Friday, January 27, 2012

Νύχτες τρόμου

Ζούσα σε ένα σπίτι δίπατο, αν και μικρό. Στην Γλυφάδα ήταν, η οποία βρισκόταν κάτω από την Αμερικάνικη επιρροή. Λόγω της βάσης του Ελληνικού που τότε βρισκόταν στην τελευταία φάση της στην χώρα, στην περιοχή έβλεπες διάφορες καινοτομίες που δεν ήταν συχνές στην υπόλοιπη Αθήνα. Μία από αυτές ήταν και τα σπίτια "μαιζονέτες", τα διόροφα δηλαδή, όμως κατά τα άλλα τυπικά Ελληνικά, διαμερίσματα. Όχι, στην περίπτωσή μας το δίπατο δεν σήμαινε ευρύχωρο.

Η σκάλα που ένωνε τα δύο πατώματα (το ισόγειο και το πρώτο) ήταν από πολύ χοντρά ξύλινα σκαλοπάτια, χρώματος μελί. Πρέπει να ήταν καμιά δωδεκαριά με δεκαπέντε και όσο προσεκτικά και να τα ανεβοκατέβαινες έκαναν πολύ θόρυβο: έτριζαν, έσκουζαν, κοπανιόντουσαν.

Oι πιο εφιαλτικές στιγμές της παιδικής μου ηλικίας ήταν να είμαι μόνος στο σπίτι, ξαπλωμένος στο κρεβάτι του δωματίου που μοιραζόμουν με την αδελφή μου (η οποία έλειπε έως αργά το βράδυ από το σπίτι, είχε αρχίσει να κάνει τις αλητείες και τις βόλτες της εφηβείας της) παγωμένος, αφανισμένος σχεδόν από την φρίκη.

Γιατί ήμουν απολύτως σίγουρος ότι όσο εγώ ήμουν φρικιασμένος και ανίκανος να κουνηθώ ή έστω να σκεφτώ, το πιο επικίνδυνο πλάσμα στον κόσμο ανέβαινε τα χοντρά, σαματαδόρικα ξύλινα σκαλοπάτια για να έρθει να... μου πιει το αίμα. Και αν δεν ακουγόταν ο θόρυβος από τα βαριά, αφανιστικά βήματα του, ήταν διότι το πλάσμα αυτό είχε όχι μόνο την ικανότητα να περπατά χωρίς θόρυβο, αλλά να σκαρφαλώνει σε τοίχους, να περνά μέσα από χαραμάδες παραθύρων και γρίλιες παντζουριών και να βρίσκεται από το ένα σημείο στο άλλο, εκατοντάδες μέτρα μακρυά, σε χρόνο όσο χρειαζόμασταν οι απλοί και θνητοί για να ανοιγοκλείσουμε τα βλέφαρά μας.

Ποιος έφταιγε για όλα αυτά; Αυτός εδώ ο κύριος:
o Bram Stoker, συγγραφέας του ανεπανάληπτης ισχύος βιβλίου που μόλις είχα διαβάσει του Δράκουλα. Έχει χαρακτηριστεί το πιο διάσημο βιβλίο τρόμου όλων των εποχών, το πιο πολυδιαβασμένο. Η επίδρασή του πάνω μου ήταν καταλυτική... τι εφιάλτες μου λες... εδώ σου λέω είχα την απόλυτη βεβαιότητα στο ξύπνιο μου ότι ο Βλαντ, ο αιμοσταγής ήρωάς του, ήταν στο δίπλα δωμάτιο, στο από πάνω ή στο από κάτω κρεβάτι, ανάλογα με το σε ποιο από τα δύο της κουκέτας ήμουν ξαπλωμένος την ώρα της κρίσης ή ότι ξεκουραζόταν σαδιστικά στον κάτω όροφο πριν αρχίσει να ανεβαίνει, αργά, αθόρυβα, βασανιστικά, τα ξύλινα σκαλοπάτια για να έλθει να με αποτελειώσει.

Ναι, το βιβλίο με είχε τρομάξει τόσο πολύ όσο το είχα απολαύσει. Πιθανώς, θα έλεγε μία καλή ψυχοθεραπεύτρια που έχω υπόψη μου, το απόλαυσα τόσο πολύ ΑΚΡΙΒΩΣ επειδή με είχε τρομάξει. Πάντως, πέρασα ένα υπολογίσιμο διάστημα της πρώτης εφηβeίας μου υπό καθεστώς μεγάλης φρίκης. Όταν έπεφτε το βράδυ ο τρόμος άρχιζε να με περιτριγυρίζει... και όταν έφταναν τα μεσάνυχτα η κυριαρχία του πάνω μου ήταν απόλυτη.

Τώρα για να πω και την ασπρόμαυρη και βουβή μου αλήθεια, ένας ακόμα λόγος είχε συντελέσει στην άνευ όρων και εκλογίκευσης παράδοσή μου στον τρόμο. Αυτός:
Κάποιο βράδυ, το ίδιο εκείνο διάστημα που είχα διαβάσει και το βιβλίο, είχα δει στην Κινηματογραφική Λέσχη της ΕΡΤ (πως άραγε λεγόταν τότε; ΕΡΤ; ΕΡΤ1; ...ομολογώ δεν θυμάμαι) τον Νοσφεράτου του Φρίντριχ Μουρνάου, με εισαγωγή Μπακογιανόπουλου φυσικά. Η ταινία ήταν η πρώτη και μακράν, μέχρι και σήμερα, καλλίτερη (με την κακή έννοια - το οξύμωρο των ταινιών τρόμου) μεταφορά στην οθόνη του βιβλίου και απλώς σου παγώνει το αίμα. Κύλησε ο τέντζερης δηλαδή και βρήκε το καπάκι - ένα σούπερ τρομακτικό βιβλίο κάνει ζευγάρι με μία εξαιρετικά φρικιαστική ταινία και χορεύουν στις αίθουσες του μυαλού ενός μοναχικού, ενοχικού, ομοφυλόφιλου παιδιού. Αν μπορείς να σκεφτείς καλλίτερη συνταγή για δράμα, θα σου βγάλω το καπέλο.

Την ξεπέρασα την φρίκη, με την βοήθεια της αδελφής μου. Της μίλησα για την βάσανό μου και με μια καλή εκλογικευτική συζήτηση μου έδωσε διέξοδο και τελικά ανακούφιση. Το βιβλίο του Stoker ξαναέπαιξε το ρόλο του στην προσωπική μου ιστορία. Ήταν το πρώτο βιβλίο που διάβασα στα Αγγλικά, την χρονιά πριν πάρω το Άριστα στο First Certificate. Ήταν το βιβλίο που χάριζα για πολλά χρόνια σε ανθρώπους που συμπαθούσα πραγματικά (άντε καλά, που γούσταρα κιόλας). Επίσης, καθοδήγησε και το πως πέρασα τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο ενός επαγγελματικού ταξιδιού στην Ρουμανία, τώρα πριν από μερικά χρόνια (μην ρωτάς....). Αλλά τίποτε δεν ξεπερνά τις ένταση όλων αυτών των τρομακτικών εβδομάδων που μου χάρισε στα 13-14 μου. Ακόμα και τώρα, γράφω για αυτό και μπαίνω αντανακλαστικά σε κατάσταση συναγερμού (άραγε κρύβεται ο Βλαντ στο μέσα δωμάτιο; έχω να μπω σε αυτό από χθες...).

Δεν μπορούσα να μην θυμηθώ ότι φέτος είναι 100 χρόνια από τον θάνατο του Bram. Πέθανε (παντρεμένος με την πρώτη γυναίκα του Oscar Wilde - άλλη ιστορία κρυμμένη εκεί) τον Απρίλιο του 1912.

14 comments:

Hfaistiwnas said...

Τέτοια χαρίζεις σε φίλους; Που να τους συμπαθούσες κιόλας!!!! χαχαχαχα!
Άσε έκανα καιρό να ξεπεράσω τους δικούς μου φόβους!!!

δύτης των νιπτήρων said...

Την ταινία του Μουρνάου την είχα δει χωρίς ήχο, χωρίς υπότιτλους σε μια φοιτητική κινηματογραφική λέσχη και πάλι ήταν όπως τη λες.

Υπογραφή: Βλαντ. Είμαι πίσω σου.

tremens said...

Βλαντ ο Αιμοσταγής, Βλαντ ο ανασκολοπιστής, Βλαντ ο βρικόλακας. Πόσοι εφιάλτες Θεέ μου, αλλά και μαγεία για το μυστήριο που μας προσέφερε ο Πρίγκηπας του Σκότους

Anonymous said...

Ox!!!! pion endiaferoun ayta !!!!!!!kapios prepi na elenxi ayta pou grafis pin ta vgalis. Edo den eine to imerologio tis maninas kai tis katerinas ( asprisan ta dika sou malia kai tora thes na ma rixis ta dika mas) Pali xrisimopiis lathos tin texnologia !!!

Ερμής said...

Κάτι τέτοιο έπαθα εγώ όταν πρωτοδιάβασα το Σάλεμς Λοτ του Κινγκ. Ανάθεμα κι αν κοιμήθηκα εκείνη τη βδομάδα! Μέχρι και σταυρουδάκι φόρεσα!

kstinion said...

τι σύμπτωσις!κι εγώ το πρώτο βιβλίο που διάβασα στα αγγλικά ήταν του μπραμ! σε νιώθω πραγματικα.έχει καιρο πλάκα πλάκα να διαβάσω ενα τέτοιο βιβλίο...τώρα που το σηκώνει και ο καιρός ότι πρέπει...

ΠΑ. ΝΙΚΟΣ said...

Πες μου ποιος «φυσιολογικός» έφηβος, της εποχής μας διάβαζε Πηνελόπη Δέλτα ή Καζαντζάκη. Κανένας! Και εγώ σε αυτή την ηλικία Μαρκήσιο ντε Σαντ διάβαζα.

fieryfairy said...

Εγώ έφηβη είχα τρομάξει με τη μίνι τηλεταινία του Κινγκ 'Αυτό', εκείνο με το κλόουν. Και αργότερα πάλι με βιβλία του Κινγκ. Έχει μια κρυφή απόλαυση όντως ένας τέτοιος φόβος/τρόμος...μπρρρ..... :)

Και τι καταλάβαμε τώρα που μεγαλώσαμε και δε σκιαζόμαστε;

Anonymous said...

κινηματογραφική λέσχη, τί λες τώρα. τετάρτες βράδυ ήταν νομίζω. με έβαζαν οι δικοί μου για ύπνο κι εγώ σηκωνόμουν μετά και κρυβόμουν πίσω από την πόρτα τους και ξεροστάλιαζα να βλέπω ταινίες χιχιχ βασβοε

katevaseta said...

ΑΝΟΊΞΑΜΕ ΚΑΙ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΈΝΟΥΜΕ .ΑΝ ΘΈΛΕΤΕ ΚΑΝΤΕ ΜΙΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ
ΓΙΑ ΜΑΣ Η ΒΑΛΤΕ ΜΑΣ ΣΤΑ ΦΙΛΙΚΑ ΣΑΣ ΙΣΤΟΛΟΓΊΑ.
ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΓΙΑΤΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΕΒΑΣΕΙ .

http://katevaseta.blogspot.com/

Δοκιμάστε το!
Μοιραστείτε το νέο blog με τους φίλους σας!
Διαδώστε το και δώστε μας δύναμη να συνεχίσουμε !!!

Lina said...

γι αυτό όποτε πάω να σε δαγκώσω τσιρίζεις;

Jimmy Rose said...

ελπίζω στη Ρουμανία να πρόλαβες να επισκεφτείς το κάστρο του Δράκουλα... δύο πράγματα μου έχουν μείνει: το κρεβάτι του (πολύ μικρό, σχεδόν παιδικό) και μία σκάλα που οδηγεί στο υπόγειο τόσο στενή και απότομη που και να μην είσαι κλειστοφοβικός, γίνεσαι (αν και εσύ λόγω ύψους δεν θα χώραγες να κατέβεις).

Maria-Electra said...

oxi thn 1h gynaika tou wilde.. kapoia prwhn tou, gnwsth kallonh ths epoxhs

Anonymous said...

1. 2. Freddy's coming for you.
3. 4. Better lock your door.
5. 6. Grab your crucifix.
7. 8. Gonna stay up late.
9. 10. Freddy's back again.