Μία απολύτως μεταφυσική εμπειρία

σήμερα πήγα στο super market. έπεσα 3 φορές σε seizure:

μία όταν έπρεπε να αποφασίσω ποια συσκευασία, από ποιό είδος χαρτί υγείας να αγοράσω...
δύο όταν διαπίστωσα ότι υπάρχει χαρτί υγείας που περιέχει τάλκ...
και άλλη μία όταν διαπίστωσα ότι η συσκευασία στην οποία σου βάζουν τις φέτες τυρί του τοστ στο βασιλόπουλο κοστίζει για να φτιαχτεί όσο περίπου είναι ο ετήσιος προϋπολογισμός μία οικογένειας στο Μπαγλαντές ή την Αφρική.


και μετά αφού συνήλθα από τα τρία seizures έκανα το μεγάλο σφάλμα να αρχίσω να σκέφτομαι.... μεγάλο σφάλμα. πολύ μεγάλο.

γιατί ξέρεις τι σκέφτηκα;

...ότι δεν λυπάμαι καθόλου για την καταστροφή του πολιτισμού που την έχω κάπως σίγουρη. δεν λυπάμαι καθόλου γιατι η γη θα την βγάλει καθαρή από την οικολογική καταστροφή. Όπως την έβγαλε καθαρή όταν πάγοι ή μετεωρίτης ή whatever εξαφάνισε τους δεινόσαυρούς.

έτσι είναι αυτά τα πράγματα: μόνο είδη την πληρώνουν, όχι η ίδια η γη. Η γη θα την βρει την άκρη.

Αλλά το ανθρώπινο είδος, όχι δεν θα την βρει. και όπως προείπα δεν λυπάμαι καθόλου γι αυτό. Δεν λυπάμαι καθόλου όλους αυτούς που δεν έχουν πάρει πρέφα τι γίνεται γύρω μας, γιατί αυτοί προτιμάνε να έχουν ποικιλία στα κωλόχαρτα και πενήντα διαφορετικά καθαριστικά για την χέστρα, από το να λειτουργούν σε αρμονία με τον κόσμο, με το σύμπαν, με την γη.

επίσης, δεν λυπάμαι καθόλου και τους υπόλοιπους που έστω και λίγο προσπαθούν, που δεν είναι εντελώς αδιάφοροι, όπως ας πούμε εγώ. δεν λυπάμαι, λοιπόν, τον εαυτό μου που θα καταστραφώ γιατί... πάω γυρέυοντας: Με το να ξέρω έστω και λίγο και να μην αντιδρώ, πάω γυρεύοντας. Και μου αξίζει αυτό που θα γίνει.

...έλεος ρε μαλάκα.... έλεος. 20 διαφορετικά χαρτιά υγείας, ένα από τα οποία είχε και ... ταλκ! και θες εσύ μετά να μου πεις ότι ο άνθρωπος είναι θύμα. πίπες. και μην ακούσ κανένα να παραπονιέται με αυτά που έρχονται γιατί θα φάει τρελή κλωτσιά στο καλάμι.

Τι κάνεις όταν τα Χαρουλαλεξόνια στο αίμα σου πέφτουν;

βλέπεις αυτό εδώ από το youtube και γίνεσαι πάλι άθρωπας:



παρατηρήσεις:
1 - το κοντό αυτό μαλλί είναι εντελώς ίουκ. δεν της πάει καθόλου της Χαρούλας.
2 - αυτό το τραγούδι μου θυμίζει έναν γκόμενο. είναι φυσιολογικό τώρα αυτό;
3 - αν ξαναδώ σε ελληνικό video clip παιδάκι σε ερημόσπιτο να ανοίγει ντουλάπα παλιά ξύλινη και να πέφτουν παλιά φθαρμένα παιγνίδια, θα το κλείσω το blog να το ξέρεις
4 - λίγη οικονομία στο κραγιόν δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.
5 - ...ναι, μερικές φορές είμαι πάρα πολύ αδερφή. μα είναι δυνατόν να μου αρέσει ΑΥΤΟ το τραγούδι; ...έλα μου ντε - κι όμως είναι.

Μεσ' την πισίνα η ζωή πολυπλοκεύει, κάθε μου σκέψη πιο πολύ και με μπερδεύει

Χτες είμαι στο κολυμβητήριο.

Είμαι πτώμα. Δεν δουλεύω το τελευταίο διάστημα και χωρίς πρόγραμμα δεν έχω πειθαρχία, οπότε κάθε βράδυ ξενυχτάω να διαβάζω, να γράφω, να βλέπω dvd. Σκληρό gay πορνό, ντοκυμοντέρς για τα νησιά Γκαλαπάγκος (λέω να κάνω μεταδημότευση τόσα που ξέρω πια), αμερικάνικα σήριαλ.

Γενικά το ξενύχτι με κόβει. Δεν το πολυαντέχω και σωματικά και ψυχολογικά.

Είμαι λοιπόν πτώμα εχτές πριν πέσω στην πισινά. Έχω κοιμηθεί στις 4 το βράδυ της Δευτέρας, είμαι και κακοδιάθετος, αγχωμένος και λοιπά και λοιπά.

Για κακή μου τύχη (...όχι που νόμιζες...) πετυχαίνω στο τζημ τον Βασίλη, τον προπονητή που, με έκανε άνθρωπο κολυμβητικά μεν, είναι, δε, αρκετά απαιτητικός και όποτε με πετυχαίνει μου βάζει να κάνω κάτι προγράμματα που μου πέφτουν τα αυτιά από την κούραση.

"κλαψ λυγμ γαμώτο σομπ σομπ" σκέφτομαι ουρλιάζοντας από πανικό μέσα μου. "Ήταν ανάγκη σήμερα να είναι εδώ που είμαι τόσο κουρασμένος; ΑΣΤΑΔΓΙΑΛΑ ρε πούστη μου κλαψ λυγμ λυγμ".

Να μην τα πολυλογώ, επειδή ο Βασίλης δεν είναι να του φέρεις αντιρρήσεις όταν σου βγάζει προπόνηση, πέφτω στο νερό εντελώς χωρίς όρεξη, αλλά έχοντας να κάνω ένα πρόγραμμα που δύσκολα θα το έβγαζα ακόμα και μία καλή μέρα.

Παρόλα αυτά ξεκινάω να κολυμπάω. Το πρόγραμμα αποτελείται από 6 400άρια. Το πρώτο, το τρίτο και το τελευταίο είναι απλό ελεύθερο, τα άλλα δύο είναι τύπου ασκήσεις (ξέρεις, μόνο πόδια, ή όλα τα στυλ με σανίδα και τέτοια...).

Τα απλά 400άρια ελεύθερο έχω καταφέρει μετά από ενάμιση χρόνο προπονήσεων να τα κάνω περίπου σε 8 λεπτά. Όταν είμαι πολύ ξεκούραστος και ορεξάτος κάνω 8λεπτο ακριβώς - μία συνηθισμένη μέρα κάνω 8 και κάτι δευτερόλεπτα (ποτέ πάνω από 8 min και 10 secs όμως).

εχτές λοιπόν που ήμουν κομμάτια αρχίζω να κολυμπάω τόσο κουρασμένα που σκέφτομαι ότι θα σπάσω κάθε ρεκόρ σαπιοκοιλίασης και θα κάνω το 400άρι του ζεστάματος σε 10 λεπτά.

και όχι τίποτ' άλλο αλλά ποιος τον ακούει το Βασίλη μετά, ο οποίος σε κοιτάει με ένα βλέμμα λες και είσαι αδερφή, λέγοντας σου με τα μάτια του "τισκ τισκ τισκ... άντρας είσαι εσύ ή η ξαδέλφη της Μαρίας της αδύναμης;". ...ναι το ξέρω ακούγεται υπερβολικό αλλά αυτά ΑΚΡΙΒΩΣ τα λόγια σου λέει με τα μάτια του και το βλέμμα του.

τελειώνω λοιπόν το πρώτο τετρακοσάρι και κοιτάζω το ρολόι προετοιμασμένος για το χειρότερο, να έχω κάνει δηλαδή κανένα 10λεπτο... και τι να δω; ο χρόνος μου ήταν... 7 και 54!!!! ...δεν το πίστευα. δεν το πίστευα!

το 7 και 54 είναι ίσως προσωπικό ρεκόρ! και σίγουρα είναι τέλειος χρόνος τόσο κουρασμένος που ένοιωθα. πως τον πέτυχα; έλα μου ντε...

Μάλλον λόγω τεχνικής. έχω μάθει να κολυμπάω σωστά πια μετά από ενάμιση χρόνο, το sexy κορμί γλυστρά στο νερό σωστά, το στιβαρό χέρι κάνει μεγάλες απλωτές, το τριχωτό stocky θεληματικό μπούτι και το ερωτικό πέλμα χτυπούν το νερό με δύναμη και κύρος, οπότε έχω ταχύτητα ακόμα και όταν κολυμπάω ανόρεκτα.

Να σου πω το εντυπωσιακό; ακριβώς ίδιο χρόνο έκανα και το δεύτερο 400άρι. ενώ το τρίτο, το έκανα σε 7 και 49 δευτερόλεπτα!!! Δηλαδή ακόμα καλύτερα. Σου θυμίζω ότι το τρίτο το έκανα στο τέλος της προπόνησης, δηλαδή ακόμα πιο κουρασμένος και μπαϊλντισμένος από ότι όταν μπήκα στο νερό...

Γιατί στα λέω όλα αυτά και σε ζαλίζω; τρεις οι λόγοι:

A: για να σου πω έμεσσα ότι έχω γίνει τρελός κολυμβηταράς. πέσε και παίρνε ρησπέκτς. ΤΩΡΑ.

Βου: γιατί δικό μου είναι το blog, ότι θέλω το κάνω, άμα γουστάρω του ρίχνω ιό και το καίω που θα σου δώσω και λογαριασμό.

Γου και σημαντικότερο: ...έχεις σκεφτεί ποτέ πόσο υποκειμενική είναι τελικά η πραγματικότητα; ...αν εχτές δεν είχα το ρολόι στο χέρι μου και δεν μετρούσα τον χρόνο μου θα μπορούσα να ορκιστώ ότι τα 400άρια ήταν πολύ αργά, πολύ ανόρεκτα, και ότι δεν ήμουν καθόλου αποδοτικός. αν βασιζόμουν στην όρεξη με την οποία κολουμπούσα, και στην κούραση που ένοιωθα ψυχολογικά τε και σωματικά, θα θεωρούσα την χτεσινή μία χαμένη μέρα προπόνησης...

Και όμως, όχι μόνο χαμένη δεν ήταν αλλά έσπασα και 2 φορές το προσωπικό μου ρεκόρ.

και λέω ρε πούστη μου: ούτε τα νιωσίματά μου δεν μπορώ να εμπιστεύομαι; ούτε τη διάθεσή μου; ούτε τις ενδείξεις που έχουν γέννηση στον ίδιο μου τον εαυτό; γμτ, αυτή η ζωή γίνεται όλο και πιο πολύπλοκη όσο μεγαλώνω.

τελικά ξέρεις τι μένει; να κάνεις κάθε φορά το περισσότερο που μπορείς. χωρίς να αναρωτιέσαι για το μετά. χωρίς να αναρωτιέσαι για το πως και το αν. χωρίς να υπονομεύεις τον εαυτό σου με αμφιβολίες και ανησυχίες.

και πότε πότε να κάνεις ένα τσικ περισσότερο από το περισσότερο που μπορείς ώστε να "εξασκείς", να "τεντώνεις" το "πόσο μπορείς" σου και να γίνεται λίγο περισσότερο.

πω πω ρε πούστη, γράφω φοβερά ακαταλαβίστικα. σόρη αγαπημένε αναγνώστη.

ΛΕΖΑΝΤΑ: πρωταθλητές της κολύμβησης, sexy, καυτά αγόρια κοιτάζουν με ζήλια το πρόβατο καθώς σκίζει τα νερά σαν δελφίνι. Στα ματιά τους ο φθόνος δεν κρύβεται. Φοβούνται, τρέμει το φυλλοκάρδι τους, ότι θα τους φάει την πρωτιά. Ένας από αυτούς είναι τόσο τρομαγμένος πο κοιτάζει κατευθείαν την κάμερα ενώ το βλέμμα του λέει: είναι τόσο καλός. φοβάμαι, τρέμω! θα μου φάει την πρωτιά!

είμαστε τόσο τυχερή γενιά. έχουμε τόσο μεγάλη και καλή πρόσβαση στη γνώση και την πληροφορία

μετά από το πολυαγαπημένο Time που σου δίνει την δυνατότητα να έχεις πρόσβαση στο αρχείο όλων των τευχών του, από σήμερα και οι New York Times δίνουν ελεύθερη πρόσβαση στο αρχείο τους.

how cool is that?

πολύ, πάρα πολύ. γιατί με ένα κομπιούτερ και μία σύνδεση στο internet μπορείς να έχεις πρόσβαση σε πληροφορία απίστευτη - άρα και σε γνώση.

καλώς ήρθατε στην εποχή της πρόσβασης. this is pax access.

(απορία: Η Bαβούρα, η Πάττυ και η Σούπερ πότε θα ακολουθήσουν το παράδειγμά των NYT και του Time;... έλεος πια! πόσο πίσω είμαστε σαν χώρα!)

Συμπτώματα ψωροκωσταινίασης #2

Πόσο πόσο πόσο πόσο ντρέπουμαι ντρέπουμαι ντρέπουμαι ντρέπουμαι να βλέπω αυτό το φρικτό πράγμα ΑΣΤΑΔΓΙΑΛΑ ΓΚΡ ΓΚΡ ΓΚΡ ΓΚΡ ΓΚΡ ΑΣΤΑΔΓΙΑΛΑ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΜΟΥ στα δελτία ειδήσεων...

Ξέρεις ποιο λέω στα σίγουρα: Αυτό που μας ενημερώνουν, και καλά, για τις αναφορές, και καλά, των ξένων, και καλά, Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, και καλά, στην ελληνική, και καλά, επικαιρότητα, και καλά, ή στην χώρα μας, και καλά, ή σε κάτι γενικότερα ελληνικό, και καλά...

Α ΜΑΡΗ ΝΑ ΑΝΑΚΑΤΈΨΕΙΣ ΚΑΜΙΑ ΣΟΥΠΑ KNORR που νομίζεις ότι θέλω να μάθω τι είπε το γύφτικο το CNN και το γεροπαραλημένο το FOX και το BBC για μένα...

Ότι τι δηλαδή; Για να νιώσω κοσμοπολίτης, και καλά, και πως είμαι στο κέντρο, και καλά, του κόσμου, και καλά;

Α ΜΑΡΗ πάγαινε απ' εδώ. Λες και είμαι ηλίθιος και δεν ξέρω τι μετράμε στη διεθνή σκηνή (...τίποτα βασικά, αλλά μην το πάρεις προσωπικά - έχει να κάνει με το μέγεθος της αγοράς μας και τι μπορεί να απορροφήσει και να καταναλώσει από αυτά που παράγουν οι πρώτες χώρες...).

Ζω για την ημέρα που θα σταματήσω να βλέπω στα δελτία ειδήσεων τι είπε για μένα η τελευταία Πορτογαλική εφημερίδα... ζω για αυτή τη μέρα. ΖΩ (...είναι που έχω τις σωστές προτεραιότητες στην ζωή μου, όπως καταλαβαίνεις...).

(μου φαίνεται τόσο γελείο όλο αυτό... μπλιαξ. Ότι πιο ψωροκωσταίνικο!).

Συμπτώματα ψωροκωσταινίασης #1

ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ δεν θα ξεχάσω να βρίσκομαι στην Νέα Υόρκη την τελευταία φορά που είχα πάει και να συμβαίνει το εξής καταπληκτικό.

Είμαι σε ένα λεωφορείο που κατεβαίνει την 5η Λεωφόρο (αυτή δεν είναι sexy πολυταξιδεμένε αναγνώστη που είναι όμορη του Central Park από τα ανατολικά;).

Το λεωφορείο είναι βρώμικο, ταλαιπωρημένο, πολυχρησιμοποιημένο - όπως κάθε τι που είναι για δημόσια χρήση...

Υπάρχει πολύς κόσμος, είναι ώρα αιχμής. Εγώ το έχω πάρει από την αφετηρία του, έχω πιάσει κάθισμα και το βλέπω σε κάθε στάση να γεμίζει όλο και περισσότερο.

Μέσα στο λεωφορείο βρίσκεται κάθε καρυδιάς καρύδι. Μαύροι, Πορτορικάνοι, ζητιάνοι, μαμάδες με μωρά, μισότρελες γριές που παραμιλάνε, Εβραίοι με κοτσιαδάκια... όλοι αυτοί δεν με εντυπωσιάζουν, λίγο πολύ είναι άνθρωποι που περιμένω εγώ το βλαχάκι ελληνάκι να δω σε ένα λεωφορείο...

αυτό που με στέλνει αδιάβαστο και τελικά με έκανε να σκεφτώ εντελώς διαφορετικά το θέμα "δημόσιες συγκοινωνίες" είναι το εξής:

Σε όλες τις στάσεις που βρίσκονται στην πανάκριβη να μένεις περιοχή του Manhattan κοντα στο Central Park, επιβιβάζονται, στο τρισάθλιο βρώμικο αυτό λεωφορείο, άνθρωποι που το ντύσιμό τους και το όλο που εκπέμπουν μου δίνουν την βεβαιότητα ότι θα μπορούσαν να πάνε με ιδιωτικό ελικόπτερο στον προορισμό τους.

Ειδικά ένας που ήταν όρθιος κοντά μου μου έκανε απίστευτη εντύπωση. Φορούσε ένα κοστούμι γραφείου που δεν μπορώ να φανταστώ πόσο θα έκανε...

Είναι ένα πράγμα αυτό που πολύ το χαίρομαι στο εξωτερικό. Το να χρησιμοποιείς τα μέσα μαζικής μεταφοράς δεν θεωρείται ούτε γυφτιά, ούτε υποτιμητικό, ούτε ξεφτίλα. Δεν είναι και καλά ένδειξη ότι δεν τα καταφέρνεις καλά σε αυτή τη ζωή... Για αυτό και στα μετρό, τα λεωφορεία, τα tram βλέπεις ανθρώπους από όλο το κοινωνικό φάσμα - ακόμα και εκείνους που μπορούν θεωρητικά να πάνε και με αυτοκίνητο εκεί που θέλουν.

Αντίθετα εδώ, στην uber trendy my ass και cool ψωροκώσταινα το να πάρεις λεωφορείο θεωρείται σχεδόν στίγμα! ...ούτε κατά διάνοια μην περιμένεις μέσα στο αστικό να δεις καλοντυμένο κύριο ή κυρία που πηγαίνουν στην δουλειά τους .

ΑΣΤΑΔΓΙΑΛΑ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΜΟΥ.

γιατί συμβαίνει αυτό; έλα μου ντε. κολλήματα ανεξήγητα και περίεργα είναι αυτά. ...κολλήματα όμως που κάνουν δυσκολότερη την καθημερινότητά μας, γιατί φαντάσου πόσοι κάγκουρες υπάρχουν που επειδή "σιχαίνονται" να μπουν στο λεωφορείο κυκλοφορούν με το Ι.Χ. επιβαρύνοντας και την κίνηση αλλά και το περιβάλλον...

εγώ πάντως χρησιμοποιώ τα ΜΜΜ χωρίς κανένα κόλλημα και προακατάληψη. Το θεωρώ υπεύθυνο, και απολύτως αναγκαίο στην εποχή μας που πρέπει λίγο να έχουμε το νου μας στις επιπτώσεις που έχουν στο περιβάλλον αυτά που κάνουμε.

...και να σου πω και κάτι άλλο; θα είναι γαμώ να αρχίσει να χρησιμοποιεί ένα μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού τα ΜΜΕ γιατί έτσι μπορώ να γνωρίσω και κάναν άνθρωπα. Όχι τώρα που είναι όλοι πάρε τον έναν χτύπα τον άλλο... άντε, μπρος, ξεχυθείτε στα λεωφορεία είπα. υπάρχει ανάγκη για γκομενάκι.

και αν δεν ξέρεις πως είναι ένα λεωφορείο (σε έχω ικανό, μη μου κάνεις τον σοκαρισμένο και το θιγμένο) να και μία φωτό:

Τα πράγματα σε αυτή τη χώρα πηγαίνουν όλο και προς το καλύτερο σεξουαλικά

αν τελικά ο Ευάγγελος Βενιζέλος καταφέρει να γίνει ο επόμενος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ (και δεν υπάρχει καμία ένδειξη για το αντίθετο) θα έχουμε το εξαιρετικό προνόμιο να είμαστε μία χώρα που κυβερνάται από...

...από...


...από...

από...


από...

...από...

μην κλέβεις κατέβα...

κι άλλο...


κατέβα και μην κλέβεις...


μη κλέβεις ΕΙΠΑ...

από...

πλησιάζεις, κάνε λίγο υπομονή και scroll down ακόμα...

από...


...δύο τσουπωτά bears!




χιχιχιχιχι χοχοχοχοχο χεχεχεχε: όπως λένε και στο Βόλο, first we take Manhattan, then we take Berlin...

How cool is that?

Να λοιπόν γιατί σε θεωρώ κουλή και αλλοπαρμένη...

Σύγχρονος Έλληνας συγγραφέας (...ναι, το ξέρω είναι λίγο οξύμωρο το "Σύγχρονος" και το "Έλληνας συγγραφέας" - acid baby...) μιλάει σε Ελληνικό free press (μαλάκα, κι άλλο οξύμωρο, το γάμησα στα acidbabies...) για το τελευταίο του βιβλίο (που δυστυχώς δεν θα είναι το τελευταίο του...).

και δηλώνει: είναι μία Οδύσσεια, αλλά ταυτόχρονα κι ένας Μόμπι Ντικ.
(σέκση φωτό πρώτης έκδοσης Moby Dick ακολουθεί):(σέκση φωτό της αρχής της Οδύσσειας ακολουθεί):


... ... ... ...

φιου φιου φιου φιου φιου φιου φιου, μισό να συνέλθω για να σχολιάσω την δήλωση...

...ή μήπως να την αφήσω ασχολίαστη; όχι, όχι, πρέπει να επιβραβεύουμε τέτοια σεμνότητα, τέτοια αίσθηση των μεγεθών, τέτοια ταπεινότητα....

Α ΜΑΡΗ ΝΑ ΠΑΡΑΓΓΕΙΛΕΙΣ ΚΑΜΙΑ ΠΙΤΣΑ που θα πιάσεις στο στόμα σου το Μόμπι Ντικ και την Οδύσσεια. Κουλή, ε κουλή. ...άμα τα είχες διαβάσει ούτε που θα τόλμαγες να τα συγκρίνεις με το βιβλιάριο σου, ούτε που θα το σκεφτόσουν να αναφερθείς σε αυτά...

ΑΣΤΑΔΓΙΑΛΑ τα πήρα στην κράνα.

Ένας καλός άνθρωπος χρειάζεται μία μικρή βοήθεια

Κλικ εδώ.

να σου πω κάτι; ρε μαλάκα, κλαίω, τα ονόμασε Σοφία Αγάπη Ελπίδα... τι άνθρωπος είναι αυτός τρυφερός, πρέπει να τον βοηθήσουμε, τι λες;


κλαψ λυγμ σομπ σομπ σνηφ σνηφ.

Η Νόνικα Γαληνέα σε ρόλο έκπληξη στο Hollywood!

Μεγάλη επιτυχία για το ελληνικό θέατρο και κινηματογράφο. Η κυρία που βλέπετε στην φωτογραφία, η επίσημη αγαπημένη έφηβη-νέα ηθοποιός του www.provato.gr Νόνικα Γαληνέα πρόκειται να παίξει σε μία πολύ μεγάλη παραγωγή του Hollywood!

Η ταινία θα έχει θέμα την Mafalda και η Νόνικα θα παίξει τον ομώνυμο ρόλο. Στις audition κονταροχτυπήθηκε με την Dakota Fanning για το ρόλο αλλά ήταν τόσο καλή που αμέσως τον κέρδισε.

Τα γυρίσματα θα ξεκινήσουν πολύ σύντομα. Συμπρωταγωνιστές της Νόνικας θα είναι ο Jeremy Piven στο ρόλο του μπαμπά της Mafalda και η αγαπημένη Laura Linney στον ρόλο της μητέρας της.

How cool is that??? πόσο κουλ; ...απαντήσεις στο πόσο, στα σχόλια.