Σονέτο στον Αθλητισμό και το Σεξ. ή μόνο στο σεξ. ή μόνο στα σπορ. Χουατέβερ. Σονέτο, πάντως

Όσοι παίζουν water polo
πέτρα τον έχουνε τον κόλο
και οι μπασκετμπολίστες
στο κρεβάτι είναι αρτίστες

Το box σε όσους αρέσει
δεν κάνουνε για σχέση
και αν είναι του καράτε
εσύ πηδάς, και αυτός κοιμάται

Αν του αρέσει η μπάλα
κολπάκια θέλει απ' τ άλλα
και αν κάνει πολύ σκι
τέλεια! θα πήξεις στο ξεσκί

Αν κάνει μόνο βάρη
στο σεξ δε θα έχει χάρη
και αν είναι του διαδρόμου
το κάνει λες κ είναι του δρόμου

Γκόμενα του αερόμπι
βλέπει το σεξ σαν χόμπυ
και γιόγκα αν πηγαίνει
με χειροπέδες θα σε δένει

Οι αθλητές του στίβου
στον πιάνουν και τον στύβουν
και όσοι αγαπούν το τένις
πασά στο 'χουν το πένις

του ράγκμπη αν του αρέσει
κάνε ξόρκι να τον δέσει
μα αν αγαπά τη φόρμουλα ένα
πηδιέται κι αλλού εκτός από σένα

Μαραθώνιο αν τρέχει
στα ώπα ώπα θα σε έχει
και αν είναι κολυμβηταράς
αχ τυχερή, καλά θα φας!!

Αφιερωμένο στην μεγάλη αγάπη της ζωής μου - σαν σήμερα κλείνουν 8 χρόνια από την μέρα που γυρίζοντας σπίτι από την δουλειά στην φάμπρικα, στο γιαπί, το μυστρί, την έπιασα να θυσιάζει το κορμί και την παρθενία της για να δείξει την πατροπαράδοτη Ελληνική φιλοξενία στην ομάδα πόλο του Καναδά

Δέχομαι...

τι δέχομαι; θα μου πεις... καταρχήν, συγχαρητήρια... κατά δεύτερον, το βραβείο της πιο έξυπνης ατάκας που έχει ειπωθεί ποτέ μέσα σε χαμάμ...

ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΠΙΑ ΝΑ ΓΙΝΟΜΑΙ ΕΤΣΙ ΡΕΖΙΛΙ! ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ!!!

...άκου να δεις τι έγινε πάλι...

χρόνος: το γυμναστήριο

τόπος: σήμερα το πρωί.

Έχω τελειώσει με την προπόνηση στην πισίνα και είμαι στην διαδικασία να κάνω ντους για να φύγω. Πριν κάνω ντους λέω "ας περάσω 10 λεπτά στο χαμάμ για να χαλαρώσω"

(άσχετο, σήμερα κατάφερα πρώτη φορά να κάνω 400 μέτρα σε χρόνο κάτω από 8 λεπτά!!! σε 7 λεπτά και 56 δευτερόλεπτα!! γαμώ!! πεκίνο here I come!).

Μπαίνω στο χαμάμ λοιπόν και βλέπω να βρίσκεται εκεί ένα εξαιρετικά συμπαθητικό παιδί, στην ηλικία μου, πολύ χαρούμενο και καλοδιάθετο που βλέπω αρκετά συχνά στο γυμναστήριο.

Αν και θέλω καιρό να γνωριστούμε (μην πάει το μυαλό σου στο γκομενικό... φαίνεται φωτεινό παιδί, αυτό είναι όλο - βέβαια αν εκείνο θέλει δεν μπορώ να το ξέρω... χεχεχε χιχιχι χοχοχο) δεν έχουμε ανταλλάξει κουβέντα παρά μόνο σήμερα που είχε αρκετό κόσμο στην πισίνα και χρειάστηκε να συννεοηθούμε για το σε πια μερια της λωρίδας που βρεθήκαμε να μοιραζόμαστε θα κολυμπά ο καθένας...

Κάθομαι λοιπόν στον πάγκο του χαμάμ και προσπαθώ να σκεφτώ με ποιον τρόπο θα καταφέρω να προκαλέσω κουβέντα ώστε να διατηρήσουμε επαφή και να τα λέμε όποτε πετυχαινόμαστε στο γυμναστήριο.

είναι δύσκολο το case στο μυαλό μου και μου προκαλεί νευρικότητα γιατί σκέφτομαι ότι χρειάζεται να πω κάτι πολύ "έξυπνο" για να κάνω την "μετάβαση" από τις πρακτικές κουβέντες που έχουμε ανταλλάξει (του τύπου "εγώ θα κολυμπήσω εδώ, εσύ εκεί, εντάξει;") σε συζήτηση περισσότερο "γνωριμίας"... αποφασίζω να αφιέρωσω χρόνο, να σκεφτω, για να πω κάτι πραγματικά καλό που δεν θα δημιουργήσει περίεργες υπόνοιες ότι είμαι desperate για γνωριμίες...

σκεψ ατμ, λοιπόν...

σκεψ ατμ

σκεψ ατμ

σκεψ ατμ...

σκεψ ατμ...

και τελικά μου έρχεται η σούπερ παρόρμηση... σηκώνω το κεφάλι και του λέω (σου θυμίζω ότι ειμαστε μέσα σε χαμάμ - πρακτικά έχουμε την δυνατότητα αν θελήσουμε να βάλουμε μπρος να μαγειρέψουμε ντάμπλινγκς...)

ΤΙ ΤΟΥ ΛΕΩ Ο να χαρώ εγώ δημιουργικός άνθρωπος;

του λέω....





ζέστη, ε;

κλαψ λυγμ ρε μαλάκα! κλαψ λυγμ!!! ρόμπα πάλι! πάλιπάλιπάλιπάλι

(πες μου ότι έχεις πει κι εσύ φρικτές μαλακίες για να γνωρίσεις κάποιον, μην με αφήσεις μόνο σε αυτή την ξεφτίλα σε παρακαλώ!).

Πόνος, μοναξιά, απελπισία

...θέλω να σου πω μία ιστορία...

τόπος: σήμερα το πρωί!

χρόνος: το starbucks στην Πατριάρχου Ιωακείμ

πρωταγωνιστής: ΕΓΩΕΓΩΕΓΩΕΓΩΕΓΩΜΟΥΜΟΥΜΟΥ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ ΜΟΥ ΜΟΥ ΜΟΥ ΑΡΜΟΝΙΑ ΜΟΥ ΟΜΟΡΦΙΑ ΜΟΥ ΜΟΥ ΜΟΥ... ΔΙΑΝΟΙΑ ΜΟΥ ΜΟΥ ΜΟΥ ΜΟΥ!

Φύγαμε:

είμαι στη ουρά για να πάρω τον καφέ μου... ξαφνικά τον βλέπω. Είναι στην ηλικία μου, αρκετά όμορφος, αρκετά συμπαθητικός, αρκετά χαρούμενος και χαmογελαστός. Από ότι τον κόβω (όση ώρα τον παρατηρώ χωρίς να με έχει προσέξει ότι τον εκοιτάζω) πρέπει να είναι gay.

Και τότε με βλέπει... εγώ, με το που με βλέπει, σε αντίθεση με ότι θα έκανα συνήθως, συνεχίζω να τον κοιτάζω με το πιο χαμογελαστό μου βλέμμα. Όχι πρόστυχα, όχι προκλητικά... εκείνος κομπλάρει για μερικά δευτερόλεπτα. Και τότε γίνεται το θαύμα!

μου χαμογελά ελαφρά... σοκάρομαι προς στιγμή, μόλις και προλαβαίνω να μην αποστρέψω το βλέμμα μου από το πρόσωπό του από την "ντροπή μου"... χαμογελάω του λίγο παραπάνω...

είναι πια όλα στημένα για να με πλησιάσει ή να τον πλησιάσω και να πούμε την πρώτη λέξη που θα γίνει αφορμή...

πλησιάζω - λέω "καλημέρα".

Απογοήτευση... μου απαντά με ένα νεύμα... και απομακρύνεται. ντράπηκε τελικά... κρίμα.

φεύγω θλιμμένος πολύ. Προσπαθώ να καταλάβω τι πήγε λάθος...

...να σου πω κάτι αγαπημένε μου εστέτ, καλλιεργημένε ουσιαστικά, πανέμορφε, σούπερ σέξυ και καλόκαρδε αναγνώστη του www.provato.gr που με υποστηρίζεις (διακαίως) και με καταλαβαίνεις;

... το γωνρίζεις ότι είμαι από τους ωραιότερους άντρες που κυκλοφορούν στην χώρα. Αντικειμενικά - δεν το λέω επειδή είμαι εγώ. Ισχύει. Επίσης είμαι και πολύ αρρενωπός. Κάνω τον Κλάρκ Γκέιμπλ να μοιάζει κοριτσάκι με τουτού!

Όμως... φευ!!!!!

Αυτό το πράγμα, η αρρενωπότητά μου που όμοιά της δεν υπάρχει στο σύμπαν ολάκερο είναι η καταστροφή μου!

γιατί εγώ ξέρω πολύ καλά τι συνέβη σήμερα το πρωί... ο τύπος δεν είναι ότι δεν ενδιαφερόταν για μένα.

[Φαινόταν ότι ήθελε να του δωθώ, με ποθούσε με κάθε του κύταρρο και αυτό ήταν πασιφανέστατο, έτρεμε το φυλλοκάρδι του από ηδονή και μόνο στην σκέψη ότι τα στιβαρά μου μπράτσα θα τυλιχτούν γύρω από το κορμί του... Αντικειμενικά τώρα. Δεν το λέω επειδή είμαι εγώ. Μπορώ να μιλάω αντικειμενικά για τον εαυτό μου - το έχω αυτό το καλό].

απλά ο άνθρωπος σκέφτηκε: (μπαίνουμε στο μυαλό του τύπου, τώρα) "αυτός ο Θεός ο αρρενωπός, που φαίνεται ότι είναι κολυμβητής ολυμπιακών επιδόσεων, που εκπέμεπει κουλτούρα και καλοσύνη, που είναι απίστευτος άντρακλας και λεβέντης, αυτό το παλληκάρι που πιάνει την πέτρα και την στύβει, αυτός ο υπέροχος άντρας αποκλείεται να γυρίσει να κοιτάξει εμένα. άσε που τέτοιος άντρακλας αποκλείεται να είναι Ομοφυλόφιλος!!!" (βγαίνουμε από το μυαλό του τύπου)

...δεν του κρατώ κακία - δεν τον αδικώ. Και εγώ αν έβλεπα εμένα στον καθρέφτη αυτά θα σκεφτόμουν για εμένα και για τον εαυτό μου...

αλλά, άγνωστε παρ' ολίγο φίλε, μάθε το εξής: ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΡΕΝΩΠΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ GAY! ακόμα: ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΡΕΝΩΠΟΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ. τέλος: ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΡΕΝΩΠΟΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΟ CASUAL SEX!!

...είναι φρίκη που όλοι φοβούνται να μου μιλήσουν. πλησιάστε με... μην με φοβάστε επιτέλους... είμαι και εγώ ένας απλός άνθρωπος. Και όσο αρρενωπός και να είμαι μην πηδάτε σε συμπεράσματα. (τζαμπ ιντού κονκλούζιονς!)

(μην πει κανένας τίποτα στο ρεμάλι, σας έκοψα τα λαρύγγια!)

Έρωτας είναι τελικά

έχω ένα φίλο. εδώ και πάρα πολλά χρόνια, από τα 20 του σχεδόν (τώρα είναι 35άρης) η ερωτική του ζωή αποτελείται από περιστασιακά ραντεβού με διάφορους που γνωρίζει από το Internet (τώρα) ή από αγγελίες και bars (παλιότερα). Γνωρίζονται, κάνουν sex και ύστερα "γειά σου και έξω από την πόρτα". Σπάνια βλέπει κάποιον για δεύτερη φορά.

Ο πρώην συνάδελφος μου ο Χ. είναι χωρισμένος με ένα παιδί. Και τώρα, αλλά και την εποχή που ήταν παντρεμένος, μία φορά την εβδομάδα συναντιέται με έναν εφηβικό του έρωτα (άντρα) σε μία γκαρσονιέρα στην Δημοκρίτου. Σε αυτές τις συναντήσεις περνάνε πολύ ωραία – κάνουν έρωτα, μιλάνε, γελάνε, τρώνε μαζί... Αλλά έξω από αυτές δεν έχουν απολύτως καμία άλλη επαφή (με την εξαίρεση του τηλεφωνήματος που προηγείται της εβδομαδιαίας συνάντησης τους).

Η Κ. και ο Σ. είναι παντρεμένοι εδώ και 20 σχεδόν χρόνια. Έχουν 2 παιδιά. Αγαπιούνται πάρα πολύ... αλλά σχεδόν από την αρχή της γνωριμίας τους η συχνότητα με την οποία κάνουν έρωτα είναι μία φορά κάθε 20 μέρες. Τους έχω παρατηρήσει μαζί. Είναι φοβερά τρυφεροί μεταξύ τους, κοιτάζονται στα μάτια και χάνονται ο ένας μέσα στον άλλο... αλλά η σεξουαλική τους επαφή είναι σχεδόν ανύπαρκτη και έχω την άισθηση ότι γίνεται σχεδόν σαν αγγαρεία και από τους δύο. (δεν μπαίνω στην διαδικασία να υποθέσω πώς τελικά καλύπτουν το σεξουαλικό τους... κάπως σίγουρα θα εκτονώνονται αλλά δεν έχει σημασία...)

Η Β. με τον Δ.. Φοβερή περίπτωση. Ο Δ. (της) φέρεται με τον πιο σκληρό τρόπο. Καμία τρυφερότητα, μοιάζει σαν να τη βαριέται! Παρόλαυτά όταν η Β. χτύπησε με το μηχανάκι της και ήταν για 4 μέρες σε κώμα, εκείνος κόντεψε να τρελλαθεί, ειλικρινα σου λέω ούτε γονιός για το παιδί του δεν έχω δει να φρικάρει έτσι. Μετά η Β. συνήλθε και ο Δ. έγινε πάλι ο παλιός κακός εαυτός του... ο εαυτός που μας κάνει να απορούμε τι στο καλό του βρίσκει εκείνη και μένει μαζί του τόσα χρόνια... θα μου πεις αυτά που γίνονται ανάμεσα σε ένα ζευγάρι πίσω από την πόρτα του σπιτιού και της κρεβατοκάμαράς του κανείς δεν μπορεί να τα ξέρει – και μάλλον σε αυτά βασίζεται η ¨παράλογη¨αγάπη της Β. για τον Δ.

Η Ε. με την Π. Εδώ και δεκαπέντε χρόνια "ζουν ένα δράμα". Τσακώνονται, χωρίζουν, σπάνε ο ένας τον άλλο στο ξύλο, τα ξαναβρίσκουν... και μετά ξανά από την αρχή. Είναι αυτό που λένε "αυτό δεν είναι δεσμός... είναι επίδεσμος". Και όμως αυτοί οι δύο είναι πολύ πολύ καλύτερα στην "αρρωστημένη" ρουτίνα τους από πολλούς φίλους και γνωστούς που έχω οι οποίοι αναζητούν μόνο τις υγιείς και ξεκάθαρα οριοθετημένες σχέσεις...

Θα μπορούσα να συνεχίσω για ώρες με παραδείγματα σχέσεων που ξεφεύγουν από το πρότυπο που έχουμε (ή ίσως έχω μόνο εγώ;) της καλής και αγαθής σχέσης. Ξέρεις τι εννοώ, αυτό που δύο άνθρωποι είναι μαζί, και τα πάνε σε όλα τέλεια, και χαρίζουν πάντα χαρά ο ένας στον άλλο και απόλαυση, και έχουν κοιννούς στόχους και κοινά ενδιαφέροντα, και δεν έχουν αμφιβολίες, και όλα γίνονται υπό το φως του ήλιου, τίποτα δεν είναι κρυφό....

Όμως έχω την εντύπωση ότι τα τελευταία χρόνια, που κάπως σαν να έχουν ελευθερωθεί οι ψυχές μας, και που έχει δημιουργηθεί ένα νέο είδος ανθρώπου, έχουν φτιαχτεί και πολλά νέα είδη σχέσεων... Σχέσεις που κάποτε θα λέγαμε αρρωστημένες, σχέσεις με μυστικά και ψέματα, με απάτη προς τρίτους, με πόνο, με έλλειψη βασικών πραγμάτων που ¨πρέπει¨ να υπάρχουν σε μία σχέση, με παραμόρφωση, με, με, με, με,...

Τελικά μου φαίνεται ότι ο τρόπος που ερωτευόμαστε οι άνθρωποι είναί ίσως το πιο προσωπικό από όλα τα πρoσωπικά πράγματα.

Στην αρχή ήμουν πολύ αρνητικός απέναντι σε τέτοιες καταστάσεις. Θεωρούσα ότι το μόνο σωστό και πρέπον και ουσιαστικό είναι το παλιό πρότυπο του ζευγαριού... αλλά τελικά, αν θέλω να είμαι δημοκράτης και σωστός δεν πρέπει να σταματήσω να κρίνω μόνο το τι κάνει ο καθένας στο κρεβάτι του αλλά και το τι κάνει με την καρδιά του.

Και αυτό για κάποιο λόγο απαιτεί ακόμα περισσότερη προσπάθεια.

Οπότε, αν εσύ είσαι εντάξει με τον τρόπο που ερωτεύεσαι, είμαι και εγώ εντάξει.

Μην βάλεις πολύ αλάτι στην χυλόπιτα Μιχαλάκη

Υπάρχει μόνο ένα πράγμα πιο διασκεδαστικό από το ρίχνεις μία ξεγυρισμένη χυλόπιτα σε κάποιον που δεν γουστάρεις καθόλου… να σου ρίχνει χυλόπιτα κάποιος που γουστάρεις τρελά! Ακούγεται περίεργο αλλά είναι αλήθεια.

… … … … … … …

από τον τόνο της φωνής του στο τηλέφωνο κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Ήθελε λέει να βρεθούμε για να μου μιλήσει για κάτι σοβαρό.

Ως αυθεντικός περίεργος και μέγας μαλαγάνας προσπάθησα να εκμαιεύσω τι ήταν αυτό που ήθελε να μου πει… στην αρχή ήμουν πολύ casual, μετά λιγότερο casual, ύστερα δεν ήμουν… μετά παρακάλεσα, μετά παρακάλεσα πολύ, μετά εκβίασα συναισθηματικά (με το κλασικό «μα δεν είναι δυνατό να με αφήσεις με αυτή την αγωνία, να μην ξέρω τι συμβαίνει και να υποθέτω τα χειρότερα μέχρι να συναντηθούμε!!!») αλλά …τζίφος.

Η αλήθεια ήταν ότι δεν είχα πολλές ελπίδες να τον καταφέρω να μου πει. Δεν γνωριζόμασταν τόσο πολύ καιρό ώστε οι μαλαγανιές να πιάσουν τόπο. Πόσο να ήταν
που κάναμε γκομενιλίκια; Κανένα δίμηνο; Ίσως να λέω και πολύ…
Την βρίσκαμε πάντως super τα δυο μας. Συναντιόμασταν όχι πολύ συχνά και μόνο
για να κουνήσουμε την αχλαδιά – και την κουνάγαμε πάρα πολύ ωραία φίλε μου.

Για μένα ήταν ο πρώτος γκόμενος που είχα τόσο κοντά στην ηλικία μου. Με ξέρεις, μου αρέσουν οι μεγαλύτεροι – το target group μου είναι ιδανικά μεταξύ 40 και 50. Αυτός όμως μου έκανε πάρα πολύ κούκου αν και μας χώριζαν μόνο 4 χρόνια. Πάρα πολύ. Πάρα πολύ! Πάρα Πολύ. ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ. Ήταν τόσο τριχωτούλης όσο μου άρεσε, είχε τόση μπάκα όση μου άρεσε, ήταν τρυφερός και αστείος όσο μου άρεσε, και ήταν τόσο έξυπνος όσο μου άρεσε, δηλαδή κάτι λιγότερο από μένα .

Φυσικά υπήρχαν και πράγματα που δεν ήταν τέλεια… αλλά επειδή ο Γ. είχε πολλές υποχρεώσεις και τρεξίματα, όπως και εγώ, η συχνότητα των συναντήσεών μας που ήταν περίπου μία στην βδομάδα δεν επέτρεπε να βγουν στην επιφάνεια και να
χαλάσουν το γλυκό! Άσε που όταν βρισκόμασταν ήμασταν πολύ απασχολημένοι για να διαπιστώσουμε «ασυμβατότητες».

Ήμουν πάρα πολύ ευχαριστημένος με τον fuck buddy μου. Και εγώ και το σώμα μου και η διάθεσή μου και η ψυχολογία μου… Μέχρι που έσκασε το «θέλω-να-σου-μιλήσω» τηλεφώνημα. Η αλήθεια είναι ότι ήρθε σε μάλλον κακή στιγμή…είχα αρχίσει να σκέφτομαι ότι θα μπορούσα να ζητήσω κάτι παραπάνω από την όλη κατάσταση. Μην πάει το μυαλό σου στο σοβαρό, ρεμάλις είμαι κι εγώ, θέλω και το χρόνο μου με τους ανθρώπους, οπότε ούτε αποκλειστικότητες είχα κατά νου να διεκδικήσω ούτε δεσμεύσεις. Το μόνο που σκεφτόμουν να προτείνω ήταν ένας δεύτερος γύρος ωφέλιμων για την ψυχή το σώμα δραστηριοτήτων τη βδομάδα. Ίσως θα το έλεγα στην επόμενη συνάντησή μας… αλλά με πρόλαβε το τηλεφώνημα.
Δεν είμαι βλάκας. Κατάλαβα αμέσως για τι ήθελε να μου μιλήσει… Στο επίπεδο που βρισκόμασταν (πρώτη προκαταρκτική σχέσης το λες) θα μπορούσε να είναι μόνο για να μου ζητήσει να σταματήσουμε να βλεπόμαστε…

Στην αρχή πήγα να στενοχωρηθώ – σκέφτηκα να κάνω κανένα μικρό δράμα, να μην πάω στο ραντεβού (δεν γινόταν όμως, είχα κανονίσει να βρεθούμε στο σπίτι μου γιατί ήθελα τουλάχιστον να κοιμηθούμε μαζί ακόμα μία φορά, και είναι ψιλοαδύνατο να μην πας σε συνάντηση στο σπίτι σου…), υπολόγιζα να ανεβάσω καμία έκρηξη θυμού… αλλά μετά μου ήρθε μία ιδέα. Για πρώτη φορά στην ζωή μου διαπίστωσα ότι το διάστημα που περνά ανάμεσα στο να σου αναγγείλουν ότι θα σου πουν κακά νέα και στο να σου τα πουν, μπορεί να λειτουργήσει πάρα πολύ υπέρ σου.

Όταν ήρθε στο ραντεβού, ήταν πάρα πολύ αμήχανος. Γενικά μιλώντας, έχω πολύ καλή διαίσθηση για το νιωσίματα κάποιου που έχω απέναντι μου… και αισθανόμουν ότι ο Γ. εκτός από αμήχανος ήταν και αρκετά στενοχωρημένος για αυτό που επρόκειτο να μου πει. Θα του έλειπα… και δεν θα του ήταν εύκολο να κάνει αυτό που είχε αποφασίσει να κάνει.

Με χαροποίησαν και η αμηχανία και η στενοχώρια του. Εκτός του ότι ικανοποιούσαν την ματαιοδοξία μου, εξυπηρετούσαν πολύ και τα σχέδια μου. Γιατί αυτό που είχα αποφασίσει να κάνω ήταν… να τον βγάλω από την δύσκολη θέση που θα με «χώριζε».

Καθίσαμε στον καναπέ… του έβαλα ένα ποτό (έπινε τζιν με σόδα και λίγο λεμόνι..)… ήπιε μία γουλιά, μεγάλη, και άρχισε να μου λέει το ποιηματάκι του.

Ο πρώην γκόμενός του, με τον οποίο τα είχαν διαλύσει κανένα δίμηνο πριν γνωριστούμε είχε επανακάμψει και ζητούσε να τα ξαναφτιάξουν. Τα ξέρεις, μην σε κουράζω, η παλιά κλασική ιστορία που σίγουρα την έχεις ζήσει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Ο γκόμενος του Γ. του είπε ότι «αυτή η σχέση έχει φθαρεί και δεν πάει άλλο» και του ζήτησε να χωρίσουν. Αλλά μετά από κάμποσο καιρό «διαπίστωσε πόσο πολύ του έλειπε ο Γ. και ήθελε να τα ξαναβρούνε».

Μην με παρεξηγείς, δεν αντιμετωπίζω με ειρωνεία ούτε κατακρίνω τον γκόμενο του Γ. Στα γκομενικά όλα παίζουν και όλα είναι μέσα στο πρόγραμμα! Μπράβο του κιόλας του ανθρώπου που είχε το κουράγιο να κάνει αυτήν την κίνηση. Αν μην τι άλλο είναι ένδειξη μίας χαλαρότητας που πολύ ζηλεύω…

Το πρόβλημα εδώ δεν ήταν αυτός… το πρόβλημα ήταν ο ίδιος ο Γ. Ο οποίος, φυσικά, έχοντας φάει την χυλόπιτα ήθελε σαν τρελός να τα ξαναφτιάξει με τον φίλο του που ήταν και τόσο καιρό μαζί (νομίζω περισσότερο από 3 χρόνια…). Και αυτό είχε έρθει να μου πει. Φυσικά «ήταν συντετριμμένος»… «ένοιωθε πάρα πολύ άσχημα απέναντι μου»…Τον διέκοψα καθώς προσπαθούσε να μου εξηγήσει τα αισθήματά του (...λες και τον είχα ρωτήσει…) και έβαλα σε εφαρμογή το πλάνο μου… Πήρα το λόγο:

- Τι, αυτό ήταν; και εγώ νόμιζα ότι σου είχε συμβεί κάτι σοβαρό… (τον πλησίασα στον καναπέ και του έπιασα το χέρι…). Να σου πω κάτι, μην το κάνεις καθόλου θέμα! Ειλικρινά είναι κρίμα. Και εγώ αυτό ακριβώς θα έκανα στην θέση σου. Δεν χρειάζεται να αισθάνεσαι καθόλου άσχημα απέναντι μου – στο κάτω κάτω δεν είχες αναλάβει και καμία υποχρέωση απέναντι μας! Λοιπόν, ξεκόλλα και όλα καλά. Ξέρεις πόσο τυχερός είσαι που έχεις έναν άνθρωπο που τον σκέφτεσαι και τον αγαπάς μετά από 4 μήνες και που αν και σου φέρθηκε σαν να ήσουν σκουπίδι θέλεις να είσαι πάλι μαζί του… μακάρι και εγώ να μπορούσα να αγαπήσω έτσι… Εγώ είμαι φίλος σου και θέλω το καλύτερο για σένα, για όνομα του Θεού!
Να στεναχωρηθώ με αυτό. ΑΝΤΙΘΕΤΑ, χαίρομαι – και σου εύχομαι πάντα να επιλέγεις το καλύτερο για τον εαυτό σου όπως τώρα! Έλα, μην στενοχωριέσαι, κανένα πρόβλημα με μένα…

Είχα πάρει πολύ φόρα με το λογύδριο μου! Στο τσακ ήμουν να βγω στην βεράντα να
φέρω το καφάσι που έχω για να ανέβω πάνω του εκεί, στη μέση του σαλονιού μου
και να συνεχίσω! Και μετά είδα πως με κοίταζε.

Το τελευταίο πράγμα που περίμενε να συμβεί ήταν να τον παρηγορήσω που μου έριξε χυλόπιτα. Θα υπέθετε ότι στην καλύτερη περίπτωση θα έπαιζα τον πληγωμένο με αξιοπρέπεια και στην χειρότερη θα τον έδιωχνα θιγμένος για την προδοσία.

(δεν σπου κρύβω ότι κάτι στην ψυχοσύνθεσή του μου είχε δώσει την εντύπωση ότι δεν θα ήταν και απίθανο όλο αυτό να το έκανε για να τσεκάρει την δική μου αντίδραση και να δει τι απίδια βάνει ο σάκος).

Αλλά εγώ όχι μόνο αυτό δεν έκανα, αλλά αφού τον «παρηγόρησα» άρχισα να του πιάνω τα μπουτάκια και τα μπρατσάκια σαν να μην μου είχε πει τίποτα. Ήταν τέτοια η έκπληξή του που κατάφερα να τον περάσω στην κρεβατοκάμαρα σε χρόνο μισό απ' όσο συνήθως μας χρειαζόταν.... Και ύστερα, αφού τελειώσαμε αποχαιρετιστήκαμε όπως συνήθως, όχι φυσικά προτού τον διαβεβαιώσω για ακόμα μία φορά ότι καθόλου δεν με είχε πειράξει αυτό που συνέβη και ότι όλα θα πάνε πάρα πολύ καλά. Το χαμόγελο μου την ώρα που στεκόμουν στην πόρτα και τον κοιτούσα όσο περίμενε να έρθει το ασανσέρ ήταν όσο πιο εκτυφλωτικό, καλοσυνάτο, καθησυχαστικό και φιλικό μπορούσε να είναι ένα χαμόγελο (…από κάποιον που δεν έχει τελειώσει το actors studio…).

Δεν θα πω ψέματα - Όταν έκλεισα την πόρτα η μάσκα της καλοσυνάτης παρηγορήτρας από την ιαπωνία έπεσε σε λιγότερο από ένα δέκατο του δευτερολέπτου… στο είπα ότι τον ήθελα τον Γ. είχε αρχίσει να μου αρέσει πολύ και να μου λείπει… Αλλά όπως λέει και αδελφή μου, στα γκομενικά δεν έχει σημασία η αλήθεια, σημασία έχει τι ξέρει ο γκόμενος! Και αυτό που ήθελα εγώ να ξέρει είναι ότι είμαι ένας ψύχραιμος άνθρωπος – trust me, το δράμα δεν βοηθά ποτέ να κατακτήσεις ένα γκόμενο, ειδικά αν δεν είναι ο αλμοδοβάρ και αν τον ξέρεις λιγότερο από ένα με ενάμιση χρόνο!

Δεν χρειάστηκε να κάνω πολύ υπομονή για να με ξαναπάρει τηλέφωνο. Αρχίσαμε πάλι να συναντιόμαστε μία φορά την βδομάδα, πότε πότε και δύο φορές. Δεν ρώτησα ποτέ σε αυτές τις συναντήσεις το έγινε τελικά με τον πρώην του. Υπάρχει μία πάρα πολύ μικρή πιθανότητα ο Γ. να με έβλεπε (με την βιβλική έννοια…) χωρίς να το ξέρει ο «κανονικός» γκόμενός του. Δεν το νομίζω γιατί μπορούσα να του τηλεφωνώ όποτε ήθελα, δικαίωμα που συνήθως δεν σου το παρέχει ο άλλος όταν είσαι ο τρίτος άνθρωπος. Συνεχίσαμε να βλεπόμαστε για μερικούς μήνες και μετά γνώρισα κάποιον που εκτός του ότι ήταν πιο κοντά στο target group μου
(44...) μου άρεσε το ίδιο με τον Γιώργο και μπορούσε να κουνάμε την αχλαδιά μέρα παρά μέρα (θα ήμουν βλάκας να αφήσω τέτοια ευκαιρία να πάω χαμένη). Οπότε, απλώς σταμάτησα να τηλεφωνώ στον Γ. Δεν χρειάστηκε να κάνω ανακοινώσεις για την «σχέση» μας, καταρχήν δεν είχαμε θέσει και κάποια βάση που θα έπρεπε να επανατεθεί, άσε που δεν είναι και το στυλ μου οι ανακοινώσεις, απλά σταμάτησα να είμαι διαθέσιμος. Μετά από 5 φορές που είχα αρνηθεί πρόταση για συνάντηση το πήρε το μήνυμα και δεν μου ξανατηλεφώνησε.

Δεν ξέρω τι έγινε και απέδωσε τόσο πολύ η παράστασή σου. Δεν θα σου πω ότι ο Γ. με ξαναπήρε τηλέφωνο εξαιτίας αυτής, αλλά είμαι 100% σίγουρος ότι αν είχα ανεβάσει δράμα στην συνάντηση μας δεν θα ξαναεμφανιζόταν.

Μπορεί να ένοιωσε ότι δεν απειλείται, ότι δεν τον πνίγω, μπορεί κατάλαβε ότι δεν ήμουν και τόσο διαθέσιμος ώστε να στενοχωρηθώ, και να είδε ότι το να με "έχει" δεν είναι και τόσο δεδομένο άρα το έκανε και λίγο πιο ενδιαφέρον... Θα μου πεις, και τι γίνεται με την ειλικρίνεια στις σχέσεις με τους ανθρώπους; Γιατί διάλεξες να μην του πεις ότι αυτό που συνέβη σε πείραξε και θα σου κόστιζε; Σωστή ερώτηση – και θα σου απαντήσω το εξής. Πρώτον ότι δεν μπόρεσα να του το πω γιατί απλά ήρθα προ τετελεσμένου. Ίσως αν τον Γ τον γούσταρα αλλιώς, πιο πολύ, ή και λιγότερο (που σημαίνει ότι δεν θα έμπαινα σε διαδικασία να οργανώσω σχέδιο) να έμπαινα στην διαδικασία να του πω ξεκάθαρα ότι αισθανόμουν… (χωρίς δράματα, το τονίζω αυτό, δεν είχα κανένα απολύτως δικαίωμα...).

Αλλά να σου πω κάτι; Αυτή η μικρή παράσταση, όπου φρόντισα να είμαι στα ομορφότερά μου και να εξασκήσω όλη τη γοητεία μου αυτό ακριβώς ήταν. Μπορεί τα λόγια μου να έλεγαν δεν με νοιάζει που την κάνεις, αλλά όλο το υπόλοιπο ήταν απολύτως «θέλω να μείνεις εδώ… κοίτα το ωραίος που είμαι… δες πόσο σε γουστάρω…».

Και τελικά πιστεύω ότι είναι και αυτός ένας τρόπος να μιλάς με τους ανθρώπους, εξίσου αποδοτικός όσο και οι ξεκάθαρες δηλώσεις.

Θα κατακτήσεις το manhattan

Υπάρχουν γκόμενοι που τους διαλέγουμε διότι είναι καλοί για την libido μας.

Και όσο και αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε υπάρχουν και γκόμενοι που τους διαλέγουμε επειδή είναι καλοί για την αυτοεκτίμησή μας…

Γνωρίζεις ας πούμε κάποιον – ας τον ονομάσουμε Βαγγέλη. Είναι σούπερ καύλας. Τρελαίνεσαι με το σώμα του, ξέρει να χρησιμοποιεί αυτά που έχει στο εσώρουχό του, περνάς μαζί του τις ωραιότερες ώρες που μπορεί να περάσει κάποιος στο κρεβάτι (ή στο πάτωμα, ή στον καναπέ, ή στο αυτοκίνητο, ή, ή, ή…).

Αλλά πως θα κάνεις σχέση μαζί του; Πως θα τον συστήσεις στους φίλους σου;

Είναι, ας πούμε, πάρα πολύ αδελφή στην συμπεριφορά του. Και μπορεί να μην έχεις πρόβλημα όταν η φιλενάδα σου η Αντωνυμία (δηλαδή, ο συμμαθητής σου από το Λύκειο ο Αντώνης) κάνει «γυναικεία» όταν πίνετε καφέ στο Κολωνάκι, Σάββατο μεσημέρι, αλλά έχεις πρόβλημα άμα ο άνθρωπος με τον οποίο είσαι "σπάσει" λίγο το χέρι του ή του ξεφύγει μία ψιλή νότα όταν μιλάει.

Ή, άλλο παράδειγμα: Ο Βαγγέλης είναι πάρα πολύ αρρενωπός! Και άμα τον πιάσεις γκόμενο θα νομίσουν όλοι ότι είναι ο κωλομπαράς στη σχέση ενώ εσύ είσαι το γιουσουφάκι… και αυτό είναι ακόμα χειρότερο από το να είναι ο γκόμενος σου πολύ αδελφή!

Μετά, υπάρχει και η άλλη περίπτωση –

Πηγαίνεις ας πούμε σε ένα πολύ αξιοπρεπές πάρτυ στα Βόρεια Προάστια. Η κυρία που καλεί είναι δημοκράτισσα και πολίτης του κόσμου. Αποφασίζει, λοιπόν, να κάνει δώρο στους Εκαλιώτες φίλους της μερικούς gay που έχει γνωρίσει στην πορεία της ζωής της. Μέσα σε αυτούς είσαι και εσύ.

Σοβαρός, με το trendy κουστουμάκι σου, που το έχεις συνδυάσει με αθλητικό παπούτσι γιατί είσαι επαναστάτης εσύ, θέλεις να τον αλλάξεις τον κόσμο. Και γνωρίζεις τον Μιχαήλ. Που δεν θέλει καθόλου να τον λένε Μιχάλη. Που φοράει υπέροχα στρογγυλά κουλτουριάρικα γυαλάκια, άρα διαβάζει πολύ. Που πάει γυμναστήριο στο Attica, που έχει τελειώσει κάτι πολύ σπουδαίο σε Αμερικάνικο Πανεπιστήμιο και που είναι βαθύτατα προβληματισμένος γιατί δεν ξέρει αν θα ακολουθήσει καριέρα στο διπλωματικό σώμα (είναι η μαμά του πρέσβης) ή στην διαφήμιση (ο θείος του είναι μέτοχος σε μεγάλη διαφημιστική).

Ο Μιχαήλ είναι η επιτομή του γκόμενου που αν τον γνωρίσεις στην Αντωνυμία θα σκάσει από τη ζήλια της. Όπως και εσύ θα σκάσεις το πολύ δύο μήνες μετά που θα αρχίσεις να βγαίνεις με το Μιχαήλ… από την συσσωρευμένη καύλα. Γ

ιατί, μπορεί να μην το έχεις ομολογήσει εντελώς στον εαυτό σου αλλά ο μόνος λόγος που την έπεσες στον Μιχαήλ σε εκείνο το φοβερό πάρτι είναι ότι ήθελες να αποδείξεις στον εαυτό σου πως μπορείς και εσύ να κατακτήσεις το Manhattan, το Harvard, το L.A. Kαι διότι τίποτα επάνω του δεν είναι ακραίο ώστε να κάνει κάποιον να σας προσέξει και να σας σχολιάσει όταν είστε μαζί.

Ενώ με τον Βαγγέλη… θα σας προσέξουν σίγουρα! Είναι πολύ αρρενωπός! Ή πάρα πολύ αδελφή! Ή όταν νομίζει ότι δεν σας βλέπουνε σου πιάνει τα μπούτια – και βάζει το χέρι σου στον κώλο του, στον πούτσο του ή όπου άλλού του έρθει. Σε γουστάρει πολύ βλέπεις ο Βαγγέλης. Τόσο πολύ όσο και εσύ… ενώ ο Μιχαήλ σε γουστάρει τόσο καθόλου όσο και εσύ…

Ελπίζω να κάνεις την σωστή επιλογή. (…αν δεν την κάνεις, να μου γνωρίσεις εμένα τον Βαγγέλη…)