Πέμπτη βράδυ δεν βγαίνει πια κανείς...

...που τα παλιά, που 'ταν σαν νύχτα Παρασκευής
τώρα τις Πέμπτες είμαστε όλοι κλεισμένοι μέσα
οικονομία γαρ, και νοιώθουμε σαν τον μπουχέσα

Όμως απόψε είναι μια Πέμπτη άλλη
θα έχει πάθη, αίμα και ζήλια μεγάλη
σκάνδαλα, μυστικά θα έρθουν στο φως
θα γίνει πάταγος θα γίνει χαμός

Στις 9 το βράδυ εκπομπή αρχίζει
στο sinradio που να ακούσεις αξίζει
η αλήθεια θα βγει και για την sikia
και θα πούμε ιστορίες από blogχρόνια παλιά.

Στις 9 λοιπόν έλα για ωραία παρέα
να ανταλλάξουμε τσάτια, μουσικές και άλλα ωραία
και αν τα βράδια της Πέμπτης δεν μπορούμε να βγούμε
δεν σημαίνει αυτό και ότι θα βαρεθούμε! 

(είμαι πολύ ενθουσιασμένος με την πρόσκληση από το Παυλούκο... περιμένω πως και τι!!! Μακάρι να τα καταφέρεις σέξη βγιούερ και να μας ακούσεις!)

Stills from Depeche Mode new Single, Heaven

Oι Depeche Mode ετοιμάζονται για την πρεμιέρα του νέου τους single, Heaven, που θα γίνει στο Vevo την Παρασκευή 1 Φεβρουαρίου. Τώρα μόλις ανέβασαν ένα web site αφιερωμένο στο τραγούδι, το http://heaven.depechemode.com/ που είναι βαρύ, δύσκολο στο Navigation και "κρύβει" τρεις φωτογραφίες από το νέο video clip καθώς επίσης και μικρά ηχητικά μεζεδάκια από το τραγουδίδιον. Ιδού οι πικ από το κλιπ (ωραία ελληνικά Βάγγο, μπράβο):

το εξώφυλλο του Heaven είναι εδώ:

ενώ το εξώφυλλο του cd άλμπουμ εδώ:

 λίγο έχουνε λυσσιάξει με το Industrial ή μου φαίνεται; Λες και θα τους πούμε αδελφές, πια!!! αμάν.

Πως ξέπλυνα από πάνω μου τον Καρρά, την Πάολα και τον Παντελίδη

Ε ναι, εντάξει, υπάρχουν κάποια παράλληλα σύμπαντα πολύ, πολύ, πολύ αλλού... - λες και οι άνθρωποι που τα κατοικούν είναι από άλλο πλανήτη. Ή καλλίτερα, γαλαξία. Τόσο μακρυά.

Ένα από αυτά το επισκέφτηκα το βράδυ της Παρασκευής όπου βρέθηκα, μετά από μία σειρά επαγγελματικών συγκυριών, στο πιο επιτυχημένο σκυλάδικο της εποχής και της σεζόν. Εκεί όπου το να βρεις τραπέζι, αν δεν είσαι κάποιος κάποιου, δεν έχεις ελπίδα. Θα βολευτείς μετά από δίμηνο και ίσως και περισσότερο. Και το "βολευτείς" είναι ευφημισμός - γιατί το τραπέζι σου θα είναι κατά πάσα πιθανότητα βαθιά χωμένο, μακρυά από την πίστα και σίγουρα πολύ πολύ στριμωγμένο.

Βέβαια, το γεγονός πως θα είσαι μακρυά από την πίστα θα μπορούσες να το πεις και μεγάλη τύχη στην συγκεκριμένη περίπτωση. Δεν θα εξηγήσω περισσότερο, κρίμα είναι να σπαταλάμε τον χρόνο μας για να κατακρίνουμε, ας πρόσεχα, για να το πω πολύ απλά. Στο κάτω κάτω εγώ επέλεξα να πάω, δεν με έσυραν.

Θα πω μόνο ότι αγαπώ τα μπουζούκια, μου βγάζουν έναν πρόστυχο ερωτισμό που πολύ με φτιάχνει, πιστεύω ότι κρύβουν, στην αξιοπρεπή εκδοχή τους ένα ψήγμα από αρχαία, μυστήρια, αρχετυπικά και ενστικτώδικα πράγματα. Δηλαδή, είμαι θετικός με τις μεγάλες πίστες. Μία χαρά. Αυτή όμως η θετικότητα δεν βρήκε ούτε ένα ίχνος χώρου να αναπτυχθεί στο Teatro όπου το "πρόγραμμα" είναι  για τα πανηγύρια. Όπου ο άλλος δεν πληρώνει για να ακούσει τραγουδιστές να τραγουδούν  - γιατί δεν θέλει να ακούσει τραγουδιστές να τραγουδούν, θέλει να τους δει να χαβαλεδιάζουν.

Βαρύ μου έπεσε λοιπόν το Σάββατο το πρωί, μετά από τόσο τραυματικό ξενύχτι. Αλλά ευτυχώς είχα τύχη. Γιατί το βράδυ χθες ξεπλύθηκα καλά από την πανηγυρίλα και την αρπαχτίλα. 

Είδα το I Am My Own Wife. Μία παράσταση για την οποία μιλά η υποψιασμένη Αθήνα - και δικαίως - με πολύ καλά λόγια. Εκεί, περίπου 90 λεπτά κατάφεραν να σβήσουν την δραματική ανάμνηση των 4 ωρών στο Teatro. Ήταν 90 λεπτά ενός καλοφτιαγμένου, συγκινητικού ταξιδιού στην ναζιστική και μετά στην Κομμουνιστική Γερμανία, με περάσματα από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τα απομεινάρια της Πρωσικής Αυτοκρατορίας και την Σουηδία.

Ταξιδεύουμε μαζί με μία άγνωστή μου μέχρι χθες φιγούρα του 20ου αιώνα, από τις πιο ενδιαφέρουσες που έχω "γνωρίσει". Έναν άντρα που γεννήθηκε στις αρχές του και ο οποίος συνειδητά κυκλοφορούσε όλη του την ζωή με γυναικεία ρούχα. Και κατά την διάρκεια του ναζισμού αλλά και κατά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο και τα χρόνια εξαθλίωσης που ακολούθησαν. Και βέβαια και κατά την διάρκεια της Κομμουνιστικής κυριαρχίας στην Ανατολική Γερμανία. Την μυστήρια και μυστηριώδη ζωή αυτού του ευαίσθητου, γενναίου, αποφασιστικού σκυλιού της επιβίωσης βλέπουμε στο έργο.  

Τι μας αφορά, θα μου πεις, τι έκανε ένα τραβεστί του τότε; εδώ ο κόσμος καίγεται και εσύ.... Και όμως - ο αγώνας ενός "μειονοτικού", δακτυλοδειχτούμενου ανθρώπου για επιβίωση σε συνθήκες ανελευθερίας, καταστολής, φασισμού, τυρρανικών κοινωνικών δομών και αντιξοοτήτων φοβάμαι πως μας αφορά ακόμα και σήμερα, τώρα. Περισσότερο από όσο θα ήθελα. Και είμαι σχεδόν σίγουρος ότι θα μας αφορά ακόμα περισσότερο στο μέλλον.Το κοντινό.

Πέρα από όλα αυτά τα "κοινωνικά" μηνύματα το I Am My Own Wife είχε την άλλη ικανότητα των καλών έργων, να σε κρατά καθηλωμένο στην θέση σου. Έχει πολλά καλά που του το επιτρέπουν: Το "μοντάζ" του κειμένου, η εναλλαγές οι χρονικές και σε τοποθεσίες, η ήσυχη, τρυφερή, επιβλητική αλλά και σεβαστική προς την ιστορία σκηνοθεσία και, βέβαια, το παίξιμο του ηθοποιού Χάρη Αττώνη (που ενσαρκώνει με αξιοθαύμαστη ετοιμότητα και ψυχραιμία 40 ρόλους περίπου - χωρίς να αλλάζει ρούχα, μόνο με αλλαγές φωνής και body language. Και μάλιστα με τόσο άψογη επαγγελματική τεχνική που δεν χάνεις την εναλλαγή στους χαρακτήρες και συνεχίζεις να παρακολουθείς το έργο κανονικότατα. Αναρωτήθηκα πόσες πρόβες θα έκανε αυτό το παιδί, ρησπέκτ ρησπέκτ...)

Δεν είμαι κριτικός, δεν μπορώ να αναλύσω περισσότερο γιατί με τράβηξε τόσο απόλυτα μέσα στον κόσμο του αυτό το έργο - ίσως και να το είχα ανάγκη, ή να είχα τα κατάλληλα αυτιά. Πάντως "πέρασα καλά" στο I Am My Own Wife με την παλιομοδίτη έννοια της φράσης - αυτή που σημαίνει ότι αξίζει να βγεις από το σπίτι σου, αξίζει να ξοδέψεις τα 10 ευρώ για το εισιτήριό σου. Ναι, σε κάποιο σημείο το έργο κάνει μία μικρή κοιλίτσα, αλλά είναι ασήμαντη... και η συνέχεια σε τραβάει για τα καλά πίσω στον μυστηριώδη κόσμο του έργου, αυτόν τον τόσο μακρινό... αυτόν τον τόσο κοντινό.

Αφού τελείωσε η παράσταση βγήκα στους ήσυχους για Σάββατο δρόμους στο Γκάζι, μη περιμένοντας ότι η βραδυά θα μπορούσε να γίνει καλλίτερη. Και όμως μπόρεσε. Έγινε και καλλίτερη αλλά έγινε και στεναχωρητική.

Ήρθε ο φίλος μου ο π και με βρήκε και αφού άκουσε τα σχολιανά του που έχασε την παράσταση (γκριν γκριν εντατίκ) είπαμε να πάμε να φάμε κάτι. Σκεφτήκαμε απ εδώ, το φέραμε απ εκεί, και τελικά είπαμε να κάνουμε την μεγάλη παλλικαριά να πάμε να φάμε σε ένα από τα πιο φημισμένα brand names της ελληνικές γαστρονομίας, την περιβόητη Χρύσα. Επειδή οι καιροί είναι πονηροί, είπαμε ότι θα πάμε στο εστιατόριο με στάση και καλά "δεν πεινάμε, ήρθαμε να φάμε ένα ορεκτικό και ένα κυρίως πιάτο, να τα μοιραστούμε" για να μην ξεπαραδιαστούμε και να δούμε κιόλας τι είναι αυτή η περιβόητη μαγείρισσα. Φοβόμασταν πως θα ήταν ένα πολύ ακριβό εστιατόριο και προετοιμαστήκαμε γι αυτό.

Περνάνε πολύ δύσκολα τα εστιατόρια στην εποχή μας, δεν λέω κάτι καινούργιο. Αν και Σάββατο βρήκαμε τραπέζι (η ώρα ήταν 11, όχι και τόσο αργά) και ομολογώ αυτό δεν μας εξέπληξε. Πραγματική όμως έκπληξη ήταν οι τιμές. Δεν είχαν καμία σχέση με τους φόβους μας. Η Χρύσα έχει τιμές σεμνοtrendy φαγάδικων στο Γκάζι και τα Κολονάκια. Με μία όμως μεγάλη διαφορά... Ότι αυτό που τρως είναι απίστευτα καλλίτερο. Ασύγκριτα πιο νόστιμο και καλοφτιαγμένο. Περιποίηση με μεγάλο πι.

Μας σέρβιρε μία πολύ συμπαθητική νέα κοπέλα και μία ώριμη κυρία, με χρώματα βορειοευρωπαίου. Ευγένεια, διακριτικότητα, αυτοπεποίθηση και σιγουριά χωρίς περιττές οικειότητες, με την πρέπουσα απόσταση. Αφού είχαμε φτάσει πια στο κυρίως φαγητό μας, μετά από ένα εξαίσιο πρώτο πιάτο, είπαμε να πούμε τα συγχαρητήριά μας για τις λεπτές, απολαυστικές γεύσεις, τα καλής ποιότητας υλικά, που ακόμα και εγώ, ο Ούννος της μαγερικής μπορούσα να διακρίνω. Είπαμε στην ώριμη κυρία πόσο μας άρεσε το φαγητό μας... εκείνη χαμογέλασε πλατιά... και ύστερα σκούπισε ήσυχα και τρυφερά τα μάτια της από τα ίχνη των πρώτων δακρύων...

"και όμως, σε λίγο καιρό το κλείνω...".

Απορήσαμε "μα τι λέτε, τι λέτε; γιατί;"

Η γυναίκα πήρε μία βαθιά ανάσα για να συγκρατήσει την συγκίνησή της: "ξέρετε, πρέπει να φύγω γιατί δεν μας χαμηλωνει το νοίκι και αυτό σε τέτοιες εποχές..."

"και τι θα κάνετε;" πετάχτηκα εγώ με την διακριτικότητα που με χαρακτηρίζει...

Γέλασε. Πικρά... "θα είμαι άνεργη..." ήταν η απάντηση - και τότε και εγώ και ο π συνειδητοποιήσαμε πως η γυναίκα η οποία μας σέρβιρε, εκείνη που είχαμε συγκινήσει με τα εγκώμιά μας ήταν η ίδια η πασίγνωστη μαγείρισσα (και η νέα κοπέλα με το φωτεινό χαμόγελο η κόρη της). Που θα στερήσει την Αθήνα από ένα κόσμημα, ένα εστιατόριο που εγώ ο ίδιος με τους γευστικούς μου κάλυκες διαπίστωσα ότι είναι μία αρχοντική πύλη προς την ομορφιά, τον σεβασμό, την αγάπη για αυτό που κάνεις, την υψηλή τέχνη της γνώσης ενός αντικειμένου.

Μία τέτοια είδηση μαθαίνεις και είναι σαν να διάβασες 1 εκατομμύριο σελίδες για την ανελέητη κρίση. Ελπίζω να δώσει ο Θεός και να παραμείνει ανοιχτή η Χρύσα. Εγώ θα προσπαθήσω να ξαναπάω... γιατί μερικά από τα παράλληλα, άλλων γαλαξιών σύμπαντα δεν είναι χυδαία και φθηνά. Είναι εξίσου μακρυνά από το δικό μας, το κανονικό σύμπαν, αλλά με έναν περίεργο ανεξήγητο τρόπο, είναι και απολύτως απαραίτητα για την επιβίωσή του. Και για το ευ ζην μας. Όσο μπορούμε να έχουμε. 

Guest

Γράψαμε με την φίλη μου την Γιολίνα τη γνώμη μας για την υπέροχη καμπάνια του Πλαίσιο "γίνε ο καλλίτερος gay εραστής του κόσμου"

Εδώ είσαι

thanks ρε Yo για το invitation!

ερμ... πάνικ

δεν θέλω να ανησυχήσω κανέναν αλλά ένας φίλος, που έχει έναν γνωστό που έχει γκόμενο έναν που ο κολλητός του έχει έναν ξάδελφο που η πρώην του τα έχει με ένα παλλικάρι που ο γαμπρός του η γιαγιά του δουλεύει στο κεντρικό κυλικείο της NASA του είπε χθες το βράδυ (δηλαδή σήμερα το πρωί ώρα Ελλάδας...) κάτι που με έχει ανησυχήσει.

Ακόμα πιο ανησυχητικό ήταν το πως αντέδρασε η γιαγιά  όταν συνειδητοποίησε τι και πως της ξέφυγε. Ήταν μεθυσμένη πολύ αλλά μόλις ξεστόμισε αυτό που δεν έπρεπε να πει της πέρασε η μέθη σε ένα δευτερόλεπτο. Έφερε το χέρι στο στόμα, δαγκώθηκε και άφατος τρόμος ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό της.

Έτρεξε αμέσως στο παράθυρο του Οχαϊότικου σπιτιού της και με αγωνία έλεγξε αν ήταν κανένας απ έξω... Προς στιγμήν φάνηκε να ησυχάζει, και γύρισε στον καναπέ που καθόταν, ενεός εννοείται (γαμώ τις παρηχήσεις παραδέξου το), ο εγγονός της.

Άρχισε να ψελίζει δικαιολογίες πως τάχατες έκανε πλάκα, πως "ξέρεις πως είμαι, αλκοόλα τρελή, απορώ πως δεν έχω αρχίσει να παίρνομαι με περαστικούς στο Mall, όλο μου ξεφεύγουν πράγματα όταν πίνω, υπερβολές που έχω δει στον ύπνο μου", πως από Δευτέρας θα πάει αλκοολικούς ανώνυμούζ.

Κάτι όμως στο βλέμμα της έκανε τον εγγονό να καταλάβει ότι η γιαγιά ελέγε τώρα ψέματα, όχι πριν που της έφυγε αυτό που δεν έπρεπε να πει. Έκανε να την ρωτήσει, να την πιέσει να του πει την αλήθεια και βέβαια περισσότερες λεπτομέρειες αλλά εκείνη την στιγμή ένας απίστευτος θόρυβος διέλυσε την ησυχία του Οκλαχωμιότικου προαστείου με τους μίνιμαλ χριστουγεννιάτικους στολισμούς.  

Τζάμια σπασμένα, κουφώματα διαλυμένα σε ντεμπρί να πετάγονται δεξιά και αριστερά... και ύστερα μαύρο σκοτάδι.

Όταν ο τύπος και η γιαγιά ξύπνησαν μετά από αρκετές ώρες βρίσκονταν σε ένα υπόγειο, ένα κρύο γυμνό από έπιπλα δωμάτιο. Σκοτεινιά και απειλή. Δεν είχαν ιδέα που βρίσκονταν. Όμως, ευτυχώς, σε μία γωνία υπήρχε ένα κεντημένο μαξιλαράκι με το σήμα "κεντρικές φυλακές για μαλάκες που λένε μυστικά της νάσας". Έτσι κατάλαβαν που είναι... τους είχαν συλλάβει επιδρομείς σβατ και τους είχαν φυλακίσει στις κεντρικές φυλακές για μαλάκες που λένε μυστικά της νάσας.

Ο εγγονός της γλωσσοκοπάνας γιαγιάς χρησιμοποίησε το τηλεφώνημα που είχε δικαίωμα να κάνει για να πάρει την αδελφή του η οποία τα είπε στον άντρα της ο οποίος τα είπε στην πρώην του και λοιπά και λοιπά. και έτσι το νέο έφτασε σε μένα και στο μεταφέρω.

η Nasa έχει φτιάξει σκάφος κιβωτό στο οποίο φορτώνει διάφορα από την ανθρωπότητα. Υπεύθυνος για το όλο πρότζεκτ ο ιερέας της σύνεσης και μέγας επιστήμονας Τζαστην Κέησ!

Ανησυχώ. 

αλήθεια τώρα... έχεις ξαναδεί εσύ τέτοια καταχνιά βροχής όπως η σημερινή; έχεις ξαναδεί την μάχη ήλιου γκριζίλας να έχει τέτοια ένταση; Παλεύει ο ήλιος, πρόσκαιρα νικάει αλλά τελικά η μαυρίλα τον παίρνει φαλάγγι. ανησυχώ.

Νέα Πόλη

Ήταν λέει μοναχικός, αποτραβηγμένος στον εαυτό του.

Είχε θλιμμένο βλέμμα και ήταν ντροπαλός.

 Φαινόταν να μην επικοινωνεί με το περιβάλλον τόσο καλά όσο κάποιοι (πόσοι; ποιοί;) άλλοι.

 Ήταν πολύ έξυπνος, σχεδόν διάνοια.

Ασχολείτο υπερβολικά με την επιστήμη και τα βιβλία του.

...προσπαθούμε να καταλάβουμε πως ένας άνθρωπος 20 χρονών φτάνει να κάνει 6χρονα παιδάκια στόχους βιντεογκεημάδικου πυροβολίματος. Θυμόμαστε χαρακτηριστικά του και προσπαθούμε να διαπιστώσουμε αν πρόδιδαν την μετέπειτα εξέλιξή του. Λες και ξαφνικά θα ενοχοποιήσουμε τους μοναχικούς, τους πανέξυπνους, όσους διαβάζουν πολύ...

Αναλύουμε. Ρίχνουμε τις ευθύνες στην σχετικά πρόσβαση σε όπλα, στην καταναλωτική κοινωνία, στην λίγο πειραγμένη μάνα, στο διαζύγιο των γονιών, στην περίεργη οικογένεια όπου τα αδέλφια κάνουν να μιλήσουν μεταξύ τους 2 - 3 χρόνια...

Ξέρουμε όμως ότι στην πραγματικότητα τίποτε από όλα αυτά από μόνο του δεν παίζει κάποιο ρόλο.

Καταλαβαίνουμε ότι παρά την πρόοδο, παρά το γεγονός ότι (άσχετα με την γκρίνια ταν καταστροφολόγων) ζούμε στην καλύτερη εποχή της ανθρωπότητας, όπου μεγαλύτερο από ποτέ άλλοτε τμήμα της ανθρωπότητας ζει προστατευμένο από τις αρχετυπικές απειλές... δεν είμαστε ποτέ 100% ασφαλείς.

Το "τυχαίο", το απρογραμμάτιστο της ζωής, μία συγκεκριμένη αλληλουχία με ολέθριες συνέπειες μπορεί να ανατρέψει τον κόσμο μας ανά πάσα στιγμή. Να απειλήσει την ύπαρξή μας - την συναισθηματική ισορροπία μας.

 Είτε ζούμε στην πιο πλούσια και δυνατή χώρα του κόσμου, είτε παλεύουμε να επιβιώσουμε σε μία κοινωνία γονατισμένη από την κρίση.

Και όσοι είμαστε αρκετά τυχεροί να μην ζούμε σε συνθήκες που μας έκαναν δολοφόνους, ή όσοι δεν είμαστε αρκετά τυχεροί αλλά αντιστεκόμαστε σε αυτές τις συνθήκες και δε γινόμαστε δολοφόνοι, επιμένουμε. Κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε.

Ή απλά δεν κάνουμε το χειρότερο που θα μπορούσαμε. Και αυτό έχει αρχίσει στην εποχή μας να γίνεται πολύ σημαντικό.

Για τον Άλκη Αλκαίο

Σήμερα πέθανε ο Άλκης Αλκαίος, ένας από τους πιο αυθεντικούς και ξεχωριστούς Έλληνες στιχουργούς. Ήταν νέος, 63 ετών. Aπό τους ανθρώπους που δεν θα γερνούσαν ποτέ. Το ίδιο γεμάτος ενέργεια και ορμή θα ήταν ο λόγος του ακόμα και αν έφθανε τα 100.

Γεννήθηκε στις εσχατιές της Ελλάδας, κοντά στα σύνορα με την Αλβανία. Έγραφε με ματωμένο τρόπο για τις εσχατιές των ανθρώπινων αισθημάτων και παθών - κυρίως για τον έρωτα και το σκοτάδι που κρύβει. Σκοτάδι το οποίο μόνο οι πιο τυχεροί από εμάς πότε πότε καταφέρνουμε να εξερευνούμε

Έγραψε τον στίχο "ο χρόνος είναι του Θεού... και ο Πόνος του Ανθρώπου". Πολλή αλήθεια μέσα σε 10 μόνο λέξεις:

Τον έχουν τραγουδήσει μόνο οι καλλίτεροι Έλληνες ερμηνευτές, στους οποίους έδωσε περισσότερο από λόγο... έδωσε φωνή, γεμάτη ειδικό βάρος και αλήθεια. η Χαρούλα, ο Μητροπάνος, ο πολύ πρόωρα χαμένος Διονύσης Θεοδόσης...

Τα τραγούδια του βγάζουν μία γλυκειά θλίψη που σε στρέφει προς τον εαυτό σου και τις αδυναμίες του. Που σε παρηγορούν και σου δίνουν όρεξη για πραγματική ζωή

Συνδύαζε με έναν μοναδικό τρόπο το πολύ ατομικό, το κρυφό και κρυμμένο, το αισθηματικό με το "εθνικό" και το ιστορικό:


Έχει γράψει το αγαπημένο μου ελληνικό τραγούδι, του αγαπημένου μου έλληνα τραγουδιστή:
Αντιστάθηκε ηρωϊκά στην εποχή μας, την περίεργη, φωνακλού, υστερική και χωρίς κατεύθυνση εποχή μας. Γι αυτό και τα τραγούδια του θα ακούγονται μέχρι να χαθεί και ο τελευταίος Έλληνας.

έκτακτη ζωδιακή πρόβλεψη Λώρας

επειδή έχουμε περίεργες μέρες και με αφορμή την είσοδο του Κρόνου στον Σκορπιό, και μετά στον Τοξότη (μπρρρρρρ...) η φίλη μου η Λ μου έστειλε μία αστρολογική χαρτογράφηση των ουράνιων τάσεων της εποχής και των επόμενων χρόνων. Για να ξέρουμε το πλαίσιο που θα κινούμαστε ως άτομα, ως κοινωνία και ως ανθρωπότητα τις επόμενες δεκαετίες και να κάνουμε τα κουμάντα μας. οι εικόνες του ποστ είναι από την ταινία Cloud Atlas, ένα film που όπως και το βιβλίο που βασίζεται, αλλά και η Λ. ισχυρίζεται πως όλα... στο σύμπαν είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους. Λ. βγαίνεις!

Καταρχήν ήθελα πριν προχωρήσω σε ξεχωριστή ανάλυση για το κάθε ζώδιο που θα γίνει την επόμενη φορά, να σας δώσω σήμερα το στίγμα της εποχής. Μπαίνουμε στον τελευταίο μήνα του 2012, της περίφημης χρονιάς που απασχόλησε πολλούς λόγω του υποτιθέμενου τέλους μιας εποχής που προφήτευσε το ημερολόγιο των Μάγια. Σύμφωνα με τους αστρολόγους η χρονιά αυτή δεν περιέχει ούτε κινδύνους, ούτε καταστροφές είναι όμως χρονιά καινούργιων και σημαντικών πλανητικών διελεύσεων.

Γι’ αυτό νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας τις γνώσεις μου για το πλαίσιο μέσα στο οποίο ο καθένας από εμάς, πάντα βέβαια με την ελευθερία βούλησης του, θα έχει την δυνατότητα να κινείται και να ανταποκρίνεται στις ξεχωριστές προκλήσεις που πρόκειται να μας προσφέρει απλόχερα στο επόμενο διάστημα η ζωή...

 ΧΡΟΝΙΕΣ Αναταράξεων και καινούργιων δεδομένων

Οι πιό αξέχαστες μου νύχτες είναι όταν κάθομαι και αγναντεύω τα αστέρια στον ουρανό... Είναι τόσο απέραντος ο ορίζοντας, νιώθω σαν η ζωή μου εδώ στην γη να είναι σε άλλη διάσταση και να είναι εκεί ψηλά ο πραγματικός κόσμος, σαν να είναι αυτός που με μεγάλη μαεστρία κινεί τα νήματα του ορατού, έτσι όπως εμείς τον αντιλαμβανόμαστε. Μόνο αν σταθούμε μόνοι μας με το κεφάλι και την καρδιά μας στραμμένα στον ουρανό, τότε ίσως καταλάβουμε και αισθανθούμε πως η ζωή που ζούμε είναι πολύ ευρύτερη απ’ όσα νομίζουμε, απ’όσα αισθανόμαστε και από όσα προσδοκούμε. Η έννοια του αιώνιου είναι εντελώς διαφορετική απ’ ότι νομίζουμε, και δεν είναι καθόλου τυχαίο που φιλόσοφοι, ποιητές και επιστήμονες αφιερώνουν όλη τους τη ζωή στην μελέτη του άπειρου και της μαγείας του σύμπαντός μας.... Αυτό που παρατηρώ καθώς μελετώ τις αστρολογικές διελεύσεις και συμμετέχω σε έγκυρα αστρολογικά σεμινάρια, είναι πως τα χρόνια που διανύουμε είναι πάρα πολύ σημαντικά ως ιδιαίτερα μεταβατικά. Οι αλλαγές για τις οποίες μιλούσαμε χρόνια τώρα, από το 1989 ακόμα, τότε που είχαμε την τριπλή σύνοδο στον Αιγόκερω, θα συνεχιστούν και έρχεται πιά να επισφραγιστεί η άποψη πως έχουμε μπει σε νέα περίοδο ιστορίας.

Τώρα, με τον Πλούτωνα στον Αιγόκερω, που μπήκε από το 2008, καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε ρεαλιστικά και με υπευθυνότητα τις συνέπειες της μη αποτελεσματικής λειτουργίας της ελεύθερης οικονομίας των τελευταίων χρόνων σε ολόκληρο τον Δυτικό Κόσμο. Ειδικά εμείς οι Έλληνες πληρώνουμε πολύ σκληρά τα τραγικά λάθη που έγιναν από τα οικονομικά επιτελεία και τους πολιτικούς μας, με τα αλλεπάλληλα δάνεια που μας επέβαλλαν, σχεδόν, για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους και να ισχυροποιήσουν την θέση τους. Δεν γινόταν να μην συμβεί αυτό γιατί ο Πλούτωνας στον Αιγόκερω δεν συγχωρεί ούτε την κατάχρηση εξουσίας ούτε και την αναποτελεσματική διοίκηση των διάφορων φορέων επιβολής της (και φαίνεται πως έχουμε πολλά να δούμε ακόμα).

Γενικώτερα η Ευρώπη και η Αμερική πληρώνουν λάθη (εσκεμμένα μήπως;) του τρόπου λειτουργίας των τραπεζών και την συνεισφορά τους στην δημιουργία μιας πλασματικής παγκόσμιας οικονομικής ευφορίας. Κατά την διάρκεια του Πλούτωνα στον Αιγόκερω (από το 2008 ως το 2024) θα δούμε διάλυση και αναμόρφωση των θεσμών στους οποίους υπαγόμαστε. Θα δούμε κυβερνητικά συστήματα, ιεραρχίες, σχήματα εξουσίας, οργανισμούς να γκρεμίζονται και να μεταλλάσονται. Ο Πλούτωνας έχει ήδη ρίξει το σκοτάδι του σε τραπεζοοικονομικά συστήματα και έχουμε δει την αποδυνάμωσή τους ή και την ολική κατάρρευσή τους τους με κάθε τρόπο. Θα είμαστε μάρτυρες στην αποσύνθεση και στον κλονισμό συστημάτων που ενώ ο πρωταρχικός τους ρόλος ήταν να μας παρέχουν ασφάλεια και σταθερότητα, τελικά λειτούργησαν υπέρ του συμφέροντως των ισχυρών λίγων που επέδειξαν μεγάλγη επιπολαιότητά στην λήψη αποφάσεων. Ο Πλούτωνας στον Αιγόκερω που θα αποχωρήσει το 2024 δεν θα συγχωρεί τα λάθη στα συστήματα ιεραρχίας και θα φέρει μεγάλες αλλαγές και αλλοτρίωση στην βάση των καθεστώτων και στην δομή πολλών θεσμών. Με απλά λόγια ότι δεν λειτουργεί αποτελεσματικά και με επάρκεια θα γκρεμίζεται και θα αποσυντίθεται.

Όμως υπάρχουν και κάποιες άλλες όψεις, θετικότερες και καθόλου αμελητέες που θα επηρεάσουν πολύ το ευρύτερο σκηνικό. Από φέτος τον Φεβρουάριο, ο Ποσειδώνας μπήκε στους Ιχθείς, μετά από 14 χρόνια παραμονής στον Υδροχόο. Η νέα θέση αυτού του Πλανήτη είναι η καλύτερη που θα μπορούσε ποτέ να έχει, και μας προσφέρει όλα τα εφόδια για να δοθεί η καλύτερη δυνατή λύση στα προβλήματα που έρχονται στην επιφάνεια με τον Πλούτωνα στον Αιγόκερω. Θα παραμείνει μέχρι το 2026. Ο Ποσειδώνας στους Ιχθείς θα φέρει νέα όνειρα και οράματα στο σύνολο της κοινωνίας. Από δω και μπρός θα υπάρχει μεγαλύτερη δυνατότητα να υλοποιηθεί ένας καλύτερος κόσμος. Απ’τη μιά λοιπόν έχουμε την αυστηρότητα και την πειθαρχία του Αιγόκερου και απ’ την άλλη, με την νέα θέση του Ποσειδώνα, έχουμε μεταστροφή σε νέες πεποιθήσεις, νέα πιστεύω έτσι ώστε να μπορέσουν οι άνθρωποι με άλλα κριτήρια να στηριχτούν πάλι στον εαυτό τους και-επιτέλους- πάλι στις εσωτερικές, ψυχικές δυνάμεις τους.

Μέσα στην επόμενη δεκαετία θα αναζητήσουμε περισσότερο την πνευματικότητα, θα στραφούμε στις ψυχικές μας ανάγκες επιδιώκοντας να τις διερευνήσουμε και δεν θα μας αρκεί το απλό γεγονός της αναπνοής για να νιώθουμε ζωντανοί. Θα θέλουμε η ζωή μας να ορίζεται από άλλους νόμους που θα δίνουν νόημα στην καθημερινότητά μας. Δεν θα είναι απλά η συσσώρευση του πλούτου ή της ύλης αυτοσκοποί, αλλά θα διεκδικήσουμε να συμμετέχουμε και να διοικήσουμε με δικαιότερους κανόνες οτιδήποτε βοηθάει το σύνολο της κοινωνία. Επειδή ο Ποσειδώνας στον Υδροχόο τα τελευταία 14 χρόνια ήταν σε μία κάπως αποδυναμωμένη θέση, η στάση μας προς τις επιστήμες θα μπει σε άλλα πλαίσια.

Ευχή μου είναι γρήγορα οι άνθρωποι να γίνουν πιο συμπονετικοί και να καταλάβουν βαθειά πως όλοι είμαστε αλληλένδετοι και οι πράξεις του ενός έχουν άμεσο αντίκτυπο στην ζωή των άλλων. Να σας θυμίσω επίσης κάτι πολύ σημαντικό... ότι κρυφή ιδιωτική ζωή δεν θα υφίσταται, ιδιαίτερα μάλιστα σε όσους κατέχουν θέσεις εξουσίας, και η διαφάνεια θα επικρατεί όλο και περισσότερο. Τώρα πιά δεν θα μπορούν τα μυστικά να μένουν κρυφά για πολύ καιρό. Είναι τέτοια σήμερα η τεχνολογία που θα αποκαλύπτονται πολύ πιο εύκολα τα κακώς κείμενα και ό,τι δεν λειτουργεί προς το ώφελος του συνόλου θα απομακρύνεται και θα εξουδετερώνεται.

Του χρόνου, τον Ιούνιο του 2013, ο Δίας θα αποχωρήσει από τους Διδύμους και θα μπει στον Καρκίνο. Αυτή η νέα θέση του Δία θα είναι ακόμα μία ευκαιρία να αλλάξει προς το καλύτερο το σημερινό σύστημα αξιών. Ξαφνικά, πράγματα που στο παρελθόν δεν θεωρούσαμε σημαντικά θα πάρουν άλλη διάσταση στην ζωή μας και θα ανανεωθεί η εμπιστοσύνη μας στο μέλλον, θα αισιοδοξήσουμε και θα αποκτήσουμε μεγαλύτερη συμπόνοια και κατανόηση για τους άλλους και καλύτερη επαφή με τον εαυτό μας. Η σχέση μας με το θείο και με το μη ορατό όπως το αντιλαμβάνεται ο καθένας από εμάς, θα είναι καρποφόρα και ότι έχει σχέση με τις τέχνες και με τον πολιτισμό θα ανανεωθεί και οι καλλιτέχνες που είναι αφοσιωμένοι στο έργο τους έχουν να επωφεληθούν απ’ αυτή την όψη.

Κια περνάμε στον τρομακτικό Κρόνο που φέτος τον Οκτώβριο του 2012, μετά από 2 χρόνια στον Ζυγό πήγε στον Σκορπιό. Μεγάλη αλλάγη στον αστρονομικό μας χάρτη και στα αστρολογικά μας δεδομένα. Σκορπιοί φυλαχτείτε!! Όχι όχι αστειεύομαι, μην ανησυχείτε....Ειδικά εσείς που είστε απ΄την φύση σας τόσο δυνατά ζώδια! Ο Κρόνος είναι φίλος αν τα πάτε καλά μαζί του και, όσους έμπειρους και με αστρολογικές γνώσεις ανθρώπους ρωτήσετε θα σας το επιβεβαιώσουν. Να σας θυμίσω ότι ο Σκορπιός κυβερνάει τα έγκατα της ψυχής μας, οτιδήποτε είναι κρυμμένο βαθιά, τη γεννεσιουργή ιδιότητα, ότι έχει σχέση με τα απωθημένα μας και με ότι αυτό που ο καθένας απο εμάς ξεχωριστά ονομάζει ταμπού. Ο Κρόνος φεύγοντας από τον Ζυγό για να πάει στον Σκορπιό θα μας κάνει πιο ευάλωτους ως προς τον βαθιά κρυμμένο φόβο, ως προς ότι έχουμε αφήσει κρυφό και ανεπεξέργαστο από εμπειρίες της παιδικής μας ηλικίας και που ξαφνικά θα βγει στην επιφάνεια, για να αποδιοργανώσει κάποιους επηρεάζοντας την ψυχολογική τους κατάσταση.

Ακόμα ο Κρόνος θα μας αναγκάσει να δούμε πολύ πιο καθαρά εκείνα τα κίνητρα και τις καταστάσεις που συνειδητά ή ασυνείδητα κατευθύνουν την ζωή μας. Και όλο αυτό εξηγείται επειδή όταν ο Κρόνος είναι στον Σκορπιό η δουλειά πρέπει να γίνεται σε βάθος, αν δεν γίνει συστηματικά και σε βάθος τότε υπάρχει το ρίσκο το πρόβλημα όταν εντοπιστεί να μείνει χρόνιο, να εγκατασταθεί και να ριζώσει. Ο Κρόνος στον Σκορπιό ζητάει να δούμε κατάματα τα ευάλωτά μας σημεία και να τα αντιμετωπίσουμε με θάρρος και αποφασιστικότητα. Καλούμαστε να γίνουμε μαχητές με εφόδιο το σπαθί μας για να ξεριζώσουμε το κακό. Το σπαθί ως σύμβολο για το μυαλό μας και το θάρρος μας. Θα σας δωσω μία εικόνα που βρίσκω αρκετά αντιπροσωπευτική για τον Κρόνο στον Σκορπιό. Θα παρομοιάζαμε την θέση αυτή με μία θεότητα που έχει και το θετικό και το αρνητικό κρυμμένο μέσα της και με μια σταγόνα αίμα της έχει την δυνατότητα να γιατρέψει και μία άλλη σταγόνα της μπορεί να δηλητηριάσει. Εμείς όταν έχουμε μία διέλευση του Κρόνου σε προσωπικό πλανήτη είναι σαν να μας δίνεται η ευκαιρία ή να αφαιρέσουμε το δηλητήριο με στρατηγική και υπομονή ή αλλιώς αν δεν κάνουμε τίποτα, το ίδιο δηλητήριο παραμένει και μας μολύνει.

Όσοι είναι Σκορπιοί, με το πέρασμα του Κρόνου στον Ήλιο τους, θα έρθουν αντιμέτωποι με βαθιά κρυμμένους φόβους τους και θα χρειαστεί να δουλέψουν διεξοδικά, με υπομονή και με καρτερικότητα για να ξεπεράσουν τις οποιεσδήποτε δυσκολίες ή τα βάρη που καλούνται να επωμισθούν. Να μην βιάζονται και να επεξεργάζονται τα νέα δεδομένα τους με σύνεση. Έχει μεγάλη σημασία να μην χάνουν την μαχητικότητά τους και να εξασκούν την δυναμή τους με λογιών πρακτικές. Η εκτόνωση μέσα από το σώμα είναι ένα σημαντικό βήμα για να μπορέσουν μετά, με περίσσια αυτογνωσία να βρουν ισορροπία στις διάφορες προκλήσεις.

Πριν πω τι θα κάνει ο Κρόνος σε όσους έχουν ωροσκόπο Σκορπιό θα ήθελα να πω 2 λόγια για τον ωροσκόπο στον Σκορπιό. Όσοι έχουν τον ωροσκόπο τους εδώ διακατέχονται από μυστικοπάθεια και δεν δείχνουν εύκολα εμπιστοσύνη στους άλλους. Σε πολύ λίγους ανθρώπους δείχνουν τον πραγματικό τους εαυτό. Ακριβώς επειδή έχουν ένα μυστικό εαυτό αποκτούν εύκολα οικειότητα με το παρασκηνικό της ζωής και με ότι έχει να κάνει με αυτό που δεν φαίνεται. Ο Κρόνος εδώ θα κάνει όσους έχουν αυτή τη θέση πιό ευάλωτους και θα κλονίσει τα τείχη που χτίζουν γύρω από την προσωπικότητά τους για να την καλύψουν ή να την προστατεύσουν. Εκεί δηλαδή όπου ορθώνουν τις άμυνές τους απέναντι στους άλλους, εκεί θα τους αγγίξει το πέρασμα του Κρόνου. Ίσως βγουν στην επιφάνεια κάποια παλαιώτερα τραύματα όσον αφορά τον τρόπο που εκφράζονται και καλεστούν έτσι να συμφιλιωθούν μαζί τους ώστε κάποια στιγμή να τα ξεπεράσουν.

Όλοι γνωρίζουμε ότι οι Ταύροι είναι δύσκαμπτοι και δεν αλλάζουν πολύ εύκολα. Επίσης να σας θυμίσω ότι ο Ταύρος είναι σημαντικό ζώδιο επειδή αναζητά την ασφάλεια στην ζωή του, γνωρίζει επίσης καλά να χτίζει καταστάσεις όπου η έννοια της ασφάλειας και προστασίας για τον άλλον είναι πρωτεύουσας και ύψιστης σημασίας. Το πέρασμα του Κρόνου στους Ταύρους θα τους φέρει μία δύσκολία ή ένα εχθρικό στοιχείο στην αναζήτησή τους για ασφάλεια και στον τρόπο που προβάλουν τον εαυτό τους. Θα χρειαστεί να δουλέψουν και να ψαχτούν πολύ ώστε τελικά αφού φύγει ο Κρόνος η έννοια των γερών θεμελίων έτσι όπως την εννοούν οι ίδιοι θα έχει ανασυγκροτηθεί κι έτσι αυτό που θα μείνει θα είναι το αληθινό. Παρόλο που όπως είπα πριν, είναι επιφυλακτικοί στις αλλαγές, αυτό που θα μείνει μετά από το πέρασμα του Κρόνου θα είναι αληθινό, αυθεντικό και θα έχουν περάσει ουκ ολίγες διαφοροποιήσεις.

Ο Κρόνος θα κάνει τους Λέοντες να νιώσουν πιο ευάλωτοι όσον αφορά την υπερηφάνειά τους. Ο Κρόνος θα τους κάνει να σμιλέψουν το εγώ τους και να είναι έτοιμοι να πέσουν στα γόνατά τους προκειμένου να παραδεχτούν λάθη και αμέλειες τους.

 Οι Υδροχόοι όλοι ξέρουμε πόσο χαοτικοί μπορούν να γίνονται. Ο Κρόνος λοιπόν θα τους βγάλει από την βολή τους στον τρόπο που βάζουν σε τάξη τα πράγματα και θα τους φέρει περισσότερες ευθύνες και τρέξιμο. Όμως καθώς θα αναγκαστούν να βγουν απο τον δικό τους ιδεατό κόσμο και να πιεστούν για να ασχοληθούν και με άλλα, τετριμμένα της καθημέρινότητας, τελικά οι ίδιοι θα βελτιωθούν και θα αποκτήσουν μεγαλύτερη γνώση ως προς κάποιους τομείς της ζωής τους που άλλοτε δεν θα προσέγγιζαν καν. 

Σήμερα αναφέρθηκα σε αυτά τα ζώδια, γιατί είναι εκείνα που περισσότερο από τα άλλα θα νιώσουν την επήρεια του Κρόνου σε διάφορους τομείς της ζωής τους. Μην ξεχνάτε ότι επηρεάζεστε και όσοι έχετε σημαντικούς πλανήτες, την σελήνη ή τον ωροσκόπο σας σε κάποιο από αυτά. Την επόμενη φορά θα μιλήσω και για τους άλλους αλλά ήθελα να γνωρίζετε το ουράνιο σκηνικό γιατί όπως πάντα η ζωή μας αλλάζει και σε προσωπικό επίπεδο αλλά και σε συλλογικό...

Λ. μας τρομάζεις λίγο ομολογώ αλλά ok, τι να κάνουμε θα την παλέψουμε. Περιμένουμε τώρα και το επόμενο σου έργο , δηλαδή αναλυτική πρόβλεψη για κάθε ζώδιο ξεχωριστά σχετικά με τον Κρόνο στον Σκορπιό.(παιδιά πείτε ευχαριστώ για να μας τα στείλει τα επόμενα μία ώρα αρχύτερα!!!!)

ατυχηματάκι

κοιμήθηκα πάνω σε ένα κουκούτσι από μανταρίνι, που έφαγα στο κρεβάτι. Ξύπνησα και το δέρμα μου μυρίζει σαν εσπεριδοειδές. 

The British Invasion part 2

Περίληψη προηγουμένου:

το πρόβατο σχεδόν συμπτωματικά μαθαίνει για μία σειρά εργαστηρίων δημιουργικής γραφής που θα κάνει το British Council σε συνεργασία με γνωστό Λονδρέζικο Πανεπιστήμιο. Ως κλασικός Ελληνάρας αποφασίζει να ζητήσει την συμμετοχή του σε όσο το δυνατόν περισσότερα σεμινάρια γίνεται, χωρίς να σκεφτεί καθόλου τα κακόμοιρα παιδάκια στα ιδρύματα που δεν έχουν μανούλα. 

Οι καλοί άνθρωποι του Βρετανικού Συμβουλίου επιβεβαίωσαν την συμμέτοχή του σε 2 σεμινάρια και 1 ανοιχτή συζήτηση. Μετά όμως το τέλος του πρώτου σεμιναρίου που ενθουσίασε το πρόβατο και με αφορμή το γεγονός ότι κάποιοι από τους συμμετέχοντες του δεν ήλθαν.... τι συνέβει; ε; τι;

Επεισόδιο 2ο

Το δίωρο με τον Adam Baron με είχε ενθουσιάσει. Είναι υπέροχο να ακούς "μυστικά" και συμπυκνώσεις σχετικά με την τέχνη που θέλεις να υπηρετήσεις. Άσε που, υποψιάζομαι, επειδή δεν πήγα στο πανεπιστήμιο ποτέ, δεν είχα την ευκαιρία να ζήσω την εμπειρία της οργανωμένης, καλοσχεδιασμένης μάθησης... φαίνεται πως μου έχει μείνει απωθημένο μεγάλο και όποτε είμαι στο receiving end της διαδικασίας της διδαχής αισθάνομαι σαν "τηγανητή πατάτα ανάμεσα σε δύο αυγά μελάτα" (ναι, μόλις έκανα ρίμα, τυχαίο, ορκίζομαι).

Καθώς πήγαινα λοιπόν από τις εγκαταστάσεις του Βρετανικού Συμβουλίου προς το γυμναστήριο, εκεί δα, στο δρόμο, από το κινητό έστειλα mail στους ανθρώπους του για να πω συγχαρητήρια (γαλίφης), πόσο ωραίο ήταν το δίωρο (γαλήφης και καταφερτζής) και τι ωραίο και μπράβο που παίρνουν τέτοιες πρωτοβουλίες (γαλήφης, καταφερτζής, σαρδανάπαλος). Δεν είναι μόνο ότι τα εννοούσα όλα αυτά, είναι και ότι ήθελα να ζητήσω την επόμενη μέρα να μου δώσουν την δυνατότητα να πάω σε ένα σεμινάριο για το οποίο δεν είχαν κρατήσει θέση για μένα. Μετά το πρώτο όμως ήθελα διακαώς να το παρακολουθήσω και σκέφτηκα ότι αν κάποιος τελικά δεν εμφανιζόταν θα μπορούσα να πάρω τη θέση του χωρίς να δημιουργηθεί το κρίσιμο πρόβλημα του υπερπληθυσμού.

Και έτσι, την επόμενη μέρα παρουσιάστηκα στο Μουσεία Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και παρακολούθησα το δεύτερο σεμινάριο από την τριλογία "Προβατόμπιτ - Δη ανεξπέκτεντ Τζούρνη το κρηέτηβ ράητηνκγ".

Το θέμα του ήταν "Πραγματικότητα και Ειλικρίνεια: η χρήση του προσωπικού στην γραφή" και εισηγήτρια ήταν μία πολύ καλοστεκούμενη, με ατέλειωτα πόδια και έξυπνο, ανάλαφρο χαμόγελο, αναγνωρισμένη συγγραφέας η Rachel Cusk (διάβασε εδώ κριτική για το τελευταίο της μυθιστόρημα από την δύο φορές νικήτρια του βραβείου Booker, τη μεγάλη Hilary Mantel παρακαλώ).

Ξεκίνησε με μία σοκαριστική σκέψη (νοτ ρήλη). Ότι αυτό που λέμε "προσωπική γραφή" στην πραγματικότητα δεν είναι ξεχωριστή κατηγορία, ξεχωριστό είδος. Ό,τι και να γράφεις, αστυνομικό, πορνό, διήγημα, για να είναι "δυνατό" οφείλει να είναι δικό σου, προσωπικό, να βγαίνει από μέσα σου. Και για να το αντιστρέψουμε αυτό, κάθε γράψιμο είναι "προσωπικό" αφού ακόμα και αν είναι ρηχό η βασισμένο σε "υλικό" που η κοινωνία σου υπέβαλλε, και πάλι είναι δική σου προσωπική επιλογή η χρήση του.

Η ηλικία επίσης, κάνει την έννοια του "προσωπικού" πολύ διαφορετική. Θυμίσου τον εαυτό σου. Όταν ήσουν 22 σίγουρα είχες πολύ διαφορετική άποψη για το τι είναι "μυστικό", για το τι επιτρέπεται να μαθευτεί από τώρα που είσαι 40άρης - και μάλλον τώρα στα 40, θα είσαι, ελπίζω, πιο άνετος με τις σκοτεινές σου πτυχές... και περισσότερο ικανός να τις "χρησιμοποιήσεις" ως υλικό για μία ιστορία.

Η Cusk μας παρουσίασε μερικά πολύ ενδιαφέροντα concpets σχετικά με το γράψιμο:

• H Αντίθεση ανάμεσα στο ποιοι πραγματικά είμαστε και στο τι προσπαθούμε να κάνουμε/να πετύχουμε 
• Η Αντίθεση ανάμεσα στις ιδιωτικές μας παρορμήσεις, αυτό που πραγματικά θέλουμε να κάνουμε και να είμαστε και τις δημόσιες - αυτό που θέλουμε να δείχνουμε ότι είμαστε, γιατί μας έχουν πείσει ότι είναι τρέντη, αποδεκτό, καλό, κουλ
• Ο φόβος που έχουμε πως δεν είμαστε ενδιαφέροντες από μόνοι μας και ότι οφείλουμε να γίνουμε, αλλάζοντας τον εαυτό μας, σύμφωνα με κοινά αποδεκτά στάνταρτς
• Το να γράφουμε ως μία persona που θεωρούμε ότι είναι πιο ενδιαφέρουσα, συναρπαστική, καθώς πρέπει, εμπορική, οτιδήποτε. Δεν είναι τίποτε από όλα αυτά; Γιατί; Διότι δεν είναι αυθεντική. 

Όλα αυτά λειτουργούν εις βάρος του καλού γραψίματος γιατί μας εμποδίζουν να βάλουμε στο γράψιμό μας την δύναμη που θα του δώσει αυτό που πραγματικά είμαστε. Και έτσι οι λέξεις γίνονται σύμβολα για κάτι πλασματικό, τεχνητό. Γίνονται εργαλεία να είμαστε κάλπηδες. Όμως οι λέξεις μπορούν επίσης, με λίγη προσπάθεια, να γίνουν σύμβολα της αλήθειας; ποιας αλήθειας; αυτής που είμαστε, όπως είναι. Χωρίς αγωνία αν είναι ενδιαφέρουσα ή πρέπουσα.

Πως όμως θα καταφέρουμε να γράψουμε "ελεύθεροι" από αυτό που νομίζουμε ότι περιμένει η κοινωνία από μας, ότι είναι εμπορικό, ότι μας επιτρέπεται; Πως θα γράψουμε αντλώντας υλικό από το πιο δυνατό κομμάτι μας, το αληθινό;

Ένα καλό πρώτο βήμα είναι να δεχτούμε και να μην προσπαθούμε να κρύβουμε τις αδυναμίες μας, την τρωτότητά μας. Για πολλούς από εμάς η έννοια του "εαυτού" κουβαλά κύρος και γόητρο που τρέμουμε μην χάσουμε. Έτσι, αποφεύγουμε να παραδεχτούμε όλα όσα μπορούν να μας τραυματίσουν, περνάμε όλη μας την ζωή προσπαθώντας να αποδείξουμε ότι είμαστε ικανοί για όλα, ότι δεν υπάρχουν πράγματα που απλώς δεν μπορούμε να κάνουμε, που μας ενοχλούν. Και το να λειτουργούμε από αμυντική θέση είναι πραγματικά ολέθριο, είναι λάθος - και όχι μόνο για το γράψιμο.

Όμως... καλά όλα αυτά, ωραία διαβάζονται. Πως καταφέρνεις όμως να είσαι γενναίος απέναντι στις φοβίες σου; Πως φτάνεις στις πηγές του εαυτού σου; Πως καταφέρνεις να κάνεις αυτό που είσαι με αυτό που θέλεις να δημιουργήσεις να εφάπτονται; Πως ξεφορτώνεσαι την επιτήδευση και το ψεύτικο, πως διώχνεις από το γραφείο σου την περσόνα;

Φαίνεται (και εδώ αντλώ και από την μικρή πείρα μου) πως χρειάζεται γενναιότητα, επιμονή αλλά και ένα μικρό πρακτικό κόλπο. Ημερολόγιο. Αυτή είναι η μαγική λεξούλα. Κράτα ένα ημερολόγιο, με συνέπεια, με επιμονή, γράφε αυτό που πραγματικά σε απασχολεί και αυτό που πραγματικά σκέφτεσαι για αυτό.

Ναι, στην αρχή θα σου φανεί δύσκολο και λίγο στραμπουληγμένο αλλά με την πάροδο του χρόνου θα αποκτήσεις την ικανότητα να γράφεις αυθεντικά χωρίς προσπάθεια. Και αν το καταφέρεις αυτό στα προσωπικά σου γραψίματα τότε είναι απείρως ευκολότερο να το πετύχεις σε εκείνα που τα προορίζεις για να τα δει κόσμος. Όπως μας είπε και η Rachel, είναι φοβιστικό πολύ πριν το κάνεις αλλά αφού "εκθέσεις" τον ιδιωτικό σου κόσμο, θα δεις ότι δεν είναι το τέλος του κόσμου. 

Ημερολόγιο λοιπόν. Απέκτησε το συνήθειο να γράφεις μισή ώρα τη μέρα, για τα πράγματα που σε "έκαψαν". Βάλε στόχο να φτάνεις στο βάθος, όσο περισσότερο γίνεται, λίγο πιο πολύ κάθε φορά. Μη φοβάσαι αυτό που πραγματικά πιστεύεις για κάτι. Είναι ριζοσπαστικό και δύσκολο να είσαι απολύτως ειλικρινής, όταν όμως το κάνεις θα δεις ότι είναι εξαιρετικά απελευθερωτικό. Και αφού πάρεις το κολάι (μας πως γράφετε αυτή η λέξη χμφ χμφ χμφ) άρχισε να γράφεις με τον ίδιο τρόπο και στα πιο δημόσια κείμενά σου.

Κατέκτησε την ειλικρίνειά σου. Και ύστερα δες τι θα κάνεις με αυτήν. Σε τι φόρμα θα την διαμορφώσεις; Ποίηση; Διήγημα; Ξεκάθαρα; Έμμεσα; Χιουμοριστικά; Λυπημένα; ...έχεις πολύ δρόμο ακόμα, ναι. Αλλά έχεις κάνει το πιο σημαντικό πρώτο βήμα. Αποδέχτηκες και έμαθες να εκφράζεις αυτό που πραγματικά σκέφτεσαι και νιώθεις.

Ένα ακόμα που επανέλαβε η Cusk πολλές φορές, το αναφέρω εδώ επιγραμματικά αλλά σηκώνει μεγάλη ανάλυση, είναι πως πως μία ακόμα προκατάληψη που πρέπει να σπάσουμε είναι αυτή της γραμμικής επιταχυμένης αφήγησης. Δεν είναι πάντα απαραίτητο να πηγαίνουμε από το ένα γεγονός στο άλλο, απο το ένα εντυπωσιακό στο επόμενο, από την μία στάση στην άλλη. Αν η ιστορία σου είναι ένα τρένο, δεν είναι κακό να σταματήσει, να γυρίσει προς τα πίσω, να στρίψει σε μία άλλη γραμμή που ξαφνικά εμφανίζεται μπροστά του. Ακόμα, έχει και την δυνατότητα να μείνει απλώς ακίνητο! Για να απολαύσει το τοπίο, για να παρατηρήσει κάτι, γιατί και οι παύσεις είναι κομμάτια της ζωής μας - πόσο μάλλον του γραψίματος (αρκεί βέβαια η παύση, η ταχύτητα, η επιτάχυνση, η ησυχία, ό,τι επιλέξεις, να εξυπηρετει την ιστορία που θες να πεις, να αναδεικνύει την αλήθεια που θες να βγάλεις από μέσα σου).

Ποτέ μην υποτιμάς την δύναμη που έχει ο συγγραφέας μέσω της χρήσης των λέξεων που επιλέγει. Είναι τεράστια. Είναι κρυφή αλλά τεράστια. Παίξε με τις διαφορές στις εντάσεις ανάμεσα στο "απολύτως αρνητικό" και στο "απολύτως θετικό". Σκέψου, ένα χαμόγελο μπορεί να είναι τρυφερό, αλλά μπορεί και να είναι υποκριτικό. Ή γλoιώδες. Και πολλά πράγματα ανάμεσά τους.

Δείξε, μην λες. Μην γράψεις "ο Φανούρης ήταν έξαλλος". Γράψε "Ο Φανούρης έσκυψε να δέσει τα παπούτσια του, και καθώς έκανε τον κόμπο τράβηξε το δεξί κορδόνι δυνατά και έσπασε". Αυτή η φράση, θεωρητικά θα πρέπει να δείξει στον αναγνώστη ότι ο Φανούρης έχει νεύρα, μέσα στο πλαίσιο που δημιουργούν και οι άλλες φράσεις της ιστορίας.

Και τέλος... πίστεψε στην υποκειμενικότητά σου. Αλλά επικύρωσέ την, δείξε πώς για σένα είναι η μόνη αλήθεια, πώς ορίζει την ζωή σου. Μην την αναφέρεις απλώς, πες μου γιατί να σε πιστέψω. "Αγαπουσα τον Μιχάλη γιατί με απατούσε..." θα γράψεις. Αν το αφήσεις εκεί θα πω yeah, right! Αν όμως μου δείξεις ότι το γεγονός πως σε απατούσε είχε μία σημαντικλη ψυχολογική συνέπεια σε σένα που σε έκανε να είσαι καλύτερα (γιατί, για παράδειγμα σου έδινε άλλοθι για τις τσιλιμπούρδες σου, ή διότι είχες μεγαλώσει σε μία οικογένεια που η απάτη ήταν κανόνας και έτσι τώρα νοιώθεις μέσα στα νερά σου σε τέτοιες συνθήκες τότε....)

(σκάσε, κλείνω)

Ωραία η Rachel. Υπερβολικά συμπυκνωμένη, μας έβαλε πολλά να σκεφτούμε σε 2 ώρες αλλά άξιζε (να σκεφτείς έχω κρατήσει και άλλες σημειώσεις αλλά δεν τολμάω να τις γράψω, θα με βρίσεις).  Μετά το τέλος του workshop της, έφυγε σαν τρελή για να προλάβει την πτήση της, και εγώ είχα μισή ώρα κενή - για το επόμενο σεμινάριο της μέρας, στο οποίο θα συμμετείχα όχι ως έκτακτος και που νόμιζα πως επειδή αφορούσε την ποίηση θα ήταν το λιγότερο ενδιαφέρον. Μεγάλο λάθος έκανα....

Συνέχεια στο επόμενο α βγάλαμε και φωτογραφία είμαι κάτω δεξιά