Σήμερα ξημερώματα ταξίδεψα από το Κάιρο για Αθήνα. Και ενώ πίστευα ότι θα μπω σε μία από τις τελευταίες πτήσεις της παλιά Ολυμπιακής, ω του θαύματος, ω του early adopter, ταξίδεψα με την Νέα Ολυμπιακή, ή Olympic Air όπως λέγεται πια!
Σούπερ τυχερός! Γιατί;
Διότι στα άλλα δύο ταξίδα που έχω κάνει τον τελευταίο μήνα από το Κάιρο με Ολυμπιακή το αεροσκάφος ήταν τόσο άβολο κ βασανιστικό που είμαι σίγουρος ότι αυτήν την στιγμή το έχουν πουλήσει σε Κέντρο Βασανιστηρίων στην Κίνα για να το χρησιμοποιούν για να εκπαιδεύουν μαθητές. Άσε που ήταν απίστευτα βρώμικο, με καμένες λάμπες, με φθαρμένα διάφορα (πολλά) σημεία... ίουκ ίουκ ίουκ.
Αντίθετα, το σκάφος με το οποίο ταξίδεψα εχτές ήταν πιο τσίλικο κ από Photoshop στην Βανδή. Όλα πάνω του ήταν τέλεια: Πεντακάθαρο, καλοφωτισμένο και, το κυριότερο, τα καθίσματα του χωρούν ένα λεβέντη/παληκάρι/κολώνα του σπιτιού σαν κ μένα! Επίσης (το γράφω κ δεν έχω συνέλθει από το σοκ) είχα άνετο χώρο για τα πόδια μου (που παλιά ήσουν σε στάση εμβρυακή για να χωρέσεις).
Κατά τα άλλα, το πλήρωμα ήταν λίγο πιο ενθουσιασμένο κ ελάχιστα πιο ευγενικό από ότι θυμάμαι τα παλιά πληρώματα, πράγμα λογικό αφού είταν μάρτυρες σε μία καινούργια αρχή, κ φορούσαν κ τις νέες στολές που έχει σχεδιάσει η Σήλια Κριθαριώτη. Ωραίες φαίνονται φορεμένες, κ σου τραβά την προσοχή το φουλάρι στο λαιμό. Το οποίο όμως έχουν εντολή να το βγάζουν κατά την διάρκεια της πτήσης γιατί, τράστ μη, δεν υπάρχει πιο άβολο να σερβίρεις επιβάτη κ να έχεις την κουμούτσα γύρω από το λαρύγγι. Εντάξει, υπάρχει κ ένα όριο στα πράγματα που θα κάνει ένα κορίτσι για να δείχνει όμορφο - ακόμα κ αν είναι αεροσυνοδός.
Το φαγητό της Olympic Air: Ήταν όντως ανανεωμένο σε σχέση με τις άλλες φορές που έχω ταξιδέψει. Περιελάμβανε δύο σαντουϊτσάκια πολύ μεζεκλίδικα κ επίσης γιαουρτάκι με μέλι (εντυπωσιάστηκα γιατί ήταν της Μεβγάλ - θα περίμενε κανείς να έχουν γιαούρτι ΔΕΛΤΑ αφού είναι στον ίδιο όμιλο Κόλμπικο/εταιριών). Επίσης, μας κέρασαν κ ωραία γλυκάκια Papagalino παρακαλώ προφανώς για το "καλή αρχή", θέγκ γιου γλυκιά αεροσυνοδός (γιαγιά με το πορτοκαλί μαλλί σε είδα που πήρες τρία! γκρ γκρ γκρ).
Δυστυχώς είχαμε μία μικρή καθυστέρηση στην αναχώρηση, αλλά όχι κ στην άφιξη. Ο πιλότος μάλιστα το σχολίασε πολύ δραματικά που φύγαμε καθυστερημένα από το Κάιρο "κ ότι δεν θέλουμε με τίποτα να γίνεται αυτό κ μπλα μπλα μπλα" κ είπε ότι θα κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να φτάσουμε στην ώρα μας! ...αναρωτιέμαι όμως τώρα εγώ, σκεψ σκεψ. Μήπως επειδή έκανε πιο γρήγορα την κάθοδο από ότι έπρεπε, κόντεψε λίγο πριν την προσγείωση να μου ανατιναχτεί το δεξί μάτι από την μεταβολή της πίεσης κ να μου εκραγεί το αριστερό αυτί; μαλάκα, ακόμα πονάω, γκρ γκρ γκρ γκρ
Τέλος, να πω ότι είναι πολύ ωραίο το επετειακό τεύχος του περιοδικού που βρίσκεις αυτόν το καιρό σε όλα τα αεροσκάφη της Olympic Air. Έχει τέλειο φωτορεπορτάζ με διάσημους που έχουν πετάξει στο παρελθόν με Ολυμπιακή κ μέσα στις απίστευτες φωτο είναι κ μία του Ιππότη της Ασφάλτου με τον Κιτ, στον διάδρομο άφιξης του Ελληνικού πριν από 20 χρόνια!!! How cool is that? Τέλειο, νταμ γιου χαζό πρόβατο που πήρες μόνο ένα τεύχος, το οποίο πρέπει να το δώσω σε γνωστό μου που έχει μέσα συνέντευξη, γκρ γκρ γκρ γκρ ξανά μανά.
Α μην ξεχάσω, σε όλες τις αναγγελίες από το μεγάφωνο την εταιρία την ανέφεραν ως "Olympic Air μέλος του ομίλου εταιριών MIG". χμφ χμφ χμφ χμφ
Μου άρεσε η εμπειρία. Στο τέλος, βγαίνοντας από το αεροσκάφος μας έδωσαν κονκάρδες με το σήμα της Olympic Air, κ εγώ είπα, ανάμεσα σε βήχα φταρνίσματα κ άπειρη νύστα γιατί ήταν 6 το πρωί, σε όλο το πλήρωμα που μας ξεπροβόδιζε "καλοτάξιδη". Τους άρεσε, κέρδισα πολύ χαμόγελο! :-)
Ετυμηγορία:
You go girl! You go Olympic Air.
(μία αεροπορική εταιρία είναι όντως κορίτσι, έτσι δεν είναι σέξη βγιούερ; καλά δεν λέω "girl"; σκεψ σκεψ)
Wednesday, September 30, 2009
καταγράφοντας την στιγμή - κ μία σούπερ πρώτη μετάδοση!
Είμαι σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στο Κάιρο.
Με γρίππη κ άπειρα comtrex κ αραβίδες ασπιρίνες...
Περιμένω να περάσει η ώρα για να ξεκινήσω για το αεροδρόμιο, περίπου σε 3 ώρες πετάω για την Ελλάδα.
Κ απόψε κατά μία περίεργη σύμπτωση είμαι συνδεδεμένος με ένα τέλος, αλλά κ με μία αρχή.
Το τέλος:
Το αεροπλάνο που θα με πάει στην Ελλάδα είναι της Ολυμπιακής. Η οποία από 1η Οκτωβρίου γίνεται μία άλλη. Άρα η πτήση που θα πάρω εγώ σε λίγες ώρες είναι μία από τις τελευταίες που θα κάνει. Σνίφη, ήζηντητ; (μετάφραση: συγκινητικό, δεν είναι;).
Η αρχή:
Σε μία βδομάδα βγαίνει το νέο βιβλίο του οφήσηαλ Έλληνα Συγγραφέα του http://www.provato.gr/ του Θεόδωρου Γρηγοριάδη!
Ο Θεόδωρος, μας έδωσε σούπερ παγκόσμια διαγαλαξιακή αποκλειστικότητα το εξώφυλλο του βιβλίου, χάου κουλ ηζ δατ; Βέρη, τραστ μη. Ιδού:
Και εδώ είναι το οπισθόφυλλο του βιβλίου, εννοώ η σύνοψη:
«Κάτι μου συμβαίνει από καιρό, το ξέρω κι αυτό, ώρες ώρες μπερδεύω τον χρόνο και τον καιρό έξω από το σπίτι και μέσα στο σπίτι…».
Μια γυναίκα από την Καβάλα έρχεται για ένα τριήμερο στην Αθήνα να ετοιμάσει τη γενέθλια γιορτή της φοιτήτριας κόρης της. Εγκλωβισμένη στο στοιχειωμένο διαμέρισμα και στην περίκλειστη ζωή της, καθώς την περιμένει, κατατρύχεται από θολές μνήμες και αβέβαιες σκέψεις. Έφτασε η στιγμή να λυτρωθεί από τους φόβους, να αποδεχτεί την αλήθεια ως μάνα, να ανασυντάξει το παρελθόν της ως γυναίκα.
Μια σύγχρονη ιστορία που εμπεριέχει τα βασικά στοιχεία της ζωής και της τέχνης: τη γέννηση, τον έρωτα και τον θάνατο. Μια εξομολογητική αφήγηση γεμάτη εμμονές: η βόρεια χώρα, οι εσωτερικές μεταναστεύσεις, οι άγρυπνες νύχτες, τα άδεια λιμάνια της ψυχής, η απουσία όσων αγαπήσαμε.
Το βιβλίο θα βγει μετά τις εκλογές (αυτό δεν είναι εκλοYES είναι εκλο-τόταλη-ΝΟ) κ έχει ήδη γίνει κ θεατρικός μονόλογος που θα ανέβει στην θεσαλλονίκη τον Νοέμβρη με την Φιλαρέτη Κομνηνού, you go girl.
Πάμε όλοι μαζί "ώρα καλήηηηη στην πρύμνη σου κ αγέρα στα πανιά σου, νέο βιβλίο, να σκίσεις να σκίσεις και να χιλιοπουλήσεις".
... ... ... ... ... ... ... ...
Με γρίππη κ άπειρα comtrex κ αραβίδες ασπιρίνες...
Περιμένω να περάσει η ώρα για να ξεκινήσω για το αεροδρόμιο, περίπου σε 3 ώρες πετάω για την Ελλάδα.
Κ απόψε κατά μία περίεργη σύμπτωση είμαι συνδεδεμένος με ένα τέλος, αλλά κ με μία αρχή.
Το τέλος:
Το αεροπλάνο που θα με πάει στην Ελλάδα είναι της Ολυμπιακής. Η οποία από 1η Οκτωβρίου γίνεται μία άλλη. Άρα η πτήση που θα πάρω εγώ σε λίγες ώρες είναι μία από τις τελευταίες που θα κάνει. Σνίφη, ήζηντητ; (μετάφραση: συγκινητικό, δεν είναι;).
Η αρχή:
Σε μία βδομάδα βγαίνει το νέο βιβλίο του οφήσηαλ Έλληνα Συγγραφέα του http://www.provato.gr/ του Θεόδωρου Γρηγοριάδη!
Ο Θεόδωρος, μας έδωσε σούπερ παγκόσμια διαγαλαξιακή αποκλειστικότητα το εξώφυλλο του βιβλίου, χάου κουλ ηζ δατ; Βέρη, τραστ μη. Ιδού:
Και εδώ είναι το οπισθόφυλλο του βιβλίου, εννοώ η σύνοψη:
«Κάτι μου συμβαίνει από καιρό, το ξέρω κι αυτό, ώρες ώρες μπερδεύω τον χρόνο και τον καιρό έξω από το σπίτι και μέσα στο σπίτι…».
Μια γυναίκα από την Καβάλα έρχεται για ένα τριήμερο στην Αθήνα να ετοιμάσει τη γενέθλια γιορτή της φοιτήτριας κόρης της. Εγκλωβισμένη στο στοιχειωμένο διαμέρισμα και στην περίκλειστη ζωή της, καθώς την περιμένει, κατατρύχεται από θολές μνήμες και αβέβαιες σκέψεις. Έφτασε η στιγμή να λυτρωθεί από τους φόβους, να αποδεχτεί την αλήθεια ως μάνα, να ανασυντάξει το παρελθόν της ως γυναίκα.
Μια σύγχρονη ιστορία που εμπεριέχει τα βασικά στοιχεία της ζωής και της τέχνης: τη γέννηση, τον έρωτα και τον θάνατο. Μια εξομολογητική αφήγηση γεμάτη εμμονές: η βόρεια χώρα, οι εσωτερικές μεταναστεύσεις, οι άγρυπνες νύχτες, τα άδεια λιμάνια της ψυχής, η απουσία όσων αγαπήσαμε.
Το βιβλίο θα βγει μετά τις εκλογές (αυτό δεν είναι εκλοYES είναι εκλο-τόταλη-ΝΟ) κ έχει ήδη γίνει κ θεατρικός μονόλογος που θα ανέβει στην θεσαλλονίκη τον Νοέμβρη με την Φιλαρέτη Κομνηνού, you go girl.
Πάμε όλοι μαζί "ώρα καλήηηηη στην πρύμνη σου κ αγέρα στα πανιά σου, νέο βιβλίο, να σκίσεις να σκίσεις και να χιλιοπουλήσεις".
... ... ... ... ... ... ... ...
Monday, September 28, 2009
Καυτή βλαχάρα!
ΕΛΕΟΣ! ΕΛΕΟΣ!
Αν ξανακούσω σε αυτή τη γαμωπροεκλογική περίοδο ("περίοδο" όπως "σερβιέτα") άλλον έναν να λέει "καυτή πατάτα αυτό το θέμα!!!" "αμ αυτό! εκεί να δεις καυτή πατάτα!" και "γιατί το τρίτο; κι αυτό καυτή πατάτα"...
θα αυτοπυρποληθώ (σαν καυτή πατάτα, καλή ώρα) στην πλατεία Μαγιακόφσκι στην Μόσχα! (δεν ακούγεται πολύ δραματικό αυτό σαν εικόνα;)
Δηλαδή αμάν πια η κάθε βλαχάρα μου έμαθε κ την καυτή πατάτα!!!
Γελοίες μάθετέ το δεν μεταφέρονται όλες οι αγγλικές παροιμιώδεις εκφράσεις στα Ελληνικά το κέρατό μου γαμώ! Που είναι το κράτος;
Σου λέει η μικρή βλάχα "hot potato" το έχω ακούσει να το λένε στο Υβόνη στόρζ Νέας Υόρκης, μου άρεσε, θα κάνω την κοσμοπολίτισα κ θα το χρησιμοποιώ κ στα ελληνικά όπου λογικά θα μεταφράζεται ως "καυτή πατάτα"!!!!
ε λοιπόν όχι γλυκιά μου, δεν μεταφράζεται έτσι αυτή η φράση!!! Τζήζουζ δηλαδή! κ έχω κ το παιδί που κοιμάται μέσα, δεν μπορώ να τα σπάσω όλα. (πολλά νεύρα γενικά σέξυ βγιούερ, άστο ασχολίαστο όμως χιχιχι)
Τόσες κ τόσες φράσεις έχουμε εις την ελληνικήν που μεταφέρουν το ίδιο νόημα, από το απλό "ακανθώδες πρόβλημα" μέχρι το σούπερ ντράμα κουήν "βγάζω το κάστανο από την φωτιά"!!! δεν σε καλύπτουν αυτές; ε μα πια!
Πάντως, καυτή πατάτα στα ελληνικά δεν σημαίνει τίποτε. κ μη σε ξανακούσω! γκέγκε; γιατί θα λέω σε όλους ότι είσαι καυτή βλαχάρα!
γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ
Saturday, September 26, 2009
Οχτροί μου φάτε την σκόνη μου! Φάτε την σκόνη μου!!!
χάου μο ημπόρτάντ καν γιου γκό;
ε;
σήμερα, ποστ από το πρόβατο δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία!!! How cool is that?? How??
εδώ μπορείς να δεις τη σελίδα της εφημερίδας κ εδώ όλο το ποστ (το οποίο σωστά κ φρόνιμα στην Ε το έκαναν έντιτ πριν το δημοσιεύσουν χιχιχιχιχι)
μετά από αυτό, το μόνο που μένει για να είμαι σούπερ χάπη είναι να βάλει ποστ μου κ η Βαβούρα. κ να βγάλει η Random House βιβλίο μου! γιες!
όμως η πιο σημαντική στιγμή της ημέρας δεν ήταν αυτή... όσο κ αν σου φαίνεται περίεργο σήμερα συμβήκε κάτι ακόμα πιο σημαντικό!!!
Πριν από μήνες είχα κάνει φρέντ ρηκουέστ στο φέηζμπουκ στην Άντζυ Σαμίου - απάντηση δεν πήρα τότε, και θέωρησα ότι με αγνόησε πράγμα λογικό γιατί πως τόλμησα εγώ ο ποταπός κ ο τιποτένιος, εγώ το απολειφάδι, να τολμήσω να την αγγίξω, εκείνη, με το φρέντ ρηκουέστ;
Πως τόλμησα;
Φαντάσου λοιπόν την έκπληξη μου σήμερα όταν την ώρα που βολοδέρνω στο internet δέχομαι ειδοποίηση από το fb ότι... ότι... ότι... η Άντζη με έκανε αξέπτηντ! ΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ!
έχω φουσκώσει σαν διάνος (πλασ, χτύπησα κ κάτι διπλόπιτα)
χάου μο χάπη κεν γιου μπη;
Σέξυ αναγνώστη δικαιούμαι να στο ζητήσω: Πέσε κ παίρνε τα τρελά ρησπέκτια. τα τρελά όμως. άντε ρε... περιμένω. αφού δικαιούμαι!
ε;
σήμερα, ποστ από το πρόβατο δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία!!! How cool is that?? How??
εδώ μπορείς να δεις τη σελίδα της εφημερίδας κ εδώ όλο το ποστ (το οποίο σωστά κ φρόνιμα στην Ε το έκαναν έντιτ πριν το δημοσιεύσουν χιχιχιχιχι)
μετά από αυτό, το μόνο που μένει για να είμαι σούπερ χάπη είναι να βάλει ποστ μου κ η Βαβούρα. κ να βγάλει η Random House βιβλίο μου! γιες!
όμως η πιο σημαντική στιγμή της ημέρας δεν ήταν αυτή... όσο κ αν σου φαίνεται περίεργο σήμερα συμβήκε κάτι ακόμα πιο σημαντικό!!!
Πριν από μήνες είχα κάνει φρέντ ρηκουέστ στο φέηζμπουκ στην Άντζυ Σαμίου - απάντηση δεν πήρα τότε, και θέωρησα ότι με αγνόησε πράγμα λογικό γιατί πως τόλμησα εγώ ο ποταπός κ ο τιποτένιος, εγώ το απολειφάδι, να τολμήσω να την αγγίξω, εκείνη, με το φρέντ ρηκουέστ;
Πως τόλμησα;
Φαντάσου λοιπόν την έκπληξη μου σήμερα όταν την ώρα που βολοδέρνω στο internet δέχομαι ειδοποίηση από το fb ότι... ότι... ότι... η Άντζη με έκανε αξέπτηντ! ΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ!
έχω φουσκώσει σαν διάνος (πλασ, χτύπησα κ κάτι διπλόπιτα)
χάου μο χάπη κεν γιου μπη;
Σέξυ αναγνώστη δικαιούμαι να στο ζητήσω: Πέσε κ παίρνε τα τρελά ρησπέκτια. τα τρελά όμως. άντε ρε... περιμένω. αφού δικαιούμαι!
Friday, September 25, 2009
Πως να καταστρέψεις ένα καμάκι πριν ΚΑΝ αρχίσει
Στο μπαρ, δύο άτομα παρέα, πίνουμε τις λεμονίτες μας κ πότε πότε σχολιάζουμε τους "περαστικούς".
Ξαφνικά, μπαίνει στιβαρό αγόρι, γυμνασμένο, με θεληματικό πηγούνι, ευρύ στέρνο... κ υπέροχο μαλλί σε κύματα, με φράτζα τέλεια, γυαλάδα στην τρίχα, όλο! όλο, σου λέω. Η παρέα γυρίζει κ μου λέει:
- Να, να... αυτός είναι άντρας. Να σε πιάσει στην αγκαλιά του, να σε σφίξει με τα μπράτσα του κ να χαθείς σε έναν γαλήνιο ύπνο στον κόρφο του.
τον κοιτάζω με άπειρη ζήλια που δεν μου έχει πει μία καλή κουβέντα - που είμαι ό,τι πλησιέστερο σε σούπερ μόντελ υπάρχει (δεν θέλω βηχαλάκια) κ του λέω:
- ερμ, ερμ... κοίτα... ότι θα κοιμηθείς στην αγκαλιά του, θα κοιμηθείς... τώρα... από την γαλήνη θα είναι; από την πολύ λακ που βάζει στο μαλλί κ δεν θα μπορείς να αναπνεύσεις; τι να πω, δεν ξέρω... ένα ύπνο, πάντως, θα τον ρίξεις, αυτό είναι σίγουρο!
(χιχιχιχιχιχιχιχι χοχοχοχοχοχοχο χεχεχεχεχεχε)
Ξαφνικά, μπαίνει στιβαρό αγόρι, γυμνασμένο, με θεληματικό πηγούνι, ευρύ στέρνο... κ υπέροχο μαλλί σε κύματα, με φράτζα τέλεια, γυαλάδα στην τρίχα, όλο! όλο, σου λέω. Η παρέα γυρίζει κ μου λέει:
- Να, να... αυτός είναι άντρας. Να σε πιάσει στην αγκαλιά του, να σε σφίξει με τα μπράτσα του κ να χαθείς σε έναν γαλήνιο ύπνο στον κόρφο του.
τον κοιτάζω με άπειρη ζήλια που δεν μου έχει πει μία καλή κουβέντα - που είμαι ό,τι πλησιέστερο σε σούπερ μόντελ υπάρχει (δεν θέλω βηχαλάκια) κ του λέω:
- ερμ, ερμ... κοίτα... ότι θα κοιμηθείς στην αγκαλιά του, θα κοιμηθείς... τώρα... από την γαλήνη θα είναι; από την πολύ λακ που βάζει στο μαλλί κ δεν θα μπορείς να αναπνεύσεις; τι να πω, δεν ξέρω... ένα ύπνο, πάντως, θα τον ρίξεις, αυτό είναι σίγουρο!
(χιχιχιχιχιχιχιχι χοχοχοχοχοχοχο χεχεχεχεχεχε)
Thursday, September 24, 2009
Μοιράζοντας εγκεφαλικά
Σήμερα το πρωί, κατά τις 10 παρά είμαι καθ΄οδόν προς την εργασία μου. Η Κόλμπηκο όπου δουλεύω είναι στην εταιριολάνδη της Κηφισίας, παρόλ' αυτά πολύ κοντά της υπάρχει εκκλησιά όπου λειτουργεί κανονικά με τελετές, λειτουργίες, αγρυπνίες εντ ωλ.
Καθώς είμαι καθ' οδόν με τα πόδια με προφταίνει συνάδελφας. Λέμε καλημέρα κ πηγαίνουμε μαζί προς την Κόλμπηκο. Φτάνοντας στην εκκλησία, που είναι στον δρόμο μας, βλέπουμε φοβερή σκηνή. Νεκροφόρα παρκαρισμένη μπροστά στην είσοδό της κ δύο κύριοι με μπουστάκια κ ψιλοτάκουνα (οκ, οκ, με μαύρα κοστούμια, λύσσιαξες πια με την μανία σου για ακρίβεια στις περιγραφές) να ξεφορτώνουν φέρετρο για να το μεταφέρουν εντός της εκκλησιάς όπου θα γίνει η νεκρώσιμος, θεός σχωρέστον τον άνθρωπαα, ελαφρύ να είναι το χώμα που τον σκεπάζει, να ζήσουμε ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ να τον εθυμόμαστε.
Το βλέπω εγώ όλο αυτό, δεν πολυμασάω να σου πω την αλήθεια, δυστυχώς κ μακάρι να ήταν αλλιώς, αλλά ο θάνατας είναι κομμάτι της ζωής, λυγμ λυγμ... κ ακόμα πιο δυστυχώς που για κάποιο λόγο το έμαθα νωρίς το μάθημααυτό, λυγμ λυγμ ξανά μανά... ααααχου άπονη ζωή μας πέταξες στου δρόμου της άκρη... (τέλος ντράμα μόμεντ)
αν εγώ, λοιπόν, είμαι ψιλοψύχραιμος, ο συνάδελφας το αισθάνομαι ότι έχει ένα ντουβρουτζά - κ όχι κ άδικα. Τώρα, πρωί πρωί να βλέπεις το φέρετρο δεν είναι κ ότι καλλίτερο, είναι σαν να βλέπεις μαύρη γάτα επί 1 εκατομμύριο επί 1000. Οπότε, αποφασίζω ο καλός σου να τον βοηθήσω να παρηγορηθεί....
κ τι γυριζω κ του λέω; (σου θυμίζω ότι η Κόλμπηκο που δουλεύω αυτόν το καιρό ασχολείται με mobile επικοινωνία...).
ααααααχ...(με φωνή γριάς με τσεμπέρι) αυτά είναι. Αυτό είναι πραγματικά mobile, να αφήνεις αυτήν την διάσταση κ να πηγαίνεις σε μία άλλη... χεχεχεχε...
Ο συνάδελφας δεν απαντά, δεν απαντά, δεν απαντά, δεν απαντά...
Εγώ συνειδητοποιώ ότι είπα κάτι.... λίγο περίεργο να το πω; ας το πω... κ προσπαθώ να το σώσω... οπότε τι λέω;
ερμ, ερμ, άραγε όταν πεθάνουμε εμείς(ναι, γιατί το απέκτησα δεδομένο ότι θα πεθάνουμε μαζί με τον άθρωπα τον δύσμοιρα...) θα υπάρχουν ακόμα κινητά ή θα έχει καταστραφεί ο πολιτισμός μας;
... ... ... ... ... ... ... ...
έλα όλοι μαζί με ένα στόμα, μία φωνή, σέξυ βγιούερ:
ΓΙΟΥ ΓΚΟ ΜΠΟΗ!
ΓΙΟΥ ΓΚΟ ΜΠΟΗ ξανά μανά!
Καθώς είμαι καθ' οδόν με τα πόδια με προφταίνει συνάδελφας. Λέμε καλημέρα κ πηγαίνουμε μαζί προς την Κόλμπηκο. Φτάνοντας στην εκκλησία, που είναι στον δρόμο μας, βλέπουμε φοβερή σκηνή. Νεκροφόρα παρκαρισμένη μπροστά στην είσοδό της κ δύο κύριοι με μπουστάκια κ ψιλοτάκουνα (οκ, οκ, με μαύρα κοστούμια, λύσσιαξες πια με την μανία σου για ακρίβεια στις περιγραφές) να ξεφορτώνουν φέρετρο για να το μεταφέρουν εντός της εκκλησιάς όπου θα γίνει η νεκρώσιμος, θεός σχωρέστον τον άνθρωπαα, ελαφρύ να είναι το χώμα που τον σκεπάζει, να ζήσουμε ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ να τον εθυμόμαστε.
Το βλέπω εγώ όλο αυτό, δεν πολυμασάω να σου πω την αλήθεια, δυστυχώς κ μακάρι να ήταν αλλιώς, αλλά ο θάνατας είναι κομμάτι της ζωής, λυγμ λυγμ... κ ακόμα πιο δυστυχώς που για κάποιο λόγο το έμαθα νωρίς το μάθημααυτό, λυγμ λυγμ ξανά μανά... ααααχου άπονη ζωή μας πέταξες στου δρόμου της άκρη... (τέλος ντράμα μόμεντ)
αν εγώ, λοιπόν, είμαι ψιλοψύχραιμος, ο συνάδελφας το αισθάνομαι ότι έχει ένα ντουβρουτζά - κ όχι κ άδικα. Τώρα, πρωί πρωί να βλέπεις το φέρετρο δεν είναι κ ότι καλλίτερο, είναι σαν να βλέπεις μαύρη γάτα επί 1 εκατομμύριο επί 1000. Οπότε, αποφασίζω ο καλός σου να τον βοηθήσω να παρηγορηθεί....
κ τι γυριζω κ του λέω; (σου θυμίζω ότι η Κόλμπηκο που δουλεύω αυτόν το καιρό ασχολείται με mobile επικοινωνία...).
ααααααχ...(με φωνή γριάς με τσεμπέρι) αυτά είναι. Αυτό είναι πραγματικά mobile, να αφήνεις αυτήν την διάσταση κ να πηγαίνεις σε μία άλλη... χεχεχεχε...
Ο συνάδελφας δεν απαντά, δεν απαντά, δεν απαντά, δεν απαντά...
Εγώ συνειδητοποιώ ότι είπα κάτι.... λίγο περίεργο να το πω; ας το πω... κ προσπαθώ να το σώσω... οπότε τι λέω;
ερμ, ερμ, άραγε όταν πεθάνουμε εμείς(ναι, γιατί το απέκτησα δεδομένο ότι θα πεθάνουμε μαζί με τον άθρωπα τον δύσμοιρα...) θα υπάρχουν ακόμα κινητά ή θα έχει καταστραφεί ο πολιτισμός μας;
... ... ... ... ... ... ... ...
έλα όλοι μαζί με ένα στόμα, μία φωνή, σέξυ βγιούερ:
ΓΙΟΥ ΓΚΟ ΜΠΟΗ!
ΓΙΟΥ ΓΚΟ ΜΠΟΗ ξανά μανά!
Επιτέλους, η Νάνσυ απέκτησε γκόμενο! (αυτό δεν είναι βίντεο, είναι κατάθεση ψυχής)
Η Νάνσυ είναι μία αθώα λιβανεζοπούλα η οποία καταζητείται από την ΙντερΠώλ διότι έκλεψε τα χείλια της Μαίρης Χρονοπούλου.
Στην προσπάθειά της να κρυφτεί, κατέφυγε σε μία πλαστική ποπ πόλη όπου όλη μέρα ασχολείται με δουλειές του σπιτιού, του σχοινιού κ του παλουκιού.
εκεί γνωρίζει ένα καλό λαϊκό παιδί που έχει όλα τα καλά του Αλλάχ (αυτοκίνητο, μπράτσα, μαλλί με τζελ, δασύτριχο στήθος) έχει όμως κ ένα μεγάλο ελλάτωμα.
ξενοκοιτάει.
κ μάλιστα όχι μόνο ξενοκοιτάει, αλλά ξενοκοιτάει με την Νάνσυ παρούσα. ε όχι!
Μιά μέρα, το ζευγάρι πάει σούπερ μάρκετ. Εκεί ο Μίστερ Γαμάο αρχίζει πάλι τα δικά του. Ξενοκοιτάει την σαλαμού (αυτή που πουλάει σαλάμια δηλαδή) ξενοκοιτάει την τιματζού (αυτή που βάζει τιμές στα ράφια) ξενοκοιτάει μέχρι κ τις άλλες πελάτισες.
Η Νάνσυ παθαίνει χαμηλή αυτοεκτίμηση - κ στην προσπάθειά της να ανέβει καλεί δύο αδελφές-μοντέλα του Γκωτιέ να την ανεβάσουν. Τα μοντέλα αρχίζουν να της κάνουν φω καμάκι κ μετά εξαφανίζονται πίσω από ένα ράφι όπου αρχίζουν να βγάζουν τα μάτια τους, τα πανταλόνια τους, τα σωβρακάκια τους, όλα.
Εν τω μεταξύ η Νάνσυ πηγαίνει με τον γκόμενο κ το αυτοκίνητο στην παρουσίαση ενός αυτοκινήτου όπου ξενοκοιτάει ένα άσχημο μοντέλο που είναι ντυμένο αστροναύτης με αποτέλεσμα ο γκόμενος της να τις φάει από δύο ακόμα αδελφές γυμναστηρίου κ τελικά να καταλήξει στο νοσοκομείο.
Στο νοσοκομείο η Νάνσυ χτυπάει συστηματικά κέικ πάνω από το κεφάλι του κ ύστερα ξαφνικά πάνε εκδρομή.
Όπου εκείνη αρχίζει να τρώει φράουλες περασμένες στα δάχτυλα της.
Κ μετά πάνε για πικ νικ κ του πετάει ένα παπούτσι από ένα παπουτσόδεντρο στο κεφάλι.
κ αν δεν με πιστεύεις, ιδού η απόδειξη:
[αυτά συμβαίνουν άμα προσπάθείς να κάνεις τον ποπ, όταν στην πραγματικότητα είσαι Αραβίδα. α, κ για να μην νομίζεις ότι δεν σε έχω στα ώπα ώπα τα πχιοτικά, η Νάνσυ είναι καρακαταχιούτζ τραγουδίστρια στις Αραβικές χώρες. Μιλάμε για τα δισεκατομμύρια των πωλήσεων!]
Στην προσπάθειά της να κρυφτεί, κατέφυγε σε μία πλαστική ποπ πόλη όπου όλη μέρα ασχολείται με δουλειές του σπιτιού, του σχοινιού κ του παλουκιού.
εκεί γνωρίζει ένα καλό λαϊκό παιδί που έχει όλα τα καλά του Αλλάχ (αυτοκίνητο, μπράτσα, μαλλί με τζελ, δασύτριχο στήθος) έχει όμως κ ένα μεγάλο ελλάτωμα.
ξενοκοιτάει.
κ μάλιστα όχι μόνο ξενοκοιτάει, αλλά ξενοκοιτάει με την Νάνσυ παρούσα. ε όχι!
Μιά μέρα, το ζευγάρι πάει σούπερ μάρκετ. Εκεί ο Μίστερ Γαμάο αρχίζει πάλι τα δικά του. Ξενοκοιτάει την σαλαμού (αυτή που πουλάει σαλάμια δηλαδή) ξενοκοιτάει την τιματζού (αυτή που βάζει τιμές στα ράφια) ξενοκοιτάει μέχρι κ τις άλλες πελάτισες.
Η Νάνσυ παθαίνει χαμηλή αυτοεκτίμηση - κ στην προσπάθειά της να ανέβει καλεί δύο αδελφές-μοντέλα του Γκωτιέ να την ανεβάσουν. Τα μοντέλα αρχίζουν να της κάνουν φω καμάκι κ μετά εξαφανίζονται πίσω από ένα ράφι όπου αρχίζουν να βγάζουν τα μάτια τους, τα πανταλόνια τους, τα σωβρακάκια τους, όλα.
Εν τω μεταξύ η Νάνσυ πηγαίνει με τον γκόμενο κ το αυτοκίνητο στην παρουσίαση ενός αυτοκινήτου όπου ξενοκοιτάει ένα άσχημο μοντέλο που είναι ντυμένο αστροναύτης με αποτέλεσμα ο γκόμενος της να τις φάει από δύο ακόμα αδελφές γυμναστηρίου κ τελικά να καταλήξει στο νοσοκομείο.
Στο νοσοκομείο η Νάνσυ χτυπάει συστηματικά κέικ πάνω από το κεφάλι του κ ύστερα ξαφνικά πάνε εκδρομή.
Όπου εκείνη αρχίζει να τρώει φράουλες περασμένες στα δάχτυλα της.
Κ μετά πάνε για πικ νικ κ του πετάει ένα παπούτσι από ένα παπουτσόδεντρο στο κεφάλι.
κ αν δεν με πιστεύεις, ιδού η απόδειξη:
[αυτά συμβαίνουν άμα προσπάθείς να κάνεις τον ποπ, όταν στην πραγματικότητα είσαι Αραβίδα. α, κ για να μην νομίζεις ότι δεν σε έχω στα ώπα ώπα τα πχιοτικά, η Νάνσυ είναι καρακαταχιούτζ τραγουδίστρια στις Αραβικές χώρες. Μιλάμε για τα δισεκατομμύρια των πωλήσεων!]
Monday, September 21, 2009
Διαβάζμ διαβάζμ εντατίκ
Τελείωσα το Lovely Bones της Alice Sebold. Μέσα σε 5 μέρες. Κ πολλές λέω.
Χέστηκα. θα μου πεις.
Κ, τότε, εγώ θα σου ρίξω μία τσιμπιά κ θα σου πώ "είσαι μικρό βλαχάκι που χέστηκες"!!
Εσύ θα ουρλιάξεις "άουτσ, ΑΟΥΤΣ, τι τσιμπάς ρε πούστη μου;" κ εγώ θα σου πω με την σειρά μου:
"καλά να πάθεις. κ άλλη φορά, αν είσαι μικρό βλαχάκι θα σε τσιμπήσω πιο δυνατά!!!"
Διότι αγαπημένε μου κ πάντα σέξη αναγνώστη το Lively Bones είναι το βιβλίο πάνω στο οποίο βασίζεται η επόμενη ταινία του Peter Jackson, σκηνοθέτη του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών κ του Πιγκ Πόγκ. Θα βγει κοντά στο Χριστούγεννο, αναμένεται να σπάσει ταμείο.
Κ είναι ένα βιβλίο πολύ πολύ "εντυπωσιακό". Με την κυριολεκτική έννοια του όρου. Για πολλούς κ διάφορους λόγους.
Βγήκε το 2002 στην Αμερική, κ πούλησε πάνω από 1 εκατομμύριο αντίτυπα, έτσι, στα ξαφνικά. Μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες, με μεγάλη επιτυχία, κ βέβαια, ο Peter Jackson ο ίδιος προσωπικά με τα ίδια του τα χέρια (σαν την Μοιραράκη ένα πράγμα όταν επιλέγει χαλιά) αγόρασε τα δικαιώματα να κάνει το βιβλίο ταινία.
Όμως, ευτυχώς, το πιο εντυπωσιακό πράγμα στο βιβλίο είναι.... μα χάου κουλ ηζ δατ, όχι κάτι γύρω από αυτό, αλλά αυτό καθ' αυτό. Το οποίο είναι σούπερ τέλειο, επιτέλους κάνει την διαφορά σε μία εποχή που τα έργα τέχνης τα αγοράζουμε για το hype τους παρά για το τι έχουν να μας πουν. Γιου γκο μπόη, λοιπόν.
Άκου ιδεάρα στην πλοκή: Η μικρή Σούζι, δολοφονείται σε ηλικία 14 χρονών από έναν δολοφόνο δημητριακών ο οποίος αφού την βιάσει την σκοτώνει με νιφάδες καλαμποκιού. (καλά, εννοείται ότι κάποιες λεπτομέρειες δεν ισχύουν, τις γράφω έτσι. ελαφρά παραλαγμένες, για να μην κάνω σπόηλερζ - σε σέβομαι όπως βλέπεις).
Στο βιβλίο, η Σούζη μετά τον θάνατό της μας διηγείται την ιστορία της - κ αυτό είναι η πρωτοτυπία του, ότι έχει αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο από νεκρό ήρωα που έχει άμεση συναίσθηση του τι του συνέβη κ της συνέχειας από την πρηγούμενη κατάστασή του.
Το βιβλίο ξεκινά με την δολοφονία κ τελειώνει όταν η οικογένεια της Σούζης, πολλά πολλά χρόνια μετά καταφέρνει να ξεπεράσει τον θάνατό της... Φυσικά στο ενδιάμεσο γίνεται το σύστριγλο. Βλέπουμε τι συμβαίνει με τον δολοφόνο της, πώς έφτασε να σκοτώνει με δημητριακά, βλέπουμε πώς οι φίλοι κ η οικογένειά της χειρίζονται τα φρικτά νέα, πώς ένας αστυνόμος προσπαθεί να διαλευκάνει την υπόθεση, τι επίδραση έχει όλο αυτό στους γονείς της κ.λπ. κ.λπ. Ναι, τέτοια βλέπουμε, αυτά που λίγο πολύ περιμένεις ότι θα συνέβαιναν σε μία τέτοια περίπτωση. Όμως η φωνή της Σούζης, ο τρόπος που τα περιγράφει όλα αυτά, χωρίς να μπορεί να επέμβει είναι πολύ "δυνατό" στοιχείο.
Το πρωτότυπο κομμάτι του βιβλίου, κ οι φήμες λένε αυτό το οποίο έκανε τον Jackson να πει "μπητς! α χάφ το μέηκ δης μπουκ α μούβη, μπητσ πλήζ" είναι αυτό που η σκοτωμένη κ πεθαμένη νεκρή (επανάληψη για έμφαση) περιγράφει τον παράδεισο όπου (δεν) ζει μετά το θάνατό της. Να σου πω την αλήθεια, δεν είναι ένα κομμάτι που αν έλειπε από το βιβλίο θα έχανες κάτι σε "λογικό" επίπεδο... όμως του δίνει μία αλούρ πολύ μυστηριακή κ ιδαιίτερη. Κ σε συνασθηματικό επίπεδο λειτουργεί καλά.
Κοντολογίς, είναι ένα βιβλίο εμπορικό που όμως δεν σε αφήνει με το αίσθημα της δίψας που σε αφήνουν πολλά εμπορικά βιβλία (όπως ας πούμε το Ντούμα Κη του Στέφεν Κηγκ που διάβασα το καλοκαίρι κ ανέβασε τα παπαρόνια στο αίμα μου κατά 98%). Εντάξει έχει τις αδυναμίες του αλλά δεν είναι αδυναμίες ουσίας. Είναι αδυναμίες άπειρου συγγραφέας (είναι το δεύτερο της).
Το διάβασα στα αγγλικά, εσύ προτίμα τα ελληνικά, έχει βγει με τον τίτλο "Παραδεισένια Οστά". Στο λέω γιατί το βιβλίο έχει πολλές περιγραφές αντικειμένων που δεν είναι λογικό να τα έχεις στο καθημερινό λεξολόγιο σου..
Δες εδώ το trailer της ταινίας είναι πήχτρα στο σπόηλερ, αλλά αν θες.... . Κ να θυμάσαι ότι η συγγραφέας εβιάσθη όταν ήταν περίπου 20 χρονών. Κ στο βιβλίο βρίσκει έναν τρόπο να "κερδίσει" πίσω την τραυματισμένη της σεξουαλικότητα. Αλήθεια σου λέω, σου φαίνεται πολύ υπερβολικό τώρα αυτό, αλλά ισχύει...
Πως; Να το διαβάσεις κ θα δεις. Αλήθεια, είναι πολύ εντυπωσιακό. Φαίνεται ότι στην βάση κάθε δημιουργίας βρίσκεται μία μάχη να συνέλθουμε από κάτι, όχι; χμφ χουοτέβερ. τρέηλερ, βγαίνεις:
Χέστηκα. θα μου πεις.
Κ, τότε, εγώ θα σου ρίξω μία τσιμπιά κ θα σου πώ "είσαι μικρό βλαχάκι που χέστηκες"!!
Εσύ θα ουρλιάξεις "άουτσ, ΑΟΥΤΣ, τι τσιμπάς ρε πούστη μου;" κ εγώ θα σου πω με την σειρά μου:
"καλά να πάθεις. κ άλλη φορά, αν είσαι μικρό βλαχάκι θα σε τσιμπήσω πιο δυνατά!!!"
Διότι αγαπημένε μου κ πάντα σέξη αναγνώστη το Lively Bones είναι το βιβλίο πάνω στο οποίο βασίζεται η επόμενη ταινία του Peter Jackson, σκηνοθέτη του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών κ του Πιγκ Πόγκ. Θα βγει κοντά στο Χριστούγεννο, αναμένεται να σπάσει ταμείο.
Κ είναι ένα βιβλίο πολύ πολύ "εντυπωσιακό". Με την κυριολεκτική έννοια του όρου. Για πολλούς κ διάφορους λόγους.
Βγήκε το 2002 στην Αμερική, κ πούλησε πάνω από 1 εκατομμύριο αντίτυπα, έτσι, στα ξαφνικά. Μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες, με μεγάλη επιτυχία, κ βέβαια, ο Peter Jackson ο ίδιος προσωπικά με τα ίδια του τα χέρια (σαν την Μοιραράκη ένα πράγμα όταν επιλέγει χαλιά) αγόρασε τα δικαιώματα να κάνει το βιβλίο ταινία.
Όμως, ευτυχώς, το πιο εντυπωσιακό πράγμα στο βιβλίο είναι.... μα χάου κουλ ηζ δατ, όχι κάτι γύρω από αυτό, αλλά αυτό καθ' αυτό. Το οποίο είναι σούπερ τέλειο, επιτέλους κάνει την διαφορά σε μία εποχή που τα έργα τέχνης τα αγοράζουμε για το hype τους παρά για το τι έχουν να μας πουν. Γιου γκο μπόη, λοιπόν.
Άκου ιδεάρα στην πλοκή: Η μικρή Σούζι, δολοφονείται σε ηλικία 14 χρονών από έναν δολοφόνο δημητριακών ο οποίος αφού την βιάσει την σκοτώνει με νιφάδες καλαμποκιού. (καλά, εννοείται ότι κάποιες λεπτομέρειες δεν ισχύουν, τις γράφω έτσι. ελαφρά παραλαγμένες, για να μην κάνω σπόηλερζ - σε σέβομαι όπως βλέπεις).
Στο βιβλίο, η Σούζη μετά τον θάνατό της μας διηγείται την ιστορία της - κ αυτό είναι η πρωτοτυπία του, ότι έχει αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο από νεκρό ήρωα που έχει άμεση συναίσθηση του τι του συνέβη κ της συνέχειας από την πρηγούμενη κατάστασή του.
Το βιβλίο ξεκινά με την δολοφονία κ τελειώνει όταν η οικογένεια της Σούζης, πολλά πολλά χρόνια μετά καταφέρνει να ξεπεράσει τον θάνατό της... Φυσικά στο ενδιάμεσο γίνεται το σύστριγλο. Βλέπουμε τι συμβαίνει με τον δολοφόνο της, πώς έφτασε να σκοτώνει με δημητριακά, βλέπουμε πώς οι φίλοι κ η οικογένειά της χειρίζονται τα φρικτά νέα, πώς ένας αστυνόμος προσπαθεί να διαλευκάνει την υπόθεση, τι επίδραση έχει όλο αυτό στους γονείς της κ.λπ. κ.λπ. Ναι, τέτοια βλέπουμε, αυτά που λίγο πολύ περιμένεις ότι θα συνέβαιναν σε μία τέτοια περίπτωση. Όμως η φωνή της Σούζης, ο τρόπος που τα περιγράφει όλα αυτά, χωρίς να μπορεί να επέμβει είναι πολύ "δυνατό" στοιχείο.
Το πρωτότυπο κομμάτι του βιβλίου, κ οι φήμες λένε αυτό το οποίο έκανε τον Jackson να πει "μπητς! α χάφ το μέηκ δης μπουκ α μούβη, μπητσ πλήζ" είναι αυτό που η σκοτωμένη κ πεθαμένη νεκρή (επανάληψη για έμφαση) περιγράφει τον παράδεισο όπου (δεν) ζει μετά το θάνατό της. Να σου πω την αλήθεια, δεν είναι ένα κομμάτι που αν έλειπε από το βιβλίο θα έχανες κάτι σε "λογικό" επίπεδο... όμως του δίνει μία αλούρ πολύ μυστηριακή κ ιδαιίτερη. Κ σε συνασθηματικό επίπεδο λειτουργεί καλά.
Κοντολογίς, είναι ένα βιβλίο εμπορικό που όμως δεν σε αφήνει με το αίσθημα της δίψας που σε αφήνουν πολλά εμπορικά βιβλία (όπως ας πούμε το Ντούμα Κη του Στέφεν Κηγκ που διάβασα το καλοκαίρι κ ανέβασε τα παπαρόνια στο αίμα μου κατά 98%). Εντάξει έχει τις αδυναμίες του αλλά δεν είναι αδυναμίες ουσίας. Είναι αδυναμίες άπειρου συγγραφέας (είναι το δεύτερο της).
Το διάβασα στα αγγλικά, εσύ προτίμα τα ελληνικά, έχει βγει με τον τίτλο "Παραδεισένια Οστά". Στο λέω γιατί το βιβλίο έχει πολλές περιγραφές αντικειμένων που δεν είναι λογικό να τα έχεις στο καθημερινό λεξολόγιο σου..
Δες εδώ το trailer της ταινίας είναι πήχτρα στο σπόηλερ, αλλά αν θες.... . Κ να θυμάσαι ότι η συγγραφέας εβιάσθη όταν ήταν περίπου 20 χρονών. Κ στο βιβλίο βρίσκει έναν τρόπο να "κερδίσει" πίσω την τραυματισμένη της σεξουαλικότητα. Αλήθεια σου λέω, σου φαίνεται πολύ υπερβολικό τώρα αυτό, αλλά ισχύει...
Πως; Να το διαβάσεις κ θα δεις. Αλήθεια, είναι πολύ εντυπωσιακό. Φαίνεται ότι στην βάση κάθε δημιουργίας βρίσκεται μία μάχη να συνέλθουμε από κάτι, όχι; χμφ χουοτέβερ. τρέηλερ, βγαίνεις:
Saturday, September 19, 2009
Κολυμβητικό απντέητ
[Αυτοαναφορικό ποστ με αφορμή την κολύμβηση. Που θα φτάσει άραγε; για να δούμε, θα είναι ενδιαφέρον να το παρακολουθήσουμε...χμφ χμφ χμφ χμφ]
Ξεκίνησα να κολυμπάω σε ηλικία 33 χρονών, τον Μάιο του 2006.
Η λέξη "ξεκίνησα", μικρή κ πολύ κοινή, δεν φτάνει να αποτυπώσει το πόσο βάρος είχε το ξεκίνημα αυτό. Θυμαμαί να "παλεύω" εσωτερικά για πολύ, πολύ, πολύ καιρό να πείσω τον εαυτό μου να να κάνει κάτι για το σώμα του. Για κάποιο ανόητο λόγο, το είχα όλο αυτό επιβαρύνει πολύ μέσα στο κεφάλι μου, θεωρούσα ότι είναι κάτι μεγάλο κ δύσκολο κ σημαδιακό κ δεν συμμαζεύεται... Θυμάμαι να διαβάζω μία συνέντευξη του Παπαϊωάννου όπου έλεγε ότι κάνει καθημερινά γυμναστική κ να σκέφτομαι "αχ μακάρι να μπορούσα να κάνω κάτι τέτοιο κ εγώ, πότε θα αποκτήσω την αυτοοπειθαρχία/αποφασιστικότητα/θεληματικό πηγούνι/χουότέβερ να κάνω κ εγώ γυμναστικές, να, να, αυτά είναι που κάνουν τους άθρωπες σημαντικούς, η επιμονή κ η καθημερινή ενασχόληση κ μπλα μπλα μπλα"...
Κ, τελικά, όπως είπα, τον Μάιο του 2006 έκανα το βήμα κ πήγα κ γράφτηκα σε ένα γυμναστήριο με πισίνα. Πολλά λεφτά, μεγάλη επένδυση, αλλά κάτι είχε συμβεί εντός μου κ ήμουν αποφασισμένος να την "αποσβέσω". Κ το κατάφερα - αν εξαιρέσεις τις βδομάδες που λείπω σε ταξίδι, όλες τις άλλες πηγαίνω για κολύμπι 5 φορές την βδομάδα μέσο όρο. Κ κολυμπάω περίπου 10 χιλιόμετρα κάθε βδομάδα.
Αναρωτιέμαι: Καλά, πως το κατάφερα εγώ αυτό, 3 κ μισό χρόνια τώρα; Εγώ που έχω τόσο χαμηλή αυτοεκτίμηση!! Να αφιερώνω τόσο χρόνο κ τόσο ενέργεια, με τέτοια συνέπεια κ αποφασιστικότητα; Εκεί κάπου κανείς αρχίζει κ αμφιβάλλει... σκεψ σκεψ εντατίκ: "μήπως η εικόνα που έχω για τον εαυτό μου είναι λίγο χειρότερη από την πραγματικότητα; Μήπως πρέπει να έχω συναίσθηση της συνέπειας που δείχνω, της οργανωτικότητας (γιατί δεν είναι κ το απλούστερο να οργανώνεις την μέρα σου έτσι ώστε να καταφέρνεις να χωράς κ το κολύμπι σχεδόν καθημερινά) κ να λεω πότε πότε στον εαυτό μου ένα γιου γκό μπόη";
Ταυτόχρονα, το θέμα του κολυμπιού έχει κ μία άλλη πτυχή. Αξέχαστη θα μου μείνει η πρώτη μέρα στην πισίνα. Έκανα 500 μέτρα ελεύθερο όλα κ όλα, τα οποία μου πήραν, αν έχει το Θεό σου, 45 λεπτά κ όταν τελείωσα ήμουν τόσο χλωμός κ κουρασμένος που απορώ πως δεν φέρανε φορείο να με μεταφέρει από το χώρο της πισίνας στα αποδυτήρια. Αν, δε, με ρωτήσεις για το πως το έκανα το ελεύθερο που έκανα.... cry them charalambos! Αυτό δεν ήταν ελεύθερο, αυτό ήταν σκλαβωμένο στα δεσμά της κακής τεχνικής κ της άγνοιας, λολ.
Κ φτάνουμε στο σήμερα. Όπου τα πράγματα, λογικό είναι μετά από 3μιση χρόνια, έχουν αλλάξει πάρα πολύ. Πάρε για παράδειγμα το πρόγραμμα που έκαμα σήμερα. Κολύμπησα 3,5 χιλιόμετρα (πόσο μεγάλη διαφορά από τα 500 της πρώτης μέρας) μέσα σε 1 κ μισή ώρα. Τα κολύμπησα σε 1000 μέτρα, μετά 200, μετά 800, μετά 200 πάλι, μετά 600, μετά ξανά μανά 200, κ τέλος έκανα ακόμα 500 (ενώ εκείνο το πρώτο 500άρι που με ξεθέωσε, το έκανα σε, κάθεσαι ελπίζω, δέκα 50άρια, χιχιχιχι, τρελός σαπιοκοιλιάς σου λέω). Κ να σου πω κ το καλλίτερο; Εδώ κ περίπου 3 βδομάδες κολυμπάω με... (wait for it) την τούμπα που βλέπεις να κάνουν οι επαγγελματίες κολυμβητές κ λες "ομητζή, τι σέξυ στροφή, πρέπει να του δώσω κουπόνι για σεξάκοι ΤΩΡΑ, ελπίζω να μην έχει σχέση, αλλά κ αν έχει, ένα σεξάκοι θα το ρίξω!". Ξέρεις, η τούμπα δεν είναι κ το πιο απλό πράγμα να γίνει, με την έννοια ότι, για παράδειγμα, επηρεάζεται ο ρυθμός της αναπνοής, κ γενικά κάνει λίγο πιο κοπιαστικό το όλο πράγμα.
Ναι, για να μην σε κουράζω με πολλές λεπτομέρειες, η τεχνική μου είναι αισθητά, πολύ αισθητά βελτιωμένη. Κ αυτό είναι κάτι που έγινε με σύστημα. Εντάξει, θυμόμουν κάτι για το σωστό κολύμπι, από την εποχή που ήμουν εφηβάκι κ για κανένα χρόνο είχα κάνει πόλο κ λίγο κολύμβηση, αλλά γενικά υπήρχαν πολλά περιθώρια βελτίωσης! Κ πραγματικά, τα εξερεύνησα. Ρώτησα, πήρα οδηγίες, προσπάθησα, εξασκήθηκα, επανέλαβα, χρειάστηκε να ξεριζώσω λάθος τεχνικές κ μεθόδους κ να έχω το νου για να εφαρμόζω τις καινούργιες κ σωστές... Κ με μεγάλη χαρά βλέπω ότι όλη αυτή η δουλειά πιάνει τόπο. Η τούμπα μου μπορεί να στο διαβεβαιώσει.
Ασφαλώς, υπάρχουν ακόμα τα άπειρα περιθώρια βελτίωσης. Κ στην τεχνική, κ στην ταχύτητα με την οποία κολυμπάω (ειδικά τις μέρες που είμαι κουρασμένος)... επίσης, πολλοί γνώστες του πράγματος μου λένε ότι με δεδομένο ότι κολυμπώ 5 φορές την βδομάδα, θα έπρεπε να είχα την απίστευτη σέξη κορμάρα, άρα κάτι κάνω λάθος στην μεθοδολογία ίσως της προπόνησης... Κ να σου πω κάτι σέξη βγιούερ; Σκοπεύω σιγά σιγά να βελτιώσω περισσότερο ό,τι μπορώ. Κ ό,τι με ενδιαφέρει, φυσικά, να βελτιώσω! Ας πούμε, το σέξη κοιλάκι, δεν πρόκειται να το ρίξω ποτέ. Αυτό το σέξη κοιλάκι είναι που σπάει τα ταμία στο σεξάκοι, αυτό το σέξοι κοιλάκι είναι που αγάπησε ο κόσμος, εκτός από το καλό κλίμα στα καμαρίνια. Όμως, για παράδειγμα, βλέπω video στο youtube τον Ποπόφ να κολυμπάει κ λέω "μλκ είμαι τόσο βαθιά νυχτωμένος ακόμα". Ναι, μπορώ να γίνω καλλίτερος - κ θα το προσπαθήσω. Κρίνοντας από τα τελευταία 3,5 χρόνια υπάρχουν αρκετές πιθανότητες να το καταφέρω.
[Επίσης, να τονίσω, ότι βασικός στόχος είναι να καταφέρω να τελειώνω την κολυμβητική μου προπόνηση σουβλάκι διπλόπιτο στο χέρι, κ μάλιστα να το διατηρώ στεγνό, ώστε με το που τελειώνω να πατάω την πρώτη απολαυστική δαγκωματιά στον γύρο! χιχιχι χοχοχο χεχεχε]
Εκτός όμως από όλα αυτά (ναι, το ξέρω, απίστευτο σεντόνι, από την άλλη, αν διαβάσεις μέχρι το τέλος θα σου στείλω κουπόνι για σεξάκοι εν χάου κουλ ηζ δατ!!!) υπάρχουν κ οι "συμβολισμοί" που κρύβουν όλα αυτά. Μέτρα ας πούμε μερικές ερωτήσεις που με έχουν απασχολήσει κάτα καιρούς σε σχέση με το θέμα - στις παραθέτω για να δεις πρακτικά πως τα πράγματα που κάνουμε ή είμαστε λειτουργούν σε πολλά κ διαφορετικά επίπεδα...
- Κατά πόσο η απόφαση μου να ασχοληθώ με το κολύμπι έχει να κάνει με επιθυμία να αρχίσω να προσέχω λίγο τον εαυτό μου; Τι συνέβη άραγε μέσα στο μυαλό μου το Μάη του 2006;
- Αλήθεια, για ποιον λόγο δεν με ενδιαφέρει καθόλου η εικόνα του σώματός μου (να φαίνομαι σφίχτης κ με κοιλικούς εν ώλ) ενώ αντίθετα είμαι σχεδόν εμμονικός με την εικόνα του μυαλού κ της ψυχικής μου κατάστασης;
- Πότε θα τελειώσει αυτό το γαμοπόστ, έχω βαρεθεί να γράφω;
- Κ, το πιο σημαντικό ερώτημα από όλα, πότε θα καταφέρω να "μεταλαμπαδεύσω" την αποφασιστικότητα κ την πειθαρχία που έδειξα σε αυτόν τον τομέα κ σε άλλα πράγματα που με ενδιαφέρουν;
χμφ χμφ χμφ χμφ. σε κούρασα το ξέρω, πολυλογία. Δεν φταίω όμως εγώ, η Γιαδικάρογλου άρχισε πρώτη. :-)
Ξεκίνησα να κολυμπάω σε ηλικία 33 χρονών, τον Μάιο του 2006.
Η λέξη "ξεκίνησα", μικρή κ πολύ κοινή, δεν φτάνει να αποτυπώσει το πόσο βάρος είχε το ξεκίνημα αυτό. Θυμαμαί να "παλεύω" εσωτερικά για πολύ, πολύ, πολύ καιρό να πείσω τον εαυτό μου να να κάνει κάτι για το σώμα του. Για κάποιο ανόητο λόγο, το είχα όλο αυτό επιβαρύνει πολύ μέσα στο κεφάλι μου, θεωρούσα ότι είναι κάτι μεγάλο κ δύσκολο κ σημαδιακό κ δεν συμμαζεύεται... Θυμάμαι να διαβάζω μία συνέντευξη του Παπαϊωάννου όπου έλεγε ότι κάνει καθημερινά γυμναστική κ να σκέφτομαι "αχ μακάρι να μπορούσα να κάνω κάτι τέτοιο κ εγώ, πότε θα αποκτήσω την αυτοοπειθαρχία/αποφασιστικότητα/θεληματικό πηγούνι/χουότέβερ να κάνω κ εγώ γυμναστικές, να, να, αυτά είναι που κάνουν τους άθρωπες σημαντικούς, η επιμονή κ η καθημερινή ενασχόληση κ μπλα μπλα μπλα"...
Κ, τελικά, όπως είπα, τον Μάιο του 2006 έκανα το βήμα κ πήγα κ γράφτηκα σε ένα γυμναστήριο με πισίνα. Πολλά λεφτά, μεγάλη επένδυση, αλλά κάτι είχε συμβεί εντός μου κ ήμουν αποφασισμένος να την "αποσβέσω". Κ το κατάφερα - αν εξαιρέσεις τις βδομάδες που λείπω σε ταξίδι, όλες τις άλλες πηγαίνω για κολύμπι 5 φορές την βδομάδα μέσο όρο. Κ κολυμπάω περίπου 10 χιλιόμετρα κάθε βδομάδα.
Αναρωτιέμαι: Καλά, πως το κατάφερα εγώ αυτό, 3 κ μισό χρόνια τώρα; Εγώ που έχω τόσο χαμηλή αυτοεκτίμηση!! Να αφιερώνω τόσο χρόνο κ τόσο ενέργεια, με τέτοια συνέπεια κ αποφασιστικότητα; Εκεί κάπου κανείς αρχίζει κ αμφιβάλλει... σκεψ σκεψ εντατίκ: "μήπως η εικόνα που έχω για τον εαυτό μου είναι λίγο χειρότερη από την πραγματικότητα; Μήπως πρέπει να έχω συναίσθηση της συνέπειας που δείχνω, της οργανωτικότητας (γιατί δεν είναι κ το απλούστερο να οργανώνεις την μέρα σου έτσι ώστε να καταφέρνεις να χωράς κ το κολύμπι σχεδόν καθημερινά) κ να λεω πότε πότε στον εαυτό μου ένα γιου γκό μπόη";
Ταυτόχρονα, το θέμα του κολυμπιού έχει κ μία άλλη πτυχή. Αξέχαστη θα μου μείνει η πρώτη μέρα στην πισίνα. Έκανα 500 μέτρα ελεύθερο όλα κ όλα, τα οποία μου πήραν, αν έχει το Θεό σου, 45 λεπτά κ όταν τελείωσα ήμουν τόσο χλωμός κ κουρασμένος που απορώ πως δεν φέρανε φορείο να με μεταφέρει από το χώρο της πισίνας στα αποδυτήρια. Αν, δε, με ρωτήσεις για το πως το έκανα το ελεύθερο που έκανα.... cry them charalambos! Αυτό δεν ήταν ελεύθερο, αυτό ήταν σκλαβωμένο στα δεσμά της κακής τεχνικής κ της άγνοιας, λολ.
Κ φτάνουμε στο σήμερα. Όπου τα πράγματα, λογικό είναι μετά από 3μιση χρόνια, έχουν αλλάξει πάρα πολύ. Πάρε για παράδειγμα το πρόγραμμα που έκαμα σήμερα. Κολύμπησα 3,5 χιλιόμετρα (πόσο μεγάλη διαφορά από τα 500 της πρώτης μέρας) μέσα σε 1 κ μισή ώρα. Τα κολύμπησα σε 1000 μέτρα, μετά 200, μετά 800, μετά 200 πάλι, μετά 600, μετά ξανά μανά 200, κ τέλος έκανα ακόμα 500 (ενώ εκείνο το πρώτο 500άρι που με ξεθέωσε, το έκανα σε, κάθεσαι ελπίζω, δέκα 50άρια, χιχιχιχι, τρελός σαπιοκοιλιάς σου λέω). Κ να σου πω κ το καλλίτερο; Εδώ κ περίπου 3 βδομάδες κολυμπάω με... (wait for it) την τούμπα που βλέπεις να κάνουν οι επαγγελματίες κολυμβητές κ λες "ομητζή, τι σέξυ στροφή, πρέπει να του δώσω κουπόνι για σεξάκοι ΤΩΡΑ, ελπίζω να μην έχει σχέση, αλλά κ αν έχει, ένα σεξάκοι θα το ρίξω!". Ξέρεις, η τούμπα δεν είναι κ το πιο απλό πράγμα να γίνει, με την έννοια ότι, για παράδειγμα, επηρεάζεται ο ρυθμός της αναπνοής, κ γενικά κάνει λίγο πιο κοπιαστικό το όλο πράγμα.
Ναι, για να μην σε κουράζω με πολλές λεπτομέρειες, η τεχνική μου είναι αισθητά, πολύ αισθητά βελτιωμένη. Κ αυτό είναι κάτι που έγινε με σύστημα. Εντάξει, θυμόμουν κάτι για το σωστό κολύμπι, από την εποχή που ήμουν εφηβάκι κ για κανένα χρόνο είχα κάνει πόλο κ λίγο κολύμβηση, αλλά γενικά υπήρχαν πολλά περιθώρια βελτίωσης! Κ πραγματικά, τα εξερεύνησα. Ρώτησα, πήρα οδηγίες, προσπάθησα, εξασκήθηκα, επανέλαβα, χρειάστηκε να ξεριζώσω λάθος τεχνικές κ μεθόδους κ να έχω το νου για να εφαρμόζω τις καινούργιες κ σωστές... Κ με μεγάλη χαρά βλέπω ότι όλη αυτή η δουλειά πιάνει τόπο. Η τούμπα μου μπορεί να στο διαβεβαιώσει.
Ασφαλώς, υπάρχουν ακόμα τα άπειρα περιθώρια βελτίωσης. Κ στην τεχνική, κ στην ταχύτητα με την οποία κολυμπάω (ειδικά τις μέρες που είμαι κουρασμένος)... επίσης, πολλοί γνώστες του πράγματος μου λένε ότι με δεδομένο ότι κολυμπώ 5 φορές την βδομάδα, θα έπρεπε να είχα την απίστευτη σέξη κορμάρα, άρα κάτι κάνω λάθος στην μεθοδολογία ίσως της προπόνησης... Κ να σου πω κάτι σέξη βγιούερ; Σκοπεύω σιγά σιγά να βελτιώσω περισσότερο ό,τι μπορώ. Κ ό,τι με ενδιαφέρει, φυσικά, να βελτιώσω! Ας πούμε, το σέξη κοιλάκι, δεν πρόκειται να το ρίξω ποτέ. Αυτό το σέξη κοιλάκι είναι που σπάει τα ταμία στο σεξάκοι, αυτό το σέξοι κοιλάκι είναι που αγάπησε ο κόσμος, εκτός από το καλό κλίμα στα καμαρίνια. Όμως, για παράδειγμα, βλέπω video στο youtube τον Ποπόφ να κολυμπάει κ λέω "μλκ είμαι τόσο βαθιά νυχτωμένος ακόμα". Ναι, μπορώ να γίνω καλλίτερος - κ θα το προσπαθήσω. Κρίνοντας από τα τελευταία 3,5 χρόνια υπάρχουν αρκετές πιθανότητες να το καταφέρω.
[Επίσης, να τονίσω, ότι βασικός στόχος είναι να καταφέρω να τελειώνω την κολυμβητική μου προπόνηση σουβλάκι διπλόπιτο στο χέρι, κ μάλιστα να το διατηρώ στεγνό, ώστε με το που τελειώνω να πατάω την πρώτη απολαυστική δαγκωματιά στον γύρο! χιχιχι χοχοχο χεχεχε]
Εκτός όμως από όλα αυτά (ναι, το ξέρω, απίστευτο σεντόνι, από την άλλη, αν διαβάσεις μέχρι το τέλος θα σου στείλω κουπόνι για σεξάκοι εν χάου κουλ ηζ δατ!!!) υπάρχουν κ οι "συμβολισμοί" που κρύβουν όλα αυτά. Μέτρα ας πούμε μερικές ερωτήσεις που με έχουν απασχολήσει κάτα καιρούς σε σχέση με το θέμα - στις παραθέτω για να δεις πρακτικά πως τα πράγματα που κάνουμε ή είμαστε λειτουργούν σε πολλά κ διαφορετικά επίπεδα...
- Κατά πόσο η απόφαση μου να ασχοληθώ με το κολύμπι έχει να κάνει με επιθυμία να αρχίσω να προσέχω λίγο τον εαυτό μου; Τι συνέβη άραγε μέσα στο μυαλό μου το Μάη του 2006;
- Αλήθεια, για ποιον λόγο δεν με ενδιαφέρει καθόλου η εικόνα του σώματός μου (να φαίνομαι σφίχτης κ με κοιλικούς εν ώλ) ενώ αντίθετα είμαι σχεδόν εμμονικός με την εικόνα του μυαλού κ της ψυχικής μου κατάστασης;
- Πότε θα τελειώσει αυτό το γαμοπόστ, έχω βαρεθεί να γράφω;
- Κ, το πιο σημαντικό ερώτημα από όλα, πότε θα καταφέρω να "μεταλαμπαδεύσω" την αποφασιστικότητα κ την πειθαρχία που έδειξα σε αυτόν τον τομέα κ σε άλλα πράγματα που με ενδιαφέρουν;
χμφ χμφ χμφ χμφ. σε κούρασα το ξέρω, πολυλογία. Δεν φταίω όμως εγώ, η Γιαδικάρογλου άρχισε πρώτη. :-)
Subscribe to:
Posts (Atom)