Τι δουλειά έχουν μία πεθαμένη και μία άγνωστη στην κορυφή του UK Top 40;

επιτέλους. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!

μετά από 7 εβδομάδες που κοντέψαμε να πάθουμε διαβήτη από την ζαχαρίλα η "Άσπα Τσίνα Μεγάλης Βρετανίας" a.k.a. Leona Lewis γκρεμοτσακίστηκε από το νούμερο 1 της Αγγλίας. (Βέβαια το τραγούδι της, το Bleeding Love θα είναι το πιο μοσχοπουλημένο single του 2007 αλλά Ok whatever, άη μην, πιστεύω ότι θα καταφέρω να το ξεπεράσω).

Το τραγούδι που πήρε την θέση του στο top 40 είναι μία μελανζέ, άχρωμη, άοσμη, εντελώς σκλαβενιτέ διασκευή του What a wonderful World του Louis Armstrong. Το τραγουδούν μία άγνωστη και μία νεκρή, η Katie Melua και η Eva Cassidy αντίστοιχα. Ομολογώ ότι το συμπαθώ, αν μη τι άλλο επειδή έριξε την "Μαύρη Μαίρη Σκόρδου Λονδίνου" από την κορυφή και την εμπόδισε να είναι το χριστουγεννιάτικο νούμερο 1.

εδώ είναι - το χριστουγεννιάτικο νούμερο ένα του 2007:
χεχεχεχε!
α, το single είναι τσάροιτει! όλα τα έσοδα από τις πωλήσεις του θα πάνε στον Βρετανικό Ραίντ Κρώσσ!
...σου αρέσει; τι λες;

9 φυλές της Αθήνας που πραγματικά μου γυρίζουν τα άντερα...

Η αλήθεια είναι ότι αυτός ο κόσμος μου σπάει πολύ τα νεύρα ώρες ώρες. Πάρα πολύ. Αναρωτιέμαι καμία φορά σκεψ σκεψ εντατίκ: "Γιατί να μην είναι όλοι τέλειοι όπως εγώ ή όπως οι σέκση αναγνώστες του www.provato.gr; Γιατί;"

Απάντηση βέβαια δεν παίρνω... και τα νεύρα μου συνεχίζουν να σπάζουν. ασταδγιάλα. Με πολλά από τα πράγματα που παρατηρώ. Υπάρχουν κάποια όμως που μου την σπάνε λίγο περισσότερο από τα υπόλοιπα... Πρόκειται για συνήθειες ανθρώπων γύρω μου, συνήθειες που τους κατατάσουν στα μάτια μου σε φυλές, σιχαμένες, αηδιαστικές, εκενυριστικές. να μερικές από αυτές:

1. Ματριξόπουλα. Η φυλή ματριξόπουλα είναι τα μικρά παιδάκια στρεητάκια, γύρω στα 30, που συνήθως δουλεύουν σε χρηματιστηριακές ή σε δικηγορικά γραφεία, και είναι σούπερ εξαρτημένα από το blue tooth που κρέμεται από το αυτί τους. Το χρησιμοποιούν με ύφος και στιλ σαν να είναι ο Κιάνου Ροίβζ στο Matrix (hence και το παρατσούκλι). Όσο μιλάνε με αυτό έχουν ύφος σαν να δίνουν στον Darth Vader το τελικό ok για την καταστροφή του σύμπαντος... αν όμως πλησιάσεις ακούς ότι λένε κάτι τόσο σημαντικό όπως "έχω βρει ένα φοβερό ψιλικατζή για να αγοράζω εισιτήρια για το λεωφορείο". Το κακό είναι ότι αυτό το πράγμα στο αυτί τους, αφήνει μεν ελεύθερα τα χέρια τους, αλλά μπλοκάρει εντελώς όλη μα όλη μα όλη την αντίληψή τους με αποτέλεσμα να μην βλέπουν γύρω τους και να πέφτουν επάνω στους περαστικούς (1 από τους οποίους και εγώ...) να φωνάζουν δυνατά σαν να είναι μόνοι και άλλα τέτοια.
   
2. Αγκαλίτσες αγκαζίτσες. Έλεος! Πόσο μου σπάνε τα νεύρα αυτά το ζευγάρια, str8 ως επί το πλείστον (οι αδελφές έχουν πολλά ελλατώματα, αλλά ηλίθιες δεν είναι) που στο απίτευτα στενό πεζοδρόμιο της say Σκουφά περπατάνε αγκαζέ και δεν αφήνουν χώρο να κυκλοφορήσει κανείς άλλος! Το χειρότερο; Σε βλέπουν ότι έρχεσαι από την απέναντι κατεύθυνση και αντί να σπάσουν το αγκαζέ για να περάσεις περιμένουν να πάθεις σχάση και να περάσεις από μέσα τους. Μαλάκες. Η χειρότερη εκδοχή αυτής της φυλής είναι οι αγκαζίτσες αγκαλίτσες με ομπρέλα. Όχι μόνο δεν σε αφήνουν να περάσεις, όχι μόνο δυσανασχετούν όταν προσπαθείς να βρεις πέρασμα, αλλά σου βγάζουν και το μάτι στην όλη διαδικασία.
   
3. Φρόηντ Φρόηντ. Η αλήθεια είναι πως λίγο πολύ όλοι έχουμε κάποιες βασικές γνώσεις των αρχών της ψυχολογίας. Θες από ταινίες, θες από τα διαβάσματά μας (καταραμένε Γιάλομ), θες από τις ψυχαναλύσεις μας, η ουσία είναι πως μπορούμε να σταθούμε με αξιοπρέπεια σε κάθε συζήτηση ψυχομπάμπλ! Η φυλή των Φρόηντ Φρόηντ το φτάνει το ψυχομπάμλιν, όμως, στα άκρα. Είναι αυτοί που αναλύουν ακόμα και το πιο ασήμαντο γεγονός με ψυχαναλυτικούς όρους (παράδειγμα: "ο λόγος που βάζεις μαύρη ζάχαρη στον καφέ είναι διότι φοβάσαι το σκοτάδι και έχεις μεγάλη απώθηση της εποχής που ήσουν στην σκοτεινή μήτρα της μάνας"). Το χειρότερο; Eίναι έτοιμοι από την πρώτη γνωριμία να σου ανακοινώσουν ότι "όταν θες κάτι το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσει η Madonna και ο Paulo Coelio - να, να, δες εμένα, ένα χρόνο πριν δεν έχυνα με τίποτα, ενώ τώρα απλά κοιτάς με ένταση την κλητ μου και ο οργαζζμός μου είναι σειζζμός ερωτικόζζ, και αυτά γιατί με βοήθησε η ψυχανάλυση". Ηλίθιες γκόμενες. Τις σιχαίνομαι. ντάρλοιγκ thank you for sharing (or not).
   
4. Οι δικόμουδικόμουδικόμουδικόμου. Είναι αυτοί οι τύποι στο διπλανό τραπέζι που παλεύουν για το ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό. Επιμένουν να έχουν οι ίδιοι το προνόμιο, και για να το πετύχουν φτάνουν στα άκρα με αποτέλεσμα να γίνεται χαμός σε όλο το εστιατόριο και να σου γαμάνε την βραδιά σου απόψε γιατί μου την χαλάς... Τα μέλη της φυλής των δικόμουδικόμουδικόμουδικόμου ξεκινάνε, όταν ο σερβιτόρος φέρει το λογαριασμό, με δυνατές κραυγές "δικό μου, εγώ, εγώ, δικό μου, άστο άστο άστο άστο άστο άστο άστο" που σε ξεκουφαίνουν, και καταλήγουν σε γρονθοκοπήματα, κλανιές στην μούρη και δαγκώματα στις ρόγες του αντιπάλου μπας και τον ρίξουν αναίσθητο και έτσι καταφέρουν να του αρπάξουν το λογαριασμό από τα χέρια. Ο θεός να σε φυλά.
   
5. Οι τριαπραγματάκηδες. Τους ξέρεις, τους μισείς και εσύ όσο και εγώ. Τα μέλη αυτής της φυλής θέλουν να σου φάνε την σειρά στο σούπερ μάρκετ λέγοντάς σου με ύφος Καήλα, ενώ είσαι έτοιμος να αδειάσεις το καλάθι σου στον πάγκο του ταμείου, "να περάαααασωωωωωω; έχω μόνο τρία πραγματάκιαααααααα". ΟΧΙ ΜΩΡΗ ΚΩΛΟΓΡΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙΣ! ΝΑ ΠΑΣ ΣΤΟ ΓΑΜΩΤΑΜΕΙΟ ΤΟ ΕΚΣΠΡΑΙΣ! ΑΣΤΑΔΓΙΑΛΑ.
   
6. Οι κατακίτρινοι. Είναι αυτοί που "μισούν τους ταξιτζήδες". Σου λένε πάντα τις πιο τρομερές ιστορίες που τους έχουν τύχει σε ταξί, με ένα ύφος όλο γκρίνια και ξυνίλα και μαλακία. Τους ακούω με στωικότητα ενώ την ίδια στιγμή τους κάνω γραψ γραψ εντατίκ στα αρχίδια μου. Το μόνο που αποδεικνύουν όλα τα μέλη της φυλής των κατακίτρινων είναι πως τελικά, αυτό που παίρνεις από τον κόσμο είναι και αυτό που δίνεις. Όλοι αυτοί είναι τόσο αγενείς, ξυνίλες, κακότροποι και μίζεροι στην συμπεριφορά τους στα ταξί που απλά το ότι κάποιος κάποτε τους έκλασε στη μούρη είναι το λιγότερο που τους αξίζει... Ένα έχω να τους πω: "Α μαρή λάϊκα που μου έγινες και επικριτηκιά και μισείς κιόλας τους ταξιτζήδες!". Εγώ πάντως που φέρομαι σε όλους όσους με εξυπηρετούν με τον ίδιο τρόπο που θα ήθελα να μου φερθεί κάποιος αν εγώ τον εξυπηρετούσα ΠΟΤΕ δεν είχα παράπονο με κανένα ταξιτζή - που στο κάτω κάτω ο άνθρωπος θέλει να κάνει την δουλειά του με τον πιο "ανώδυνο" τρόπο!
7. Η φυλή των εκλεκτικών κουράδων. Είναι αυτοί που έχουν να το λένε, όσο πίνουν μαζί σου ποτό, ότι σιχαίνονται να βγαίνουν το Σάββατο που βγαίνει η κάθε κουτσή Μαρία και ο κάθε συναχωμένος Φανούρης, γιατί αυτοί ζητάνε ποιότητα στην ζωή τους, ησυχία, πουθρόνες τσέστερφήλντ, μώλτ ουήσκη, μούμπλε μούμπλε! Όταν τους επισημαίνεις ότι "ξέρεις, απόψε είναι Σάββατο... γιατί δεν έκατσες σπίτι;" σου απαντάνε με κάτι του τύπου "δεν σε ακούω, ο ήχος είναι χάλιαααααα, α είδα τον φίλο μου τον Αντωνυμία απέναντι πάω να πω ένα γειά". Ένα έχω να τους πω: καλά να είσαι ξυνή.... αλλά να είσαι και κουλή, δεν το αντέχω. Α μαρή.
   
8. Οι οικογένειαΚυπρίωνγιαπρώτηφοράστοAttica. Αυτή είναι η πιο αγαπημένη μου φυλή από όλες. Είναι οικογένεια Κυπρίων που πάνε για πρώτη φορά στο Attica. (μπατ άη γκες γιου ολρέντη φίγκιουρντ δατ άουτ, ντήν ντ για;). Ουρλιάζουν, χτυπιούνται, πέφτουν στα γόνατα και κλαίνε κάτω από τα ράφια με τις γνωστές μάρκες, τσιρίζουν "φτάνω φτάνω φτάνωωωωωωωω, είναι λακώστ είναι λακώστ πεθαίνωωωω", και λένε με κόκκινα μάγουλα και λαχανιασμένοι κάτι ακαταλαβίστικα πολύ αστεία κυπριακά! Τους αρέσει να περιστοιχίζονται από φίρμες και όταν περιστοίχίζονται από τόσες πολλές, παθαίνουν σήζουρ και αν είσαι κάπου κοντά... απλά αλλάζεις συκώτι. Ουαί όμως και πάς να πάρεις ρούχο τελευταίο που έχουν κελάρει. Δεν έχεις ελπίδα, να το ξέρεις.
   
9. Οι Ντάνες Μερηλστρήπ. Αυτές είναι οι κουλές αδελφές που στο κατάμεστο Sodade Σάββατο βράδυ, έχουν την απαίτηση να μην τις σκουντήσει κανείς και καθόλου, και να τους κάνει και χώρο ο κόσμος/κοινωνία/σύμπαν για να χορέψουν, με όλο το αναπτυγμένο χορευτικό της περιοδείας, το Better The Devil You Know. Έλεος, έλεος! Σάββατο είναι γλυκιά μου, σε ένα από τα πιο πολυσύχναστα μαγαζιά της Αθήνας τι περιμένεις; Nα έχεις χώρο για να απλώσεις την φράτζα; γκετ α γκρήπ, χάνη.
   

αχ σταματάω τώρα γιατί με όλα αυτά που θυμήθηκα, τα νεύρα μου τσατάλια. μαύρο σαβατόβραδο θα περάσω πάλι από την οργή. Θέλει κάνείς να έρθει να του ρίξω ένα χέρι ξύλο να κάνω εκτόνωση;

άμα θες συμπλήρωσε την λίστα της τσατίλας. γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ! ΑΣΤΑΔΓΙΑΛΑΑΑΑΑΑΑ!

Γλυκά μου αρκουδάκια τριχωτά, αυτά τα χριστούγεννα θα τα περάσουμε παρέα...

οι διαφημίσεις της coca cola, του επίσημου χριστουγεννιάτικου πιοτού, με τις λευκές αρκούδες:

βοήθα με να σε βοηθώ να στολίσουμε το δένδρο:


"με τρόμαξες παλιοφώκια!":


το βόρειο σέλας:


η αρκουδοοικογένεια:


φεγγαράκι μου λαμπρό φέγγε μου να περπατώ:


γύρω γύρω όλοι στην μέση τα αρκούδια:


ο αρκουδοελκηθροπατέρας:


πως έγινε και οι πιγκουίνοι και τα αρκούδια ήρθαν ισοπαλία:


φιου. δεν μπορείς να πεις. το έκανα και φέτος το χρέος μου στο σύστημα. την υπηρέτησα την πολυεθνική. χμφ χμφ χμφ.

ΔΕΝ. ΕΙΝΑΙ. ΔΥΝΑΤΟΝ. ΝΑ. ΤΟ. ΒΛΕΠΩ. ΑΥΤΟ.

έλα όμως που είναι.... κράηστ δηλαδή...

πρόκειται για το χριστουγεννιάτικο τεύχος ενός περιοδικού που λέγεται Jet. Και στο εξώφυλλο έχει τον Michael Jackson.


ή μήπως είναι η κολλητή φίλη της Αννούλας Φλωρινιώτη; Τι να πω... κλαψ λυγμ.

Και μετά σου λέει ότι οι γαμωγάτες είναι εφτάψυχες my ass!!!

Το blogging είναι πρωτίστως για εξομολόγηση, για να πούμε τα πράγματα που έχουμε μέσα μας και μας βαραίνουν και δεν μπορούμε να τα πούμε αλλού γιατί δεν έχουμε φίλους σλάσ χρόνο να ασχοληθούμε μαζί τους σλασ ικανότητα έκφρασης λεκτικής σλας γουατέβερ.

Έτσι και εγώ σήμερα θα σας πω πως δολοφόνησα ρούθλεσλη το γατί ενός γκόμενού μου...

Φύγαμε.

Με τον Ξ. γνωριστήκαμε σε μία διαδήλωση κατά της κατάργησης της χρήσης γούνας για παλτά. Ο Ξ. πρωτοστατούσε στις διαμαρτυρίες, ούρλιαζε συνθήματα δυνατότερα από όλους, οργάνωνε το όλο πράγμα γενικά αφού ήταν βασικό στέλεχος της φιλοζωϊκής οργάνωσης.

Εγώ πάλι... χμφ χμφ χμφ ήμουν στο αντίθετο στρατόπεδο. Βλέπεις τότε τα είχα με έναν γουναρά ο οποίος δούλευε σε ένα εργοστάσιο ξεπετσιάσματος μωρών φώκιας και όπως καταλαβαίνεις δεν ήθελα με τίποτε να χάσει την δουλειά του εξ' αιτίας των γαμωοικολόγων. Είχαμε έξοδα, σκοπεύαμε να μείνουμε μαζί και με τον γουναρά άνεργο αυτό δεν θα ήταν δυνατό.

Είμαι λοιπόν στην διαδήλωση και έχω χωθεί ανάμεσα στους φιλόζωους και καλά ότι είμαι με το μέρος τους. Στόχος μου είναι να προσπαθήσω να κερδίσω την εμπιστοσύνη τους ώστε τελικά να μπορέσω να κάνω δολιοφθορά.

Την ώρα που είμαι και ανοιγοκλείνω το στόμα (αλλά χωρίς να βγάζω φωνή εννοείται) κάνοντας ότι φωνάζω συνθήματα εναντίον της γούνας βλέπω από μακριά τον Ξ. Τρελό μωρό. Τρελό. Μου έφυγε το τσερβέλο. Πήγε να μου σκιστεί το xl σωβρακάκι από τον πόθο...

Η αλήθεια είναι ότι ο πρώτος λόγος που τον πρόσεξα ήταν το τέλειο σύνθημα που έγραφε το πλακάτ που κρατούσε... "ΛΑΤΡΕΥΩ ΤΙΣ ΤΡΙΧΕΣ... ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΩ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΣΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΑΝΗΚΟΥΝ...". αισθάνθηκα ότι απευθυνόταν σε μένα...

...καυλ καυλ εντατίκ καυλ καυλ ποθ ποθ εντατικ ηδον ηδον εντατίκ...

Έτσι, του έπιασα γνωριμία. Με μεγάλη μου χαρά διαπίστωσα, όταν μου είπε ότι ακούει Γαλάνη, ότι την ρουφούσε την μπομπονέλα... Μου είπε ότι δεν είχε σχέση. Όταν με ρώτησε αν έχω εγώ του είπα ψέματα ότι δεν έχω και φυσικά τον κάλεσα αμέσως να βγούμε.

Αποδέχτηκε την πρόκλησή μου αφού τον διαβεβαίωσα ότι δης γουοζ νοτ α σεκς θηγκ και 25 λεπτά μετά μου έκανε πίπες πίσω από ένα θάμνο και ποιος την γαμεί την κωλοδιαδήλωση και τα γαμωζώα με τις γαμωγούνες τους.

Έτσι τα φτιάξαμε. Επειδή είμαι άνθρωπος που πάντα σκέπτεται τον άλλο και τις ανάγκες του, έστειλα ένα εσεμέσ στον γουναρά ότι χωρίζουμε γιατί "χρειάζομαι λίγο χρόνο να βρω τον εαυτό μου" και διότι "είσαι καλό παιδί δεν σου αξίζω" και όλα καλά. Το σημαντικό είναι τα βράδια να κοιμάσαι με ήσυχη συνείδηση και εγώ αυτό το έχω κατακτημένο.

Πέρασε ο καιρός, η σχέση με τον Ξ. ήταν τέλεια. Ο Ξ ήταν πρώτος στο ξεσκι. Πρώτος. Αλλά και εγώ. Κύριος δίπλα του. Κύριος με π κεφαλαίο. Όταν ξενοπηδούσα πάντα φορούσα καπότα για να μην υπάρχει άμεση επαφή με το δέρμα του άλλου, και δεν φιλούσα στο στόμα. Δηλαδή δεν ήταν απάτη αφού πρόσεχα αυτά τα δύο πράγματα. Όχι, έχω να το λέω. Δεν τον απάτησα πότε τον Ξ. Και, να σου πω κάτι; Αυτό αντικατοπτριζόταν στην σχέση η οποία πήγαινε όλο και καλλίτερα, αφού υπήρχε αμοιβαίος σεβασμός και εμπιστοσύνη. Έτσι γίνεται.

Μέχρι που ένα φρικτό έγκλημα άλλαξε την ζωή μας σε χρόνο dt... τα θυμάμαι και μαύρα δάκρυα τρέχουν από τα μάτια μου...

Ο Ξ. είχε ένα γατί. Ήταν όμορφο κεραμιδόγατο, χαδιάρικο, τους εμπιστευόταν όλους, θυμάμαι το άγγιζα και άρχιζε να γουργουρίζει. Είχε κάτι ματάρες όλο τρυφερότητα. Το μισούσα.

Ένα απόγευμα έχω πάει από το σπίτι του Ξ. για να να πηδηχτούμε. Αφού τελειώσαμε μετά από κανένα τρίωρο (σε όλη την διάρκεια του οποίου ήμουν ντούρος και ακμαίος, παρακαλώ να σημειωθεί) ο Ξ. σηκώθηκε να με αφήσει να κοιμηθώ λιγάκι και να μαγειρέψει να έχω κάτι να φάω όταν ξυπνήσω. Άρχισα να βυθίζομαι σε ένα ύπνο γλυκό όταν ξαφνικά άκουσα το νερό από την κουζίνα που ο Ξ. έπλενε τα πιάτα.

Πετάχτηκα από το κρεβάτι, πήγα στην κουζίνα, έριξα μπινελίκια και μία κλωτσιά στον Ξ. να κάνει πιο ήσυχα και γύρισα να τον πάρω πάλι. Ο ανόητος αυτό που δεν πρόσεξα ήταν ότι όσο κλώτσαγα και έβριζα τον Ξ. που με ξύπνησε, στο δωμάτιο είχε μπει το γατί του. Το οποίο γαμώγατο είχε χωθεί κάτω από το πάπλωμα που σκεπαζόμουν.

Κλαψ λυγμ.

...όπως είμαι ξαπλωμένος, και νιώθω πάλι την γλυκιά του ύπνου να απλώνεται στα βλέφαρά μου... ... .... αχ τα θυμάμαι και κλαίω... σομπ σομπ... όπως είμαι λοιπόν χωμένος κάτω από το πάπλωμα που χωρίς να το ξέρω είναι χωμένο και το γατί του Ξ, κάνω ότι πιο φυσιολογικό μπορεί να κάνει κανείς κάτω από το πάπλωμά του.

Αμολάω μία μεγάλη ηχηρή non-tzoufia μεγάλης διαρκείας κλανιά. Από αυτές που φέρνουν τον θάνατο στο περιβάλλον αλλά την υπέρτατη ανακούφιση σε αυτόν που την αφήνει.

...ξαλαφρωμένος, κοιμάμαι...

Ξυπνάω μετά από λίγη ώρα από τα υστερικά κλάματα του Ξ. ο οποίος έχει μπει στο δωμάτιο να με ξυπνήσει και έχει βρει την γάτα του νεκρή στο κρεβάτι. Το γατί φαίνεται ήπιε όλη την βρωμοπόρδα, του ήρθε ο ντουβρουτζάς, προσπάθησε να βγει από το πάπλωμα, τα κατάφερε λίγο, αλλά το χτύπημα ήταν πολύ δυνατό και ξεψύχησε.

Το κορμάκι του στα χέρια τους Ξ που ήταν σε κατάσταση υστερίας ήταν τόσο εύθραυστο, τόσο πληγωμένο. Η ροζ γλωσίτσα του κρεμόταν από το μισάνοιχτο νεκρό στόμα. Τα ματάκια του είχαν πεταχτεί από τις κόγχες του από την ασφυξία... θλιψ θλιψ αφορητ θλιψ θλιψ αφορητ

Φυσικά εγώ έκανα τον ανήξερο. Μάλιστα είπα στον Ξ. ότι και καλά είχα διαβάσει το wired για μία αρρώστια που ανακάλυψαν οι επιστήμονες, το ΣΑΘΓ (σύνδρομο αιφνίδιου θανάτου γάτας) και η οποία έχει πάρει και καλά επιδημικές διαστάσεις και δεν ξέρουν που οφείλεται και μούμπλε μούμπλε γιάγκαντι γιάγκαντι. ευτυχώς με πίστεψε.

Άφησα τον Ξ να κλαίει, έβαλα σώβρακο πανταλόνη πουκάμισο και εξαφανίστηκα. Δεν μπορούσαν το χειριστώ αυτό το πράγμα, ήταν του ματς για μένα. Ο Ξ. με πήρε μερικές φορές τηλέφωνο, στην αρχή δεν του απαντούσα και μετά όταν του απάντησα του είπα ότι "χρειάζομαι λίγο χρόνο με τον εαυτό μου" και ότι "είναι καλό παιδί και δεν του αξίζω" και ότι "δεν είμαι έτοιμος να δεθώ και ώριμος" και έτσι χωρίσαμε.

...Πριν από μερικές μέρες πέτυχα τον Ξ. στο δρόμο. Ήταν ένα ναυάγιο της ζωής. Μου είπε ότι δεν μπόρεσε ποτέ να ξεπεράσει το ΣΑΘΓ που έπαθε το γατί του... άρχισε να πίνει, να κάνει μπάφους. Έχασε την δουλειά του, καταστράφηκε οικονομικά, αναγκάστηκε να πάει να μείνει με τους γονείς του... η ψυχολογική του κατάσταση ήταν χάλια.

Του έδωσα δύο ολόκληρα ευρώ και του είπα ότι ήμουν τυχερός που χωρίσαμε, φαντάσου να ήμουν μαζί του σε όλη αυτή την κατρακύλα... φυσικά δεν του αποκάλυψα ότι εγώ ήμουν η αιτία του θανάτου του γατιού.

για αυτό τα γράφω εδώ... γιατί κάποια πράγματα βαραίνουν την ψυχή μας, μας κάνουν να πονάμε. και πρέπει κάποια στιγμή να τα βγάζουμε από μέσα μας. Για να γίνουμε καλλίτεροι άνθρωποι αν μη τι άλλο. Και εγώ αυτό το παλεύω να το καταφέρω.

Μέρυλιν, τα διαμάντια που στα μάτια σου αστράφτουν τα έχω ξαναδεί...

Μέρυλιν, το σεντόνι σαν οθόνη σου απλώνω, για ν' αναστηθείς...

Σε κοιτάζω και βλέπω τις στιγμές να προσπερνούν
και τους φίλους ν' αλλάζουν
να γερνούν
και ν' ακολουθούν το ρυθμό τους...


Μέρυλιν, το σεντόνι σαν οθόνη σου απλώνω, έλα

"Μαμά, μπαμπά είμαι αδερφή!" - απαντήσεις στην τρομακτική ανακοίνωση

μία μεγάλη αγωνία για έναν gay είναι το πως οι γονείς του θα πάρουν την ανακοίνωση ότι τον ρουφάει τον χοχλιό της Κρήτης... οι ψυχολόγοι λένε ότι όσο και αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε, υποσυνείδητα η αντίδραση τους στο νέο μας καθορίζει και μας σημαδεύει. Όμως πέρα από τις κλασικές υστερίες τύπου "αχ, φέρε, φέρε το βουρτσάκι για την πούδρα να τον σκοτώσω" ή την αποδοχή α λα "δεν επιράζει αγάπη μου, εμείς σε αγαπάμε και κουλή" υπάρχουν και κάποιες άλλες απαντήσεις, λιγότερο αναμενόμενες...




ας δούμε μερικές:

Του πατέρα περπατημένου ταξιτζή: Γλυκιά μου, θες να μου πεις κάτι που δεν έχω ήδη καταλάβει;

της μάνας χαρτοπαίχτρας: Αχ μπράβο μπράβο αγόρι μου, ένας κωλόφαρδος στο σπίτι φέρνει καλό φύλλο.

του πατέρα τσιγκούνη: ...να σου πω, πλήρωσα μεταπτυχιακό στην Βρετανία, μην ελπίζεις πως θα πληρώσω και να βάλεις βυζιά!

της μάνας fashion victim: ...άντε βρε αγόρι μου, να μου δίνει και μένα κανείς καμία συμβουλή πως να ψωνίζω...

της προληπτικής μάνας (απευθύνεται στον πατέρα που είναι παρόν στην ανακοίνωση): ...εσύ φταις, σκατογρουσούζη!!! φαγώθηκες ότι ήθελες κόρη αντί για γιο πρώτο παιδί.... φάτα τώρα.

του ευθυνόφοβου πατέρα (απευθύνεται στην μάνα): και στο έλεγα να μην του βάζεις ροζ ζιπούνια και φουστανάκια όταν ήταν μικρός.

της υπερκοσμικής μάνας: αν νομίζεις πως με αυτή την δικαιολογία θα γλιτώσεις το τραπέζι της κυρα-Ελπινίκης είσαι πολύ κουλή.

της μάνας που έχει δει πολύ sex an the city: λήσεν μπήτς, γιου κεν φακ γουηθ χουέβα γιου γοντ του, μπα στέη αγουέη φρομ μά σούζ! ...άη γόρν για!

της ψυχωτικής μάνας που όλη μέρα σιδερώνει, πλένει, καθαρίζει: αχ, επιτέλους να με βοηθήσει και μένα ένα χέρι στις γυναικείες δουλειές...

της μάνας που σιχαίνεται τις δουλειές του σπiτιού: τώρα δηλαδή θα πρέπει να σιδερώνω και τα δικά σου μπουστάκια, τοπς, νεγκλιζέ εκτός της αδελφής σου;

του πατέρα κωλομπαρά: ...άμα τον δίνεις δεν είσαι πούστης και μπινές. είσαι φυσιολογικός άντρας.

του πατέρα ντουλαπίστρια: αχ με συγκινείς αγόρι μου, ήθελα πάντα το παιδί μου να κάνει όσα δεν μπόρεσα εγώ να κάνω...

αγαπημένε αναγνώστη όσο και να σου φανεί απίστευτο κάποιες από αυτές τις απαντήσεις στην ανακοίνωση "μαμά, μπαμπά, την φυτέυω την ορχιδέα..." έχουν δοθεί στην πραγματικότητα σε γνωστούς ή φίλους μου... μία μάλιστα από αυτές είναι του τρελού απιστεύτου το ότι δόθηκε. ...αλλά άκουσα με τα ίδια μου τα αυτιά τον πατέρα που την έδωσε να το επιβεβαιώνει! beats me!

α, ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ αγαπημένε αναγνώστη ότι ΠΡΕΠΕΙ να προσθέσεις και άλλες εκδοχές. αν θες βέβαια, μην σου γίνει και άγχος...

Ταξίδεψα κι εγώ μαζί του.

Χτες πέρασα μπροστά από τον Ελευθερουδάκη στην Πανεπιστημίου πηγαίνοντας στο γυμναστήριο.

Μέσα στο μαγαζί, που εκείνη την ώρα ήταν κλειστό, βρισκόταν ο κύριος της ασφάλειας του. Μεσήλικας, με ελαφρά γκριζαρισμένα μαλλιά, στομαχάκι και μία στολή από αυτές τις σπαστικές που φοράνε οι σεκιουρητάδες.

Καθόταν σε μία καρέκλα και ξεφύλλιζε ένα λεύκωμα από αυτά που βρίσκονται σε κάποιον από τους πάγκους του μαγαζιού που βλέπεις όταν μπαίνεις.

Η έκφραση του... αχ η έκφραση του.

Δεν ξέρω τι ήταν οι φωτογραφίες που έβλεπε στο λεύκωμα, το μόνο που μπόρεσα να διακρίνω ήταν πως επρόκειτο για ασπρόμαυρες, αλλά τον είχαν μαγέψει.

Πραγματικά ο άνθρωπος δεν βρισκόταν εκεί που ήταν, είχε φύγει για αλλού. Κάπου πιο ωραία, πιο μαγικά, πιο sexy. Το χαμόγελό του ήταν κάτι ανάμεσα σε εντυπωσιασμένο, ευχαριστημένο, έκπληκτο και (άκου τώρα τι κουλό...) καλωσυνάτο.

Καλά λένε η ομορφιά κάνει καλλίτερο τον κόσμο και τον άνθρωπο.

και τι περίεργο. Μαζί με τον σεκιουριτά ταξίδεψα κι εγώ. και ας μην έβλεπα τις φωτογραφίες που έβλεπε εκείνος. ταξίδεψα επειδή έβλεπα την έκφρασή του.

τέτοια είναι η δύναμη της τέχνης.

Τρέξε για την ζωή σου, τρέξε τρέξε τρέξε ΤΡΕΞΕ!

Μόλις βγήκε η πρώτη διαφήμιση της Crispin Porter Bogusky για την Nike. Ήταν πολυαναμενόμενη διότι είναι η πρώτη που η Nike ανέθεσε σε άλλη διαφημιστική εταιρία από εκείνη που είναι εν πολλοίς υπέυθυνη για τον μύθο Nike, την Wieden+Kennedy. (αυτό θα πει να είσαι μεγάλη μάρκα - να σφάζονται για να σου κάνουν διαφήμιση οι δύο καλλίτερες διαφημιστικές εταιρίες του κόσμου αυτήνανε την στιγμήνανε...).

εδώ την βλέπεις, δυστυχώς η ανάλυση δεν είναι καλή γιατί το γαμωγιουτγιούμπ το τεντώνει το video για να χωρέσει στην μεγάλη οθόνη, αλλά μία ιδέα μπορείς να την πάρεις (ξέρει, μπάει δαι γουαίοι κάποιος κανένα τρόπο να ανεβάζω video σε μικρότερο μέγεθος οθόνης ώστε να μην έχουν αυτόν τον κόκο που μου την σπάει;):

μου αρέσει. έχει περίεργο twist που ξεκινά από τρεξίματα που κάνεις για να σώσεις την ζωή σου και μετά καταλήγει όπως καταλήγει... δεν πολυκαταλαβαίνω γιατί μου αρέσει, βέβαια, αλλά το θέμα δεν είναι να την καταλάβω αλλά να αισθανθώ. γουατέβα! (...σκεψ σκεψ εντατικ, προβληματιζμ εντατίκ - δηλαδή τι μας λέει: "αν θες μοτηβέησον μην περιμένεις να σε κυνηγήσει μαύρος που θέλει να σε γαμήσει. πάρε καλλίτερα αυτό το παπούτσι...)

πάντως το ρακόρ των κυνηγητών στο πρώτο μέρος είναι συγκλονιστίτσεσκιι (σου έχω πει ότι μιλάω ρώσικα. από σήμερα θα χρησιμοποιώ όταν γράφω στο πρόβατο και ρώσικες λέξεις όπως αυτή).

Ανατομία ενός ειδώλου...

Γνωστός και μη εξαιρετέος blogger με κατηγόρησε ότι χορεύω Αλέξια στα gay clubs που πηγαίνει (αναρωτιέμαι ΓΙΑΤΙ άραγε αυτός πάει σε gay clubs; άραγε το γυαλίζει το σοβατεπί; ...η απάντηση στο χείλη σου αναγνώστα)!

Όμως τι ανόητος! Έπεσε στην παγίδα του!

Γιατί εγώ ο λόγος που ξέρω απ' έξω την δισκογραφία της Αλέξιας είναι ότι όταν σπούδαζα κοινονιωλογία στο Harvard χρειάστηκε να κάνω μία thesis με θέμα την Αλέξια. Η thesis μου πήρε βραβείο και δημοσιεύτηκε στο εφημεριδάκι του Χαρβαρντιανού φοιτητή.

Για του λόγου το αληθές στην παραθέτω. Enjoy:

Πολλά μπορείς να καταλάβεις για μία εποχή από τα εξώφυλλα των δίσκων των μεγάλων ειδώλων της. Το στήσιμο, τα χρώματα, το lay out, η φωτογραφία, το styling, αποτελούν μία πρώτης τάξεως ένδειξη για τον χαρακτήρα της, την αισθητική και την εικόνα της.

Όμως πολλά μπορείς να καταλάβεις και για το είδωλο το ίδιο! Αν θέλεις, βέβαια! Στην περίπτωση της Αλέξιας, φυσικά, θέλεις σαν τρελός. Ας δούμε τι μας λένε για την αγαπημένη καλλιτέχνιδα τα εξωφυλλά της και η εξέλιξή τους στο χρόνο. Φύγαμε:

Πρώτος δίσκος "Αλέξια" 1988 Τι μας λέει; το εξής:
Είμαι ένα κυπριωτάκι
τσαχπίνικο και ζουζουνάκι
το βυνίλιο ν' αγοράσεις
και να ξέρεις δεν θα χάσεις!
Αυτό το μήνυμα πέρναγε στο κοινό το πρώτο major εξώφυλλο της Αλέξιας. Το κοινό την πίστεψε και μάλιστα πολύ. 180 χιλιάδες άνθρωποι αγόρασαν αυτόν τον δίσκο που "περιέχει τις επιτυχίες" (θυμάσαι την φράση; χεχεχε) "τα κορίτσια ξενυχτάνε", "το ξέρω το ξέρω" και το θρυλικό ντουέτο "κανένας δεν μας σταματά aka nothing is gonna stop us now" μεταξύ άλλων.

Δεύτερος δίσκος "Ένα δύο τρία" 1989Τι μας λέει: Αγαπώ το τούλι, αγαπώ το ημιδιάφανο γάντι, με έχει γαμήσει ο αυχένας μου πρέπει να έχω πάθει ψύξη, σου έχω πει μου την σπάει να κάνουμε φωτογράφηση με ανοιχτό παραθύρι, ζήτω ο φραμπαλάς και το μαύρο ροζ. Το κοινό είχε ήδη αρχίσει να διαμορφώνει μία κάπως καλλίτερη αισθητική από παλιότερα με αποτέλεσμα να μην αγαπήσει τόσο το δίσκο. Μόνο 45 χιλιαρικάκια πούλησε, αν και περιείχε το uber αγαπημένο μου ROCK Heavy Metal τραγούδι όλων των εποχών, το "Γιατί όλοι θέλουνε να ξεχωρίζουν, για το ίδιο προσπαθώ, μην μου λες ότι κινδυνεύω, δεν μπορώ να το δεχτώ...".

Τρίτος δίσκος "Έλα μία νύχτα" 1990 Μετά την σχετική αποτυχία του προηγούμενου επιστρέφουμε σε συνεργασία με τον Χαριτοδιπλωμένο που έγραψε το πρώτο μας uber επιτυχημένο δισκάκι. Το εξώφυλλο μας λέει: Στο έχω μανιάτικο που δεν αγόρασες το προηγούμενό μου, να το ξέρεις. Όμως δεν θα το κάνω θέμα, αρκεί να αγοράσεις αυτή την δουλειά. Α, και μία που σε πέτυχα αγαπημένε ακροατή, έχε υπόψη σου ότι σιγά σιγά σοβαρεύω κι εγώ και σε περιμένουν διάφοροι ντουβρουτζάδες στο μέλλον.... Δυστυχώς, παρά το ομολογουμένως ωραίο εξώφυλλο (δεν κάνω πλάκα, μου αρέσει - σκέψου! είναι του 1990 και βλέπεται ακόμα) ο δίσκος δεν περιείχε μεγάλη επιτυχία και δεν τράβηξε: μόλις 55 χιλιάδες αντίτυπα. Όμως το "ορκίσου να μην χωρίσουμε, ποτέ ποτέ ξανά, ορκίσου να μην χωρίσουμε ποτέ μωρό μου στα παλιάααααααα" είναι τραγούδι που έχει αγαπηθεί από γενιές και γενιές μικρών gay που το αφιερώνουν στον πρώτο κωλομπαρά τους με μεγάλη αγάπη. ..δεν ξέρουν τα κακόμοιρα... Α, ο δίσκος περιέχει και το τραγούδι με την μουσική του πρωινάδικου του Antenna!

Τέταρτος δίσκος "νερομπογιές" 1992Ο τέταρτος δίσκος μας βρίσκει μετά από 2 ολόκληρα χρόνια και σε καινούργια εταιρία - από την Polygram πήγαμε στην BMG. Είναι ο δίσκος "ήρθε η ώρα να κάνω στροφή στην καριέρα μου". Αυτό είναι και το μήνυμα του εξωφύλλου: ...σε παρακαλώ, αποδέξου με ως μη Pop, σε παρακαλώ, σε παρακαλώ, ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ, αποδέξου με, θα σκοτωθώ αν δεν με αποδεχτείς και το μόνο που θα έχεις να με θυμάσαι θα είναι μία φωτογραφία με κουλή κορνίζα, σε παρακαλώωωωωωω. Δυστυχώς, το κοινό δεν συγκινήθηκε από το plea και είπε στις νερομποΓΙΕΣ ένα ηχηρό νερομποΝΟΟΥ! χιχιχιχι χοχοχο χεχεχε. Ο δίσκος δεν είχε σουξέ, αν και χρησιμοποιείται ακόμα από μία μεγάλη εταιρία παραγωγής εξτένσιον αλογοουρών στις επίσημες εταιρικές εκδηλώσεις.

Πέμπτος δίσκος "H Αλέξια τραγουδά τα κλασικά" 1993"Αφού δεν μπορούμε να βρούμε καλό υλικό, ας τυμβορυχεύσουμε" είπαν οι υπεύθυνοι της εταιρίας και μάλλον είχαν δίκιο. Ο δίσκος έσκισε, πούλησε 100 χιλιάδες αντίτυπα. Ο μύθος λέει ότι η επιλογή των τραγουδιών έγινε σε συνεργασία με τον Μάκη Δελαπόρτα, η ηχογράφησή τους με την βοήθεια της συμφωνικής της Σόφιας (όπως Βουλγαρία) και είναι ο πρώτος δίσκος στην ιστορία της Κύπρου που έγινε πλατινένιος στο νησί. Όσο για το εξώφυλλο; Το μήνυμα είναι απλό, λιτό, μονοσήμαντο: Άμα κοτάς, τόλμα να ξαναπείς ότι φοράω εξτένσιονς - είδες τι έπαθε μία κότα που τόλμησε να το πει... την φοράω μπόα!!!! ΧΑ!. Ο δίσκος περιέχει το ντουέτο με τον Μπονάτσο "είσαι παιδί μου πειρασμός" και άλλα χιτάκια!

Δίσκος έκτος "Η Αλέξια τραγουδά Χατζηνάσιο" 1994 Τι μας λέει το εξώφυλλο: Αλέξια: Γειά! είμαι η αλέξια και τραγουδώ Χατζηνάσιο. Χατζηνάσιος: Γεια! Είναι η Αλέξια και τραγουδά Χατζηνάσιο!. Η τραγουδίστρια έχει τρελά νεύρα, ενώ ο μεγάλος συνθέτης αναπολεί την χρυσή εποχή που μελοποιούσε το "παιδί απ΄την Ανάβυσσο, με κρεμεζί πουκάμισο".

Έβδομος δίσκος "Αχαιών ακτή" 1996
τι μας λέει το εξώφυλλο: α, δεν θα μας πάρει την δουλειά ο Νταλάρας! ΕΓΩ θα κάνω περισσότερα για την Κύπρο!!! αρχίζω τώρα!

Όγδοος δίσκος "Αλέξια in a Jazz Mood" 1997
τι μας λέει το εξώφυλλο: μαύρη, μαύρη, μαύρη μου έχεις κάνει την ζωή μου, μαύρη, μαύρη, είμαι ποιοτική!!!. Πλάκα πλάκα όμως, πούλησε 19 χιλιαρικάκια. Και λένε ότι είναι ωραίο cdάκι.

Ένατος δίσκος "Αλέξια - Μίκης Θεοδωράκης"
τι μας λέει το εξώφυλλο: γιατί όλοι θέλουνε να ξεχωρίζουν, για το ίδιο προσπαθώ, μη μου λες ότι κινδυνέυω, δεν μπορώ να το δεχτώωωω. Τι να πω, αν μη τι άλλο περιέχει ωραία επιλογή τραγουδιών του Μίκη.

Φυσικά η Αλέξια έχει βγάλει και άλλα cd. Μία ιδέα για κάποια από αυτά πάρε σε αυτήν την φωτογραφία medley. Αυτό λοιπόν ήταν το thesis μου. Πως σου φάνηκε; δεν ήταν τέλειο;

τέλος, δύο πρόσφατα νέα της Αλέξιας, για να κλείσουμε γιατί σε ζάλισα...

Πριν από μερικές μέρες την είδα στην Mystic Pizza στα Εξάρχεια. Καθόμαστα τρία τέσσερα τραπέζια διαφορά. Ήταν πολύ ευχάριστη και καλόαυρη. Επίσης έχει παχύνει.

Τέλος, υποτίθεται ότι αυτές τις μέρες βγάζει ή εβγαλε ένα τύπου jazz experimental cd με δικές της συνθέσεις! μάλλον εδώ, στην επίσημη σελίδα της καλλιτέχνιδος στο Myspace (στην οποία η ίδια χαρακτηρίζει τον εαυτό της ως experimental και alternative!!!) μπορείς να μάθεις πληροφορίες.