - όταν έρθει στην Ελλάδα θα πάμε στο dvd club να νοικιάσουμε το Match Point και θα αράξουμε σπίτι να δούμε αυτό instead. Έτσι θα μπορούμε να λέμε «είδα και εγώ Woody Allen αυτό το Σαββατοκύριακο».

Πάντως ο στιλίστας έχει δώσει ρέστα, όπως θα δεις και στις φωτό.

Σε άλλες εξελίξεις: (φακ, αυτό στα αγγλικά ακούγεται πολύ καλύτερο - ον άδερ ντιβέλοπμεντς...)

Την προηγούμενη βδομάδα βγήκε το δεύτερο single από το Fundamental των Pet Shop Boys (οι οποίοι, επί τη ευκαιρία, ανανέωσαν το site τους και αν είσαι fan να μπεις να το δεις - σταμάτα επιτέλους να είσαι βλάχος ανημέρωτος...)

λέγεται Minimal, και είναι ένα από τα πιο ωραία τραγούδια του δίσκου.

Έκανε new entry στο εγγλέζικο chart στο νούμερο 19.

Δεν το λες κακό σαν θέση - είναι σαν να βγάζει τώρα δίσκο εδώ στην Ελλάδα η Χριστιάννα και να χτυπάει τοπ 10 για μία βδομάδα. Ή η Κανελλίδου και να μπαίνει τοπ 20 για μισή βδομάδα...

Μπράβο boys. Είμαι περήφανος για σας.

Όπως και όλοι οι δραχμοφονιάδες πενηντάρηδες που δεν λένε να ξεγραπωθούν από το συμβόλαιο με την δισκογραφική να δώσουν χώρο σε κανένα πιτσιρικάκι.

Γλυκός Προβατάκος

Είναι σπουδαίο να έχεις βρει την ισορροπία σου.

Εχτές και προχτές ήμουν καλεσμένος για φαγητό σε δύο σπίτια πολύ φίλων και αγαπημένων ανθρώπων. Με καλή παρέα, με φροντίδα, με καλομαγειρεμένο φαγητό, με χαρούμενες συζητήσεις και γέλια.

Πέρασα όμορφα.

Αλλά μετά από δύο μέρες «εξόδου» ανυπομονώ να περάσω τα υπόλοιπα βράδια της εβδομάδας μόνος μου στο σπίτι.

Ονειρεύομαι απόψε να πάω μετά τη δουλειά να κολυμπήσω χωρίς να έχω άγχος να τελειώσω για να μην αργήσω εκεί που με έχουν καλέσει, να ξυριστώ στο γυμναστήριο (το απολαμβάνω να το κάνω αυτό – μίζερο κατάλοιπο νοοτροπίας «να μην λερώσω το σπίτι») και ύστερα να πάω στο σπίτι, να χαζέψω Desperate Housewives για λίγο, να διαβάσω το βιβλίο μου για λίγο, να χαζέψω περιοδικά για λίγο, να ακούσω μουσική για λίγο. Και μετά να πέσω για ύπνο.

Έχω διαπιστώσει ότι όταν «βγαίνω» περισσότερο από δύο μέρες την βδομάδα, διαταράσσεται πολύ η ισορροπία μου. Πολύ όμως. Την τρίτη δηλαδή φορά είναι δεδομένο ότι δεν θα περάσω καλά, και ότι, όπου και να με έχουν καλέσει, το «φούρφουρο» και η αναστάτωση είναι περισσότερη από την χαρά να βλέπω αγαπημένους και δικούς όσο κοντινοί και αν είναι.

Υπήρχε μία εποχή που ένοιωθα πολύ άσχημα που δεν μπορούσα να βγαίνω κάθε μέρα… η αλήθεια είναι ότι με μαναφούκιαζαν και μερικοί φίλοι. Ξέρεις, τα χαζά κλισέ της εποχής «είσαι 32 χρονών και κλείνεσαι, τα ΚΑΠΗ ζωγράφου θα σε κάνουν επίτιμο μέλος τους, μένεις 5 λεπτά απόσταση από μερικά από τα καλύτερα μπαρ της Αθήνας και είσαι όλο μέσα κλεισμένος… κ.λπ. κ.λπ.».

Αν, δε, αυτό το συνδυάσεις και με το γεγονός ότι αποφεύγω το ξενύχτι ακόμα και τα Σαββατοκύριακα γιατί με κουράζει τόσο πολύ που μου γαμεί όλη την επόμενη βδομάδα είναι ουκ ολίγες οι φορές που έχω ακούσει από συνομήλικους φίλους και γνωστούς το γνωστό κήρυγμα περί πλαδαρότητας.

Αλλά δεν μασάω πια καθόλου.

Το μόνο πράγμα για το οποίο αισθάνομαι άσχημα είναι να πηγαίνω κάπου όχι επειδή θέλω αλλά επειδή πρέπει και να πετάω στην μούρη του άλλου την υποκρισία του «περνάω καλά» ενώ στην πραγματικότητα θα ήθελα να ήμουν στην κοσμάρα μου και να περνάω καλά μονάχος. Αυτό προσπαθώ να μην το κάνω ποτέ.

Για αυτό και τελευταία έχω αρχίσει και αρνούμαι προσκλήσεις – όταν νιώθω ότι είμαι ψυχικά κουρασμένος, ή αγχωμένος από τη δουλειά, ή άυπνος, λέω ένα ευγενικό όχι. Το θεωρώ πολύ πιο εντάξει από το να πάω και να είμαι με το σώμα εκεί αλλά με την ψυχή ακάλεστος.

Σιγά τον πολυέλαιο θα μου πεις… και όμως δεν είναι έτσι. Γιατί θέλω να «κάνω δώρο» στους ανθρώπους την πλήρη προσοχή και γλύκα που μπορώ να έχω όταν κάνω πράγματα που θέλω, όπως επίσης και θέλω να μου κάνουν δώρο οι αγαπημένοι μου την γλύκα και την προσοχή τους και όχι το "πρέπει" τους.

Και αν για να γίνει αυτό είναι απαραίτητο να περνάμε κάποιες ώρες μοναξιάς και ησυχίας…

…τότε αυτό που έχω να πω εγώ είναι ότι πρέπει να αναθεωρήσουμε τον τρόπο που βλέπουμε την μοναξιά και την ησυχία.

(ο πίνακας είναι του Ρώσου ζωγράφου Ρέπιν. Μου αρέσει πολύ. ελπίζω κι εσένα. Ζωγραφίστηκε το 1911 και απεικονίζει τον Αλεξάντρ Πούσκιν να απαγγέλει ένα ποίημά του στο Τσάρσκογιε Σέλο, την καλοκαιρινή κατοικία του Τσάρου.)

Ντοστογιέφσκι ή Τσέχωφ;

σόρυ, αλλά δεν βρήκα άλλο τρόπο να δηλώσω, ελαφρά και καλοκαιρινά, το δίλλημά μου για το πιο βιβλίο να πάρω μαζί μου στην παραλία.

...και να φανταστείς ότι στην αρχή το ερώτημα ήταν: Μαν, Ντοστογιέφσκι ή Τσέχωφ; άντε να βρεις ΤΡΕΙΣ ημίγυμνες γκόμενες - εδώ ΔΥΟ έψαχνα και μου πήρε 10 λεπτά.

... Αλλά Μαν τα έχω διαβάσει όλα πολλάκις οπότε λύθηκε το μεγάλο θέμα αφ' εαυτού.

Αισιόδοξοι άνθρωποι

το site του Κομμουνιστικού Κόμματος των Ηνωμένων Πολιτειών.

(το ξέρω ότι θα μπεις να ρίξεις μία ματιά... το ξέρω...)

Εκδίκηση

(διαφήμιση για πιστολάκι Braun... αστεία και feel good... ειδικά feel good...)

Blame it on the summer

Εχτές το απόγευμα πήγα να πάρω ένα μαγιό για το κολυμβητήριο. Το παλίο έχει αρχίσει και ξεφτίζει πιάσε πιάσε, ξύσε ξύσε, χάιδεψε χάιδεψε...

Κατέληξα να αγοράσω δύο. Μαγίο! Ακριβώς ίδιο σχέδιο, αλλά το ένα μπλε και το άλλο τουϊτί... σκέφτηκα ότι πρέπει να έχω να αλλάζω... μην είμαι συνέχεια με το ίδιο... όχι τίποτε άλλο αλλά να μην βαριούνται, με βλέπουν με το ίδιο χρώμα συνέχεια τα πλακάκια της πισίνας...

(πόσο λάθος προτεραιότητες μπορεί να έχει κανείς;... πολύ!!!!!)

Super Ανήψια!

Σήμερα η αδελφή μου έχει γενέθλια. Κλείνει τα 36.

Αυτό είναι το δώρο μου. Ο ΧιουϊΛοιουϊΝτιούι, ο ανηψίος δηλαδή, ανάμεσα στον Χιούι τον Λιούι και τον Ντιούι, τα αγαπημένα μου καρτούν μετά τον Ντάφι Ντακ.

Καταρχήν δεν μπορώ να μη το πω, είναι ωραιότερος.

...Καταδεύτερον θα με ρωτήσεις και θα ψιλοέχεις δίκιο, για τα γενέθλια της γυναίκας της κάνεις δώρο μία φωτογραφία του παιδιού της;

...τι να κάνω, όμως!!! η αδελφή μου από τότε που έγινε μάνα έχει μόνο μάτια για το παιδί και την οικογένεια. ειδικά τώρα που περιμένει και άλλο. Λέαινα γαρ, έχει ένστικο να αναγνωρίζει την ισορροπία και τα ουσιαστικά της ζωής και να επικεντρώνεται σε αυτά. (υποκειμενικά μιλώντας, αυτά που εκείνη θεωρεί ουσιαστικά...)

Θα το δει το φοτοσοπίλο λοιπόν, όταν ξυπνήσει και θα της φτιάξει η διάθεση...Ελπίζω.

Βαρέθηκα τις πρόστυχες ματιές σου

αγαπάω όσους αγαπάνε οι φίλοι μου...

το θείο τραγί μου μου τράβηξε την προσοχή στην ιστορία της απόλυσης της Μαριάννας Κορομηλά από το κρατικό ραδιόφωνο. Έψαξα, διάβασα, είναι αδικία και παράλογο και αναμεταδίδω το νέο.

είναι απαραίτητο να υπάρχει χώρος στον κόσμο αυτό για μειλήχιους ανθρώπους, με γλύκα και βαθιά γνώση του αντικειμένου τους - έστω και αν αυτό δεν πωλείται στα περίπτερα.

Έτσι προχωρά ο άνθρωπος - και έτσι προχωρά ο άνθρωπος!