Tuesday, October 31, 2006

Παραβολή αυτοαναφορική

Μία μέρα ένας θλιμμένος άνθρωπος έσκυψε τόσο πολύ μέσα στον εαυτό του

που κατάφερε να ανακαλύψει εκεί, στα βάθη του, τον Θεό, την ευτυχία και το μυστικό της ζωής.

Αμέσως σήκωσε το κεφάλι του για να πει το νέο στους άλλους ανθρώπους,

αλλά δεν είδε κανέναν

και τίποτα

γύρω του.

...όσο καιρό ήταν χαμένος μέσα στον εαυτό του, ο κόσμος είχε χαθεί, η ιστορία είναι τελειώσει,
όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι είχαν πεθάνει...

και ότι ειχε απομείνει από αυτούς και τα επιτέυγματά τους είχε πεθάνει και αυτό και είχαν χαθεί όλα του τα ίχνη...

μαζί είχαν πεθάνει και όλα όσα θυμόντουσαν ότι κάποτε ο κόσμος και ο άνθρωπος υπήρξαν...

τόσο πολύ καιρό είχε περάσει αυτός ο θλιμμένος άνθρωπος μέσα στον εαυτό του χωρίς να το καταλάβει.

(ναι, καλό είναι να ψάχνεσαι και να σκέφτεσαι και να αναρωτιέσαι και να ενδοσκοπείς... αλλά μην ξεχνάς ποτέ εκτός από μέσα σου να κοιτάζεις και γύρω σου. Γιατί με την υπερβολική ενδοσκόπηση κινδυνεύεις - όχι, βέβαια, να τελειώσει ο κόσμος, αλλά οι άλλοι να βαρεθούν και να φύγουν...)

16 comments:

Aurelia Aurita said...

Πάντως ο άνθρωπος που περιγράφεις ακούγεται ή βαθιά καταθλιπτικός...ή βαθιά εγωκεντρικός..Και που σήκωσε το κεφάλι και είδε τον κόσμο,πάλι καλά!
:-)

Attalanti said...

Πολύ μου αρέσουν αυτές οι μικρές ιστορίες όλο νόημα... Πολύ! :)

provato said...

Έλα ρε aurelia, μην είσαι τόσο απόλυτη. Μπορεί να ήταν και άλλα πράγματα... καλλιτέχνης ή επιστήμονας ή πονεμένος ή φιλόδοξος... και για αυτό να έσκυψε έτσι στον εαυτό του... μπεεεεε!

καλησπέρα attalanti μου. φιλιά μπεεε! xxxxx

Sigmund_01 said...

Πάλι σωστά τα είπες!

provato said...

Μπεεεε sigmound!!! τι κάνεις ακόμα στο γραφείο ρεεεεεε;;;;;;


xxxxx

Κουλεσανσόν said...

Kαι εγώ εμεινα στο γραφείο αλλά όχι γιατί είχα δουλειά. Κάνω κόλπα στο δικό μου για να ζηλέψει.

Προβατούλι δε σου είπα αυτό το σανσόν που άκουσες σήμερα. Σου είπα για το Κοσμά και Δαμιανού που είχε προχτές. Αλλά το λατρεύω και το wild is the wind. Κόβω φλέβες.

Non Private Life said...

Sometimes I turn around and catch the smell of you and I cannot go on I cannot fucking go on without expressing this terrible so fucking awful physical aching fucking longing I have for you. And I cannot believe that I can feel this for you and you feel nothing. Do you feel nothing?
SHAME SHAME SHAME DROWN IN YOUR FUCKING SHAME
Fuck you. Fuck you. Fuck you for rejecting me by never being there, fuck you for making me feel shit about myself, fuck you for bleeding the fucking love and life out of me but most of all fuck you God for making me love a person who does not exist,
FUCK YOU FUCK YOU FUCK YOU.




And I want to play hide-and-seek and give you my clothes and tell you I like your shoes and sit on the steps while you take a bath and massage your neck and kiss your feet and hold your hand and go for a meal and not mind when you eat my food and meet you at Rudy’s and talk about the day and type up your letters and carry your boxes and laugh at your paranoia and give you tapes you don’t listen to and watch great films and watch terrible films and complain about the radio and take pictures of you when you’re sleeping and get up to fetch you coffee and bagels and Danish and go to Florent and drink coffee at midnight and have you steal my cigarettes and never be able to find a match and tell you about the tv programme I saw the night before and take you to the eye hospital and not laugh at your jokes and want you in the morning but let you sleep for a while and kiss your back and stroke your skin and tell you how much I love your hair your eyes your lips your neck your breasts your arse your and sit on the steps smoking till your neighbour comes home and sit on the steps smoking till you come home and worry when you’re late and be amazed when you’re early and give you sunflowers and go to your party and dance till I’m black and be sorry when I’m wrong and happy when you forgive me and look at your photos and wish I’d known you forever and hear your voice in my ear and feel your skin on my skin and get scared when you’re angry and your eye has gone red and the other eye blue and your hair to the left and your face oriental and tell you you’re gorgeous and hug you when you’re anxious and hold you when you’re hurt and want you when I smell you and offend you when I touch you and whimper when I’m next to you and whimper when I’m not and dribble on your breast and smother you in the night and get cold when you take the blanket and hot when you don’t and melt when you smile and dissolve when you laugh and not understand why you think I’m rejecting you when I’m not rejecting you and wonder how you could think I’d ever reject you and wonder who you are but accept you anyway and tell you about the tree angel enchanted forest boy who flew across the ocean because he loved you and write poems for you and wonder why you don’t believe me and have a feeling so deep I can’t find words for it and want to buy you a kitten I’d get jealous of because it would get more attention than me and keep you in bed when you have to go and cry like a baby when you finally do and get rid of the roaches and buy you presents you don’t want and take them away again and ask you to marry me and you say no again but keep on asking because though you think I don’t mean it I do always have from the first time I asked you and wander the city thinking it’s empty without you and want what you want and think I’m loosing myself but know I’m safe with you and tell you the worst of me and try to give you the best of me because you don’t deserve any less and answer your questions when I’d rather not and tell you the truth when I really don’t want to and try to be honest because I know you prefer it and think it’s all over but hang on in for just ten more minutes before you throw me out of your life and forget who I am and try to get closer to you because it’s beautiful learning to know you and well worth the effort and speak German to you badly and Hebrew to you worse and make love with you at three in the morning and somehow somehow somehow communicate some of the/overwhelming undying overpowering unconditional all-encompassing heart-enriching mind-expanding on-going never-ending love I have for you.

Η μικρή Ολλανδέζα said...

panagia moy comment!!!!!!!!

provato said...

Κουλεσανσόν άσε τα κόλπα στο αγόρι σου και κοίτα να χαίρεσαι όσο πιο πολλές ώρες γίνεται μαζί του γιατί θα σε μαλώσω!! μπεεεε γκργκργκρ!!!

Και φυσικά κατάλαβα ότι αναφερόσουν στο ΚΟσμά και Δαμιανού. Αναφερόταν το τραγούδι στο Link που μου είχες βάλει... Wild is the wind... δεν το ξέρω να σουπω την αλήθεια. Καλημπέεεεερα! :-)))

καλημπέεεεερα npl. Τι έπαθες αστέρι μου; Από που είναι αυτό το ποίημα; Αν είναι δικό σου.... χμχμχμχμ!!!μπεεεεε! ...Και τι εννοείς άραγε;

φιλί!

Μπεεεε μπεεε μπεεεε μικρή μου μπεεεεε! καλημπέρα!

asteroid said...

Ήθελα κι εγώ κάτι να πω, αλλά πρόλαβε εκείνος ο "φαταούλας" ο npl και τάπε όλα... Τάπε, δεν τάπε; Τόσα που έγραψε, δεν μπορεί, θα τάπε όλα!..
;-)

Anonymous said...

Λατρεμενη Σαρα Κεην ειναι Προβατακο,και το παρατιθεμενο αποσπασμα ειναι απο το
τελευταιο της εργο 4.48 Ψυχωση που ειχε ανεβασει η Πατερακη πριν 5 χρονια αν θυμαμαι καλα..

κοψε μου τη γλωσσα
ξεριζωσε μου τα μαλλια
κοψε μου τα χερια
αλλα ΑΣΕ ΜΟΥ την αγαπη μου
καλυτερα να εχανα τα παιδια μου
να μου ξεριζωναν τα δοντια
να μου ξεπατωναν τα ματια

παρα που εχασα την αγαπη μου..

[να μνημονευσω κι εγω λιγο,ε?.Λατρευω αφου!]

Non Private Life said...

Sarah Kane είναι προβατάκο, μια αγαπημένη φίλη που χάθηκε στο Λονδίνο το 1999 και σήμερα το βράδυ μου θύμησε μια βόλτα στον Τάμεση. Ζωές κι άνθρωποι που λείπουν. Και είναι απόσπασμα το πρώτο από το έργο όπως είπε κι ο Λολιτάκος 4.48 Psycosis και το δεύτερο από το έργο Crave.

asteroid said...

Τέτοια αφιέρωση πια, τι να πω... όλα τα καλά σε ένα η Sarah Kane. Βοήθειά σου, προβατάκι!

provato said...

aster-oid, εντελώς "βοήθειά μου"!!!! πρέπει να σου πω ότι δεν έχω πολύ γνώση της καλλιτεχνικής δημιουργίας της Sarah , αλλά μάλλον δεν είναι το στυλ μου. Γενικά δεν πολυμασάω με την παραμύθα του καταραμένου καλλιτέχνη. Άμα είσαι μάγκας αλλού φαίνεται... αλλά, τι ξέρω κι εγώ ο μικρός... (πάντως νομίζω ότι συμφωνούμε σε αυτό, δεν είναι;)


σε ευχαριστώ πολύ Lolitako για την ενημέρωση, είσαι μεγάλος αγάπιος.

npl σε ευχαριστώ πολύ για την αφιέρωση. να σου πω... όταν λες αγαπημένη φίλη, εννοείς ότι την ήξερες; ουάου!!! εντυπωσιάζομαι!!! μπεεεε μπεεε μπεεε xxxxx

Non Private Life said...
This comment has been removed by a blog administrator.
Non Private Life said...

Ναι Προβατάκο είχα προλάβει να γνωρίσω τη Sarah Kane στο Λονδίνο. Ήταν μια εποχή που έκανε πολύ παρέα με Έλληνες λόγω της στενής φιλικής σχέσης που είχε με ένα αγόρι από την Αθήνα που την ακολούθησε μερικούς μήνες μετά το θάνατό της στο ίδιο μονοπάτι αποχώρησης από τη ζωή αφήνοντας ένα σημείωνα ότι πήγαινε "να συναντήσει τη Sarah στα δάση". Η Sarah ήταν πολύ γοητευμένη από την ποίηση του Καρυωτάκη ( ο Έλληνας λόγω Joy Division μετέφραζε συχνά στη Sarah την ποίηση το Καρυωτάκη), μάλιστα είχε παρακολουθήσει με ενδιαφέρον στην Αθήνα εκείνη την ωραία παράσταση του Κωνσταντίου Βήτα με την Όλια Λαζαρίδου για τη σχέση Καρυωτάκη- Πολυδούρη.

Υποθέτω η Ευρωπαϊκή Δραματουργία της έχει δώσει την ανάλογη θέση που της αξίζει αν και πολλοί ακόμα τη θεωρούν υπερεκτιμημένη καλλιτέχνιδα. Η Sarah ήταν ένα πολύ καλό παιδί, πολύ διαβασμένη, άκουγε πάρα πολύ μουσική, είχε πολλούς φίλους κι ήταν πολύ μα πολύ άτυχη στην προσωπική της ζωή η οποία τροφοδοτούσε με ζωή την ίδια και το έργο της...
Καταραμένη ερωτική ζωή με καταραμένους ερωτικούς συντρόφους κι έναν έρωτα που τελικά της τύλιξε τα κορδόνια των αθλητικών της παπουτσιών γύρω από το λαιμό...
Με πολύ μεγάλο μέρος ευθύνης στην αποστροφή τελικά της ζωής να έχουν οι κριτικοί θεάτρου της Λονδρέζικης κυρίως σκηνής. Η υποκρισία της κριτικής σκέψης συνοψίστηκε σε έναν κριτικό Θεάτρου, τον Jack Tinker, (όνομα που έδωσε σε ήρωα του έργου της Cleansed) ο οποίος την κατηγόρησε ότι ασελγεί πάνω στην αγγλική θεσμοθετημένη εδώ κι αιώνες γλώσσα, την κατηγόρησε επί ομοφυλοφιλία και λίγους μήνες μετά το Θάνατο της Sarah, πέθανε χτυπημένος βάναυσα από τη μάστιγα του αίωνα, γράφοντας και ομολογώντας πως η Sarah Κane, είναι εκείνη η γραφή που δίπλα στους Beckett και Pinter ανανέωσε το Σύγχρονο Ευρωπαϊκό Θέατρο.