Ταξίδι στο χέρι μου

Με πιάνει ένα πράγμα πότε - πότε…

έτσι out of the blue, στην μέση του μεγαλύτερου πανικού για παράδειγμα, την ώρα που κατά τον νόμο της δουλειάς και της προθεσμίας δεν έχω χρόνο ούτε να κατουρήσω

με πιάνει ένα πράγμα που καθόλου, και με τίποτε, δεν μπορώ να αντισταθώ:

κάθομαι σαν τον ανόητο και παρατηρώ την παλάμη μου...

Κοιτάζω με προσοχή και αυτοσυγκέντρωση βαθιά τις γραμμές στο χέρι μου.

Δεν θα έλεγες οτί έχουν κάτι ιδιαίτερο, ούτε βαθιές είναι πολύ, ούτε έχουν κάποιο ιδιαίτερο σχήμα. Είναι όμως "ιδιαίτερο" αυτό που φαντάζομαι καθώς τις παρατηρώ:

Σκέφτομαι και το μυαλό μου πάει μακριά. Στο μέλλον. Αναρωτιέμαι.

Άραγε τι θα φέρει το αύριο; Ποιοι από τους (λίγους) ανθρώπους που αγαπάω θα είναι ακόμα παρόντες στην ζωή μου; Ποιοι θα έχουν φύγει; Πως;

Εγώ; Πως θα είμαι εγώ; Θα είμαι καλά; γερός, δυνατός, χαρούμενος, ικανός; Που θα βρίσκομαι; Τι θα κάνω; Θα είμαι στην ίδια εργασία; Θα έχω άλλαξει τομέα; Μήπως θα έχω μετακομίσει;

Ακόμα… ποιες λύπες θα έχουν χαραχτεί στο πρόσωπο μου; Ποιες χαρές; πως θα τις έχω "σηκώσει" και τις μεν και τις δε; θα τις "αντέξω"; θα τις μετουσιώσω σε εμπειρία, σε μάθημα για το παρακάτω της ζωή μου... ή μήπως κάποια από αυτές θα είναι τόσο έντονη ώστε να κάψω φλάτζα;

Αυτά , και άλλα αναρωτιέμαι κοιτάζοντας τις γραμμές στην παλάμη. Ανησυχώ, ανασφαλιάζω, αγωνιώ… και περνάνε τα λεπτά, και χάνομαι μέσα στις τρομαγμένες σκέψεις, και τότε...

Και τότε ένα θαύμα γίνεται εκεί μπροστά στα μάτια μου.

Οι γραμμές από το χέρι λειαίνουν.

Σβήνουν σιγά σιγά, εξαφανίζονται, και η παλάμη μου γίνεται σαν παλάμη ροδαλού χοντρουλού μωρού. (να ένα πλεονέκτημα να είσαι χοντρούλης όπως εγώ!).

Ανοιγοκλείνω τα μάτια μου για να φύγει η ψευδαίσθηση αλλά που…

και τότε πιάνω το νόημα: δεν έχει σημασία, τι, πως και πότε θα γίνει… σημασία έχει να γίνει και να είμαι μέσα στο παιχνίδι, σημασία έχει να είμαι εκεί όταν συμβεί ό, τι συμβεί και όχι απών…

Και τότε κάποιος με φωνάζει και επιστρέφω στον κόσμο.

Η απορία του ηλίθιου

ειλικρινά, πείτε μου κάτι... η Αννίτα Πάνια, όλο αυτό που κάνει στην εκπομπή της, μέσα της πως ακριβώς (ή έστω περίπου...) το δικαιολογεί;

τι λέει δηλαδή στον εαυτό της για την δουλειά της; πολύ θα ήθελα να είχα ένα τρόπο να μπω στο μυαλό της και να το διαπιστώσω.

ειλικρινά, είδα χτες κανένα 15λεπτο από την εκπομπή της και έμεινα μαλάκας...

τι να πω, άβυσος η ψυχή του ανθρώπου.

Τινάξου... έχεις έναν Ζαμπέτα στο πουκάμισό σου

χτες το βράδυ - είμαι μέσα στο ταξί καθ΄ οδόν για το σπίτι...

11 η ώρα νύχτα, στο τέλος μίας μέρας που ήταν όχι πολύ καλή ούτε πολύ κακή, όχι πολύ κουραστική ούτε πολύ ξεκούραστη, όχι πολύ αξιομνημόνευτη αλλά ούτε και ιδιαίτερα ρουτινιάρικη.

και από το ραδιόφωνο ακούω απροσδιόριστη μία πενιά του Ζαμπέτα - η ένταση τόσο χαμηλή που δεν κατάφερα καν να διακρίνω ποιο τραγούδι είναι...

παρόλα αυτά το μινόρε έκανε πάλι το θαύμα του.

το ταξί πάει Ιπποκράτους και Καλλιδρομίου...

...αλλά εγώ, που πάω;