Το αίμα του πολιτισμού

...είχα κάποτε διαβάσει κάτι που πολύ με είχε εντυπωσιάσει - ότι οι άνθρωποι με τα ποντίκια μοιράζονται ένα απίστευτα υψηλό ποσοστό όμοιου γενετικού υλικού, κάτι του τύπου 99,8%.

"Καλά" αναρωτήθηκα "πως σταδγιάλα με τόσο μεγάλες ομοιότητες είμαστε τόσο διαφορετικές οντότητες εμείς και τα ποντίκια;".

Την απορία μου την έλυσε το άρθρο λίγο παρακάτω... δύο είναι οι βασικοί λόγοι που οργανισμοί με σχεδόν ταυτόσημο γενετικό υλικό είναι τόσο διαφορετικοί.

Ο ένας είναι ότι ακόμα και μία διαφορά της τάξης του 000000,0000002% θεωρείται ΠΕ ΛΩ ΡΙΑ για τα δεδομένα των γονιδίων...

και ο δεύτερος και σημαντικότερος, κατά το άρθρο, είναι ότι στους πιο πολύπλοκους και εξελιγμένους οργανισμούς την διαφορά την κάνει η φοβερή "ένταση" που υπάρχει ανάμεσα στο γονίδια.

Για να το πω απλά, τα γονίδια ενός πιθήκου δεν έχουν μεταξύ τους καμία απολύτως διαδραστικότητα, δεν έχουν πάρε - δώσε. Κάθονται εκεί ακίνητα και λιάζονται.

Αντίθετα, στον οργανισμό του ανθρώπου γίνεται της τρελής. Οι εντάσεις, οι συγκρούσεις, τα μαλλιοτραβήγματα ανάμεσα στοα γονίδια και τα κύτταρα μας είναι όχι απλά συνηθισμένα, αλλά ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ για την εξέλιξή μας. Και ευθύνονται σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό για το πόσο μακρυά έχουμε φτάσει...

...γιατί στα έγραψα όλα αυτά; αι ήδη σκέφτεσαι να κατεβάσεις gay σκληρό Porno για να ξεβαρεθείς;

Με στεναχώρησε πάρα πάρα πάρα πολύ η νέα σφαγή στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο Πανεπιστήμιο στην Virginia. "Κλαίω"...

...αλλά, όμως, από την άλλη, δεν θα φέρω την καταστροφή. Δεν συμμερίζομαι τις απόψεις που μιλάνε για τα "ύστερα του κόσμου" και την απόλυτη διάλυση και μούμπλε μούμπλε και κλαψ λύγμ και σόμπ σόμπ μούμπλε μούμπλε.

επίσης, δεν μπορώ να πω ότι εκπλήσσομαι και σοκάρομαι.

Αγαπώ την Αμερική. Πιστεύω ότι είναι ικανή για το χειρότερο αλλά και για το καλύτερο. Νομίζω ότι από κει θα έρθει αυτό που θα μας σώσει. (όπως, βέβαια, από εκεί έρχονται και πολλά από αυτά που μας καίνε...).

Το πιστεύω αυτό όχι διότι η Αμερική είναι καμία ιδιαίτερη χώρα, ξεχωριστή, αλλά ακριβώς επειδή ΔΕΝ είναι ξεχωριστή.

Τι εννοώ: Η Αμερική ούσα το mixer λαών, πολιτισμών, διαφορετικής νοοτροπίας, διαφορετικών Modus Operandi που είναι θα γεννήσει το νεό, το βελτιώμένο, το επόμενο, το εξελιγμένο είδος άνθρωπου.

...αλλά δυστυχώς ακριβώς επειδή σε ένα περιορισμένο χώρο και χρόνο συνυπάρχουν, ανταγωνίζονται, συνεργάζονται, ερωτεύονται, χωρίζουν, ζουν άνθρωποι τόσο διαφορετικοί και με τόσο διαφορετική προέλευση, δημιουργούνται και συγκρούσεις μεταξύ τους - συγκρούσεις δυνατές, εντάσεις δραματικές...

... που καμία φορά καταλήγουν σε γεγονότα σαν το χθεσινό που πολύ με στεναχώρησε.

Αυτό που έφερε την Αμερική στην παγόσμια ηγεμονία σε πολιτιστικό επίπεδο, οι συγκρούσεις και οι εντάσεις, είναι και αυτό που την τραυματίζει βαθύτατα...

άραγε θα την σκοτώσει; σαφώς υπάρχει κίνδυνος...

αλλά τελικά πιστεύω πως όχι - όπως δεν πιστεύω ότι και οι συγκρούσεις ανάμεσα στα γονίδιά μας, που μας προχώρησαν τόσο πολύ, μας απειλούν.

Ναι, η αλήθεια είναι ότι μας τραυματίζουν - μας προκαλούν καρκίνους, και δυσλειτουργίες και διάφορα άλλα δυσοίωνα... αλλά στο τέλος η ζωή νικάει

...όχι χωρίς απώλειες. όχι χωρίς θύματα. αλλά νικάει.

"Θέλω... αλλά δεν έχω διάθεση..."

τι τυχερός ο άνθρωπος που δεν βρίσκεται (...συχνά...) αντιμέτωπος με αυτό το δίλλημα!

...είναι πολύ κουραστικό. πάρα πολύ.

Φτάνει πια με τα αυτοκαταστροφικά δράματα

βρήκα στο blog του Κουκουζέλη μία παραπομπή σε ένα post του Μάνου Αντώναρου όπου μία γυναίκα γράφει για την εμπειρία της από ένα βιασμό...

...φρικτή εμπειρία...


αλλά ας μου επιτραπεί να εκφράσω την άποψη ότι η αντιμετώπιση που βλέπω από την βιασμένη γυναίκα σε αυτό που της συνέβη με θυμώνει.

Δεν θα πω πολλά. Αλλά τα πράγματα είναι κατά την γνώμη μου απλά:

Όταν σου συμβαίνουν τραγικά πράγματα σε αυτή τη ζωή (και ξέρεις, σε ΟΛΟΥΣ, ΜΑ ΟΛΟΥΣ, συμβαίνουν φρικτά πράγματα...) κοιτάζεις να δεις πως θα τα ξεπεράσεις.

Πως όταν έχεις γρίππη παίρνεις ασπιρίνη, ή πίνεις χυμό πορτοκάλι ή κουκουλώνεσαι και κοιμάσαι; ...έτσι και με τα τραγικά πράγματα αυτής της ζωής... κοιτάς να τα ξεπεράσεις με όποιον τρόπο μπορείς.

Αν δεν ξέρεις κανένα τρόπο, απλά αναζητάς την βοήθεια από ειδικούς. ή από μη ειδικούς. ή από το θεό... ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΤΙ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!

...δεν περιφέρεις την λύπη και την θλίψη σου από μέρος σε μέρος - κάνεις κάτι... παλεύεις να συνέλθεις! όσο μπορείς. όπως μπορείς. ...με το ρίσκο να μην συνέλθεις ποτέ. Αλλά προσπαθείς!
γιατί να σου πω και κάτι; με το να βγαίνεις και να παρουσιάζεις την εικόνα του κατεστραμμένου εξ' αιτίας ενός βιασμού, δίνεις (γελοία φράση αλλά δεν μπορώ να το πω αλλιώς αυτό που θέλω να πω...) το κακό παράδειγμα! και αυτό είναι γελοίο και ανεύθυνο και με θυμώνει όσο τίποτε!

υπάρχουν άνθρωποι που έχουν βιαστεί, που έχουν μπει φυλακή, που έχουν πάθει καρκίνο, που μπήκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, που έχασαν όλη τους την οικογένεια, που χρεωκόπησαν, που βούτηξαν στο αλκοολισμό και μετά, όταν πέρασε αυτή η φάση επέστρεψαν στο φως...

όχι το κοινωνικό... (ποιος την γαμάει την κοινωνία..) επέστρεψαν στο φως της ΖΩΗΣ τους!!!

Γελείος Χαρδαβέλας

...δεν ξέρω αν έχεις πάρει πρέφα τι γίνεται με τον ξαφνικό καϋμό που έπιασε τον Χαρδαβέλα να ασχοληθεί με την ιστορία της Έλλης Λαμπέτη και του παιδιού του οποίου ήταν ανάδοχος μητέρα για κάποια χρόνια την εποχή που γεννιόμουν, την δεκαετία του 70...

είναι μία πολύ γελοία και στεναχωρητική ιστορία. όχι η τότε υπόθεση αλλά το πως αναμεταδίδεται τώρα.

παρακολούθησα αρκετά μεγάλο τμήμα και των δύο εκπομπών που αφιέρωσε ο Χαρδαβέλλας στο θέμα και με έπιασε λύπη και ανησυχία.

Δεν θέλω να γράψω πολλά: Η εκπομπή της προηγούμενης Τρίτης ήταν αφιερωμένη στην πλευρά της οικογένειας Πισσάνου, των φυσικών γονέων του κοριτσιού - ενώ η χτεσινή εκπομπή ήταν αφιερωμένη στην πλευρά της Λαμπέτη... για αντικειμενικότητα και καλά (my ass...)

Η ιστορία ξεκίνησε γιατί λέει στο σήριαλ που μεταδίδει ο Alpha με την ζωή της Λαμπέτη, δείχνουν ότι το παιδί οι φυσικοί του γονείς το παραμελούσαν και το έκλειναν σε ιδρύματα όπου το κακοποιούσαν.

Ο Πισσάνος (ο τύπος που έδωσε το παιδί στην Λαμπέτη) τα πήρε και βγήκε την προηγούμενη Τρίτη να πει ότι δεν ήταν έτσι "το παιδί δεν το παραμελούσαν, το αγαπούσαν και το αγαπάνε, το φρόντιζαν και το φριντίζουν".

Είμαι εντάξει με αυτό.

Ο άνθρωπος ήθελε να υπερασπιστεί την φήμη του απέναντι στους λίγους που ήξεραν ποιος είναι... (βέβαια συνειδητά δεν γίνομαι "αυστηρός" και δεν επισημαίνω το ότι με το να βγει στην τηλεόραση και μάλιστα στον υποδημοσιογράφο Χαρδαβέλα έκανε πολύ περισσότερο ρεζίλι την οικογένειά του από όσο θα "ήταν" αν δεν έβγαινε στην tv). δεν καταλαβαίνω όμως γιατί πρέπει για να διαφυλάξει την εικόνα της οικογένειάς του να πει τέτοιες χοντράδες για τη Λαμπέτη.

Αυτό με το οποίο λοιπόν δεν είμαι εντάξει είναι να γυρνά και να υπονοεί αυτός ο χαζοΠισσάνος ότι τάχα η Λαμπέτη ήθελε πάση θυσία το παιδί για να του βουλώσει το στόμα επειδή αυτό είχε ακούσει, όσο ζούσε μαζί της, πράγματα σχετικά με την βίλλα των οργίων που ενοχοποιούσαν και εκείνη αλλά και άλλους. (η βίλλα των οργίων ήταν ένα σκάνδαλο των 70s στο οποίο προσπαθούσαν να μπλέξουν και την Λαμπέτη...)

Επίσης δεν είμαι καθόλου εντάξει να βγαίνει η μητέρα του παιδιού (αυτή η ίδια που το έδωσε επειδή ήταν 17 χρονών και δεν ήθελε να χαλάσει τη ζαχαρένια της, να δώσει τις μάχες της) και να λέει ότι τάχα η Λαμπέτη της έλεγε ψέματα ότι ο Πισσάνος την απατούσε για να χαλάσει την σχέση τους.

Δεν είμαι καθόλου εντάξει με το να λέει ο Πισσάνος ότι η Λαμπέτη δεν αγαπούσε το παιδί και ότι το ήθελε εγωϊστικά κοντά της, για το γινάτι της. Είναι γελοίο να κρίνει τον τρόπο που αγαπά κάποιος, ένας άνθρωπος που ενώ ήταν παντρεμένος και με παιδιά, έκανε σχέση με μία ανήλικη, την άφησε έγκυο και το παιδί τους το έδωσε σε μία γυναίκα που ο ίδιος λέει ότι δεν ήξερε καλά.

Δεν είμαι εντάξει με το να βγαίνουν διάφοροι ηθοποιοί και να "υπερασπίζονται" την Λαμπέτη λέγοντας ότι τάχα δικαιολογείται να κάνει υπερβολές αφού ήταν εξαιρετική ηθοποιός και παθιασμένη σε ότι καταπιανόταν. Όχι μόνο γιατί αυτό που λένε είναι μπούρδες, αλλά κυρίως γιατί δίνουν εγκυρότητα σε έναν γελοίο δημοσιογράφο σαν τον Χαρδαβέλα - ο οποίος κοντεύει τα 70 και έχει ελάχιστο σεβασμό στον εαυτό του και στο λειτούργημά του.

... όσον αφορά την ιστορία αυτή καθ' αυτή... είμαι σίγουροι ότι και οι δύο πλευρές έκαναν τα λάθη τους, έκαναν πράξεις που αν τις ψειρίσεις θα βρεις αρνητικά. Αλλά τώρα πια τι νόημα έχει να το ψάχνουμε και να ασχολούμαστε με αυτό; ακόμα... δεν είναι απάνθρωπο και γελοίο να μιλάμε έτσι για μία νεκρή;

Είμαι σίγουρος ότι η οικογένεια του Πισσάνου έπεσε στην παγίδα κάποιου δημοσιογράφου. θα μπορούσε να μην ασχοληθεί καθόλου. θα είχε προστατεύσει καλύτερα την οικογένειά του.

(το πιο στεναχωρητικό από όλα είναι ότι το κοριτσάκι περί ου όλη αυτή η ιστορία, έδωσε πριν μερικές μέρες συνέντευξη στην οποία κατηγογορούσε την Λαμπέτη ότι την παραμελούσε, δεν την πρόσεχε, την άφηνε συνέχεια μόνη και διάφορα τέτοια... -φαντάσου να ζούσε η Λαμπέτη και να την διάβαζε την συνέντυξη αυτή-)

είναι άραγε αλήθεια όλα αυτά; δεν θα ήμουν δικαιολογημένος να σκεφτώ ότι στο κοριτσάκι έκαναν οι φυσικοί του γονείς πλύση εγκεφάλου ώστε να διαμορφώσει την χειρότερη ανάμνηση για την αναδόχο μητέρα του; τέλος θέλω να επισημάνω και μία σύμπτωηση - η εφημερίδα που δόθηκε η συνέντευξη αυτή είναι εργοδότης του Πισσάνου ο οποίος γράφει άρθρα εκλαϊκευμένης επιστήμης...)

Σαββατοκύριακο "χυμός πορτοκάλι"

η αλήθεια είναι ότι τις τελευταίες μέρες επικρατεί ένας μικροχαμός στα της ζωής μου.

Στα γκομενικά το χάος θα προκαλούσε άγχος και αγωνία ακόμα και σε βουδιστή ζεν μοναχό.

Στα επαγγελματικά είμαι κοντά στην φάση "κάψιμο φλάτζας" - βέβαια, αν όλα πάνε καλά, αυτή θα είναι μόνιμα η κατάσταση απ' εδώ και μπρος - άρα πρέπει να μάθω να χειρίζομαι την όλη πιεστική φάση [πάντως δόξα τω θεώ, φαίνεται να αποδίδει το πράγμα].

Στο σπίτι... ευτυχώς που αποφάσισα να φέρω μία κυρία να το καθαρίσει και γλυτώσαμε τον τέτανο στο παρά πέντε.

Στο κολυμβυτύρι, δεν ξέρω τι λύσσα με έχει πιάσει, μπαίνω στην πισίνα και ξεχνάω να βγω. Μετά είμαι ξεθεωμένος βέβαια - λες και με έχουν δείρει (αλλά ξεθεωμένος με καλή διάθεση και με κορμάρα παρά τέταρτο...].

εκτός από όλα αυτά: αισθάνομαι αδυναμία συννενόησης με τα συκώτια μου τα ίδια, μου λείπουν τα τυριά λόγο νηστείας (άλλα κρατώ γερά...), έχω επιθυμήσει τους φίλους μου αλλά δεν κάνω την παραμικρή κίνηση να βρεθώ μαζί τους και επιπλέον...

αυτό το Σαββατοκύριακο που θα ήθελα σαν παλαβός να αράξω το sexy κοιλάκι στον καναπέ θα είναι (υποχρεωτικά) μέσα στην ενέργεια και την βιταμίνη αφού μετακομίζουμε στην δουλειά:

κοντολογίς: αν αγαπάς τον προβατάκο σου, κάνε happy thoughts για κείνον. (what goes around, comes around εξάλλου...)