Monday, November 07, 2005

Πάντα γελαστοί και γελασμένοι...

Της νύχτας οι αμαρτωλοί και της αυγής οι μόνοι
θέλουν βαρύ ζεϊμπέκικο και νευρικό τιμόνι
σε τόπους τριγυρίζουνε σβησμένους απ το χάρτη
για μια σταγόνα ουρανό για μιαν αγάπη σκάρτη

Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι
με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη
στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι
πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί
πάντα γελαστοί και γελασμένοι

Τα νιάτα μας διαδρομή Αθήνα – Σαλονίκη
μια πόλη χτίσαμε μαζί κι ακόμα ζω στο νοίκι
έπεσα να σ’ ονειρευτώ σε ψάθα από φιλύρα
κι είδα πως βγάζει η νύχτα φως και τ’ όστρακο πορφύρα

3 comments:

Mπερλίνα said...

Ο καλύτερος τελευταίος μου Μητροπάνος:
(στο χαρίζω βρε!)

Μια σκιά σου θάμπωσε το πρόσωπο,
αλλού κυττάς.
Στα μάτια σου το χρώμα του πικρού,
στα χείλη τη σκουριά κρατάς
και δε μιλάς.

Πώς μπορώ,
το γέλιο σου που το 'σβησα με μια γραμμή,
να κλέψω όλα τ’ άστρα τ’ ουρανού
και να το φτιάξω απ’ την αρχή,
πριν φύγει η νύχτα αυτή.

Στάξε την πίκρα σου μες το ποτήρι,
μετανοιωμένος σαν φαρμάκι να την πιω
και να σκοτώσω αυτό το άγριο φίδι
που λένε εγωισμό.

Στάξε την πίκρα σου μες το ποτήρι,
μετανοιωμένος σαν φαρμάκι να την πιω
και μη γκρεμίζεις το στερνό γεφύρι
ανάμεσα στους δυο.

Μια φωνή
και η χαρά σου ράγισε σαν το γυαλί,
που χάραξε τη μοίρα της καρδιάς,
και δάκρυ τώρα αιμορραγεί,
ζεστή πληγή, βαθιά πληγή.

Πώς μπορώ
στον κόσμο σου που κλείδωσες να βρω κλειδί
και ‘κει να επιστρέψω σα φονιάς,
το σφάλμα μου να δικαστεί,
συγγνώμη και ντροπή.

Mπερλίνα said...

A! το ξέχασα.

"Εγωισμός" λέγεται το τραγούδι.
Να τον βάζεις στην άκρη πού και πού.

Laughing Sheep88 said...

... τι να εννοείς άραγε... ποιός ξέρει;


πάντως ευχαριστώ τα μάλα για την αφιέρωση. είναι πολύ ωραίο τραγούδι αυτό!

καλημπέεεεερα!