Wednesday, July 06, 2005

Μορικόνε

Χτες πήγα στον Morricone. Δεν μπορώ να πω ότι τρελάθηκα... εντάξει, σε γενικές γραμμές μου αρέσουν οι μουσικές του αλλά προτιμάω να τις ακούω από το cd στο σπίτι (εντάξει, αυτό είναι δική μου πετριά... δεν είμαι πολύ των live... λυπάμαι...). Ένα κομμάτι μόνο μου άρεσε πολύ το οποίο δυστυχώς δεν κατάφερα να βρω στο πρόγραμμα ποιό ήταν... τέλος πάντων.
Είχε βέβαια πάρα πάρα πάρα πολύ κόσμο - μπορώ να σου απαγγείλω τη σύσταση του ιδρώτα ενός γελοίου άπλυτου που αν και καθόταν δύο θέσεις δεξιά τον ένοιωθα τόσο δίπλα μου... (τι έγινε, μίκρυναν οι θέσεις του Ηρωδίου;... μπα, μάλλον εγώ πάχυνα...)
Πρέπει να πω βρήκα υπερβολικές τις αντιδράσεις του κοινού... εντάξει ρε παιδιά, ο Moriccone ήταν, όχι ο Mozart ανεστημένος... δηλαδή έλεος - επίσης μου την έσπασε και η μικρή ραδιουργία με τα biz ...όλο αυτό το θέατρο του "μπαίνω, βγαίνω, μπαίνω, βγαίνω, μπαίνω, βγαίνω.... και σας κάνω τη χάρη να διευθύνω ακόμη ένα κομμάτι" μου φαίνεται πολύ φορσέ...

Η καλύτερη στιγμή της βραδιάς: Από την θέση μου είχα καταπληκτική θέα στον Αλέξανδρο Μυράτ, το διευθυντή ορχήστρας της Καμεράτα που καθόταν στην κερκίδα των επισήμων. Σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας ήταν ΑΠΟΛΥΤΑ ΔΟΣΜΕΝΟΣ, παρατηρούσε με φοβερή προσοχή και προσήλωση κάθε μία κίνηση του Μορικόνε καθώς διήυθυνε την ορχήστρα και την χορωδία. Το πρόσωπου του έλαμπε σαν να ήταν μικρός πιτσιρίκις που βλέπει το αγαπημένο του καρτούν. Το πόσο τον χάρηκα δεν λέγεται! Μου έφτιαξε την διάθεση και το κέφι και έδωσε νόημα στη βραδιά. (...παναγία μου μεταμορφώνομαι σε παρανοϊκό stalker που παρακολουθεί και παρατηρεί τους άλλους...) . Να τον έβλεπες πως κινούσε με συστολή τα χέρια του στα σημεία που τον περέσερνε η μελωδία... και έσκαγε κάτι ωραία χαμόγελα... Τυχερός που είναι που είναι ο άνθρωπος που έχει ανακαλύψει αυτό που μπορεί να τον μαγεύει...

2 comments:

john said...

Αν και δεν ήμουν εκεί μπορώ να καταλάβω τι σημαίνει να μυρίζει ο άλλος. Α, τώρα κατάλαβα τι μύριζε νομίζω ότι τον μύρισα και εγώ από το σπίτι μου.
Πάντως αφού εντυπωσιάστηκες με τον Μυράτ που εντυπωσιάστηλκε με τον Μορικόνε γιατί δεν εντυπώσιαστκες με τον Μορικόνε.
Κατάλαβες τι εννοώ... όσο για το δεν ήταν ο Μότσαρτ θεωρώ ότι ο συγκεκριμένος συνθέτης είναι ο Μότσαρτ των σάουντρακ.

Provato said...

... έλα ρε John υπερβάλλεις λίγο... όπως και να έχει, όλα αυτά είναι πολύ υποκειμενικά...

όσον αφορά το Μυράτ... απλά ζήλεψα το ότι φαινόταν πραγματικά δωσμένος σε αυτό που έβλεπε... θα ήθελα να αγαπούσα τόσο πολύ κάτι όπως αυτός φαινόταν να αγαπά τη διέυθυνση ορχήστρας...

μπεμπεε