Μία Μαγική Παρασκευή με την Χάρις

Ωραία είναι απόψε η Παρασκευή.

Δροσούλα έχει, καλοκαιράκι στην αρχή του.

Είμαι με το σώβρακο και κάνω δουλειές στο σπίτι. Ήθελα να πάω να κολυμπήσω λιγάκι, αλλά μετά ξεθέλησα.

Ε, ας πάω λίγότερες φορές αυτήν την βδομάδα, δεν χάθηκε και ο κόσμος.τεμπελόλ λολ

Όσο κάνω πιάτο, ρούχο, ξεσκόνισμα, έχώ βάλει και ακούω το πρώτο cd από το Ανθολόγιο της Αλεξίου.

Μου αρέσει η Αλεξίου πολύ, το ξέρεις. Και το ελληνικό τραγούδι μου αρέσει πολύ.

Και απόψε που γυρνοβολάω στο σπίτι κάνοντας δουλειές καταλαβαίνω γιατί....

Ρε συ, είναι φοβερό... ακούω το ένα τραγούδι μετά το άλλο και γεμίζω συναισθήματα και σκέψεις.

Για παράδειγμα...

το 3 τραγούδι στο cd είναι το "Κοίτα μία νύχτα". Αυτό είναι το μοναδικό τραγούδι της Χαρούλας στο οποίο χαμογελά και αυτό "ακούγεται". Επίσης είναι και το τραγούδι με τον στίχο "και μες στην παρακμή της, χτυπά και Ολυμπιάδα". Σκέφτομαι, με αφορμή αυτό τον στίχο, ότι η Νικολακοπούλου μπορεί το 91 να μην συμφωνούσε με το να χτυπήσουμε Ολυμπιάδα, αλλά όταν την πήραμε συμφώνησε να συμμετέχει στις τελετές που την πλαισίωναν.

Το 5 τραγούδι είναι το ταγκό της Νεφέλης. Αυτό δεν είναι μόνο το χειρότερο τραγούδι της Χαρούλας, είναι και το πιο ηλίθιο. Οι στίχοι είναι ό,τι πιο κουλό έχει τραγουδηθεί ποτέ... η αδυναμία του τραγουδιού, δε, αυτού τονίζεται περισσότερο διότι ...

το 6 τραγούδι είναι ένα από τα σπουδαιότερα που έχουμε στην ελληνική μουσική. "Σάββατο και απόβραδο και ασετιλίνη". Σπανός, Παπαδόπουλος και μαζί η φωνή της Χαρούλας παίρνουνε την ψυχή μας και την κάνουνε με τα κρεμμυδάκια. Και άσε την Νεφέλη να μαλακίζεται...

Με αφορμή το 7 τραγούδι, το "δως μου ένα τσιγάρο, να σταθώ να πάρω εισιτήριο" σκέφτομαι πόσο τυχερή αλλά και πόσο ικανή είναι η Αλεξίου που έχει βγάλει μερικούς από τους πιο επιδραστικούς ελληνικούς δίσκους. Θυμήσου τι πάταγο έκανε το "Δι' ευχών" και πως όλες μετά ήθελαν να συνεργαστούν με τον Αντύπα (τον πήρε τελικά φαλάγγι η Άλκηστις). Επίσης, ακούγοντας αυτό το τραγούδι, θυμάμαι πόσο σκοτεινή ήταν η ζωή μου εκείνη τη χρονιά, πόσο ασταθής ήταν η ψυχή μου και στεναχωριέμαι... αλλά και χαίρομαι γιατί είμαι ακόμα ζωντανός και χωρίς μεγάλες απώλειες.

Το επόμενο τραγούδι, το 8, είναι διασκευή που η Χαρούλα το λέει καλύτερα από την Τάνια που το είπε πρώτη. "να κοιμηθώ στο πάτωμα, να κλείσω και τα μάτια". Αυτό και είναι ένα τραγούδι που με γεμίζει σκέψ σκεψ εντατίκ.... Σκέφτομαι τι ταλαντούχος είναι ο Κραουνάκης και πόσο ευλογημένη είναι η Λίνα, και τι μαλακία που δεν είναι πια συνεργάτες... Και επίσης, σκέφτομαι πως οι άνθρωποι έχουν τόσο διαφορετικούς τρόπους να αντιμετωπίζουν την αγάπη. Άλλοι κοιμούνται στο πάτωμα, και κλείνουν και τα μάτια...

...ενώ άλλοι αναρωτιούνται "Τι θα κερδίσω αν φέρω κάποιον, λίγο πιο κοντά"; Αυτό είναι στίχος από το τραγούδι 18, το "Οι άντρες περνούν μαμά"... Από τα πιο τρυφερά και θλιμμένα τραγούδια που έχει τραγουδήσει η Αλεξίο...

... ... ... ... ... ... ... .... ...

και έτσι, ακούγοντας το ένα τραγούδι μετά το άλλο, γίνεται ένας χορός μέσα στο μυαλό και την καρδιά μου από σκέψεις και συναισθήματα.

Και ένα μαγικό πράγμα γίνεται τότε, σε έναν άντρα 35 χρονών σε ένα συνηθισμένο διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας, στην σκιά του Λυκαβητού...

Η καρδιά του και το μυαλό του παύουν να είναι δύο διαφορετικά πράγματα και γίνονται ένα.

Και η καρδιά αρχίζει να κάνει σκέψεις. Και το μυαλό να αισθάνεται...

Από τις ανοιχτές μπαλκονόπορτες ακούγεται ο ήχος της Αθήνας, που και αυτός ανακατεύεται με τα τραγούδια που παίζουν στο φορητό cd player...

και όλα τα πράγματα δεν έχουν πια όρια, το ένα μπαίνει μέσα στο άλλο, εγώ γίνομαι κομμάτι της πόλης, και της γλυκιάς καλοκαιρινής νύχτας

και χαίρουμαι που η ζωή μας είναι τόσο μαγική και όμορφη. :-)

[και ας χρειάζεται να ρίχνουμε και κανένα ξεσκόνισμα πότε πότε λολ λολ]

"τι σκατά πια να κάνω για να ικανοποιηθεί ο πελάτης, μου λες";

Κάποτε είχα ένα φίλο που δούλευε σε διαφημιστική.

Ήταν σε μία πάρα πολύ προγκρέσηβ εταιρία, με έδρα την Νέα Υόρκη, και πολύ οροίτζειναλ όχι μόνο στις διαφημίσεις που έφτιαχναν αλλά και στο πως αξιολούσαν κάθε πρότζεκτ, πως έπαιρναν τις απαραίτητες πληροφορίες από τον πελάτη, και γενικότερα στα υπόλοιπα "περιφερειακά" της δημιουργίας μίας διαφήμισης.

Από όλα τα σούπερ κουλ κόλπα που είχαν στην φαρέτρα τους το πιο κουλ και σούπερ τρέντη και ούμπερ πρωτότυπο ήταν και το εξής.

Κάθε φορά που είχαν μεγάλη συνάντηση στην εταιρία, όταν κάποιος από το τημ του πελάτη ζητούσε να πάει τουαλέτα τον στέλνανε σε μία που το καζανάκι ήταν χαλασμένο.

Αν ο πελάτης ήθελε χέσιμο, τότε το σχέδιο είχε πάει καλά. Βλέπεις ο σκοπός τους ήταν να καταφέρουν να μελετήσουν την κουράδα του, για να μπορέσουν να τον μάθουν πραγματικά εις βάθος.

ώστε να του δώσουν αυτό που θέλει.

Πήγαινε λοιπόν ο άθρωπας από το τημ του πελάτη στον καμπινέ, έχεζε, πατούσε το καζανάκι, τίποτα...

Φυσικά, έσκαγε στην αμηχανία, έψαχνε να βρει κανένα κουβά (που εννοείται ότι δεν υπήρχε), έριχνε νερό με τις χουφτίτσες του, να μην στα πολυλογώ κάποια στιγμή το έπαιρνε απόφαση ότι αυτήν την κουράδα δεν θα το κατάφερνε να την εξαφανίσει...

Έβγαινε τότε από τον καμπινέ σαν χεζμένος (παν ηντέντεντ)

απ' έξω τον περίμενε στρατηγικά τοοποθετημένη Μεξικανή υπηρέτρια η οποία του έλεγε με το πιο συμπονετικό ύφος του κόσμου, "μη ανησυχεί το κύριο, κάλασε καζανάκι τώρα μόλις, εγκό φροντίσει εκσαφανίσει σκατούλα άμεσα, εσύ πάει πίσω μήτηγκ ρουμ τώρα, όκι σωστό λείπει καμπινέ τόση ώρα κύριο".

Ο πελάτης επέστρεφε ανακουφισμένος στο μήτηγκ ρουμ, ενώ εννοείται η Μεξικάνα έβγαζε φωτογραφίες την κουράδα στην χέστρα και την έβαζε μετά σε ειδικό κουτί.

Με το που τελείωνε το μήτηγκ, μου έλεγε ο φίλαράκος μου, καλή του ώρα όπου να είναι, χαθήκαμε, πετάγονταν όλα τα στελέχη της διαφημιστικής στο δωμάτιο μελέτης σκατούλας.

Και όταν λέμε όλοι εννοούμε όλοι. Κειμενογράφοι, δημιουργικοί διευθυντές, account people, γραφίστες.

Κάθονταν πάνω από τη κουράδα και ο καθένας από την δική του οπτική γωνία, κατέγραφε τις παρατηρήσεις του.

Δηλαδή, άλλες παρατηρήσεις έκανε ένας κειμενογράφος, άλλες ένας account planner, άλλες ο account executive κοκ.

Στο τέλος οι παρατηρήσεις μαζεύονταν σε ένα αρχείο xl και έτσι ύπηρχε ένα σούπερ οργανωμένο σύστημα αξιολόγησης πελάτα και της κουράδας του.

Το σύστημα ήταν πολύ πολύ αποτελεσματικό, η εταιρία κατάφερε να γίνει κορυφαία στον τομέα της και με παγκόζμια ακτινοβολία.

Όταν χάρισα στο φίλο μου ένα κουπόνι για σεξάκοι με διπλή αξία και χωρίς ημερομηνία λήξης μου έκανε ένα υπέροχο δώρο. Την λίστα που σου παραθέτω. Ηντζόη. ότι καλύτερο για το σουκού που μόλις έφτασε.

Λίστα ανάλυσης κουράδας πελάτη ανάλογα με το που δουλεύει.

Τράπεζα - σκληρή κουράδα, σαν να έχει φάει παξιμάδι, μεγάλη σε όγκο, πολύ μποχίκος. Μερικές από αυτές είναι τόσο πελώριες που σε κάνουν να αναρωτιέσαι πως σταδγιάλα βγήκαν από μία τόσο μικρή (ορ νατ) τρύπα
Μέσα Μαζικής ενημέρωσης - αν ο πελάτης είναι υπεύθυνος μάρκετήγκ σε ΜΜΕ η κουράδα είναι τσιρλέ, πολύ υγρή και σούπερ αηδιαστική, αν πέσει σε ρούχο λερώνει και δεν βγαίνει ούτε με χλωρίνη.
Αυτοκίνητο - όταν ο λογαριασμός αφορά διαφήμιση αυτοκινήτου η κουράδα είναι... πολλά μικρά στρογγυλά κουραδάκια, σαν κατσίκας που αν σου πέσουν την ώρα που τα αναλύεις κυλάνε κάτω από την βιβλιοθήκη και άντε μετά να τα βγάλεις.
Τρόφιμα - οι κουράδες εκείνων που δουλεύουν στον τομέα τρόφιμα απλά είναι οι πιο απολαυστικές, χαίρεσαι να τις αναλύεις. Είναι γρομπιασμένες, και κόβονται με την καρδιά ενός μαρουλιού. Μαλακές, με καμπύλες, με μεγάλη πλαστικότητα, παρασύρονται με την μία από το καζανάκι, σε αντίθεση με των τραπεζικών που πρέπει να τραβήξεις δύο φορές. Στις μεγάλες τράπεζες, 3!
Τουρισμός - οι άνθρωποι που δουλεύουν στην τουριστική βιομηχανία έχουν τις κουράδες με το πιο μαύρο χρώμα, σαν να είναι ηλιοκαρβουνιασμένες. Γενικότερα βγάζουν ένα γκαγκιάνιασμα ως σκατά.
Τέλος όσοι δουλεύουν στην τηλεφωνία έχουν τα πιο απρόβλεπτα σκατά. Είναι φοβερό, έχουμε προσπαθήσει να τις κατηγοριοποιήσουμε αλλά στέκεται αδύνατο. Κάθε απόπειρα ήταν σκατά στα μούτρα μας.

Εννοείται ότι ο φίλος μου έχει και άλλες πιο αναλυτικές παρατηρήσεις, αλλά δεν μου επιτρέπει να τις δημοσιεύσω. Η λίστα είναι τοπ σήκρητ και αν τολμήσεις και την κυκλοφορήσεις θα χεστούμε (!!!! παν ηντέντεντ)

μην τολμήσεις να κυκλοφορήσεις την λίστα είναι τοπ σήκρητ. θα γίνουμε σκατά.

Ένα λινκ του ενός λεπτού το πολύ.

ένα λεπτό θα σου πάρει να το διαβάσεις αυτό εδώ.

Χριστέ μου...

Ο φασισμός του φορσέ χαμόγελου!

Εχτές είχα μία κάπως φορτισμένη μέρα στην δουλειά. Όταν λοιπόν έφτασα σπίτι ήμουν λίγο βαρύθυμος και κουρασμένος, έτσι έπεσα να κοιμηθώ για καμία ωρίτσα! Ήταν 7 και μισή όταν έπεσα, οπότε κατά τις 9 παρά 15 σηκώθηκα.

Ήμουν στουφιασμένος. Συμβαίνει αυτό όταν κοιμάσαι πολύ λίγο και βαριά.

Σηκώθηκα από το κρεβάτι, σύρθηκα μέχρι το σαλόνι, έφτιαξα την τσάντα του τζημ, ντύθηκα, καβάλησα το βεσπίδιο και βουρ να κολυμπήσω λίγο.

Όπως είπα ήμουν βαρύθυμος, αλλά δεν είχα κάποια κακιά διάθεση ή θλίψη ή κάτι τέτοιο, απλά ήμουν κουραζμένοζ!

το έπιασες έτσι; το έχεις; κουραζμένοζ ήμουν, όχι κακοδιάθετος!!!

Φτάνω στο τζημ και πετυχαίνω στο φουαγιέ φίλο μου. Πιάνουμε την κουβέντα... και με αρχίζει: "τι έχεις"; "τι έχεις"; "τι έχεις";

του λέω ότι δεν έχω κάτι αλλά αυτός εκεί.

"όχι, έχεις κάτι, είμαι σίγουρος, έχεις προβλήματα στην δουλειά, έχεις θέματα στα γκομενικά, λέγε τι έχεις"!!!

του ξαναλέω ότι είμαι καλά, απλά είμαι στουφιασμένος επειδή κοιμήθηκα και είμαι και κουρασμένος.

αυτός να μην καταλαβαίνει χριστό. έλεος. ευτυχώς που είχε να φύγει γιατί μου είχε σπάσει τα νεύρα.

πάμε παρακάτω.

Την ώρα που είμαι στα αποδυτήρια χτυπάει το κινητό. Άλλος φίλος. Με του που ακούει την φωνή μου αρχίζει και αυτός "τι έχεις"; "τι έχεις"; "τι έχεις";

Βρε καλέ μου βρε χρυσέ μου δεν έχω κάτι, απλά έχω πεσμένα επικοινώνια, αμάν πια πρέπει κάθε μέρα και κάθε στιγμή να έχω φεστιβάλ κεφιού;

Με τα πολλά τον πείθω, καθαρίσαμε και με αυτόν.

πάμε παρακάτω.

Κατεβαίνω στην πισίνα, πετυχαίνω άλλον γνωστό. μην στα ξαναλέω, κλασικά με το που με βλέπει αρχίζει "τι έχεις"; μία φορά μόνο αυτός γιατί είμαστε νέοι γνωστοί, δεν έχει ακόμα αποκτήσει το δικαιώμα να γίνεται σπασαρχίδιζ!

εκεί πια άρχισα όντως να έχω κάτι!!!

μα είναι δυνατόν; λέει πουθενά ότι είναι δουλειά μου να κάνω τον κόσμο να γελάει; λέει πουθενά ότι πρέπει να είμαι πάντα εύθυμος και σούπερ χαρούμενος; λέει πουθενά ότι ο άθρωπας θα είναι ή σούπερ χάπη ή σούπερ σάντ;

δηλαδή συγγνώμη δεν υπάρχουν άλλες καταστάσεις παρά μόνο οι οριακές;

τι φασισμός είναι αυτός; δεν έχω δικαίωμα απλά να είμαι κανονικός, χωρίς ούτε να σουρομαδιέμαι ούτε να γελάω υστερικά;

επίσης, και ποιος σου είπε μωρή εγωκεντρικιά εσένα ότι ακόμα και αν έχω κάτι αυτό είναι εξαιτίας σου, ή ότι θέλω να στο πω;;;;

εντάξει, εκτιμώ το ενδιαφέρον σου, αλλά όταν σου μιλάω καταλάβαινέ με! ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΤΙ, ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ super χαρούμενος!

τι θα γίνει; θα το στιγματίσουμε και αυτό, όπως στιγματίσαμε τόσες και τόσες φυσιλογικές ψυχικές διαθέσεις του άθρωπα, την κατάθλιψη, το πένθος, την κούραση, την ακεφιά;

και από εκεί που δεν είχα τίποτε, τώρα έχω νεύρα! λολ

Τα καλύτερά μας χρόνια είναι τώρα

ένα από τα πιο συμπαθητικά φατσόνια του Hollywood, ο σκηνοθέτης  Sidney Pollack πέθανε σήμερα.

Λυγμ 

Ο Sidney έχει σκηνοθετήσει τέλεια χολιγουντοέργα, όπως το Out Of Africa, το Τούτσι και το "Τα καλύτερά μας χρόνια" με το θρυλικό ζεύγος Barbra και Robert Redford. 

λυγμ και κλαψ

δες εδώ: 

Φέηζμπουκ - Μερικές παρατηρήσεις από τις πρώτες μου μέρες σε αυτό

• είναι η χαρά του "όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, 10 μέρες κοσκινίζει"
• όχι, δεν θεωρώ ότι επειδή μου έστειλες ένα απλικέησον "επιχρυσωμένη πατάτα" μου έκανες επικοινωνία
• ναι πράγματι βρίσκεις ανθρώπους. αλλά αμέσως μετά τους χάνεις.
• έχει μερικά διασκεδαστικά παιγνίδια προσομοίωσης. that's the best think in it for me.
• επίσης μου αρέσει που μπορώ να φτιάξω βήρτουαλ βιβλιοθήκη.
  
• κατά τα άλλα δεν αξίζει τον κόπο και τον χρόνο.
• είναι ό,τι πιο παθητικό στο ίντερνετ, έξυπνα μεταμφιεσμένο σε ενεργητικό. στην πραγματικότητα δεν σου δίνει καμία δυνατότητα ουσιαστικού χειρισμού και διαμόρφωσης της σελίδας σου.
  
• κάποια στιγμή πήγε να μου γίνει βραχνάς να απαντάω σε όλα τα updates και τα request και τα τζάτζαλα μάτζαλα. μετά, είπα "ά μαρή, που θα μου γίνεις και άγχος" και πήγα να πλύνω σώβρακο.
  
• τώρα, όπως με κόβω, είμαι στο παραπέντε να διαγράψω το λογαριασμό μου. έκλεισε, είμαι άνθρωπας της πηγαίας, ατόφιας και απεριόριστης δημιουργικότητας που σου παρέχει ένα blog. Όλα τα άλλα μου φαίνονται σαν πετυχημένες μαλακίες στο σαλόνι, όταν η αγάπη σου σε περιμένει φρεσκομπανιαρισμένη στο κρεβάτι. Ανόητα και λίγα δηλαδή.
• οι περισσότεροι γνωστοί μου είναι πολύ ομορφότεροι από κοντά από ότι στις φωτογραφίες τους
• ΟΜΩΣ όσοι γνωστοί μου έχουν βάλει φωτό που τους κολακεύει κραυγαλέα, την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια. Είναι άθρωπας που με αγχώνει ένας άθρωπας που δεν έχει αποδεχτεί το ποιος και πως είναι.
• ναι, επιμένω. τίποτε δεν είναι καλύτερο από το να βγεις και να πιεις ένα ποτό με το γκομενάκο ή τους φίλους σου. τα φέηζμπούξ σου δίνουν απλά την επίφαση της κοινωνικότητας όταν έχει κάψει φλάτζα και προτιμάς να μείνεις μέσα.
• Δεν είναι κακό να προτιμάς να μείνεις μέσα. Κακό είναι να ενοχοποιείς τα νιωσίματά σου και να μην τους δίνεις χώρο να "αναπνεύσουν".
• Για κάποιο λόγο βρίσκω πολύ πιο απλό να πάρω ένα τηλέφωνο κάποιον παρά να του στείλω ένα απληκέησον...
  
• ...εκτός και αν τον βαριέμαι και ντρέπουμαι να του το πω - οπότε του κάνω μία φεηζμπουκιά και με ελάχιστο κόστος σε χρόνο του έχω κάνει φιλική χειρονομία...
• ...ή καλύτερα ψευτοφιλική.
• ας με σκοτώσει κάποιος ΤΩΡΑ πριν γίνω τελείως Κώστας Πρέκας λολ
• το ίντερνετ είναι του σατανά ΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟ ΠΟΟΥΠ ΙΣ ΣΑΤΑΝ ΠΟΟΥΠ ΙΖ ΣΑΤΑΝ ΠΟΟΥΠ ΙΖ ΣΑΤΑΝ ΣΙΞΣΙΞΣΙΞΣΙΞΣΙΞΣΙΞΣΙΞΣΙΞ. χεχε
  

Η ανοησία στους δρόμους

το βρήκαμε τώρα.

δεν μας έφταναν όλοι αυτοί που είναι απλά άχρηστοι με το τιμόνι και δεν θα έπρεπε να τους επιτρέπεται να οδηγούν...

...πρέπει να τους ανεχτούμε και να οδηγούν ενώ την ίδια στιγμή στέλνουν μηνύματα από το κινητό!!!!!!!


μα είναι δυνατόν; πόσο μαλάκας και ανόητος μπορεί να είναι ένας άνθρωπος;

Τις τελευταίες μέρες έχει τύχει και κάνω μεγάλες διαδρομές μέσα στην Αθήνα με το μηχανάκι. Το τι βλέπουν τα μάτια μου με τα κινητά δεν περιγράφεται. Σκιάζεται η ψυχή μου, σκιάζεται!

Κάτι γκομενίτσες μεταξύ 20 και 30, από αυτές που είναι ούτως ή άλλως, ακόμα και όταν είναι πλήρως συγκεντρωμένες, ανίκανες να οδηγήσουν (είναι θέμα ικανότητας ρε παιδί μου - μπορεί απλά να μην το έχεις...) οι οποίες ΓΡΑΦΟΥΝ ΜΗΝΥΜΑΤΑ την ώρα που κατεβαίνουν την Κηφισίας!

Και κάτι μαλάκες, από κείνους που θεωρούν ότι η οδήγηση είναι στο αίμα τους και "όπως οδηγώ εγώ κανείς δεν μούμπλε μούμπλε" και "όλος ο δρόμος είν' δικός μου, το τιμόνι είναι θεός μου" που πληκτρολογούν sms κοιτώντας την οθόνη της συσκευής, ενώ το αυτοκίνητο κατεβαίνει πατημένο την Αλεξάνδρας!!!

Μα τι πρέπει να γίνει για να καταλάβουν τι κάνουν; Κάποια τραγωδία; δεν έχουν αίσθηση ότι το αυτοκίνητο που δεν ελέγχεται καλά είναι φονικό όπλο; δεν έχουν αίσθηση ότι η διαφορά ανάμεσα σε μία ζωή και έναν ή πολλούς θανάτους είναι μόνο μία στιγμή;

Γίνομαι έξαλλος από τα νεύρα. Χώρια που τρέμω για την σωματική μου ακεραιότητα. Τρεις τέσσερις φορές έχει τύχει το αυτοκίνητο που δίπλα του περνώ με το μηχανάκι να με πλησιάζει επικίνδυνα επειδή αυτός που το οδηγεί smsάρει!

Μα να παίρνεις τα μάτια σου από το τιμόνι την ώρα που οδηγείς;

τι να πω. τι να πω! και να σκεφτείς ότι άνθρωποι με τέτοια μυαλά διαμορφώνουν με την γνώμη τους την πραγματικότητα και την δική μου (ψηφίζοντας για παράδειγμα ή επιλέγοντας προϊόντα και υπηρεσίες... μωρέ καλά λέω εγώ κάτω η δημοκρατία των ηλιθίων...)

Το πιο περιττό ποστ όλων των εποχών

...αυτό το ποστ ανεβαίνει για να σε ενημερώσει για κάτι που δεν υπήρχε περίπτωση να μην συμβεί.

ο Ιντιάνα Τζόουνζ είναι στο νούμερο 1 του Αμερικάνικου Box Office.

έκανε 101 μυριάκια δολλάργια το Σουκού που απόψε τελειώνει, βάλε και ακόμα 25 την Πέμπτη, εντάξει γενικά η ταινία σκίζει.

αλλά αυτό το σούπερ ήξερες.

ΑΥΤΟ που δεν ήξερες είναι ότι σήμερα πήγα και την είδα, όπως με ειδοποιούν από το κοντρόλ.

Στο Αττικόν, απογευματινή προβολή, 5 και μισή με 8 παρά 15.


Καταρχήν, το σινεμά ήταν άδειο. 18 άτομα είχε όλα κι όλα.

Τι έγινε, νόμιζανε τα κοινά ότι θα γινόταν χαμός στον Ίντι και δεν μπήκαν στον κόπο να πάνε να τον δούνε; ...α γκέσ σο!

Ωραίο έργο ήταν. Η Χάρισον Φόρντ θεά, ο Shia LaBeouf θεά, η Κέητ Μπλάνσετ θεά (η καλύτερη καρικατούρα-ρόλος που θυμάμαι να έχω δει ποτέ στο σινεμά), το σενάριο θεά, οι εξωγήινοι θεά, το πλοτ θεά, γενικά είναι ωραίο έργο θα καταδιασκεδάσεις.

να και τρέηλερ, αλλά όχι της ταινίας - του video παιχνιδιού στο οποίο πρωταγωνιστούν... LEGO! How cool is that??? LEGO & Indiana Jones Trailer!!!


(πι εσ που αποδεικνύει πόσο βλαχάκι είναι αυτός που τώρα διαβάζεις, ο γιόρζ τρούλη πραβατάκος. το Ιron Man που ΑΚΟΜΑ δεν έχω δει, συνεχίζει να σκίζει στην Αμερική!!!! ....μα τόσο καλή είναι πια αυτή η ταινία;;;;;).

Ότι δεν κατάφερε το Καλομοιράκι, το κατάφερε το Ριχανάκι

...χτύπησε κορυφή πάλι!

ομολογώ ότι εξεπλάγην.

Μα η Rihanna ξανά στο νούμερο 1 της Αγγλίας ένα χρόνο μετά το Αμπερέλα;;;;

και με ένα τραγούδι τρελό μελοκορπόρι, το take a bow;

αμάν αυτοί οι Εγγλέζοι θα μας τρελάνουν.

ένηγουέη, ας μην τους βρίσω καλύτερα απόψε, φάγανε και τα μούτρα τους χτες στην eurovision, είναι σούπερ θλιμμένοι μαθαίνω:


δενκακό... αλλά δενκαικατιδιαίτερο...

πη εσ μεταφυσικό: είναι τυχαίο ότι take a bow λέγανε και ένα παλιό τραγούδι της Μετζένα που επίσης είχε πάει νούμερο 1 στην Αμερική; ομαγκόντ σούπερ σπούκι. η Μετζένα με κατατρέχει ητς οφήσιαλ.

Μερικές παρατηρήσεις από την χτεσινή Eurovision

• αν και η βραδιά ξεκίνησε με τους όχι καλύτερους οιωνούς τελικά ήταν η γιουροβίζιον που έχω γελάσει περισσότερο από ποτέ.
  
• αν δεν έχεις δει τον τελικό με τον Γιώργο Παυριανό, στιχουργό του "εγώ δεν πάω μέγαρο" και του "και μου έρχεται ζαλάδα να ξέρω πως γυρίζεις γυμνός μεσ' στην Ελλάδα για να με βασανίζεις" απλά δεν ξέρεις ΠΟΣΟ απίστευτα αστείο μπορεί να είναι όλο αυτό.
  
• Την ωρά της Ρωσίας μας είχε φάει η αγωνία ότι ο πατινάζ θα ρίξει καμία ξανάστροφη με τις χερούκλες του στον Ντίμα και θα τον αφήσει σέκο.
  
• Είχαμε διαφωνία μεγάλη για την τραγουδίστρια της Πορτογαλίας. Πόσες φέτες ζαμπόν Νίκας χαμηλά λιπαρά έφαγε για να της φύγει το άγχος, πριν βγει στην σκηνή; Εγώ έλεγα 23456644477886675 ενώ ο Παυριανός 23456644477886673! (για να μην ταλαιπωρείσαι, 2 λιγότερες).
  
• Κοίτα τι έγραψε η ρεπόρτερ του bbc για το τι γινόταν στο στάδιο την ώρα που το λατρεμένο Καλομοιράκι τραγουδούσε: Greece: If the crowd reaction is anything to go by, I would say Greece have it in the bag. The stadium is united about this one. Αν θες να δεις τι είπε το bbc για τους υπόλοιπους κάνε κλικ εδώ.
• Το πόσο χάρηκα που η τριαντατριάχρονη (...αλλά χωρίς να έχουν προστεθεί τα διαστήματα που στη Σουηδία έχει χιόνι) σουηδή Πιρέλι καταποντίστηκε δεν λέγεται. Αν αυτό το απαίσιο τραγούδι από το σκιαχτικό τέρας έβγαινε πρώτο είχα βάλει στοίχημα με τον εαυτό μου ότι θα τρώω για ένα μηνα κεφτεδάκια ΙΚΕΑ μόνο.
  
• Ο Παυριανός μάντεψε (και μάλιστα το είπε 3 φορές) ότι η Καλομοίρα θα έρθει τρίτη και μάλιστα πριν ξεκινήσει ο τελικός. που το ήξερε ρε πούστη μου σταδγιάλα.
  
• Το ασορτί "ψιλοτάκουνα τραγουδίστριας με βάτες τραγουδιστή" των Ισλανδών, απλά με έστειλε να ψάξω να βρω το μπουκαλάκι με τον αιθέρα. το τραγούδι τους πάντως τέλειο, περιμένω να το ακούσω στο "κουτούκι του μπαρμπά μανώλη".
• όσο μου άρεσε το Γαλλικό τραγούδι, τόσο χάλια ήταν η περφόρμανς του. Ο τύπος είχε καταλάβει ότι θα καταποντιστεί και τον είχε πάρει κάργα από κάτω.
  
• Η Ουκρανία ήταν σούπερ κουλ. Μου άρεσε πολύ η παρουσία της, το κόλπο με τα φωτεινά κουτιά κ.λπ. Όσο για το τραγούδι, είναι κλάσης Kylie.
  
• μερικά τραγούδια που σούπερ ντρέπομαι που μου άρεσαν λολ: Ουκρανικό, Ισλανδινό, Αλβανικό (πάρα πολύ κιόλας!), γερμανικό (μλκ πόσο χαμηλά μπορώ να πέσω. απίστευτο λολ).
• το καλύτερο τραγούδι από όλα ήταν ο Βοσνία Ερζεγοβίνη. Αν το ακούσεις χωρίς να βλέπεις την σκηνική παρουσία γαμεί.
• Όταν βγήκε η τυφλη Γεωργιανή γαμηθήκαμε στα κάφρικα αστεία. Ντρέπομαι, αλλά φτάσαμε στο σημείο να πούμε "ευτυχώς που δεν μπορεί να δει τι ρούχα της έβαλαν" και "ο Στήβη Γουόντερ της έστειλε καλάθι με λουλούδια". Μαλάκα, τι γουρούνια και τι ντροπή λολ.
  
• Το ρώσικο τραγούδι είναι χάλια. Και επίσης ο τύπος λέει, αντί για impossible, ΙΜΠΑΑΑΑΣΙΜΠΑΑΑΑΑΑΑΑΑΛ. έλεος με το μικρό βλαχάκι. Μα ήταν ανάγκη να μας κερδίσει η χώρα που αγαπώ περισσότερο; και μάλιστα με τόσο χάλια τραγούδι; έσπασε η καρδιά μου.
  
• άντε και του χρόνου. και κόφτε την γκρίνια. μία βραδιά είναι, μία ευκαιρία να γελάσουμε με τους φίλους μας. όλο αυτό ή το βρίσκεις διασκεδαστικό ή όχι. παραπάνω αναλύσεις του τύπου "είμαι σημάδι της πτώσης του άθρωπα, και που είναι η πχιότητα επιτέλους σε αυτήν την ήπειρο, έλεος έλεος έλεος καταστρεφόμαστε πά να διαβάσω Παπαδιαμάντη" δεν χρειάζονται.