Επιτέλους, πχιότητα στον λαό. Και τέχνη

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 21 Ιούνη μία εξαιρετική πρωτοβουλία της υποδιεύθυνσης Κουλών Ιδεών του Σύμπαντος, κατά την οποία οι ανυποψίαστοι επιβάτες του Μετρό είχαν την μεγάλη χαρά και αμηχανία να παρακολουθήσουν μία αναπάντεχη συναυλία της Λυρικής Σκηνής Αθηνών.

Στο σταθμό του Μετρό στο Σύνταγμα στις 12 το μεσημέρι μια σοπράνο, ένας βαρύτονος και ένας τενόρος ερμήνευσαν διάσημα αποσπάσματα από όπερες. Έτσι ξαφνικά (αυτό είναι κυριολεκτικό, δεν είναι τίτλος όπερας - αποτελεί βέβαια και τίτλο τραγουδιού του Ρέμου αλλά στην προκειμένη περίπτωση χρησιμοποιείται στην κυριολεκτική του έννοια). Σκοπός της δράσης ήταν οι άνθρωποι οι δύσμοιροι που βρέθηκαν εκείνη την στιγμή στο Σύνταγμα και που, οι κακόμοιροι, μία δουλειά στο κέντρο είχαν ξεκινήσει να κάνουν, να ξεχάσουν τα προβλήματά τους με την βοήθεια της μουσικής.

Πράγματι, μία γιαγιά που ρωτήθηκε σχετικά είπε: "Αχ παιδάκι μου πήρα τόσο μεγάλη τρομάρα όταν ο τύπος άρχισε να τσιρίζει... αφού νόμιζα ότι ήταν δρώμενο της Χρυσής Αυγής, άρχισα να σκέφτομαι που να κρυφτούμε με την Όλγκα την Ρωσίδα που με προσέχει και που είχε έρθει μαζί μου. Από το φόβο ξέχασα ότι επέστρεφα από το ΙΚΑ όπου μετά από ουρά 7 ωρών μου είπαν ότι στο αιματολογικό είχαν συνέλευση και δεν θα μπορέσουν να μου κάνουν τις εξετάσεις αλλά να μην ανησυχώ να έλθω πάλι στα τέλη Απριλίου του 2017 και θα μου τις κάνουν οπωσδήποτε..."

Το πρόβατο που αγαπά να εξελίσσει τις μεγάλες ιδέες σκέφτηκε πολύ πάνω στο δρώμενο και αποφάσισε να το κάνει ολόκληρη εκστρατεία. Έτσι, εντελώς αφιλοκερδώς και χωρίς να περιμένει ανταλλάγματα. Σας παρουσιάζει λοιπόν ακόμα μερικές προτάσεις πάνω στο θέμα "πως να χώσουμε με το ζόρι την τέχνη στην ζωή ενός ανθρώπου, πως να του ανοίξουμε το κεφάλι να του την βάλουμε μέσα, πως να ξεχάσουμε ότι μία σημαντικότατη παράμετρος του πολιτισμού είναι η ελευθερία, η πρόθεση του ίδιου του ατόμου να απολαύσει το έργο τέχνης, διαφορετικά δεν έχει νόημα κανένα, μη σου πω ότι μπορεί και να τον απομακρύνει από την ουσία της τέχνης που είναι η ελευθερία να την επιλέξεις και να της διαθέσεις χρόνο επειδή ο ίδιος το επέλεξες..."

Καταρχήν θα ξεκινήσουμε από τα απλά. Όπως ακριβώς την Πέμπτη οι τραγουδιστάδες βρέθηκαν μέσα στον "λαό", τον απλό ταπεινό άθρωπα που δεν ξέρει από αυτά, με τον ίδιο τρόπο θα φέρουμε στην μάζα και άλλους καλλιτέχνες.

Παραδείγματα: H Ζυρράνα Ζατέλη να γράφει στα McDonald's και να πηγαίνουν διάφοροι από πάνω να της λένε "α ωραία αυτή η περιγραφή" ή "είσαι σίγουρη ότι αυτό είναι το επίθετο που χρειάζεται τούτο το ουσιαστικό;" ή "πάλι μωρή σου πέθανε ήρωας; ε δεν αντέχω πια ασταδγιάλα, τζίζας, τόσο θανατικό!!!". Σε επόμενο στάδιο η αναγνωρισμένη συγγραφέας θα διαβάζει εκεί ανάμεσα στα Big Tasty και τις μηλόπιτες κεφάλαια του μυθιστορήματός της καθώς τα τελειώνει... ώστε οι ανθρωποι που περιμένουν στην ουρά να παραγγείλουν να νιώσουν τι θα πει λογοτεχνία.

Ο Παναγιώτης Τέτσης θα ζωγραφίζει στο Attica. Εκεί στον όροφΑ με τα ανδρικά θα στήσει το καβαλέτο του, τον μουσαμά του ή ότι θέλει και τσούκου τσούκου θα ξεκινήσει πρώτα με κάποια σχέδια με μολύβι και κάρβουνο, ύστερα θα περάσει σε σπουδές και σιγά σιγά θα ολοκληρώσει έναν ωραίο πίνακα. Φυσικά οι περαστικοί θα μπορούν να κάνουν σχόλια του τύπου "πολύ gay και συμμετρικό αυτό το καρπούζι" ή "είναι τώρα αυτή φύση νεκρή, τζήζας δηλαδή, είμαστε στην εποχή του Internet χριστιανέ μου". Ασφαλώς υπάρχει μέγας κίνδυνος ο μεγάλος μας Υδραίος ζωγράφος να πιαστεί μαλλί με μαλλί με τον πωλητή στα Brooks Brothers αν δεν είναι προσεκτικός και ρίξει καμία στάλα πράσινο χρώμα από τα πινέλα πάνω στο πορτοκαλί μπλουζάκι πόλο - δεν ταιριάζουν με τίποτε αυτά τα δύο χρώματα είναι πασίγνωστο τοις πάσι.

Σεναριογράφοι θα πηγαίνουν στα σπίτια απλού λαού στην Γλυφάδα, το Περιστέρι, την Πεύκη και θα παρουσιάζουν τα σενάριά τους, φροντίζοντας όταν διαβάζουν διαλόγους ανάεσα στους ήρωες να αλλάζουν τις φωνές τους. Σκηνοθέτες θα περιγράφουν στα super market στην ουρά για τα τυριά το πρώτο και το τελευταίο πλάνο της νέας τους ταινίας.

Επίσης, σκέφτομαι και κάτι άλλο: Πόσο τέλειο θα ήταν να την εξελίσσαμε ακόμα περισότερο την καμπάνια και όλες αυτές οι προσπάθειες να βγει η τέχνη προς τα έξω. Το κόλπο είναι να πιάσουμε πραγματικά "ανοιχτό" κοινό - που δεν έχει τις συνθήκες να επιτρέψει στο ποταπό του κομμάτι που δεν αναγνωρίζει την τέχνη να πάρει το πάνω χέρι. Παράδειγμα: Συγγραφείς να διαβάζουν τα βιβλία τους σε ανθρώπους που συνέρχονται από την αναισθησία εγχείρισης και δεν μπορούν να φύγουν από το κρεβάτι. Κομίστες να δείχνουν τα μεταμοντέρνα τους καρέ σε γιαγιάδες που είναι σε κώμα σε οίκους ευγηρίας. Μάλιστα, όταν έρχεται η νοσοκόμα να ελέγξει τον ορό της γιαγιάς ο κομίστας θα της δίνει ένα μπάτσο και θα της λέει "καλά, δεν σέβεσαι καθόλου την τέχνη; δεν βλέπεις ότι η γυναίκα αυτή τη στιγμή διαβάζει προχώ κόμικ;"

Τέλος βρήκα και εξαιρετική ιδέα πως οι μεταμοντέρνοι καλλιτέχνες, που γενικά είναι λίγο ανοικονόμητοι στο χρόνο, τραβάνε τα πράγματα όσο περισσότερο γίνεται, μισούν την πλοκή, τους χαρακτήρες και όλα όσα μας κάνουν να θέλουν να απολαύσουμε μία ιστορία... σκέφτηκα πως λοιπόν αυτοί θα πετύχουν θρίαμβο κατά κράτος επί της αδιαφορίας του κοινού που δεν μπορεί να καταλάβει το ξεδιπλωμένο όραμά τους... Θα πηγαίνουν εθελοντικά στις φυλακές. Εκεί θα διηγούνται τα μίνιμαλ, κενά ενδιαφέροντος, πονήματά τους και ο θεατής, a.k.a κρατούμενος 7873, ο φυλακισμένος στο κελί, δεν θα μπορεί να φύγει μέχρι να ομολογήσει ότι κατάλαβε - και όχι μόνο ότι κατάλαβε αλλά και ότι του άρεζε κιόλας! (ερμ, η αλήθεια είναι ότι δεν θα μπορεί να φύγει και ΑΦΟΥ ομολογήσει ότι του άρεζε αλλά αυτό μην το πείτε, οι νέοι καλλιτέχνες είναι υπερευαίσθητοι και θίγονται εύκολα). Και μετά όταν βγει από την φυλακή θα αγαπά την τέχνη και θα ξοδεύει χρήματα για αυτήν, ώστε να μπορούν να ζήσουν και οι καλλιτέχνες. Χωρίς να χρειαστεί να δουλεύουν σε κανονικές δουλειές, μη δημιουργικές όπου θα πρέπει να ανακατεύονται με τον ταπεινό λαό, αυτόν που δεν εκτιμά την πχιότητα και την τέχνη και δεν σπάει τα μπαξ άφης της Λυρικής.

Τι να κάνω; Τι;

"Καλά της έκανε της γαϊδάρας, της αισχρής, της τραμπούκου, που τόσα χρόνια βγαίνει στις τηλεοράσεις και κάνει ό,τι γουστάρει, βρίζει, δεν αφήνει κανέναν να μιλήσει, καπνίζει όποτε θέλει... παλιογαϊδούρα!!!"

Ο οδηγός του ταξί που με πηγαίνει από την συναυλία του ΚΕΘΕΑ ΣΤΡΟΦΗ, στην Τεχνόπολι, προς το Κολωνάκι όπου θα συναντηθώ με την αγάπη μου, είναι ένας κύριος λίγο πάνω από 60, πολύ μικροκαμωμένος, ασπριδερός. Στα όρια του υπερβολικά χλομού. Έχει ακούρευτα μαλλιά, φορά ένα πουκάμισο που όπως το βλέπω στο μανίκι του χεριού που ακουμπά στο λεβιέ των ταχυτήτων είναι πολύ φθαρμένο και μου δίνει την αίσθηση του πολύ πολύ κουρασμένου. Εκφράζει με πολύ οργή την άποψη του για το χθεσινό επεισόδιο με τον Κασιδιάρη, την Κανέλλη και την Δούρου.

"Καλά της έκανε... της γαϊδούρας... που δεν έχει ιδέα τι περνά ο κόσμος..."

Αηδιασμένος από το γεγονός αλλά και κάποιες αντιδράσεις σε αυτό είμαι έτοιμος να αντιδράσω πολύ δυναμικά, να καταχεριάσω, να βρίσω αν χρειαστεί. Αλλά... αλλά ένα σπάσιμο στην φωνή του όταν λέει την φράση "...τι περνά ο κόσμος...", μία πληγή που διακρίνω, με σταματά. Δεν λέω κουβέντα, βλέπω ότι ξεσπάει και τον αφήνω να τα πει - αν μη τι άλλο για να δω που θα καταλήξει.

"Τους ψήφισα" συνεχίζει... "ψήφισα Χρυσή Αυγή! Και θα τους ξαναψηφίσω!... τι να κάνω; τι; με ποιους να πάω; με τον χοντρομπαλά τον παρανοϊκό; με τον Αντωνάκη που έχει το θράσσος και υπόσχεται ότι αν βγει θα πλημμυρίσει η Ελλάδα επενδύσεις; Δεν ντρέπεται ο γελοίος, δεν θέλει να φτύσει τον εαυτό του;... έχω χρόνια να τους ψηφίσω, χρόνια! Δεν πήγαινα, είχα αηδιάσει... τι να έκανα; Αλλά τώρα πήγα, την τελευταία φορά. Και έριξα Χρυσή Αυγή - και θα ξαναρίξω στις επόμενες εκλογές"

...μαζεύω το θάρρος μου και τον ρωτάω... "Πότε τους ψηφίσατε τελευταία φορά, θυμάστε;"

"Θυμάμαι λέει... Αυτή την νούλα ψήφισα, τον ανηψιό... για να καθαρίσει την χώρα από τους άλλους. Και τι έγινε; Τα βλέπεις! ...δεν ντρέπεται, που είχε το θράσσος να παραδεχτεί ότι κατάπιε που του απείλησαν τα παιδιά, πρωθυπουργός της χώρας... Θα γινόταν κάτι τέτοιο σε άλλη χώρα και δεν θα ξεκίναγε πόλεμος; Να πάνε να πνιγούν... δεν τους ξαναψηφίζω! Κανέναν... Ούτε αυτούς ούτε τον άλλο, τον Τσίπρα, που θέλει να κάνει όλους τους μαύρους Έλληνες... Τίποτε! Χρυσή Αυγή, ξανά! Και καλά της έκανε της γαϊδάρας!".

Δεν έχει άδικο που απορρίπτει την πολιτική. Το ξέρει καλά, είναι σίγουρος. Το ξέρει ότι και εγώ το ξέρω... Όμως υπάρχει μία χαραμάδα στην βεβαιότητά του. Διαισθάνομαι ότι ντρέπεται που υποστηρίζει την Χρυσή Αυγή, ότι η επιχειρηματολογία που αναπτύσσει εν μέρει έχει στόχο να εξηγήσει και στον εαυτό του τον λόγο που έφτασε σε αυτό το σημείο, να τον πείσει. "τι να έκανα; τι να κάνω;" λέει συνεχώς.

Ανεβαίνουμε την Ακαδημίας - φτάνουμε, σύντομα θα πάρουμε την στροφή της Ασκληπιού.

"Ακούστε..." του λέω σιγανά και γλυκά, σχεδόν με τρυφερότητα. "Είναι απόλυτα δικαιολογημένη η αηδία που αισθάνεστε για τους πολιτικούς μας. Όλοι την αισθανόμαστε. Όλοι! Ίσως κάποιοι, επειδή έχουν συμφέροντα ή από ένστικτο επιβίωσης δεν το δείχνουν - το νιώθουν όμως. Αλλά δεν είναι η Χρυσή Αυγή η λύση. Θα χειροτερέψει τα πράγματα. Δεν πυροβολούμε την Δημοκρατία επειδή έχει σαπίσει η πολιτική. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν βασικό εργαλείο την Τυφλή Βία. Εναντίον όλων. Αυτό δεν είναι απάντηση... σε τίποτε. Ειδικά όταν είμαστε στα πρόθυρα εθνικής καταστροφής"

Πάει κάτι να μου πει. Δεν τον αφήνω.

"Δεν με ξέρετε. Δεν με έχετε ξαναδεί. Μπορώ αυτή την στιγμή να βγάλω από την τσέπη της βερμούδας μου ένα τσεκούρι και επειδή είμαι φανατικός ακροαριστερός να σας ρίξω μία τσεκουριά στο λαιμό, με την αιτιολογία ότι μου προκαλείτε αηδία που ψηφίσατε την Χρυσή Αυγή. Ή επειδή δεν γουστάρω που είστε ηλικιωμένος και κλέβετε τις δουλειές των νέων, να βγάλω ένα στιλέτο και να σας καρφώσω στην πλάτη. Τυφλά, χωρίς να σας γνωρίζω, χωρίς να μου έχετε κάνει κάτι..."

Με κοιτά από τον καθρέφτη όση ώρα μιλάω. Είματε σταματημένοι στο φανάρι και δεν παίρνει το βλέμμα του από πάνω μου. Είναι σε εγρήγορση, το διακρίνω. Ανησυχεί. Συνεχίζω

"Αυτό είναι το πρόβλημα με την Χρυσή Αυγή. Δεν είναι οι απόψεις τους που είναι επικίνδυνες - δεν είναι η απολυτότητά τους αυτή καθ' αυτή. Είναι η τυφλή βία που την πετάνε σε οποιονδήποτε, απλώς και μόνο επειδή έχει κάποιο χαρακτηριστικό ή επειδή χάνουν την ψυχραιμία τους. Αυτό εσείς θεωρείτε ότι είναι η διέξοδος στην σαπίλα των πολιτικών; Αλήθεια, το πιστεύετε ότι αυτό θα μας κάνει καλύτερη κοινωνία;"

Έχουμε φτάσει στην γωνία Σκουφά και Προορισμού μου. "Εδώ καλά είμαι". Του δίνω τα κέρματα, ανοίγω την πόρτα... "Ευχαριστώ πολύ, γεια σας" χαιρετάω.

Πλησιάζω προς το τραπέζι, στο βάθος, που κάθεται εκείνος που δεν αντέχω άλλο να περιμένω να αγκαλιάσω, και το συνειδητοποιώ. Το ευχαριστώ δεν ήταν μόνο ευγένεια, για την κούρσα. Ήταν και γιατί ο οδηγός δεν είχε το περιθώριο να με ρωτήσει "εντάξει... εντάξει.... αλλά και τι να κάνω; τι να κάνω;"...

Είναι τρελοί αυτοί οι Αργεντίνοι

Οι φίλοι μας και συνεταιράκια στο δανείζεσθαι, οι Αργεντίνοι, έχουν αποτρελαθεί εντελώς. Λες να είναι που αψήφησαν το ΔΝΤ;
Λες να είναι που δεν φοβήθηκαν και έκαναν τσαμπουκάδες με τις αγορές; Λες να είναι που κατάφερναν να διώξουν τους παλαιούς πολιτικούς τους με ελικόπτερα;

μπορούμε, αναρωτιέμαι, να ελπίζουμε άραγε σε μιά τέτοια ακμή και της ελληνικής διαφήμισης μετά τον χαμό πού 'ρχεται, πού 'ρχεται;

Μία βαθιά βαθιά βαθιά ανάσα

Την ίδια ώρα που στην πατρίδα μας βάζουμε στην Βουλή τους Χρυσαυγουλιότες και την ασχετοσύνη τους περί ζωής, αλήθειας και ανθρώπου, ο Πρόεδρος του πιο ουσιαστικά "συντηρητικού" κράτους στον κόσμο, των Ηνωμένων Πολιτειών, υποστηρίζει ανοιχτά το δικαίωμα των ανθρώπων που μας αρέσουν άτομα του ίδιο φύλου να παντρευόμαστε.

O κόσμος πάει μπροστά καθώς εμείς βρισκόμαστε στην θέση να πρέπει να αμυνθούμε και να καταστείλουμε την φρίκη της ρητορικής του μίσους και της βίας. Στεναχωρητικό! Αλλά φυσικά, θα τα καταφέρουμε! Με χαρά και χάρη - και δυσκολία βέβαια, αλλά θα φροντίσουμε οι πολιτικές της μη-ανοχής, της καταστολής του διαφορετικού, της βίας να μην πάρουν το πάνω χέρι!

Να το σχετικό με τους γάμους μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου διάγγελμα του Barack Obama, μεταφρασμένο - για την ιστορία, θέλω να υπάρχει εδώ και να μείνει για πάντα:

Αγαπητέ Βαγγέλη 

Σήμερα μου ετέθη μία ευθεία ερώτηση - στην οποία αποφάσισα να δώσω μία ευθεία απάντηση! 


Πιστεύω ότι ζευγάρια του ίδιου φύλου πρέπει να έχουν το δικαίωμα να παντρεύονται. 


Ελπίζω ότι θα αφιερώσεις ένα λεπτό για να παρακολουθήσεις τα επιχειρήματά μας, να τα σκεφτείς, και να δώσεις και την δική σου άποψη σχετικά με την ισότητα απέναντι στο δικαίωμα του γάμου: 

http://my.barackobama.com/Marriage

Πίστευα πάντα ότι οι gay και οι λεσβίες της Αμερικής πρέπει να αντιμετωπίζονται δίκαια και ισότιμα. Μέχρι σήμερα δίσταζα να χρησιμοποιήσω τον όρο "γάμος" λόγω της πολύ ισχυρής παράδοσης που εγκιβωτίζει. Και πίστευα ότι ο θεσμός της πολιτικής ένωσης που παρείχε νομικά δικαιώματα  στα ζευγάρια gay και λεσβιών ήταν μία λύση. 


Αρκετά χρόνια συζητάω για το θέμα με φίλους και οικογένεια. Αναλογίστηκα τα μέλη της ομάδας των συνεργατών μου που με δέσμευση και ευθύνη βρίσκονται σε μακροχρόνιες σχέσεις με κάποιο άτομο του ίδιου φύλου και που μεγαλώνουν μαζί παιδιά. Με τις προσπαθειές μας να δώσουμε ένα τέλος στην πολιτική "Δεν Ρωτάμε - Δεν ανακοινώνουμε" είχα την ευκαιρία να γνωρίσω gay και λεσβίες μέλη του στρατού τα οποία υπηρετούν με τιμή και αυταπάρνηση την πατρίδα τους.


Και κατάλαβα ότι για τα ζευγάρια ίδιου φύλου, η άρνηση του δικαιώματος στον γάμο, σημαίνει πως στα μάτια τους αλλά και στα μάτια των παιδιών τους, τους περνάμε το μήνυμα ότι τους θεωρούμε πολίτες λιγότερο σημαντικούς. 

Ακόμα και στο δικό μου τραπέζι, όταν κοιτάζω την Sasha και την Malia, οι οποίες έχουν φίλους με γονείς ίδιου φύλου, ξέρω ότι ούτε που θα πέρναγε από το μυαλό τους πως οι γονείς αυτοί πρέπει να αντιμετωπίζονται διαφορετικά.

Έτσι πήρα την απόφαση να δηλώσω την προσωπική μου άποψη ότι άτομα του ίδιου φύλου πρέπει να έχουν το δικαίωμα στον γάμο. 

Σέβομαι τις διαφορετικές απόψεις. Σέβομαι το δικαίωμα κάθε θρησκευτικού θεσμού να δρα σύμφωνα με το δόγμα του. Αλλά είμαι της απόψης ότι όλοι οι Αμερικάνοι πρέπει να αντιμετωπίζονται ισότιμα από τον νόμο. Και στις πολιτείες που επιτρέπονται οι γάμοι ανάμεσα σε άτομα του ίδιου φύλου, κανένας ομοσπονδιακός νόμος δεν θα επιτρέπεται να παρεμβαίνει και να τους ακυρώνει.  

If you agree, you can stand up with me here.


Σε ευχαριστώ


Barack!

Barack, είμαι το provato, ή Βαγγέλης Προβιάς, ένας ανήσυχος, αισιόδοξος, πεισματάρης, προικισμένος και ελαττωματικός άνθρωπος/ομοφυλόφιλος σε μία χώρα σε δυσκολία η οποία έχει πολλά ακόμα να αντιμετωπίσει... και θέλω να ξέρεις ότι εγώ σε ευχαριστώ. Από την άλλη άκρη του κόσμου.

Η πρωτοβουλία σου δεν με αφορά άμεσα. Ίσως μάλιστα να υπάρχουν και πολιτικές σκοπιμότητες από πίσω. Αλλά το γεγονός ότι την πήρες και μάλιστα την ίδια βδομάδα που στην χώρα μου η ρηχότητα, ο βίαιος συντηρητισμός και ο φόβος αποκτούν σχήμα και γίνονται θεσμός μου έδωσε μία μεγάλη βαθειά ανάσα. 

(και ναι, μόλις τόλμησα να απευθυνθώ στον Barack στο δεύτερο πρόσωπο... έχω κάνει όμως και χειρότερα, όχι; :-) )

Alexis Colby/Joan Collins Commercial Alert!

Το αγαπημένο μου βομβάκι απολαυστικών και γλυκών θερμίδων, το Snickers, έβγαλε πριν από λίγο καιρό, υπέροχη νέα διαφήμιση με πρωταγωνίστρια... την Alexis Colby!!!


να μην είναι 80 σήμερα πια η Joan; και όμως, κοίτα άνεση και τσαχπινιά!
Πανέξυπνο και πολύ αστεία δοσμένο το concept της διαφήμισης - όταν πεινάς γίνεσαι diva - και βέβαια έξτρα μπόνους στην όλη φάση η εμφάνιση άλλης ηρωίδας της Δυναστείας (δεν θυμάμαι όνομα, τι που και πότε ήταν, όποιος μπορεί να βοηθήσει πληζ ντου).
της AMV BBDO φυσικά

Νέα μουσική του Vangelis στο Trashed, ένα από τα πιο αναμενόμενα docs των τελευταίων χρόνων

Το Trashed, ένα ντοκιμαντέρ για την ανεξέλεγκτη επίδραση των σκουπιδιών στο περιβάλλον, αλλά και τον ίδιο τον άνθρωπο, είναι το ένα από τα δύο μόλις ντοκιμαντέρ που θα προβληθούν φέτος στο Φεστιβάλ των Καννών που ξεκινά στις 16 Μάη.

Πρωταγωνιστεί ο αρσενικός Μέρηλος Στρήπος, o Jeremy Irons (ή μήπως η Meryl είναι η θηλυκιά Ιερεμία Σιδέρη; discuss!) σε ένα οδοιπορικό σε κάποια από τα ομορφότερα αλλά και πιο τραυματισμένα από την ανθρώπινη αλαζονεία και τρέλα οικοσυστήματα της γης.
Η ταινία μας αφορά ένα τσικ παραπάνω εμάς τα πληγωμένα Ελληνάκια διότι η μουσική θα είναι γραμμένη από τον Vangelis (γειά σου ρε συνονόματε, να ζήσεις χίλια χρόνια). Πριν μερικές μέρες κυκλοφόρησε και το πρώτο trailer - καλοφτιαγμένο, συγκηνισιακά φορτισμένο - χωρίς όμως έστω ένα δείγμα από τη μουσική του Οσκαρικού συνθέτη μας!


Περιμένω πως και τι να ακούσω το soundtrack που σούπερ επιβεβαιωμένες πληροφορίες λένε ότι είναι majestic. Υπενθυμίζω ότι ο Vangelis μας έχει γράψει μερικές από τις πιο εμπνευσμένες μουσικές του για ντοκιμαντέρ που έχουν θέμα την ομορφιά του πλανήτη. Θυμίσου για παράδειγμα αυτό το κομμάτι (προσοχή, MAJOR tearjerker alert) από το L'Apocalypse des animaux:


και βέβαια, αυτό από το Antarctica... (προσοχή πάλι, σνιφ σνιφ αλέρτ εντατίκ)

Έλληνες που μας εμπνέουν να κρατηθούμε, να μην σπάσουμε, να ξεπεράσουμε την φθορά...

Έτοιμος για ψήφο. Με αγάπη. Ευθύνη. Ελευθερία.Περηφάνεια... και, ίσως, λίγη προκατάληψη

Τον πατέρα μου τον γνώρισα όταν ήμουν 28 χρονών. Δεν τον είχα ξαναδεί και ήξερα ελάχιστα για αυτόν, καθώς η μητέρα μου είχε πεθάνει 10 χρόνια πριν την γνωριμία μου μαζί του και έτσι δεν είχα την δυνατότητα να μάθω από κείνη πολλά. Εγώ και εκείνος "βρεθήκαμε" από καθαρή τύχη. Από μία σειρά συμπτώσεων που, όσο αγνωστικιστής και κυνικός και αν είσαι, σε κάνουν να σκέφτεσαι ότι υπάρχει Πεπρωμένο/Θεός/Σύμπαν/Μεγαλύτερη Δύναμη/Ύψιστη Ενέργεια/Οτιδήποτε... κάτι τέλος πάντων που ελέγχει σε ένα βαθμό τα γεγονότα της ζωής μας.

Είναι "βιοπαλαιστής". Δεν μου αρέσει η λέξη και οι γραφικοί συνειρμοί που προκαλεί, αλλά τον περιγράφει με μεγάλη ακρίβεια. Δεν τελείωσε το σχολείο, δεν είναι καλλιεργημένος και "δουλεμένος". Κάνει μία δύσκολη, άγρια δουλειά, από αυτές που βρίσκονται στις χαμηλές θέσεις της διατροφικής αλυσίδας - τον "τρώνε" πολλοί... και "τρώει" ελάχιστους. Επιπλέον, κυκλοφορεί μέσα στην πιάτσα, στον κόσμο, έχει επαφή με πολλούς ανθρώπους, όλων των τάξεων και των ειδών.

Έχει πληγεί πολύ από την κρίση, πολλές φορές επιστρέφει στο σπίτι με μεροκάματο μικρότερο από τα χρήματα που, για παράδειγμα, εγώ χαλάω τις Παρασκευές που βγαίνω και δεν έχω όρεξη να πιω. Ωστόσο, επειδή δεν πληρώνει ενοίκιο, ζει μετρημένα και δεν έχει υποχρεώσεις και οφειλές, η ζωή του δεν έχει αλλάξει δραματικά από τα μνημόνια, όπως έχει συμβεί σε πολλούς άλλους. Έχει αλλάξει, ναι. Κάποτε ζούσε μετρημένα από επιλογή - τώρα επειδή δεν έχει τι άλλο να διαλέξει. Αλλά αυτή η αλλαγή δεν τον έχει βάλει σε μεγάλη δυσκολία.

Νομίζω ότι περισσότερο προβληματίζεται όχι για τον εαυτό του αλλά για την επίδραση της κατάστασης σε άλλους λιγότερο "τυχερούς" από εκείνον. Είναι τέτοιος χαρακτήρας. Μου λέει για την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, πόσο τον προβληματίζει, τον ανησυχεί και συχνά τον στεναχωρεί. Ζει στην Θεσσαλονίκη που έχει χτυπηθεί πολύ από την κρίση άρα βλέπει συχνά και πολλά στεναχωρητικά πράγματα.

Σήμερα το πρωί, στο καθιερωμένο 10ήμερο τηλεφώνημά μας, η συζήτηση αναπόφευκτα στράφηκε στις εκλογές. Μεταξύ αστείου και σοβαρού του ζήτησα να μου πει, ως πατέρας μου, τι να ψηφίσω... (το παλιό χαλαρωτικό κλισέ "εγώ δεν θέλω να σκέφτομαι, θα κάνω ότι θα μου πει ο μπαμπάς μου"). Εκείνος, όπως οι περισσότεροι από εμάς, δεν ξέρει τι θα ρίξει στην κάλπη. Το μόνο για το οποίο είναι σίγουρος, είναι ότι δεν θα ψηφίσει τα μεγάλα κόμματα - που έχουν χάσει πλήρως πια το πλεονέκτημα της αμφιβολίας περί του ότι είναι άχρηστα και ανίκανα, σχεδόν μέχρι κινδύνου, να διαχειριστούν την κατάσταση. Αλλά ποιό από τα μικρότερα κόμματα θα ψηφίσει... δε το ξέρει.

Πιάσαμε λοιπόν να μιλάμε για τα μικρότερα κόμματα. Τα πήραμε όλα με τη σειρά. Είπαμε για τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, το ΛΑΟΣ, την Ντόρα (που κανείς δεν θυμάται το όνομα του κόμματός της, όλοι μιλάνε για αυτό με το μικρό της)... και φτάσαμε να μιλάμε για την Χρυσή Αυγή. Δεν ήτανε συζήτηση αξιολόγησης του αν έχει νόημα να δώσουμε την ψήφο μας - ή τουλάχιστον αυτή ήταν η δική μου πρόθεση, που θεωρώ αυτονόητο ότι όποιος άνθρωπος είναι στα συγκαλά του δεν ψηφίζει αυτό το κόμμα. Θα έλεγα ότι η κουβέντα μας ήταν μία αναφορά στο πνεύμα "ρε συ, δυστυχώς αυτοί πάνε καλά, θα μπουν στην Βουλή και μάλιστα με καλό ποσοστό...".

Στον πατέρα μου δεν έκανε εντύπωση το γεγονός. Καθόλου. Ακούει πολλά στην δουλειά του και μου το είπε. "Αφού όλο για αυτούς ακούμε, ακόμα και αρνητικά όταν λέγονται, είναι η καλύτερη διαφήμιση...". Και μετά άρχισε να μου λέει ότι όντως μπορεί να καταλάβει γιατί κάποιοι θέλουν να τους ψηφίσουν. Το πρόβλημα της μετανάστευσης, οι ομάδες περιφρούρησης που προστατεύουν τους συνταξιούχους όταν πάνε να εισπράξουν τις συντάξεις τους από την Εθνική ή τα ΕΛΤΑ, η ρητορική περί καθαρότητας του Ελληνισμού, η αναφορά στην Ορθοδοξία... όλα αυτά, μου εξηγούσε ο πατέρας μου, ένα μεγάλο κομμάτι ανθρώπων τα βλέπει ως πολύ πειστικά και αρκετά αξιόλογα.

Σε κάθε ένα από αυτά τα "επιχειρήματα" εγώ απαντούσα - ότι η βία δεν είναι λύση, ότι δεν μπορεί να κρίνεις το ίδιο όλους τους ανθρώπους με βάση ένα χαρακτηριστικό εξωτερικό ή την καταγωγή ή την θρησκεία, ότι οι ομάδες περιφρούρησης  εξυπηρετούν περισσότερο το σύστημα γιατί δημιουργούν ένταση και αναταραχή που δεν επιτρέπει στους ανθρώπους να ελέγξουν την εξουσία, να είναι ενεργοί πολίτες - ποιος ψάχνει το ευ ζειν όταν ζει μέσα σε μία κοινωνία που έχει ανάγκη από ομάδες περιφρούρησης; Συζητούσαμε χαλαρά...  Ύστερα αναφερθήκαμε και σε 2 - 3 ακόμα εκλογικά θέματα και μετά το εξαντλήσαμε και είπαμε και λίγο τα δικά μας τα οικογενειακά.

Κλείσαμε το τηλέφωνο. Δεν περάσανε 10 λεπτά και με χτύπησε η συνειδητοποίηση. Την ώρα που έλεγα την άποψη μου για το ότι η Χρυσή Αυγή είναι κάτι που απλά θα μεγαλώσει το πρόβλημα αντί να το λύσει, ο πατέρας μου με άκουγε, και πότε πότε άφηνε και κανένα επιφώνημα... αλλά πέρα από αυτό, τίποτε. Ούτε μιλούσε, ούτε με διέκοπτε όπως είναι το στιλ του, με έντονο ύφος ακόμα και όταν συμφωνεί με κάτι που λέω, για να προσθέσει ή να δώσει μία άλλη πτυχή. Η ασυνήθιστη στάση του μου θύμιζε το τρόπο που συμπεριφέρομαι εγώ όταν με τον άλλο διαφωνώ αλλά για κάποιον λόγο δεν θέλω να το πω. Είτε διότι θεωρώ ότι δεν έχει νόημα, είτε διότι δεν με ενδιαφέρει, είτε διότι φοβάμαι. "Ρε λες", λέω!!!!

"Λες αυτός ο άνθρωπος που δεν είναι ο σούπερ σπουδαγμένος, που κακά τα ψέματα δεν τον ξέρω τόσο καλά, να έχει μία τέτοια πτυχή; Να πείστηκε από τους Χρυσαυγίτες; Και να μην έλεγε κουβέντα για να μην διαφωνήσουμε;"

Δεν μπόρεσα να κρατηθώ. Πιάνω το τηλέφωνο και καλώ Θεσσαλονίκη. "Να σου πω" του λέω, χωρίς να νοιάζομαι αν ακούγομαι τρομαγμένος ή υπερβολικός. "Πες μου σε παρακαλώ ότι δεν υπάρχει καμία απολύτως πιθανότητα αύριο να ρίξεις Χρυσή Αυγή...". Πήγε να με διακόψει... "περίμενε, άσε με να τελειώσω!!! ....η Χρυσή Αυγή δεν θέλει να λύσει προβλήματα, θέλει να ξεριζώσει, να καταστείλει, να επιβάλλει την σιωπή. Αυτό δεν είναι λύση, αυτό είναι μεγαλύτερο πρόβλημα - ναι, είναι κρίμα να ζούμε σε μία κοινωνία που οι παπούδες που πάνε να πάρουν την σύνταξή τους θέλουν προστασία, ναι είναι σκληρό να υπάρχουν ολόκληρες περιοχές που δεν μπορείς να κυκλοφορήσεις και ναι, πολλοί μετανάστες είναι στοιχεία εγκληματικά... αλλά οι άνθρωποι της Χρυσής Αυγής είναι στερεοτυπάκηδες. Θεωρούν ότι όλοι οι μετανάστες, οι γυναίκες, οι ομοφυλόφιλοι, οι μη ορθόδοξοι είναι άνθρωποι κατώτερης κατηγορίας. Στερεότυπα, δοξασίες, χρώμα δέρματος, θρησκείες δεν μπορούν να είναι κριτήριο να αξιολογείς έναν άνθρωπο. Και βέβαια η καταστολή, η βία, η απαγόρευση, ο τρόμος δεν μπορούν να είναι τρόποι επίλυσης κοινωνικών προβλημάτων". Έλεγα έλεγα έλεγα έλεγα.

Και κάποια στιγμή δέησα να πάψω. Ο πατέρας μου γέλαγε. Δυνατά. Γέλαγε με την χαζή "ρομαντική" και καθόλου πολιτική επιχειρηματολογία μου που δεν συνάδει με έναν άνδρα 40 χρονών; Γέλαγε με την φόρα μου, που αράδιαζα την μία φράση μετά την άλλη χωρίς να παίρνω ανάσα; Γέλαγε με το τρομαγμένο ύφος μου, το τόσο... μη ανδροπρεπές; Δεν ξέρω... πάντως γέλαγε. Και όταν σταμάτησε να γελάει, αφού είχα πια και εγώ ξεσπάσει, μου είπε απλά "γειά! θα τα πούμε μετά... μαλάκα!" Και πριν κατεβάσει το ακουστικό, τον άκουσα πάλι να γελά.

... ... ... ... ... ... ... ...

Η μεγάλη μεγάλη μεγάλη ιδέα που κρύβεται στην αγάπη και την ομορφιά του Χριστιανισμού (αυτού που πηγάζει από την γλύκα του Χριστού και όχι από τις δομές των θρησκειών και των συστημάτων που βασίζονται στην θεολογία) είναι η έννοια της ελευθερίας. Το ότι για να "σωθείς", ότι και να σημαίνει αυτό, πρέπει να το επιλέξεις. Ενεργά. Και να το βιώσεις. Με κόστος. Με εργασία. Με κόπο.
Ανέκαθεν με συγκινούσε η σκέψη αυτή. Και την θεωρώ το "ανίκητο" συγκριτικό πλεονέκτημα της Ορθοδοξίας. Με την ίδια συγκίνηση, η οποία πιο συχνά από όσο θα ήθελα να παραδεχτώ μου φέρνει δάκρυα στα μάτια, που προσεγγίζω αυτή την σύλληψη προσεγγίζω και την διαδικασία της ψήφου. Ακριβώς επειδή περιέχει αυτήν την ελευθερία. Την δυνατότητα αυτοδιάθεσης. Την ευθύνη. Τον κόπο που απαιτείται για να... "σωθείς".

Την Κυριακή κάποιοι από εμάς, άνθρωποι σαν τον θείο μου, την γιαγιά σου, τον συμμαθητή του, την ξαδέλφη της, θα ψηφίσουμε με βάση το φόβο. Την επιθετικότητα. Την οργή που γίνεται τάση καταστροφής αντί για όρεξη για αναθεώρηση και χτίσιμο. Μπορούνε να το πράξουν. Και, όσο και αν είναι οξύμωρο, πρέπει να είμαστε υπερήφανοι ως κοινωνία που μπορούν να το πράξουν. Ναι, ναι υπερήφανοι! Είναι δείγμα προόδου και ελευθερίας.

Εμείς όμως, οι άλλοι, που από όλα τα ερεθίσματα γύρω μας επιλέγουμε να ανταποκριθούμε με τις πράξεις και τα λόγια μας στα φωτεινά και τα όμορφα και όχι τα σκοτεινά και τα απειλητικά, πρέπει τώρα περισσότερο από κάθε άλλη φορά να σκεφτούμε. Η κοινωνία μάς χρειάζεται. Η τέχνη, η λογοτεχνία, η ομορφιά της ζωής, η ελευθερία να διαλέγουμε ποιον και τι θα αγαπήσουμε μάς χρειάζονται. Εμάς, τους ευαίσθητους, που δεν έχουμε πολιτικό λόγο, που δεν είμαστε ρεαλιστές, που μιλάμε για "ελευθερία" ακόμα και όταν αναφερόμαστε σε ακροδεξιούς, που τρομάζουμε με το παραμικρό και που κάνουμε τους μπαμπάδες να γελάνε.

Ας σκεφτούμε την αγάπη  που θέλουμε γύρω μας και ας πράξουμε ανάλογα. Με ευθύνη και ουσιαστική, βιωμένη ελευθερία. Κάποιοι από μας είναι παραπλανημένοι αλλά αποφασισμένοι. Εμείς ας είμαστε αβέβαιοι για την απόλυτη αλήθεια των πραγμάτων... ας είμαστε σκεφτικοί και διστακτικοί πάνω στην αέναη προσπάθειά μας να κατακτήσουμε την απόλυτη αλήθεια - αυτή που δεν θέλουμε να χωνέψουμε ότι δεν υπάρχει. Αλλά μπροστά στην κάλπη, ας μην διστάσουμε ούτε στιγμή να υπερασπιστούμε έμπρακτα την ελευθερία να είμαστε και αβέβαιοι.

Η "Ευτυχία" της Μανίνας Ζουμπουλάκη

Το καινούργιο μυθιστόρημα της Μανίνας Ζουμπουλάκη, παλιάς και καλής φίλης του πρόβατου, με τον τίτλο "Ευτυχία" κυκλοφορεί σε μερικές μέρες από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος. 

Παρακαλέσαμε, απειλήσαμε, χτυπηθήκαμε, συρθήκαμε στα πατώματα, κάναμε ντράμα και τελικά τα καταφέραμε και η Μανίνα μας έδωσε για προδημοσίευση το 11ο κεφάλαιο του βιβλίου. Είναι πολύ αστείο αλλά και συγκινητικό. Ή αλλιώς είναι πολύ συγκινητικό παρά το ότι είναι πολύ αστείο. Πρωταγωνιστεί ένας φοβερός τύπος με ένα πολύ μεγάλο (χιντ χιντ εντατίκ) χαρακτηριστικό, ο...

ΒΛΑΜΜΕΝΟΣ

Έχει καταλάβει ότι είναι βλαμμένος από πολύ μικρός: αφαιρείται, χάνει στροφές, ξεχνάει τι ήθελε να πει στη μέση της κουβέντας και τα παρατάει σα να μη τρέχει τίποτα. Δεν τα βγάζει πέρα. Μένει ξύπνιος τις νύχτες επειδή είναι αγχωμένος αλλά χωρίς λόγο, δηλαδή αγχώνεται με την ερχόμενη μέρα που δεν έχει τίποτε το ιδιαίτερο. Μια μέρα είναι σαν τις άλλες. Σιγά τα αυγά.

Η ιδέα να τα παρατήσει «όλα» και να πάει στον Καναδά του είχε έρθει κουτί. Καταρχήν «όλα» είναι τίποτα, δεν έχει δουλειά δύο χρόνια, ζει με τα λίγα που είχε στην τράπεζα κι οι πιθανότητες να βρει κάτι να κάνει στην Ελλάδα όπως είναι τα πράγματα σήμερα, είναι χλωμές. Τον κόβουν με τη μία. Μπαίνει σε interviews και ξέρει ότι ξέρουν πώς είναι βλαμμένος. Αν ήταν ηθοποιός ή καλλιτέχνης δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα αλλά είναι, τίποτα, σκατά, ένα πτυχίο διοίκησης επιχειρήσεων έχει. Το σχέδιο ήταν να αναλάβει το ξενοδοχείο. Απλώς ναυάγησε. Τόσο το σχέδιο όσο και το ξενοδοχείο. 

Ο Στέλιος έχει βαρεθεί να βρίσκεται μέσα σε ναυαγισμένα σχέδια. Είναι το Κάρμα του όμως γιατί ορίστε που ναυάγησε και το καναδέζικο υπερωκεάνιο – μεταφορικά μιλώντας. Με την έννοια ότι η σχέση με την Λία, η πρόταση, η ιδέα να πάει να δουλέψει στον Καναδά στο εστιατόριο της οικογένειάς της, η Λία η ίδια…όλα είχαν κάτι το υπέροχο και φαντασμαγορικό και αν ήταν πλεούμενο θα ήταν υπερωκεάνιο. Τιτανικός μάλιστα. Χαχα.

 «Βρήκες άλλον; Ερωτεύτηκες άλλον;» την ρώτησε ξαφνιασμένος όταν ήρθε να μαζέψει τα πράγματά της από το διαμέρισμα. Γιατί ξαφνιάστηκε τόσο, ούτε κι ο ίδιος το ήξερε. Η κοπέλα ήταν φευγάτη τις τελευταίες δέκα-είκοσι μέρες, τον τελευταίο μήνα. Δεν χρειαζόταν και φιλοσοφία. Η Λία σταμάτησε να αδειάζει το ντουλαπάκι του μπάνιου και τον κοίταξε με το στόμα ανοιχτό. «…Λυπάμαι…» είπε τελικά. Οι παύσεις πριν και μετά το «λυπάμαι» ήταν σαν πηγάδια, σα τρύπες στο παγόβουνο που βούλιαξε το πλοίο. Ένα τσακ να έκανε ο Στέλιος θα έπεφτε μέσα.

«Λυπάσαι που βρήκες άλλον;» επέμενε κλείνοντας τα μάτια του, όχι θεατράλε, όχι για να της κάνει σκηνή. Δεν ήθελε να την βλέπει. Παρα-ήτανε όμορφη. Από την αρχή τον απασχολούσε αυτό – η Λία ήτανε κούκλα, αυτός ένας άνεργος πρώην ξενοδόχος…δεν του είχε κάτσει καλά, ένοιωθε πώς θα το εισέπραττε το κέρατο αργά ή γρήγορα. Το περίμενε πιο αργά. Όταν θα είχαν εγκατασταθεί στο Τορόντο. Ίσως να είχανε κάνει κι ένα παιδί. Θα της έλεγε «σκέψου το παιδί μας!» και οι πιθανότητές του θα ήταν ανεβασμένες. Τώρα δεν ήξερε τι να της πει. «Να μη…κάνουμε άλλη μία προσπάθεια;» είπε. Η φωνή του ήταν σταθερή, πάλι ξαφνιάστηκε που μίλησε σαν βαρύτονος. Ξερόβηξε. «Λία. Θα ήθελα να…το παλέψουμε λίγο ακόμα. Εκτός κι αν είσαι πολύ καψούρα μ’ αυτόν. Με τον τύπο που…» έκανε μια χειρονομία, «γουατέβερ». «Όχι.» Η απάντηση ήταν στακάτη σαν κατραπακιά.

«…άρα είσαι…;» «Καψούρα, ερωτευμένη, infatuated, in love – αυτό θέλεις να ρωτήσεις; Αν είμαι, αν την έχω πατήσει με τον άλλον;» η Λία έκλεισε απότομα το ντουλαπάκι του μπάνιου. Ήταν ένα σιέλ τριπλό ντουλάπι με μαύρο εσωτερικό από κάποια πλαστική ύλη που ασπρίζει όταν παλιώνει. Οι αρμοί κι οι γωνίες ήταν άσπρες: ελαττωματικά παλιο-ντούλαπα από κατασκευής ΚΑΙ ένα σωρό, όπως τους τύχαινε πάντα με την σκαρταδούρα. Είχαν παραγγείλει 60 τέτοια ντουλαπάκια για το ξενοδοχείο. Ο Στέλιος μεγάλωσε μέσα σε γαλάζια ντουλαπάκια μπάνιου γιατί τα 30 δωμάτια με τα 30 μπάνια άφηναν άλλα 30 ντουλαπάκια ξέμπαρκα σε αποθήκες, σε μπαλκόνια και σε διαμερίσματα που έμενε κατά καιρούς. Δεν είναι ώρα τώρα. Γάμα το το κωλοντούλαπο. «Είσαι; Καψούρα με άλλον;» ανέβασε τον τόνο της φωνής του χωρίς να το καταλάβει. Η Λία χαμογέλασε αλλά όχι φιλικά, όχι ζεστά και ευχάριστα όπως χαμογελάνε οι γκόμενες όταν σε γουστάρουν. Χαμογέλασε κρύα. Κρύα, παγερά και κατεψυγμένα. «Πολύ θα ήθελα να το σκεφτείς εσύ αυτό. Για τον εαυτό σου. Αν είσαι καψούρης με άλλην, με κάποιαν άλλη γυναίκα!»

Σηκώθηκε όρθιος και έψαξε τα τσιγάρα του θυμωμένος, «Δεν το πιστεύω ότι μου πετάς το μπαλάκι τώρα! Εσύ χωρίζεις, όχι εγώ. Εσύ το διαλύεις το μαγαζί!» «Αλλά εσύ έφυγες πρώτος!» του το έφτυσε σα ροχάλα και τον πέτυχε στο δοξαπατρί. «…Μαλακίες…» μουρμούρισε. Ζεματισμένος, χωρίς να καταλαβαίνει γιατί. Σιγά μην ήτανε και καψούρης. Πότε; Σιγά. Αφού είχε κολλήσει μαζί της, με τη Λία, είχε πάθει πλάκα. Μ’ αυτήν είχε πάθει πλάκα, όχι με άλλην. «Θέλεις να το συζητήσουμε; Να το αναλύσουμε περισσότερο; Είσαι καψούρης με κάποια γυναίκα, ή με κάποιον άντρα, δεν ξέρω. Με κάτι. Άρχισε γύρω στο Μάρτιο, Απρίλιο; Άνοιξη…» «Τι άρχισε, τι είναι αυτά που λες! Μη ψάχνεις δικαιολογίες, ούτε που γύρισα να κοιτάξω καμία!» Κοίταξε το ταβάνι ενοχλημένη, σούφρωσε τα χείλη, «Στέλιο δεν είμαι χαζή, έτσι; Άρχισες να έχεις αυτό το βλέμμα, το ύφος, το…το στυλ. Του ανθρώπου που είναι καψούρης με άλλον, που δεν είναι παρών. Που είναι αλλού. Οκέυ;»

Ο Στέλιος θαύμασε προς στιγμήν τα ελληνικά της, τρομερή βελτίωση, χαμογέλασε μέσα του πικραμένος. Ο γκόμενος που βρήκε είναι κουλτουριάρης, έξυπνος, μορφωμένο παλικάρι. Αναρωτιέμαι αν θα τον πάρει μαζί της στον Καναδά στο φαγάδικο ή αν θα παρκάρει εδώ για πάντα. Μπα. Τι να κάνει εδώ. Η Ελλάδα καταστρέφεται, η Αθήνα θα σβήσει από το χάρτη έτσι όπως πάνε τα πράγματα. Ακόμα κι η Ρώμη καταποντίζεται σιγά-σιγά. «Και; Τι σκέφτεσαι να κάνεις;» την ρώτησε ύστερα από λίγο, όταν πια είχε μαζέψει τα πράγματά της και κοίταζε γύρω της μπας και της ξέφυγε καμιά κυλόττα. «Θα γυρίσεις πίσω; Στον Καναδά εννοώ.» «Δεν έχω ιδέα.» Κανονικά θα την περίμενε να φύγει από το σπίτι πριν ανάψει τσιγάρο αλλά τώρα δεν τον ένοιαζε. Ας ενοχληθεί, ας πάρει δρόμο μια ώρα αρχύτερα. «Στέλιο…σου είπα κάτι και φέρεσαι σαν να μην το άκουσες καθόλου. Σου είπα ότι είσαι καψούρης με κάποια άλλη…και τώρα νομίζω ότι δεν το έχεις καταλάβει. Ότι δεν ξέρεις τι σου συμβαίνει. Επειδή δεν ξέρεις τι σου γίνεται.» Περίμενε λίγο, όρθια με τα χέρια στη μέση. «Υπάρχει μια καναδέζικη έκφραση στα γαλλικά για…σένα ειδικά. Για ανθρώπους σαν κι εσένα. ‘Il marche a cote de ses pantoufles’, ‘περπατάει πλάι στις παντόφλες του’. Οι παντόφλες πάνε από εδώ κι ο άνθρωπος από κει. Δεν έχει, δεν έχεις επαφή με τον εαυτό σου. Καμία επαφή.»

Την κοίταζε καπνίζοντας ή κάπνιζε κοιτάζοντάς την, αβέβαιος: να τα πάρει στο κρανίο που του λέει πως είναι βλαμμένος; Να θυμώσει γενικά, που του την έφερε; Να βάλει τα κλάματα; Να την παρακαλέσει γονατιστός «μη φύγεις, σ’ αγαπάω!»; Πριν ο Στέλιος προλάβει να καταλήξει κάπου, η Λία τεντώθηκε ξαφνικά, έγνεψε «μπάι-μπάι», πήρε τις δύο βαλίτσες της και έφυγε. Φορούσε ένα καλοκαιρινό φόρεμα με λουλούδια, άσπρο-γαλάζιο σαν τα ντουλαπάκια του μπάνιου. Που ήτανε κάποτε μαύρα-σιέλ αλλά όσο παλιώνανε άσπριζαν. Δεν καταλάβαινε γιατί είχε κολλήσει με τα ντουλαπάκια. Έμεινε ακίνητος καπνίζοντας στη μέση του σαλονιού για πολλή ώρα. Όταν κόντευε να τελειώσει το πακέτο αναρωτήθηκε αν ήταν όντως καψούρης με τη Βέρα κι αν αυτό αποτελεί την καλύτερη απόδειξη για το πόσο βλαμμένος πραγματικά είναι.

Δεν είχαν βρεθεί δύο μήνες περίπου. Την είδε τυχαία ένα βράδυ στην τηλεόραση – σε μια κηδεία ρε πούστη μου! Χάζευε ειδήσεις αφηρημένος και κάτι έλεγαν για την αναίτια βία στην Αθήνα, πόσο επικίνδυνη είναι η ζωή, τέτοιες μαλακίες. Μετά έπεσαν σκηνές από μια κηδεία και τσουπ, ή Βέρα με μαύρο γυαλί ηλίου. Μαύρο φόρεμα. Η Βέρα, ίδια όπως την είχε στο μυαλό του. Αλλά στην οθόνη της τηλεόρασης, μικρή-μικρή στη γωνία και σαν τσαλαπατημένη από τον κόσμο. Με κλειστό πρόσωπο, σφραγισμένο πίσω από τα μαύρα γυαλιά. Όπως την είχε στο μυαλό του αλλά πιο μαζεμένη. Γιατί την είχε στο μυαλό του; Μια δασκάλα αγγλικών είκοσι χρόνια μεγαλύτερή του; Δεκαπέντε; Δεκαέξι; Πόσα χρόνια του έριχνε – ούτε που τον ένοιαζε… Δεν τον ένοιαζε. Θα την πήδαγε άνετα δηλαδή τότε, που έκαναν τα μαθήματα, που καθόταν δίπλα του και του χαμογελούσε με το σωστό τρόπο. Σα να έλεγε «είσαι ενδιαφέρων τύπος» με μια μελαγχολία στο βάθος, ότι «σε κάνω κέφι αλλά λυπάμαι που δεν βγάζουμε τα μάτια μας, για την ακρίβεια ψοφάω για σένα απλώς υπάρχουν θέματα». Τι θέματα; Της είχε μιλήσει για τη Λία, για τον Καναδά – τα εντατικά αγγλικά ήταν επειδή θα πήγαινε να ζήσει στον Καναδά. Είχε την υποψία ότι κι αυτή κάποιον έβλεπε, άντρα, γκόμενο; Κάτι έπαιζε με τα προγράμματά της. Ήταν πολύ κουλ για να είναι αγάμητη αλλά από την άλλη…και πολύ περίεργη, παράξενη. Ιδιαίτερη; Σιγά τα αυγά. Είχε καλό κορμί για την ηλικία της, όσο κι αν ήταν. Κι από φάτσα, δεν μπορούσε να το πει με άλλο τρόπο ο Στέλιος πάντως γαμήσιμη. Αν και ζαρωμένη. Φαγώσιμη. Κάτι του έκανε.

Σκέφτηκε να την πάρει τηλέφωνο, μετά σκέφτηκε πώς είναι μαλάκας, πως είναι αλλού η γυναίκα, σιγά μην κάθεται να τον περιμένει. Και θα έβρισκε κι αυτός κάτι άλλο για να περνάει τον καιρό του. Ή για να γαμάει. Γουατέβερ. Μπορεί να έφταιγαν τα ντουλαπάκια του μπάνιου: κυκλοφορούσαν μέσα στο μυαλό του, οι εικόνες από το ξενοδοχείο που μεγάλωσε στην Ερέτρια, άλλες εικόνες με τα ψηφιδωτά από το αρχαίο σπίτι (376 π.Χ.), η μαλακία πάει σύννεφο…η μητέρα του σαν να είχε βγει η ίδια μέσα από το ψηφιδωτά, ο πατέρας του με μουστάκι σαν τον Κανάρη, το σπίτι του Κανάρη πάλι στην Ερέτρια. Βόλτες στο Νησί των Ονείρων επί εγκατάλειψης. Το έρημο, μισογκρεμισμένο ξενοδοχείο τους: το βλέπει πάντα στον ύπνο του να ξεφοντάρει πίσω από τους ευκαλύπτους λες κι είναι έτοιμο να του μιλήσει, σαν πρόσωπο δηλαδή, που του λείπουν όλα τα δόντια και δεν μπορεί να σχηματίσει σωστά τις λέξεις. Τα αδειανά σκοτεινά παράθυρα κι οι μπαλκονόπορτες που χάσκουν είναι οι διαλυμένες οδοντοστοιχίες. Του σπιτιού, ναι. Γι αυτό είναι σίγουρος πώς είναι βλαμμένος.

Η Ερέτρια είναι ένα επίπεδο κίτρινο μέρος, αρχαίο, στη μέση της Εύβοιας πάνω στη θάλασσα. Κάποτε είχε μικρά άσπρα σπιτάκια και ήταν γραφικό λιμάνι αλλά ο Στέλιος την γνώρισε σαν οικογενειακό θέρετρο, όταν άρχισε να χτίζεται με μανία όλη η παραλία της. Την αγαπάει, αισθάνεται ψυχική ανάταση όταν φτάνει στον Ωρωπό να πάρει το φέριμποτ, την ξέρει σαν τη τσέπη του. Ψάχνει πάντα για ιππόκαμπους όταν μπαίνει στη θάλασσα και συγκινείται όταν τους βλέπει να περνάνε μπροστά του μέσα στο νερό, σαν εξωγήινοι, με κίνηση και χάρη πρίμας μπαλαρίνας. Καμιά φορά σκέφτεται ότι σε προηγούμενη ζωή του μπορεί να ήταν ιππόκαμπος (αλλά δεν το λέει σε κανέναν, αρκετά προβλήματα έχει και χωρίς να του πετάνε γιαούρτια). Είναι νησιώτης εδώ και πολλές γενιές : οι προπάπποι του, Ψαριανοί από κούνια, εγκαταστάθηκαν στην Ερέτρια το 1824 μετά την καταστροφή των Ψαρών – μία από τις λιγοστές οικογένειες επιζώντων. Στην αρχή είπανε το μέρος ‘Νέα Ψαρά’ αλλά σιγά-σιγά επικράτησε το ‘Ερέτρια’. Από το ‘Ερέτες’ που σημαίνει ‘κωπηλάτες’ αν και ο Στράβων Γεωγράφος επιμένει πως το αρχικό όνομα ήταν ‘Αρότρια’. Ο Στέλιος προτιμάει την θεωρία με τους κωπηλάτες. Ήταν διάσημοι θαλασσοπόροι οι Ερετριείς, πήρανε μέρος στον Τρωικό πόλεμο, ίδρυσαν αποικίες στην Νότια Ιταλία – αποκλείεται να βάφτισαν το λιμάνι τους κάτι που δεν θα είχε σχέση με τη θάλασσα.

Τέλoσπάντων η φαμίλια του ξεκίνησε με μία πανσιόν, οι δουλειές τσουλάγανε, η Ερέτρια άρχισε να γίνεται της μόδας. Ο παππούς του σε κάποια φάση γκρέμισε την πανσιόν κι έκτισε το ξενοδοχείο. Το είπε ‘Αβαντες’, από το πρωτοελληνικό φύλο (1600-1400 π.Χ.) που δεν το ξέρει κανένας αλλά ευτυχώς όλοι νομίζουν ότι σημαίνει κάτι άλλο και διαβάζεται ωραία στα αγγλικά (‘Avantes’). Οι Αβαντες οι ίδιοι, οι ορίτζιναλ, έκοβαν τα μαλλιά τους μπροστά και τα άφηναν μακριά πίσω, ένα look που υιοθέτησε κι ο Στέλιος στην εφηβεία του. Γύρω στα 25-26 τα μαλλιά του άρχισαν να πέφτουν, οπότε ξύρισε το κεφάλι του κι ησύχασε. Το ξενοδοχείο ‘Αβαντες’ λοιπόν γνώρισε δόξες στην δεκαετία του ΄60, άρχισε να ρημάζει στην δεκαετία του ’70 λίγο μετά τη γέννηση του Στέλιου και το έχασαν το ‘95, όχι με την έννοια ότι το παράτησαν κάπου αλλά με την έννοια ότι το είχανε βάλει υποθήκη και τους το πήρε η τράπεζα. Τι θα το έκανε η τράπεζα στο χάλι που είχε, με σπασμένα όλα τα τζάμια και μισοφαγωμένα τα μπετά; Στην αρχή έπεσε κάποια ιδέα ότι θα το έφτιαχνε (η τράπεζα) και θα άφηνε την οικογένεια να το δουλέψει. Ναι, καλά. Δεν το έφτιαξε κανένας. Έμεινε άδειο να ρημάζει χρόνο με το χρόνο, από τη μέρα που μπήκε η υποθήκη μέχρι την κατάσχεση κι από την κατάσχεση μέχρι σήμερα, ή έστω χθες. Οι γονείς του μετακόμισαν από την σουίτα του 5ου ορόφου όταν πια άρχισαν να πέφτουν οι τοίχοι κανονικά.

Πήγανε σ’ ένα μικρό διαμέρισμα στην Ερέτρια, σ’ ένα σημείο από το οποίο δεν φαίνεται το ξενοδοχείο. Προσποιούνται ότι δεν υπάρχει εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Ο Στέλιος προσπάθησε πολλές φορές να τους φέρει στην Αθήνα αλλά δεν ψηνόντουσαν με τίποτα, κι έπειτα ο πατέρας του είναι χειμερινός κολυμβητής, η μητέρα του έχει φίλες στο χωριό. Ή λέει ότι έχει φίλες – ο Στέλιος δεν την έβλεπε να βγαίνει από το σπίτι συχνά. Ούτε καν σπάνια. Όσο ζούσαν όλοι μαζί στο ξενοδοχείο ήταν σαν τα δίδυμα κοριτσάκια από τη «Λάμψη» του Στάνλευ Κιούμπρικ, απλώς σε τρίο: ο πατέρας, η μητέρα κι ο Στέλιος, σα φαντάσματα, σε μουχλιασμένους διαδρόμους με σκεβρωμένες πόρτες. Κανένας δεν πήγαινε να τους δει και μόνο ο Στέλιος έβγαινε από το ξενοδοχείο, επειδή μάλλον από ένστικτο αυτοσυντήρησης είχε περάσει το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής και εφηβικής ηλικίας του στη θάλασσα. Τα τρία τέταρτα της ζωής του σε παραλίες. Δεν έχει παράπονο. Τώρα δεν ξέρει τι να κάνει πάλι: στάνταρ πράγματα, κάθε τρείς και πέντε βρίσκεται σε τέτοια κατάσταση, να μην ξέρει τι να κάνει.

Είναι βαθειά θλιμμένος και καταρρακωμένος που χώρισε με τη Λία; Μπά. Όταν το ψάχνει, ντρέπεται λίγο γιατί αισθάνεται ότι του έφυγε ο ιππότης με το άσπρο άλογο, το εισιτήριο για μια καινούργια ζωή σε καινούργια χώρα, που ψόφαγε να το αρπάξει…ή ίσως να μην ψόφαγε τελικά και τόσο. Ίσως καλύτερα. «Έχεις την νοοτροπία του slacker», του είχε πει κάποτε η Λία γελώντας, στις καλές μέρες, κι όταν την ρώτησε τι σημαίνει slacker του απάντησε «ξέρεις, ο beach bum, αυτός που ζει στις πλαζ….όσα έρθουν κι όσα πάνε…» «Ο αλήτης; Ο ξέμπαρκος;» Του είχε φανεί λογικό. Ήξερε τα πάντα για την Ερέτρια, είχε ξεσκονίσει την Ιστορία της σελίδα-σελίδα αλλά στην ουσία μεγάλωσε στην παραλία μπροστά στο ξενοδοχείο. Στη θάλασσα, στην πλαζ. Οι μέρες τελείωναν στις 9.30 το βράδυ που μάζευε τις ξαπλώστρες από την αμμουδιά. Είχε φώς τον Ιούλιο ως εκείνη την ώρα. Ιούνιο και Ιούλιο, οι μεγάλες καλοκαιρινές μέρες. Μετά τον Δεκαπενταύγουστο άρχιζε σιγά-σιγά να μικραίνει η μέρα και τον στεναχωρούσε, αισθανόταν χάλια κάθε φθινόπωρο ακόμα και τώρα, που δεν ζούσε πια στην πλαζ. Τόσα χρόνια που δεν ζούσε πια στην πλαζ.

Ήξερε από δεκαεφτά χρονών τι του έβρισκαν οι γκόμενες, τουλάχιστον μέχρι εκεί έφτανε το μυαλό του: έχει μεγάλο πουλί. Το ήξερε επειδή έβλεπε τσόντες από μικρός, κατέβαζε τα άπαντα του Ρόκκο Σιφρέντι ξανά και ξανά (επειδή τα έσβηνε από το αρχείο του κι έπειτα τα επιθυμούσε, ο Ρόκκο γέμιζε κάποιο κενό μέσα του, τον θεωρούσε ετεροθαλή αδερφό αλλά κυρίως, καύλωνε με τις ταινιάρες του). Ο πούτσος του Στέλιου είναι, εντάξει, αρκετά μικρότερος από το θηρίο του Ρόκκο και δεν έχει παίξει σε 400 τσόντες όπως ο Ρόκκο, για την ακρίβεια δεν έπαιξε ποτέ σε καμία τσόντα, ντρέπεται και μόνο στην ιδέα. Έχει το εργαλείο, είναι νόστιμος, ψηλός, με πολλά χρόνια κολύμπι πίσω του άρα καλοφτιαγμένος… απλώς δεν του τυχαίνουνε συχνά γκομενάρες σαν τις πορνοστάρ. Κάτι γίνεται και δεν ξεμένει από γυναίκα, λες και τον μυρίζονται και του την πέφτουν αυτές – ευτυχώς γιατί αν ήταν στο χέρι του, θα έμενε εκεί: στο χέρι του. Και ο πούτσος και οι σχέσεις του με το γυναικείο φύλο…

Από την άλλη, σιγά το προσόν. Είναι τριαντατριών χρονών, έχει 11.000 ευρώ σε μια τράπεζα, ένα σετ γηραλέους γονείς στην Ερέτρια, έξη σιέλ ντουλαπάκια μπάνιου, ένα παλιό Ρενώ και ένα μεγάλο πούτσο. Θα τον άλλαζε ευχαρίστως με μια καλή δουλειά. Μόνιμη, από κείνες που δεν τελειώνουν ποτέ και σε κρατάνε στον αφρό. Σε κάνουν να είσαι πετυχημένος. Να κερδίζεις τις γκόμενες με την αξία σου, όχι με μια προβοσκίδα στην τελική. Το να βρεί δουλειά είναι χλωμό – εδώ δεν βρίσκουνε άλλοι κι άλλοι, που δεν είναι καθόλου βλαμμένοι. Τα σκυλιά του πολέμου, οι εργασιομανείς. Σιγά μην αποκατασταθεί ο Στέλιος που αγαπημένη του δουλειά ήτανε πάντα να χαζεύει στην παραλία μ’ ένα φραπέ στο χέρι… Τα σκέφτεται όλα αυτά ενώ καπνίζει στο άδειο διαμέρισμα και βαριέται να ανοίξει το laptop να δει καμιά τσόντα μπας και ξεφύγει το μυαλό του. Δεν μπαίνει σε sites, facebook, twitter, chatrooms και τέτοια, βαριέται, δεν θέλει να επικοινωνεί με κανέναν, πόσο μάλλον με άγνωστους μαλάκες.

Βρίσκει στο Ιντερνετ πληροφορίες για διάφορα αρχαία πράγματα, για ερείπια, μνημεία, αγάλματα, ιστορικά γεγονότα και ανδριάντες, για σημεία της Αθήνας που δεν τα ξέρει κανείς, για την πριγκίπισσα Αλεξάνδρα που παντρεύτηκε τον ρώσο φλωρό-τσαρο και πέθανε δεκαεννέα χρονών στην παγωμένη Μόσχα, τέτοιες μαλακίες, τα διαβάζει όλα σα μανιακός – και κατεβάζει τσόντες. Ή διαβάζει για το Ιάσιο και τον Ναό της θεάς Ίσιδας ή την παίζει βλέποντας μια μαλακισμένη ιστορία (“Buttman’s ultimate workout”, “Animal trainer” κλπ) με τον μεγάλο πρωταγωνιστή Ρόκκο. Που του μοιάζει κι όλας, στο πιο μπαγιάτικο. Όχι μόνο στο πουλί, ώρες-ώρες νομίζει κοιτάζοντας τον Ρόκκο ότι είναι ο ίδιος, ότι σε μια άλλη διάσταση ο Στέλιος είναι πορνοστάρ διάσημος σ’ όλη την Υφήλιο και δουλεύει στην διεθνή τσοντοβιομηχανία με τρομερό σουξέ. Κατά τα άλλα, εντάξει. Μιλάμε, μια χαρά άνθρωπος…

Το καινούργιο βιβλίο της Μανίνας Ζουμπουλάκη "Ευτυχία" θα το βρείτε σε λίγες μέρες σε όλα τα βιβλιοπωλεία από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος

H Meryl και τα παιδιά της τα αρκούδια, η ερμηνεία της J Lo και ο πιο υποκειμενικός και ζουμερός οδηγός νέων ταινιών που έγινε ποτέ.

Μετά από έναν ολάκερο χρόνο σχεδόν, το σινεσέντονο που έχει αναθρέψει γενιές και γενιές σινεφίλ στην Ελλάδα, το ποστ με τις ταινίες που όλοι εμείς, για τους δικούς μας ανορθόδοξους, κουλούς, βαθείς, ανεξήγητους, αστείους, παράδοξους, τρελούς, αλλά και απολύτως δικαιολογημένους, λόγους, θέλουμε να δούμε (ή απλά να συζητήσουμε για αυτές) είναι εδώ.

Ξέρεις τι να κάνεις: κλείσε κινητό, αποχαιρέτα μαμά και γκόμενο και πάρε ξηρά τροφή (ποπ κορν) και νερό μαζί σου να έχεις να πορεύεσαι. Θα είναι ένα υπέροχο ταξίδι, στις ταινίες που θα βγουν την καλοκαιρινή σεζόν στην Αμερική - και μέσα σε δύο τρεις μέρες, το πολύ, από την έξοδό τους θα μπορείς να κατεβάσεις να τις δεις και εσύ - σε αντίθεση με παλιά που έπρεπε να αγωνιάς για το αν θα βγουν ποτέ στην Ελλάδα και βέβαια να περιμένεις την ημερομηνία εξόδου. (Όχι πως εγκρίνουμε αυτή την συμπεριφορά, του κατεβάσματος δηλαδή. Απλά την περιγράφουμε! Το πρόβατο θέλει να πληρώνονται οι καλλιτέχνες για τον κόπο τους...)

Are you ready? Πάμε!

Magic Mike

 Ξεκινάμε με τα σκληρά, κατευθείαν. Ένας από τους πιο χοτ νέους ηθοποιούς, ο Channing Tatum (για το Θεό, αν δεν τον ξέρεις google him - αλλά καλύτερα να μην είναι ο Μήτσος μπροστά και σε δει να σαλιαρίζεις...)  παίζει έναν βετεράνο του αντρικού (straight) στριπ τηζ που βάζει στο κόλπο ενός μεγάλου και θρυλικού club έναν νέο, αθώο επαγγελματία με πολλές φιλοδοξίες. Θέλει να τον μάθει τα μυστικά του να αποπλανεί milf και cougar και να βγάζει εύκολο χρήμα.
Γιατί θέλω να το δω: Σκηνοθετεί ο Steven Soderbergh, που όταν έχει κέφια και έμπνευση, μας "καυλώνει" (pun intended). Επίσης, ποτέ δεν λέμε όχι σε λίγο γυμνάκι στην ζωή μας! Επίσης, αν γκούγκλαρες που σου είπα, δεν χρειαζόταν όλη αυτή η παράγραφος.
Γιατί δεν θέλω να το δω: Σκηνοθετεί ο Steven Soderbergh, που νομίζω πως έχει χρόνια να έχει κέφια - επίσης, παίζει ο Matthew McConaughey - τον ιδιοκτήτη του club... χμ χμ χμ

Beasts of the Southern Wild

Η ταινία που πήρε τις καλλίτερες κριτικές και ένα μεγάλο βραβείο φέτος στο προχωρημένο φεστιβάλ του Sundance και αγαπήθηκε από κριτικούς σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Περίεργο έργο όπου εξάχρονο χαρισματικό πιτσιρίκι προσπαθεί να βρει την μαμά του, παρέα με τον αλκοολικό πατέρα του σε μία απροσδιόριστη μελλοντική εποχή όπου η οικολογική καταστροφή εκτός από καταιγίδες και πλημμύρες και διάφορα άλλα τέτοια ευχάριστα έχει προκαλέσει και την επάνοδο στην γη... τεράστιων προϊστορικών πλασμάτων. Γκούλπ!!!
Γιατί θέλω να το δω: Επιστημονική ecology φαντασία που λειτουργεί ως πλαίσιο για αρχετυπικά θέματα όπως η σχέση με τους γονείς; Σου ανοίγει την όρεξη.
Γιατί δεν θέλω να το δω: Δεν με πειράζει που ο σκηνοθέτης είναι πρωτομεφανιζόμενος πιτσιρικάς. Δεν με πειράζει που όλοι οι ηθοποιοί δεν είναι ηθοποιοί αλλά φίλοι της θείας του σκηνοθέτη. Αυτό που με ανησυχεί είναι ότι όπου ακούω πολύ trend και εκθειαστικές κριτικές, καμιά φορά το καρπούζι είναι πολύ μάπα. επίσης... θα το δούμε ποτέ αυτό στην Ελλάδα;... αμφιβάλλω... χμφ χμφ χμφ

Sparkle

Τι τα θες. Τούτη η γης όπου πατούμε, όλοι μέσα θε να μπούμε. Το Σπάρκωλλ (προφέρεται ΣπάρΚΩλλ) είναι η τελευταία ταινία της Whitney Houston που, τα έμαθες βέβαια, πήγε στην γειτονιά των Αγγέλων παρέα με τον Μάνο, τον Χορν, τη Μελίνα, τον Μητροπάνο. Όπου η μακαρίτισα παίζει την μαμά παρέας κοράσιων - μουσικού γκρουπ, που ονειρεύονται την διασημότητα, τα νούμερο 1, τον πλούτο και τις μεγάλες περιοδείες ενός σταρ της μουσικής. Ε, αυτά.
Γιατί θέλω να το δω: Αχ Whitney Whitney...ποιος να το έλεγε όταν άκουα το I wanna dance with somebody ότι θα γινόσουν παράδειγμα μοναχικής ζωής...
Γιατί δεν θέλω να το δω: Ντάξει, το trailer είναι πιο βαρετό και από το να παρακολουθείς το πρώτο μάθημα γέρων που θέλουν να μάθουν πιγκ πογκ. Κάτι το οποίο μάλλον αφορά και όλη την ταινία - και επειδή προφανώς το ξέρουν αυτό οι υπεύθυνοι και το κράτος, εξ ου και στην διαφημιστική καμπάνια της ταινίας παίζουν πολύ το χαρτί "η ταινία που 3 μήνες μετά που την ολοκλήρωσε, πέθανε η Whitney". Και ρωτώ εγώ κύριοι μάρτυρες, κύριε συνήγορε, κύριοι δικασταί, κύριε πρόεδρε; Μήπως πέθανε από βαρεμάρα όταν είδε το έργο ολοκληρωμένο; ρητορικό το ερώτημα... μην απαντήσεις! (Whitney, μην κοιτάς που θάβω την ταινία, ακόμα σε αγαπώ. σνηφ)

Hysteria

Και όμως, θα το δούμε και αυτό. Κομεντύ που έχει να κάνει με την ανακάλυψη του ηλεκτρικού δονητή, ως μέσο θεραπείας της γυναικείας υστερίας. Αν μη τι άλλο, πρωτότυπο. Η πρωταγωνίστρια του φιλμ  Maggie Gyllenhaal, γλυκειά και ανάλατη σαν κολοκυθόπιτα, παίζει μία πρώιμη φεμινίστρια που ερωτεύεται τον εφευρέτη του δονητή και προσπαθεί να τον πείσει: O Λόγος που οι γυναίκες του 19 αιώνα έχουν υστερία δεν είναι βέβαια μυϊκός (!) αλλά κοινωνικός! Και ψυχολογικός.
Γιατί θέλω να το δω: Ο μόνος, μα πραγματικά μόνος, λόγος είναι για να διαπιστώσω πως αναπτύσεται η πλοκή. Ποιος πχιουστ το σκέφτηκε αυτό το σενάριο; ρησπέκτ!
Γιατί δεν θέλω να το δω: Φεμινισμός; Πχιότητα στις σχέσεις; Ισότητα; Μάγκυ; Μισό λεπτό να πλέξω το βελονάκι και έρχομαι, Θεία Αγκνέθα!

Prometheus

 Kαι πάμε στο πρώτο "θέλω-σαν-τρελός-να-γίνω-ΠΕΛΩΡΙΟ-μπλοκμπάστερ-αλλιώς- θα-καταστραφούν-ίσαμε-καμιά-πενηνταριά-καριέρες-για-πάντα" έργο του αφιερώματος. Ο Προμηθέας. Η πιο αρχετυπική από όλες τις ιστορίες. Με σκηνοθέτη τον Ridley Scott. Prequel της μυθολογίας Alien. Με τεράστιο budget. Με ακόμα πιο τεράστια μυστικότητα. Από όπου και να την πιάσεις αυτήν την ταινία, θα βρεις κάτι να θες να το κουβεντιάσεις.... Τι ξέρουμε για την επτασφράγιστη πλοκή της; Ομάδα ανθρώπων φθάνει με high tech διαστημόπλοιο σε μακρινό πλανήτη για να εξερευνήσει την προέλευση του ανθρώπινου είδους. Και βρίσκει κάτι που δεν είναι καθόλου διασκεδαστικό. ή διαφωτιστικό. ή μη-βίαιο. ή έστω ακίνδυνο. 
Γιατί θέλω να το δω: Ridley Scott,  ο άνθρωπος που έκανε το Blade Runner. Alien, η πιο αγαπημένη μου (όπως και σε πολλούς άλλους) μυθολογία στον κινηματογράφο (μαζί με τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών). Επιστημονική φαντασία, που λατρεύω. 
Γιατί δεν θέλω να το δω: Ο Ridley είναι πια 73. Τα trailer που έχουν κυκλοφορήσει δεν μπορώ να πω ότι έχουν ριγήσει το είναι μου. Και γενικά υπάρχει μία αμηχανία στην ατμόσφαιρα σχετικά με το όλο πράγμα. (θα στο πω το κρίμα μου, την ταινία την έχω δει.... μεγάλη ιστορία... να ξέρεις, είναι πολύ καλύτερη από όσο θα περίμενες, αλλά λιγότερο καλή από όσο θα ήλπιζες...)

To the arctic

 Μαμά λευκή αρκούδα με παιδιά ακόμα πιο αστραφτερά λευκά αρκουδάκια περιδιαβαίνουν στην Αρκτική, που έχει αλλάξει πολύ και συνεχίζει να αλλάζει, συνέπεια της οικολογικής κρίσης. Πρόκειται για ένα road movie γεμάτο εκπλήξεις όπου τίποτε δεν είναι όπως φαίνεται (ερμ... σόρη με έπιασε το μικρόβιο του διαφημιστή...)
Γιατί θέλω να το δω: Χιόνι, άπλετο χιόνι και φως και ήλιος αρκτικού κύκλου, οικογένεια χνουδάτων αρκούδων, η ομορφιά της γης, υπέροχα πλάνα... και βέβαια... η ΠΟΛΥΛΑΤΡΕΜΕΝΗ Meryl Streep αφηγήτρια στο "ρόλο" της Μαμάς Γης (πιο αρχετυπικό πεθαίνεις). Υπέροχο το trailer! Υπέροχο! Πρώτη φορά τέτοια ανυπομονησία για ένα ντοκυμοντέρ.
Γιατί δεν θέλω να το δω: Ε θα δω τις καταστροφές που κάνουμε στον πλανήτη και θα μου έλθει ο τρελός ντουβρουτζάς, το ξέρω. Ειδικά όταν το βλέμμα μου παίζει στο τεράστιο, μίας γαμοχρήσης, χάρτινο κουτί ποπ κορν που θα κρατάω και στο πλαστικό καλαμάκι της Κοκακόλας. Σνιφ σνιφ

The amazing Spider-Man

Και αυτή η ταινία, όπως και ο Προμηθέας είναι μεγάλο στοίχημα. Έχει στοιχίσει άπειρα εκατομμύρια δολλάρια, το marketing budget της είναι ισόποσο με το κόστος να γυριστεί και επιπλέον έχει άλλο πρωταγωνιστή και άλλο σκηνοθέτη από την προηγούμενη τριλογία Spider-Man που ήταν ένας παγκόσμιος διαγαλαξιακός θρίαμβος.
Γιατί θέλω να το δω: Εμείς τα αγοράκια έχουμε ένα μεγάλο κόλλημα με τον άνθρωπο αράχνη. Δεν μπορούμε να αντισταθούμε. Επίσης, γενικά οι άνθρωποι της εταιρίας φαίνονται να έχουν μεγάλη αυτοπεποίθηση για το έργο και λένε ότι εκτός από πολύ εμπορικό έχει και βάθος, ωραίους χαρακτήρες, γερή πλοκή και πολύ πολύ έκπληξη. Σε αυτό συνηγορεί το ότι ο σκηνοθέτης είναι ο ίδιος που έκανε το 500 days of Summer - νομίζω μας άρεσε αυτό, όχι;
Γιατί δεν θέλω να το δω: Χμφ... δεν μου αρέσει γμτ ο πρωταγωνιστής, ο Andrew Garfield. Θα μου λείψει ο Tobey Maguire... λυγμ λυγμ... σνιφ σνιφ... Τουλάχιστον παίζει η Sally Field, η αγαπημένη μου Οκλαχωμιότισσα ηθοποιός. Τη θεία του Σπάηντη. Yes!

 

Seeking a Friend for the End of the World

 ...ψάχνοντας έναν φίλο για το τέλος του κόσμου... άκου τώρα τίτλο! Ακόμα μία ταινία με θέμα την καταστροφή της γης (χμ, λες να θένε να μας πούνε κάτι; ελπίζω όχι, έχω να πληρώσω λογαριασμούς την Δευτέρα...) όπου ο Steve Carell παίρνει τον δρόμο για να βρει τον γυμνασιακό του έρωτα και με κάποιο περίεργο τρόπο του φορτώνεται η Κήρα Νάητλη. Αυτό με το δεδομένο ότι πολύ σύντομα, (σε 3 βδομάδες να σου λέω;) ένας αστεροειδής θα χτυπήσει την Γη και θα φέρει το τέλος του πολιτισμού. Και των λογαριασμών των πιστωτικών καρτών μου as well.

Γιατί θέλω να το δω: Ok, θα το έχεις καταλάβει ήδη, το end-of-the-world porn είναι κάτι που δεν μπορώ να αντισταθώ. Ειδικά όταν είναι σχετικά καλοφταγμένο όπως αυτό, και έχει και έξυπνο χιούμορ. Επίσης να πω εδώ ότι απ' ότι φαίνεται στο trailer η χημεία του αγαπημένου μου Carell (σε παρακαλώ μη με λοιδορήσεις, τον αγαπώ) με την κυρα-Νάητλη... λειτουργεί!
Γιατί δεν θέλω να το δω: Α να σου πω, μη με εκνευρίζεις! Ντάξει, δεν είναι και η ταινία που θα φέρει το τέλος του κόσμου (....) αλλά είμαι σίγουρος ότι θα περάσω πολύ καλά. Γι αυτό θα την δω σίγουρα! και θα έρθεις μαζί μου (επίσης να πω εδώ ότι ελπίζω η κυρά-Νάητλη να πήρε κάνα κιλόμ όποτε την βλέπω σε ταινία μου έρχεται να πετάξω πολυβιταμίνες στην οθόνη...)

Dark Shadows

H καινούργια ταινία του Tim Burton βασίζεται σε cult σήριαλ της δεκαετίας του 70 με οικογένεια λαλημένων βρυκολάκων... Όπου κακό αρχαίο βαμπύρ, μετά από κατάρα μάγισσας που τον είχε αναίσθητο για 2 αιώνες, "ξυπνάει" στο 1972 - μία εποχή με μυτερούς γιακάδες, τηλεόραση, και φλοράλ φορέματα. Τζη, πολύ εξάητηνγκ. Γιων γιων. (άμα δεν πρόσεχες στο μάθημα προβατικών, γιων γιων είναι ηχητικό εφέ χασμουρητού)
Γιατί θέλω να το δω: Παίζει η Michel Pfeiffer, παίζει ο Johnny Depp, παίζει γενικά μία ομάδα από ωραίες φάτσες... επίσης, το όλο πράγμα φαίνεται να έχει μία αυτοαναιρετική προσέγγιση που το νοστιμεύει και το πάει ωραία αλλού...τέλος, όταν και αν δεις το trailer να είσαι έτοιμος να σοκαριστείς με την φοβερή καλλιτεχνική διεύθυνση, τα κοστούμια και τα σκηνικά.
Γιατί δεν θέλω να το δω: ρε παιδιά, δικάστε με καταδικάστε με, είμαι guilty as charged αλλά δεν τον μπορώ πια τον Barton. Μου φαίνεται σαν να τρώω ένα καλό μπουτάκι κοτόπουλο. Απόλαυση όσο το ξεκοκαλλίζεις, ωραίο art direction, ωραία σκηνικά και όλα... αλλά καμία θρεπτική αξία μετά - ουσία μηδέν. #peste_na_me_fate

To Rome with Love

Να και ο νέος Woody Allen, άλλος ένας σκηνοθέτης - ξεροψημένο μπουτάκι κοτόπουλο... Η επόμενη ταινία του μετά το άκρως γοητευτικό Midnight In Paris, που ήταν και το πιο επιτυχημένο στην Αμερική έργο του (οι μαλάκες εκεί αγνόησαν το Scoop), διαδραματίζεται στην Ρώμη και είναι μία σειρά από συνδεδεμένες ερωτικές ιστορίες. Ok. Ξέρεις, τσαχπινιά, εξυπνάδα, χιούμορ, ρομαντισμός, ωραία πλάνα, χρώματα, ιταλιάνικες μουσικές... όλα σε αριστοτεχνικά μελετημένες και με ακρίβεια προβλέψιμες ποσότητες και συνδυασμούς... (αν γίνω πολύ κυνικός, απλά στείλε μου ένα χαμόγελο και ένα γλυκό φιλί και θα προσπαθήσω να συνέλθω - δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω αλλά σου υπόσχομαι να προσπαθήσω). Δηλαδή για να καταλάβεις το πόσο προβλέψιμο είναι το to rome with love, το trailer έχει και σκηνή όπου κουστουμάτος τύπος την ώρα που πίνει ακούει κάτι και φτύνει το ποτό του από την έκπληξη...

Γιατί θέλω να το δω: Δεν λέμε όχι σε κανένα μπουτάκι κοτόπουλο πότε πότε - και ας μας αφήνει με μία αίσθηση "πολύ κακό για το τίποτε". Ακόμα, παίζει η Πενέλοπε Κρουθ που όλο και ομορφαίνει όλο και ομορφαίνει όλο και ομορφαίνει... την αγαπώ! Τέλος... αχ η Ρώμη είναι τόσο μαγεμένη πόλη, τόσο όμορφη - αν ο Woody έκανε θαύματα με το υπερεκτιμημένο Παρίσι, την Neoset των πόλεων του κόσμου, με την αυθεντικά μοναδική Ρώμη θα χτυπήσει κόκκινο στην δημιουργία μαγείας και ατμόσφαιρας.
Γιατί δεν θέλω να το δω: Μετά από αρκετές ταινίες που δεν είχαμε την χαρά, σε αυτή θα δούμε και τον ίδιο τον μεγάλο δημιουργό να παίζει... δεν έχω χειρότερο. Επίσης, παίζει και η ιταλική, αλλά χειρότερη εκδοχή του, ο Roberto Benini. Σκοτώστε με τώρα. Άντε.

What to expect when you are expecting

Ζήτω η Αμερική. Ζήτω η χώρα όπου ακόμα και ένας οδηγός εγκυμοσύνης και μητρότητας για τις νέες μαμάδες μπορεί να "μεταμφιεστεί" σε κομεντή. Δατ'ς μα γκέρλ (ερμ... καλά λέω πως γκερλ είναι η Αμερική, έτσι δεν είναι;). Φυσικά, δεν το συζητώ, και εγώ αν ήμουν στην θέση της Αμερικής και είχα ένα βιβλίο που έχει πουλήσει τριακόσια δις αντίτυπα, έχει μεταφραστεί σε όλες τις γλώσσες του σύμπαντος (μέχρι και τον πλανήτη του Prometheus έχει φτάσει η χάρη του) και πουλά όλο και περισσότερα με κάθε μούλικο που έρχεται στον κόσμο, το πρώτο που θα σκεφτόμουν θα ήταν πως να το κάνω και film! Οπότε ας σταματήσω το ντράμα και ας επιστρέψω στην χαζοκωμωδία! Στο έργο παίζει η Cameron Diaz, μεγάλη καλλιτέχνιδα, αλλά και η άλλη μεγάλη ιέρεια της σινεφίλ πχιότητας η Jeniffer Lopez που με την ερμηνεία της είναι υποψήφια για το μεγάλο βραβείο της Μεθόδου Στανισλάφσκι και της Κατίνας Παξινού. Πληροφορίες λένε ότι η Meryl Streep λύσσιαξε από τη ζήλια με το βάθος και το εύρος της ηθοποιίας της J Lo - επιβεβαιωμένες πληροφορίες, έτσι; (ok, ok, το κόβω...) 
Γιατί θέλω να το δω: E εντάξει, βρίσε με ταπείνωσέ με κάνε μου μήνυση... αλλά ΠΩΣ στο διάλο κάνανε ταινία οδηγό εγκυμοσύνης; όχι σε παρακαλώ, πες, πως; πως; Επίσης, θέλω να δω την Jennifer να ερμηνεύει, να βάζει όλη της την ψυχή στην απόδοση του ρόλου. Της γκαστρωμένης. Που αν και γκαστρωμένη/λεχώνα διατηρεί, ρεαλιστικότατα, το κορμί λαμπάδα. Τρώγοντας τόνους KFC. 
Γιατί δεν θέλω να το δω: Και ναι, όπως υποψιάζεσαι, το trailer είναι πιο cheesy και από τα κεντρικά της Φέτας Ήπειρος. Κάνει το trailer του Sex and The City να μοιάζει Κυνόδοντας (γκού χου γκούχου). Επίσης εδώ να κάνουμε ειδική μνεία στην αντρική παρουσία στην ταινία. ΚΑΘΟΛΟΥ διακοσμητική, ΚΑΘΟΛΟΥ σεξιστική. ΚΑΘΟΛΟΥ όμως.

The dark knight rises (σκάσε τελειώνουμε)

Aπό τον καινούργιο μπάτμαν βάζουμε δύο αφίσες, γιατί είναι σκέτη καύλα και οι δύο (κάνε κλικ να τις δεις, είναι έργα τέχνης - όχι βέβαια σαν την ερμηνεία της J Lo αλλά οκ). Το Dark Knight Rises είναι το τρίτο μέρος της Nolanικής τριλογίας του Batman και ψιθυρίζεται ότι είναι αυτό ακριβώς που θα περιμέναμε για κλείσιμο μίας σειράς ταινιών που μας πήρε τα σώβρακα. Φυσικά, a la maniere Nolan, δεν ξέρουμε πόση ώρα κρατά το έργο, αν είναι βουβός κινηματογράφος, δεν ξέρουμε τίποτε για την υπόθεση, δεν ξέρουμε ποιος πεθαίνει και ποιος ζει, δεν ξέρουμε αν ο Batman θα υπάρχει στο τέλος του έργου και αν υπάρχει με τι κόστος...
Γιατί θέλω να το δω: O Nolan (ίσως και να) είναι ο καλύτερος σκηνοθέτης της εποχής μας. Με μεγάλη διαφορά από τον επόμενο. Ξέρει να σε πείθει με έναν μοναδικό τρόπο ακόμα και για τα πιο παράλογα πράγματα (θυμήσου Ηνσέψηο). Ακόμα, παίζει ο ΘΕΟΣ του σεξ Tom Hardy, αν και η φάτσα του δεν φαίνεται γιατί κάνει τον "παραμορφωμένο" κακό -  ένα έχω να πω εδώ και αυτό είναι σνηφ. Επίσης παίζει και άλλο κάστ από το Inception, ας πούμε η αξιαγάπητη Marion Cotillard η οποία είναι η γκόμενα του Batman - Bale. Να καταθέσω τέλος ότι το trailer είναι ανατριχιαστικό. Για τους σωστούς λόγους. Ψάξτο. Δέστο.
Γιατί δεν θέλω να το δω: Αχ, τι θα κάνω, πως θα ζήσω, μετά από αυτό δεν έχει άλλο Batman by Nolan γαμώτο... Α, επίσης τα κοτσομπολιά λένε ότι το φαγητό στην καντίνα της παραγωγής της ταινίας ήταν τρα-γι-κό!

Hope Springs

Kαι τώρα αγαπημένε σέξη βγιούερ, καθώς φτάνουμε στο τέλος, θα κάνεις ένα διάλειμμα, θα πας στο δωμάτιο, θα φέρεις το χαλάκι προσευχής, θα το στρώσεις εδώ μπροστά στο υπερσύγχρονο σου lap-top και θα πέσεις να προσκυνήσεις... διότι όπως έχεις καταλάβει θα γίνει λόγος για την μεγάλη Meryl. To Hope Springs είναι μία ταινία που δεν μας νοιάζει τι είναι, δεν μας ενδιαφέρει η πλοκή της, χεστήκαμε για το ποιος άλλος παίζει, δεν μας αφορά ποιος την σκηνοθετεί, δεν δίνουμε δεκάρα για τους συμπρωταγωνιστές  και τα προντάξηο βάλιους... το μόνο που έχει σημασία είναι ότι παίζει η Meryl. Αυτό.
Γιατί θέλω να το δω: όλοι μαζί παιδιά, με ρομποτική φωνή, χέρια τεντωμένα και περπάτημα διασταύρωση ρομπότ με ζόμπη: We love Meryl. We love Meryl. We love Meryl. We love Meryl. We love Meryl. (Παίζει το ρόλο εξηντάρας συζύγου που πάνε μαζί με τον άντρα της, το Tommy Lee Jones, σε σύμβουλο γάμου - τον αγαπημένο μου Steve Carell -  για να σώσουν τον γάμο τους. Και από ότι κατάλαβα στο trailer όση ώρα δεν θαύμαζα την Meryl υπάρχει και ένας υπαινιγμός περί κρυφής ομοφυλοφιλίας του άντρα της Meryl. Σα δε ντρεπόμαστε λέω γω, να είσαι παντρεμένος με την Μeryl και να την gays την βάτα.)
Γιατί δεν θέλω να το δω: Tόλμησες να σκεφτείς τέτοιο πράγμα; Δευτέρα με τον κηδεμόνα σου! Αλήτη. (συγγνώμη Meryl, είναι μικρός δεν ξέρει....) [αγκύλη μετά την παρένθεση; ναι για να σου πω αυτό: δες το trailer και δες την πως βγάζει με το βλέμμα μόνο την ανακούφιση στην σκηνή στο αεροπλάνο...θα καταλάβεις τι εννοώ, άντε δες!)

Τελειώσαμε, τελειώσαμε! Ευχαριστώ για την προσοχή και να ξέρεις, πολύ θα ήθελα να μάθω ποιά από όλες τις ταινίες σου έκανε πόθο να την δεις! Α και θυμήσου, τα εισιτήρια στον κινηματόγραφο πέφτουν πέφτουν και πέφτουν. Και πολλοί λένε πως από του χρόνου θα είναι ακόμα πιο κάτω! Οπότε... go for it!

Άνθρωποι που έχουν ακόμα μεροκάματο και δεν καταλαβαίνουν πόσο τυχεροί είναι

Το Σάββατο, μετά από αρκετό καιρό, έκανα κάτι που κάποτε, την εποχή της αφθονίας το είχα σχεδόν κάθε βδομάδα στο πρόγραμμα. Βγήκα στο κέντρο για "ψώνια".Υπήρχε καιρός που η βόλτα στα μαγαζία ήταν αγαπημένη συνήθεια, που εκτός από διασκέδαση μου έδιδε και την ικανοποίηση να οσμίζομαι και να ζω στο πετσί μου τον παλμό της πόλης. Τότε ακόμα η κρίση δεν είχε χτυπήσει το πορτοφόλι μου και έτσι η λέξη ψώνια δεν χρειαζόταν εισαγωγικά. Όλο και κάτι αγόραζα, ένα πουκάμισο, ένα cd, ένα δώρο για ένα φίλο...

Αυτό το Σάββατο όμως τα ψώνια ήταν υπό τις νέες συνθήκες, τις μεταμνημονιακές - θέλουν εισαγωγικά, λοιπόν. Ο βασικός λόγος που κατέβηκα στο κέντρο δεν ήταν να χαζέψω - τι να χαζέψω; τα κλειστά μαγαζία; τους εκνευρισμένους ανθρώπους; τα ίχνη της διάλυσης της πόλης στις προσόψεις των ξενοδοχείων, στις βιτρίνες, και στα σώματα των άστεγων; Ούτε και για να ψωνίσω πήγα στο κέντρο... ένα δώρο ήθελα να αλλάξω στο μεγάλο πολυκατάστημα, και να περάσω μία βόλτα από τα μεγάλα βιβλιοπωλεία, να χαζέψω τα βιβλία μίας συγγραφέως που ανακάλυψα πρόσφατα και μου αρέσει πολύ.


Το μεσημέρι ήταν ολόλαμπρο. Είχα τα κέφια και τις ομορφιές μου - το προηγούμενο βράδυ ήμουν σε μία πολύ όμορφη γιορτή, η συνάφεια με φίλους είχε γεμίσει χαρά την καρδιά μου και ξέροντας πόσο γρήγορα χάνεται η χαρά απολάμβανα κάθε στιγμή της. Είχα μάτια γύρω μου μόνο για το όμορφο. Ούτε τα άδεια μαγαζιά έβλεπα, ούτε τα σπασμένα μάρμαρα, ούτε τους καταθλιμένους Έλληνες, ούτε τα ίχνη της κρίσης. Beauty is in the eye of the beholder - έβλεπα μόνο ένα ανοιξιάτικο μεσημέρι, κάτω από τον περιβόητο Αττικό ήλιο, ανάμεσα σε ανθρώπους με πολύχρωμα ρούχα, σε μία πόλη χωρίς πολύ κίνηση και φασαρία...

Τι τα θες όμως. Γρήγορα στεναχωρήθηκα. Μπήκα σε ένα βιβλιοπωλείο. Γνωστό, ιστορικό, ακριβό - που πρόσφατα έκανε περικοπές και προσπάθειες να εξοικονομήσει χρήματα... Πλησιάζω να ρωτήσω μία κοπέλα για τα βιβλία που έχουνε από την συγγραφέα. Με κοιτάζει αδιάφορα και μελαγχολικά. "Δεν μου λέει κάτι το όνομα". "Έχει βγει πρόσφατα ένα βιβλίο της στο Ελληνικά, που μάλιστα πουλάει κιόλας...". Με κοιτάζει ενοχλημένη. Σέρνεται ως τον υπολογιστή. Πάνω από την οθόνη με ρωτά τρεις φορές το όνομα της συγγραφέως. Κοιτάζοντας με με το ίδιο ενοχλημένο ύφος.. Πληκτρολογεί, με το ένα δάχτυλο, μετακινώντας το ποντίκι σαν να μετακινεί όλες τις αμαρτίες του κόσμου. "Δεν μου βγάζει κάτι..." λέει και κάνει να φύγει. "Δεν μπορεί, το βιβλίο το τελευταίο της τουλάχιστον θα πρέπει να το βγάζει, είναι καλοπουλημένο...". Με κοιτάζει ακόμα πιο θιγμένη, και πριν ξαναβάλει το όνομα στον υπολογιστή κάνει και μία παύση μερικών δευτερολέπτων κοιτώντας με νόημα, για να μου τονίσει... τι; ότι την ενοχλώ; ότι της είμαι βάρος;

Η επικοινωνία μας για κάμποσα λεπτά συνεχίζεται σε αυτόν τον ρυθμό. Άφου με διαβεβαώσε ότι δεν έχουν βιβλία της συγγραφέως, πήγα μόνος μου στο ράφι - και βρήκα 3.

Λίγο μετά, σε άλλο κατάστημα στο Σύνταγμα, αναζητώντας απεγνωσμένα την συγγραφέα/νέα ανακάλυψή μου. Εκεί ευτυχώς οι άνθρωποι που με εξυπηρέτησαν δεν ήταν κατηφείς και αγέλαστοι - με χαιρέτησαν, χαμογελούσαν. Όμως το βιβλίο που έψαχνα δεν μπόρεσαν να μου το δώσουν. "Πρέπει να έχει τελειώσει, αν θέλετε να το παραγγείλουμε". Το βρήκα εγώ, στο stand με τα best seller, κοντά στα ταμεία.

Και ύστερα, στο Αttica. Όπου θέλω να αλλάξω το δώρο - αλλά δεν ξέρω τι θα πάρω. Στην εταιρία της οποίας το αντικείμενο θέλω να επιστρέψω, μόλις τους είπα ότι δεν με ενδιαφέρει να πάρω κάτι από αυτούς αλλά να μου δώσουν ένα πιστωτικό, ο νεαρός μάλλον θύμωσε. "Αν και κανονικά δεν γίνονται αλλαγές το Σάββατο θα σας την κάνω". Γύρω του άδειος ο χώρος, μάλλον ήμουν και ο πρώτος πελάτης της ημέρας - δεν ήταν ότι τον απασχολούσα απο την εξυπηρέτηση κάποιου άλλου. Έψαχνε με θόρυβο να βρει στιλό, ανοιγόκλεινε φουριόζικα τα συρτάρια, εξοργισμένος... και να πεις να ήμουν και κανένας αγενής.

Ακεφιά. Θυμός. Αυστηρότητα. Αγένεια. Γιατί; Δεν έχουμε ήδη πολλά, πολλά προβλήματα για να προσθέτουμε και άλλα στους εαυτούς μας; Ακόμα... με ποιο δικαίωμα στερείς μία πώληση στον εργοδότη σου; Με ποιο δικαίωμα κρίνεις και απαξιείς έναν άνθρωπο, ένα επάγγελμα, μία θέση, μία βάρδια;

Γνωρίζω καλά ότι οι δουλειές που έχουν να κάνουν με εξυπηρέτηση πελατών δεν είναι της ιδιοσυγκρασίας του Έλληνα. Μας οξύνουν τον κομπλεξισμό και την μικροπρέπειά μας. "Ε όχι και να σου κάνω τον υπηρέτη". Το έχω ζήσει και στο πετσί μου - υπήρξαν στιγμές που έλεγα για κάποιες από τις δουλειές που έχω κάνει και έβλεπα την απαξίωση στο βλέμμα του τεμπέλη κακομαθημένου.

Ήλπιζα όμως, μη σου πω ήμουν σίγουρος,  ότι τα νέα δεδομένα θα άλλαζαν αυτήν την ανόητη νοοτροπία. Φαίνεται όμως πως είναι νωρίς ακόμα για κάποιους από μας. Που δεν έχουν καταλάβει πόσο μα πόσο τυχεροί είναι που έχουν δουλειά. Και πόσο ανόητοι που δεν την αντιμετωπίζουν ως ευλογία - ή έστω ως ευκαιρία.