Wednesday, August 01, 2007

*Μπουρ*δοκίμιο περί πολλών μικρών αβεβαιοτήτων, και μίας μεγάλης σιγουρίας

Στα γκομενικά:

Υπάρχουν μέρες μαύρες, σκοτεινές. Μέρες που είσαι ανήσυχος. "Με αγαπάει;" αναρωτιέσαι! "Έχω κάποια σημασία για εκείνον;". "Είναι πραγματικά ερωτευμένος ή είναι μαζί μου επειδή δεν έχει κάτι καλύτερο;". Υπάρχουν άλλες μέρες που αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου: "Τον αγαπώ;" απορείς. "Θα μου λείψει άμα μου λείψει; ή μήπως είμαι μαζί του μόνο και μόνο επειδή, ας πούμε, φοβούμαι την μοναξιά;". ..υπάρχουν μέρες δύσκολες, απογοητευτικές, που χρειάζεται να προσπαθήσεις να μην σε φάει το τέρας της ανασφάλειας, να μην είσαι επιθετικός με την αγάπη σου, να σηκώσεις το τηλέφωνο, να πεις το "σ' αγαπάω, μου λείπεις, έλα..."

Στη δουλειά:

Υπάρχουν μέρες βαρετές, κουραστικές και κουρασμένες. Που πρέπει να πιέσεις διπλά τον εαυτό σου για να αποδώσει, που χρειάζεται να κάνεις μεγάλη εκλογίκευση για να θυμηθείς γιατί αγαπάς αυτό που κάνεις, που απορείς πως βρέθηκες μπλεγμένος με αυτούς του άγνωστους να περνάς την μισή, και περισσότερη, μέρα μαζί τους.

Στο κολυμβητήριο:

Υπάρχουν μέρες που σκυλοβαριέσαι να το βγάλεις το πρόγραμμα. Που σέρνεσαι μέσα στην διαδρομή, που αισθάνεσαι ότι κολυμπάς εντελώς λάθος, που πηγαίνεις αργά και χωρίς τεχνική.

Στα με τους φίλους:

Υπάρχουν μέρες που γίνονται μαλακίες φοβερές. Πολλές μέρες! Που γίνονται πράγματα που καθόλου δεν σου αρέσουν, που θυμώνεις με συμπεριφορές, που πληγώνεσαι με μία κουβέντα, που αναρωτιέσαι τι κοινό έχεις με αυτόν τον άνθρωπο που μιλάς στο τηλέφωνο και "τι σου λέει";

Τελικά, πολλές είναι οι μέρες στην ζωή μας που όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα που την απαρτίζουν, ο γκόμενος, ο φίλος, η εργασία, τα χόμπυ, η οικογένεια, φυσικά ο εαυτός μας ο ίδιος, μοιάζουν πουκάμισα αδειανά. Πηγή προβλημάτων περισσότερο παρά χαράς.

Και αμφιβάλλεις πολύ. Και γεμίζεις αβεβαιότητα. Μία μεγάλη σοβαρή αβεβαιότητα, φτιαγμένη από πολλές μικρές καθημερινές ανασφάλειες και ανησυχίες που είναι κομμάτι της καθημερινότητας όλων μας, μηδενός εξαιρουμένου, όσο ισοροπημένος και κατασταλαγμένος και αν είσαι.

Γκλούμη εικόνα ε;

και όμως τελικά δεν είναι. Γιατί εκτός από αυτές τις μαύρες, τις σκοτεινές υπάρχουν και οι άλλες, οι φωτεινές, αυτές που σε γεμίζουν χαρά και ευτυχία και δικαίωση. Και έτσι τελικά το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να αφήσεις τις μαύρες μέρες να περάσουν.

Όμως υπάρχει και κάτι άλλο που σε βοηθά να περάσεις μέσα από τις σκοτεινές μέρες. Μία μεγάλη, σούπερ ηρωίδα, πανέμορφη, με ωραίο στήθος, ξανθιά μακριά μαλλιά και γαλανά μάτια. Μία μεγάλη ηρωίδα που κάνει τις μικρές αβεβαιότητες με τα κρεμμυδάκια.

Ποια είναι αυτή; και που; βρίσκεται μέσα σου.

και δεν είναι τίποτε άλλο από την επιμονή σου να κάνεις, με τον καλύτερο τρόπο που μπορείς κάθε στιγμή, να συνεχίσεις να κάνεις, με τον καλύτερο τρόπο που μπορείς κάθε στιγμή, όλα αυτά που αποτελούν την ζωή σου. Αυτά που πολύ συχνά σου φαίνονται λίγα και μικρά και μαύρα, αλλά στην τελική είναι και η ουσία της καθημερινότητας σου.

10 comments:

Cookie Basher said...

Η εσωτερική μου ηρωίδα (πόσο γκέι ακούστηκε αυτό;) ψιλοβαριέται και αντί να βγει και να τα ισοπεδώσει όλα κάθεται και τσιλιμπουρδίζει πέρα δώθε.
Βγαίνει δειλά που και που.
Αλλά κυρίως βαριέται.
Οπότε έχω μάθει κι εγώ να τ'αφήνω να περνούν, γιατί πάντα περνούν.
:)

provato said...

καλό μήνα αγαπημένο μου τέρας! μπεεεεε! xxx

Ιφιμέδεια said...

Πόδο δίκιο έχεις φιλοσοφημένο πρόβατο.
Εκεί είμαι και κηνυγάω την σούπερ ηρωίδα μου να μην το βάλει κάτω και πάει στο γηροκομείο με τον Γοργόνο και το Αγόρι Πεταλίδα
(http://www.spongebobfc.gr/bios2.html)

Ιφιμέδεια said...

επίσης κυνηγάω την ορθογραφία του "κυνηγάω".
Whatever.

love u

AYTOS AYTOS KAI TA MYSTHRIA said...

Αγαπημένο μου προβατάκι, τι σε βασανίζει? Τόσο χάλια ήταν η χθεσινή βραδυά. Σ'αγαπάμε βρε κουτό παιδί.Πάντως έχεις απόλυτο δίκιο. Απλά καμμιά φορά όταν δεν μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα, ή να τα αποφύγουμε, καθόμαστε και το απολαμβάνουμε. Με πολλά μπεεεεεεεεεεεεεεεφιλιά

provato said...

cookie αγαπημένε και μένα η ηρωίδα μου, (που παρεμπιπτόντως είναι πολύ πιο όμορφη από την δική σου, τσεκαρισμένο) δεν βγαίνει και τόσο συχνά! μπεεε

ιφιμέδεια είσαι παλαβή αδε΄λφή sparated at birth. Μπεεεε μωρό μου!

aytos2 kai ta mysthria ήταν όντως δύσκολη η χτεσινή μέρα αλλά και η νύχτα. Αλλά δόξα τω Θεώ υπάρχουν οι αγάπιοι και οι φίλοι σαν εσένα και βγαίνουμε από το τούνελ. Μπεεεεφιλιά 2 u 2! :-))

Apsoy said...

Καλό μήνα προβατάκο!!! :))))

Κάπου εδώ, βάζω το γυαλί (το χαρωπό όμως, όχι των δακρύων), βγαίνω στο Σύνταγμα, και χορεύοντας χασαποσέρβικο αφιερώνω στους περαστικούς με ναζιάρικη φωνή (είναι η φωνή της ηρωίδας μου) το ακόλουθο άσμα:
"Κάντε επιμονή, κι ο ουρανός θα γίνει πιό γαλανοοοοοοοοοός, κάντε επιμονή μια λε(ι)μονιά ανθίζει στη γειτονιάα (λαλαλαλαααα,λαλαλαλααα)"

Όλοι μαζί...
"Επιμονήηηηηη, επιμονήηηηηηη...

ο δείμος του πολίτη said...

Χωρίς να διαφωνώ με όσα λες, απλά λίγο να σου παρουσιάσω χειρότερες καταστάσεις όπως ασθένειες, φτώχεια κτλ. Μπορείς να τα βελτιώσεις τα πράγματα, μπορείς να τα δεις με καλύτερο μάτι. Αφού είσαι τόσο αισιόδοξος και τρελιάρης, γιατί σήμερα τα βλέπεις τόσο μαύρα; Γιατί μένεις στην αρνητική εικόνα;

Anonymous said...

Αχ, ζουζουνάκι είμαι η σούπερ ηρωίδα σου;
Δεν ήξερα ότι σου κάνω τόσο καλό!! (χιχι)

Σούπερ-Μωράκη

ΥΓ: Πάλι τη γ... τη συζήτηση

ethan said...

ωραίο positivity boost το κείμενο σου, το χρειαζόμουν σήμερα