... μετά τα πρόσφατα γεγονότα, ο κόσμος του Online dating με περιμένει (you wish...)
αυτή είναι μία από τις πιο... "αληθινά-δεν-ξέρω-τι-να-σκεφτώ-για-αυτές" viral-διαφημίσεις που έχω δει ποτέ. και έχω δει πολλές.
Tuesday, October 10, 2006
Monday, October 09, 2006
Βροχερό Σάββατο
τα πολύ σημαντικά γεγονότα στην ζωή σου, να τα περιγράφεις με απλές λέξεις. ...η δύναμη τους είναι πέρα από τον λόγο. η δύναμή τους είναι μέσα στην ζωή σου:
Το Σάββατο το διαλύσαμε με το ρεμάλι.
κλαψ λυγμ
Το Σάββατο το διαλύσαμε με το ρεμάλι.
κλαψ λυγμ
Saturday, October 07, 2006
Φόβος 2
την πρώτη φορά που κοιμήθηκα με κάποιον που αγαπούσαξύπνησα το πρωί από τα ουρλιαχτά του
είχα βάλει από τον φόβο μου φωτιά στον εαυτό μου
καιγόμουν δίπλα του και ούρλιαζα
φύγε φύγε φύγε φύγε φύγε φύγε
αυτός σηκώθηκε και πήγε να φέρει νερό
όταν βγήκε από το δωμάτιο η φωτιά έσβησε
και εγώ άρχισα να ουρλιάζω πιο δυνατά
έλα τώρα έλα τώρα έλα τώρα έλα τώρα
αυτός φοβόταν να μπει
εγώ του φώναξα ότι η φωτιά έσβησε
ότι ήταν εφιάλτης
αυτός έκανε να μπει στο δωμάτιο
όταν τον είδα αυτοπυρπολήθηκε πάλι
ο εαυτός μου αυτοπυρπολήθηκε πάλι (δεν κάνει ποτέ αυτό που θέλω εγώ)
ο εαυτός μου αυτοπυρπολείται όταν κοιμάμαι
με άντρες που αγαπώ και με αγαπάνε
Γυναίκα
Μία απαίσια γυναίκα κρατάει το πέος μουχρόνια τώρα
δεν μου το δίνει σχεδόν ποτέ...
σχεδόν ποτέ...
εγώ γνωρίζω όμορφους άντρες
θέλω να κάνω έρωτα μαζί τους
αλλά χωρίς το πέος μου δεν μπορώ όσο κι αν θέλω
δεν έχω πέος
το κρατάει η φρικτή γριά
που με ακολουθεί πάντα και δεν μου δίνει το πέος μου ποτέ
...δώσε μου γυναίκα το πέος μου
δώστο μου δώστο μου δώστο μου δώστο μου δώστο μου δώστο μου
είναι δικό μου δικό μου δικό μου δικό μου δικό μου δικό μου
πως το πήρες πως το έκοψες γιατί δεν το κατάλαβα όταν το έκοψες;
....όχι λέει εκείνη
δεν είναι δικό σου όχι δεν είναι δεν είναι όχι όχι όχι όχι όχι
είναι δικό μου... δικό μου δικό μου...
μουτο έδωσε αυτή η γυναίκα που είναι μέσα σου κλεισμένη
μου το έδωσε αυτή η γυναίκα που είναι μέσα σου κλεισμένη
μου το έδωσε αυτή η γυναίκα που είναι μέσα σου κλεισμένη
... και εγώ βλέπω όμορφους άντρες και θέλω να κάνω έρωτα μαζί τους και δεν μπορώ
γιατί δεν έχω πέος
Θρησκεία
όταν βγαίνω βόλτες στον δρόμο είναι καρφωμένος στην πλάτη μου ένας μικρός σταυρωμένοςτο δεξί του χέρι είναι καρφωμένο στον αριστερή μου ωμοπλάτη
το αριστερό του είναι καρφωμένο στην δεξιά
έχει το πρόσωπο του κολλημένο πάνω στην πλάτη μου
κλαίει κλαίει κλαίει κλαίει κλαίει
τα σάλια από το στόμα του και τα δάκρυα του και οι πηχτές του μύξες τρέχουν πάνω στην πλάτη μου
κυλάνε μέχρι τον κώλο μου
αισθάνομαι αηδία για τον εαυτό μου
άνθρωποι έρχονται να μου μιλήσουν, χαμογελάνε
εγώ δεν μπορώ να τους πω κουβέντα, με πνίγει η αηδία
και μετά φεύγουν νομίζοντας ότι είμαι αηδιασμένος μαζί τους
και δεν μου ξαναμιλάνε ποτέ και λένε και στους άλλους να μην μου ξαναμιλήσουν
σιχαίνομα αυτό το υγρό βάρος πάνω στην πλάτη μου
τον σιχαίνομαι αυτό τον εσταυρωμένο που δεν πεθαίνει
Αηδίες
Δεν περιγράφεται πόσο με αηδιάζουν οι δραματικές παροξυσμιακές απαντήσεις/comments σε post που κάθε άλλο παρά το αξίζουν...
παράδειγμα:
Γράφει το comment:
"με σέβας σκύβω το κεφάλι σε αυτό το γραπτό που έχει την πνοή του Θεού μέσα του..."
(ο/η blogger έχει γράψει για ένα φύλλο που είδε να πέφτει από ένα δέντρο στην γειτονιά του/της)
άλλο παράδειγμα:
"σιωπώ.... τι άλλο μπορώ να κάνω... σιωπώ... γιατί όταν κάποιοι μιλάνε έτσι, οι υπόλοιποι μόνο να σιωπούν πρέπει..."
(ο/η blogger έχει γράψει την φοβερή πρωτοτυπία να συμφωνήσει με την απεργία των δασκάλων)
τρίτο παράδειγμα:
"η καρδιά μου ενώθηκε με τον χτύπο της δικής σου διαβάζοντας αυτό το υπέροχο post που ξαφνικά φώτισε την πρότερή μου ζωή με άλλο φως - ξέρω πια ότι κάποιοι άνθρωποι είναι δεμένοι και ας μην γνωρίζονται"
(ο/η blogger έκανε το σούπερ εξομολογητικό να γράψει ότι κάποτε χώρισε, όπως και ο/η σχολιάστρια, με κάποιον που την κεράτωσε...)
...μην με παρεξηγήσεις. Δεν φέρνω αντίρρηση ότι κάποια posts είναι πολύ καλογραμένα ακόμα και αν αυτό στο οποίο αναφέρονται δεν είναι παρά η αποθέωση της κοινοτυπίας. Αλλά όσο καλογραμμένο και να είναι ένα post, όταν δεν λέει τίποτα... ε, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν να αλλάζει τον κόσμο.
...επιπλεόν με ενοχλεί και ο υπερβολικός ενθουσιασμός σχετικά με κείμενα που στο κάτω κάτω δεν είναι πια και η σωτηρία της γραφής... εντάξει βρε αγάπη μου, το ξέρω ότι γράφω στρωτά, σταμάτα τώρα να κλαις πάνω στα παπούτσια μου από έκσταση... δηλαδή αν διαβάσεις Thomas Mann τι θα κάνεις; θα αυτοκτονήσεις προς τιμήν του;
ασταδγιάλα πια... βαρύ πράγμα η μετριότητα αδέλφια μου...
παράδειγμα:
Γράφει το comment:
"με σέβας σκύβω το κεφάλι σε αυτό το γραπτό που έχει την πνοή του Θεού μέσα του..."
(ο/η blogger έχει γράψει για ένα φύλλο που είδε να πέφτει από ένα δέντρο στην γειτονιά του/της)
άλλο παράδειγμα:
"σιωπώ.... τι άλλο μπορώ να κάνω... σιωπώ... γιατί όταν κάποιοι μιλάνε έτσι, οι υπόλοιποι μόνο να σιωπούν πρέπει..."
(ο/η blogger έχει γράψει την φοβερή πρωτοτυπία να συμφωνήσει με την απεργία των δασκάλων)
τρίτο παράδειγμα:
"η καρδιά μου ενώθηκε με τον χτύπο της δικής σου διαβάζοντας αυτό το υπέροχο post που ξαφνικά φώτισε την πρότερή μου ζωή με άλλο φως - ξέρω πια ότι κάποιοι άνθρωποι είναι δεμένοι και ας μην γνωρίζονται"
(ο/η blogger έκανε το σούπερ εξομολογητικό να γράψει ότι κάποτε χώρισε, όπως και ο/η σχολιάστρια, με κάποιον που την κεράτωσε...)
...μην με παρεξηγήσεις. Δεν φέρνω αντίρρηση ότι κάποια posts είναι πολύ καλογραμένα ακόμα και αν αυτό στο οποίο αναφέρονται δεν είναι παρά η αποθέωση της κοινοτυπίας. Αλλά όσο καλογραμμένο και να είναι ένα post, όταν δεν λέει τίποτα... ε, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν να αλλάζει τον κόσμο.
...επιπλεόν με ενοχλεί και ο υπερβολικός ενθουσιασμός σχετικά με κείμενα που στο κάτω κάτω δεν είναι πια και η σωτηρία της γραφής... εντάξει βρε αγάπη μου, το ξέρω ότι γράφω στρωτά, σταμάτα τώρα να κλαις πάνω στα παπούτσια μου από έκσταση... δηλαδή αν διαβάσεις Thomas Mann τι θα κάνεις; θα αυτοκτονήσεις προς τιμήν του;
ασταδγιάλα πια... βαρύ πράγμα η μετριότητα αδέλφια μου...
Friday, October 06, 2006
Εγώ
Μοναξιά

Τα βράδια που κάνω βόλτες μέσα στο σκοτεινό σπίτι ακούω τις κραυγές μίας γυναίκας που γεννάει, μέσα στο κεφάλι μου.
Ουρλιάζει ουρλιάζει ουρλιάζει ουρλιάζει ουρλιάζει ουρλιάζει ουρλιάζει
αλλά το παιδί που φέρνει στον κόσμο δεν βγαίνει ποτέ από το αιδοίο της
δεν το αφήνει εκείνη να βγει
και τότε αρχίζει να ουρλιάζει και το παιδί
πέφτω στο κρεββάτι και προσπαθώ να κοιμηθώ, αλλά τα ουρλιαχτά δεν με αφήνουν
και σηκώνομαι και αρχίζω πάλι να στριφογυρίζω στο άδειο σκοτεινό σπίτι ακούγοντας ουρλιαχτά
Φόβος

ένας τεράστιος λυπημένος σιωπηλός άντρας ζει μέσα μου.
σε κανέναν άλλο δεν έχω μιλήσει μέχρι σήμερα για αυτόν. μου φαίνεται αδιανόητο ότι κανείς θα θέλει και θα μπορεί να ακούσει. Ίσως να κάνω λάθος και οι άνθρωποι να είναι πρόθυμοι περισσότερο από όσο πιστεύω... μακάρι δηλαδή να είναι.
Αλλά και αν ήθελαν να ακούσουν μου φαίνεται αδύνατο να είχα τις λέξεις και την αντοχή να τον περιγράψω και να τον εξηγήσω...
Αυτός ο άντρας είναι μόνο δικός μου. είναι μόνο δικός μου, είναι μόνο δικός μου και αν και τον αγαπάω πολύ
θέλω να φύγει... θέλω να φύγει
ή να μικρίνει
ή να γελάσει επιτέλους
ή να μου μιλήσει
Ανασφάλεια
Subscribe to:
Posts (Atom)

