Showing posts with label ντροπή δεν είναι να αγαπάς - λέει μία ψυχή. Show all posts
Showing posts with label ντροπή δεν είναι να αγαπάς - λέει μία ψυχή. Show all posts

Monday, April 16, 2007

Βοήθεια - με παρενοχλούν σεξουαλικά και δεν λέω κουβέντα από σεβασμό και επειδή είμαι κύριος.

...αλλά πλέον δεν πάει άλλο. πρέπει να μιλήσω.

γιατί στην κακοποίηση, όταν δηλαδή νιώθεις να σε αντιμετωπίζουν όχι σαν ολοκληρωμένη προσωπικότητα αλλά σαν σεξουαλικό αντικείμενο που θέλουν να χρησιμοποιήσουν ως σκεύος ηδονής, η σιωπή είναι συνενοχή.

[το έλεγε σε μία διαφήμιση που είχα δει... η σιωπή είναι συνενοχή. κι εγώ τις πιστεύω τις διαφημίσεις. όλες. ]

εδώ και κάμποσες μέρες, λοιπόν, υπάρχει κάποιος ο οποίος μου στέλνει ερωτικά Mails, ερωτικά πρόστυχα sms με πριγραφές gay καυτού Porno, ερωτικές επιστολές με ερωτικές φωτογραφίες του...

Αυτός ο κάποιος όμως δεν περιορίζεται μόνο σε αυτά. φορώντας αποκαλυπτικά boxeraκια και πολύ πρόστυχα αποκαλυπτικά κουστούμια και καπαρ ντίνες (και τίποτε άλλο) έρχεται και την στήνει υγρόςκαι πρόθυμος κάτω από το σπίτι μου.

ή φοράει τα καλά του και έρχεται με τις ώρες και την στήνει κάτω από το γραφείο μου. σημασία δεν μου δίνει, τάχα, και τρελλαίνεται. παριστάνει ότι πίνει, αλλά φαίνεται.

Άλλες φορές δεν λέει κουβέντα - με κοιτάζει με θεληματικό πηγούνι


και δασύτριχο ευρύ στήθος σαν να μου λέει - Βαγγέλη σε θέλω, σε θέλω, σε θέλω. (σιγά το πράγμα του απαντώ εγώ από μέσα μου. όλοι με θέλουν. ΜΟΥΜΟΥΜΟΥΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑΟΜΟΡΦΙΑ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑΜΟΥΜΟΥΑΝΥΠΕΡΒΛΗΤΗΟΜΟΡΦΙΑΜΟΥ. πες μου τίποτα πρωτότυπο...)
δεν ξέρω αλήθεια τι να κάνω... του έχω εξηγήσει ότι έχω σχέση με το ρεμάλι μου και ότι δεν θέλω να χωρίσουμε τώρα που παντρεύτηκε και αυτή η κομπλέξα ο Elton John, (είναι απίστευτα ανταγωνιστικός... και κατίνα...) αλλά αυτός τίποτα. Δεν με ακούει - αρχίζει να βγάζει το πουκάμισό του για να με ρίξει στο κρεβάτι...
εγώ τότε βάζω τα μεγάλα μέσα. "ρε φίλε, του λέω, μην τρως φρίκη! δεν είναι ότι δεν θα έκανα ένα one night stand μαζί σου - όχι περισσότερο όμως, μην λυσσάς, μην επιμένεις - Αλλά τα έχεις με την Ναόμι Βατς το καταλαβαίνεις - τι θέλεις, να μαλώσω ολόκληρος άντρας με αυστραλέζα που κάναμε διαδοχικά Ολυμπιακούς;δεν είναι σωστό, τους δώσαμε την ιερή φλόγα της Ολυμπίας, δεν το καταλαβαίνεις;"
τότε αυτός θυμώνει. από τα νεύρα φουντώνει. γίνεται κατακκόκινος, βγάζει στην πλάτη μία Μέρυλ Στρειπ και με κοιτάζει με μίσος, με βλέμμα που αν μπορούσε θα με σκότωνε
εγώ του θυμίζω ότι θέλει να γίνει σκηνοθέτης και ότι είναι πολύ υπέροχο αυτή την οργή να την κάνει δημιουργικότητα. Αυτό φαίνεται να τον ηρεμεί.
(εχτές, στο Painted Veil, έπαιζε ο Liev Schreiber - φαίνεται ότι με το που με είδε από την οθόνη του ΑΤΙΚΟΝ ανάμεσα στους θεατές με ερωτεύτηκε τρελά... και από τότε τραβάω όλα αυτάπου περιγράφω πιο πάνω....)

ασταδγιάλα πια - όλοι με ποθούν, είναι απίστευτο αυτό, δεν αντέχω άλλο. ασταδγιάλα.

Monday, March 26, 2007

Σε αγαπάω, τι θες να κάνω, που να πάω;

διαβάζω αυτά που γράφει εδώ ο φίλος μου.

έχει απόλυτο δίκιο. αυτά που λέει έχουν περάσει κι εμένα από το μυαλό μου.

ειδικά αυτά που λέει στην τελευταία παράγραφο.

σε αποχαιρετώ λοιπόν καλέ μου φίλε... όχι κανονικά, όχι εντελώς - αλλά αποχαιρετώ αυτή την φάση. και εύχομαι η επόμενή σου να είναι τόσο ζουμερή όσο την θέλεις!

χεχεχε χιχιχι χοχοχο. πονηρό σκανδαλιάρικο γέλιο αδελφικής υποστήριξης!

Friday, February 23, 2007

Πως άλλαξε για πάντα αυτός ο δρόμος.

Κατεβαίνω την Ομήρου με τον γάιδαρο και ξαφνικά σε βλέπω να ανεβαίνεις την Ομήρου με τα πόδια.

δεν σε ξέρω αλλά μου αρέσεις τόσο πολύ και θέλω να σε σφίξω στην αγκαλιά μου και να κάνουμε προστυχιές μέχρι να φυτρώσουν αγγελάκια στην μύτη μας...

...τώρα πια για πάντα για μένα η οδός Ομήρου θα είναι οδός Ονείρου

Friday, February 16, 2007

Κάθε φορά που θα 'ρθεις βρέχει




Κάθε φορά που θα 'ρθεις βρέχει
σύμπτωση λες πες το όπως θες
όμως εγώ θέλω να βρέχει
σαν το νερό, να σε αγκαλιάζω τις νύχτες που καις

Κάθε φορά που θα 'ρθεις βρέχει
δε φταις εσύ δεν φταίει κανείς
λες κι ο καιρός χαρές δεν έχει
κι έρχεσαι εδώ για να κρυφτείς

Κάθε φορά που θα 'ρθεις βρέχει
γίνεσαι φως στη συννεφιά
μα κάθε φορά που κάτι τρέχει
φεύγεις μακριά, μόνος ξανά σαν μια γκρίζα σκιά

Τέτοια ζωή ποιος την αντέχει
ίσως εγώ και η βροχή
μα σε αγαπώ βρέχει δεν βρέχει
κι αν σε αρνηθώ, τότε μωρό μου θα φταις μόνο εσύ

[άλλο αριστούργημα αυτό... ό,τι πρέπει για την σημερινή ημέρα... ξέρει κανείς ποιος έχει γράψει στίχους μουσική; ας κάνει ένα κόπο..]

Sunday, February 11, 2007

Μικρή, τόση δα, ιστορία από το στρατό

Στο δωμάτιο του ξενοδοχείου στη Μύρινα, που βρισκόμασταν κάθε φορά που είχα έξοδο (δυστυχώς για κανέναν από τους δύο δεν ήταν αρκετά συχνά...) και τι δεν μου έλεγες για τον εαυτό σου, την ιστορία σου, τις σκέψεις και τα αισθήματά σου...

την επόμενη μέρα, όμως, στην πρωινή αναφορά, δεν μου έλεγες κουβέντα.


(Προχτές σε πέτυχα στον δρόμο, στην Σταδίου. Πέρασα το πεζοδρόμιο για να έρθω να σε χαιρετήσω. Έκανες ότι δεν με ξέρεις... Σου θύμισα το όνομά μου και τις "περιστάσεις" της γνωριμίας μας - όχι τις πραγματικές περιστάσεις, αυτές που είχαν σκηνικό το δωμάτιο του ξενοδοχείου, αλλά τις άλλες, τις τυπικές και φρόνιμες - και μου είπες ένα χλιαρό "α, γεια σου, τι γίνεσαι...". Στεναχωρήθηκα αλλά δεν έχω δικαίωμα να σε κρίνω...).

βαριά η σιωπή στην πρωινή αναφορά - βαριά η "σιώπη" στην Σταδίου.