4 νόμοι της Ταξί-reality

1. Ο ταξιτζής είναι ο ιδιοκτήτης του δρόμου, για τον ίδιο ακριβώς λόγο που κ οι λαπάδες που δουλεύετε σε εταιρίες κ δουλειές γραφείου είστε ιδιοκτήτες της καρέκλας, του τηλεφώνου κ του κομπγιούτερ που σας δίνουν στην δουλειά. Επειδή είναι το βασικό εργαλείο εργασίας.

2. Ο ταξιτζής ξέρει από που να σε πάει. Αν σε πηγαίνει, πιχι, από το Μαρούσι στο κέντρο μέσω Νέας Χαλκηδόνας είναι γιατί ξέρει ότι ο άλλος δρόμος έχει πρόβλημα. Επιπλέον, μην ξεχνάς τον πρώτο νόμο.

3. Ο ταξιτζής δεν θέλει αντίρρηση στο θέμα τι ρέστα θα σου δώσει κ πόσους θα βάλει μέσα στο ταξί μαζί σου. Είναι προγραμματισμένος να επιλέξει την καλλίτερη χρηματοοικονομικά λύση, κ αν διαφωνείς είναι γιατί ως λαπάς δεν ξέρεις τι σου γίνεται! Επιπλέον, μην ξεχνάς τον πρώτο κ τον δεύτερο νόμο.

4. Αν ο ταξιτζής έχει επιλογή είναι υποχρεωμένος να επιλέξει αυτό που θα σου σπάσει τα νεύρα. Ακόμα κ αν η άλλη επιλογή δεν του στοιχίζει/κοστίζει τίποτε, είναι θέμα εκπαίδευσης του αλλά κ σου να διαλέξει αυτό που θα σε κάνει να βγεις από την κούρσα έξαλλος. Έτσι χτίζεις χαρακτήρα, λαπά! Επίσης μην ξεχνάς τους πρώτους 3 νόμους.

Show bizz verbs of the week

Πέθανε ο Michael Jackson. Έτσι απλά. Πέσαμε να κοιμηθούμε και ήταν ζωντανός. Και, μετά, ξυπνήσαμε την άλλη μέρα το πρωί κ είχε πεθάνει. Και τώρα τραγούδια του είναι στα νούμερα 11, 23, 25, 28, 30 κ 38 του UK Top 40. Ταυτόχρονα. Ενώ δίσκοι είναι στο νούμερο 1, 7, 14, 17 και 20 του album chart. Ταυτόχρονα. Μέσα σε δύο μέρες, από την Πέμπτη που πέθανε μέχρι το Σάββατο που σταματά η μέτρηση. Φαντάσου τι θα γίνει την άλλη εβδομάδα. Άμα έχεις άστρο, δεν πα να το θάψεις κάτω από εκατομμύρια χάπια και πλαστικές και αυτοκαταστροφές και αρνήσεις... θα λάμψει.

Έσκισε το δεύτερο μέρος των Transfomers στην Αμερική. Έκανε μέσα σε πέντε μέρες 201 εκατομμύρια δολλάρια. Και μάλιστα σε περίδο θανάτου Michael Jackson. Εμ, έτσι είναι οι Αμερικάνοι - δώς τους Military Porn και ρηχό χαρακτήρα κ πάρτους την ψυχή!

Έπαθα εγκεφαλικό όταν έμαθα ότι η Πέγκη Ζήνα ισχυρίζεται ότι είναι 34 χρονών. Ναι Ok, χουότέβερ, εσύ να είσαι καλά, εξάλλου στην ηλικία σου δεν είναι σωστό να σου κάνουμε αντιρρήσεις. Και να μην ξεχάσω, ότι η Νόνικα Γαληνέα είναι 15.

Περιμένουν με κομμένη ανάσα τα παγκόσμια κοινά την κηδεία του Michael Jackson, για να δουν αν ευσταθεί η φήμη ότι είχε γίνει Ισλαμιστής. Άραγε η νεκρώσιμος θα γίνει με ισλαμικές παραδόσεις ή με παραδόσεις μάρτύρων του Ιεχωβά; (η πίστη της οικογένειας Jackson). χμφ χμφ χμφ.

Λυσιάξατε κάριες ότι δεν σας άρεσε το νούμερο 1 στο UK Top 40 της προηγούμενης βδομάδας, το When Love Takes Over του David Guetta, και το ματιάσατε κ έπεσε από την κορυφή. Άμα ο άθρωπος είναι φαρμακοπούτσης... τέσπα... Το καινούργιο νούμερο 1 είναι πιο χάλια και από b side της Sinitta εκεί στα παλιά 80ζ. Να την χαίρεστε την μαλακία:


Έπεσε στα 6 χιλιάδες αντίτυπα το όριο πωλήσεων ενός album για να γίνει χρυσό εδώ στην Ελλάδα. Κάποτε, αν ένα άλμπουμ πουλούσε μόνο 6 χιλιάδες αντίτυπα, τον τραγουδιστή που το είχε βγάλει τον έπαιρναν τηλέφωνο από την εταιρία για να του πουν "έλα αγάπη, κάναμε μία μικρή αναδιοργάνωση στην Sony/EMI/Warner/Χουτόεβερ και από δευτέρα θα είσαι το δεξί χέρι του Μπαρμπά Μανωλιού στο κιουλυκείο της εταιρίας". Μα, 6 χιλιάδες; How mo low can you go?

Ετοιμάζεται το καινούργιο άλμπουμ της Χαρούλας. Πληροφορίες μου από ανθρώπους πολύ πολύ κοντά στην διαδικασία παραγωγής μιλάνε για λούπες και ηλεκτρονικούς ήχους. Εντάξει, δεν θα βγάλει ελέκτρο άλμπουμ, αλλά τουλάχιστον δεν θα είναι νησιώτικο!!!

Λατρεύω αυτό το τραγούδι του Michael Jackson. είναι μακράν το αγαπημένο μου.

Εσένα σέξυ βγιούερ; ποιό είναι το αγαπημένο σου τραγούδι του;

Προβατοσυζήτηση αληθινό περιστατικό συμβαίνει τώρα

Είμαι στον καναπέ και κλαίω με μαύρο δάκρυ λόγω του θανάτου του Michael Jackson.

(μην με ρωτάς γιατί, beats me, συσσωρευμένη θλίψη μάλλον που βρήκε καλή αφορμή να βγει, φυσιολογικά πράγματα)

σνιφ σνιφ κλαψ λυγμ σομπ σομπ λυγμ λυγμ σνιφ

Ταυτόχρονα τρώω καρπούζι, γιαμ γιαμ γιαμ γιαμ, και σουβλάκια και μπέηκον μάσρουμ μελτ (καλά οκ ομολογώ, αυτό το τελευταίο νοητά μόνο).

Δίπλα μου το γκομενάκι, τρώει και αυτό καρπούζι - και πότε πότε γυρίζει και με κοιτάζει απορημένο που έχω πλαντάξει στο θρήνο και σταυροκοπιέται και σκεψ σκεψ: "πάει σου λέει τρελάθηκε αυτός, ok everybody lay down on the floor and keep calm, ευτυχώς έχω ασφάλεια ζωής για παρανοϊκούς δολοφόνους".

Με τα πολλά αποφασίζει να αντιδράσει...

- Αμάν μου λέει, πως κάνεις έτσι! Λες και πέθανε και κανένας σημαντικός... έλεος, ρηλάξ μπόι! Άσε δε που ούτε που σου άρεσε ο μακαρίτης! Δύο χρόνια τώρα, ούτε μία φορά δεν σε είχα ακούσει να μιλάς γι αυτόν!!!!

εγκεφαλικό εγώ: ΟΜΗΤΖΗ! ΤΙ ΑΚΟΥΣΑΝ ΜΟΛΙΣ ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΜΟΥ;

- Τι είπες; Δεν είναι σημαντικός ο Michael Jackson; Καλά, δεν ντρέπεσαι καθόλου; δεν σέβεσαι τίποτε; Τίποτε; Αυτιά δεν έχεις; Μπλα μπλα αυτός που μπλα μπλα μπλα όταν μπλα μπλα που μπλα μπλα μπλα τόσα χρόνια μπλα μπλα μπλα Billie jean μπλα thriller μπλα μπλα εκατομμύρια πωλήσεις μπλα μπλα μπλα και τα βίντεά του μπλα μπλα μπλα.... Ξεχνάς ότι αν δεν ήταν αυτός θα ήμασταν ακόμα σκλάβοι στην Καρολίνα, στην φυτεία του Μπάρμπα Μπεν να μαζεύουμε πιλάφι σπυρωτό;

Με κοιτάει μη καταλαβαίνοντάς Χριστό! Λογικό, που να πάει το μυαλό του ανθρώπου ότι μπέρδεψα τις μειονότητες!!! λολ

- Ποιοί; μου λέει.

Συνειδητοποιώ το μικρό λαθάκι, το τόσο δα, και κάνω να τα μαζέψω...

- Ουπς, σόρη, από την λύπη, μπέρδεψα τις δύο αδικημένες κοινωνικές ομάδες...

και, αφού φάω ακόμα μία τσιμπιά από το καρπούζι μου ξαναλέω:

- τους μαύρους και εμάς, δηλαδή... χμφ χμφ χμφ χμφ...

Εκείνη την στιγμή, το γκομενάκι, από το σοκ μάλλον, κάνει μία απότομη κίνηση με το πιάτο του και του πέφτει ένα κομμάτι καρπούζι στο πανταλόνη του.

- Ο σήτ!

Δράττομαι της ευκαιρίας:

- Καλά να πάθεις, του λέω! Καλά να πάθεις. Σε τιμωρεί ο Μάηκολ που είπες ότι δεν ήταν τίποτε σπουδαίο! Όμως, επειδή ήταν πραγματικά σπουδαία ψυχή, σνιφ σνιφ σνιφ, σε τιμωρεί με έναν τρόπο καλόκαρδο και γλυκό. Σου ρίχνει καρπούζι στη βερμούδα! Για να μάθεις κ να καταλάβεις τι άθρωπας ήταν....

οκ. νομίζω πρέπει να βάζω σιγά σιγά αγγελία για καινούργιο γκομενάκι. αυτό ακόμα τρέχει.

ΥΓ:
Έχω στα χέρια μου νέα Ζυράννα "Το πάθος χίλιες φορές"! Ήταν να βγει Δευτέρα αλλά το βρήκα σήμερα στην Πολιτεία! Εννοείται το τσίμπησα! Yes! Έτοιμος για κατάδυση στον μαγικό κόσμο της (αφού όμως τελειώσω το βιβλίο που διαβάζω, δεν αφήνουμε βιβλία στην μέση, κλαίνε!).

O Michael Jackson κ το τελευταίο του εξώφυλλο στο Time

Επιδεικνύοντας αξιοθαύμαστα αντανακλαστικά το περιοδικό Time πρόκειται να βγάλει στην μέση της βδομάδας, μεθαύριο Δευτέρα, έξτρα τεύχος-αφιέρωμα στον Michael Jackson, με αυτό εδώ το εξώφυλλο:

Το τεύχος θα είναι γεμάτο με άρθρα του τύπου "ο θάνατος του Πήτερ Παν", "τα 10 καλλίτερα βίντεά του", "Οι 10 καλλίτερες στιγμές του", "πως να Moonwalk σαν τον Michael Jackson" (!!!!) κ.λπ. κ.λπ.

Είναι ενδιαφέρον να δούμε αν θα πάει καλά από πωλήσεις. Όταν το περιοδικό είχε βγει με εξώφυλλο Lady Diana, τότε που είχε πεθάνει, πέτυχε τις καλλίτερες πωλήσεις του έβερ. Αλλά τότε ήταν το 97, δεν ήταν η εποχή του Internet. Για να δούμε, θα γίνει το ίδιο κ τώρα; Xμφ χμφ χμφ. Βέβαια η λογική αυτών των τευχών αφιερώματα δεν είναι να ενημερώσουν, αλλά περισσότερο να παίξουν τον ρόλο του μίνι λευκώματος, σουβενήρ, "κάτι να θυμάμαι" από την στιγμή. για να δούμε.

Αλήθεια εσύ, θα το πάρεις; εγώ ναι (μαλάκα, δώσμου θάνατο διάσημου και πάρε μου την ψυχή, φταίει που έχω καταβολές από τραγωδούς Αισχύλο, Σοφοκλή, Ευριδίκη).

By the way η φωτογραφία στο τεύχος αφιέρωμα είναι από την εποχή του In the Closet, την περίοδο ακριβώς πριν ο μακαρίτης αρχίσει να φλιπάρει για τα καλά.

Και εδώ είναι το άλλο εξώφυλλο του Michael Jackson στο Time την εποχή του Thriller.

Ποιος να το έλεγε ότι το χαρούμενο, γεμάτο χρώμα, παιδί με το ολάνοιχτο χαμόγελο θα περνούσε τόσα πολλά και θα στραμπουλούσε τον εαυτό του έτσι, καλά το έλεγε η Σάλυ Σπέκτρα στον Θορν στο Τόλμη και Γοητεία "μηδένα προ του τέλους μακάριζε"

You have to stop, because you got enough.... Με αφορμή τον θάνατο του Michael Jackson

Προσπαθώ να καταλάβω γιατί μας συγκινούσε πάντα τόσο πολύ. Ίσως επειδή εκφράζει τόσα μα τόσα πολλά αρχέτυπα:
το προικισμένο παιδί - τσεκ
ο άνθρωπος που αρνείται να μεγαλώσει - τσεκ
το τραγικό θύμα της ευλογίας του κ του ταλέντου του - τσεκ
η σούπερ παρεξηγημένη ιδιοφυϊα - τσεκ
Ο άνθρωπος που από την κορυφή του κόσμου βρέθηκε στον πάτο της αβύσσου - τσεκ.
και πολλά ακόμα που δεν μπορώ να απαριθμήσω (μπλόγκερ είμαι ρε πούστη μου, δεν είμαι κοινωνιολόγος!!!!)

Ξέρεις, σέξυ βγιούερ, αυτός ο άθρωπας είχε μία ικανότητα ό,τι μα ό,τι κάνει να γίνεται παράδειγμα αρχετυπικής συμπεριφοράς! Είτε επιτυχία, είτε γελοιότητα, είτε αποτυχία. Το σκέφτομαι και ανατριχιάζω. μαλάκα, τι βάρος να το κουβαλάς πάνω στους ώμους σου. μπρ μπρ μπρ

Ναι, ομολογώ. Πολύ στεναχωρήθηκα που πέθανε. Ίσως επειδή, για κάποιον ο οποίος το να πάθει κάτι κακό δεν μας ανατρέπει πραγματικά το σύμπαν μας, "αφήνουμε" τον εαυτό μας να στεναχωρηθεί. Ίσως επειδή, κρυφά, πάντα ήλπιζα ότι θα καταφέρει να κάνει ένα μεγάλο κομ μπάκ κ τώρα μάλλον αυτό δεν παίζει... αρονό.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον Φλωρινιώτη να λέει σε μία συνέντευξη του "εγώ είμαι πολύ σπουδαίος καλλιτέχνης και επενδύω στην τέχνη μου. Να φανταστείς με ράβει αυτός που ράβει και τον Μάηκωλ Τζάκσον" (έτσι ακριβώς το είπε, στο σταυρό που σου κάνω, στο ποστ που ανεβάζω...)

Η μεγάλη απορία είναι... η επιτυχία που γνώρισε είναι απόρεια της ψυχικής του ανισσοροπίας; ή μήπως η ψυχική του ανισσοροπία είναι αποτέλεσμα της τεράστιας επιτυχίας του που απλά καίει φλάτζες όταν είσαι 10-15 χρονών; αρονό.

δεν λέω κάτι νέο, αλλά είναι τραγικό το πως τα ΜΜΕ πάνε όπως φυσάει ο άνεμος! Διαβάζω στα μήντια που μέχρι χτες τον είχανε του κλώτσου κ του μπάτσου ξαφνικά να λένε για παράδειγμα "είμαστε σίγουροι ότι τα μολεστέησον τσάρτζης ήταν άδικα - απλά ήθελε να ζήσει την παιδικότητα που δεν είχε ποτέ την ευκαιρία... δεν πείραξε σεξουαλικά τα παιδάκια" και λέω έλεος δεν είναι δυνατόν τέτοια υποκρισία... Και δεν σου μιλάω για τις ειδήσεις τοιυ Στάρ ή την Εσπρέσο. Μιλάω για το αξιοσέβαστο Time magazine!!!! ναι, αλήθεια.

Η ειρωνία είναι ότι ότι με αυτό το τραγικό τέλος ο μακαρίτης εξασφάλισε ότι θα παραμείνει φορ έβα εν έβα ένας σούπερ θρυλικός mega star σαν την Mairilyn, τον James Dean κ την Diana κ τον Elvis. Η τραγική 4άδα έγινε 5άδα πια.

Δεν υπάρχει. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. δεν υπάρχει. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ, δεν υπάρχει πια αγιάτρευτο και πιο βαθύ τραύμα για τον άνθρωπο από το να χάσει την παιδική του ηλικία. τέλος.

Να μία απορία που ποτέ δεν θα καταφέρω να λύσω: Αυτή η Janet ή ο Jermain ή η La Toya, τα αδέλφια του μακαρίτη, όταν έβλεπαν στις τηλεοράσεις τα κουλά νέα κ τις περιπέτειες που μπλεκόταν ο αδελφός τους τα τελευταία χρόνια δεν μπορούσαν να πάρουν το αμάξι κ να πάνε στο σπίτι του να του χτυπήσουν το κουδούνι, να του φτιάξουν μία σοκολάτα/χέμο/οβομαλτίνη, να τον αγκαλιάσουν και να τον ρωτήσουν "τι έχεις βρε αδελφέ μας"; "μπορούμε να κάνουμε κάτι για σένα'; τι να πω... συμπέρασμα - πατρίδα του άθρωπα είναι η οικογένειά του. Χωρίς πατρίδα, στο τέλος την πουτσίζεις.

Βλέπω video με τον Michael να τραγουδά κ να χορεύει σε ηλικία 10 χρονών. Ένα λυγμ μου ανεβαίνει και αναρωτιέμαι. Πόσα εκατομμύρια φορές ευχήθηκε να ήταν ένα παιδί χωρίς δουλειά, stardom και σουξέ; Μπανάλ και κλισέ το ξέρω, αλλά κ πάλι, αφού το νιώθω να μην το πω;

Το αστείο είναι ότι ακόμα και η δική μου η γενιά, που δεν είμαστε νιούδια, δεν έχουμε καταλάβει στο πετσί μας πόσο ΠΟΣΟ ΠΟΣΟ τεράστιος ήταν κάποτε. Λογικό, γιατί εμείς αρχίσαμε να έχουμε συνείδηση της υπάρξής του γύρω στο 89, αρκετά χρόνια μετά την εποχή της μεγάλης του άνθισης. Παρόλα αυτά πέσαμε εντελώς θύματα της ιδιαιτερότητάς του και της γοητείας του.

Νομίζω ότι η επιρροή του θα ξεπεράσει αυτή των Beatles και του Elvis ΜΑΖΙ. Γιατί; Μα διότι η καριέρα του, σε αντίθεση με τους άλλους δύο, είχε μεγάλο στήριγμα την εικόνα. Δεν υπήρχε τηλεόραση όταν μεσουρανούσαν οι άλλοι δύο, αντίθετα ο MJ έκανε την εικόνα μεγάλο όργανο επιτυχίας του. Αυτή είναι που θα τον κάνει είδωλο αξεπέραστο. Τραγικό λίγο, ένας τραγουδιστής να γίνεται θρύλος λόγω της τηλεόρασης, αλλά αληθινό.

Θυμάμαι τα απίστευτα καλά λόγια που έλεγαν κάποτε γι αυτόν άνθρωποι σαν την Λιζ Τέηλορ, τον Κουίνση Τζόυνζ, και πολλούς πολλούς άλλους. Και σκέφτομαι, με αφορμή ότι όλοι αυτοί χάθηκαν όταν ο άθρωπας φλίπαρε: είναι αδύνατον να διατηρήσεις καλή, ή έστω υπαρκτή, σχέση με οποιονδήποτε αν δεν έχεις ισορροπημένη σχέση με τον εαυτό σου.

Αν ποτέ με ρωτούσες θα σου έλεγα ότι δεν είμαι φαν του Michael Jackson. Και όμως, έχω στην δισκοθήκη μου περίπου 10 albums/cd singles/7 inch singles/best of... από αυτό κ μόνο καταλαβαίνεις πόσο επιδραστικός και πελώριος ήταν ο μακαρίτης, όταν ένας "μη-φαν" του είχε τόσα πολλά δικά του πράγματα... χμφ χμφ χμφ χμφ

Η μεταφυσική δύναμη των λέξεων: Το πιο επιτυχημένο άλμπουμ του μακαρίτη ήταν το Thriller. Η ζωή του, για περισσότερα από 15 χρόνια, αποδείχτηκε ένα... Thriller.

Το τι κέφι έχω κάνει με το "don't stop till you get enough" με το "can you feel it" με το "beat it" και με περίπου 21425366647586746355 ακόμα κομμάτια του, απλά δεν χωράει ούτε σε βιβλίο. Για αυτό το κέφι που έχει χαρίσει σε μένα και σε 131244235367777 τρις άθρωπες ο μακαρίτης αξίζει να πάει στον παράδεισο. τέλος.

ας με σταματήσει κάποιος. είμαι ικανός να γράφω μέχρι την δευτέρα παρουσία.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ:
όταν ήμουν μικράκι μικράκι, ένα από τα πιο μυστικά και ανομολόγητα όνειρά μου ήταν κάποτε να καταφέρω να μου κάνει ιδιαίτερα μαθήματα moonwalking και whitegloving (ένας θεός ξέρει τι είναι αυτό, λολ)! Ξες, φανταζόμουν ότι θα γίνω σούπερ διάσημος και έτσι θα συνεργαστούμε σε κάποιο project που θα κάναμε μαζί και θα μου έδειχνε όλα τα σούπερ κουλ μυστικά του. στεναχωριέμαι που ξέρω ότι πια αυτό δεν θα γίνει ποτέ. γαμώτη μου. αρονό. πραγματικά αρονό. σνιφ. λυγμ. κλαψ.

κάθε άνθρωπος αξίζει να ησυχάζει μετά το θάνατό του. για κάποιο επιπόλαιο, star obssesed, κουλό και εντελώς μαλακισμένο λόγo, το ομολογώ, στην συγκεκριμένη περίπτωση του το εύχομαι από τα βάθη της καρδιά μου.

Ελeύθερος τύπος; ...δεν νομίζω!

Το ήξερα, και το ήξερες ότι δεν πάμε καθόλου καλά. Αλλά τόσο πολύ δεν το περίμενα.

Θα μας έλεγα μπανανία, αλλά οι μπανάνες είναι ωραίο φρούτο, οπότε ας μας πω καλλίτερα κάτι άλλο... κάτσε να σκεφτώ κάτι που δεν μου αρέσει... σκεψ σκεψ...

α, το βρήκα, το φραγκόσυκο, το σιχαίνομαι. ας μας πω, λοιπόν, καλλίτερα φραγκοσυκία!

δηλαδή how more κάγκουρας can you go;

Κλείνει που λες ο Ελεύθερος Τύπος. Μάϊστα.

Και γίνεται σε όλα τα μέσα Ο ΘΡΗΝΟΣ κ το ΚΛΑΜΑ κ ο ΚΛΑΥΘΟΣ κ ο ΟΔΥΡΜΟΣ κ ΤΟ ΣΟΥΡΟΜΑΔΗΜΑ, Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ οι ΜΑΝΙΑΤΙΣΣΕΣ μοιρολογίστρες, το ανεπανάληπτο.

Η Ακρόπολη να είχε γκρεμιστεί επειδή έπεσε πάνω μπόηγκ γεμάτο παιδάκια με μεσογειακή αναιμία που σκοτώθηκαν όλα, λιγότερη βαβούρα θα είχαμε!

Το τι ακούστηκε δεν περιγράφεται.

Από το ότι απειλούνται οι θεσμοί (λες και έχουμε κανέναν που να λειτουργεί) μέχρι ότι η φτώχεια στην χώρα θα αυξηθεί...

και από το ότι θα γίνει η καταστροφή του Δράμαλη μέχρι το ότι κινδυνεύει η δημόκρατία μας και "να, να βγες Μαριγκούλα στο μπαλκόνι, περνάει ο στρατός της Ελλάδος φρουρός, περνάει το τάνκ του πραξικοπήματος, μαρή κοίτα τι ωραίο γκομενάκι που είναι αυτός ο καταδρομέας ΑΓΟΡΙ ΕΛΑ ΝΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΧΟΥΝΤΑ ΤΩΡΑ..."

Φρίκαραν οι δημοσιογράφοι επειδή θίχτηκε η συντεχνία... και κοντεύει να γκρεμιστεί η χώρα. και αναρωτιέμαι...

Όταν κλείνουν τόσες κ τόσες επιχειρήσεις που δεν μένουν άνεργοι δημοσιγράφοι, αλλά απλοί ξανθόπουλοι του λαού, γιατί όλοι οι μαλάκες που βγήκαν χτες στους δρόμους δεν διαμαρτύρονται - ή έστω δεν αφιερώνουν ένα τόσο δα μονόστηλο στις εφημερίδες τους;

Ο άνεργος δημοσιογράφος είναι πιο κλαψ λυγμ από τον άνεργο εργάτη; πως και γιατί; ουστ ρε.

Η Αγγελοπούλου αποφάσισε να ρίξει χρήματα στο τύπο για να έχει ένα εργαλείο Lobbying. Δεν της βγήκε.... αυτό τώρα είναι κακό για την δημοκρατία ή μήπως είναι τελικά καλό;

Πότε θα πουν οι δημοσιογράφοι την αλήθεια που μέχρι και εγώ που είμαι εκτός χώρου ήξερα για το σκηνικό που παιζόταν στον Ελεύθερο Τύπο;

Η Αγγελοπούλου έδινε απίστευτους μισθούς για να να μαζέψει τους ανθρώπους που στελέχωσαν το "συγκρότημα" της (σιγά το συγκρότημα - οι Vips είχανε πιο μεγάλη επιτυχία!!!). Όλοι το ξέρουν αυτό...

Που θα πει ότι πολλοί από αυτούς που θα μείνουν τώρα άνεργοι έπαιρναν τριπλάσιους μισθούς από τους συνηθισμένους στην πιάτσα, για να δουλεύουν σε μία επιχείρηση/μέσο που δεν είχε επιτυχία, άρα εν γνώση τους ψιλοροκάνιζαν ένα ήδη κουτσουρεμένο δέντρο...

Επίσης αρκετοί είχαν κάτι συμβόλαια που σε περίπτωση απόλυσης ή έστω και αποχώρησης/παραίτησης παίρνουνε κάτι αποζημιώσεις όχι απλά καραμπινάτες, αλλά ΣΟΥΠΕΡΥΠΕΡ ΚΑΡΑΜΠΙΝΑΤΕΣ κ νααααα με το συμπάθειο.

Τι έγινε; Τους έθιξε το ότι ξαφνικά βρέθηκαν να μην μπορούν να υπονοήσουν στον εργοδότη τους ότι "α, να σου πω, σας παρακαλώ να μου μιλάτε καλλίτερα θα με υποχρεώνατε, αλλιώς θα πάω στην Γιάννα, μου δίνει πιο πολλά";

Εντάξει, σαφώς ισχύει κ η βαριά αλήθεια ότι πολλοί από τους εργαζόμενους του "συγκρότημα Γιάννα" δεν ήταν μουράτα στελέχη με τεράστιους μισθούς - και αυτούς τους συμπονώ, πολύ!

Όμως αυτοί δεν ήταν οι δημοσιογράφοι. Είναι άλλη κατηγορία εργαζομένων, τεχνικοί, καθαριστές, ρεσεψιονύστ, κλπ κλπ. Αυτούς να τους λυπηθώ... Αλλά τους δημοσιγράφους... ε όχι, δεν είμαι πια τόσο μαλάκας! ουστ, λαμογίσκοι!

Και ναι, είναι μαλακία να κλείνει μία μπήζνα. Αλλά από αυτό το σημείο, μέχρι το να γίνεται μαύρος συναγερμός στην χώρα επειδή έκλεισε μία εφημερίδα, και να λέμε "πάει, πάει καταστράφηκε ο κόσμος, η δημοκρατία, το γουάτεβερ" πάει πολύ.

Μετά από αυτά που γίνονται τις τελευταίες μέρες, το φέρετρο που είναι θαμμένη η "έννοια" έλληνας δημοσιογράφος, για κάθε έλληνα πχιοτικό και σκεφτόμενο, μπήκε ακόμα ένα μέτρο πιο βαθιά στο χώμα!

Κρίμα μόνο για τις εξαιρέσεις - που δεν είναι λίγες, αλλά τελικά είναι ανίσχυρες. σνιφ και γι αυτούς.

Γκαντέμης σκατίγερας

κι επειδή μου τα έχετε κάνει με το θέμα "καλοκαίρι" πιο φουσκωτά και από μαλλί Πολίτισσας συζύγου δημάρχου... και τι ωραία θα περάσετε όταν έρθει το καλοκαίρι, και τι τέλειο θα είναι αυτό το καλοκαίρι όταν ξεκινήσει, και πόσα σχέδια έχετε για το καλοκαίρι,και άντε να ξεκινήσει επιτέλους το καλοκαίρι, και "εσύ τι θα κάνεις το καλοκαίρι"...

θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι από σήμερα κιόλα (χωρίς τελικό σίγμα) οι ημέρες αρχίζουν και μικραίνουν μικραίνουν μικραίνουν και σύντομα θα είναι σαν τσουτσούνι κολυμβητή που μπήκε απότομα σε παγωμένη λίμνη...

που θα πει ότι το καλοκαίρι σχεδόν τελείωσε! ΤΕΛΕΙΩΣΕ το καταλαβαίνεις, ή να σου φέρω κάνα μύγδαλο; γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ...

ασταδγιάλα πια, ΑΣΤΑΔΓΙΑΛΑ! που ζούμε όλοι για 4 βδομάδες το χρόνο.... να κάνεις την ζωή σου έτσι ρε που να μη σου χρειάζεται διακοπή... να την κάνεις έτσι που να κυλάει στρωτά και χαλαρά και ήρεμα όπως όταν είσαι στο νησί και περνάς όμορφα... ασταδγιάλα. ΑΣΤΑΔΓΙΑΛΑ

να νιώσω θλίψη ή θυμό; ή απλά να γυρίσω το κεφάλι από την άλλη και να πω "δεν φταίει"...

Είμαι στο ταμείο της Wind στην Σταδίου να πληρώση κινητό και Tellas.

Υπάρχουν 3 γκισέδες (ο γκισές, πληθυντικός "οι γκισέδες"...). Εγώ εξυπηρετούμαι στο μεσαίο. Στο δεξιά μου, που είναι 40 πόντους απόσταση στέκεται ένας κύριος γύρω στα 48φεύγα. Είναι κοντούλης, ατσούμπαλος, με λίγο μπάκα, λίγο λεκάνη, φαλακρός, και κοκκινομούρης. Τον βλέπω καθώς στέκεται δίπλα μου, προφανώς κάτι περιμένει. Φορά λαϊκά ρούχα, μία ριγέ μπλούζα λίγο εμπριμεειδή, και ένα παντελόνι σαν γκλου... πολύ μέσος όρος, αλλά προς τα κάτω.

Καθώς περιμένω να μου χρεώσουν την πιστωτική, εμφανίζεται ένας υπάλληλος του μαγαζιού, 30άρης, κρατώντας μία αγκαλιά από κουτιά με κινητά. "Α" λέω από μέσα μου, "ο κύριος δίπλα μου θα θέλει να πάρει νέα συσκευή". Πράγματι, ο νεαρός υπάλληλος αφήνει τα κουτιά στον πάγκο μπροστά από τον γείτονά μου και αρχίζει να του δείχνει τις συσκευές που του έφερε...

Βγάζει μία Νιόκι από το κουτί, την δείχνει στον πελάτη...

- Α παπαπαπαπαπαπαπαπα. Πάρτη πάρτη! Αυτή είναι κόκκινη... τι να το κάνω το κόκκινο... είναι γυναικείο!!!! τι είμαι; καμμίαααααααα.... (τράβηγμα του ααα για να υποδηλωθεί "υπονοούμενο" ξέρεις τι εννοοώ με το καμία

Σοκ εγώ... δεν το πιστεύω αυτό που ακούω... Καταρχήν φρικάρω με την ορολογία "γυναικείο"!!! και φυσικά φρικάρω με την απίστευτη στάση απέναντι στην "καμμία...".

Καθώς τα επεξεργάζομαι όλα αυτά, ο υπάλληλος (χαράς στο κουράγιο σου αγόρι μου, την ευκή της μάνας και της Βιβής να έχεις) βγάζει άλλο κινητό, που έχει ακόμα πιο ελάχιστα στοιχεία "κόκκινα" από το πρώτο που έδειξε...

(γιατί, ξέχασα να στο πω, τα κόκκινα που έκαναν το κύριο να πέσει σε τράνς, ήταν πραγματικά πολύ λιγά...)

Ο κύριος επιμένει....

- Αχαχαχαχαχαχα! Να πάρω την γυναίκα μου τηλέφωνο, θα της αρέσει αυτή η συσκευή... Όμως εγώ... άμα με δουν με κόκκινο κινητό...

εκεί αποφασίζω να πάρω τον νόμο στα χέρια μου. Γυρίζω και τον κοιτάζω από πάνω μέχρι κάτω, και μάλιστα χωρίς γυαλιά (how more strict can you go???)!. Ελπίζω, μόνο τα Παξινόνια μέσα μου να λειτούργησαν, και να κατάφερα να μεταδώσω στον κύριο πόσο άκυρος είναι και πόσο απίστευτες βλακείες έλεγε... Μάλλον το κατάφερα, διότι μερικά δευτερόλεπτα μετά, είπε κάτι του τύπου "βιάζομαι, ας το αφήσουμε προς το παρόν, θα ξαναπεράσω" και την έκανε...

Και τώρα, έρχεται η λεπτομέρεια που τόση ώρα δεν σου έχω πει... Η φωνή λοιπόν του κυρίου, ήταν πιο gay και από τις ειδήσεις του Star. Μέσα στο σπάσιμο, το τσαλίμη, το αχ και ουχ, το βογκητό, τους αναστεναγμούς, τα λυγμ, τους αμανέδες! Κοντολογίς ο άθρωπας μιλούσε με μία φωνή που δεν πα να είχε το κινητό του Κόναν του Βάρβαρου, Βαρβάρα θα τον φωνάζαν.

Φυσικά (κλασικό πρόβατο) από κείνη την ώρα έχω λιώσει στο σκεψ σκεψ εντατίκ:

Προφανώς ο άνθρωπος, λόγω φωνής ή επειδή είναι, ίσως ίσως, gay έχει αυτό το attitude διαχωρισμού κινητών (!!!!!) σε αντρικά και γυναικεία... Το ξέρεις το κλασικό "όποιος έχει την μύγα μυγιάζεται"! Άρα από την μία τον "συμπονώ" λίγο - με έναν σουηδικό, λίγο ψυχρό τρόπο... το να ρεζιλεύεις εκείνο που ζηλεύεις είναι μηχανισμός επιβίωσης, ένας τρόπος να αποσυμπιέζεσαι, να ξεσπάς...και είναι και δύσκολο. Άρα, ο άθρωπας αυτός, υποφέρει και με τίποτε δεν θα ήθελα να είμαι στην θέση του! με τίποτε...

Φαντάσου, επιπλέον, να μην υπήρχε η δυνατότητα ούτε να είσαι η φύση σου, αλλά ούτε και να κοροϊδεύεις όσοι είναι η φύση τους!! θα είχαμε φονικά και απίστευτη βία και κακό... οπότε, από μία άποψη, προκειμένου να σαλτάρει και να σκοτώσει κανέναν που φοράει κόκκινη μπλούζα, ε ας τον βρίζει για αυτό...

Αλλά από την άλλη... για κάτσε ρε φίλε, που ζεις; Πες ότι έχεις αδελφίστικη φωνή, ή ότι, ακόμα ακόμα, είσαι gay... και τι έγινε; θα σε σκοτώσει κανείς; σιγά πια! και μην μου πεις ότι "φοβάσαι" γιατί δεν το δέχομαι! Άνοιξε κάνα βιβλίο, απέκτησε λίγη γνώση και καλλιέργεια, κάνε ότι είναι απαραίτητο για να "ανοίξεις" λίγο τον εαυτό σου. και αν δεν ξέρεις τι να κάνεις, πάρε τηλέφωνο στην ΑΔΕΛΦΗ (Ακτιβιστές Δημόσιας Ενίσχυσης Λούγκρας Φης Ηλίθιας), την γραμμή στήριξης ελληνίδας ντουλαπίστριας! εγώ θα στα λέω όλα;

επίσης... ποιος σου δίνει το δικαίωμα να λες εις επήκοον όλων σε δημόσια χώρο αυτές τις μαλακίες; που ξέρεις τι και ποιος είμαι εγώ που είμα δίπλα σου! άμα μου κάνεις τραύμα; άμα μου κάνεις νεύρα και σε σπάσω στο ξύλο; γκρ γκρ γκρ γκρ...

Και για φαντάσου ο άθρωπας αυτός να έχεις παιδιά, αγόρια μάλιστα!! και ίσως ένα από αυτά να είναι Ομοφυλοφιλάκι!!! ΟΜΗΤΖΗ!!! ούτε που θέλω να σκεφτώ τι θα ζει το κακόμοιρο το παιδάκι, να έχει πατέρα που θεωρεί ότι το κόκκινο είναι "γυναικείο". έλεος. έλεος.

έλεος. ένα λογαριασμό πήγα να πληρώσω κι έπαθα σύγχιση. άλλη φορά θα κάνω πάγια εντολή για εξόφληση μέσω κάρτας.

Ωδή στην χαρά (πως λέμε "χαζό παιδί, χαρά γεμάτο")

Πολύ χαίρομαι που ξαφνικά η ελληνική κοινωνία, και ειδικότερα η μπλογκόσφαιρα, που υποτίθεται ότι είμαστε και κάπως πιο κωλοπέτσες...

ανακάλυψε, με αφορμή τα ρεπορτάζ για την συνάντηση Ερντογάν και Καραμανλή, που δεν έγινε ποτέ, ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας...

όπου Δανιμαρκία βάλε "τα MME". k όπου σάπιο, βάλε "ενημέρωση φάστ φούντ".

Και έρχομαι και κάνω την ρητορική ερώτηση:

Όλα τα υπόλοιπα, οι κατασκευές πανικών, η επιπόλαια ενημέρωση, η εξυπηρέτηση συμφερόντων, η απόλυτη έλλειψη ανεξαρτησίας από οικονομικούς παράγοντες, η στήριξη ημετέρων, η θυσία και απόκρυψη της αλήθειας για να μην θιχτεί ένας πιθανός διαφημιζόμενος που θα δώσει λεφτά για να διαφημιστεί στο μαγαζάκι... και πολλά ακόμα που θέλουμε 3 μπλόγκ για να τα γράφουμε, δεν είχαν υποπέσει στην αντίληψή σας τόσο καιρό;

τώρα καταλάβατε ότι κάτι κολασμένο έρχεται προς τα εδώ;

άντε βρε, συχαρητήρια, σύντομα εύχομαι να ανακαλύψετε και ότι οι πολυεθνικές ενδιαφέρονται κυρίως για το συμφέρον τους. Και αφού είστε σε μουντ ανακαλύψεων, ε άντε, ανακαλύψτε επιτέλους και τον τροχό...

λολ, δηλαδή έλεος.


ξύπνα ωραία κοιμωμένη.

Πάει χάλασε ο κόσμος

(πενιά, πενιά, πενιά και μετά αχ χελιδόνι μουουουουουουου πως να πετάξεις σε αυτόν τον μαύρο τον ουρανόοοοοοο πενιά ξανά μανά)

μόλις συνειδητοποίησα με ανείπωτη φρίκη και θλιψ θλίψ εντατίκ ότι αυτήν την εβδομάδα, από την προηγούμενη Κυριακή δηλαδή μέχρι σήμερα, έχω κάνει μόνο 4 πόστ!

ΟΜΗΤΖΗ!!!! ΟΜΗΤΖΗ!!!! ΟΜΗΤΖΗ!

εγώ, ΕΓΩ, ΕΓΩ, που ξεκίναγα να ποστάρω και αναπαμό δεν είχα, που με παίρνανε από το blogger τηλέφωνο να με ρωτήσουν που να στείλουν τον λογαριασμό με τα νοσήλεια για υπερκόπωση του υπεύθυνου τσεκαρίσματος νέων πόστ το πρόβατο, που έκανα ποστ με τις πιο ασήμαντες αφορμές (πιχι επειδή άνοιξα το ψυγείο)... έχω φτάσει στο σημείο να κάνω 4 ποστ τη βδομάδα...

ΛΥΓΜ!

ΣΝΙΦ!

το χειρότερο, δε, είναι ότι από τα 4 ποούστ τα 2 είναι... ΟΜΗΤΖΗ... είναι ΟΜΗΤΖΗ... με VIDEO!!!!! ΕΓΩ, ΕΓΩ, ΕΓΩ να έχω 2 πόστ με βίντεο σε μία βδομάδα με 4 πόστ... ε, λοιπόν, πάει, χάλασε ο κόσμος... χάλασε.

και αναρωτιέμαι σκεψ σκεψ εντατίκ... τι συμβαίνει; τι γιούνεται;

ΓΙΑΤΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ;

μήπως βαρέθηκα; η αλήθεια είναι ότι μετά από 4 χρόνια, πολλές ιδέες που έχω για ποστ δεν με ιντριγκάρουν να κάτσω να τις υλοποιήσω, είτε επειδή έχω κανακάνει κάτι παρόμοιο παλιάαααααα είτε επειδή μοιάζουν με κάτι άλλο που γενικά έχει ξαναγίνει. ΓΚΡ ΓΚΡ ΓΚΡ. Όμως... α χαβ του σνάπ άουτοβήτ γιατί... γιατί ούτως ή άλλως, το blog είναι το πλαίσιο, τα πόστ είναι το ουσιαστικό πράγμα, άμα βαρεθείς να μπλογκάρεις, απλά άλλαξε το θέμα και την κωδικοποίηση των ποστ σου και θα ξεβαρεθείς... αυτό όμως θέλει δουλειά, πως θα κάνεις reinvent γιασέλφ; χμφ χμφ χμφ... Για πάρε μου Μετζένα στο τηλέφωνο... χμφ χμφ χμφ

ακόμα.... μήπως θέλω να το κλείσω; (ξαφνικά, όλη η γη κρατά την ανάσα της περιμένοντας την απάντηση... τρεμ τρεμ εντατίκ...) ΣΕΗ ΧΟΥΌΤ ΜΠΗΤΣ; άρ γιου νάτς; δεν έχω καλλίτερη ασχολία, δεν έχω καλλίτερο τρόπο να προπονώ μυαλί, μαλλί και γυαλί (όπου "γυαλί" βλέπε οπτική γωνία, όπου "μαλλί" βλέπε στάση προς τον κόσμο και τα γύρω μου πράγματα). Όμως, για να μου τα κάνει αυτά το πρόβατο, χρειάζεται να μην το βαριέμαι, άρα που καταλήγουμε... reinvention πάλι. χμφ χμφ χμφ...

Μία άλλη παράμετρος που θέλω να καταθέσω, και που αισθάνομαι ότι έχει σχέση με το ότι το έχω λίγο ρίξει στον κόκ το όλο θήγκ, είναι ότι ξαφνικά αρχίζει και μου φαίνεται πόσο δουλειά έχει όλο αυτό.... Μέτρα: βρες ιδέα για ποστ, κάτσε γράφτο, κάτσε εντίταρέ το (μπράβο, ωραία ελληνικά, συγχ) κάτσε ψάξε φωτό, κάτσε μετά απάντα σε σχόλια... δεν είναι λίγο, όταν θες να κάνεις 2 πόουστ την μέρα, που για μένα είναι το μίνιμουν ενός ζωντανού κ ηλεκτρισμένου μπλόγκ...

Επίσης, κάτι άλλο που με "πιέζει" είναι ότι έχω φτάσει πια στο σημείο, μετά από 4 χρόνια με φιλτράρισμα της πραγματικότητας με το φίλτρο "αυτό που μου συμβαίνει ΤΩΡΑ, μπορεί να γίνει ποστ άραγε;", που όλοι οι μλόγκερζ το κάνουμε... ε δεν μπορώ ρε παιδάκι μου, θέλω να το απενεργοποιώ και πότε πότε! Ε, και όταν το απενεργοποιείς, μετά δεν έχεις υλικό!!! γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ....

Επίσης, άλλοι παράγοντες που σίγουρα έχουν να κάνουν με τα λιγότερα ποστ, ή καλλίτερα με την λιγότερη όρεξη για ποστ, είναι όταν πια πλησιάζεις τα 36 και έχεις μία κάποια υπευθυνότητα απέναντι στην ζωή και την δουλειά σου .... ε, για να καταφέρεις να κάνεις deliver πράγματα λες από μέσα σου σκεψ σκεψ εντατίκ "ας μην κάνω τώρα ποστ, ας κρατήσω λίγο το μυαλό μου ξεκούραστο για να μπορέσω αύριο να σκεφτώ διαφήμιση για σερβιέτες που έχουν όχι απλά φτερά αλλά και πούπουλοα και μία γερακίνα ολάκερη".

Και ακόμα, ένας άλλος λόγος μικρότερης συχνότητας ποσταρίσματος είναι ότι αν θες να μην "χαντακώσεις" τα καλοδουλεμένα σου ποστ, καλό είναι να τα αφήσεις πάνω και πρώτα στο μπλόγκ σου μερικές μερούλες. Αυτό εγώ το κάνω συνειδητά. Ειδικά τον τελευταίο καιρό που διαπιστώνω ότι αποκτώ μία άλλη επαφή με το γράψιμο, τα γραπτά μου μου φαίνονται πιο "με αρχή, μέση, στηθάκι και τέλος" και είναι και πιο entertainment... ε καμία φορά τα αφήνω και 3 και 4 και 5 μέρες - χωρίς να ανεβάσω άλλο. Όμως αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να βγαίνω λίγο από το μεντάλιτη του να γράφεις και να παράγεις... αλλά μήπως δεν είναι καλλίτερο ένα ζουμεριάρικο ποστ ανά τριήμερο αντί για 10 ποστ με λινγκζ και φωτογραφίες διασήμων και βίντεος την μέρα; (φωνή συνείδησης μπλογκικής: ναι είναι... τότε εσύ χαζέ γιατί είχες το 50 των πόστ σου της προηγούμενης βδομάδας με βίντεα;).

αχ σκεψ σκεψ σκεψ εντατίκ... αχ προβληματίζμ εντατίκ...

τίποτε. νομίζω ότι πια το μπλόγκ έχασε για μένα το "ανέβασε ότι σου γουσταίρνει στο κεφάλι"-ness φάκτορ που είχε μέχρι κάποτες... και τώρα πρέπει να κάνω reinvent! όχι ρε πούστη μου, και άλλη δουλειά για αυτή την βδομάδα. γαμώ το φελεξ μου γαμώ.

να σου πω ρε σέξυ βγιούερ... εσύ πως το βλέπεις όλο αυτό; τι σκέψεις έχεις για το προβατάκι σου; αν σου ζήταγα, με αφορμή όλο αυτό το προβληματισμό, να μου κάνεις δώρο μία σκέψη για να με βοηθήσεις να το πάω παρακάτω το πρόβατο, τι σκέψη θα μου έλεγες; ξηγήσου σέξυκα πληζ... θέεεεεγκζ!