Βροχούλα καιρός για Χαρούλα

Ok! Alright!

Μετά τις δύο συναυλίες των Pet Shop Boys στην Αθήνα κ στην Θεσσαλονίκη, βρέθηκε το τρίτο καλλιτεχνικό γεγονός που θα συμπληρώσει την τριάδα "σημαντικότερα καλλιτεχνικά γεγονότα του παγκόσμιου διαγαλαξιακού σύμπαντος για τον Νοέμβρη"!

Η Χαρούλα βγάζει νέο cd!

Στις 9 του μήνα, σε δύο βδομάδες δηλαδή περίπου, κυκλοφορεί!

Τίτλος "Η αγάπη θα σε βρει όπου και να ΄σαι".

Γιου γκό γκέρλ! ξανά μανά: ΓΙΟΥ ΓΚΟ ΓΚΈΡΛ!

Όπως κάθε φορά, το περιμένω πως κ πως - αλλά αυτήν την φορά, λίγο περισσότερο πως κ πως από συνήθως. Για διάφορους λόγους.

α - πάνε τρία χρόνια από το προηγούμενο σηντή της Χαρούλας, το Βύσσινο κ Νεράτζι...

βου - ...το οποίο όμως δεν μου άρεσε καθόλου σχεδόν, πράγμα που σημαίνει ότι πάνε 6 χρόνια από το τελευταίο της cd με νέο υλικό που το άκουσα με ευχαρίστηση/ΈΛΙΩΣΑ (το θρυλικό "Ως την Άκρη του Ουρανού σου"). Καλά εννοείται ότι στο ενδιάμεσο έχει βγάλει 2425346477899 τρισεκατομμύρια Live cd - η γνωστή λαηβομανία των ελλήνων τραγουδιστών κ η ανυπαρξία καλού νέου υλικού - αλλά αυτά δεν φτάνουν για να καλύψουν την χαρουλομανία μου.

γου - έχω μάθει από Inside information, δεν μπορώ να πω περισσότερα, ότι το cd έχει κάπως ιδιαίτερο κ σαν πιο σύγχρονο ήχο από αυτό που θα περίμενες. Θέλω να πω, το όλο πνεύμα του cd πλασάρεται ως κάτι αντίστοιχο του "Οδός Νεφέλη". Ξέρεις: μεσηλική γυναίκα μόνη αναλύει κ θυμάται. Με αυτό σαν δεδομένο φαντάζεσαι ότι ο ήχος θα είναι πηγμένος στο ακορντεόν κ στη μελόντικα. Αλλά, όπως μου είπε το σπιουνάκι μου στο στούντιο, το πράγμα δεν είναι καθόλου έτσι, υπάρχει μπόλικη "περίπου ηλεκτρονική λούπα". Κ η μουσική στηρίζεται στο μουσικό προγραμματισμό και όχι στο φυσικό ήχο! YES! όπως κάνουν οι Pet Shop Boys δηλαδή! Ω ρε μάνα γλέντια! can't wait!

εδώ μπορείς να πάρεις μία πρώτη αίσθηση για το άλμπουμ, είναι το site που προαναγγέλει το άλμπουμ (του οποίου micro site δεν υπάρχει Link στο επίσημο site της Χαρούλας, κουφό or what?!!!!). Καλά, το κείμενο είναι λίγο παλιατζουρί, αλλά ok δεν πειράζει, με την Χαρούλα τα τραγούδια έχουν σημασία κ η φωνή κ όχι τα κείμενα του Marketing effort μη χέσω τρομάρα τους.

Τέλος, θέλω να θυμήσω στους παλιούς κ να διδάξω στους νεότερους ότι είμαι θεός! Τέλος.

Θυμάσαι παλιά που ονειρευόμουν μία σύμπραξη/ανάμιξη της Χαρούλας με την Αλέξια; ναι, θυμάσαι! Λοιπόν, το όνειρό μου σχεδόν πραγματοποιήθηκε!

Καλά ok όχι ακριβώς αλλά περίπου.... Το έφερε η μοίρα κ οι δρόμοι των δύο καλλιτεχνιδών συναντήθηκαν! Γιου γκο γκέρλζ!

Διότι η Χαρούλα λέει το καινούργιο της δίσκο ήθελε να τον ονομάσει Μαύρο/Άσπρο αλλά επειδή υπήρχε ήδη τέτοιος τίτλος αλλού αποφάσισε να βρει άλλη ιδέα ("η αγάπη θα σε βρει όπου και να 'σαι"). Κ έρχομαι τώρα κ σε ρωτώ....

Ποιός έχει κάνει τεράστια παγκόσμια επιτυχία με τον τίτλο Άσπρο Μαύρο; Ναι, πολύ σωστά θυμάσαι, η Αλέξια! Άρα, η Αλεξίου αναγνώρισε την Αλέξια, την σεβάστηκε κ είπε "δεν μπορώ εγώ να βγάλω cd με τίτλο που έχει χρησιμοποιήσει η Αλέξια!!! Λίγος σεβασμός επιτέλους!".

Να εδώ - θεϊκό κλιπ; γεμάτο ιδέες κ φυσικότητα στο παίξιμο;
Nαι θεϊκό!:


Ενηγουέη, πάρε κ το εξώφυλλο του cd της Χαρούλας. Το οποίο περιέχει κ ένα ψιλοράπ τραγούδι με το τίτλο "μεγάλωσα" που είναι λέει πολύ καλό! Επίσης, έχει κ ένα τραγούδι με μελωδία βασισμένη σε μελωδία του Σανταολάλα (λατρεμένος συνθέτης, ξέρεις Βαβέλ κ άλλα).

Ο σωστός φορτηγατζής δεν φοράει αντραλάινερ

Oh yes, όταν είσαι βροχερός κ θες λίγο ήλιο στην ζωή σου, δεν έχεις παρά να στραφείς στην Αραβία.

Συνοπτικά: έχουμε ανάλυση βίντεο κλιπ. ...

Όπου η Νουρ, η πρώτη Λιβανέζα φορτηγατζής μένει με το φορτηγό στα Περίχωρα του Αμαρουσίου. (εμ, τι να περιμένεις από φορτηγατζή με αηλάηνερ)! Τηλεφωνεί στην Εξπρές Σέρβης Αραβίας κ της στέλνουνε αδελφή από το Sodade να την ρυμουλκήσει.

Ο ρυμουλκογκέης οδηγεί την Νουρ σιγά σιγά στο σπίτι της. Εκεί βρίσκονται οι δύο συγκάτοικοί της, η μία από τις οποίες έχει χόμπυ να ποτίζει με φλιτ φλιτ τα φυτά από τα παλιά μπόα.

Μετά κάνουν όλες μαζί ένα κέηκ κ αποτρίχωση κ ύστερα έρχεται ο αρραβωνιαστικός της Νουρ κ της δίνει το δαχτυλίδι πίσω κ ύστερα βαρέθηκε ο σεναριογράφος να γράψει άλλο σενάριο κ ξαναβλέπουμε πάλι σκηνές από την αρχή του βίντηοου κ μετά γίνεται ρηγουάηντ κ όλα καλά.

Όπου "όλα καλά" = η πρωταγωνίστρια δεν χάνει τον αρραβωνιαστικό της.

Να εδώ:


μάπα το τραγουδίδιον εν τω μεταξύ, τόσο καιρό μόνο 3500 άραβες το έχουν δει... τσκ τσκ τσκ τσκ

μα, τι έχει γίνει με τον "κυνόδοντα" του Λάνθιμου;

Βολτάρω στο facebook. βαρεμάραβαρεμάραβαρεμάρα φρικτά ανιαρά στάτους απντέητ, βαρεμάρα.

Αλλά, ξαφνικά κάτι ενδιαφέρον μου τραβά την προσοχή!

Βλέπω ότι εξελίσσεται/συμβαίνει τώρα, μία "εκστρατεία" ενημέρωσης σχετικά με την ταινία που βγήκε εχτές στις αίθουσες κ έχει πλασαριστεί ως "πολύ ελπιδοφόρα" κ "αναγέννηση του ελληνικού σινεμά" κ "θα καταπλήξει τα πλήθη", τον Κυνόδοντα. Είναι αυτή που πήρε κ ένα κάποιο βραβείο στο φεστιβάλ των Καννών, κ πολλές καλές κριτικές από αρκετούς ξένους ειδικούς (φυσικά κ πολλούς Έλληνες).

Το ρεζουμέ της εκστρατείας, λοιπόν, στο φέηζμπουκ είναι ότι η ταινία έχει πάρα πολλές ομοιότητες με την ταινία HUNDSTAGE (ο αγγλικός της τίτλος DOG DAYS) κάποιου κυρίου Ulrich Seidl (ναι, ομολογώ δεν τον ξέρω - ξέρω όμως τον Βασίλη Φουρνιστάκη που έκανε τις βιντεοταινίες του Παπαναστασίου στα 80ζ... άρα από καλτ είμαι καλλυμένος, όχι;).

δεν ξέρω πολλά για τις δύο ταινίες. Κ για να πω την αλήθεια μάλλον το Κυνόδοντα δεν θα πάω να τον δω, δεν είναι το στιλ των ταινιών που με τραβάνε. Φερ ενάφ, όχι;

Θέλω όμως να πω κάποια πράγματα! Αφ' ενός επειδή έχω μπλόγκ που διαβάζεται από όχι λίγους, άρα μπορώ να το κάνω (χοχοχοχο) κ αφ' ετέρου γιατί έχω ανεβασμένα ισορροπόνια σήμερα κ καλό είναι να κρατάμε μία δικαιοσύνη στις καταστάσεις.

Καταρχήν, οι άνθρωποι που "διαμαρτύρονται για την λογοκλοπή" είναι άνθρωποι που είναι συνδεδεμένοι με την όλη κατάσταση του ελληνικού σινεμά. Πως να το πω ρε παιδί μου, είναι του κινηματογραφικού συναφιού. Ή του συναφιού των κριτικών. Ή του συναφιού των σκηνοθετών. Ή χουότέβερ. >Δεν μπορώ να πω περισσότερα... Καταλαβαίνεις πάντως τι εννοώ.

Η ερώτηση μου είναι η εξής: Ακόμα κ αν η ταινία είναι κλεμμένη... Οι άνθρωποι του συναφιού που εφιστούν την προσοχή στο γεγονός... έχουν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ συμφέρον να επισημάνουν την λογοκλοπή;

Θέλω να πω... ρε παιδί μου, ας πούμε ότι εγώ είμαι διάσημος συγγραφέας - κ ένας άλλος συγγραφέας βγάζει ένα βιβλίο που παίρνει πολύ καλές κριτικές αλλά εγώ τυχαίνει να ξέρω ότι η ιδέα του είναι "ξεσηκωμένη" από ένα παλιό διήγημα της Μούνρο, για παράδειγμα (θεά, με την ευκαιρία να την διαβάσεις ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ)...

Για πιο λόγο να μπω στην φασαρία να επισημάνω την λαμογιά κ την μαλαγανιά; Μόνο για έναν... αν το βιβλίου του λογοκλόπου πουλά τόσο καλά, ώστε το δικό μου νέο βιβλίο (εννοείται πρωτότυπο κ χίλιες φορές καλλίτερο, εξάλλου πρόβατο ίσον εγγύηση στο γράψιμο) δεν κινείται καθόλου, καθόλου καθόλου (γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ). Κ κλαίει ο εκδότης μου, κλαίω κ εγώ που θέλω να πάρω καινούργιο εξοχικό, κλαίει κ το γκομενάκι που το είχα υποσχεθεί με τα κέρδι ταξίδι στο Μανχάταν, κλαίμε όλοι μαζί ομαδικά...

Οπότε, τι να κάνω κ εγώ, λυσσάω κ αρχίζω τις φωνές "κλέφτης κλέφτης πιάστε τον πιάστε τον". Κ όχι μόνο πιάνεται ο κλέφτης αλλά επιπλέον στρέφω κ τα φώτα της δημοσιότητας πάνω μου, ο κόσμος μαθαίνει για το νέο μου βιβλίο κ αρχίζει να το αγοράζει (που πριν ούτε να το κλάσει, γιατί το βιβλίο του λογοκλόπου είχε καταπλήξει τα πλήθη κ όλοι αυτό ζητούσαν)!

Άρα, δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ... Γιατί όλοι οι συναφιώτες πρέπει να μου πουν ότι ο Κυνόδοντας είναι κλεμένη ιδέα; Σάμπως έχουν μία ταινία έκει έξω που θα κόψει λιγότερα εισιτήρια γιατί το πλατύ κ φαρδύ κοινό πάει να δει τον Κυνόδοντα; Αυτό, ναι, θα το καταλάβαινα... Αλλά, αν δεν έχεις τέτοιο ένομο συμφέρον, γιατί μου βάζεις το χέρι στάμνα στην μέση κ αρχίζεις την καταγγελία; για πες, θέλω πολύ να μάθω...

Όμως, για να γυρίσω στο παράδειγμά μου... Ακόμα κ αν υπήρχε αυτό το "ένομο συμφέρον".... σκέψ σκεψ σκεψ εντατίκ. Δεν θα ήταν πιο παραγωγικό να συνεχίσω να γράφω τα δικά μου, υπέροχα, πρωτότυπα, καθόλου κλεμμένα βιβλία; ρητορικό το ερώτημα, φυσικά θα ήταν. Θα μου πεις, αυτό το "φυσικά θα ήταν" είναι πολύ υποκειμενικό. Κάποιος ίσως να έλεγε "όχι, πιο παραγωγικό είναι να στηλιτεύσω τον κλέφτη για να προβάλω το βιβλίο μου". Κ ναι, ομολογώ. Σε αυτό δεν μπορώ τίποτε να απαντήσω! Ο καθ' εις με τους τρόπους του!

Εσύ όμως πιθανέ θεατή της κατηγορούμενης ταινίας, πρέπει να ξέρεις κ να ερευνήσεις. Κ να σκεφτείς. Άραγε τι υπάρχει πίσω από τις καταγγελίες; K ακόμα.... όταν το μάθεις, θα θέλεις να στηρίξεις το έργο των καταγγέλοντων; ε; ή προτιμάς τους καλλιτέχνες σου λίγο πιο ανώτερους σαν άνθρωπους, να ασχολούνται πως θα μου προσφέρουν κάτι καλλίτερο αντί να καταγγέλουν; εγώ πάντως ξέρω πως τους προτιμώ!!! χεχεχε

Τέλος, επί της καλλιτεχνικής ουσίας:

H ιδέα "ομάδα ανθρώπων είναι αποκλεισμένη, με ή παρά την θέλησή της, από την πραγματικότητα για να γλυτώσει την τρέλα της σύγχρονης ζωής, κ μέσα εκεί που είναι αποκλεισμένη κάνει διάφορα κουλά/φλου αρτιστίκ/παρανοϊκά/τάχα μου σημαντικά/υπέροχα/κουλτουριάρικα/γιουνέημ ητ" δεν είναι σαν ιδέα ΚΑΘΟΛΟΥ μα καθόλου πρωτότυπη κ ασυνήθιστη (εκτός κ αν θέλεις να γράφεις σαπουνόπερες στην ζωή σου, που τότε ναι, σου φαίνεται αρήτζηναλ).

Πρόκειται για ένα σχήμα που έχει χρησιμοποιηθεί κατά κόρον. Δηλαδή πιο κατά κόρον δεν υπάρχει. Ίσως τόσο πολύ κατά κόρον όσο κ η ιδέα "ήρωας σαπουνόπερας είναι τυφλός κ ξαφνικά βρίσκει το φως του όταν η Δανδουλάκη αλλάζει χρώμα μαλλί"...

Το πιο πρόσφατο παράδειγμα που θυμάμαι είναι το The Village του πιο υπερεκτιμημένου σκηνοθέτη όλων των εποχών M. Night Shyamalan. Στην ίδια ιδέα με του Κυνόδοντα είχε βασιστεί το έργο - κ για να καταλάβεις, όταν είχε βγει το 2004 υπήρξαν καταγγελίες ότι ο σεναριογράφος, ο Shyamalan χημσέλφ, είχε κλέψει την ιδέα του από ένα βιβλίο του 1995. Που, είμαι ΚΑΡΑΚΑΤΑσίγουρος ότι ο συγγραφέας του από κάπου αλλού είχε πάρει την δική του αρχική ιδέα.

Άρα.... σιγά τα αυγά μπόζος! Πείτε μας κάτι που δεν ξέρουμε. Γιατί το ότι η ιδέα τς ταινίας ναι, έχει ξαναγίνει, κ μάλιστα πολλές φορές, το ξέρουμε. Αλλά από αυτό το σημείο μέχρι να μιλάμε για λογοκλοπή κ ξεπατικωμένες σκηνές, κ διαλόγους λέξη λέξη ίδιους υπάρχει απίστευτα τεράστια διαφορά.

Αναρωτιέσαι πόσο τεράστια;

Όσο είναι η ζήλια των ανθρώπων. :-(

Μερικές πολύ πρώτες κ αυθόρμητες παρατηρήσεις από την Ρώμη

Ναι, είναι τόσο όμορφη όσο λένε πολλοί.

Ναι, είναι σαν μουσείο το κέντρο της πόλης. Πχιότητα στο έκθεμα κ στην τέχνη.

Ναι, αρχίζω κ καταλαβαίνω γιατί όσοι έχουν ζήσει εδώ, έστω κ 25 λεπτά, μετά, που γυρίζουν Ελλάδα, είναι μέσα στην γρίνα κ την μουρμούρα "γιατί έφυγα μωρή, η ηλίθια, γιατί έφυγα, γιατί δεν μου ερχόταν κόλπος καλλίτερα";

Ναι, η Φοντάνα Τρέβη (πως λέμε η Όλγα Τρέμη; ε, έτσι λέμε κ Φοντάνα Τρέβη) είναι πολύ επιβλητική. Κ αυτό το μικρό πισινάκι που έχει στην αριστερή πλευρά όπως την βλέπεις, είναι ότι πιο ζενιάλ σε τζακούζι έχω δει ποτέ, ΘΕΛΩ ΘΕΛΩ ΘΕΛΩ τώρα μία βουτιάαααα!

Ναι, οι Ιταλοί οδηγάνε σαν τρελοί.

Ναι, ως συνήθως έβγαλα τις πιο ηλίθιες, κακοφωτισμένες κα χωρίς καμία αισθητική φωτό, χεχεχεχε. Τις οποίες μετά από χρόνια που θα είμαι γιαγιούλης κ θα έχω το γκομενάκι στα γόνατά μου να του λέω παραμύθια (αχέμ) θα τις βλέπω κ θα ρίχνω ΤΟ μαύρο δάκρυ. Σου λέω, το έχω προσέξει, όσο πιο κουλή η φωτό τόσο πιο πολλά αναμνησόνια προκαλεί. Κ νοσταλγόνια.

Ναι, μου συνέβη κ αυτό. Μαγαζί γεμάτο σουβενίρ ιταλικά (μαγνητάκια βεσπάκια, φεραράκια, κολοσεάκια, στυλό σημαίες, κούπες σε σχήμα πίτσα κλπ), 100 μέτρα από την Φοντάνα Τρέβη, να το τρέχουν οι εξής τρεις υπάλληλοι: Ένας κινέζος, μία κινέζα κ ένας κινέζος ξανά μανά! Από τα ηχεία, δε, ακουγόταν ο απίστευτος Σάκης Ρουβάς της Κίνας στην τσίτα. (καλά, μπορεί να ήταν κ η Πέγκυ Ζήνα της Κίνας, δεν παίρνω όρκο). Παγκοσμιοποίηση.

Ναι, οι στάσεις στην Ρώμη είναι γεμάτες Ιταλούς κ Ιταλίδες καλοντυμένους σχετικά, που πάνε στην δουλειά τους. Τι πιο φυσικό; Εμείς γιατί έχουμε δαιμονοποιήσει τόσο πολύ την χρήση των Μέσων μαζικής μεταφοράς στην Ελλάδα; Γιατί; Πρέπει κάτι να κάνουμε πραγματικά!

Ναι, το Cul De Sac στην Piazza Navone είναι καταπληκτικό εστιατόριο κ έχει κ πολύ ωραίο κόσνεπτ. Απορώ πως εμείς στην Ελλάδα δεν το έχουμε ξεσηκώσει. Έχουμε, λόγω της κουζίνας μας, την δυνατότητα να κάνουμε κάτι παρόμοιο. Το οποίο θα σκίσει.

Όχι, μην ξανακούσω ποτέ το Ούνα Φάτσα Ούνα Ράτσα θα σκοτωθώ. Ιταλία = πρώτος κόσμος. Ελλάδα = Δεύτερος (στις καλές μέρες μας, συνήθως είμαστε στον τρίτο). Τέλος. Δεν συγκρινόμαστε. Η Ρώμη σε σχέση με την Αθήνα είναι σαν την Ρώμη σε σχέση με την Αντίς Αμπέμπα. Πιο κοντά μας είναι το Κάιρο. γκρ γκρ γκρ γκρ.

Ναι, το ιταλικό τζελάτο είναι τέλειο. Τζελάτο τζελάτο είσαι πολύ γαμάτο.

Ναι, το Φουμιτσίνο (μικρό ποτάμι), το αεροδρόμιο της Ρώμης που κανονικά λέγεται Νταβίντσι αλλά όλοι το λένε Φουμιτσίνο, είναι πολύ μεγάλο αλλά πολύ λιγότερο όμορφο από το ΕλΒελ! Γιου γκό μπόη. Φάτε τη σκόνη μας! χεχε!

Ναι, ναι. Δεν υπάρχει πιο αχτύπητος συνδυασμός τυριών από Γκοργκοντσόλα με Μασκαρπόνε πάνω σε χωριάτικο ψωμί!!!! Παράδεισος στο στόμα! ΘΕΛΩΩΩΩΩΩΩ

Ναι, τα σόου της Ιταλικής τηλεόρασης κάνουν την Ρούλα Κορομηλά να μοιάζει τουλάχιστον σαν Ιέρεια της ποιότητας κ της Σοβαρής Τηλεόρασης με Νόημα! Απίστευτο το τι βλέπεις! Απίστευτο.

Ναι, θέλω να γράψω κι άλλα αλλά πρέπει να φύγω.

Ναι, θέλω να ξανάλθω για διακοπές. λέτς χόουπ.

επιλογή - ο σεκιουρητάς της αρετής κ ο σεκιουρητάς της κακίας

Σήμερα το πρωί, στο Αεροδρόμιο.

Πετάω για Πλατεία Αμερικής (short of...).

Κάνω τσεκ ην, κάνω ψώνιο περιοδικά για την πτήση κ... Σκάω στον έλεγχο ασφαλείας, στο γνωστό σημείο όπου σε διαφορετικά σημεία είναι δύο κύριοι από αυτούς που σου ελέγχουν τα παπάρια για να δουν αν έχεις κρύψει κανένα μπαζούκας στο μαυροσλιπάκι σου.

Ο ένας, δεξιά, είναι θεός, τρελό γκομενάκι, θεληματικό πηγούνι, ωραίο χαμόγελο, σέξη κοιλίτσα, όλα όλα τα τέλεια.

Ο άλλος, προς τα αριστερά, έχει τόσο σχέση με το σέξυνες όσο έχει η Μπεζαντάκου με τον Μπαχ.

Ξαφνικά, εκεί που είμαι κ περιμένω να περάσω από την πύλη της ακτινοβολίας, η κίνηση γύρω μου παγώνει, ο κόσμος μένει ακίνητος κ τεράστιος προβολέας εμφανίζεται από τον ουρανό που φωτίζει τον άσχημο υπεύθυνο ασφαλείας καθώς μου λέει:

"είμαι ο δρόμος της πχιότητας κ της αρετής. Θα σου κάνω έλεγχο με πολύ λεπτομέρεια, με φροντίδα, με πχιότητα κ κουλτούρα... όμως, θα είναι δύσκολος δρόμος ο δρόμος αυτός. Βλέπεις ότι από φάτσα κ κορμί επιδέχομαι βελτιώσεων - για να το θέσω ευγενικά! Όμως στο τέλος στο τέλος θα σε ανταμείψω με σιγουριά για την ασφάλεια του ταξιδιού κ ότι δεν θα συο συμβεί κάτι κακό"

Ο προβολέας σβήνει, όλα επανέρχονται στον κανονικό τους ρυθμό. Προτού προλάβω να συνέλθω από την έκπληξη μου, ξανά μανά εμφανίζεται.... όχι προβολέας, αλλά τρελό disco ball που περιστρέφεται με δαιμόνιο ρυθμό! Το disco ball κεντράρει μερικά από τα φώτα του πάνω από τον υπεύθυνο ασφαλείας γκομενάκι. Αυτό με αρχίζει στο λακριντί:

"γιου γκό μπόη! είμαι ο δρόμος της σέξυνες κ του σεξάκοι ταυτόχρονα. Θα σου κάνω έλεγχο με κέφι, θα σου πιάσω το τσουτσουνέλ κ καλά για να δω αν κρύβεις κάτι, θα βγάλω κρυφά φωτογραφία το σωβρακάκι σου, θα σου κάνω σωματικό έλεγχο κ την ίδια ώρα θα βγάζω το μπλουζάκι μου, θα θα θα θα... Εννοείται ότι με μένα θα περάσεις καλά, γι αυτό... έλα σε μένα, έλα σε μένα. Άστον τον άλλο τον ασχημομούρη".

... το disco ball εξαφανίζεται πάνω από το κεφάλι μου. Όλα επιστρέφουν στην πρότερή τους κατάσταση, όπως τα περιμένεις να είναι στο αεροδρόμιο.

χμφ χμφ χμφ χμφ χμφ χμφ.... εγώ έχω δίλλημα, ποιο δρόμο να διαλέξω, η απόφαση ποια είναι η σωστή. Είναι δίλλημα κ πως να τους πιστέψω, είναι ο παράδεισος κ η κόλαση μαζί!!! τι να κάνω; Ποιο από τους δύο σεκιουρητάδες να διαλέξω;

Θυμάμαι το παράδειγμα του Ηρακλή, οποίος όταν σε αντίστιχη κατάσταση βρέθηκε να πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στην Σακαφιόρα κ το Πουτανάκι διάλεξε το δρόμο της Αρετής.... Η αλήθεια είναι ότι θέλω να έχω πχιότητα εντ όλ... αλλά από την άλλη το σέξυνες στο ψάξιμο από σεκιουρητά δεν είναι κ λίγο...

Σκέψ σκεψ σκεψ... από πίσω μία σκατόγρια μου την λέει... "άντε παιδί μου, άντε, τελείωνε, να σε ελέγξουν θα πας, όχι να διαλέξεις νύφη" (αχ κ να ήξερες, αχ και να ήξερες...) ε, τι να κάνω κ εγώ παίρνω την απόφασή μου έστω και βιαστικά.

Αποφασιστικά, με θάρρος κ σιγουριά, ρίχνω το σακάκι πίσω από τον ώμο σαν να είμαι μοντέλο στο Ρομάντζο στα έρλη έητης κ προχωράω προς...

προς...

τον πχιοτικό σεκιουρητά - ο οποίος με ελέγχει με πολύ προσοχή (όπως το περίμενα) σχεδόν ενοχλητικά (όπως το περίμενα) κ πολύ άγαρμπα (όπως το περίμενα). Ενώ ίδια στιγμή, ο σεκιουρητάς γκομενάκι με κοιτάζει με μάτια κουταβιού που του πήραν το κόκκαλο.

"Τι να κάνω, έκανα τις επιλογές μου κ αποφασίσα" του λέω εγώ με το βλέμμα μου.

Τελειώνει ο έλεγχος μου, κ αρχίζω το ντύσιμο: Να βάλω την ζώνη μου, να βάλω το laptop στην βαλίτσα, να φορέσω το σακάκι, να, να, να...

Καθώς παίρνω τον δρόμο προς το gate ρίχνω ένα τελευταίο βλέμμα πόθου κ χαμένης αγάπης στο γκομενάκι που δεν διάλεξα. Γυρίζω την πλάτη ένα δάκρυ κυλά στο μάγουλό μου όταν ξαφνικά ακούω πίσω μου μία φωνή...

Ο σεκιουρητάς της πχιότητας!!! Μα, τι θέλει;

"κύριε, κύριε, παρακαλώ..."

γυρνάω τρομαγμένος "πάει ανακάλυψαν ότι κουβαλάω δολοφονικό νήμα δοντιού μαζί μου, θα ζήσω το εξπρές του μεσονυκτίου, ομαγκόντ!!! θα με μπαγλαρώσουν για πάντα, θέμου θέμου όχι"

ο κύριος με πλησιάζει... μου χαμογελάει πονηρά κ μου λέει καθώς μου βάζει στην τσέπη ένα χαρτάκι:

"το τηλέφωνο του γκομενάκι.... γιατι, να το ξέρεις, η πχιότητα πραγματικά ανταμοίβει"!

(ανήθικο δίδαγμα: κ εσύ σέξυ βιούερ, όταν είσαι σε σταυροδρόμι, να επιλέγεις πχιότητα. μετά φέρνει σέξυνες σαν έξτρα μπόνους - τσεκαρισμένο).

Η συμβουλή του "χορτασμένου"

το παρακάτω "πράσινο" κείμενο βρίσκεται στο προφίλ χρήστη του youporn νομίζω. (καλά μπορεί να είναι κ το xtube, δεν έχει σημασία).

Είναι μία προσωπική μου δωρεά στον κοινωνιολόγο του μέλλοντος.

ο τύπος ξεκινά το προφίλ ως εξής...

some of you miss the fact that there are straight guys that like BIG. BIG women. When given a chance for a big guy with my tits and ass they get hot. If you don't like big that doesn't mean that everyone doesn't. If you don't like what you see go to someone else's videos. Xtube is a site that caters to all tastes. You don't have to watch me. So do me a favor and if you don't like what you see there's thousands of videos to watch. Keep your nasty comments to yourselves and.... post videos of yourselves rather than talking shit.


όμως ο πραγματικός θησαυρός είναι το παρακάτω, η συνέχεια. Διάβασέ το πρώτα κ τα λέμε μετά:
SISSYS, UNDECIDED. SPAZARXIDHDES. EPEIDH ARKETOI RWTATE POU TOUS BRISKW TOUS STRAIGHT KOPSTE TO SODADE TO ESCAPE KAI TO LAMDA KAI KSEKINEISTE NA SYXNAZETE SE OIKODOMES, STRATOPEDA, GHPEDA. EKEI EINAI. OXI ME TIS KYRIES POU FTIAXNONTAI 3 WRES GIA NA PANE NA STITHOUN STO SODADE NA PARISTANOUN TH MONICA BELUCCI PANW STO KOKKINO XALI STIS KANNES. ELEOS, THELETE KAI STRAIGHT ALLA KAI NA SAS BROUN MESA STA GAYMAGAZA. MA POIES EISASTE? GIA POLLA GIAOURTIA EISASTE. A EPISHS OTAN FTASETE STO ADVANCED LEVEL THA SAS EKSHGHSW PWS NA BGAZETE STRAIGHT APO TH SUGGROU KAI NA TOUS PAIRNETE MESA APO TA XERIA TWN TRANCE. ALLA MEXRI NA FTASOUME EKEI, THA EIMAI SE ALLH DIASTASH.

τι να πρωτοσχολιάσω; την οργή που δεν τον παίζουν όσοι πάνε στο sodade; το ότι θεωρείται δεδομένο ότι κάθε αδελφή θέλει να πηδηχτεί με straight; το ότι θεωρεί straight αυτούς που τον γαμάνε, επειδή τον γαμάνε; το ότι χρειάζεται να κάνει τον διαχωρισμό; ή το έξτρα μπόνους ότι "θα σας μάθω να κλέβετε straight από τα χέρια των trance...".

"Μηχανισμοί επιβιώσης" θα μου πεις... ok, ναι, σε ένα βαθμό έχεις δίκιο... αλλά κ πάλι...

Generation A by Douglas Coupland

Πάνε αρκετές μέρες που διάβασα το τελευταίο βιβλίο του Douglas Coupland, που τυχαίνει να είναι ένας από τους επίσημους συγγραφείς του www.provato.gr.

Το ονομάζει Generation A - πως είχε βγάλει πριν από καμιά δεκαπενταριά χρόνια το Generation X κ έγινε σε μία νύχτα σούπερ υπέρ διάσημος κ έφτιαξε μία νέα ορολογία που όλοι επαναλαμβάναμε με μεγάλη συχνότητα;

Ε, τώρα ο συγγραφέας πάει στο επόμενο στάδιο, στην γενιά A. Λογικό, όχι;

Για να πω την αλήθεια, τα βιβλία του Douglas τα έχω όλα, τα αγoράζω σχεδόν αμέσως όταν βγουν. Βέβαια, δεν τα διαβάζω κιόλας αμέσως λολ. Ας πούμε το Gum Thief ή το J Pod τα έχω ακόμα αδιάβαστα...

Που οφείλεται αυτό; Θα το ομολογήσω. Ο Douglas είναι ένας συγγραφέας που έχει κερδίσει το προνόμιο να τον αγοράζω άμεσα κ ασυζητητί, αλλά αν το βιβλίο δεν με πείσει στις πρώτες του σελίδες να το αρχίσω, τότε το βάζω στα "πρόκειται να διαβαστούν". (χιλιάδες ράφια, χιλιάδες, ας μην αρχίσω καλλίτερα)

Ωστόσο το Generation A ξεκίνησα να το διαβάζω 3 δευτερόλεπτα από την στιγμή που το ανακάλυψα, τελευταίο αντίτυπο, στον Ελευθερουδάκη στην Πανεπιστημίου.

Και είμαι σχεδόν σίγουρος ότι το πρώτο κεφάλαιο το είχα τελειώσει πριν καν φτάσω στο ταμείο να πληρώσω - μέχρι, δε, να βγω από το κατάστημα είχα φτάσει στην σελίδα 20!!! χεχεχε γιου γκό μπόη.

Γιατί;

Για αυτήν εδώ την φράση από το πρώτο κεφάλαιο - μία φράση που λέει ένας Σριλανκέζος υπάλληλος σε τηλεφωνικό κέντρο εξυπηρέτησης της Gap κ ο οποίος έχει χάσει την οικογένεια του, ΟΛΗ, ούτε ένας ζωντανός, στον τσουνάμι του 2004...

What is prayer but a wish for the events in your life to string together to form a story... something that makes some sense of events you know have meaning... and so, I pray.

Για κάποιο λόγο, λίγο απροσδιόριστο, λίγο που δεν θέλω κ να τον παραδεχτώ, η φράση αυτή έκανε πολύ καμπανάκι μέσα μου. Κ μετά ήταν αδύνατον να αφήσω το βιβλίο κάτω μέχρι να το τελειώσω. Με το ζόρι κρατιόμουν να μην το βγάλω φάτσα κάρτα στο γραφείο να αρχίσω να το διαβάζω...

Η πλοκή του είναι πρωτότυπη, αλλά όχι κ τόσο. Με τυπικό Douglas Coupland τρόπο ο συγγραφέας χρησιμοποιεί γνωστά υλικά με τα οποία συνθέτει κάτι αλλιώτικο...

Βρισκόμαστε στο κοντινό μέλλον. Η επιβάρυνση του περιβάλλοντος έχει αυξηθεί, μέχρι του σημείου να έχουν εξαφανιστεί οι μέλισσες από την γη. Κανείς δεν ξέρει γιατί... κανείς δεν ξέρει πώς...

Μέχρι που μία μέρα, σε 5 αντίθετες γωνιές του κόσμου, εμφανίζονται από το πουθενά 5 μέλισσες κ επιτίθεναι στους 5 "πρωταγωνιστές του βιβλίου" - αυτούς δηλαδή που στα διάφορα κεφάλαια διηγούνται πρωτοπρόσωπα τι έχει συμβεί.

Οι 5 με το που τρώνε την τσιμπιά από τις επανεμφανισμένες μέλισσες, δέχονται επίθεση από επίλεκτες ομάδες της αστυνομίας στην χώρα που βρίσκονται. Όταν συνέρχονται από το σοκ της σύλληψής τους βρίσκονται αποκλεισμένοι σε ένα λευκό, χωρίς κανένα χαρακτηριστικό χάη τεκ δωμάτιο...

Γιατί φυλακίστηκαν;

Γιατί μετά από μερικές εβδομάδες απελευθερώθηκαν τόσο μυστηριωδώς όπως μπαγλαρώθηκαν;

Τι μπορεί να ήταν αυτό το περίεργο τζελ που τους έδινα να τρώνε όσο ήταν φυλακισμένοι;

Τι σχέση έχει ένας αρχαίος Έλληνας νομοθέτης με ένα θαυματουργό χάπι που γλυκαίνει τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τον χρόνο όποιος το πάρει;

Γιατί οι μέλισσες επέλεξαν αυτούς τους 5 συγκεκριμένους για να τσιμπήσουν;

Κ πως γίνεται κ αυτοί οι 5 βρίσκονται ξανά όλοι μαζί σε ένα απομακρυσμένο νησί κοντά στην Αλάσκα κ μαζεμένοι γύρω από το τζάκι να ανταλλάσουν ιστορίες;

Όπως βλέπεις από τις ερωτήσεις το βιβλίο έχει πολύ πολύ ιδιαίτερη πλοκή. Δεν θέλω να σου πω πολλά γιατί θα ήταν σούπερ κουλ να το διαβάσεις.

Αν υπάρχει όμως κάτι που το κάνει ένα τσικ πιο ιδιαίτερο από απλά ιδιαίτερο είναι οι ιστορίες μέσα στην ιστορία του. Δεν θα πω περισσότερα, θα καταλάβεις. Αν το διαβάσεις.

Κ με βάση αυτό, το βιβλίο πρέπει να διαβαστεί από ανθρώπους που το να επινοούν ή να πουλάνε ιστορίες είναι κομμάτι της δουλειάς τους.

Το θέμα του; νομίζω ότι είναι η μοναξιά κ η αδυναμία του άθρωπα να χειριστεί τις ευκολίες κ τις δυνατότητες που του δίνει η σύγχρονη τεχνολογία. Καλά, βέβαια αυτό τώρα όπως το διαβάζεις ακούγεται πολύ "Καθημερινή της Κυριακής σκυλοβαρετό"... είναι υλοποιημένο πολύ πιο σέξικα κ μάγκικα.

Με τα κλασσικά κόλπα του Coupland, τις αναφορές σε όλα τα μοδάτα memes κ τα πιο τελευταία κόλπα του internet, με καινούργιες λέξεις που πεθαίνεις να χρησιμοποιείς για να το παίζεις σούπερ προχώ στα γκομενάκια που κάνεις καμάκι, με περίεργο κ υπόγειο χιούμορ.

Δεν θα σου πω ότι το βιβλίο δεν έχει το μερίδιό του στις αδυναμίες. Ας πούμε η προσπάθεια του Douglas nα το κάνει λίγο "αστυνομικό" προς το τέλος, του δίνει μία περίεργη χροιά που δεν του πηγαίνει πολύ... κ όταν στο τέλος εξηγούνται όλα, η εξήγηση γίνεται μεν πιστευτή αλλά... χμφ χμφ χμφ χμφ κάτι δεν σου κάθεται καλά σε κάποιο σημείο... αλλά ξανά μανά, δεν σου λέω σε ποιο....

The Verdict: Το διαβάζεις, με χίλια! Κυρίως αν είσαι storyteller! (είναι στα αγγλικά, θα βγει άραγε στα ελληνικά;).

σκατίγερας γκρινιάρης σπήκηνγκ!

Γιατί όλοι μα όλοι όσοι ασχολούνται με την μαγειρική σε σημείο ώστε να μας διδάσκουν κιόλας τι κ πως κ πότε να τρώμε είναι τόσο άσχημοι (θεία ντόνα εξαιρείται); Το να μαγειρεύεις σε βοηθά να ξεχνάς ότι έχεις να γκέτ λέηντ εδώ κ 23564348585 μέρες;

Γιατί όλοι όσοι έχουν περάσει κάποιο διάστημα της ζωής τους στην Αγγλία έχουν "αυτό το γέρνηνγκ να ξαναγυρίσουν πίσω". Έχουμε κ στην Ελλάδα κόκκινα τούβλα.

Γιατί, επίσης, οι ανωτέρω δεν επιστρέφουν στην Αγγλία, να μας αδειάσουν την γωνιά;

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που πάνε για ποτάκι στα μπαρ της Σκουφά κ θεωρούν ότι έχουν βγει;

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που πάνε τα Σάββατα στο Super Market κ ασχολούνται με το να γεμίζουν το γαμωκάλαθό τους με την ίδια φροντίδα που θα είχαν αν έκαναν εγχείριση σε μωρό;

Γιατί όσοι πάνε στο Ikea είναι ΤΟΣΟ μα ΤΟΣΟ ανάγωγοι κ άσχημοι; (γιόρζ τρούλη εξαιρείται)

Γιατί όσοι κλάνουν στην δουλειά σε χώρο Open space νομίζουν ότι δεν το καταλαβαίνουμε οι υπόλοιποι ότι την αμόλησαν;

Γιατί εμείς που καταλάβαμε τον κλανιάρη κάνουμε τις κότες κ δεν του την λέμε εκείνη την στιγμή;

Γιατί το επιτρέπει ο Θεός να χωράει τόσο πολύ βλακεία σε ένα status update; - δηλαδή έλεος είναι μόνο 160 χαρακτήρες!!

Γιατί όσοι μου κάνουν καμάκι έχουν θλιμμένα μάτια;

Γιατί όποτε έχω γκόμενο, μου την πέφτουν για κάζουαλ σεξάκοι απίστευτοι θεοί;

Γιατί όταν δεν έχω γκόμενο ο πιο ωραίος που μου την πέφτει είναι σαν τον Τζόνη Βαβούρα;

Γιατί ο Δημήτρης Μητροπάνος τραγουδά με την Πέγκυ;

Γιατί θέλουμε όλοι να γίνουμε διάσημοι;

Γιατί πολύ συχνά ισχύει η εξίσωση "όσο πιο ρηχό είναι ένα βιβλίο, τόσο πιο στρωτή είναι η γλώσσα του";

Γιατί υπάρχουν 343255 τρόποι να χωρίσεις κ μόνο 1 να τα φτιάξεις;

Γιατί του μαλάκα το 10χρονο παιδί είναι ΤΡΕΙΣ φορές μαλάκας;

Γιατί άνοιξε το mall κ το golden hall κ τα άλλα εμπορικά κέντρα;

Γιατί το πιο ωραίο πράγμα αυτή τη στιγμή στην ελληνική τηβή είναι ο.... Μποτρίνι;

Γιατί όλοι νομίζουν ότι όλοι οι άλλοι είστε κατώτεροι;

Γιατί όλοι μα όλοι φοράνε τζηνς συνέχεια;

Γιατί έκανα τον κόπο να γνωρίσω κάποιοις από τους bloggers που γνώρισα;

Γιατί δεν κάνω τον κόπο να βλέπω πιο συχνά κ να γίνω φίλος με κάποιους από τους bloggers που γνώρισα;

Γέννησε η κολώνια μου, γέννησε!

Σήμερα το πρωί, με περίμενε μία πολύ τρυφερή έκπληξη όταν μπήκα στην τουαλέτα!

Είδα ότι η κωλόνια μου, η ck be (σηκέη μπέεε) είχε.... γεννήσει ένα απίστευτο τρυφερό κουτάβι!!!

ΧΑΟΥ ΚΟΥΛ ΗΖ ΔΑΤ!!

η ρουφιάνα μου το είχε κρύψει ότι είναι έγκυος, οπότε φαντάζεσαι την έκπληξη μου όταν ανοίγω την πόρτα του μπάνιου για να κάνω τσισάκια κ βλέπω σε μία κουβέρτα ένα κουτάβι κολώνιας να μαχμουρλίζει, να ρουθουνίζει και να τρίβεται πάνω στην μάνα του, πουρ πουρ πουρ πουρ πουρ:


ΟΜΗΤΖΗ! ήταν η πρώτη μου, ελληνικότατη, αντίδραση!!! τι είναι αυτό;

Η κολώνια μου με κοιτούσε με γλυκά μάτια αλλά κ λίγο ένοχα! ήξερε ότι είχε κάνει κουτσουκέλα...

"καλά μωρή, γκαστρώθηκες πάλι; πότε;" της λέω όλο τρυφερότητα... που να της κρατήσω κακία στην κατάστασή της. Αυτή έκανε ένα γουργουριτό ευχαρίστησης κ ύστερα άρχισε, χαλαρωμένη, να ασχολείται με το κολωνιάκι της.

Αυτό ήταν μέσα στην τρελή χαρά δίπλα στην μαμά του! Να δες εδώ που κάνουν αγκαλίτσα:


Κάθησα κ τα κοίταζα κανένα 5λεπτο. όταν μετά από λίγο αποκοιμήθηκαν, τα πήρα στα χέρια μου κ τους άλλαξα θέση. Πόσο ζεστό ήταν το κολωνιάκι... απίστευτο - άκουσα την καρδούλα του να χτυπάει τουκου τούκου μέσα στα χέρια μου και... αχ! αχ!!!

κ εδώ κοιμούνται τα τρυφερά μου:


εννοείται ότι το μικρό, που είναι αρσενικό κολωνιάκι, θα το στειρώσω κ θα του κάνω όλα τα εμβόλια πριν το χαρίσω. Να κ λα πετήτ αζελή: Χαρίζεται κολιωνάκι σηκέη μπεεε, στειρωμένο κ εμβολιασμένο. Να το με την μάνα του, πληροφορίες ενταύθα:


πάρε κ άλλη μία φωτό, είναι μόνο του το κουτάβι κολωνιάκι, για να δεις τι λαμπερό που είναι το λογοτυπάκι του, είναι σούπερ υγιές κ καλοθρεμένο. ελπίζω να ενδιαφερθεί κάποιος, γιατί πραγματικά εγώ δεν μπορώ να αναλάβω την ευθύνη. Μου φτάνει μία σηκέη μπεεεεε, δεύτερη δεν μπορώ να την αναλάβω!

Yes! Pandemonium! Οι Pet Shop Boys στην Ελλάδα!

Ναι, είναι επίσημο, το γράψαν κ στο site τους τα παλλουκάρια!

Οι Pet Shop Boys έρχονται, με την Pandemonium tour τους στην Αθήνα κ στην Θεσσαλονίκη!

How cool is that! Ιδού η ανακοίνωση από το site των παιδιών:

We are pleased to announce that Pet Shop Boys have extended their Pandemonium tour to include two dates in Greece.
On Friday,November 20th, they'll be at the Metropolitan Expo in Athens. And on Saturday, November 21st, they'll play the Vellidio Convention Center in Thessaloniki. Tickets for both shows go on sale this Wednesday, October 14th.

Η Pandemonium tour είναι, λένε όσοι την είδαν, πολύ τσίλικη, κ εγώ αναστενάζω με απίστευτη ανακούφιση, γιατί τις άλλες δύο φορές που τους είδαμε στην Ελλάδα ήρθαν λίγο "ερασιτεχνικά".

Κ αν το 2001 στον Λυκαβητό, το πράγμα μας φάνηκε πολύ ωραίο, ίσως επειδή ήταν πρώτη φορά, ίσως επειδή ήμασταν μικρά, το 2003 που είχαν ξανάρθει στο Γκάζι, απλά δεν βλέπονταν! Χάλια. χάλια.

Αυτή την φορά όμως τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. The Boys έχουν επενδύσει στην παραγωγή, η οποία λένε όσοι ξέρουν, θυμίζει την περίφημη τουρνέ που είχαν κάνει στις αρχές του 90, τη performance, η οποία έγινε σημείο αναφοράς για πολλές τουρνέ γριών κ ατάλαντων μετζένων στα επόμενα χρόνια.

Λοιπόν, στα πρακτικά - Εδώ είναι το set list, δηλαδή ποιά τραγούδια παίζουν στο σόου. Αυτά που σου έχω με italics δηλαδή πλάγια γράμματα είναι τα πολύ gay anthems για όμορφα ζευγάρια αντρών. Που θα πει τα μαθαίνεις απ' έξω τους στίχους για να τα τραγουδάμε όξω φωνή εκείνα τα βράδια.

Heart (Intro -contains elements of More than a dream)
Did you see me coming?
Pandemonium / Can you forgive her?
Love Comes Quickly
Love etc.
Building a wall
Go West
Two Divided By Zero
Why Don’t We Live Together?
Always on My Mind
New York City Boy
Closer to Heaven
Left to My Own Devices
King’s Cross
The way it used to be
Jealousy
Suburbia
All over the world
Se A Vida E (That’s The Way Life Is)
It’s A Sin
Being Boring
West End Girls

επίσης, ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ. Μη σε πιάσει καμία λύσσα κ πας μπροστά μπροστά στην σκηνή! Μέγα λάθος.

Γενικά, προσπάθησε το πράγμα να το δεις από κάπως μακριά, ώστε να βλέπεις πανοραμικά τι παίζει στην σκηνή. Το πολύ κοντά δεν βολεύει με τους Pet Shop Boys!

Βέβαια, υπάρχει κ η λύση που λέει ότι πας στην συναυλία της Αθήνας και πιάνεις θέση από μακριά - κ μετά, την επαύριο, στην Θεσσαλονίκη τους βλέπεις από κοντά για να έχεις συνολική εικόνα!

Χεχεχε, μην γελάς, ξέρω τουλάχιστον έναν άθρωπα που θα πάει κ στις δύο συναυλίες, στο καπάκι. χεχεχε. ναι, ναι, θα πάρει το βουατήρη του κ θα πάει στην Θεσσαλονίκη να χτυπήσει διπλόπιτο Pet Shop Boys! Όπως ας πούμε έκανε κ το 2001 στον λυκαβητό!

Χεχεχε - κ για να ξέρεις τι να περιμένες, δες τι έχουν γράψει για την Pandemonium tour διάφοροι σέξηδες:

Oι μανχατανιώτες στο NEW YORKER:

I’ve seen the Pet Shop Boys three times, and I cannot recall ever seeing Chris Lowe move. Lowe is the non-singing, writing Boy; Neil Tennant is the writing and singing Boy; and neither member of the utterly brilliant dance-music duo is big on the overt. Their songs return again and again to a specific brand of immobility—the unchanging face that conceals a roiling heart. Tennant and Lowe are part of a great tradition of slipping intense emotions into an envelope of wit that runs straight from Oscar Wilde to Noel Coward to the Boys. But they are still a pop act, and they know that shows should be shows. For their tenth studio album, “Yes,” they’ve mounted something called the Pandemonium tour, which involves dancers in primary colors, white cubes, and hats that would make Isabella Blow proud. Lowe claims that “Every night is Friday night” on this tour, which comes to Hammerstein Ballroom Sept. 1-2. In all the times I’ve seen the Pet Shop Boys, I’ve never been bored, not even a little. That would be a sin.

Οι άλλοι μανχατανιώτες στο VILLAGE VOICE:
Pet Shop Boys
Hammerstein Ballroom
Tuesday, Sept. 1

Fans have come to expect certain things from a Pet Shop Boys show: Neil Tennant's dry but poignant vocals, Chris Lowe's concert-specific remixes of their classics, artsy visuals, experimental dancers, a few outfits, and, on a deeper level, communion. The first New York stop on the "Pandemonium" tour didn't disappoint on any of those fronts, kicking off with the high-gloss Italo-disco classic "Heart" as the duo emerged from a Pink Floyd-inspired "Wall" of white boxes, wearing translucent cubes on their heads. The next few songs were from their stately new album Yes, including the bouncy first single "Love, etc." and a wobbly medley of "Pandemonium" and the older "Can You Forgive Her?"

Throughout the night, '80s-style graffiti, Communist propaganda, black-and-white videos of the Boys themselves, and favela landscapes were projected onto the Wall, layers of which crumbled during "Go West" to accommodate dancers done up as Atari Olympians and "exploded" into dangling ornaments during the finale. Tennant's
voice sounded remarkably unweathered, Lowe's synth work was on point, and the playlist ran to 20-plus new and old songs in almost two hours, including a surprising acid-house mashup of club rarities "Two Divided by Zero" and "Why Don't We Live Together?"

But as I was fidgeting with my camera and chanting "Che Guevara and Debussy to a disco beat," I noticed something unexpected in the frame: a lot of balding heads. Some of us have been dancing to these songs for a quarter-century now. That combination of nostalgia and theatrics hit a catharsis during the final flurry of confetti and sing-alongs: After a melancholy, tuxedo-clad interlude, they picked up the tempo with "Jealousy" and "Suburbia," then sashayed south of the border with a riotous medley of "Se a Vida Γ©," "Discoteca," "Domino Dancing," and even Coldplay's "Viva La Vida." The finale, "It's a Sin," climaxed in a burst of hard house beats, operatic strings, and giant bursts of glitter. During the encore, bits of it were still aloft and sparkling as the crowd sang "Being Boring" pretty much in its entirety. Reclaiming the mic, Tennant closed us out, inevitably, with the evergreen "West End Girls," 25 years old itself. The "Girls" and Boys may all be a bit longer in the tooth these days, but the bite is still plenty sharp.

Κ εδώ είναι μερικά μυστικά ομορφιάς της παραγωγής! χεχεχεχε!

Κ εδώ ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον video από την Μόσχα αδελφές μου, την Μόσχα!