Πάει χάλασε ο κόσμος

(πενιά, πενιά, πενιά και μετά αχ χελιδόνι μουουουουουουου πως να πετάξεις σε αυτόν τον μαύρο τον ουρανόοοοοοο πενιά ξανά μανά)

μόλις συνειδητοποίησα με ανείπωτη φρίκη και θλιψ θλίψ εντατίκ ότι αυτήν την εβδομάδα, από την προηγούμενη Κυριακή δηλαδή μέχρι σήμερα, έχω κάνει μόνο 4 πόστ!

ΟΜΗΤΖΗ!!!! ΟΜΗΤΖΗ!!!! ΟΜΗΤΖΗ!

εγώ, ΕΓΩ, ΕΓΩ, που ξεκίναγα να ποστάρω και αναπαμό δεν είχα, που με παίρνανε από το blogger τηλέφωνο να με ρωτήσουν που να στείλουν τον λογαριασμό με τα νοσήλεια για υπερκόπωση του υπεύθυνου τσεκαρίσματος νέων πόστ το πρόβατο, που έκανα ποστ με τις πιο ασήμαντες αφορμές (πιχι επειδή άνοιξα το ψυγείο)... έχω φτάσει στο σημείο να κάνω 4 ποστ τη βδομάδα...

ΛΥΓΜ!

ΣΝΙΦ!

το χειρότερο, δε, είναι ότι από τα 4 ποούστ τα 2 είναι... ΟΜΗΤΖΗ... είναι ΟΜΗΤΖΗ... με VIDEO!!!!! ΕΓΩ, ΕΓΩ, ΕΓΩ να έχω 2 πόστ με βίντεο σε μία βδομάδα με 4 πόστ... ε, λοιπόν, πάει, χάλασε ο κόσμος... χάλασε.

και αναρωτιέμαι σκεψ σκεψ εντατίκ... τι συμβαίνει; τι γιούνεται;

ΓΙΑΤΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ;

μήπως βαρέθηκα; η αλήθεια είναι ότι μετά από 4 χρόνια, πολλές ιδέες που έχω για ποστ δεν με ιντριγκάρουν να κάτσω να τις υλοποιήσω, είτε επειδή έχω κανακάνει κάτι παρόμοιο παλιάαααααα είτε επειδή μοιάζουν με κάτι άλλο που γενικά έχει ξαναγίνει. ΓΚΡ ΓΚΡ ΓΚΡ. Όμως... α χαβ του σνάπ άουτοβήτ γιατί... γιατί ούτως ή άλλως, το blog είναι το πλαίσιο, τα πόστ είναι το ουσιαστικό πράγμα, άμα βαρεθείς να μπλογκάρεις, απλά άλλαξε το θέμα και την κωδικοποίηση των ποστ σου και θα ξεβαρεθείς... αυτό όμως θέλει δουλειά, πως θα κάνεις reinvent γιασέλφ; χμφ χμφ χμφ... Για πάρε μου Μετζένα στο τηλέφωνο... χμφ χμφ χμφ

ακόμα.... μήπως θέλω να το κλείσω; (ξαφνικά, όλη η γη κρατά την ανάσα της περιμένοντας την απάντηση... τρεμ τρεμ εντατίκ...) ΣΕΗ ΧΟΥΌΤ ΜΠΗΤΣ; άρ γιου νάτς; δεν έχω καλλίτερη ασχολία, δεν έχω καλλίτερο τρόπο να προπονώ μυαλί, μαλλί και γυαλί (όπου "γυαλί" βλέπε οπτική γωνία, όπου "μαλλί" βλέπε στάση προς τον κόσμο και τα γύρω μου πράγματα). Όμως, για να μου τα κάνει αυτά το πρόβατο, χρειάζεται να μην το βαριέμαι, άρα που καταλήγουμε... reinvention πάλι. χμφ χμφ χμφ...

Μία άλλη παράμετρος που θέλω να καταθέσω, και που αισθάνομαι ότι έχει σχέση με το ότι το έχω λίγο ρίξει στον κόκ το όλο θήγκ, είναι ότι ξαφνικά αρχίζει και μου φαίνεται πόσο δουλειά έχει όλο αυτό.... Μέτρα: βρες ιδέα για ποστ, κάτσε γράφτο, κάτσε εντίταρέ το (μπράβο, ωραία ελληνικά, συγχ) κάτσε ψάξε φωτό, κάτσε μετά απάντα σε σχόλια... δεν είναι λίγο, όταν θες να κάνεις 2 πόουστ την μέρα, που για μένα είναι το μίνιμουν ενός ζωντανού κ ηλεκτρισμένου μπλόγκ...

Επίσης, κάτι άλλο που με "πιέζει" είναι ότι έχω φτάσει πια στο σημείο, μετά από 4 χρόνια με φιλτράρισμα της πραγματικότητας με το φίλτρο "αυτό που μου συμβαίνει ΤΩΡΑ, μπορεί να γίνει ποστ άραγε;", που όλοι οι μλόγκερζ το κάνουμε... ε δεν μπορώ ρε παιδάκι μου, θέλω να το απενεργοποιώ και πότε πότε! Ε, και όταν το απενεργοποιείς, μετά δεν έχεις υλικό!!! γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ....

Επίσης, άλλοι παράγοντες που σίγουρα έχουν να κάνουν με τα λιγότερα ποστ, ή καλλίτερα με την λιγότερη όρεξη για ποστ, είναι όταν πια πλησιάζεις τα 36 και έχεις μία κάποια υπευθυνότητα απέναντι στην ζωή και την δουλειά σου .... ε, για να καταφέρεις να κάνεις deliver πράγματα λες από μέσα σου σκεψ σκεψ εντατίκ "ας μην κάνω τώρα ποστ, ας κρατήσω λίγο το μυαλό μου ξεκούραστο για να μπορέσω αύριο να σκεφτώ διαφήμιση για σερβιέτες που έχουν όχι απλά φτερά αλλά και πούπουλοα και μία γερακίνα ολάκερη".

Και ακόμα, ένας άλλος λόγος μικρότερης συχνότητας ποσταρίσματος είναι ότι αν θες να μην "χαντακώσεις" τα καλοδουλεμένα σου ποστ, καλό είναι να τα αφήσεις πάνω και πρώτα στο μπλόγκ σου μερικές μερούλες. Αυτό εγώ το κάνω συνειδητά. Ειδικά τον τελευταίο καιρό που διαπιστώνω ότι αποκτώ μία άλλη επαφή με το γράψιμο, τα γραπτά μου μου φαίνονται πιο "με αρχή, μέση, στηθάκι και τέλος" και είναι και πιο entertainment... ε καμία φορά τα αφήνω και 3 και 4 και 5 μέρες - χωρίς να ανεβάσω άλλο. Όμως αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να βγαίνω λίγο από το μεντάλιτη του να γράφεις και να παράγεις... αλλά μήπως δεν είναι καλλίτερο ένα ζουμεριάρικο ποστ ανά τριήμερο αντί για 10 ποστ με λινγκζ και φωτογραφίες διασήμων και βίντεος την μέρα; (φωνή συνείδησης μπλογκικής: ναι είναι... τότε εσύ χαζέ γιατί είχες το 50 των πόστ σου της προηγούμενης βδομάδας με βίντεα;).

αχ σκεψ σκεψ σκεψ εντατίκ... αχ προβληματίζμ εντατίκ...

τίποτε. νομίζω ότι πια το μπλόγκ έχασε για μένα το "ανέβασε ότι σου γουσταίρνει στο κεφάλι"-ness φάκτορ που είχε μέχρι κάποτες... και τώρα πρέπει να κάνω reinvent! όχι ρε πούστη μου, και άλλη δουλειά για αυτή την βδομάδα. γαμώ το φελεξ μου γαμώ.

να σου πω ρε σέξυ βγιούερ... εσύ πως το βλέπεις όλο αυτό; τι σκέψεις έχεις για το προβατάκι σου; αν σου ζήταγα, με αφορμή όλο αυτό το προβληματισμό, να μου κάνεις δώρο μία σκέψη για να με βοηθήσεις να το πάω παρακάτω το πρόβατο, τι σκέψη θα μου έλεγες; ξηγήσου σέξυκα πληζ... θέεεεεγκζ!

Εκρεμμότητες

φτάνει πια να κρύβομαι

για να μην νομίζεις ότι είμαι κανένας αλήτης και ρεμάλης δηλώνω υπεύθυνα ότι έχω τις εξής εκρεμμότητες:

α - κλήρωση μεγάλου διαγωνισμού με έπαθλο 4 υπογεγραμένα από την συγγραφέα "Πως να Γράψεις" της Μανίνας Ζουμπουλάκη. (ακόμα προλαβαίνεις να παίξεις κι εσύ, με βλέπω δευτέρα βραδάκι να κάνω την κλήρωση).

βου - να παίξω στα γαμωμπλογκοπαίχνιδα που με "κάλεσαν" μάη άσ ο Marvin the Martian, η Ιφιμέδεια και η Aphrofite. (you are sooooooo gonna pay for that μπήτσης εν χανκ, λολ λολ λολ)

γου - να απαντήσω στα άπειρα των απείρων των μυρίων σχόλια στα τελευταία 13375657229101023846665858499596969698132333251364 πόστ.
Νομίζουν οι άθρωπες ότι είμα κανένα γουρούνι, δεν είμαι, δεν είμαι.

δου - να σου γράψω τα γέλια που έριξα που έκανα απουστρίχωση στην πλάτη για δεύτερη φορά (....καλά, για τρίτη ήταν αλλά την δεύτερη στην έκρυψα λολ). δεν το έκανα από αυταρέσκεια προς θεού (γκούχ γκούχ, ωραία πάει το χτύπημα του πεσίματος της φωτιάς στο σαλόνι τελικά, στο έλεγα ότι θα μου αρέσει) για να κολουμπάω πιο γρήγορα στο τζειμ ελεύθερο, ύπτιο, πρόσθιο το έκανα. Ητ γουάζ ή αυτό ή να αρχίσω την ντόπα. Ε, λογικό, επέλεξα την εν μέρη απουστρίχωση πλάτης λολ.

πολλές δουλειές, πολλές δουλειές όπως βλέπεις. και πολλές εκρεμμότητες! αλλά τουλάχιστον ξέρω ποιες είναι. οργανωμένο χάος το λες αυτό και έχεις και δίκιο λολ. πάντως όλα θα γίνουν.

α, και μία και μπήκαμε στα διαδικαστικά... άλλαζω και τα ληγκζ. χέστηκες θα μου πεις και θα έχεις και δίκιο, εγώ θα σου έλεγα πολύ χειρότερα, απλά ήθελα να ξέρεις ότι ήταν ώρα να κάνω μία ανανέωση στα ληγκζ επειδή είχα πολλά και είχα φτάσει ούτε εγώ πια να τα τσεκάρω. οπότε τα έκανα λιγότερα, μην το πάρεις προσωπικά αν πια δεν είσαι ή αν βγεις στις επόμενες μέρες, εντάξει; λολ. το ίδιο σε αγαπώ και σε διαβάζω στον reader απλά έπρεπε να αλαφρύνει λίγο η λίστα λολ. σ' αγαπώ ακόμα. Σ ΑΓΑΠΩΩΩΩΩ! :-)

λες η θάλασσα να μπορεί να ξεπλύνει την θλίψη;

είμαι πολύ στεναχωρημένος. τελικά το μωρό που λεγόταν "ιστορία με τον ανθρωπάκο" δεν τα κατάφερε.

...έτσι είναι με τα γκομενικά νταραβέρια μας όμως. είναι σαν ένα νεογέννητο μωρό, που μπορεί να τα καταφέρει, αλλά μπορεί και όχι... το δικό μας μωρό έφτασε μόνο μέχρι τα πολύ μικράτα του. πολύ λιγότερο από όσο θα ήθελα! κλαψ λυγμ! γμτ! ασταδγιάλα! σομπ σομπ.

...οπότε, πάμε παρακάτω. έτσι είναι η ζωή. (γμτ μου άρεσε πολύ ο ανθρωπάκος... πάρα πολύ!)

ΟΜΩΣ για να πάμε παρακάτω ΘΕΛΩ να γίνω λίγο μελό. Για αυτό μου αφιερώνω εμένα και του ανθρωπάκου (κλαψ λυγμ) δύο τραγούδια.

το ένα είναι αυτό, το Αχ μανούλα μου (στο είπα θα γίνω πολύ μελό - θέλω όμως να το ζήσω το στεναχωρηλίκι για να το ξεπεράσω με υγεία...):

Αχ τι ντροπή τέτοια ντροπή
μάνα μου και πως βγαίνει
όσο κι αν τρέξει ο ποταμός
μάνα μου δεν την πλένει
τι να μου κάνουν δάκρυα δυό
κι οι στεναγμοί σαρανταδυό
μανούλα μου, μανούλα μου
τι κι αν το δάκρυ μου νωπό
βουβό το στόμα και πικρό
μανούλα μου, μανούλα μου
και τρέχω κάποιον για να βρω
να με ρωτάει να τον ρωτώ
τι θα γενεί, τι θα γενεί
ποιός θα πονεί, ποιός θα πονεί
μανούλα μου, μανούλα μου

Αχ τι ντροπή τέτοια ντροπή
μάνα μου και πως βγαίνει
όσο κι αν τρέξει ο ποταμός
μάνα μου δεν τη πλένει
τι να μου κάνουν δάκρυα δυό
και στεναγμοί σαρανταδυό
μανούλα μου, μανούλα μου
τι κι αν το δάκρυ μου νωπό
βουβό το στόμα και πικρό
μανούλα μου, μανούλα μου
και τρέχω κάποιον για να βρω
να με ρωτάει να τον ρωτώ
τι θα γενεί, τι θα γενεί
ποιός θα πονεί, ποιός θα πονεί
μανούλα μου, μανούλα μου

και το δεύτερο αυτό, το μινοράκι:

Σ' ένα μινοράκι σ' έβαλα κρυφά
πάλι η μουσική θα κάνει θαύματα
γιατί σε θέλω
Της ψυχής μου ο ήχος είν' αυτός που ακούς
σε παραπλανώ με στίχους ψεύτικους
γιατί σε θέλω
Έτσι βγαίνουν τα τραγούδια μάτια μου
σε γνωρίζει ο πόνος κι έρχεται κοντά σου
ακουμπάει το χέρι πάνω στα μαλλιά σου
κι έτσι κάνεις κουράγιο
και τραγούδι άγιο
Το τραγούδι μου γλυκό λυπητερό
καρυάτιδα να γίνω δεν μπορώ
για να με θέλεις
Μια φωτογραφία μου παλιά κρατάς
δεν της μοιάζω πια γι' αυτό δε μ' αγαπάς
αχ....δε με θέλεις
Έτσι βγαίνουν τα τραγούδια....
Χίλιες νύχτες κι άλλες τόσες σ' αγαπώ
με θυμό με τρέλα με παράπονο
πόσο σε θέλω
Μέσ' στο μινοράκι κρύφτηκα κι εγώ
στης μειοψηφίας το μικρόκοσμο
γιατί σε θέλω
Έτσι βγαίνουν τα τραγούδια......

το δέυτερο είναι της Αλεξίου, το πρώτο δεν είναι. Αλλά εγώ το έχω με την φωνή της (respect RESPECT RESPECT RESPECT RESPECT RESPECT) στο μυαλό μου. Εξάλλου το διασκευάζει καταπληκτικά στα Απρόβλεπτα Τραγούδια της.

και τώρα, θέλω να βουτήξω σε μία θάλασσα και να μου ξεπλύνει την θλίψη!

Γωνία οδών Μοναξιάς και Πραγματικότητας.

Ένα όμορφο ανοιξιάτικο πρωί έτσι όπως κατεβαίνω την λεωφόρο Πραγματικότητας φτάνω στο σημείο που κάνει γωνία με την οδό Μοναξιάς.

Για κάποιο λόγο, μυστήριο και ανεξήγητο (είναι ο Θεός; είναι το ένστικτο αυτοσυντήρησης; είναι ότι είμαι τυχερός;..) αποφασίσω να φύγω από την λεωφόρο Πραγματικότητας και να ακολουθήσω την οδό της Μοναξιάς.

Κάνω τα πρώτα βήματα. Με πιάνει φούρφουρο μεγάλο και αγωνία. Επιστρέφω πίσω, στην γωνία με την λεωφόρο Πραγματικότητας.

...συνέρχομαι και ξαναμπαίνω στην οδό Μοναξιάς. Αρχίζω να την ανεβαίνω. Κουράζομαι.

Ανησυχώ και φοβάμαι.

Άλλα τα πρόσωπα των ανθρώπων που αγαπώ, και οι αναμνήσεις εκείνων που αγάπησα πολύ, εμφανίζονται και με γλυκαίνουν...

Συνεχίζω να προχωράω.

Και όταν σταματάω να είμαι τόσο φοβισμένος και τόσο ανήσυχος, όταν αποφασίζω να αφήσω τον εαυτό μου να πάει μόνος του αυτόν τον δρόμο με την ίδια χαλαρότητα που περπάτησε και σε άλλους πιο εύκολους δρόμους σηκώνω το κεφάλι...

και τι να δω;

στο βάθος, όχι πολύ μετά, όχι τόσο πολύ ώστε να πρέπει να ανησυχώ και να φοβούμαι πολύ, η οδός Μοναξιάς καταλήγει στην Πλατεία Αλήθειας.

Τσιγάρο μετά το sex? πλάκα μου κάνεις ρε φιλαράκι;

Εντάξει, δεν το συζητώ...
ο κύριος που δημιούργησε το κλισέ της τάχα μου απόλαυσης του τσιγάρου μετά το τάχα μου sex και καλά τάχα μου...

...είναι πολύ μαλάκας. και είμαι 100% πεπεισμένος ότι είναι άθλιος στο κρεβάτι και δεν ξέρει καθόλου να γαμεί.

Και δεν δέχομαι κουβέντα περί αυτού.

Σόρυ, αλλά εγώ μετά το sex είμαι τόσο μα τόσο μα τόσο μα τόσο μα τόσο μα τόσο ξεψυχισμένος που αν ΔΙ Α Ν Ο Η ΘΩ να καπνίσω θα καταλήξω στην Σπιναλόγκα με μόνιμο πρόβλημα στα πνευμόνια.

...διότι είναι σχεδόν αδύνατον να σου περιγράψω την κατάσταση μου μετά τον οργασμό.



Καταρχήν χρειάζονται 5 με 7 λεπτά για να επανέλθω στην πραγματκότητα. Εννοώ σε ψυχολογικό και πνευματικό επίπεδο. Έχω ένα φούρφουρο που δεν μου επιτρέπει όχι τον αναπτήρα να βρω, ούτε καν να θυμηθώ ποιος είμαι...

Όσο για το σωματικό... από που να αρχίσω... πονάνε οι τετρακέφαλοι μου, οι προσαγωγοί, τα παϊδια μου, τα γοφιά και τα μπράτσα μου... μερικές φορές δε, με έχουν πονέσει και οι κοιλιακοί... (μην ρωτάς γιατί και πως... - φοβάμαι ότι δεν μπορώ να provide λεπτομέρειες...).

που θα πει ότι αντί για τσιγάρο μετά το sex χρειάζομαι: μάνικα με νερό για να πιω... δύο μέρες άδεια από τη δουλειά για να επανέλθει το κορμί στο σχήμα του...

και το κυριότερο... τα χείλια μου ελέυθερα για να φιλάω την αγάπη μου ξανά ξανά ξανά και ξανά και ξανά.

...άκου λέει τσιγάρο μετά το sex ίσον απόλαυση...

blow me ρε μαλάκα!

Πάντως βρίσκω πραγματικά λυπηρό και καταθλιπτικό το γεγονός...

...ότι η ταινία 300 είναι το "πολιτιστικό" νέο που από όλα έχει προκαλέσει τις περισσότερες συζητήσεις στην blogόσφαιρα.

Αναρωτιέμαι: Aπό όλα τα έργα, βιβλία, δισκάκια, άρθρα κ.ο.κ. που έχουν υποπέσει στην αντίληψη του (κατά γενική ομολογία) πιο κωλοπετσομένου και ανοιχτού σε νέες ιδέες κομματιού της ελληνικής κοινωνίας, αυτή η ταινία είναι που τους "συγκίνησε" περισσότερο ώστε να σπάσουν τόσα πολλά πληκτρολόγια για πάρτυ της;

...εντάξει ρε παιδί μου, δεν είπα να γίνουμε σαν τους μαλάκες πορωμένους που θέλουν να την απαγορεύσουν την ταινία επειδή δεν "σέβεται" my ass την ιστορία

...αλλά μην φτάνουμε πια και στο άλλο άκρο. Ας μην την αντιμετωπίζουμε σαν να είναι και το αριστούργημα της τέχνης που πρέπει να προστατεύσουμε, και που θα αλλάξει την πορεία όλων των τεχνών...

(αμάν πια - ή του ύψους ή του βάθους είμαστε, εντελώς. γιατί είναι τόσο δύσκολο να δούμε ένα πράγμα τόσο μεγάλο ή μικρό όσο πραγματικά είναι... χμ χμ χμ...)

neeeeeeext!

Οι κουλτουριάρηδες φταίνε για την κατάντια του ελληνικού τραγουδιού

θυμάμαι εκεί στα μέσα της δεκαετίας του 90 που οι κουλτουριάρηδες αντιδρώντας στην Καίτη Γαρμπή έλεγαν πόσο χάλια είναι, τι φρίκη, πόσο χαμηλά έχει πέσει το επίπεδο του ελληνικού τραγουδιού, πόσο πιάσαμε πάτο και μούμπλε μούμπλε και λοιπά και λοιπά!

...ήταν πολύ γελασμένοι - γιατί μπροστά σε αυτό που ακολούθησε η Καιτούλα ήταν super duper γουάου!

...φυσικά, με αφορμή την Δέσποινα Βανδή ακολούθησε άλλος ένα γύρος καταστροφολογίας από τους κουλτούρα persons:
ΤΩΡΑ,έλεγαν, έχουμε πιάσει πάτο - αυτό είναι το χαμηλότερο που μπορεί να φτάσει το ελληνικό τραγούδι...

αμ δε! γιατί μία νέα παρουσία αποδεικνύει ότι, ναι, υπάρχει χειρότερο από τις τσιρίδες της Δέσποινας Βανδή. Παλιοκουλτουριάρηδες που δεν κάνετε ποτέ μπάνιο: είχατε πρόβλημα με την Καίτη - ο θεός μας τιμώρησε κι έφερε την Δέσποινα. Είχατε πρόβλημα με την Δέσποινα - ο Θεός μας τιμώρησε κι έφερε...

...την Μάρω:



Κουλτουριάρηδες! να σταματήσετε να γκρινιάζετε γιατί ούτε που θέλω να φανταστώ τι μπορεί να έρθει χειρότερο από την Μάρω Λύτρα.

(δεν έχω ακούσει πιο αηδιαστικό πράγμα στη ζωή μου δηλαδή... μπέεεεελεος - και το παίζουνε τρελό heavy rotation γαμώ την πουτάνα μου... ΕΓΩ θέλω να γυρίσω πίσω με τη μηχανή του χρόνου και να αποτρέψω την άφιξη της στην Ελλάδα... ρε πούστη ασταδγιάλα δεν φτάνει που είχαμε τους Έλληνες και τους Κύπριους άχρηστους τραγουδιστές, τώρα πρέπει να χειριστούμε και αυτούς από τον Καναδά!!!)

εν τω μεταξύ μου αρέσει που η Καίτη κοιτάζει με θλίψη τον τίτλο του Post!

Μερικές παρατηρήσεις από το trendy θα σφυρίξει 3 φορές

εχτές πήγα, στο αναπάντεχο και το απρογραμμάτιστο, να δω το trendy θα σφυρίξει 3 φορές. είναι η απόπειρα του Σταμάτη Φασουλή να εκσυγχρονοποιήσει την επιθεώρηση.

μερικές παρατηρήσεις από την βραδιά:

1. τα κείμενα της παράστασης χρειάζονταν περισσότερη δουλειά. έχουν ιδέα και γελάς πολύ σε κάποια σημεία, αλλά θα μπορούσες να γελάς πιο συχνά, πιο "αβίαστα" και κάπως πιο χαλαρά. Έπιασα τον εαυτό μου να γελά περισσότερο λόγω παράσυρσης από το γέλιο των άλλων θεατών.
2. Ο Φασουλής είναι περίεργο τρένο. Νομίζω ότι παίζει τον εαυτό του πια, και μάλιστα με λίγο διεκπεραιωτικό τρόπο. Λογικό βέβαια, αφού αυτό και εύκολο του είναι αλλά και πουλάει κιόλας. Είναι περίεργο αυτό να το λέει κάποιος που δεν τον έχει δει σε κανονικούς ρόλους, αλλά μόνο σε μονόλογους σαν αυτούς της παράστασης χτες - αλλά, το λέω. Επίσης, έχει μία γοητεία και ένα παρασυρτικό πράγμα, αλλά το έχει τόσο ώστε να είναι στο παραπέντε να τον πεις "μεγάλο μάγο" της σκηνής. Δεν νομίζω ότι θα το αποκτήσει αυτό το "μεγάλο" με την ηλικία.
3. Ο Ζουγανέλης όσο αντιπαθητικό τον βρίσκω, τόσο αστείος μουτιάρης είναι. Γελάς μόνο με τη φάτσα και τις εκφράσεις του καμία φορά. Μετά από χτες, τον πάω!
4. Γιατί τα αβανταδόρικα νούμερα τα έχουν οι πρωταγωνιστές, ενώ εκείνα που βγάζουν το λιγότερο και πιο φορσέ γέλιο τα έχουν οι δευτεραγωνιστές; Να υποθέσω ότι είναι θέμα "ο παλιός είναι αλλιώς - ο πρωταγωνιστής παίρνει το φιλέτο"; 'H μήπως τα νούμερα των δευτεραγωνιστών μου φάνηκαν λίγα ακριβώς επειδή αυτοί είναι λιγότερο έμπειροι και μαγευτικοί πάνω στην σκηνή;
5. Η Ελένη Καστάνη είναι πολύ γλυκειά και αστεία. Την βοηθά η φάτσα της να διαβάζει κηδειοαναγγελία, πιχι, και να βγάζει γέλιο.
6. την επόμενη φορά που θα πας στο θέατρο, και δη σε κωμική παράσταση, βεβαιώσου ότι πίσω σου δεν θα κάθεται οικογένεια Κυπρίων - της οποίας οικογένειας ο μπαμπάς επαναλάμβανε με ΣΤΕΝΤΟΡΕΙΑ φωνή τις ατάκες των πρωταγωνιστών που του φαίνονταν αστείες. (θέ μου, τι είναι αυτό το κάρμα που έχω να με ταλαιπωρούν φρικτά με κάθε τρόπο και σε κάθε περίσταση οι Κύπριοι...)
7. Η Σπεράντζα Βρανά από κοντά είναι πολύ εντυπωσιακή. Ξέκλεβα πότε πότε, αφού καθόμασταν κοντά, να την κοιτάζω. Γελούσε πολύ και συχνά, χαρούμενη. ειδικά στα σημεία με τις αθυροστομίες.
8. Συγκινήθηκα σε ένα σημείο. Όχι σε εκείνο που ο Φασουλής τραγουδούσε το "Έλα σε μένα" του Χατζιδάκι, (ως πότε πια η ευαισθησία αυτής της γενιάς θα είναι δανεική; ως πότε θα πρέπει να περιορίζεται σε τέτοιες αναφορές;) αλλά στο νούμερο της... Θεοπούλας, αν έχεις τον Θεό σου (!!!!!). Μακάρι να μπορούσες να το δεις αυτό το σημείο. Θα το κάνω post, και μάλιστα χωρίς να αναφέρω από που το πήρα, για να νομίζεις ότι είμαι ακόμα πιο σπουδαίος και μοναδικός και υπέροχος από όσο είμαι
9. Γιατί οι άνθρωποι που πάνε θέατρο είναι, στην πλοιψηφία τους, τόσο άσχημοι και τόσο κακοντυμένοι;
10. Γιατί οι άνθρωποι που πάνε θέατρο βγαίνουν από τις παραστάσεις και δεν μπορείς να διακρίνεις στο πρόσωπό τους τίποτα από την παράσταση που είδαν; ...αν ας πούμε τους άρεσε ή αν την σιχάθηκαν; Ήταν αδιάφορη η παράσταση; είναι καμένοι οι μυς του προσώπου τους; (πάντως εχτές ο κόσμος την χάρηκε πολύ την όλη φάση, γέλασε και συμμετείχε - άρα, δεν είναι ότι βρήκαν την παράσταση αδιάφορη. Τότε γιατί είχαν τόσο άχρωμες φάτσες; ...sad sad sad).

Ρεζίλι πάλι, πάλι, πάλι

στο αμέσως προηγούμενο post δήλωσα ότι το Βουλγάρικο τραγούδι για την eurovision είναι ΓΑ ΜΑ ΤΟ (τα ακριβή μου λόγια είναι αυτά). Μάλιστα ήμουν τόσο πειστικός που παρέσυρα και μερικούς ακόμα να ισχυριστούν το ίδιο.

Τι ακριβώς είχα πάρει χτες το βράδυ και έφτασα στο σημείο αυτό; ...μάλλον το παράκανα στην πισίνα, η κούραση με είχε καταβάλει και με είχε μετατρέψει σε έναν αδικαιολόγητα προσηνή και καλωσυνάτο άνθρωπο. και αυτό είναι spooky και κακό!

ή, όπως θα δεις και στο video clip, τελικά είναι πολύ πιθανό να ισχύει η φήμη ότι υπάρχει ένα πανίσχυρο eurovision poltergeist που μπαίνει μέσα σου την ώρα που ανέμελος βλέπεις προημιαναυποτελικούς. Και γίνεσαι posessed και μετά σου αρέσουν πράγματα που όταν ξανακούσεις λες γουάτ γουόζ άι θίνκινγκ - όπως τώρα καλή ώρα.

mesdemmes and monsiers η βουλγάρικη συμμετοχή στην eurovision 2007: ντρέπουμαι

και όμως η κακή τηλεόραση είναι εξαιρετικό εργαλείο και αφορμή για σκέψη

προχτές βρισκόμουν για φαγητό στο σπίτι ενός φίλου μου.

επειδή για μένα πάνω από όλα η διαπροσωπική επαφή και η επικοινωνία και η κουβέντα (χεχεχε χοχοχο χιχιχι), όσο τρώγαμε είχαμε ανοίξει και χαζεύαμε τηλεόραση.

πέτυχα, για πρώτη φορά για τόση πολύ ώρα, ένα επεισόδιο του ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ.

εντάξει, δεν σχολιάζω πόσο μεγάλη παπαριά είναι είναι και πόσο αδικεί την τηλεόραση και την δημιουργική θετική δύναμη που μπορεί να έχει σαν μέσο (παραδείγματα: six feet under, the Sopranos... μέχρι και το desperate housewives).

Είναι τόσο "ψεύτικο", τόσο επιτηδευμένο, τόσο αλλού ντ' αλλού που αν αυτό είναι το καλύτερο σήριαλ που υπάρχει, πραγματικά δικαιολογώ το κόλλημα των τηλεθεατών με τα τηλεπαιχνίδια, ή με τα reality που αν μην τι άλλο είναι πιο αυθεντικά σαν αίσθηση!

Μετά από το ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ είδα ένα επεισόδιο από το ΜΑΖΙ ΣΟΥ. Άλλη μεγάλη παπαριά! να το χαιρόμαστε το prime time μας, τι να πω...

Θέλω να σταθώ λίγο (σκουίιιιιιιιιι - τρίξιμο φρένων ήταν αυτό για να έρθω σε στάση, μην φρικάρεις) στο πόσο απαράδεκτη ήταν η ηθοποιία ΟΛΩΝ ΜΑ ΟΛΩΝ ΜΑ ΟΛΩΝ ΜΑ ΟΛΩΝ των ηθοποιών που είδα και στις δύο σειρές...

Πραγματικά, έμεινα ενεός! ήταν το στραμπουληγμένο κείμενο; ήταν η έλλειψη καθοδήγησης από έναν σκηνοθέτη της προκοπής; ήταν η πίεση χρόνου που ξέρω ότι χαρακτηρίζει την τηλεοπτική παραγωγή στην Ελλάδα και δεν επιτρέπει να εντρυφήσει ένας ηθοποιός ένα τσικ παραπάνω στο ρόλο του;

Πάντως, ο τρόπος που παίζανε ήταν πραγματικά ισάξιος, στην καλύτερη περίπτωση, θίασου από ADHD-ed παιδάκια - μαθητούδια της δευτέρας δημοτικού.

τρελή φρίκη. έχω δει τηλεόραση στη Ρωσία και πραγματικά είναι πολύ καλύτερη σαν επίπεδο...

cut στο εχτές

Ήμουν στο κολυμβητήριο. Στο χώρο που βρίσκεται η πισίνα υπάρχει ένα στερεοφωνικό στο οποίο ο γυμναστής (που έχει βάρδια να μας προσέχει εμάς τους αθλητάς μην μας έρθει ο θάνατος από την υπερπροσπάθεια) βάζει κάποιο cd.

To cd που είχε βάλει η χτεσινή κοπελιά, ήταν το 2, του Κωνσταντίνου Βήτα...

τρικυμία στο κρανίο μου. τρικυμία...

Γιατί μου κλωτσάει το γεγονός ότι αυτή η κοπέλα, που την έχω ακούσει κατ' επανάληψη να γελάει και να συζητάει το πόσο τέλειο είναι το ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ, γούσταρε εξίσου τόσο πολύ το 2 του Παπαϊωάννου ώστε να πάει να αγοράσει το cd;

Είμαι μαλακοπίτουρας που το βρίσκω παράλογο;

Πως γίνεται να σου αρέσει και το ΠΑΡΑΠΕΝΤΕ αλλά και το 2; καλέ θα σβήσει το μυαλί μουουουουουουουο!

εντάξει το 2 δεν είναι κάτι σπουδαίο, λαϊκό θέαμα είναι και αυτό, αλλά αν μη τι άλλο έχει εντελώς άλλη αίσθηση, είναι άλλης υφής, άλλου ειδικού βάρους, άλλων προθέσεων (άσχετα αν δεν πετυχαίνει να τις φτάσει) και πολύ υψηλότερων standards παραγωγής.

είναι αυτή η "πολυσυλλεκτικότητα" στο πόσο διαφορετική αρτιότητα και πόσο άλλου είδους "προθέσεις" έχουν τα πράγματα που αρέσουν στον ίδιο άνθρωπο κάτι που πρέπει να με φρικάρει

ή απλά μεταμορφώνομαι σε έναν hardcorίλα κολλημένο Κώστα Πρέκα;

φιου φιου φιου φιου φιου φιου!

Η ερώτηση των ενός εκατομμυρίου ρουβλιών

- Ξέρει κανείς ένα ξόρκι ή μία ευχή που να τα κάνεις και μετά να σε ερωτεύονται μόνο κούκλοι;

(είπε εκείνος και ύστερα έξυσε θεληματικά το δασύτριχο ευρύ στέρνο του)


αχ βαχ σου λέω.

Επιτέλους! Φιλοτιμήθηκα! 5 πράγματα που δεν ξέρεις για μένα, από μένα!

5 υπέροχοι και αγαπημένοι συνbloggers μου έκαναν πάσα να πω 5 πράγματα για μένα.

είναι η alienlover από το whitefire σε περιπέτειες

o Super duper I have been here before από το Love is porn

η vasvoe από το ρημαδομπλόγκ

το vulaki από το casi un suspiro

και πρώτος και καλύτερος, ο street spirit, ο φίλος από το stories of the cities, stories of the streets.

τρελά επείγον Update: εκ των υστέρων ανακάλυψα ότι και o uber αγαπημένος spyros από το vjay's club μου είχε ρίξει το μπαλάκι... (φίλε, ήμουν κι εγώ μέλος στους νέους πρωτοπόρους! απίστευτo;)

κι άλλο τρελά επείγον update. όχι ρε πούστη καταστράφηκα! και ο blueprints από τις κιανοτυπίες με είχε προσκαλέσει αλλά επειδής εγώ έχω προσωπική ζωή δεν είχα πάρει χαμπάρι. (ασταδγιάλα)

...Αν και δεν είμαι πολύ φαν των chain καταστάσεων (κάπως έτσι στο κάτω κάτω κολλάνε και τα χλαμύδια) αποφάσισα, επειδή λατρεύω τους 5 που μου πέταξαν το μπαλάκι και δεν θέλω να τους χαλάσω το χατήρι, να υποκύψω.
Ιδού λοιπόν πέντε πράγματα που δεν ξέρεις για μένα, με την βοήθεια μίας πολύ προσωπικής φωτογραφίας που βρήκα σήμερα το πρωί που έψαχνα στο πατάρι... ... :

1. το παιδί στην φωτογραφία μου είναι εντελώς άγνωστο, δεν το έχω συναντήσει ποτέ και πιθανολογώ πως ούτε και πρόκειται.

2. ...θα πέθαινα να γνωρίσω όμως τον στυλίστα της φωτογράφισης.

3. θα ήθελα πάρα πολύ να γυαλίζει το πάτωμα στο σπίτι μου τόσο πολύ όσο το πάτωμα στην φωτογραφία, αλλά ούτε προκομένος είμαι να το κάνω, ούτε και αρκετά αυστηρός ώστε να δίνω οαριβής οδηγίες στην κυρία που καθαρίζει το σπίτι.

4. ποτέ δεν συμπάθησα τις γκέτες, αλλά δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτούς που τις φοράνε

5. πεθαίνω από περιέργεια να μάθω τι τραγούδι ετοιμάζονται να χορέψουν.

αυτά...

φιου ξεμπερδέψαμε και με αυτό! neeeeeext (and something more interesting Please...)

AAAAA! μην ξεχάσω

...με την ευκαιρία να καταγγείλω ότι η Mindstripper είναι πολύ ξυνίλα και κοκάλω που αποπήρε τους φίλους της που της πέταξαν το μπαλάκι και την πάσα να πει κι εκείνη 5 πράγματα για τον εαυτό της.

συγκεκριμένα εδώ μπορείς να δεις πόσο κακοί μπορούν να γίνουν μερικοί άνθρωποι (έλεος παραλίγο να τους κάνει φάλαγγα των ανθρώπων... τσκ τσκ τσκ τσκ).

φιλιά.... α, και μην περιμένεις να ζητήσω από 5 να μου πουν τα σώψυχα τους. έχω ήδη αρκετά "thank you for sharing but I am not really interested" πράγματα στο κεφάλι μου. καλή σαρακοστή!