θα μπορούσες να το πεις και αλληγορικό

Φτάνω λοιπόν σήμερα το πρωί στην δουλειά, κ αν κ οι περισσότεροι αδειούχοι έχουν επιστρέψει, βρίσκω μία πολύ ωραία θέση να παρκάρω.

Όχι μεγάλη από αυτές που χωράνε φορτηγά μετακόμισης, την ήθελε, δηλαδή, την μανούβρα της, αλλά ήταν άνετη, σε ωραίο, σκιερό σημείο, κ σχετικά κοντά στο γραφείο για να μην περπατήσω πολύ... ό,τι πρέπει.

Έβγαλα αλάρμ, περίμενα να περάσουν τα αυτοκίνητα πίσω μου κ ξεκίνησα τις μανούβρες για το παρκάρισμα.

Πίσω διαγώνια, ίσιωμα τιμόνι, λίγο μπροστά, πίσω, λίγο μπροστά... το φέρνω ίσιο, κ διαπιστώνω ότι δεν το έχω χώσει καλά στον διαθέσιμο χώρο. Νταμ!

Το ξεπαρκάρω, ξαναπιάνω τις μανούβρες, πίσω διαγώνια, ίσιωμα τιμόνι, λίγο μπροστά, πίσω κλπ κλπ κλπ.

Γαμώτο! Πάλι! Είμαι ξανά στην ίδια θέση, σε σχέση με το μπροστινό κ το πίσω αυτοκίνητο, που ήμουν κ στην προηγούμενη απόπειρα παρκαρίσματος. Όχι καλή θέση, όχι καλή.

Εκνευρίζομαι, τι έχω πάθει κ δεν μπορώ να παρκάρω σωστά; "Ξανά", λέω, "θα το βάλω τέλεια"!

Ξεπαρκάρω, μελετάω λίγο να βρω μία καλλίτερη θέση εκκίνησης παρκαρίσματος κ ξανά, πιάνω τις προσπάθειες. Διαγώνια πίσω, ίσιωμα, λίγο μπροστά, στρίψιμο τιμόνι, μπλα μπλα μπλα.

Τζίφος. Πάλι τα ίδια, πάλι είμαι στραβά σε σχέση με τα δύο αυτοκίνητα μπροστά κ πίσω μου.

Τα έχω πάρει. Βγάζω την ζώνη ασφαλείας, πετάγομαι έξαλλος από το αυτοκίνητο....

Και βλέπω ότι, ναι, σε σχέση με τα δύο αυτοκίνητα είμαι κουλά παρκαρισμένος, αλλά σε σχέση με το πεζοδρόμιο είμαι άψογος. Η απόσταση του αυτοκινήτου από αυτό είναι 3 πόντους, άγοψος σου λέω! έχω παρκάρει τέλεια, λες κ είμαι δάσκαλος οδήγησης. Όπως καλά πάρκαρα κ την πρώτη φορά, αλλά κ την δεύτερη.

Τζάμπα τα νεύρα, τζάμπα η ταραχή, τζάμπα οι τρεις απόπειρες να παρκάρω. Η πρώτη έφτανε.

... ... ... ... ....

κ στην ζωή πολλές φορές, έχεις παρκάρει τέλεια, αλλά δεν το ξέρεις. Κ στην προσπάθεια να φτάσεις την τελειότητα (που την έχεις όμως, αλλά δεν την βλέπεις) κουράζεις τον εαυτό σου κ τον πονάς χωρίς λόγο.

Και καμία φορά, πονάς κ τους άλλους.

Ο κόσμος έχει αρχίσει κ γίνεται περισσότερο gay από όσο αντέχω

στο "πολυαναμενόμενο" τραγούδι - ντουέτο του Robbie Williams με τον Gary Barlow (τον παλιό του φίλο από τους take that με τον οποίο κάποτε είχαν μεγάλους καυγάδες κ τα βρήκανε για να βγάλουνε κανένα φράγκο) το video είναι τύπου Brokeback Mountain. Ξέρεις, gay καουγκέηδες. Κανονικά όμως. Εντελώς gay. Πως να στο πω ρε παιδί μου, καμακώνουν κ ζαχαρώνουν ο ένας τον άλλο, χύμα. η σκηνή που χορεύουν με τις γυναίκες τους είναι σχεδόν σοκαριστική....

Robbie Williams and Gary Barlow - Shame
Εν τω μεταξύ προχτές είχαμε βγει με κάτι φίλους στο Γκάζι κ καθόμασταν κ χαζεύαμε τα ζευγαράκια που περνούσαν κ τα αγόρια περπατάγανε δίπλα στις κοπελιές τους με το στιλ που περπατά η Σαμάνθα δίπλα στην Καρή από το Σεξεδεσέρε. Κρατιόσαντε χεράκι χεράκι κανονικά, αλλά η τσαχπινιά, τσαχπινιά... Να μην μιλήσω για τις αποτριχώσεις κ τα παστέλ βερμουδίνο κ τις παντόφλες με χρυσές λεπτομέρειες!

Αμ το άλλο; που πήρα να χαζέψω το αμερικάνικο GQ κ η μόδα που είχε μέσα ήταν πιο gay κ από την μπουτίκ του Κωστέτσου; Αντρικό περιοδικό σου λέει μετά.... Αφού γελάγαμε με κάτι φίλους ότι το επόμενο τεύχος του περιοδικού θα δίνει δώρο ένα ζευγάρι βυζιά για να κάνει την μετάβαση ο σύγχρονος άνδρας με ευκολία κ πρακτικότητα. Κ πρόσεξε, μιλάμε για το Αμερικάνικο edition, φαντάσου να άνοιγα το Εγγλέζικο η (Θεός Φυλάξοι!!!!) το Ιταλικά GQ. Σαν να διαβάζω το Seventeen ένα πράγμα.

συμπέρασμα: αυτό τώρα που πολύ σύντομα το να είσαι str8 θα είναι το νέο gay, πως το διαχειρίζεσαι, μου λες;

Ιστορία σε 9 λέξεις (Κ δύο αποσιωπητικά)

"Πάμε μαζί" ούρλιαζε η μητέρα κοπανώντας το λευκό φέρετρο

με μία ανάσα

Σήμερα μπήκα στο Igoogle, όπου έχω υποτίθεται μαζεμένα σε μία σελίδα όλα τα sites που θέλω να επισκέπτομαι κ να παρακολουθώ, λιγότερο ή περισσότερο συχνά. είναι ό,τι μπορείς να φανταστείς, ειδησεογραφικά, σχετικά με την διαφήμιση, με news entertainment, για βιβλία, για gossip κ άλλα διάφορα... Όπου αν θέλω να είμαι ειλικρινής πρόκεται για μία υπερφόρτωση ερεθισμάτων κ πληροφοριών που αναρωτιέμαι αν έχει νόημα να τις παρακολουθώ κ να τις γνωρίζω. Κ σίγουρα πρακτικά είναι αδύνατο να τις παρακολουθώ όλες, αλλά κ να τις επεξεργαστώ, τόσο πολλές που είναι κ με τόση συχνότητα που ανανεώνονται.

Πρόσθεσε, δε, σε αυτήν την υπερπληθώρα "ενημέρωσης" κ τα εκατοντάδες blogs που έχω στο reader μου, βάλε κ το facebook, γάμησέ τα, όλη μέρα να είσαι μπροστά σε ένα κουμπγιούτερ δεν τα προλαβαίνεις όλα, εν δάτς έη φάκτ! {κ όλα αυτά που σου λέω δεν είναι άμεσα σχετικά με εργασία, είναι, ας τα πούμε, εξωσχολικά... φαντάσου να προσθέσεις κ τα της δουλειάς}

κ σκεφτόμουν μετά το εξής... Πώς παλιά λίγοι ήταν εκείνοι που κατάφερναν να ξεχωρίσουν με το έργο τους γιατί πολύ απλά ήταν οι εξαιρετικοί που είχαν την δυνατότητα/αρχίδια/τσαγανό/ να αψηφήσουν την αγωνία για την καθημερινή επιβίωση που κρατούσε "δεμένους" τους "συνηθισμένους" ανθρώπους;

ε, κ σήμερα, με τόση πληροφορία κ ευκολία στην αναζήτηση κ την εύρεση, κ με τον συνεχόμενο ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟ ερεθισμάτων κ εικόνων κ εμπειριών... οι πραγματικά ξεχωριστοί άνθρωποι είναι εκείνοι που στέκονται δυνατοί όχι απέναντι στον αγώνα για την επιβίωση όπως οι παλιοί, αλλά που κλείνουν απ' έξω την υπερβολική ενημέρωση, την υπερπληροφόρηση κ τις πολλές συνάφειες, που θα έλεγε κ ο ποιητής.

που θα πει ότι θες διπλή δύναμη, όχι μόνο να είσαι ταλαντούχος κ προικισμένος κ εργατικός αλλά κ να έχεις κ το κουράγιο να αντισταθείς.

έτσι απλά μία σκέψη, με μία ανάσα. (κ ναι, τώρα πάω να χαϊδεψω την γάτα μου στην παλιά γαλλική μπερζέρα κ να διαβάσω δημουλά κ να πλέξω κάλυμα για τα αυτιά για το χειμώνα με σχέδια λαχούρι, φεστιβάλ παλιομοδιτικίλας)

αιώνια δουλάκια της Google

το πήρες χαμπάρι αυτό;

λοιπόν....

Πως περιμένεις να σε αγαπήσει για αυτό που είσαι, όταν αποφασίζεις να κρύβεις αυτό που πραγματικά είσαι (κ προτιμάς να προβάλλεις ένα μόνο κομμάτι του);

Άμα δεν πας όπως είσαι, δεν θα έλθει κανένας να σε συναντήσει.

πήγαινε όπως είσαι, πήγαινε, πήγαινε. όπως είσαι. κ η αλήθεια σου θα κάνει την δουλειά της.

Τι μας λέει για τους εαυτούς μας το τελευταίο βήντηόου κληπ του Μι-Χάλι

1 - Ζούμε σε σπίτια της δεκαετίας του 60, όπου η μαμά φορά φορέματα Μαίρη Λίντα ο μπαμπάς κοστούμια γκρι κ τα Σαββατοκύριακα πάνε για κουμ καν κ μας αφήνουν μόνους εμάς τα παιδιά να κάνουμε τρέλες

2 - ...επίσης, η μαμά έχει μία καλλίτερη φίλη η οποία της δίνει συμβουλές για να της δώσει σημασία ο μπαμπάς, με το να τον κάνει να ζηλέψει (θα βάλει μία τρίχα από μούσι στο φόρεμά της)

3 - Τα 25χρονα have a blast να παίζουν με φουσκάλες palmolive, αυτό τα τρελαίνει

4 - Ποτήρια δεν έχΟμε, σε κάθε σαλόνι κ ένας ψύκτης, σε κάθε γειτονιά κ ένα αυτόματο μηχάνημα νερού

5 - Η Κριστίνα Ρίτση ξέπεσε κ μετά το Adams Family κ το Sleepy Hollow ζει ανάμεσά μας

6 - Τα 25χρονα όταν κουραστούν από το απίστευτο κέφι του να κάνουν φουσκάλες πάλμοληβ πετάνε πιτσιλίδια...

7 - ...με διαστημικά νεροπίστολα που ρίχνουν δέσμη νερού τόσο δυνατή ώστε πετάει κατάχαμα κάτω κ μία Hipster περίπου 40 κιλά

8 - Τα μπαλάκια του Πιγκ Πογκ στην ελλάδα παθαίνουν μία περίεργη αρρώστια, πρήζονται, κιτρινίζουν κ βγάζουν χαμογελάκια

9 - Οι πιο αλήτες από εμάς πετάμε βιοχλαπάτσες στους φίλους μας, τα καθίκια, οι τέντημπόηδες, αντί να παίζουμε απλό μπουγέλο

10 - Οι σοφέρ, όπως παλιά στην Νότια Καρολίνα, είναι νέγροι, αλλά τουλάχιστον επειδή "Ελλάδα χώρα του φωτός κ της δημοκρατίας κ της ισότητας κ επιτέλους επιστροφή των Ελγινίων", έχουν το δικαίωμα να αφήνουν το μαλλί πατροπαράδοτη παραδοσιακή κογκολέζικη αφάνα - αρκεί να φοράνε καπελίνο μην πέσει τρίχα στην πισίνα

11 - Τα μαγιό είναι όλα tailor maid με ύφασμα αγορασμένο Χυτήρογλου Στοκ Σέντα Καπνικαρέας 3 στάση μετρό μοναστηράκι.

12 - Γενικά στην Ελλάδα, έχουμε μεγάλη παράδοση στο μπουγέλο, το παίζουμε με όλους τους τρόπους, με μπαλόνια με νεροπίστολα με όλα τα τελευταία επιτεύγματα της τεχνολογίας (κ οι αλήτες με βιοχλαπάτσα)

εννοείται ότι άμα θες συμπληρώνεις, δες το ως μία εξυπηρέτηση στον ανθρωπολόγο/ιστορικό του μέλλοντος.

(Βέβαια, όχι πες μου, πόσο αχάριστος είμαι, αντί να ευγνωμονώ τον σκηνοθέτη που τουλάχιστον μας γλύτωσε από την φάτσα του Μι-Χάλι εγώ κάθομαι κ κάνω γκρίνια.)

για ακόμα περισσότερη αγάπη προς τον Μι-Χάλι, κοίτα εδώ.

Η συνέχεια στην διαφήμιση της Heineken

(Πρόσεξε τις λεπτομέρειες...)

Βιβλία του καλοκαιριού

Πρόβατο πχιότητας κ κουλτούρας κ πολιτισμού κ να τα βιβλία που με συνόδευσαν αυτό το καλοκαίρι:

"Ο αγαπημένος μαθηματικός τύπους του καθηγητή"
Όπου Γιαπωνέζα δούλα σλασ Μαρούσκα ("οικιακή βοηθός" για τους πολίτικαλη κορέκτ εκεί έξω) πιάνει δουλειά στο σπίτι 60χρονου καθηγητή μαθηματικών που, μετά από αυτοκινητιστικό ατύχημα, έχει δυνατότητα να θυμάμαι μόνο τα τελευταία 80 λεπτά της ζωής του (καθώς κ όλα όσα συνέβησαν πριν το ατύχημα). Το βιβλίο το διηγείται η δουλάρα, η οποία περιγράφει τη σχέση της με τον Καθηγητή, το πως της μαθαίνει να αγαπά τα υψηλά μαθηματικά κ τους αριθμούς, τις καθημερινές ιδιαιτερότητες του να συνυπάρχεις με κάποιον που θυμάται μόνο τα τελευταία 80 λεπτά. Κάποια στιγμή στο κάδρο μπαίνει κ ο γιος της Μαρούσκας_Σαν τον οποίο ο καθηγητής αγαπά πολύ πολύ πολύ, αλλά εκεί τα πράγματα μπερδεύονται.... κ έπεται συνέχεια.

Συμπαθητικό βιβλίο, αρχίζει ωραία, τελειώνει λιγότερο ωραία όμως, δεν είναι σπουδαίο, αλλά είναι πολύ ενδιαφέρον - κ εξαιρετικά ευκολοδιάβαστο. Στα συν του ότι έχει αναφορές στην επιστήμη των μαθηματικών που σου εξηγούν υψηλές κ δύσκολες έννοιες με πολύ μπλέντερ μιλούπα τρόπο, καθώς κ η μετάφραση. στα πλην ότι δεν έχει καθόλου σεξ, κ ότι είναι βιβλίο που περιγράφει μία ιδιαίτερη κατάσταση, όχι ένα ιδιαίτερο γεγονός. (προσπαθώ να πω ότι είναι Under-plotted; ίσως). Πόρισμα: το χάρηκα, αλλά δεν τρελάθηκα. Παμ Παρακάτ:

"My Father's Tears and Other Stories"
αυτή η συλλογή διηγημάτων του John Updike κ αν ήταν under-plotted. αλλά.... αλλά.... αχ, αχ, τι μεγάλο ταλέντο είναι να μπορείς να μεταδίδεις βαθιά μέσα σε κάποιον άνθρωπο ακόμα κ τα πιο ξένα σε αυτόν πράγματα.

Δεν ξέρω τι να πρωτογράψω για αυτό το βιβλίο. Οπότε θα γράψω δύο, ένα εκλογικευμένο κ ένα παράλογο.

Ένα - Με το διάβασμά του ανακάλυψα ένας κόσμο που δεν ήξερα πως υπήρχε, σαν να έκανα ένα επιπλέον μακρυνό ταξίδι αυτό το καλοκαίρι.

Δύο - Μερικές φορές οι προτάσεις που κλείνουν , ας πούμε, μία παράγραφο, ή και την ανοίγουν, μπορούν να σου ραγίσουν την καρδιά. κ εσύ, να είσαι ξαπλωμένος στην ξαπλώστα κάτω από την ομπρέλα κ να σε πιάνει ένα πράγμα να θες να ακουμπήσεις το χαρτί που είναι γραμμένη η πρόταση αυτή, στο στήθος, να αγγίξει, το χαρτί με την πρόταση, τις τριχούλες κ το δέρμα στο στήθος, να πλησιάσει την καρδιά σου όσο γίνεται.... χμφ χμφ χμφ χμφ χμφ

ε τι άλλο να γράψω πια; μεγάλος ο John. ΒΓΕΣ. ΤΩΡΑ. Κ. ΑΓΟΡΑΣΕ. ΑΥΤΟ. ΤΟ. ΒΙΒΛΙΟ. ΤΩΡΑ. ΛΑΗΚ. ΝΑΟΥ.

Νέξτ:

Γιωργός Αλκαίος - ΟΠΑ, η επίσημη βιογραφία
(σόρη δεν βρήκα το εξώφυλλο οπότε βάζω φωτό του Γιώργου).
Αγόρασα την βιογραφία του Αλκαίου σε ένα παζάρι στο Μαρόκο, η γριά που μου το πούλησε το βιβλίο μου είπε ότι δεν θα το μετανιώσω.... Οφείλω να ομολογήσω ότι εξεπλάγην. Στο τετράτομο έργο, ο αναγνώστης διαβάζει για την ζωή του μεγάλου μας δημιουργού/καλλιτέχνη. Ο πρώτος τόμος "τα χρόνια νωρίς" (the early years) μαθαίνουμε για τα πρώτα χρόνια, όταν ακόμη ο Γιώργης ήταν ένα απλό τραγουδιστάκι χωρίς να έχει κάνει σουξέ ακόμα. Στον δεύτερο "η επιτυχία" μαθαίνουμε για την επιτυχία του Αλκαίου, πως έγραψε τα μαρμάρινα φιλιά, το συρματόπλεγμα κ άλλα κλασικά χητ του διαχρονικού τραγουδιού, πως τον κυνηγούσαν οι γκόμενες κ.ο.κ. Ο τρίτος τόμος "η μοναξά του καλλιτέχνη" διηγείται τα δύσκολα χρόνια της μη επιτυχίας, της αλλαγής δισκογραφικής κ που πάχυνε από τα μπουτάκια κοτόπουλο. Τέλος, το "OPA", ο τέταρτος τόμος, είναι μια λεπτομερής περιγραφή της επιστροφής στο στάρντομ - πως πήγε γιουροβίζιον, τι έγινε εκείνη τη βραδιά, πως του ήλθε η έμπνευση για το μοναδικό τραγούδι αυτό, ποια είναι τα μελλοντικά του σχέδια (ένα θα σου πω, η Lady Gaga παρακαλά για ντουέτο, θέλει αυτή, o Γιώργος Αλκαίος κ η Χριστιάννα να κάνουν μαζί ντουέτο οι τρεις τους).

Κάθε τόμος της βιογραφίας έχει πλούσιο φωτογραφικό υλικό, βιβλιογραφία, στίχους τραγουδιών, παρτιτούρες, οδηγίες πως να χορεύεις τις χορογραφίες των video clip του Γιώργου παρέα με τα φιλαράκια σου, κ πολλές ακόμα μοναδικές εκπλήξεις. Προλογίζει ο Θάνος Μικρούτσικος. να το πάρεις το βιβλίο, ειδικά αν το βρεις, τραστ μη θα είναι το απόλυτο κωλέκτωρζ άητεμ.

Οι άνθρωποι του Μιλένιουμ
Ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου, ο Μπάλαρντ έχει γράψει παλιά κ την "Αυτοκρατορία του Ηλίου", αλλά κ το Crash που το έκανε ταινία ο Κρόνεμπεργκ. Στους ανθρώπους του Μιλένιουμ διηγείται μία επανάσταση της αστικής τάξης στο Λονδίνο των αρχών του 2000. Είναι επιστημονική σλασ πολιτική φαντασία, έξυπνη, πολιτικοποιημένη, πειραγμένη... αλλά κ λίγο υπερβολικά διδακτική, αρονό αρήλη ρονό. Δεν τρελάθηκα, αλλά κ δεν βαρέθηκα, αρονό (ξανά μανά) αρήλη ρονό. Θα ξαναδιάβαζα βιβλίο του, αλλά τη χαρά του Updike, μόνο με τον Updike την πήρα, πως να στο πω... θα μου πεις, έτσι είναι η ζωή, υπάρχουν σπάνιες στιγμές βαθιάς ευτυχίας κ απόλαυσης κ το υπόλοιπο είναι στην καλλίτερη περίπτωση χλιαρό, κ στην χειρότερη τόσο άσχημο όσο τραγική μπορεί να είναι η ζωή του ανθρώπου.... χμφ χμφ χμφ. Πάντως ο ήρωας του βιβλίου είναι από τους πιο συμπαθητικούς χαρακτήρες που έχω συναντήσει τα τελευταία χρόνια σε βιβλίο, έξυπνος, χιουμορίστας, ακομπλεξάριστος κ γενικά θα ήθελα να τον είχα φίλο.

Τελειώνουμε, σκάσε.

Εδώ κ μερικές μέρες, διαβάζω αυτό:

το Changing Planes είναι μία συλλογή sci-fi ιστοριών της ΑΓΑΠΗΜΕΝΗΣ μου Ursula K. Le Guin. Διαβάζω μία ιστορία κάθε βράδυ (ok ok, μη βαράς, ομολογώ, λέω ψέμματα, δεν καταφέρνω να αυτοπειθαρχήσω κ διαβάζω κ δεύτερη, με πιάνει βιβλιολαιμαργία, αν κ νυστάζω...) κ αισθάνομαι σαν να είμαι μικρό παιδάκι που κλαίει κ έρχεται η μαμά του να το παρηγορήσει κ να το καθησυχάσει ότι υπάρχει αγάπη κ φροντίδα σε αυτόν τον κόσμο, δεν είναι μόνο του το παιδάκι, δεν είναι μόνο του, δεν είναι, δεν είναι. κ αυτό την πιστεύει, σταματά να κλαίει κ κοιμάται ήσυχο.

PS - θυμάσαι που είχαμε διαγωνισμό σουπιέρα γιαγιάς με δώρο βιβλία; ε, όπου να ναι θα γενεί η κλήρωση, είμαι γουρούνι, το ξέρω άργησα αλλά καλοκαίρι γαρ κ πολύ φούρφουρο με την μετακόμιση κ όλα! σόρη

αραχνοφοβία

ουάν:

του:

Μπρρρρρρρρρρρ (υγ - να μην σκοτώνεις τις αράχνες, είναι γούρι στο σπίτι!)