Ποιος είναι ο συμπαθητικός γερούλης που μας κοιτά με τόση αγάπη;

ποιος είναι αυτό ο γλυκουλίνης που θέλεις να γίνεις το εγγόνι του για να σου φέρνει δωράκια και λαμπάδα, έτσι συμπαθητικός και καλούλης που φαίνεται!

ε ποιός;

χμφ χμφ χμφ χμφ....


κατέβα





κι άλλο




κι άλλο




κι άλλο










κατέβα το σόι μου γαμώ






και μην κλέβεις, καθόλου









έπ



είπα ΕΠ




είπα επ




λοιπόν είναι ο George A. Romero θρυλικός σκηνοθέτης μερικών από τα πιο φρικιαστικά θλίρερ (θλίρερ είναι ο υπερθετικός του θρίλερ) όλων των εποχών. Μεταξύ αυτών και το Η νύχτα των Ζωντανών Νεκρών δες φωτό:

(επίκαιρη ταινία λόγω ανάστασης που έρχεται)

Ηθικό δίδαγμα ποστ: ποτέ μην κρίνεις έναν σκηνοθέτη από τις ταινίες του πρωτού δεις και την φωτό του.και ακόμα

πάντα υπάρχει τρόπος να συνδέσεις ένα θλίρερ με τις διακοπές του πάσχα

Παρατηρήσεις του καναπέ μπροστά στο κουτί.

Έβλεπα εχτές στους Πρωταγωνιστές του Σταύρου Θεοδωράκη μία εκπομπή που είχε για ένα μοναστήρι, στην Κρήτη, την Χρυσοπηγή.

Γυναικείο μοναστήρι και πολύ ακμαίο, έχει λέει βιολογικές καλλιέργειες και εκδόσεις και αναστηλώσεις και μπάτζετ και επιχορηγήσεις και και και και και...

Έβλεπα τις μοναχές να μιλούν για την ερωτική τους αγάπη στο Χριστό, για την αφοσίωση σε αυτόν, για το ότι δεν τους λείπει καθόλου η παρουσία ενός συντρόφου γιατί έχουν την αγάπη τους στον "Νυμφίο της εκκλησίας".

Επίσης όπως κάθε άνθρωπος αφωσιομένος στο Θεό τόνιζαν και ότι δεν ήταν εκεί λόγω απογοητεύσεων που τους προκάλεσαν οι άλλοι άνθρωποι, η κοινωνία.

Πικράθηκα κάπως.

Όλα αυτά τα λόγια από γυναίκες χλωμές, εξαντλημένες, και ειπωμένες με μία συστολή αλλά και ένα ύφος λίγο απολογητικό, λίγο δικηγορίστικο, λίγο αφ' υψηλού, με πίκραναν.

Σκέφτομαι...

Καταρχήν, δικαίωμα δεν έχω να κρίνω έναν άνθρωπο που θέλει να κλειστεί σε μοναστήρι -[εδώ κάνω τα στραβά μάτια και δεν κρίνω ανθρώπους που τόσα και τόσα εγκληματικά κάνουν εδώ έξω στην κοινωνία... μην σου πω κιόλας ότι από ανάγκη επιβίωσης κάποιους από αυτούς τους γλείφω κιόλας, ενώ θα ήθελα να μπορώ να τους αγνοώ εντελώς...]

Όμως πικραίνομαι με την ανάγκη των ανθρώπων που "αφιερώνονται στον Θεό" να μου αποδείξουν ότι αυτό που κάνουν είναι αξιόλογο με κοινωνικά κριτήρια!

Τα μοναστήρια δεν είναι αξιόλογα επειδή είναι καλοργανωμένα και έχουν βιολογικό λάδι και γιαούρτι και μέλι. Ούτε επειδή έχουν καλές εκδόσεις και καλές αρχιτεκτονικές και λοιπά και λοιπά.

Τα μοναστήρια είναι σημαντικά για άλλους λόγους... ας πούμε για να μας δείχουν ότι υπάρχει και μία άλλη εκδοχή ευτυχίας και προκοπής, ένας διαφορετικός τρόπος να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου, μία άλλη κοινωνία που δεν βασίζεται σε αυτά που συνήθως βασίζονται οι ανθρώπινες κοινωνίες, όπως ο ατομικισμός, η άμεση ευχαρίστηση, η υλική ευμάρεια...

Και δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει όλοι οι άνθρωποι που αφοσιώνονται στον Θεό να με πείσουν ότι δεν τους λείπει ο έρωτας! Στο μοναστήρι δεν πας για να βρεις μία άλλη εκδοχή του, πας για να κάνεις κάτι άλλο, κάτι αλλού.

Γιατί πρέπει να με διαβεβαιώσουν ότι η ένωση που έχουν με το θείο είναι υποκατάστατο της έλλειψης της ένωσης με το ανθρώπινο;

Καταρχήν, αυτό δεν το πιστεύω ότι το εννοούν! Όταν αποφασίζεις να μην φας κρέας, αλλά να τρως χαβιάρι, ας πούμε, μην μου λες "το χαβιάρι είναι κρεατένιο σαν το κρέας" γιατί δεν είναι.

Και επίσης δεν καταλαβαίνω γιατί χρειάζεται να μου πεις ότι "εγώ δεν πίνω κόκα κόλα, αλλά το νέκταρ που πίνω είναι σαν κόκα κόλα".

Μα, για στάσου βρε αγάπη! Πήρες τον δρόμο που πήρες για να σταματήσεις να έχεις ανάγκη τα αναψυκτικά και τις πίτσες, όχι επειδή στο μέρος που είσαι βρίσκεις καλύτερη πίτσα και πιο δροσιστικά αναψυκτικά! Τι χαζομάρες....



Η αφιέρωση στο θείο είναι δύσκολο πράγμα. Απαιτεί θυσίες και σε χλωμιάζει και σε εξασθενεί και ίσως σε κάνει έναν από αυτούς τους ανθρώπους που κάποιοι σε θεωρούν κούκου (όπως θεώρησα εγώ κούκου, αδίκως φυσικά, μερικές από τις κυριές που είδα εχτές στο γυαλί). Πιθανώς επειδή σου στερεί πράγματα που είναι δομικά στην ανθρώπινη ψυχή και φύση.

Από την άλλη όμως σου χαρίζει άλλα πράγματα, πολύ σπουδαία και μεγάλα - την σιωπή, την ενδοσκόπηση, την ηρεμία, πιθανώς, από τα μικρά και ασήμαντα και πολλά ακόμα.

Όμως η αφιέρωση στο Θεό πρέπει να σταματήσει να πλασάρεται ως ο τρόπος να γλυτώσεις από τις φρίκες της κοινωνίας και τις απογοητεύσεις που οι άνθρωποι σου δίνουν!

Επίσης πρέπει και να σταματήσει να πλασάρεται ως η εγγύηση να κερδίσεις την μελλοντική ζωή, την λύτρωση, τον παράδεισο, ένα καλύτερο, μετά θάνατον, αύριο με τέλειες τηλεοράσεις και παραδείσους και καλοπέραση.

Και πιο σημαντικό είναι να σταματήσει να πλασάρεται και ως μία ενισχυμένη και ποιο πχιοτική εκδοχή του παιχνιδιού της ζωής! Δεν είναι. Είναι κάτι άλλο, εντελώς διαφορετικό.

Δεν γίνεσαι καλόγερος για να αποφύγεις τους ανθρώπους.

Δεν γίνεσαι καλόγερος επειδή θα αναστηθείς από τους πρώτους όταν έρθει εκείνη η ώρα.

Και σίγουρα δεν γίνεσαι καλόγερος γιατί βρίσκεις σε καλύτερη εκδοχή όλα αυτά που υπάρχουν εδώ σε εμάς!

Εξάλλου μην ξεχνάς ότι και η μικροκοινωνία του μοναστηριού έχει τα δικά της ντράβαλα. Απογοητεύσεις από τους ανθρώπους (μπορεί όχι από τον συνάδελφο στην τράπεζα αλλά από την αδελφή), να πρέπει να κάνεις υποταγή σε ανθρώπους που δεν εκτιμάς, φιλοδοξίες που καταπιέζονται, νύστες και πείνες και άλλα.

Η αφιέρωση στον Θεό αξίζει στο εδώ και το τώρα της. Αξίζει και γίνεται για όλα αυτά που σου χαρίζει αυτήν την μέρα που μιλάμε. Και μάλιστα όλα αυτά που σου χαρίζει ενεργά (επειδή, δηλαδή, την βιώνεις) και όχι παθητικά (επειδή, δηλαδή σε απομακρύνει από τους πόνους που ίσως ζήσεις αν παραμείνεις στην σκληρή και άκαρδη κοινωνία).

Λοιπόν, δεν χρειάζονται εκλογικεύσεις της αφωσίωσης στον Θεό. Το κάνεις γιατί στο λέει η καρδιά σου, επειδή αναπαύεσαι. Όπως ακριβώς και στον έρωτα. Αγαπάς κάποιον όχι επειδή είναι έτσι ή γιουβέτσι ή κοκορέτσι, αλλά επειδή σε "αναπαύει".

Μην εξηγείς την αγάπη, μην εξηγείς τον έρωτα. Μην εξηγείς την αφοσίωση με πρακτικά κριτήρια και λόγους. Ζήστα. Και αν δεν μπορείς να τα ζήσεις, μην τα υποκρίνεσαι.

Προσπάθα τα όσο σε παίρνει, αλλά μην τα υποκρίνεσαι!

Μερικές παρατηρήσεις από μία βραδιά πχιότητας

Εχτές πήγα στο Μπάντμιντον, στην παράσταση του Μπαλέτου "Δον Κιχώτης" από το θέατρο Στανισλάφσκι της Μόσχας (αχ βαχ...). Μερικές παρατηρήσεις

Είχα κερδίσει 2 εισιτήρια από μία κάρτα της Τράπεζας Πειραιώς που έχω (σε ευχαριστώ λατρεμένο πιστωτικό ίδρυμα που στηρίζεις την καταναλωτική μας κοινωνία xxxxxφιλάκια) που θα πει ότι ούτε καμία ιδιαίτερη πρεμούρα είχα να δω την παράσταση, ούτε και το περίμενα πως και πως...

...μην σου πω κιόλας ότι μου είχε κάτσει μία τρελή φρίκη πάνω από το κεφάλι όταν έμαθα ότι η παράσταση έχει διάρκεια 2 ώρες και 40 λεπτά!!!! Δηλαδή, ό,τι χειρότερο, να έχεις περάσει μία βδομάδα κολασμένη στην δουλειά, και στο τέρμα της, αντί να πας να σαπίσεις στο σπίτι, να πρέπει να δεις μπαλέτο 2 ώρες και 40 λεπτά!!!

Κούραση λοιπόν, και άγχος να προλάβω την παράσταση και εισιτήρια μη αγορασμένα, άρα αδιαφορία... κι να όμως που πέρασα τόσο ωραία!!!! μα τόσο ωραία! Νομίζω ότι η βραδυά μου έφτιαξε την ψυχολογία!

Το θέατρο Μπάντμιντον είναι το πιο εντυπωσιακό λυόμενο που έχω δει ποτέ. Δεν είχα ξαναπάει και ψιλοψάρωσα. Είναι μεγάλο και τύπου προχώ με πολύ γκρι και ευρύχωρες τουαλέτες και μεγάλη σκηνή και μεταλλικές λεπτομέρεις. Ωραίο το βρήκα. Ακόμα πιο ωραίες βρήκα τις θέσεις μας που ήταν στο διάδρομο, έτσι είχα χώρο να απλώσω το ποδάρι και να κάθομαι άνετα.

Ακόμα δεν έχω καταλάβει (έχε χάρη που έχω πχιότητα σαν άθρωπας) γιατί δεν σηκώθηκα να αστράψω καμία ανάποδη σε μία φρικτή Γερμανίδα που καθόταν πίσω μου μαζί με δύο μούλικα στα οποία με φωνή κανονική κατά την διάρκεια της παράστασης εξηγούσε την υπόθεση. Έλεος ούτε καν τον κόπο να μειώσει λίγο την ένταση της φωνής της δεν μπορούσε να κάνει;

Η υπόθεση του μπαλέτου (ναι, βλαμμένο, έχουν και τα μπαλέτα υπόθεση) είναι σχετική, μόνο, με τον Δον Κιχώτη - δεν αφορά τον ίδιο. Βλέπουμε πώς ένα ζευγάρι σε μία πόλη που επισκέπτεται ο Δον με τον Σάντσο Πάντσα καταφέρνουν να έχουν χάπη έντ παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα τση νύφης.

Η μουσική, (από ζωντανή συμφωνική ορχήστρα παρακαλώ!!), ήταν πολύ ωραία, πολύ πολύ πολύ. Μερικά δε σημεία της ήταν μαγικά και παρασυρτικά όσο δεν πάει. Έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου να ακολουθεί την μελωδία παίζοντας με τα δάχτυλα των χεριών. Μπράβο στον συνθέτη και μπράβο και στον διευθυντή ορχήστρας και μπράβο και στους μουσικούς! κλαπ κλαπ εντατίκ.

Η χορογραφία μου άρεσε πολύ σε κάποια σημεία. Ήταν τυπικό κλασικό μπαλέτο: Οι χορευτές κάνανε διπλά τόλουπ, τετραπλά άξελ (ή τα χορευτικά αντίστοιχα τους τέλος πάντων), ωραίες μανιερισμούς και επιδείξεις δεξιοτεχνίας, ενθουσιαστικές ομαδικές συγχρονισμένες φιγούρες, κατανυκτικά σόλο και ντουέτα, φούρλες, τούμπες, σπαγκάτα και παν ντε σπάν... όλο το πακέτο, όλο! Δεν ήταν μόνο εντυπωσιακά όλα αυτά, ήταν και εξόχως διασκεδαστικά στο μάτι!

Τα κοστούμια ήταν χιλιάδες, χιλιάδες σου λέω. Και όλα ένα και ένα. Γαμώτη, θέλω τέτοια για να πηγαίνω γραφείο γαμώτο! γκρ γκρ γκρ. Και τα σκηνικά ήταν ωραία, δίναν το στίγμα της εποχής χωρίς να καπελώνουν το έργο.

Από τους χορευτές μου άρεσε πάρα πολύ ο Μαρμάρινα Κωλομέριοβιτς και ο Σιδερένια Μπουτόφσκι - όπως επίσης θαύμασα και τις ικανότητες της Απίστευτης Ευκινητόφσκαγιας. Μλκ τι κορμιά! Τι μούσκουλα! Τι καμπύλες!!! Κάποια στιγμή μου ήρθε να αρχίσω να πετάω κουπόνια σεξάκοι στην σκηνή και όποιον πάρει ο χάρος.

Οι θεατές ήταν περίεργο και ετερόκλητο κοινό! Πολύ γιαγιά με μαλλί αερόσακο, πολύ μεσήλικας κύριος που τον είχε σούρει η γυναίκα του (η γιαγιά που λέγαμε παραπάνω), πολύ φοιτηταριό σχολών χωρού, αρκετές αδερφές (αλλά ούτε μία όμορφη, τι έγινε ρε κοπελιές, γιατί ασχημαίνετε σιγά σιγά;), και λίγα ζευγαράκια.

Στην παράσταση πήγα με καταπληκτική παρέα - τρεις ήμασταν, ανάμεσά μας και μία φίλη που είχε γενέθλια και η οποία το καταχάρηκε διπλά διότι λόγω επαγγελματικών συνθηκών δεν έχει την ευκαιρία να δει συχνά πχιοτικά και ωραία πράγματα! Πόσο χάρηκα και εγώ μαζί της που χάρηκε δεν λέγεται. Εννοείται το εισιτήριο της, το μόνο που πληρώθηκε από τα 3, ήταν δώρο μικρό από μένα προς εκείνη! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ Α!

Μετά πήγαμε για φαγητό στο Αμπρεβουάρ στο Κολωνάκι. Άλλο έκρηξη πχιότητας εκεί, στομαχική αυτήν την φορά! Τι κεριά, τι κηροπήγια, τι λινή πετσέτα, τι σουπλά ασημένια κάτω από τα πάτια, τι "ο κύριος παρακαλώ;", τι "σας προτείνω να πιείτε το Αγιωργίτικο Ηγεμόν, ταιριάζει με το μενού που επιλέξατε", τι μας βοήθησαν να βάλουμε τα σακάκια μας φεύγοντας... Υπέροχα όλα!

Να σου πω κάτι; Όσο και να τα κυνικεύουμε όλα καμμιά φορά, η αλήθεια είναι ότι είναι πολύ ευεργετικό για ψυχή και σώμα να χαίρεσαι και να απολαμβάνεις πότε πότε μία ωραία παράσταση, μουσική και χορό, μία τέλεια ψαρόσουπα που ακολουθείται από ένα ζουμερό φιλέτο, καλή παρέα, ωραίο κόκκινο κρασί κ.λπ. κ.λπ. Ναι, η καλή ζωή πότε πότε μας κάνει κάπως καλλίτερους άθρωπες.

[Αν προλαβαίνεις να πας στην παράσταση (παίζεται και αύριο) κάνε τον κόπο. Πες ότι σε έστειλα εγώ.]

Σκατίγερας

Κατεβαίνω την Καλλιδρομίου με κατεύθυνση την Χαριλάου Τρικούπη για να πάρω ταξί.

Φοράω σακάκι και παντελόνι και όλα τα σέα και τα μέα λόγο που έχω ραντεβού, και καλά σημαντικό, μετά.

Ξαφνικά με πλησιάζει πλήθος από πιτσιφρίκια περίπου 16-17-18, κάτι μεταξύ ήμο και τρεντόφατσες... ένα από αυτά έρχεται κοντά με γελαστό ύφος και μου λέει...

"κύριε, μπορώ να σας πω;"

(κύριε; ΚΥΡΙΕ!!!;; ΚΥΡΑ ΝΑΗΤΛΗ ΚΑΙ ΛΙΒΑΝΙΑ!!!) "ναι!"

"πουλάμε κάτι ημερολόγια. Θέλουμε να μαζέψουμε λεφτά για να αγοράσουμε σπιντάκια και μπάφους και αλκοόλ - θα βοηθήσετε την τάξη μας να δημιουργήσει όμορφες αναμνήσεις του τρέζουρ δι γήαρζ του κόμ;".

Την ίδια στιγμή μου κουνάει στην μούρη ημερολόγιο με εξώφυλλο την Ακρόπολη και τίτλο κάτι σαν "γκέη λαμπραντόρ κουτάβια σε σημαντικά μνημεία πολιτισμού" δεν θυμάμαι ακριβώς.

κοιτάζω με αυστηρό κυριέ ύφος το πιτσιφρίκι... και του λέω...

"κοίτα με στα μάτια!!!"

(ξεροκαταπίνει, αλλάζει χρώμα και...) "μα...,μα... μάλιστα"

"...δεν πιστεύω να μου λες ψέματα!!! σίγουρα τα λεφτά είναι για να πάρετε νακρωτικά και αλκοόλ; σίγουρα; δεν πιστεύω να χρησιμοποιήσετε τα χρήματα για να πάτε καμία εκδρομή!!!!! πρόσεχε κακομοίρικο πιτσιφρίκι, μην υποψιαστώ ότι θέλετε να κάνετε εκδρομή..."

"όχι, όχι ορκιζόμαστε, φυλάμε σταυρό, σμουτς σμουτς, ναρκωτικά θα πάρουμε και αλκοόλ... ποτέ εκδρομή, ποτέ!!!! λυγμ"

συνεχίζω να κοιτάζω εξεταστικά το πιτσιφρίκι που έχει ζαρώσει από την σκατογεροσύνη μου. και τελικά πείθομαι. ας πάει και το παλιάμπελο.

βγάζω το χαρτονόμισμα από την τσέπη, δίνω το 10€, και περιμένω για τα ρέστα.

Το πιτσιφρίκι με κοιτάζει όλο γοητεία... εγώ περιμένω...

πεταρίζει βλέφαρο, εγώ περιμένω....

με κοιτάζει τσακίρικα, εγώ περιμένω....

μου κάνει ματάκια, εγώ περιμένω...

τελικά, βλέπει ότι δυστυχώς δεν με πείθει να του χαρίσω τα ρέστα... τα βγάζει αργά αργά από την τσέπη του και μου τα δίνει.

Τα τσεπώνω, το μικρό με κοιτάζει με μάτι λαμπραντόρ πληγωμένου και κάνει να φύγει...

"εεεεεεπ!" του λέω! "έλα εδώ!!!!!"

πλησιάζει κοιτώντας με ερωτηματικά μάτια

"το ημερολόγιο δεν μου έδωσες!!!!".

Τι πιτσιφρίκι γίνεται μωβ, τα μάτια του γίνονται δύο σχισμές μίσους... σκέφτεται ότι είμαι τσιγκούνης, αξιομίσητος, σιχαμένος, ητηση.

αλλά τι να κάνει, επιστρέφει στο σκατίγερα (έντερ μη) και του δίνει με απόλυτη απροθυμία το ημερολόγιο. γιες!!! έχω νέο ημερολόγιο 2009!

ένα παιδί 19 χρονών παίρνει δύο πιστόλια και αρχίζει να πυροβολεί δεξιά και αριστερά

και οι δημοσιογράφοι ζουλεύουν και λένε "μπα; γιατί να πυροβολεί μόνο αυτός; θα πυροβολήσω κι εγώ!!! ....εκατομμύρια κλισέ και ανοησίες δεξιά και αριστερά".

Και το τι άκουσαν τα δύσμοιρα τα αυτιά μου το πρωί που ερχόμουν με το ταξί δεν λέγεται.

"ο δράστης ήταν άνθρωπος πολύ χαμηλών τόνων" - σε αντίθεση με τους μη δράστες που είναι υψηλών τόνων και μετρίων τσιπούρων, όπως επίσης και με κάποιους δράστες που είναι πανύψηλων καλαμαριών.

"ο δράστης δεν είχε δώσει καμμία ένδειξη ότι θα κάνει αυτό που έκανε" - σε αντίθεση με τους δράστες άλλων εγκλημάτων που ενημερώνουν με συστημένες επιστολές τα θύματα τους πριν φλιπάρουν.

"ο δράστης δεν μιλούσε σε κανέναν, δεν είχε φίλους, ήταν απομονωμένος" - τζηηηη! μου κάνει φοβερή εντύπωση ότι ένας άνθρωπος που κατέληξε να φλιπάρει είχε προβλήματα κοινωνικοποίησης!

"ο δράστης ΟΜΑΓΚΟΟΟΟΟΝΤ είχε ψυχολογικά προβλήματα, αποκάλυψαν οι γονείς του" τζηηηηη ξανά μανά, αυτό και αν είναι εντυπωσιακό, άνθρωπος που πυροβόλησε άγνωστους και μετά αυτοπυροβολήθηκε είχε ψυχολογικά προβλήματα; όχι όχι όχι, ΨΕΜΑΤΑ ΨΕΜΑΤΑ ΨΕΜΑΤΑ δεν υπάρχει αυτό, δεν υπάρχειειειειειειειιειειειειιε ΟΧΙΙΙΙ.

Άλλη αηδία - η δήλωση του εκφωνητή στον σταθμό του Αντένα ότι "αυτά γίνονταν μόνο στην Αμερική μέχρι τώρα" - δήλωση που έγινε με επίκριση στην φωνή, ότι τάχα η Αμερική είναι κοινωνία σιχαμένη και αντιπχιοτική.... μα τι υποκρισία, δηλαδή έλεος, ό,τι κάνουμε είναι φτιαγμένο με βάση το Αμερικάνικο μοντέλο ή έχει σαν στόχο να γίνουμε σαν αυτό... αλλά κατά τα άλλα η Αμερική είναι χάλια....

και βέβαια, το αποκορύφωμα είναι η επόμενη δήλωση "ο δράστης είναι ομογενής από την Γεωργία" αζ ην "να, έτσι εξηγούνται όλα, ένα κανονικό Ελληνάκι δεν θα τα έκανε ποτέ αυτά, εμείς είμαστε πχιοτική κοινωνία, απλά το συγκεκριμένο άτομο είναι, ερμ ερμ ερμ βασικά ξένο".

μην το πολυκουράζουμε όμως:

Όποιος σπέρνει μαχαίρια, θερίζει μαχαιροβγάλτες. δεν θέλει πολύ μυαλό.

Εχτές έλεγα σε ένα φίλο μου ότι το πρώτο τσίκην μπέργκερ....

...που θα φάω μετά την νηστεία θα είναι μουσική στα αυτιά, τους γευστικούς κάλυκες και την μύτη μου. και σήμερα κιόλας μου έκλεψαν την ιδέα.
φέρτε πίσω την ιδέα μου ρεεεεεεε (και καθώς θα έρχεστε πιάστε κι ένα τσίκην μπέργκερ! χεχε)

Άκου τώρα να δεις τι έχω πάθει....

είναι τόσοι πολλοί γύρω μου αυτοί που έχουν άη(μαρή)φόν που δεν έχω καθόλου όρεξη να αποχτήσω ένα. τέλειο να εκτονώνεις τον "καταναλωτισμό" σου μέσω των άλλων; ναι! τέλειο! άλλος ξοδεύει και σπαταλά, άλλος εκτονώνεται, λολ

δες κι αυτό

πως συνάντησα την μητέρα σου

Αυτές τις μέρες είδα τον και τον τρίτο κύκλο του How I met your mother.

Mία αμερικάνικη σειρά είναι, τίποτα ιδιαίτερα πρωτότυτο, τίποτα ιδιαίτερα εμπνευσμένο, τίποτα που να μην έχουμε ξαναδεί.... αλλά μου αρέσει τόσο τόσο τόσο πολύ (ναι, μπορείς να αρχίσεις να φοράς το κράνος κατά του κάγκουρα! κάγκουρας αλέρτ)!

Η ιστορία είναι χιλιοπαιγμένη (βλέπουμε τις περιπέτειες ενός νεαρού άντρα να βρει την γυναίκα της ζωής του, ενώ ταυτόχρονα γινόμαστε και θεατές των αλλαγών στην ζωή τριών φίλων του...) αλλά ειδωμένη από μία πολύ ενδιαφέρουσα οπτική γωνία.

Το σήριαλ ξεκινά με τον πρωταγωνιστή μεσήλικα να διηγείται στα εφηβάκια παιδιά του το 2030 τι έγινε στην ζωή του όσο ήταν 25άρης, πριν και μέχρι να γνωρίσει την μητέρα τους - δηλαδή από το 2005 και μέχρι....

Η σειρά στην αμερική δεν σκίζει... όμως έχει μεγάλη δημοσιότητα, έχει βγάλει πολύ pop υλικό και όσο περνά ο καιρός πηγαίνει όλο και καλύτερα.

Είναι η σειρά με την οποία η Μπροίτνη έκανε την νεκρανάστασή της - θυμάσαι που κάποια στιγμή μάθαμε ότι θα έπαιζε σε μία αμερικάνικη σειρά; ε, αυτή είναι.

Τα επεισόδια με το κουρίτσι μας είναι σε αυτόν τον τον κύκλο που είδα τώρα... και ναι, δεν το συζητώ πόσο ΠΟΣΟ ΠΟΣΟ κακή ηθοποιός είναι, μιλάμε για απίστευτη φρίκη - και να σκεφτείς ότι πήρε καλές κριτικές για το πως "έπαιξε" (εντός 24245252585726562662829920404455899201010105563722662 τρις εισαγωγικών).

Είναι ωραία σειρά. Έχει χαρακτήρες που αν και από μόνοι τους δεν είναι συμπαθητικοί, ωστόσο έχουν καλή χημεία μεταξύ τους. Οι αντιθέσεις τους γίνονται χωράφι γόνιμο για απίστευτο χιούμορ που από όλα τα αμερικάνικα σήριολ που έχω δει είναι αυτό που συγγενεύει περισσότερο με το μυαλό μου (αναφορές στα 80ζ, αντιμετωπίζει το γκέη ως κάτι πολύ συνηθισμένο αλλά και που δεν χρειάζεται να είμαστε και τόσο πολίτικαλη κορέκτ, δεν μασάει με τα στερεότυπα των φύλλων κ.λπ. κ.λπ.). Έχει και πολύ αστείες ατάκες.

Επίσης μου αρέσει επιπλέον διότι είναι δημιούργημα πρώην κειμενογράφων σε διαφημιστική εταιρία (αχέμ) και έχει πρωταγωνιστή ένα από τα πιο σέξοι και υποτιμημένα γκομενάκια του Χόλυγουντ που απλά τον λατρέυω, είναι πολυτάλαντος και υπέροχος. Jason Segel:


Δες την, είναι κάτι σαν Σεξεδεσίρη συναντά το Φρέτζ συναντά το Αρέστηντ Ντιβέλοπμεντ συναντά ένα λίγο πιο καλογραμμένο Ρετιρέ...

(...εντάξει, η απόλυτη έλλειψη έμπνευσης για πχιοτικό ποστ, γαμημένη Ανάδρομη Αφροδίτη, έφτασα στο σημείο να κάνω ποστ για σήριαλ και να ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΩ ΚΑΙ καλά ρε μλκ).

Να γράψω εκατό φορές!

1. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


2. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


3. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


4. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


5. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


6. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


7. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


8. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


9. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


10. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


11. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


12. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


13. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


14. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


15. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


16. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


17. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


18. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


19. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


20. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


21. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


22. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


23. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


24. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


25. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


26. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


27. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


28. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


29. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


30. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


31. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


32. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


33. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


34. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


35. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


36. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


37. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


38. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


39. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


40. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


41. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


42. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


43. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


44. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


45. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


46. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


47. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


48. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


49. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


50. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


51. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


52. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


53. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


54. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


55. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


56. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


57. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


58. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


59. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


60. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


61. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


62. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


63. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


64. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


65. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


66. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


67. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


68. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


69. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


70. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


71. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


72. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


73. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


74. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


75. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


76. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


77. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


78. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


79. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


80. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


81. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


82. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


83. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


84. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


85. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


86. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


87. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


88. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


89. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


90. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


91. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


92. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


93. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


94. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


95. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


96. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


97. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


98. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


99. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.


100. Να μην ξαναπώ "έλα κοπελίτσα μου - πέρασε" σε συνάδελφο που μπήκε στο χώρο όπου πληκτρολογώ με σκυμμένο κεφάλι, πριν βεβαιωθώ ότι όντως είναι εκείνη που περιμένω και όχι ο ξυνός ηλικιωμένος προιστάμενος λογιστηρίου.

ετοιμοθανάτεια 2009 - ένα φεστιβάλ που λάτρεψε ο κόσμος και αποθέωσαν οι κριτικοί!

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ (παρακαλούμε προς δημοσίευση)

Με μεγάλη επιτυχία ολοκληρώθηκε το πρώτο 10ήμερο φεστιβάλ ΕΤΟΙΜΟΘΑΝΑΤΕΙΑ 2009.

Το Φεστιβάλ, που πραγματοποιήθηκε στις πλάτες του Πρόβατου (δήλωση πρωταγωνιστή: λυγμ), συνδύαζε μία σειρά από θεάματα επιπέδου: εμετό, τσιρλιό, πυρετό το Σαββατόβραδο, χλωμάδα, φλέματα, ροχάλες, κλανιές, μύξες, ασθενική εμφάνιση, ζοχάδα, κατάθλιψη, απελπισία, ανισόροπη συμπεριφορά, ζαλάδες, τάσεις και απόπειρες αυτοκτονίας κ.α.

Οι εκδηλώσεις του ΕΤΟΙΜΟΘΑΝΑΤΕΙΑ 2009 αποτελούνταν από 3 ιδιαίτερα σημαντικούς και ουσιαστικούς, αν θες, κύκλους έργων που συνδέονταν από μία κοινή πλατφόρμα αν και ήταν ανεξάρτητοι ο ένας από τον άλλο. Συγκεκριμένα...

Ο πρώτος κύκλος πραγματοποιήθηκε την παραμονή καθώς και την ημέρα της γιορτής του πρόβατου. Μία φρικτή ίωση, από αυτές τις μουχριτσέ που έρχονται αθόρυβα και σε χτυπάν αλύπητα και σου γαμάν τα πρέκια έκανε την επίθεση της. Αποτέλεσμα; Tο κακόμοιρο το προβατάκι (δήλωση προβατάκη: κλαψ) να πρέπει να καταβάλει υπερπροβατένια προσπάθεια για να μιλάει χαρωπά και ευγενικά στα δισεκατομμύρια γνωστών και φίλων που πήραν τηλέφωνο να ευχηθούν για την γιορτή του. Αυτό, ενώ στην πραγματικότητα ήθελε να μπει σε ένα σλήπηνμπάγκ, μετά να τυλιχτεί σε μία κουβέρτα, μετά να ρίξει από πάνω ένα παλτό, μετά από πάνω μία γούνα από νεογέννητα λαμπραντόρ και φωκάκια, μετά να χωθεί σε ένα μαγκάλι, και τέλος να πέσει να κοιμηθεί μπροστά σε ένα τζάκι στο οποίο να καίγεται το τελευταίο παρθένο δάσος του αμαζονίου (για μεγάλη φωτιά).

Ο δεύτερος και πιο γκλούμη κύκλος των ΕΤΟΙΜΟΘΑΝΑΤΕΙΩΝ 2009 έλαβε χώρα την Πέμπτη που μας πέρασε. Το (ηλίθιο) πρόβατο έφαγε χαλασμένα ρεβύθια το βράδυ της Τετάρτης με αποτέλεσμα να περάσει όλη την επόμενη μέρα αγκαλιά με μία λεκάνη, ξερνώντας και τραγουδώντας Καζαντζίδη τον κύκλο τραγουδιών "καταραμένη ξενιτιά, δαιμονισμένο μόναχο". Όλη τη μέρα ένας φρικτός πόνος, που ξεκινούσε από τα βαθη του είναι του και έμοιαζε σε κάτι ανάμεσα σε σκηνή από την ταινία Hellraiser και σκηνή από το φεστιβάλ "τα ζουζούνια στο ναυτικό", ξέσκιζε τα σωθικά του.

Ο τρίτος κύκλος, ήταν και ο πιο κωμικός και είχε τα περισσότερα ηχητικά και μυρωδικά εφέ. Ξεκίνησε αμέσως σχεδόν/κολλητά/μεσοτοιχία με τον δεύτερο. Δηλαδή: Το μαλακισμένο, το οποίο έφαγε ρεβύθια που υποψιαζόταν (γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ ασταδγιάλα) ότι είναι χαλασμένα διότι βαριόταν να παραγγείλει κάτι ΜΗ ΣΑΠΙΟ να φάει, μόλις συνήλθε από την δηλητηρίαση και τους εμετούς... έπαθε αυτήν την ίωση που κυκλοφορεί τελευταία με θέμα ΩΔΗ ΣΤΟ ΤΣΙΡΛΙΟ. Όπου: Από την Παρασκευή το βράδυ στις 9 και μέχρι το Σάββατο το πρωί στις 11 και ενώ η Ελλάδα γλεντούσε, σηκωνόταν κάθε μισή ώρα και έτρεχε στην τουαλέτα όπου λάμβανε χώρα μία ηχηρή έκρηξη υδαρούς κοπράνου (το κόπρανο, γενική του κοπράνου). Μερικά μόνο στατιστικά από το τρίτο κύκλο επιβεβαιώνουν την συνταρακτική επιτυχία του και πόσο αγαπήθηκε:
154 - αριθμός φορών που τραβήχτηκε το καζανάκι
11 - αριθμός σώβρακων που μπήκαν στα άπλυτα
6 - αριθμός ρολών χαρτιού υγείας που καταναλώθηκαν (όλα διπλά και έξτρα στρόγκ)
2 - αριθμός σωβράκων που δεν άξιζε καν να πλυθούν και πετάχτηκαν
Ινδία - όνομα χώρας που ζηλεύει και κλαίει γιατί η ετήσια παραγωγή της σε σκατό ξεπεράστηκε - σε μία μόνο βραδυά και από ένα απλό ελληνάκι της διπλανής πόρτας που απλά προπονήθηκε με αυταπάρνηση και ελάχιστα μέσα.

Η οργανωτική επιτροπή θα ήθελε να ευχαριστεί για την επιτυχία του Φεστιβάλ τους εξής αφανείς ήρωες: ιούς, βακτηρίδια, χαλασμένα ρεβύθια, την μαλακία του πρόβατου που τα έφαγε ενώ του μύριζαν ύποπτα και βέβαια κάτι φρικτές σακαφιορέτ αδελφουλίνες που μάτιασαν το προβατάκι (σχόλιο προβατάκι: σνιφ, σταξ δακρ εντατίκ, νομίζατε δεν σας είδα κάργιες πως κοιτάγατε;) τις προάλλες που πήγε στο ΚΖΑ (Κέντρο Ζηλιάρας Αδελφής) ΜάηΜπάα.

Ακόμα η επιτροπή θα ήθελε να ευχαριστήσει την ψυχωτική εμμονή του πρόβατου να μην παίρνει φάρμακα ακόμα και αν είναι με το ένα trendy camper στο μνήμα, την ρεαλιστική απόφαση του να πάει στην δουλειά την Παρασκευή το πρωί και τις συγκυρίες που έκαναν αυτή ειδικά την βδομάδα με τις τόσες αρρώστιες να είναι η πιο φορτωμένη από όσες έχει περάσει στην συγκεκριμένη δουλειά.

Τέλος η επιτροπή υπόσχεται το επόμενο φεστιβάλ να είναι ακόμα πιο πετυχημένο. Το βάρος της επιτυχίας του ΕΤΟΙΜΟΘΑΝΑΤΕΙΑ 2009 είναι μεγάλο στους ώμους της... και ακόμα μεγαλύτερη η ευθύνη!

(εντάξει μλκ, δεν έχω περάσει πιο γαμημένο, τραυματικό, λυγμ, σνιφ, κλαψ, σταξ δακρ εντατίκ, στεναχωρημένο και λυπημένο δεκαήμερο από το τελευταίο.... σούπερ σνιφ σου λέω - ελπίζω με αυτό το ποστ να το ξορκίσω και να φύγει για τα καλά! ΓΚΆΡΛΙΞ ΑΣΤΑΔΓΙΑΛΑ)