μερικές φορές το να καταφέρεις απλώς να βάλεις το ένα πόδι μπροστά από το άλλο, απλά αυτό, αυτό μόνο, μόνο αυτό το ένα βήμα... είναι ακόμα πιο σημαντικό και από το να είχες δημιουργήσει το μεγαλύτερο πράγμα στον κόσμο.
αυτό κάνω με αυτό το ποστ. βάζω το ένα πόδι μπροστά από το άλλο.
δύσκολα, λίγα, φτωχά. αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτε περισσότερο.
και ίσως και να μην πειράζει...
Tuesday, October 25, 2011
Thursday, October 06, 2011
πραγματική Δημοκρατία
Ο ψυχαναλυτής σου θα σου έλεγε ότι ένας από τους βασικούς λόγος που οι κοινοί θνητοί παθαίνουμε εμμονή με τον θάνατό κάποιου mega χαρισματικού/πλούσιου/ταλαντούχου/διάσημου, είναι διότι "χαιρόμαστε" που επιβεβαιώνεται ακόμα μία φορά ότι, ναι, ακόμα και οι mega ταλαντούχοι/επιτυχημένοι/πλούσιοι δεν μπορούν να αποφύγουν αυτό που μας τρομάζει και εμάς. Τον θάνατο.
Όσο και αν προσπάθησαν και σε κάποιο βαθμό το πέτυχαν με την χαρισματικότητά τους να γίνουν "αθάνατοι", σε ένα πράγμα η μοίρα τους δεν ξεχωρίζει από την δική μας. Τον περιορισμό του σώματος, που είναι η μεγάλη πραγματική Δημοκρατία.
Παρηγορεί αυτή η σκέψη, φέρνει τα πράγματα στα ίσα τους, αποκαθιστά τις αδικίες και τις ανισότητες, γλυκαίνει τα "γιατί αυτός και όχι εγώ;", τα "την έχεις δει το πρωί όταν ξυπνάει, άβαφη, πως είναι;", τα "μωρ' ας ήμουν εγώ στην Αμερική και θα σου έλεγα που θα ήμουν τώρα" (sic, και μάλιστα τέλειο).
Φυσικά, αυτή η συνειδητοποίηση συμβαίνει στα πολύ βαθιά του ψυχικού μας κόσμου, όπου οι περισσότεροι από εμάς δεν φτάνουμε - ή δεν θέλουμε να φθάσουμε! Και δικαιολογημένα. Τι, είναι δυνατόν να ομολογήσεις στον εαυτό σου ότι, έστω και σε ένα αρχετυπικό επίπεδο, ζωώδες, ερπετικό, "παρηγοριέσαι" που αυτοί που τα έχουν όλα δεν έχουν τίποτε μπροστά στον θάνατο και την αρρώστια;
Ούτε είναι πως η αυτή "απάνθρωπη παρηγοριά" αναιρεί την λύπη που νιώθουμε ταυτόχρονα για τον χαμένο, ειδικά αν τον εκτιμούσαμε, αν πέθανε σχετικά μικρός, αν περιμέναμε και άλλα από αυτόν.
τι τα θες. άβυσσος αμφιθυμίας η ψυχή του ανθρώπου. το ίδιο πράγμα μπορεί να μας λυπεί και να μας παρηγορεί ταυτόχρονα. Αλλά ό,τι αισθανόμαστε, ρηχό ή βαθύ, ένοχο ή ευεργετικό, σκοτεινό ή φωτισμένο, δικό μας είναι. Καλό είναι να μην το αρνιόμαστε. Αν όχι για κανέναν άλλο λόγο, για να μπορέσουμε να το ελέγξουμε, να καταφέρουμε να το αφήσουμε, ορισμένο και ελεγχόμενο, στο επίπεδο μόνο του νιωσίματος. να μην το κάνουμε πράξη. Να μην γίνει πράξη.
Όσο και αν προσπάθησαν και σε κάποιο βαθμό το πέτυχαν με την χαρισματικότητά τους να γίνουν "αθάνατοι", σε ένα πράγμα η μοίρα τους δεν ξεχωρίζει από την δική μας. Τον περιορισμό του σώματος, που είναι η μεγάλη πραγματική Δημοκρατία.
Παρηγορεί αυτή η σκέψη, φέρνει τα πράγματα στα ίσα τους, αποκαθιστά τις αδικίες και τις ανισότητες, γλυκαίνει τα "γιατί αυτός και όχι εγώ;", τα "την έχεις δει το πρωί όταν ξυπνάει, άβαφη, πως είναι;", τα "μωρ' ας ήμουν εγώ στην Αμερική και θα σου έλεγα που θα ήμουν τώρα" (sic, και μάλιστα τέλειο).
Φυσικά, αυτή η συνειδητοποίηση συμβαίνει στα πολύ βαθιά του ψυχικού μας κόσμου, όπου οι περισσότεροι από εμάς δεν φτάνουμε - ή δεν θέλουμε να φθάσουμε! Και δικαιολογημένα. Τι, είναι δυνατόν να ομολογήσεις στον εαυτό σου ότι, έστω και σε ένα αρχετυπικό επίπεδο, ζωώδες, ερπετικό, "παρηγοριέσαι" που αυτοί που τα έχουν όλα δεν έχουν τίποτε μπροστά στον θάνατο και την αρρώστια;
Ούτε είναι πως η αυτή "απάνθρωπη παρηγοριά" αναιρεί την λύπη που νιώθουμε ταυτόχρονα για τον χαμένο, ειδικά αν τον εκτιμούσαμε, αν πέθανε σχετικά μικρός, αν περιμέναμε και άλλα από αυτόν.
τι τα θες. άβυσσος αμφιθυμίας η ψυχή του ανθρώπου. το ίδιο πράγμα μπορεί να μας λυπεί και να μας παρηγορεί ταυτόχρονα. Αλλά ό,τι αισθανόμαστε, ρηχό ή βαθύ, ένοχο ή ευεργετικό, σκοτεινό ή φωτισμένο, δικό μας είναι. Καλό είναι να μην το αρνιόμαστε. Αν όχι για κανέναν άλλο λόγο, για να μπορέσουμε να το ελέγξουμε, να καταφέρουμε να το αφήσουμε, ορισμένο και ελεγχόμενο, στο επίπεδο μόνο του νιωσίματος. να μην το κάνουμε πράξη. Να μην γίνει πράξη.
Tuesday, October 04, 2011
Από την Αυστραλία και από την Νορβηγία
να μία υπέροχη διαφήμιση, με εξαιρετική παραγωγή και πολύ ωραία ιδέα! Στηρίζεται σε πολύ σωστό και σπουδαίο insight, που νομίζω ότι όσο περνά ο καιρός θα αφορά όλο και περισσότερους (και θα γίνεται πιο επίκαιρο από ποτέ, ίουκ θέμου πως μισώ αυτή την φράση) - έχει όμως ένα μεγάλο πρόβλημα. Το προϊόν που διαφημίζει...
Μα τι σχέση έχουν τα πριόνια με την ανάγκη για πιο "αυθεντικές" εμπειρίες ζωής; Ναι σαφώς, με έναν ωραίο κήπο δεν χρειάζεσαι windows για chat. Αλλά δεν το λες και άμεση σχέση αυτό. Γι αυτό και μου κάθεται ως κατά τι υπερβολικό όλο αυτό το ποιητικό και ουσιαστικά αληθινό να καταλήγει στο πριόνι.
και κάτι που μου αρέσει πολύ, χωρίς όρους. ...και όχι μόνο λόγω του γκομενακίου που πρωταγωνιστεί:
εδώ, έχουμε πολύ καλό insight, ότι ο άντρας βασικά θέλει ένα ντους gel να τον καθαρίσει όχι να του κάνει pumpering, το οποίο επιπλέον είναι "ανάλογο" της "σπουδαιότητας" του προϊόντος. Απλά τα πράγματα. Το προϊόν λέει "θα σε καθαρίσω, χωρίς περιττές μαλακίες", όχι "θα σε κάνω ευτυχισμένο". Μάλιστα, κοροϊδεύει αυτήν την αντιμετώπιση, εξ ου και το συμπαθούμε και το πιστεύουμε περισσότερο από πιστεύουμε το πριόνι. Όσο για το γκομενάκι, έχει λαμβάνειν κάτι κουπόνια για σεξάκι, παρακαλείται όπως προσέλθει στο γκισέ πληροφοριών στην κρεβατοκάμαρα για άμεση παραλαβή. Επαναλαμβάνω, το γκομενάκι στην διαφήμιση έχει λαμβάνει κουπόνια για σεξάκι....
ΥΓ - Πόσο σιχαίνομαι την μόλυνση εγκεφάλου που μου έχει προκαλέσει η διαφήμιση της γαμωCosmote; που ακούω τζιτζίκια ή τριζόνια και θυμάμαι το 3G... θα μου το πληρώσουν πολύ ακριβά αυτό που κάνανε που καπέλωσαν έναν τόσο αγαπημένο ήχο της φύσης. Ποτέ πελάτης τους. ποτέ. για τα τριζόνια ρε γαμώτο.
Μα τι σχέση έχουν τα πριόνια με την ανάγκη για πιο "αυθεντικές" εμπειρίες ζωής; Ναι σαφώς, με έναν ωραίο κήπο δεν χρειάζεσαι windows για chat. Αλλά δεν το λες και άμεση σχέση αυτό. Γι αυτό και μου κάθεται ως κατά τι υπερβολικό όλο αυτό το ποιητικό και ουσιαστικά αληθινό να καταλήγει στο πριόνι.
και κάτι που μου αρέσει πολύ, χωρίς όρους. ...και όχι μόνο λόγω του γκομενακίου που πρωταγωνιστεί:
εδώ, έχουμε πολύ καλό insight, ότι ο άντρας βασικά θέλει ένα ντους gel να τον καθαρίσει όχι να του κάνει pumpering, το οποίο επιπλέον είναι "ανάλογο" της "σπουδαιότητας" του προϊόντος. Απλά τα πράγματα. Το προϊόν λέει "θα σε καθαρίσω, χωρίς περιττές μαλακίες", όχι "θα σε κάνω ευτυχισμένο". Μάλιστα, κοροϊδεύει αυτήν την αντιμετώπιση, εξ ου και το συμπαθούμε και το πιστεύουμε περισσότερο από πιστεύουμε το πριόνι. Όσο για το γκομενάκι, έχει λαμβάνειν κάτι κουπόνια για σεξάκι, παρακαλείται όπως προσέλθει στο γκισέ πληροφοριών στην κρεβατοκάμαρα για άμεση παραλαβή. Επαναλαμβάνω, το γκομενάκι στην διαφήμιση έχει λαμβάνει κουπόνια για σεξάκι....
ΥΓ - Πόσο σιχαίνομαι την μόλυνση εγκεφάλου που μου έχει προκαλέσει η διαφήμιση της γαμωCosmote; που ακούω τζιτζίκια ή τριζόνια και θυμάμαι το 3G... θα μου το πληρώσουν πολύ ακριβά αυτό που κάνανε που καπέλωσαν έναν τόσο αγαπημένο ήχο της φύσης. Ποτέ πελάτης τους. ποτέ. για τα τριζόνια ρε γαμώτο.
Friday, September 30, 2011
συνειδητοποίησεις
Η ζωή δεν είναι έρωτες υπέροχοι, καύλες, επιτυχία, λεφτά, αναγνώριση, πάρτυ, χειροκροτήματα, χαρά, διασκέδαση, βόλτες με το αμάξι στην παραλιακή, ταξίδια και πότε πότε ανάμεσα σε αυτά και ένα μικρό διάστημα μίνιμαλ ηρεμίας για να ερχόμαστε στα ίσα μας.
Όχι... η ζωή δεν είναι έτσι! Είναι σκληρή, βάρβαρη, γεμάτη αναπάντεχες εξελίξεις, αρρώστια, θανάτους, αγώνα επιβίωσης, ανατροπές, πόνο, δάκρυα, απώλεια, σύννεφα, καταιγίδα, ξαφνικά σπασίματα. Έτσι πορεύονταν οι άνθρωποι πάντα, και παρά τα λίγα χρόνια που τα νομίζαμε αλλιώς, έτσι θα συνεχίσουν να προχωρούν.
Πολλοί από εμάς όμως αυτήν την απλή αλήθεια τώρα την μαθαίνουμε. Με μεγάλο κόστος! Αλλά ακόμα και έτσι, τυχεροί είμαστε που το κόστος είμαι μόνο μεγάλο και όχι ολέθριο.
Μέσα σε όλα τα της ζωής, θέση κατέχει και η απελπισία. Αυτό που λες "τίποτε δεν έχει νόημα, τίποτε δεν έχει αξία, τίποτε δεν είναι δικό μου, τίποτε δεν περιέχει χαρά" - Ακόμα και αν γύρω σου υπάρχουν τόσα που περιέχουν χαρά.
Η απελπισία... το μεγαλύτερο από όλα τα αμαρτήματα, αφού στρέφεται καίρια και πλήττει ό,τι πολυτιμότερο έχει ο καθένας από εμάς, τον εαυτό του, την σχέση με την ψυχή του.
Οι στιγμές, της απελπισίας, αν είσαι τυχερός και συνειδητοποιημένος, ξέρεις ότι είναι παροδικές. Όπως και κάθε τι άλλο στην ζωή, περνάνε. Το να το ξέρεις δεν κάνει τον πόνο λιγότερο, αλλά παρόλα αυτά σου δίνει μία παρηγοριά. Λες "θα περάσει, μόνο να κάνω λίγο υπομονή και θα περάσει". Στον αντίποδα της απελπισίας, η πιο μεγάλη από όλες τις αρετές, η πιο ουσιαστική στήριξη. Η υπομονή.
Και εκτός από την υπομονή, στρέφεσαι και στους φίλους, να σε στηρίξουν, να μην κάνεις την απελπισία πράξη και δράση εναντίον εαυτού.
Και όντως, περνάει - και έρχεται το άλλο, το φωτεινό! Μία είδηση, ένα χαμόγελο, κάτι στην δουλειά, ένα χάδι, μία καλή ξεκούραση, ένας ύπνος, οτιδήποτε μπορεί να είναι, φέρνει το φωτεινό. Και παίρνεις μία ανάσα, άντε δύο, τρείς.
Αλλά και αυτό θα περάσει. Και θα έλθει πάλι η απελπισία. Και θα περάσει. Και θα έλθει πάλι το φωτεινό.
Υπομονή, λοιπόν. Η ζωή δεν είναι γλέντια και χαρές μόνο και επιτυχία. Είναι και το άλλο. Χαρμολύπη. Θλίψη. Αγώνας. Απορία. Γκρεμός. Πίσω. Μπρος. Πίσω. Πάνω. Κάτω. Μέσα. Πιο μέσα. Ακόμα πιο μέσα. Ζωή.
Όχι... η ζωή δεν είναι έτσι! Είναι σκληρή, βάρβαρη, γεμάτη αναπάντεχες εξελίξεις, αρρώστια, θανάτους, αγώνα επιβίωσης, ανατροπές, πόνο, δάκρυα, απώλεια, σύννεφα, καταιγίδα, ξαφνικά σπασίματα. Έτσι πορεύονταν οι άνθρωποι πάντα, και παρά τα λίγα χρόνια που τα νομίζαμε αλλιώς, έτσι θα συνεχίσουν να προχωρούν.
Πολλοί από εμάς όμως αυτήν την απλή αλήθεια τώρα την μαθαίνουμε. Με μεγάλο κόστος! Αλλά ακόμα και έτσι, τυχεροί είμαστε που το κόστος είμαι μόνο μεγάλο και όχι ολέθριο.
Μέσα σε όλα τα της ζωής, θέση κατέχει και η απελπισία. Αυτό που λες "τίποτε δεν έχει νόημα, τίποτε δεν έχει αξία, τίποτε δεν είναι δικό μου, τίποτε δεν περιέχει χαρά" - Ακόμα και αν γύρω σου υπάρχουν τόσα που περιέχουν χαρά.
Η απελπισία... το μεγαλύτερο από όλα τα αμαρτήματα, αφού στρέφεται καίρια και πλήττει ό,τι πολυτιμότερο έχει ο καθένας από εμάς, τον εαυτό του, την σχέση με την ψυχή του.
Οι στιγμές, της απελπισίας, αν είσαι τυχερός και συνειδητοποιημένος, ξέρεις ότι είναι παροδικές. Όπως και κάθε τι άλλο στην ζωή, περνάνε. Το να το ξέρεις δεν κάνει τον πόνο λιγότερο, αλλά παρόλα αυτά σου δίνει μία παρηγοριά. Λες "θα περάσει, μόνο να κάνω λίγο υπομονή και θα περάσει". Στον αντίποδα της απελπισίας, η πιο μεγάλη από όλες τις αρετές, η πιο ουσιαστική στήριξη. Η υπομονή.
Και εκτός από την υπομονή, στρέφεσαι και στους φίλους, να σε στηρίξουν, να μην κάνεις την απελπισία πράξη και δράση εναντίον εαυτού.
Και όντως, περνάει - και έρχεται το άλλο, το φωτεινό! Μία είδηση, ένα χαμόγελο, κάτι στην δουλειά, ένα χάδι, μία καλή ξεκούραση, ένας ύπνος, οτιδήποτε μπορεί να είναι, φέρνει το φωτεινό. Και παίρνεις μία ανάσα, άντε δύο, τρείς.
Αλλά και αυτό θα περάσει. Και θα έλθει πάλι η απελπισία. Και θα περάσει. Και θα έλθει πάλι το φωτεινό.
Υπομονή, λοιπόν. Η ζωή δεν είναι γλέντια και χαρές μόνο και επιτυχία. Είναι και το άλλο. Χαρμολύπη. Θλίψη. Αγώνας. Απορία. Γκρεμός. Πίσω. Μπρος. Πίσω. Πάνω. Κάτω. Μέσα. Πιο μέσα. Ακόμα πιο μέσα. Ζωή.
Wednesday, September 28, 2011
Συμβουλές για τις μέρες που έχουν απεργία οι συγκοινωνίες και τα ταξί
σήμερα απεργούνε όλα τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς.
οπότε, για τις μετακινήσεις μας βασιζόμαστε στο δεύτερο πιο σεξουαλικό όργανο πάνω μας, το πόδι
μικρές συμβουλές επιβίωσης:
αποφεύγουμε τα ψηλοτάκουνα. το ίδιο και τα ψιλοτάκουνα (ξέρεις εσύ τι εννοώ)
όχι καινούργια παπούτσια, που μπορεί να μας χτυπάνε
όχι κάλτσες φορεμένες και χτες, γιατί με το πολύ περπάτημα θα ιδρώσει ο ποδάρης και θα έρθει το σύνολο να κάνει τραγικότητες σε επίπεδο όσφρησης. Γενικά αλλάζουμε κάλτσα ΚΑΘΕ φορά που για κάποιο λόγο βγάζουμε τα παπούτσια, για να είμαστε καθαροί και κύριοι.
Στο δρόμο χαμογελάμε στους περαστικούς με ευγένεια, ειδικά αν ο περαστικός είναι γκομενάκι. Αλλά ακόμα και αν δεν είναι, δεν πειράζει, τα χαμόγελα έχουν σαφή ευεργετική επίδραση και στον χαμογελούσο και στην χαμογελοδέκτη.
Εννοείται ότι πριν βγούμε από το σπίτι κάνουμε καλό ντους, βάζουμε αποσμητικό, αλλάζουμε σωβρακάκι. Το περπάτημα, ειδικά αν είμαστε άμαθοι σε αυτό, προκαλεί ίδρω. Δεν θέλεις να λένε για σένα ότι έχεις αδιάκριτη στην μύτη αμασχάλη, έτσι δεν είναι;
Καθώς πηγαίνουμε όπου έχουμε να πάμε δεν στεκόμαστε να χαζολογάμε όποτε βλέπουμε γκομενάκι/βιτρίνα βιβλιοπωλείου/σαντουϊτσάδικο. Είναι που είναι χρονοβόρο το περπάτημα αν είναι να καθόμαστε να ζαχαρώνουμε το τεκνάκι/το βιβλίο/την κασερόπιτα δεν θα φτάσουμε ποτέ στον προορισμό μας.
Αν κάποιος άγνωστος μας χαρίσει ξαφνικά λέλουδα, έχουμε τρεις εκδοχές αντίδρασης:
α - είναι νόστιμος: λέμε ευχαριστώ με μπλαζέ ύφος, τάχα μου ότι είμαστε συνηθισμένοι σε τέτοια, την ίδια στιγμή κανονίζουμε να πάμε Νεοσέτ να φτιάξουμε το παλατάκι μας για όταν παντρευτούμε
βου - είναι άσκημος: παίρνουμε διακριτικά μία μέλισσα από αυτές που πάντα κουβαλάμε στο νεσεσέρ μας, την βάζουμε στο μπουκέτο και κάνουμε σαματά "δεν ντρέπεσαι μου δίνεις λουλούδι με επικίνδυνο αν και ευεργετικό έντομο"
γου - είναι άσχημος αλλά φακάμπλ: ε, σκέψου και κάτι μόνος σου, πάρε μία πρωτοβουλία! όλα εγώ;
Περπατάμε με σιγουριά, με αυτοπεποίθηση, με κέφι. Το γεγονός ότι δεν καταβαίνουμε ανέμελοι την Πέμπτη Λεωφόρο στο Μανχάταν ανάμεσα στους υπερτρέντη φίλους μας πηγαίνοντας σε book signing της Alice Monro, αλλά την μαραζωμένη Ακαδημίας/Τσιμισκή μόνοι μας και με νεύρα για την γαμωαπεργία δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να τις κατεβαίνουμε ΣΑΝ να κατεβαίνουμε ανέμελοι την Πέμπτη Λεωφόρο στο Μανχάταν ανάμεσα στους υπερτρέντη φίλους μας. Γενικά, μοίραζε κέφι και καλή διάθεση στον κόσμο γύρω σου - θα σου επιστραφεί πολλαπλάσιο. Το ξέρω, το έχω δει να γίνεται.
Αν, παρά το ότι είσαι ενήλικας, βρίσκεσαι ακόμα σε επίπεδο μαθητού 2 Γυμνασίου και σαν αυτιστικό κυκλοφορείς με ακουστικά ακούγοντας εναλλακτική μουσική που σου πουλάνε πολυεθνικές εταιρίες τάχα μου "ΕΓΩ δεν έχω σχέση με σας, με αυτόν το κόσμο, με αυτήν την μιζέρια, εγώ ακούω α φόλο ρήβερζ και ξεχνιέμαι" είναι ώρα να αρχίσεις ψυχανάλυση. Για να αλλάξεις τον κόσμο πρέπει αν έχεις επαφή με τον κόσμος. Να κάνεις διάλογο μαζί του. Sad and tough.... but true.
Όταν μιλάμε στο κινητό, ε έλεος, θυμόμαστε ότι είμαστε σε δημόσιο χώρο, δηλαδή κάνουμε πιο σιγά, και λέμε πράγματα που μπορούμε να τα πούμε σε δημόσιο χώρο (και όχι "μου λείπει η κ****** σου τόσο πολύ ρε μωρό" - και ναι το έχω ακούσει με τα ίδια μου τα αυτιά προσωπικά εγώ ο ίδιος με τα ίδια μου τα χέρια)!
Όπως είδες δεν τίθω (α ρε Άντζελα, μεγάλη Lady της Γραμματικής) ως θέμα το να πάρεις αυτοκίνητο, αν είσαι από αυτούς που τέτοιες μέρες παίρνουν αυτοκίνητο τότε σίγουρα δεν διαβάζεις internet, ίσως και να μην ξέρεις καν ότι υπάρχει.
οπότε, για τις μετακινήσεις μας βασιζόμαστε στο δεύτερο πιο σεξουαλικό όργανο πάνω μας, το πόδι
μικρές συμβουλές επιβίωσης:
αποφεύγουμε τα ψηλοτάκουνα. το ίδιο και τα ψιλοτάκουνα (ξέρεις εσύ τι εννοώ)
όχι καινούργια παπούτσια, που μπορεί να μας χτυπάνε
όχι κάλτσες φορεμένες και χτες, γιατί με το πολύ περπάτημα θα ιδρώσει ο ποδάρης και θα έρθει το σύνολο να κάνει τραγικότητες σε επίπεδο όσφρησης. Γενικά αλλάζουμε κάλτσα ΚΑΘΕ φορά που για κάποιο λόγο βγάζουμε τα παπούτσια, για να είμαστε καθαροί και κύριοι.
Στο δρόμο χαμογελάμε στους περαστικούς με ευγένεια, ειδικά αν ο περαστικός είναι γκομενάκι. Αλλά ακόμα και αν δεν είναι, δεν πειράζει, τα χαμόγελα έχουν σαφή ευεργετική επίδραση και στον χαμογελούσο και στην χαμογελοδέκτη.
Εννοείται ότι πριν βγούμε από το σπίτι κάνουμε καλό ντους, βάζουμε αποσμητικό, αλλάζουμε σωβρακάκι. Το περπάτημα, ειδικά αν είμαστε άμαθοι σε αυτό, προκαλεί ίδρω. Δεν θέλεις να λένε για σένα ότι έχεις αδιάκριτη στην μύτη αμασχάλη, έτσι δεν είναι;
Καθώς πηγαίνουμε όπου έχουμε να πάμε δεν στεκόμαστε να χαζολογάμε όποτε βλέπουμε γκομενάκι/βιτρίνα βιβλιοπωλείου/σαντουϊτσάδικο. Είναι που είναι χρονοβόρο το περπάτημα αν είναι να καθόμαστε να ζαχαρώνουμε το τεκνάκι/το βιβλίο/την κασερόπιτα δεν θα φτάσουμε ποτέ στον προορισμό μας.
Αν κάποιος άγνωστος μας χαρίσει ξαφνικά λέλουδα, έχουμε τρεις εκδοχές αντίδρασης:
α - είναι νόστιμος: λέμε ευχαριστώ με μπλαζέ ύφος, τάχα μου ότι είμαστε συνηθισμένοι σε τέτοια, την ίδια στιγμή κανονίζουμε να πάμε Νεοσέτ να φτιάξουμε το παλατάκι μας για όταν παντρευτούμε
βου - είναι άσκημος: παίρνουμε διακριτικά μία μέλισσα από αυτές που πάντα κουβαλάμε στο νεσεσέρ μας, την βάζουμε στο μπουκέτο και κάνουμε σαματά "δεν ντρέπεσαι μου δίνεις λουλούδι με επικίνδυνο αν και ευεργετικό έντομο"
γου - είναι άσχημος αλλά φακάμπλ: ε, σκέψου και κάτι μόνος σου, πάρε μία πρωτοβουλία! όλα εγώ;
Περπατάμε με σιγουριά, με αυτοπεποίθηση, με κέφι. Το γεγονός ότι δεν καταβαίνουμε ανέμελοι την Πέμπτη Λεωφόρο στο Μανχάταν ανάμεσα στους υπερτρέντη φίλους μας πηγαίνοντας σε book signing της Alice Monro, αλλά την μαραζωμένη Ακαδημίας/Τσιμισκή μόνοι μας και με νεύρα για την γαμωαπεργία δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να τις κατεβαίνουμε ΣΑΝ να κατεβαίνουμε ανέμελοι την Πέμπτη Λεωφόρο στο Μανχάταν ανάμεσα στους υπερτρέντη φίλους μας. Γενικά, μοίραζε κέφι και καλή διάθεση στον κόσμο γύρω σου - θα σου επιστραφεί πολλαπλάσιο. Το ξέρω, το έχω δει να γίνεται.
Αν, παρά το ότι είσαι ενήλικας, βρίσκεσαι ακόμα σε επίπεδο μαθητού 2 Γυμνασίου και σαν αυτιστικό κυκλοφορείς με ακουστικά ακούγοντας εναλλακτική μουσική που σου πουλάνε πολυεθνικές εταιρίες τάχα μου "ΕΓΩ δεν έχω σχέση με σας, με αυτόν το κόσμο, με αυτήν την μιζέρια, εγώ ακούω α φόλο ρήβερζ και ξεχνιέμαι" είναι ώρα να αρχίσεις ψυχανάλυση. Για να αλλάξεις τον κόσμο πρέπει αν έχεις επαφή με τον κόσμος. Να κάνεις διάλογο μαζί του. Sad and tough.... but true.
Όταν μιλάμε στο κινητό, ε έλεος, θυμόμαστε ότι είμαστε σε δημόσιο χώρο, δηλαδή κάνουμε πιο σιγά, και λέμε πράγματα που μπορούμε να τα πούμε σε δημόσιο χώρο (και όχι "μου λείπει η κ****** σου τόσο πολύ ρε μωρό" - και ναι το έχω ακούσει με τα ίδια μου τα αυτιά προσωπικά εγώ ο ίδιος με τα ίδια μου τα χέρια)!
Όπως είδες δεν τίθω (α ρε Άντζελα, μεγάλη Lady της Γραμματικής) ως θέμα το να πάρεις αυτοκίνητο, αν είσαι από αυτούς που τέτοιες μέρες παίρνουν αυτοκίνητο τότε σίγουρα δεν διαβάζεις internet, ίσως και να μην ξέρεις καν ότι υπάρχει.
Monday, September 26, 2011
στιγμιότυπο
Σήμερα, στο super market, στο κρεοπωλείο η γυναίκα υπάλληλος έλεγε στον άντρα συνάδελφό της...
- Ξέρεις από που ήρθα σήμερα με τα πόδια λόγω της απεργίας της συγκοινωνίας; ...από την Άνω Γλυφάδα.
Ο υπάλληλος έμεινε ξερός πάνω από την μηχανή του κιμά. Εγώ, περίμενα την Ανωγλυφαδιώτισσα να μου βάλει το κοτόπουλο, και ήμουν ακόμα πιο έκπληκτος... Όχι μόνο με το νέο, όσο με το ότι η κοπέλα το έλεγε αυτό με μία χαλαρότητα και ένα "σιγά-το-πράγμα" ύφος που λες και είχε έλθει από 3 τετράγωνα απόσταση και όχι από την άλλη άκρη της Αττικής.
- Και πόση ώρα έκανες; ρώτησε ο άλλος ενώ έκοβε κιμά.
- 1 ώρα και 3 τέταρτα, απάντησε η περιπατήτρια, με ακόμα πιο πλατύ χαμόγελο... παχουλούλα, με άψογα δόντια και μεγάλα μάτια, τίποτε στο πρόσωπό της δεν φανέρωνε κούραση ή αυπνία....
φαντάσου - να περπατάς τόση ώρα για να πας στην δουλειά σου, όπου για ένα οχτάωρο είσαι όρθια, πας πάνω κάτω, κουβαλάς κρέατα, στο τέλος της βάρδιας καθαρίζεις και πλένεις πάγκους και ψυγεία, και μετά να χρειάζεσαι άλλη τόση ώρα να επιστρέψεις.
Σκέφτηκα τι θα έκανα εγώ σε ανάλογη περίπτωση. Θα έπαιρνα το αυτοκίνητο. Ή θα έπαιρνα ταξί. Ή αν δεν μπορούσα τίποτε από τα δύο, θα έκανα τον άρρωστο.
τι οδήγησε όμως την κυρία στο κρεοπωλείο να μακρύνει την εργάσιμή της μέρα κατά τρεισίμιση ώρες; ανάγκη; φιλοτιμία; φόβος απόλυσης; αυταπάρνηση;
θα ήθελα να την ρωτήσω.
- Ξέρεις από που ήρθα σήμερα με τα πόδια λόγω της απεργίας της συγκοινωνίας; ...από την Άνω Γλυφάδα.
Ο υπάλληλος έμεινε ξερός πάνω από την μηχανή του κιμά. Εγώ, περίμενα την Ανωγλυφαδιώτισσα να μου βάλει το κοτόπουλο, και ήμουν ακόμα πιο έκπληκτος... Όχι μόνο με το νέο, όσο με το ότι η κοπέλα το έλεγε αυτό με μία χαλαρότητα και ένα "σιγά-το-πράγμα" ύφος που λες και είχε έλθει από 3 τετράγωνα απόσταση και όχι από την άλλη άκρη της Αττικής.
- Και πόση ώρα έκανες; ρώτησε ο άλλος ενώ έκοβε κιμά.
- 1 ώρα και 3 τέταρτα, απάντησε η περιπατήτρια, με ακόμα πιο πλατύ χαμόγελο... παχουλούλα, με άψογα δόντια και μεγάλα μάτια, τίποτε στο πρόσωπό της δεν φανέρωνε κούραση ή αυπνία....
φαντάσου - να περπατάς τόση ώρα για να πας στην δουλειά σου, όπου για ένα οχτάωρο είσαι όρθια, πας πάνω κάτω, κουβαλάς κρέατα, στο τέλος της βάρδιας καθαρίζεις και πλένεις πάγκους και ψυγεία, και μετά να χρειάζεσαι άλλη τόση ώρα να επιστρέψεις.
Σκέφτηκα τι θα έκανα εγώ σε ανάλογη περίπτωση. Θα έπαιρνα το αυτοκίνητο. Ή θα έπαιρνα ταξί. Ή αν δεν μπορούσα τίποτε από τα δύο, θα έκανα τον άρρωστο.
τι οδήγησε όμως την κυρία στο κρεοπωλείο να μακρύνει την εργάσιμή της μέρα κατά τρεισίμιση ώρες; ανάγκη; φιλοτιμία; φόβος απόλυσης; αυταπάρνηση;
θα ήθελα να την ρωτήσω.
Cyprus Ad Watch
έλα και ανακάλυψα θησαυρό. Κυπριακές διαφημίσεις για λατρεμένο super market με όνομα όλο υπονοούμενο!
Ό,τι καλλίτερο: πειστικές, υψηλά standards παραγωγής, υπέροχο casting και ηθοποιείες και μουσική αριστοτέχνημα.
μία
και μία ακόμα:
Ορφανίδη, είσαι τρέλα - άνοιξε μαγαζί στην Ελλάδα για να γίνω μέγας ύπερ-σόπερ
Ό,τι καλλίτερο: πειστικές, υψηλά standards παραγωγής, υπέροχο casting και ηθοποιείες και μουσική αριστοτέχνημα.
μία
και μία ακόμα:
Ορφανίδη, είσαι τρέλα - άνοιξε μαγαζί στην Ελλάδα για να γίνω μέγας ύπερ-σόπερ
Thursday, September 22, 2011
αλλού οι τράπεζες όχι μόνο συνεχίζουν να λειτουργούν, αλλά διαφημίζονται κιόλας...
...και μάλιστα με εξυπνάδα, ελαφρότητα και χιούμορ.
Πλας, παίζει και ο Γιώργος Κλούνης (πολλά λεφτά από διαφημίσεις αυτός ο άθρωπας, σε καλή μεριά, τι να πω... α, και στα δικά μας!)
πόσο τέλεια η επιλογή της μουσικής, ε;
Πλας, παίζει και ο Γιώργος Κλούνης (πολλά λεφτά από διαφημίσεις αυτός ο άθρωπας, σε καλή μεριά, τι να πω... α, και στα δικά μας!)
πόσο τέλεια η επιλογή της μουσικής, ε;
Sunday, September 18, 2011
Την ωρά που εσύ καταστρεφόσουν η Sarah έκανε ακόμα μία αποτυχία
...είναι όμως και αυτή μοναχοφαγού και πλεονέχτρα φρικτή.
Βρε αγάπη Σαράκι, αφού με το Σεξεδεσέρε έχεις:
α - βγάλει τόσα πολλά λεφτά που μπορείς να σώσεις την Ελλάδα από την χρεοκοπία και θα σου μείνουν να κληροδοτήσεις και στα εγγόνια σου.
βου - γίνει τόσο διάσημη που συγκρίνεσαι πια απευθείας με τις αψίδες των McD's, την μυτόγκα της Lady MytoGaga, το λογότυπο της Coca Cola (επίσημο πιοτί της ανθρωπότητας και σαμπάνια του φτωχού...) σε αναγνωρισιμότητα...
τι, ρωτώ, τι τις θες τις ταινίες που το μόνο που κάνουν είναι να αποτυγχάνουν παταγωδώς και με εκκωφαντικό θόρυβο;
Δεν ξέρω πως τα καταφέρνεις. ειλίκρινά δεν ξέρω πως τα καταφέρνεις και ΟΛΕΣ μα ΟΛΕΣ οι ταινίες σου εκτός Σεξεδεσέρε είναι τεράστιες, υπέροχες, πελώριες φλόπες...
η τελευταία, το I Don't Know How She Does It άνοιξε σε 2500 αίθουσες (στην Αμερική αυτά, όχι εδώ) και μάζεψε ελάχιστα λεφτά. Λιγότερα από όσο στοίχισαν τα κοστούμια του Σεξεδεσέρε 1 κ 2.
κρίμα. να και το trailer. δεν το λες κακό:
αλλά ούτε και καλό το λες. παρά το ότι παίζει ο Frazier. και ο μηδέν μηδέν εφτά.
Δεν πειράζει όμως ρε Σαράκι. έχεις γράψει τόσο πολύ ως Κάρη που πραγματικά δεν μας πειράζει κάμία αποτυχία σου. Και φυσικά, εννοείται, πως όταν το έργο έρθει στην δοκιμασμένη Ελλάδα, θα τρέξουμε να σε δούμε. for old times' sake.
Βρε αγάπη Σαράκι, αφού με το Σεξεδεσέρε έχεις:
α - βγάλει τόσα πολλά λεφτά που μπορείς να σώσεις την Ελλάδα από την χρεοκοπία και θα σου μείνουν να κληροδοτήσεις και στα εγγόνια σου.
βου - γίνει τόσο διάσημη που συγκρίνεσαι πια απευθείας με τις αψίδες των McD's, την μυτόγκα της Lady MytoGaga, το λογότυπο της Coca Cola (επίσημο πιοτί της ανθρωπότητας και σαμπάνια του φτωχού...) σε αναγνωρισιμότητα...
τι, ρωτώ, τι τις θες τις ταινίες που το μόνο που κάνουν είναι να αποτυγχάνουν παταγωδώς και με εκκωφαντικό θόρυβο;
Δεν ξέρω πως τα καταφέρνεις. ειλίκρινά δεν ξέρω πως τα καταφέρνεις και ΟΛΕΣ μα ΟΛΕΣ οι ταινίες σου εκτός Σεξεδεσέρε είναι τεράστιες, υπέροχες, πελώριες φλόπες...
η τελευταία, το I Don't Know How She Does It άνοιξε σε 2500 αίθουσες (στην Αμερική αυτά, όχι εδώ) και μάζεψε ελάχιστα λεφτά. Λιγότερα από όσο στοίχισαν τα κοστούμια του Σεξεδεσέρε 1 κ 2.
κρίμα. να και το trailer. δεν το λες κακό:
αλλά ούτε και καλό το λες. παρά το ότι παίζει ο Frazier. και ο μηδέν μηδέν εφτά.
Δεν πειράζει όμως ρε Σαράκι. έχεις γράψει τόσο πολύ ως Κάρη που πραγματικά δεν μας πειράζει κάμία αποτυχία σου. Και φυσικά, εννοείται, πως όταν το έργο έρθει στην δοκιμασμένη Ελλάδα, θα τρέξουμε να σε δούμε. for old times' sake.
Thursday, September 15, 2011
The Artist - Η πιο γεμάτη χρώματα ταινία που έχω δει εδώ και πολύ καιρό, είναι βουβή και ασπρόμαυρη
έξυπνη, ευαίσθητη, γοητευτική, γεμάτη εκπλήξεις, συγκινητική και περισσότερο από κάθε τι άλλο, ανεπιτήδευτη!
Βασισμένη σε μία σχετικά απλή και αρχετυπική ιστορία "άντρας επιτυχημένος χάνει όσα έχει από αλαζονεία, άντρας ξαναβρίσκει πολλά από όσα έχασε με την βοήθεια του έρωτα - φυσικά αφού πρώτα συνειδητοποίησε τα σφάλματά του" μου μίλησε κατευθείαν στην καρδιά με έναν τρόπο καθόλου διδακτικό, επιτηδευμένο και συνηθισμένο αλλά ζουμερό, ουσιαστικό και πρωτότυπο.
Το έργο δεν έχει διαλόγους, είναι στο στιλ των ταινιών του βωβού κινηματογράφου με καρτέλες στις οποίες διαβάζεις αυτά που λένε οι ήρωες. Όμως παρά την έλλειψη του λόγου, δεν γίνεται ούτε για ένα δευτερόλεπτο βαρετό. Και πως να γίνει; οι χαρακτήρες είναι σαν αληθινοί άνθρωποι, οι ηθοποιοί γεμάτοι αλήθεια, η μουσική σε βάζει στην υπόθεση και χτίζει κλίμα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, ενώ το σενάριο... κεντημένο και καλοδουλεμένο δεν σταματά να σε εκπλήσει με κάτι ακόμα πιο έξυπνο, πιο τρυφερό, πιο αστείο, πιο ευαίσθητο, πιο σκεφτικό.
Μία σπουδαία εμπειρία! Μην τη χάσεις όταν βγει στις αίθουσες. Ο Καλλιτέχνης είναι καλλιτέχνης ιντήντ.
Subscribe to:
Posts (Atom)