Wednesday, March 29, 2006

το όφωνο πιάσε σε παρακαλώ



Πάει αρκετός καιρός που διάβασα ένα άρθρο σε ένα αμερικάνικο περιοδικό για την εξαιρετικά ευεργετική επίδραση που έχουν τα τραγούδια στη διάθεση και την ψυχολογία μας.

(είχα σπαστεί. αμάν λέω πια με αυτή την μανία των αμερικάνων όλα να τα εκλογικεύουν και να τα εξηγούν επιστημονικά... αηδία καταντά)

έλεγε για παράδειγμα ότι ένας τρόπος με τον οποίο το τραγούδι σου φτιάχνει την διάθεση είναι κι ο εξής: όταν τραγουδάς το αγαπημένο σου τραγούδι, παίρνεις βαθιές ανάσες (πως αλλιώς θα την βγάλεις την κορώνα αγάπη μου...) με αποτέλεσμα να οξυγονώνεις το σύστημα σου και έτσι να τονώνεις τον οργανισμό σου... πράγμα που οδηγεί σε καλή διάθεση. (να γιατί οι γιαγιάδες και οι παπούδες λέγανε ότι άμα έχεις νταλκάδες να τραγουδάς και θα σου περάσει).

Για μένα πάντως η θεραπευτική ικανότητα των τραγουδιών βρίσκεται κυρίως στους στίχους τους. Όπως και για τους περισσότερους από εμάς...

Ποιος για παράδειγμα σε μία ώρα κρίσης δεν έχει κάνει μία ένεση αισιοδοξίας στον εαυτό του τραγουδώντας, σιγανά, να μην ακουστεί και τον πούνε drama queen, τον στίχο

" και είμαστε ακόμα ζωντανοί, στην σκηνή, σαν rock συγκρότημα..."

ποιός δεν έχει βοηθήσει εαυτόν να μπει σε ρομαντικό mood, την πρώτη φορά που είναι να το κάνει με καινούργιο γκομενάκι, (κυρίως αν είναι χόμο...) μουρμουρίζοντας το σημείο εκείνο από το "σαν παλιό σινεμά" που λέει

"...τώρα είμαι γυμνός, μοιάζω σαν θεός,
σκοτεινός, δυνατός,
μπορείς να με αγαπήσεις,
μπορείς να μου χαρίσεις μία στιγμή
το κορμί είναι μόνο η αφορμή..."


... ... ... ...

και όταν είμαι σε στιγμή ντουβρουτζά ένας στίχος που πάντα επαναλαμβάνω σαν μάντρα είναι το

«θα περάσουν τα σύννεφα, θα έρθουν χελιδόνια, θα έρθει η άνοιξη ξανά,
μ΄ άσπρο και γαλάζιο φως η ελπίδα, και η ζωή γλυκιά πλάι στην θάλασσα σε μία φοινικιά…»

Αυτό που βρίσκω πάρα πολύ σπουδαίο είναι τα τραγούδια δεν σε βοηθάνε μόνο στην δύσκολη
αλλά σου δίνουν και μία ξεκάθαρη εικόνα του ιδεατού, του καλού και αγαθού που εγώ τουλάχιστον έχω μεγάλη ανάγκη στον καθημερινό μου αγώνα να φέρομαι σαν καλύτερος από αυτό που είμαι...

Παράδειγμα: (γκομενικό, εννοείται...χιχιχιχι). είμαι πολύ πιο χαλαρός να κάνω στα γκομενικά μου διεκδικήσεις όταν ξέρω ότι ο κακομοίρης ο Κόκκοτας άκουγε να τον λένε τρελό η πρώην γκόμενά του και τα πιτσιρίκια που μέναν στην γειτονιά της όταν έτρεχε στην ανηφοριά να της χαρίσει μία φτωχή καρδιά...

Λέω στον εαυτό μου "ρε συ, ολόκληρος Κόκοτας, με τέτοια καριέρα στο τραγούδι και δέχεται να τρέχει στην ανηφοριά και να τον βρίζουν και η πρώην και τα μούλικ που μένουν κοντά της... και εσύ θα κολλήσεις να πάρεις τον λαμάκα τηλέφωνο;;;;; για σύνελθε σε παρακαλώ..."

και συνέρχομαι! Τέτοια είναι δύναμη των τραγουδιών, νομίζω για όλους μας.

Κάνουν πολλά για μας τα τραγούδια... Μας παρέχουν μία κοινή γλώσσα, μας διασκεδάζουν, ενισχύουν την αίσθησητης "κοινότητας" μας... αλλά για μένα το πιο σημαντικό είναι ότι μας παρηγορούν και μας δίνουν δυνάμεις με τον καλύτερο τρόπο:

βγάζοντάς μας από την μοναξιά μας, διαβεβαιώνοντάς μας ότι αυτό που τώρα αντιμετωπίζουμε (είτε είναι για καλό, είτε για κακό) είναι κάτι που κάποτε, σε μία άλλη στιγμή, σε μία άλλη πόλη και άλλοι το έχουν αντιμετωπίσει και τα κατάφεραν…

και μάλιστα τόσο καλά ώστε μετά το έκαναν και τραγούδι.

Τους αγαπάω λοιπόν τους στιχουργούς "μου". Αυτούς που τα τραγούδια τους δεν χορταίνω να ακούω.

Τον Δαβαράκη, τον Παυριανό, την Νικολακοπούλου, τον Τριπολίτη, τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, τον Λοίζο, τον Πορτοκάλογλου και άλλους πολλούς ακόμα που δεν αναφέρω. Θεωρώ πολύ τυχερό γκομενάκι τον εαυτό μου που έχω ακούσει πολλά τραγούδια τους, που έχω διαβάσει τα βρακάκια των cd με τους στίχους, που έχω καθίσει να γράψω στίχους τραγουδιού για να τους μάθω πιο εύκολα. Με έχουν βοηθήσει πολύ στη ζωή μου – και μάλιστα ανιδιοτελώς και χωρίς να το ξέρουν…

Τους αφιερώνω λοιπόν και εγώ ένα τραγούδι που πολύ αγαπάω να ψιθυρίζω όταν πλένω πιάτο – με γεμίζει μία ανόητη χαρά, δηλαδή μία χαρά αυθεντική!

(ριπίτ άφτερ μι πλιζ!!!)

Μμμμμμου α φα λα τζούρα κο μι σε του

Μμμμμμου α φα λα τζούρα κο μι σε του!

Σκόπιε σκόπιε μισκό

Σκόπιε σκόπιε μισκό σε το!

Σκόπιε σκόπιε μισκό!

Σκόπιε σκόπιε μισκό σε το!

Λίβε λίβε λίβε λάι, λα λα λιλα λα λε λα λάι

Σκόπιε σκόπιε μισκό!

Σκόπιε σκόπιε μισκό σε το!

12 comments:

Katerina said...

Και εκεί που με τις φοινικιές και τις ακροθαλασσιές πήγε να τρέξει ένα δάκρυ, μας έφτιασες πάλι στο τέλος με τη Ραφαέλα Καρά!
ααα/ααα/ααα/α α παρλ'αμόρε κομίντσια του!
*μουατς*

provato said...

α βλέπω εσύ ξέρεις τους κανονικούς στίχους του μεγάλου άσματος... τα σέβη μου, λοιπόν! τα σέβη μου... μπε μπεεε και σματσ σμουτσ βεβαίως βεβαίως!

:-))

Sigmund_01 said...

Μοναδική σκηνή που πλένεις πιάτο τραγουδώντας...
Μου έφτιαξες τη μέρα!

Είσαι άπιαστος :)

Μπε και πάλι μπε δαγκωτό!!!

provato said...

και που να το έβλεπες κιόλας... χάρμα οφθαλμών... (αχ, είμαι τόσο τυχερός που ο κόσμος είναι γεμάτος τερατολάγνους που το να με φαντάζονται να πλένω πιάτο τραγουδώντας ραφαέλα τους φτιάχνει τη μέρα...)

μπε μπεεε :-)))

Unique Fish said...

Φανταστικός!
"6-8, 6-8,3-5-7 να να νανανανα"
(η ίδια η Ραφαέλα Καρά δεν το τραγούδησε στα Ελληνικά;)

Βασίλη Καρά δεν έχει το τζουκ-μποξ; :)

provato said...

αχ άλλο αγαπημένο της ραφαέλα αυτό! που το θυμήθηκες; you have my respect! χεχεχεχε!

όσο για Βασίλη καρά... γουστάρω... εντάξει δεν κόβομαι αλλά τον πάω τον τύπο... και για έναν άλλο λόγο πολύ σουρεαλιστικό - πιστέυω θα ήταν ο καλύτερος για τον ρόλο του tony soprano σε πιθανή μεταφορά των Sopranos στην Ελλάδα (άλλο αγαπημένο κόλλημα και αυτό με τους SOpranos...)


μπε μπεεεε

lacerta said...

(original versions):

Α - Α - Α - Α, A far l’amore comincia tu . . .

zero tre - zero tre - sete - cinque - sei ...

Πάει μας βάρεσε η άνοιξη!!!

το θείο τραγί said...

Βρε, πού τα θυμηθήκατε αυτά;

(προ ετών πολλών κι αμνημονεύτων χρόνων...)

Katerina said...

χαχα και πάλι λάθος τό'παμε το τραγούδι προβατάκι! Γειάσα ρε lacerta που μας άνοιξες τα στραβάδια! Μου θύμισες το παλαιό, γνωστό ρητό: ένα google δεν βλάπτει ποτέ!
Και παρεμπιπτόντως, όχι ότι θέλω να το κάνω μούρη ή διαφήμιση (ναι καλά!)
αλλά δείτε και αυτό:
http://sakosmebiftekia.blogspot.com/2006/02/blog-post_22.html#links

εχεχ, ταιριάζει με το γενικό θέμα πιστεύω!
Το γκομενάκι αφιερωμένο εξαιρετικά στον bloguemaster ;)

provato said...

καλημέρα lacerta ευχαριστούμε για την αποκατάσταση της αλήθειας!!! (αχ τι θα κάναμε χωρίς εσάς τις παλιές... χιχιχιχιχ)


τραγί, εντάξει είμαι μικρός αλλά όχι και τόσο - στα μέσα της δεκαετίας του 70 ήμουν μικράκις αλλά μερικά τραγούδια τα θυμάμαι. μπε μπεεεεεε

κατερινα thanks φορ δε αφιέρωση αν δε λινκ! καλημέρα μπε μπεεε

Μαρκησία του Ο. said...

Όταν ήμουν στη Ρόμα-Ρόμα, έμαθα και τι σημαίνει στο σκόπιε σκόπιε μισκό ! (μη ρωτάς πως, θα στο πω από κοντά, αφού επιμένεις...)

ΧΧΧ

provato said...

xxxxx δουλάρα του Ο!