Μίνι φωτορομάντζο

ΚΛΙΚ νέο του ψαροντούφεκου! ΚΛΙΚ ΕΙΠΑ τώρα:


συνέχεια στο επόμενο

Η Μέριλ και ο Φίλιπ στην ΔΕΗ Καλλιθέας

Κοίτα, ό,τι και να λέμε, η αλήθεια είναι ότι η ευγένεια γενικά "δουλεύει" στα καθημερινά μας πάρε δώσε. Και δουλεύει και καλά. Ειδικά στην εποχή μας που οι άθρωπες είμαστε κάπως πιο εκτεθειμένοι στην πχιότητα γύρω μας, είναι μάλλον απίθανο να πετύχεις κάποιον που δεν θα μαλακώσει αν του σκάσεις ένα "ανθρώπινο" χαμόγελο, αν του πεις μία καλή κουβέντα. Όσο ζοχάδας και αν είναι, όσο και έχει γαλουγηθεί στην καφρίλα, είναι απίθανο να μην σε εξυπηρετήσει, για παράδειγμα, αν είσαι έστω και λίγο "γλύκα γλύκα γλυκειά μου, γλύκα γλύκα γλυκειά μου".

Όμως...χμφ χμφ χμφ... Πως καταφέρνεις να είσαι γλυκός και ευγενικός όταν από τα γενικότερα νεύρα θέλεις, για εκτόνωση:
α - να ξεκινάς τη μέρα σου κλωτσόντας κουτάβια λαμπραντόρ
β - να ανατινάζεις μία φορά το μήνα το γραφείο μίας περιβαλλοντικής οργάνωσης
γ - έστω και μία φορά στην ζωή σου να ζησεις την χαρά του να δείρεις τα μικρά ινδάκια του Σλάμντογκ Μήληοναίρ;

Γιατί.... για σκέψου το λίγο... Όπως ακριβώς οι πουτάνες προσφέρουν ανεκτίμητη υπηρεσία στην κοινωνία με το να απορροφούν και να εξουδετερώνουν τα κύμματα σεξουαλικής ανικανοποίησης που αν δεν έβγαιναν σε αυτές ένας θεός ξέρει τι θα γινόταν...

...έτσι ακριβώς και η ευχέρεια που μας δίνει η καθημερινότητα στην σημερινή κοινωνία να βγάζουμε την ζοχάδα μας και να αποσυμπιζόμαστε, "αφοπλίζει" και κάνει ακίνδυνη επιθετικότητα που αν έβγαινε όπως είναι όχι κοινωνία δεν θα μπορούσαμε να το πούμε, άλλα ούτε καν "κλουβί με τις τρελές"! (καλή του ώρα εκεί που είναι στο Παλλάς).

Άρα, καλό είναι και πχιοτικό να μπορούμε ναα βγάλουμε την επιθετικότητά μας με κανένα τσαμπουκά στο ΙΚΑ Αμαρουσίου, ή στο ταμείο του Super Market ή στον ταξιτζή και go for it... Όμως υπάρχουν και κάποιες περιστάσεις που, δεν στα είπα, δεν σε παίρνει γλυκειά μου να μου κάνεις την θιγμένη και την προσβεβλημένη γιατί...

ΠΡΕΠΕΙ να κάνεις την δουλειά σου, ΠΡΕΠΕΙ να πάρεις την γαμωβεβαίωση, ΠΡΕΠΕΙ να νομίσει ο συνάδελφας ότι τον συμπαθείς, ΠΡΕΠΕΙ να κάνεις μακαρονάδα στην αδελφή του γκομενακίου, ΠΡΕΠΕΙ να συνεργστείς για το cd σου με τον απαίσιο αλλά ταλαντούχο μπαγλαματζή που θα απογειώσει τις πωλήσεις κ.ο.κ.

Τι κάνεις λοιπόν σε αυτήν την περίπτωση; Πως καταφέρνεις να ανεβάσεις τα ευγενοκίνια στο αίμα ώστε να πετύχεις τον στόχο σου; Πως; Λοιπόν, είσαι τυχερός σέξυ βιούερ που διαβάζεις πρόβατο... Γιατί το πρόβατο, έχει την λύση και σε αυτό!!!

Λοιπόν, οδηγίες χρήσης:
Έτσι όπως είσαι μέσα στην ΔΕΗ Καλλιθέας κλείνεις εσωτερικά τα μάτια σου. Και όταν λέμε εσωτερικά, θα πει χωρίς να το δει ο υπάλληλος, δηλαδή πραγματικά εσωτερικα!

Κλείνεις τα μάτια εσωτερικά, αρχίζεις τα ΟΜ ΟΜ ΟΜ ΟΜ και φαντάζεσαι... φαντάζεσαι ότι απέναντί σου δεν είναι ο άγνωστος σαπιοκοιλιάς υπάλληλος με το κοτλέ, το λαχούρι και την φράτζα αλλά... η αυτού μεγαλειότης η Μέρυλ Στρήπ! ή ο αυτού μεγαλειότης Φιλιπ Σήμουρ Χόφμαν!

ναι καλά διάβασες... Η Μέρυλ

ή ο Φίλιπ

Κρατώντας την εικόνα της αγαπημένης σου σταρ στο μυαλό, αρχίζεις να συμπεριφέρεσαι σε όλη την διάρκεια της επικοινωνίας με τον κύριο της ΔΕΗ σαν να μιλάς στην Μέρυλ. Θα έλεγες ποτέ στην Μέρυλ "φέρε μου τον διευθυντή σου;". Θα της έλεγες "κάθεστε και τα ξύνετε όλη μέρα παλιολαμόγια!" ή "είναι δουλειά σου να με εξυπηρετείς, ΕΓΩ σε πληρώνω, παλιοκάγκουρα!!!"; "Α ρε δεν θα βγούμε εμείς, θα φροντίσω να βρεθείς στον Έβρο!!!" Όχι βέβαια, δεν θα σου περνούσε καν από το μυαλό.

Αντίθετα θα ήσουν μέσα στην ευγένεια και την πχιότητα και το σεις και το σας, και τα "ασφαλώς" και "μα φυσικά, περάστε" και τα "μπημαγκέστ"... και λογικό αφού δεν θα ήθελες ποτέ η Μέρυλ να νομίσει για σένα ότι είσαι μικρό ελληνάκι βλαχάκι χωρίς αγωγή - είναι ρεζίλι για την χώρα αυτό, κατ' αρχήν!

Ε λοιπόν, να είσαι σίγουρος ότι έχοντας αυτήν την συμπεριφορά από σένα ο λαχούρης από την ΔΕΗ είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα σκιστεί να σε εξυπηρετήσει. Και μπορεί να μην καταφέρεις να βγάλεις τα νεύρα σου, αλλά την δουλειά σου θα την κάνεις!

εννοείται ότι μπορείς να χρησιμοποιήσεις άλλον σταρ για το κόλπο αυτό, δεν δουλεύει μόνο με Μέρυλ και Φίλιπ, κάθε άθρωπας έχει τις δικές του προτιμήσεις. Άλλος μπορεί να χρειάζεται Γαρδέλη, άλλος μπορεί, πάλι, να θέλει Άρη Ρέτσο για να του ανέβουν τα σεβαστικόνια στο αίμα. Το θέμα, πάντως, είναι να μπεις στην διαδικάσία να φανταστείς ότι έχεις απέναντί σου έναν/μία εκπρόσωπο του καλύτερου της ανθρωπότητας.

και από κει και μετά να συμπεριφερθείς ανάλογα! κοντολογίς "δεν είσαι εσύ απέναντί μου, είναι η Μέρυλ - δώσε μου τώρα, αν έχεις την ευγενική καλωσύνη, την φορολογική ενημερότητα".

τρελά κλασίκια - πέσε και παίρνε τα ρησπέκτια

τι κομματάρα...


αμ το άλλο;


για να μη σου πω και γι αυτό:


μα τι ωραία πράγματα που ακούγαμε όταν είμασταν μωρά.

Γιάλωμ και Πρόβατο. Μία συνάντηση γιγάντων!

Όπως θα ξέρεις αγαπημένε σέξυ βιούερ εχτές ο πιο διάσημος ψυχολόγος όλων των εποχών, ο Γιάλωμ, ήρθε στην Αθήνα.

3 χιλιάδες άθρωπες μαζεύτηκαν για να τον δουν και να τον ακούσουν, όμως μόνο το αγαπημένο σου Πρόβατο κατάφερε να πάρει αποκλειστική συνέντευξη. Κλασικά, όταν έχεις δουλέψει στην διαφήμιση ξέρεις κάποιον που ξέρει κάποιον που είναι συγγενείς κάποιου που έχει ένα γνωστό και έτσι τα κατάφερα να εξασφαλίσω ένα μισάωρο με τον μάστερ.

Όμως δυστυχώς, η συνέντευξη δεν πήγε τόσο καλά όσο θα ήθελα και έτσι δεν μπορώ να πω ότι θα διαβάσεις τόσα πολλά και τόσο ενδιαφέροντα όσο θα περίμενες από το πρόβατό σου το αγαπημένο. χμφ χμφ χμφ I apologize for that...

...βασικά, με τον τύπο ψιλοσκοτωθήκαμε και πλακωθήκαμε και αναγκάστηκα να φύγω από το χώρο που έγινε το ήντερβγιου παίρνοντας την τσάντα μου όπως η Κατερίνα Γιουλάκη που έφευγε αγανακτισμένη από το πλατό του Ρετιρέ σε κάθε σχεδόν επεισόδιο.

Μα τι άθρωπας ήταν αυτός, τι άθρωπας. Δεν του το είχα καθόλου να είναι τέτοιος. Καλά λένε ότι το να θες να γνωρίσεις έναν συγγραφέα επειδή γράφει ωραία βιβλία είναι σαν να θες να πηδηχτείς με την αγελάδα επειδή σου αρέσει το μπέηκον μάσρουμ μέλτ.

γκρ γκρ γκρ γκρ

Τέλος πάντων, δεν λέω άλλα για να μην λες ότι δεν είναι αντικειμενικός. Αφήνω να μιλήσει η ίδια η συνέντευξη. Επειδή έγινε στα Σανφρατζισκέζικα που απλά δεν τα μιλάς σου κάνω μετάφραση.

Με κόκκινα ο Γιώρζ Τρούλη - με πράσινα ο Ίρβην Γιαλομούλη

Καταρχήν, Ίρβην σε ευχαριστώ που επέμενες να μιλήσεις στο πρόβατο.

τι έκανα;

Έλα τώρα μην το αρνείσαι... εσύ επέμενες να με δεις.... μην ξεχνάς ότι όλοι μου ζητάν συνέντευξη τι να κάνω πια, δεν μπορώ να γίνω 50 κομμάτια, έλεος. ένηγουέη πες μου όμως μερικά πράγματα για σένα, πως αποφάσισες να ασχοληθείς με την ψυχολογία Ήρβην;

Κοίταξε από μικρός ονειρευόμουν ότι είμαι ψυχολόγος. Θυμάμαι ότι έπαιρνα τις κούκλες της αδελφής μου τις ξάπλωνα σε ένα καναπέ και εγώ με ένα σημειωματάριο, καθόμουν σε μία μπερζέρα δεξιά από τον καναπέ και τις έβαζα να μου πουν τα όνειρά τους... τα οποία μετά τα κατέγραφα.

Χμφ χμφ χμφ... μάλιστα. Και τι σου έλεγαν;

Εξαρτάται. Μία Μπάρμπη μου έλεγε ότιέχει θέμα αυτοεκτίμησης λόγω του τρόπου που την βλέπουν οι άλλες κούκλες, λες και είναι χαζή ξανθιά. Ενώ ένας αγκαλίτσας μου έλεγε πως θεωρεί ότι η αδελφή μου είναι νήντη και τον πνίγει που όλο τον έχει αγκαλιά... Άκουγα πολλά, γενικά, και τελικά αυτό αργότερα με βοήθησε να μπορώ να διακρίνω τις ιστορίες πίσω από τις εξωτερικές εμφανίσεις.

Μάλιστα... μάλιστα, πολύ, ΠΟΛΥ ενδιαφέρον... Πες μου όμως. Ήρβην, έχεις προσπαθήσει να ερμηνεύεσεις το ότι στην ελλάδα έχουν τόση επιτυχία τα βιβλία σου; Γιατί η Ελληνίδα αγαπά τόσο πολύ το έργο σου;

Τι να πω.... δεν ξέρω. Ίσως είναι ότι στην χώρα σου, πρόβατο, υπάρχει η μεγαλύτερη παγκοσμίως συγκέντρωση από Γιαλόμες ανά τετραγωνικο μέτρο, τέσσερις φορές μεγαλύτερο από την αμέσως επόμενη στην λίστα χώρα. Αρονό, πραγματικά....

Α!!!! Μην μου πείτε ότι γνωρίζετε τις Γιαλόμες!!!!

Φυσικά, φυσικά, τις μαλακισμένες!!! Ξεφεύγεις από δαύτες; Είναι αυτές που επειδή έχουν διαβάσει ένα βιβλίο μου μετά εξηγούν τα πάντα με "ψυχαναλυτικά" κριτήρια τα οποία όμως μόνο στο μυαλό τους έχουν κάποιο βάρος και κάποιο νόημα!!!

Και πως θα εξηγούσατε το ότι στην ελλάδα υπάρχουν τόσες πολλές;

Αρονό.... πραγματικά αρονό.... Ίσως είναι ότι η πλειοψηφία των ελληνίδων έχουν φαρδιά λεκάνη άρα έχουν μεγαλύτερο βάθος ως άθρωπες. Ή ίσως και έχει να κάνει με το ότι δεν υπάρχει καλλύτερος τρόπος από το να αποφύγεις να πάρεις την ευθύνη της ζωής σου από το να το παίζεις ότι "ψάχνεσαι" με εσωτερική δουλειά για να την φτιάξεις κάποια στιγμή στο μετά... Τι τα ψάχνεις. Άκρη δεν βρίσκεις με τις Γιαλόμες,

Να σου πω Ήρβην, δεν σε πειράζει που ίσως παρεξηγηθούν και σταματήσουν να παίρνουν τα βιβλία σου;

Τι να κάνουν; χαχαχαχα αθώο αγόρι!!! Οι Γιαλόμες εκτός των άλλων είναι και μίζερες και δανείζονται ένα αντίτυπο όλες μεταξύ τους... Οπότε καμία οικονομική βλάβη δεν θα έχω! λολ λολ λολ (γέλια)

Για τους γκέη τι έχεις να πεις;

Σαν Σανφρατζισκιώτης ένα έχω να πω: Γιου γκο γκέρλ!

Όμως, γιατί τα βιβλία σας δεν έχουν καθόλου σεξάκοι;

Τα βιβλία μου δεν έχουν σεξάκοι γιατί, απλά, υποστηρίζουν με κάθε τρόπο το σεξάκοι...

Ερμ ερμ ερμ... συγγνώμη;

...ακούστε να δείτε, ένας άθρωπας με ισορροπημένο ψυχισμό κάνει καλό σεξάκοι. Όπως επίσης και το σεξάκοι οδηγεί σε ισορροπημένο ψυχισμό. Με αυτήν την έννοια τα βιβλία μου είναι πολύ σέξυ, γιατί βοηθούν τους ανθρώπους να κάνουν καλλύτερο σεξάκοι.

Άρα θα μπορούσαμε να πούμε ότι γράφετε τσόντες;

Κοίτα ντασήπ, δεν ξέρω αν θα έφτανα ως εκεί... Ίσως είναι του μάτς να πεις ότι το όταν Έκλαψε ο Νίτσε είναι τσόντα...

Ναι, αλλά εγώ τις προάλλες που ήμουν στο βίντεο κλάμπ της γειτονιάς μου είδα μία τσόντα "Όταν έκλαψε ο Μουνίτσε μου" και αμέσως σκέφτηκα εσένα Ήρβην. Είμαι σίγουρος ότι έχεις κάτι να κάνεις με αυτό!!!!

...ερμ ερμ ερμ... όχι δεν έχω να κάνω κάτι με αυτό... ερμ ερμ.

Έλα μην φοβάσαι, Ηρβηνίδιο, πες το στο φιλαράκο σου, πέστο! Δεν θα το πω, έλα....

Μα δεν έχω τίποτε να κάνω με την βιομηχανία του πορνό!!!!

Είσαι σίγουρος; συγγνώμη αλλά.... θα μου το έλεγες; Ξέρω ότι το κοινό σου είναι πολυάριθμο στην Ελλάδα και πιστεύω θα το έκρυβες ότι έγραψες ένα σενάριο για τσόντα με μαύρους και με τίτλο "Όταν έκλαψε ο Μουνίτσε μου" για να μην το αποξενώσεις...

Ερμ ερμ ερμ... είπα δεν έχω να κάνω κάτι με αυτό, και δεν καταλαβαίνω γιατί επιμένεις.

Επιμένω γιατί κάτι ξέρω... Επαναλαμβάνω... ΕΓΡΑΨΕΣ Ή ΔΕΝ ΕΓΡΑΨΕΣ ΗΡΒΗΝ το σενάριο της τσόντας "Όταν έκλαψε ο Μουνίτσε μου"; πρόσεχε τι θα πεις, δεν θα σου δώσω άλλη ευκαιρία!!!!

Μα τι βλακείες είναι αυτές!!!!! Φυσικά και δεν το έγραψα και επίσης δεν θα σου δώσω και λογαριασμό τι έχω κάνει και πότε... Ασταδγιάλα πια, μουνίτσε και μουνίτσε λύσσιαξες!!!!

Εγώ ασταδγιάλα; ΕΓΩ ΑΣΤΑΔΓΙΑΛΑ; ΕΣΥ ΑΣΤΑΔΓΙΆΛΑ!!!!!

ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΟΧΙ ΑΠΛΑ ΑΣΤΑΔΓΙΑΛΑ... ΑΣΤΑΔΓΙΑΛΟΜ!!!!!!!!

εκεί σέξυ βγιούερ πήρα την τσάντα μου και την έκανα γιατί πραγματικά δεν βρίσκω τι άλλο θα μπορούσα να πω μαζί του. γουέλ η αλήθεια είναι ότι μπλόφαρα μπας και βγάλω κανένα λαβράκι αλλά ο ακαμάτης ούτε ένα σενάριο για τσόντα δεν είναι ικανός να γράψει...χμφ χμφ χμφ.
τώρα που το σκέφτομαι ίσως να έχασα λίγο την ψυχραιμία μου αλλά ok... γίνονται αυτά. αν μη τι άλλο οφείλεις να μου αναγνωρίσεις ότι προσπάθησα.

φούντ φορ θόουτ!

(στο ρόλο του φούντ μία καλοψημένη πριζόλα):
(και στο ρόλο του θόουτ το παρακάτω σεντονάκι):

Λοιπόν, άκου τώρα, να δεις τι μου συνέβη σέξυ βιούερ.

Διάβαζα εχτές μία συνέντευξη του Μιχάλη Ρέππα σε ένα περιοδικό κυριακάτικης εφημερίδας και έπιασα να εντυπωσιάζομαι που ο τύπος σε ηλικία περίπου 30 ετών έγραψε το σενάριο για τις Τρεις Χάριτες (εγώ στα 30 μου μόλις είχα μάθει να σκουπίζουμαι μετά τα κακά μου, άσε μην αρχίσω)!

Και αναρωτιόμουν...

σκεψ σκεψ εντατίκ

σκεψ σκεψ

ενδοσκόπ ενδοσκόπ εντατίκ...

πως σταδγιάλα ο άθρωπας έγραψε στα 30 του το σενάριο για τις 3 Χάρητες; Kαι πως σταδγιάλα η Λίνα, ας πούμε, έγραψε γύρω στα 25 της την Σωτηρία της Ψυχής;

και έπαθα μία τρελή φρίκη...

γιατί μου ήρθε αποκάλυψη, epiphany που λέμε και στον Βόλο, ότι ίσως ο λόγος που όλοι αυτοί οι άθρωπες ήταν τόσο "ταλαντούχοι" και "δημιουργικοί" τόσο νωρίς...

είναι επειδή, όταν ήταν στην εφηβεία τους (όπως ήμουν εγώ όταν έβλεπα Τρεις Χάρητες και άκουγα Σωτηρία Ψυχής)...

δεν άκουγαν πράγματα σαν την Σωτηρία της Ψύχής και δεν έβλεπαν θεάματα σαν τις Τρεις Χάρητες, και δεν ήταν βομβαρδισμένοι από εξυπνάδες τύπου Απαράδεκτοι...

Όχι πως όλα αυτά που αναφέρω είναι κακά - μην με παρεξηγήσεις, καθόλου κακά δεν είναι... Απλά το θέμα είναι ότι δεν είναι από μόνα τους αρκετά για να ταϊσουν ένα μυαλό. Και η αλήθεια είναι ότι πολλά μυαλά είναι ταισμένα μόνο με τέτοια πράγματα.

Αρονό.

Επίσης δεν θέλω να σκεφτώ τι θα είναι η παραγωγή των τωρινών μυαλών που τρέφονται μόνο με Σεξεδεσήρη και Μάτρηκς και Μετζένες και Λώστ και δεν συμμαζεύεται.

πραγματικά αρονό.

Κινέζε, άσε τις φιλοσοφίες και κάνε κανένα νηστίσιμο ντάμπλινγκ να φάμε.

Έχουν μία παροιμία οι Κινέζοι... την οποία πολλές φορές έχω ακούσει να επαναλαμβάνουν με έγκριση εντατίκ διάφορα νιου έητζ τυπάκια και Γιαλόμες τάχα μου προχωρημένες και "θετικές" στην ζωή γκόμενες με μουστάκι και 50άρηδες που ακόμα κάνουν στριφτά και άφιλτρα...

κάτσε στην όχθη του ποταμού και περίμενε ήσυχος. Κάποια στιγμή, θα δεις το πτώμα αυτού που σε έβλαψε να περνά μπροστά σου, παρασυρμένο από το ρεύμα του ποταμού.

Ομολογώ ότι κι εμένα, που δεν είμαι ούτε Γιαλόμα, ούτε κάνω στριφτά, ούτε είμαι νιου έητζ τυπάκι με γοήτευε αυτή η φράση... Δεν μπορώ να πω με ακρίβεια γιατί... Ίσως επειδή είναι ωραίο να ξέρεις ότι κάποια ανώτερη δύναμη θα φροντίσει να "τιμωρηθούν" όσοι σου πήραν το αρκουδάκι σου... Ίσως επειδή για κάποιο λόγο δεν μου αρέσει (όχι από πχιότητα ψυχής, μάλλον από δειλία) να γίνομαι επιθετικός και σπασαρχίδης και έτσι προτιμώ να αφήνω άλλους να κάνουν την δουλειά που η εκδικητικότητα μου θα ήθελε αλλά η δειλία μου δεν με αφήνει.

Όπως και να έχει, αυτό που ήθελα να σου πω είναι ότι σήμερα έμαθα πως μία εταιρία στην οποία μου είχαν φερθεί πολύ άπρεπα επαγγελματικά, έκλεισε.

Από κακό μάνατζμεντ και από κακή κρίση... Την ίδια κρίση που είχε σαν αποτέλεσμα να διώξουν κι εμένα, έναν άθρωπα που συνέβαλε πολύ και μετρήσιμα στο να πάει καλά η εταιρία όσο καιρό ήταν συνεργάτης της. Η κρίση αυτή λοιπόν έφερε το τελειωτικό κλείσιμο της εταιρίας.

Ναι, η αλήθεια είναι ότι αισθάνομαι μεγάλη ικανοποίηση που αποδείχτηκε με τον πιο περίτρανο τρόπο πόσο άχρηστοι, τενεκέδες και υποκριτές ήταν οι άνθρωποι που με απέλυσαν. Οκ, από αυτήν την άποψη όλα καλά...

Αλλά από την άλλη, αναρωτιέμαι...

Πόσο μπορούμε να χαιρόμαστε για το κακό που έπεσε στο κεφάλι κάποιου που μας έβλαψε όταν αυτό το κακό χτυπάει και άλλους άνθρώπους που δεν έχουν ανάμειξη στην υπόθεση αυτή; Το λέω αυτό γιατί με το κλείσιμο της εταιρίας, έχασαν την δουλειά τους και μερικοί άνθρωποι που δεν είχαν ανάμιξη ούτε στο κακό μάνατζμεντ ούτε στην κακή συμπεριφορά προς εμένα.

Ρητορικό το ερώτημα... δεν μπορούμε, και δεν πρέπει ούτε να χαιρόμαστε με το κακό που πέφτει στα κεφάλια άλλων, ούτε και να ευχόμαστε να συμβεί!

Η ζωή είναι πολύ πολύπλοκη για να την κάνουμε ακόμα πιο πολύπλοκη με το να φορτίζουμε το σύμπαν με κατάρες και μαλακισμένες ευχές για τους άλλους. Ένας γελοίος αποφάσισε να παίξει με την επαγγελματική ζωή μερικών ανθρώπων και να τα κάνει μαντάρα στην πορεία... ε και τι σημαίνει αυτό; ότι πρέπει εγώ να σπαταλήσω την ευχή μου για να εύχομαι να τιμωρηθεί; όχι, όχι, όχι.

Καταρχήν, προτιμώ τις ευχές μου να τις σπαταλάω σε πράγματα που θα με φέρουν κάπου καλλίτερα (πιχι έχω κελάρει ένα παντελονάκι Brooks Brothers το οποίο είναι τέλειο, θα στενάξουν τα γκομενάκια και κάνει μόνο 60 ευρώ, όμαγκοοοοοοντ, εύχομαι να το αποκτήσω σύντομα χεχε)

Κατά δεύτερον θεωρώ ότι η κακία/ανικανότητα/υστεροβουλία/υποκρισία/μαλακία/γιουνέημ ητ των ανθρώπων ΔΕΝ τιμωρούνται από κάποια ανώτερη δύναμη που μπορεί να εππηρεαστεί από τις ευχές μου και τις κατάρες μου.

Αν τιμωρούνται από κάτι είναι από την άμεση ανταπόκριση του "κόσμου" και του "περιβάλλοντος" του μαλάκα στον κακό/ανίκανο/υστερόβουλο/υποκριτικό/γιουνέημ ητ χαρακτήρα του. Άρα...

άρα, γιατί να κάθομαι στην άκρη του ποταμού και να περιμένω να περάσει το πτώμα του μαλάκα όταν λίγο πιο 'κει υπάρχει παραλία με χρυσή άμμο και τέλεια γκομενάκια (που έχω μάθεί ότι τρελαίνονται για 35άρηδες Έλληνες με σέξυ τριχωτό κοιλάκι που έχουν καλή τεχνική στο κολύμπι); To hell with the river, τρέχω για γκομενάκια!

Νέα Ελευθερία

Δεν μιλώ για μια νύχτα εγώ! (γιατί αγάπη, τι πρόβλημα υπάρχει, πως θα εξαργυρωθούν τόσα κουπόνια αν είναι να κάνουμε μακροχρόνια σεξάκια; χμφ χμφ χμφ χμφ)
Με παραδοσιακή μουσική, στίχους Νίκου Μωραΐτη και σκηνοθεσία clip Κωνσταντίνου Ρήγου (έξαλλή η Πέγκυ, πληροφορίες λένε ότι έχει σπάσει στο ξύλο 4 κομμώτριες από τα νεύρα λολ)

ωραίο είναι!

Jumbo ιδέα

έχεις ακούσει την τελευταία διαφημιστική καμπάνια του Τζάμπο; Θα την έχεις ακούσει σίγουρα, ακόμα και αν ζεις σε σπηλιά, τόσο πολύ που την μεταδίδουν τα ραδιόφωνα.

Κινείται στο γνωστό πλαίσιο όλων των ραδιοφωνικών Τζάμπο, όπου οι δημιουργοί της παίρνουν ένα είδος έθνικ μουσικής και με ελληνικούς στίχους το κάνουν όχημα για να περάσουν το μήνυμα τους.

Πρόκειται για μία καμπάνια που τρέχει χρόνια τώρα και είναι ιδιαίτερα αγαπητή από κάποιους - και ιδιαίτερα μισητή από κάποιους άλλους. Στο παρελθόν έχουμε ακούσει τραγούδια λάτιν, δημοτικά, ρεμπέτικα, όπερα, χηπ χοπ και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς...

Αυτή την φορά ο τραγουδισταράς στην διαφήμιση είναι ένας μαύρος σκλάβος που σκάβει πέτρες ενώ τραγουδά για το μεταλλικό κουνούπι που θα έρθει να τον πάρει να τον πάει στην χώρα του φτηνού παιγνιδιού.

Μα πως το σκέφτηκαν να βάλουν ένα μαύρο σκλάβο να τραγουδήσει... πως; Και τι ιδεάρα είναι αυτή, και πόσους δρόμους ανοίγει...

Ξέρεις, αυτός είναι ένας τρόπος να καταλάβεις αν μία ιδέα είναι καλή, από το αν σε γεμίζει έμπνευση. Και μένα αυτό το ραδιοφωνικό, με τον μαύρο που σπάει πέτρες και τραγουδά για το Jumbo, με έχει γεμίσει έμπνευση για τις επόμενες καμπάνιες.

Ας πούμε θα μπορούσε η επόμενη ραδιοφωνική διαφήμιση Jumbo να έχει σαν πρωταγωνιστή μία μικρή εβραιοπούλα. Η οποία μάλιστα είναι στο Άουσβιτς... Χάου κουλ ηζ δατ!!!

Η εβραιοπούλα, με μουσική υπόκριση εβραϊκής έθνικ μουσικής θα τραγουδά...

Την Πέμπτη πήραν τους γονείς μου για ντουσάκι
Και από τότε δεν τους έχω ξαναδεί
Μου το περιέγραφαν αλλιώς το Αουσβιτσάκι
μα είμαι γουλί, πως να τραβήξω το μαλλί;

Προχτές μας δώσανε σούπα με κατσαρίδες
Πάνε 6 μήνες που έχω να γευτώ ψωμί
Ο αδελφός μου βάζει συνέχεια τις τσιρίδες
εφιάλτες βλέπει ότι τον δέρνουν με σφυρί.

Απ' τον παππού έχει απομείνει μόνο στάχτη
Και η γιαγιά μου έχει γίνει πορτατίφ
Σκοτώσαν κάποιους που πηδήξανε τον φράχτη
Κι όταν μας δέρνουνε το ξύλο... είναι μασίφ

Όταν θα φύγω και ελεύθερη θα γίνω
(θε μου, το σκέφτομαι και από μέσα λάμπω)
φούστες θα βάζω, τα μαλλιά μου θα μακρύνω
και τα παιγνίδια μου θα παίρνω από το Τζάμπο!

ΕΚΦΩΝΗΣΗ: ΑΠΟΔΡΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΤΩΝ ΑΚΡΙΒΩΝ ΤΙΜΩΝ.
ΤΖΆΜΠΟ ΤΑ ΠΑΙΓΝΙΔΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ!

όχι πες δεν είναι τέλειο; όχι, πες! πες είπα!

εν τω μεταξύ σκέφτομαι και πόσο χώρο για ανάπτυξη έχει όλο αυτό το πράγμα. Τι ωραίο που θα ήταν πιχι να βάζανε μία χαροκαμένη από το Δίστομο να τραγουδάει στην επόμενη διαφήμιση. Ή κάποιον από τα θύματα της 9ης Σεπτεμβρίου που πριν πηδήξει από έναν από τους δίδυμους πύργους τραγουδά Μανχατανιώτικη Τζάζ τι ωραία είναι που στο τζάμπο έχει τραμπολίνα και πυροσβεστικά οχήματα. Ή ένα από τα θύματα του Πολυτεχνείου, ή έναν από την Σάμαινα, ή ...λίμητλες ποσιμπίλιτης. λήμητλες.

Μηχανισμός επιβίωσης.

Μετά από τόσα χρόνια στην πιάτσα και την κυκλοφορία, ένα έχω να πω...

Δεν υπάρχει καλύτερος μηχανισμός επιβίωσης από το να μην αφήνεις τους μηχανισμούς επιβίωσης να έχουν το πάνω χέρι.

τελεία και παύλα.

Όταν φρενάρεσαι, όταν σταματάς τον εαυτό σου από το να εκφράζεται όπως θέλει, όταν ακολουθείς τακτικές και σχέδια... το μόνο που καταφέρνεις είναι να βγαίνεις στους ανθρώπους κάλπης και ψεύτικος.

Με αποτέλεσμα να μην νιώθουν άνετα και καλά μαζί σου, άρα από εκεί που ήθελες να γίνεις σούπερ δημοφιλής και αγαπημένος και πόθος κρυφός για όλους, πετυχαίνεις το αντίθετο - στην καλύτερη περίπτωση να είσαι αγνοημένος και αδιάφορος. Και στην χειρότερη, ψεύτικος και κούφιος.

Άσε που επιπλέον όταν καταπιέζεσαι και πνίγεσαι, καταλήγεις από όλο αυτό το μπλοκαρισμένο που κρατάς μέσα σου σαν την Τασώ Καββαδία στην Στέλλαμε μία ξυνίλα που αιωρείται μόνιμα γύρω και πάνω από ό,τι λες και ό,τι κάνεις, πράγμα που σε κάνει ακόμα πιο αποξενωμένο από το γύρω σου.

(γιατί τι είναι αυτό που μας απομακρύνει από τον κόσμο που μας περιβάλλει παρά η ανασφάλειά μας να του "προσφέρουμε" αυτό που πραγματικά είμαστε;) σνιφ σνιφ

Ενώ αντίθετα... όταν αφήνεις τα ζουμάκια της προσωπικότητάς σου να τρέχουν και να κυκλοφοράνε, όταν αφήνεις τον χαρακτήρα σου να μυρίζει όπως είναι η μυρουδιά του, όταν λες αυτό που σκέφτεσαι και νιώθεις (τηρουμένων των αναλογιών και των σεβασμών στις περιστάσεις και στην ελευθερία και την προσωπικότητα του άλλου, ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ...) τότε, ναι, όντως μπορεί κάποιοι να σε αντιπαθήσουν και να μη σε γουσταρήσουν...

αλλά αυτοί που θα σε συμπαθήσουν και θα σε γουσταρήσουν θα είναι 100 φορές καλλίτεροι, γιατί θα είναι δικοί σου...

Και αυτό, επειδή θα έχουν αγαπήσει κάτι αληθινά δικό σου, την αλήθεια σου που βγάζεις εκεί έξω.

και τι με έπιασε τώρα με όλα αυτά τα λίγο θεωρητικά; ε, ομολογώ. Τα λέω της νύφης, δηλαδή εσένα σέξυ βιούερ, για να ακούει η πεθερά, δηλαδή ο γιόρζ τρούλη.

Υπήρξα για μεγάλο διάστημα της ζωής μου (και είμαι ακόμα, αλλά πολύ λιγότερο και πιο σπάνια και για πιο μικρή διάρκεια) πολύ φοβισμένος και αγχωμένος και αχάλαρος και σφιγμένος και ανήσυχος και περιμένα από τους ανθρώπους το χειρότερο. Αλλά μεγαλώνοντας κάνω την προσπάθειά μου να είμαι πιο τρυφερός με τον κόσμο γύρω μου, πιο αληθινός και πιο εντάξει.

Και έτσι από εκεί που άνησυχούσα για το τι θα μου συμβεί, λύνομαι και καταλαβαίνω πως ακόμα και το κουλό είναι κομμάτι της ζωής και από όλα τα ερεθίσματα που έχω γύρω μου προτιμώ να μην είναι αυτό που θα καθορίσει την συμπεριφορά μου, αλλά κάτι άλλο λίγο πχιο πχιοτικό σαν ερέθισμα.

Δεν το κάνω για τους άλλους, καθόλου καθόλου (πρόβατο είμαι όχι η Μόδα Τιρίσα) αλλά για μένα - ναι, στεναχωριέμαι που κάποιοι άνθρωποι δεν με γουστάρουν όταν δεν είμαι σφιγμένος και μαζεμένος, από την άλλη όμως οι άνθρωποι που κερδίζω είναι συνήθως πιο ταιριαστοί με την πραγματικότητα και τον χαρακτήρα μου.

Ενώ οι φιλίες που έγιναν πάνω σε μία άλλη εκδοχή της προσωπικότητάς μου, καταπισεμένης και υπό την λειτουργία των μηχανισμών επιβίωσης δεν φτουρήσανε.

Γι αυτό σου λέω. Άσε τους μηχανισμούς επιβίωσης όσο μπορείς έξω από την συμπεριφορά σου. Την επιβίωσή σου (ίσως) θα την εξασφαλίσουν... αλλά θα χαντακώσουν το ευ ζειν σου. Σίγουρα.

κοντολογίς - πχιότητα στις σχέσεις μας ΤΩΡΑ. χεχε :-))

Γιατί την λένε Qatar Airlines

Πήγα για μερικές μέρες στο Ντουμπάι... το μυαλό μου έχει σχεδόν τεντωθεί από τις εντυπώσεις και τα ερεθίσματα και όσα είδα... όμως ο λόγος που γράφεται αυτό το πόστ είναι άλλος. έχω ένα χρέος να ξεπληρώσω...

Λοιπόν, έχω ταξιδέψει με πολλές πολλές πολλές εταιρίες αεροπορικές - Λουφτχάνσα, Ντέλτα, KLM, ΑιρΦράτζ, Αλίκη Βουγιουκλάκη Αιργουέηζ, Ελένη Ερήμου-Νίκος Γαλανός Αιρλάηνζ και πολλές άλλες.

έχω να δηλώσω ότι καμμία τους δεν πιάνει μία μπροστά στην Qatar Airlines. Είναι πραγματικά 5άστερη και 242985776663906077498748 φορές καλλίτερη από την αμέσως επόμενη. Βασικά, γι αυτό την λένε Qatar, γιατί οι άλλες ζηλεύουν τόσο πολύ την πχιότητα και καλωσύνη της ώστε κάνουν πάρτυ που μαζεύονται όλες μαζί στο σπίτι μίας από όλες (οι εταιρίες οι αεροπορικές όλα αυτά, έτσι;) και την βρίζουν από την ζήλια και την καταριούνται. Ε και επειδή την καταριούνται που είναι τόσο καλλίτερή τους της έμεινε το όνομα Qatar Airways.
εμένα πάντως η εμπειρία μου μαζί της ήταν απίστευτη. Τι να πρωτοθυμηθώ!!

Μας έδωσαν για πρωινό ένα σαντουιτσάκι με σπανάκι και τυράκι που ήταν τόσο νόστιμο και ζουμερό και αφράτο και ντηλίσχιους που αν το έβλεπε ο Μαμαλάκης ακόμα θα έκλαιγε από την ζήλια...

Τα περιοδικά για το σύστημα ψυχαγωγίας της πτήσης ήταν πιο καλοστημένα και πχιοτικά από την Αμερικάνικη Vogue, χωρίς πλάκα. Οι δε ταινίες που μπορούσες να δεις, ήταν περίπου 2425364747. Πραγματικά το μόνο είδος κινηματογράφου που δεν ύπηρχε ήταν τσόντα! Όλα τα άλλα είδη ταινιών ύπηρχαν και μάλιστα με πολλά και σούπερ καινούργια δείγματα!

Φυσικά, όλες οι αεροσυνοδές ήταν ή άντρες ή Γιαπωνέζες. (Λογικό αφού στις ισλαμικές χώρες η θέση της γυναίκας είναι δίπλα του αντρού της, όχι να μου τρέχει για καριέρα και μισθούς. Έχει παιδιά να μεγαλώσει.) Η ευγένειά τους ήταν σαν να την ένοιωθαν πραγματικά, όχι σαν τις Γαλλίδες ας πούμε που απλά είναι γουρούνες, ή σαν τις Αμερικάνες που απλά είναι χαζές και ψευτοευγενικές.

Όσο για την ακρίβεια στο πρόγραμμα... τι να πω, πρωτοφανής! Φτάσαμε και στους δυο προορισμούς (ο πρώτος ήταν για transfer και ο δεύτερος ο καταληκτικός εδώ στην Αθήνα) με ακρίβεια λεπτού. Αλήθεια λεπτού! απίστευτο.

Όμως ο βασικός λόγος που λάτρεψα την Qatar είναι διότι... χάρη στην μεγαλοψυχία ενός υπαλλήλου της δεν έχασα την πρώτη από τις δύο πτήσεις που θα με έφερναν πίσω στο σπίτι. Πραγματικά, δεν ξέρω τι να του ευχηθώ του άθρωπα και πως να του εκφράσω την αιώνια αιώνια αιώνια ευγνωμοσύνη που του έχω.

Προς στιγμή, και αφού είχε περάσει όλος ο πανικός και ήταν σίγουρο ότι θα ταξιδέψω, σκέφτηκα να του αφήσω μερικά κουπόνια για σεξάκοι (τι κουπόνια, μπλοκ, δηλαδή...) αλλά μετά σκέφτηκα τις πολιτισμικές διαφορές με μία άλλη θρησκεία και μπλα μπλα μπλα και ότι επειδή μπλα μπλα μπλα μου αρέσει εμένα κάτι δεν πα να πει ότι μπλα μπλα μπλα. Οπότε περιορίζομαι να κάνω μαρτυρία για το καλό που μου έκανε και να του ευχηθώ ο Αλλάχ να του δίνει ό,τι θέλει, ό,τι ό,τι ό,τι... Είμαι σίγουρος ότι το σύμπαν διαβάζει πρόβατο, θα δει αυτό το ποστ και θα κάνει μέριμνα για τον άθρωπα που με έσωσε.

Ούτε που θέλω να φανταστώ τι περιπέτειες θα είχα αν έχανα το αεροπλάνο και έμενα στο Ντουμπάι.... Όλες οι πτήσεις οι επόμενες ήταν γεμάτες, Παρασκευή γαρ, χώρια που θα έπρεπε να πληρώσω από την τσέπη μου και το εισιτήριο και το δωμάτιο που ίσως θα έπρεπε να μείνω. Αλλά ο Θεός έριξε στο δρόμο μου αυτόν τον άγιο άθρωπα που έφτασε μέχρι του σημείου να έρθει μαζί μου ως τον έλεγχο των χειραποσκευών και των διαβατηρίων για να παρακάμψω τις τεράστιες σειρές!!!

δικαιλογημένο αναστενάγμ αναστενάγμ ευγνομωσύν εντατίκ.

Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι κι εγώ παρακάλεσα πολύ. Τι "παρακάλεσα" δηλαδή, ικεύτευσα. Τι "ικεύτευσα"... σουρομαδήθηκα, όταν διαπίστωσα πόσο σοβαρη ήταν η κατάσταση. Για να καταλάβεις, όταν εμφανίστηκα στο αεροδρόμιο, στους πίνακες η πτήση έγραφε departing... Και το γκισέ που έγινε τσεκ ιν από τους επιβάτες, ήταν κλειστό!

εκείνη την στιγμή άρχισα να συνειδητοποιώ την σοβαρότητα της κατάστασης. Νομίζω ότι αισθάνθηκα την χλωμάδα να απλώνεται στο πρόσωπό μου σαν τυρί φιλαδέλφεια, παχιά και άσπρη. Κοιτάζω πανικόβλητος γύρω και βλέπω σε διπλανό γκισέ που γίνεται τσεκ ιν επόμενης πτήσης τον άθρωπα που του τα οφείλω όλα.

Πλησιάζω και του λέω ότι ήρθα να επιβιβαστώ σε μία πτήση που φεύγει σε 35 λεπτά, δηλαδή που έχει κλείσει το τσεκ ιν της πριν από 25 λεπτά. Η αντίδρασή του; Θυμάσαι πως γελούσε η Βάντα στο Σπόρτ Μπίλι;
ε γέλαγε έτσι για τρία λεπτά! Αφού τελείωσε αυτό, και ενώ το πρόσωπό του είχε γίνει πετρωμένω σαν της Αγάπεις Βαρδηνογιάννενας μου λέει "εξκιούζ μη σάιαρ, δε πλέην ηζ ρεντη φο τεηκ οφ, γιου χαβ μήσντ δη φλάητ"...

ΓΟΥΝΤΑΦΑΚ!!!! ΓΟΥΝΤΑΦΆΚ!!!

Ευτυχώς που είχα μαζί μου πρόχειρο προτζέκτωρα και έβαλα να παίζει σκηνή όπου ο Κούρκουλας χορεύει με πόνο ψυχής "ΘΕΕΕΕΕΕΕΕΕ ΜΟΥ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΟΡΑΑΑΑΑΑΑΑ ΠΟΥ ΘΑ ΕΡΘΩ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΩΩΩΩΩ ΣΕ ΠΤΗΣΗ ΤΗΣ QATAR AIRLINES ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΡΓΗΣΩ ..." και ταυτόχρονα άρχισα να το χορεύω με το πουκάμισο ανοιχτό και με τσιγάρο που το μισό ήταν στάχτη να κρέμεται στα χείλη και να χτυπάω την παλάμη στο πάτωμα του αεροδρομίου ντουμπάι και τελικά έτσι έγινε και όλο αυτό το δράμα έκανε τον αρχικά σκληρό και άκαρδο ελεγκτά να γίνει ο πολυτιμότερος σύμμαχος στον αγώνα μου για την επιστροφή από την ξενιτιά...

αχ θεέ μου. στο τσακ την γλύτωσα.

όμως...για ποιον λόγο άργησα να φτάσω στο αεροδρόμιο; ποια ήταν η αιτία να γίνει όλο αυτό; λοιπόν, άκου....

ουπς μα τι ακούω; σαν χτυπάει το κουδούνι... είχαμε κανονίσει να πάμε για ποτά με τον φίλο μου τον Κλιφ Χάνγκερ... οπότε, η αποκάλυψη της αιτίας της καθυστέρησης θα γίνει άλλη φορά... χεχεχε. :-)))