τούτ τούτ. τουουουουτ. (καλεί, σιωπή, κάνε ησυχία).
Διάσημος ψυχολόγος: παρακαλώ.
γιωρς τρούλοι: καλησπέρα γιατρέ, εδώ προβατάκος.
ΔΨ: Αααα! καλώς τον! τι κάνεις;
ΓΤ: καλά είμαι - συγγνώμη που σας παίρνω τέτοια ώρα, αλλά ήθελα την συμβουλή σας.
ΔΨ: χμφ, δεν μπορώ αυτή την στιγμή είμαι... είμαι με τα παιδιά στο Attica. Εξάλλου ξέρεις ότι δεν δίνω συμβουλές από τηλεφώνου.
ΓΤ: το ξέρω γιατρέ μου, αλλά είναι σοβαρό - δεν θα σας έπαιρνα αλλιώς.
ΔΨ: σοβαρό;
ΓΤ: ναι σοβαρό!
ΔΨ: δηλαδή;
ΓΤ: ερμ...κοιτάξτε, έχω περάσει την τελευταία μισή ώρα της ζωής μου να χορεύω πάνω κάτω στο σπίτι με το σώβρακό αυτό το τραγούδι:
...κάτι, κάπως, στο ένστικτό μου λέει ότι δεν είναι φυσιολογικό.
ΔΨ: χμφ. χμφ. σκεψ. περισυλογ. κοίτα το Mr Vain είναι κομματάρα εδώ που τα λέμε. Τα σύκα σύκα και η σκάφη σκάφη. Οπότε δεν είναι κι ό,τι πιο ανησυχητικό. Πες μου όμως κάτι ακόμα. Τι σώβρακο φορούσες όσο χόρευες;
ΓΤ: μαύρο Μarks & Spencer's σλιπακι, απλό κλασικό λιτό απέρριτο.
ΔΨ:(χαϊδεύοντας το μουσάκι του). Μαύρο απλό κλασικό λιτό απέριτο ε; παρήγορο αυτό. Και δεν φοράς τίποτε άλλο;
ΓT: τίποτε, ούτε καν κολώνια.
ΔΨ: Aυτό είναι ακόμα πιο παρήγορο!!
ΓΤ: ΑΧ γιατρέ μου το λες αλήθεια; να μην ανησυχώ.
ΔΨ: καθόλου να μην ανησυχείς. μιλάμε για το Mr Vain, και για ένα απλό μαύρο σώβρακο. να μου έλεγες ότι έχεις εμμονή με την Britney να πω ναι, να ανησυχήσεις και να παρανησυχήσεις και να φρικάρεις και να πας κατευθείαν σε μονάδα εντατικής θεραπείας.
ΓΤ: ΓΚΟΥΛΠ!
ΔΨ: παρόλα αυτά έλα αύριο από το γραφείο να μιλήσουμε λίγο. Έχουμε καιρό να τα πούμε και πότε πότε χρειάζεται στην κατάστασή σου. Λοιπόν γειά σου τώρα.
ΓΤ: γειά σας κύριε φροϊντόπουλε. ευχαριστώ και συγγνώμη.
Αύριο το μεσημέρι έχω ραντεβού.
(Μην ξεχνάς την πελώρια κλήρωση.... μπορεί να κερδίσεις ένα από τα 5 δις μοναδικά δώρα)
Thursday, March 13, 2008
Φλερτάροντας με τον σχετικισμό...
Σήμερα η μητέρα μου θα έκλεινε τα 61 αν ζούσε.
Σκέφτομαι πως το να θυμάσαι τους νεκρούς σου είναι μεγάλη μαγκιά αλλά και μεγάλη παγίδα. Αλλά ίσως πάλι να μην έχει και κανένα νόημα.
Εσύ τυχερός είσαι στην τελική. Ο νεκρός είναι που δεν μπορεί να δει τον ήλιο και να μυρίσει τα λουλούδια. θα μου πεις, μπορεί να έχει πάει σε άλλη διάσταση, να ζει καλύτερα, να, να, να, να... αλλά το ξέρουμε αλήθεια αυτό; χμφ...
Χμφ χμφ χφμ.
Σκέφτομαι ακόμα πόσο γρήγορα περνά ο χρόνος. Σαν χτες θυμάμαι τον θάνατο της μαμάς, και όμως έχουν περάσει περισσότερα από 14 χρόνια. Εγώ είμαι πια κοντά να με πεις μεσήλικα, η οικογένεια έχει καινούργιο ανήψι στους κόλπους της, στο μεταξύ πέθαναν κι άλλοι άνθρωποι αλλά και γεννήθηκαν κι άλλοι... η συνέχεια του κύκλου...
τι τα θες. η ζωή είναι το μεγαλύτερο μυστήριο από όλα. και ο θάνατος επίσης, ως κομμάτι της.
για αυτό ίσως δεν έχει και νόημα να τα σκέφτεσαι όλα αυτά.
εκτός βέβαια και αν σε κάνουν να ζεις την ζωή σου κάπως αλλιώς, λίγο πιο συνειδητοποιημένος και χαρούμενος για αυτά που έχεις. Αν, δηλαδή, σε βοηθάν να είσαι πιο ευθύς με τους άλλους και τον εαυτό σου, πιο θετικός, πιο ολιγαρκής, πιο γνήσιος, πιο συνεπής με το εγώ σου, πιο αξιόπιστος και πιο προσεκτικός.
...αλλά και πάλι τι να το κάνεις. αν είναι να πρέπει να πεθάνει κάποιος για να να μάθεις εσύ να ζεις καλύτερα, για να μάθεις να χρησιμοποιείς το μυαλό και την καρδιά σου... χέσε μέσα Πολυχρόνη που δεν γίναμε ευζώνοι.
χμφ χμφ χμφ.
(άντε, πάλι ασυναρτησίες άρχισα. φακ, η φιλοσοφία δεν είναι το φόρτε μου).
Καλό παράδεισο να έχει η μαμά. όπου και αν είναι ας είναι καλά.
Δύσκολα τα πράγματα φέτος παλικάρια
...δύσκολα. Δεν ξέρω γιατί και επειδή ούτε και το πως αλλά φέτος η σαρακοστιανή νηστεία μου κάθεται πολύ δύσκολα.
Δεν είναι παρά 3 μέρες που την έχω αρχίσει, και ήδη έχω αρχίσει και αηδιάζω με όλα αυτά που ως επί το πλείστον θα πρέπει να τρώω. Σουπιές, καλαμάρια, ρύζι, μακαρόνια, ρύζι, καλαμάρια, σουπιές μούμπλε μούμπλε μούμπλε. μπλιαχ μπλιαχ
Είναι 4-5 χρόνια που κρατάω την νηστεία όλο το διάστημα της Σαρακοστής και το μπούχτισμα που έχω φέτος με τα νηστίσημα το έχω συνήθως προς το τέλος της περιόδου, όχι από την τρίτη μέρα!!!!
Ανησυχώ. Τι να μου συμβαίνει;
Σκεψ σκεψ εντατίκ. περισυλλόγ περισυλλόγ μάηλντ.
αλλά απάντηση μηδέν.
Γαμώτο.
Εν τω μεταξύ, δεν τίθεται θέμα να μην νηστέψω, το κάνω γιατί το θέλω πραγματικά και το έχω ανάγκη και σε πνευματικό αλλά και σε σωματικό επίπεδο. Κυρίως πνευματικό όμως.
όμως, αν με ρωτήσεις γιατί νηστεύω δεν μπορώ να σου πω γιατί. Σίγουρα δεν το κάνω για την αποτοξίνωση. Σίγουρα δεν το κάνω για να χάσω σέξυ κοιλάκι. Σίγουρα δεν το κάνω επειδή θέλω να σωθώ στο μέλλον. Σίγουρα δεν το κάνω επειδή φοβάμαι να τιμωρηθώ. Ίσως να το κάνω, λίγο, ως "συμπαράσταση" στην ταλαιπώρια του Χριστούλη. Αλλά και πάλι αυτό μου ακούγεται κάπως τώρα που το διαβάζω στην οθόνη του κουμπούτερ μου.
Ας πούμε απλά ότι νηστεύω γιατί το πιστεύω. Και η πίστη δεν εκλογικεύεται ούτε μπαίνει σε λόγια συγκεκριμένα. Είναι αίσθημα περισσότερο και πηγαίο θέλω, παρά απόφαση και επιχείρημα. Οπότε...
Παρόλα αυτά θα τό θελα τώρα ένα μακαντέμηα νατ μποίτλ χάγκεν νταζ... αλλά μέχρι να μπορώ να το γλύψω θα περιμέεεεεενωωωωωω....
Με την ευκαιρία να καταγείλω ότι με κλέβουν κατάφορα και μπροστά στην μούρη μου. Βλέπεις η σαρακοστή είναι όχι 40 μέρες, αλλά 47!!! δεν στο λένε για να μην δειλιάσεις αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Το κατάλαβα, δε, εγώ ο φωστήρας της παρατηρητικότητας την τρίτη φορά που νήστεψα...
άντε πάνω να φαώ φάβα με ψωμί.... ίουκ. γεια.
(ποι αισ: μην ξεχάσεις να παίξεις στο διαγωνισμό ε; τέλεια δώρα!)
Δεν είναι παρά 3 μέρες που την έχω αρχίσει, και ήδη έχω αρχίσει και αηδιάζω με όλα αυτά που ως επί το πλείστον θα πρέπει να τρώω. Σουπιές, καλαμάρια, ρύζι, μακαρόνια, ρύζι, καλαμάρια, σουπιές μούμπλε μούμπλε μούμπλε. μπλιαχ μπλιαχ
Είναι 4-5 χρόνια που κρατάω την νηστεία όλο το διάστημα της Σαρακοστής και το μπούχτισμα που έχω φέτος με τα νηστίσημα το έχω συνήθως προς το τέλος της περιόδου, όχι από την τρίτη μέρα!!!!
Ανησυχώ. Τι να μου συμβαίνει;
Σκεψ σκεψ εντατίκ. περισυλλόγ περισυλλόγ μάηλντ.
αλλά απάντηση μηδέν.
Γαμώτο.
Εν τω μεταξύ, δεν τίθεται θέμα να μην νηστέψω, το κάνω γιατί το θέλω πραγματικά και το έχω ανάγκη και σε πνευματικό αλλά και σε σωματικό επίπεδο. Κυρίως πνευματικό όμως.
όμως, αν με ρωτήσεις γιατί νηστεύω δεν μπορώ να σου πω γιατί. Σίγουρα δεν το κάνω για την αποτοξίνωση. Σίγουρα δεν το κάνω για να χάσω σέξυ κοιλάκι. Σίγουρα δεν το κάνω επειδή θέλω να σωθώ στο μέλλον. Σίγουρα δεν το κάνω επειδή φοβάμαι να τιμωρηθώ. Ίσως να το κάνω, λίγο, ως "συμπαράσταση" στην ταλαιπώρια του Χριστούλη. Αλλά και πάλι αυτό μου ακούγεται κάπως τώρα που το διαβάζω στην οθόνη του κουμπούτερ μου.
Ας πούμε απλά ότι νηστεύω γιατί το πιστεύω. Και η πίστη δεν εκλογικεύεται ούτε μπαίνει σε λόγια συγκεκριμένα. Είναι αίσθημα περισσότερο και πηγαίο θέλω, παρά απόφαση και επιχείρημα. Οπότε...
Παρόλα αυτά θα τό θελα τώρα ένα μακαντέμηα νατ μποίτλ χάγκεν νταζ... αλλά μέχρι να μπορώ να το γλύψω θα περιμέεεεεενωωωωωω....
Με την ευκαιρία να καταγείλω ότι με κλέβουν κατάφορα και μπροστά στην μούρη μου. Βλέπεις η σαρακοστή είναι όχι 40 μέρες, αλλά 47!!! δεν στο λένε για να μην δειλιάσεις αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Το κατάλαβα, δε, εγώ ο φωστήρας της παρατηρητικότητας την τρίτη φορά που νήστεψα...
άντε πάνω να φαώ φάβα με ψωμί.... ίουκ. γεια.
(ποι αισ: μην ξεχάσεις να παίξεις στο διαγωνισμό ε; τέλεια δώρα!)
Πως το κάνανε ρε μλκ αυτό, πως;
τεχνικά εννοώ, πως το κάνανε;
...πρέπει να ήταν πολύ φτηνή παραγωγή, πάρα πολύ. χαρ χαρ χαρ.
ζηλεύωζηλευώζηλευώζηλευώζηλευώζηλευώ, εννοείται. ασταγιάλα γαμώτηνα
μπεεεξαιρετικό. μπεεεξαιρετικό παράδειγμα που απευθύνεται σε μικρά τρελαμένα προκαμένα εφηβάκια.
(α, παρεμπιπτόντως, και αν δεν το πήρες πρέφα, στο από κάτω πόουστ τρέχει διαγωνισμός υπέροχος με έπαθλο το δεύτερο καλλίτερο πράγμα μετά το sexάκοι, δηλαδή δωρεάν εισιτήρια για τέλεια θεατρική περάσταση. άντε παίξε, μπορεί να είσαι ΕΣΥ ο τυχερός και να κερδίσεις για σένα και το στεφάνι σου.)
...πρέπει να ήταν πολύ φτηνή παραγωγή, πάρα πολύ. χαρ χαρ χαρ.
ζηλεύωζηλευώζηλευώζηλευώζηλευώζηλευώ, εννοείται. ασταγιάλα γαμώτηνα
μπεεεξαιρετικό. μπεεεξαιρετικό παράδειγμα που απευθύνεται σε μικρά τρελαμένα προκαμένα εφηβάκια.
(α, παρεμπιπτόντως, και αν δεν το πήρες πρέφα, στο από κάτω πόουστ τρέχει διαγωνισμός υπέροχος με έπαθλο το δεύτερο καλλίτερο πράγμα μετά το sexάκοι, δηλαδή δωρεάν εισιτήρια για τέλεια θεατρική περάσταση. άντε παίξε, μπορεί να είσαι ΕΣΥ ο τυχερός και να κερδίσεις για σένα και το στεφάνι σου.)
Wednesday, March 12, 2008
δες και εσύ ένα νεκρό ιερό τέρας, μπορείς. και μάλιστα ΔΩΡΕΑΝ!
θυμάσαι που σου έγραφα για την παράσταση της Λήδης Πρωτοψάλτη που έχει σκηνοθετήσει στο θέατρο Στοά ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος; ναι, θυμάσαι!
"Με λένε Σωτηρία" λέγεται, είναι αυτή στην οποία η Λήδα "γίνεται" για μιάμιση ώρα η Σωτηρία Μπέλου και πρόκειται για ένα από τα δυνατότερα πράγματα που έχω δει ποτέ μου.
Σου έχω δύο διπλές προσκλήσεις. Αλήθεια! Να πας να την δεις, δεν θα πληρώσεις δραχμή!
Με διαγωνισμό βέβαια!
τι νόμιζες; ή αυτό θα ήταν ή σεξάκοι. επειδή όμως είμαι λίγο πεσμένος είπα να κάνω διαγωνισμό γιατί αν έκανα σεξάκοι η απόδοσή μου θα μου έριχνε την φήμη. ...άστα, μην τα ρωτάς! λυγμ σνηφ σνοιφ κλαψ.
Λοιπόν, ο διαγωνισμός θα γίνει ως εξής - ρωτάω κάτι, απαντάς, και όλοι οι σωστοί αν είναι πάνω από δύο (γιατί φοβάμαι ότι ελάχιστοι θα ενδιαφερθούν για το θέαμα αυτό), συμμετέχουν σε κλήρωση. Δηλαδή θα γράψω τα ονόματα τους σε χαρτάκια, θα τα ρίξω στην σουπιέρα της γιαγιάς και θα διαλέξω δύο! τίμια πράγματα, δεν έχω λόγο να κάνω γαλιφιές!.
Η ερώτησεις του διαγωνισμού είναι από την προσωπική μου μυθολογία.
ερώτηση α: Ποιο μέλος του σώματός μου έχει 41 πόντους μήκος;
ερώτηση βου: Tελικά, είμαι επικοινωνιακός ή πουτανάκι;
ερώτηση γου: Για ποιο μυθιστόρημά του πήρε ο Τόμας Μαν το νόμπελ λογοτεχνίας;
τις απαντήσεις αν με διαβάζεις με ευλάβεια τις ξέρεις ήδη. Αν δεν με διαβάζεις με ευλάβεια κακώς, να αρχίσεις αμέσως... σε αυτήν την περίπτωση θα τις βρεις στο www.provato.gr
υπολόγισε ότι ο διαγωνισμός θα τρέξει μέχρι το Σάββατο το πολύ ώστε να μπορείς την άλλη βδομάδα να πας να δεις το έργο.
άντε άντε απάντα!
"Με λένε Σωτηρία" λέγεται, είναι αυτή στην οποία η Λήδα "γίνεται" για μιάμιση ώρα η Σωτηρία Μπέλου και πρόκειται για ένα από τα δυνατότερα πράγματα που έχω δει ποτέ μου.
Σου έχω δύο διπλές προσκλήσεις. Αλήθεια! Να πας να την δεις, δεν θα πληρώσεις δραχμή!
Με διαγωνισμό βέβαια!
τι νόμιζες; ή αυτό θα ήταν ή σεξάκοι. επειδή όμως είμαι λίγο πεσμένος είπα να κάνω διαγωνισμό γιατί αν έκανα σεξάκοι η απόδοσή μου θα μου έριχνε την φήμη. ...άστα, μην τα ρωτάς! λυγμ σνηφ σνοιφ κλαψ.
Λοιπόν, ο διαγωνισμός θα γίνει ως εξής - ρωτάω κάτι, απαντάς, και όλοι οι σωστοί αν είναι πάνω από δύο (γιατί φοβάμαι ότι ελάχιστοι θα ενδιαφερθούν για το θέαμα αυτό), συμμετέχουν σε κλήρωση. Δηλαδή θα γράψω τα ονόματα τους σε χαρτάκια, θα τα ρίξω στην σουπιέρα της γιαγιάς και θα διαλέξω δύο! τίμια πράγματα, δεν έχω λόγο να κάνω γαλιφιές!.
Η ερώτησεις του διαγωνισμού είναι από την προσωπική μου μυθολογία.
ερώτηση α: Ποιο μέλος του σώματός μου έχει 41 πόντους μήκος;
ερώτηση βου: Tελικά, είμαι επικοινωνιακός ή πουτανάκι;
ερώτηση γου: Για ποιο μυθιστόρημά του πήρε ο Τόμας Μαν το νόμπελ λογοτεχνίας;
τις απαντήσεις αν με διαβάζεις με ευλάβεια τις ξέρεις ήδη. Αν δεν με διαβάζεις με ευλάβεια κακώς, να αρχίσεις αμέσως... σε αυτήν την περίπτωση θα τις βρεις στο www.provato.gr
υπολόγισε ότι ο διαγωνισμός θα τρέξει μέχρι το Σάββατο το πολύ ώστε να μπορείς την άλλη βδομάδα να πας να δεις το έργο.
άντε άντε απάντα!
Τη φάγατε την κοπέλα με την γρουσουζγιά σας! ΤΗ ΦΑΓΑΤΕ! Η Britney μεταμορφώθηκε σε καρτούν από την κακολαλιά...
....or not!
στο νέο video clip της Μπροίτνεη, για το το Break The Ice, το επόμενο single και καλύτερο τραγούδι του τελευταίου της album (τελευταίο με όλες τις έννοιες, μεταφορικές και κυριολεκτικές) , το κορίτσι μας θα είναι... καρτούν!!! yeah! how cool is that??
Τέλεια η ιδέα μου. Πρόσεξε πόσα προβλήματα λύνει:
yes! ξέρετε τώρα τι να φάτε με κέτσαπ! Britney rules once more.
φωτό από το video clip: Η Britney έτοιμη για όλα και για πρώτη φορά μετά από καιρό αδύνατη:
Η Britney έτοιμη να χρησιμοποιήσει το μυστικό της σούπερ όπλο, το ραδιενεργό ψαλιδάκι για βλεφαρίδες που πετάει αντικαταθλιπτικό αηλάηνερ:
H Britney ετοιμάζεται να kick ass της Aquilera:
και σούπερ αποκλειστικό, το τσαρδί που μένει η σούπερ ηρωίδα σλασ σωτήρας του κόσμου Britney:
(αν με ρωτάς που τις βρήκα όλες αυτές τις φωτό λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να σου πω. έχω υποσχεθεί. έχω υποσχεθεί είπα. ΕΙΠΑ ΕΧΩ ΥΠΟΣΧΕΘΕΙ! άντε καλά, επειδή είσαι εσύ: η θεία μου, που είναι μετανάστρια στην Αμερική, είναι παντρεμένη με έναν τύπο που η πρώτη του γυναίκα έχει γιατρό ψυχολόγο έναν τύπο που η κόρη του πάει στο ίδιο σχολείο με μία κοπέλα της οποίας ο κύριος που της καθαρίζει την πισίνα είναι τέταρτος, εξ αγχιστείας, ξάδελφος ενός παλικαριού που η μητέρα του και ο πατριός του ψωνίζουν εφημερίδα από το μαγαζάκι ενός τύπου που η κόρη του δουλεύει στην εταιρία παραγωγής του video clip Break the Ice - τηλεφωνήτρια μην φανταστείς).
κλείνοντας αυτό το σημαντικό ποστ, θυμίζω ότι:
στο νέο video clip της Μπροίτνεη, για το το Break The Ice, το επόμενο single και καλύτερο τραγούδι του τελευταίου της album (τελευταίο με όλες τις έννοιες, μεταφορικές και κυριολεκτικές) , το κορίτσι μας θα είναι... καρτούν!!! yeah! how cool is that??
Τέλεια η ιδέα μου. Πρόσεξε πόσα προβλήματα λύνει:
- Δεν δείχνεις πάχη.
- Δεν χρειάζεται να ξυπνήσεις πρωί να πας σε γύρισμα.
- Δεν χρειάζεται να ανεχτείς φρικτούς στυλίστες μακιγιέρ κομμωτέρς πάνω στο κορμί σου.
- Κρατιέσαι trendy και τσίλικος με την μικρότερη δυνατή προσπάθεια.
- δεν αποχωρίζεσαι τα αγαπημένα σου αντικαταθλιπτικά ούτε στιγμή.
yes! ξέρετε τώρα τι να φάτε με κέτσαπ! Britney rules once more.
φωτό από το video clip: Η Britney έτοιμη για όλα και για πρώτη φορά μετά από καιρό αδύνατη:
Η Britney έτοιμη να χρησιμοποιήσει το μυστικό της σούπερ όπλο, το ραδιενεργό ψαλιδάκι για βλεφαρίδες που πετάει αντικαταθλιπτικό αηλάηνερ:
H Britney ετοιμάζεται να kick ass της Aquilera:
και σούπερ αποκλειστικό, το τσαρδί που μένει η σούπερ ηρωίδα σλασ σωτήρας του κόσμου Britney:
(αν με ρωτάς που τις βρήκα όλες αυτές τις φωτό λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να σου πω. έχω υποσχεθεί. έχω υποσχεθεί είπα. ΕΙΠΑ ΕΧΩ ΥΠΟΣΧΕΘΕΙ! άντε καλά, επειδή είσαι εσύ: η θεία μου, που είναι μετανάστρια στην Αμερική, είναι παντρεμένη με έναν τύπο που η πρώτη του γυναίκα έχει γιατρό ψυχολόγο έναν τύπο που η κόρη του πάει στο ίδιο σχολείο με μία κοπέλα της οποίας ο κύριος που της καθαρίζει την πισίνα είναι τέταρτος, εξ αγχιστείας, ξάδελφος ενός παλικαριού που η μητέρα του και ο πατριός του ψωνίζουν εφημερίδα από το μαγαζάκι ενός τύπου που η κόρη του δουλεύει στην εταιρία παραγωγής του video clip Break the Ice - τηλεφωνήτρια μην φανταστείς).
κλείνοντας αυτό το σημαντικό ποστ, θυμίζω ότι:
- εγώ και H Britney έχουμε ίδια μέρα γενέθλια.
- αν θες να ακούσεις το break the ice κάνε μία βόλτα από το blog του neverάκου.
Tuesday, March 11, 2008
Λίγος θυμός, λίγο εκδίκηση και το κόμμα μου
Ακούω τώρα τελευταίο όλο και πιο συχνά, όλο και πιο πολύ, διάφορους hither and thither που πρβληματίζμ προβληματίζμ εντατίκ και σκεψ σκεψ για το τι ακριβώς κάνει ο Γιώργος με το κόμμα που κληρονόμησε.
έλεος. πόσο χαζοβιόλης μπορείς να είσαι για να μην καταλάβεις τι κρύβεται πίσω από την επιτυχημένη προσπάθεια του να το διαλύσει;
ένα Γιάλομ να έχεις στο σπίτι να κάθεται σε ένα ράφι και όλα εξηγούνται:
Ο Γιωργάκης, απλά, εκδικείται με τον καλύτερο τρόπο και πιο αποδοτικό τρόπο τον μπαμπά του - εκείνον δηλαδή που απάτησε την μαμά και την πλήγωσε πηγαίνοντας με άλλες γυναίκες.
Πως; Καταστρέφοντας το έργο του, δηλαδή το κόμμα που αυτός (ο πατέρας Ανδρέας) έφτιαξε.
Σου λέει "μου πλήγωσες την μαμά; ε και εγώ θα καταστρέψω την επιχείρησή σου, ό,τι έχτιζες όλη σου την ζωή! αμ πως!".
αυτό που κάνει την όλη φάση ακόμα πιο ενδιαφέρουσα είναι ο Γιωργάκης όλο αυτό το κάνει κατά πάσα πιθανότητα υποσυνείδητα, χωρίς να το καταλαβαίνει.
How uber cool is that?
Αγαπητέ μου, να μη το ξεχάσεις ποτέ. Τα ΠΑΝΤΑ εξηγούνται με ψυχαναλυτικούς όρους. Τα ΠΑΝΤΑ ανάγονται σε μία σύγκρουση με το γονιό, ή στην αναζήτηση της έγκρισης από αυτόν, ή στο να τον εκδικηθείς κοκ.
Άλλοι, καταστρέφουν την περιουσία του μπαμπά - άλλοι για να τον εκδικηθούν καταστρέφουν τον εαυτό τους (γιατί ξέρουν ότι αυτό είναι που θα τον πονέσει). Ε, ο Γιωργήνο Ποργκήνο καταστρέφει το κόμμα του πατέρα του. Αυτό του κληρόδότησε, αυτό διαλύει.
Ας του είχε κληροδοτήσει το ψιλικατζίδικο στα Εξάρχεια... σύντομα, τα Εξάρχεια δεν θα είχαν ψιλικατζίδικο.
Στην προκειμένη περίπτωση, απλά η Ελλάδα δεν έχει αντιπολίτευση.
Monday, March 10, 2008
Δενβαλαμεκατωκόλεια 2008
Με μεγάλη επιτυχία ολοκληρώθηκαν απόψε το βράδυ οι εκδηλώσεις του τετραήμερου φεστιβάλ «Δενβαλαμεκατωκόλεια 2008».
Στις τέσσερες μέρες που διήρκησε το φεστιβάλ πραγματικά δεν έβαλα κώλο κάτω. Ή μέσα.
Χαμός.
Το φεστιβάλ ξεκίνησε χαλαρά την Παρασκευή το βράδυ: Πήγα στην Αθηναϊκή Λέσχη για φαγητό. Η Λέσχη είναι λέσχη αγγλικού τύπου της Αθήνας στην οποία οι γυναίκες δεν έχουν δικαίωμα συμμετοχής. Πόσο παλιακό είναι αυτό;;;; Eίναι το κτίριο που βρίσκεται στην γωνία Πανεπιστημίου με Αμερικής, πάνω από την Εμπορική. Μου αρέσει. Είναι γεύση από μία άλλη εποχή, από μία ζωή αλλιώτικη, έξω από την ζωή μου. Τέλεια σου λέω. Όχι τόσο για την ποιότητα της per se, όσο για το πόσο διαφορετική είναι από την κανονική μου ζωή. Μετά, συνάντησα το γκομενάκι και πήγαμε για ποτό στο Μαγκαζέ – όπου πέτυχα και καμία δεκαριά φίλους!
Το Σάββατο πήγα στον Αρχάγγελο, τον καινούργιο Αρχάγγελο that is, που ο ιδιοκτήτης του παλιού Αρχάγγελου (που τώρα δεν λέγεται Αρχάγγελος αλλά είναι στο ίδιο μέρος) άνοιξε σχεδόν επί της Κωνσταντινουπόλεως, σε ένα συμπαθητικό παρκάκι. Ο νέος Αρχάγγελος είναι το 1/5 σε μέγεθος του προηγούμενου, έχει το ίδιο περίπου στυλ διακόσμησης και το ίδιο ακριβώς στυλ μουσικής. Δηλαδή, είναι το μόνο μαγαζί στην Αθήνα (και μάλλον σε όλο το διαγαλαξιακό Σύμπαν, το υπερπέραν και το καταπέραν – ή μήπως το αντίθετο του υπερπέραν είναι «πρόπεραν»;) όπου θα ακούσεις την Αντίστροφη Μέτρηση της Αλεξίου Σάββατο βράδυ. Αυτό δεν το λες απαραίτητα κακό, αλλά ούτε και απαραίτητα καλό.
Εξηγούμαι: Τραγούδια σαν την «Αντίστροφη μέτρηση», ή το «Υπερωκεάνιο» ή το «Πως έφυγες από την ζωή μου έτσι» καλό είναι να τα κρατήσεις σε μία σχετική οικονομία όσον αφορά στο πόσο τα ακούς, αν μη τι άλλο για να μην χαθεί η αξία τους για το αυτί σου. Πράγμα που θα πει ότι πέρασα ωραία το Σάββατο το βράδυ στον καινούργιο Αρχάγγελο, που άκουγα τόσο ωραία τραγούδια, τόσο μαζεμένα… αλλά τώρα θα θελήσω να ξαναπάω μετά από κανένα δίμηνο τουλάχιστον. Για να μην κάψω φλάντζα με τα αγαπημένα τραγούδια… αλλά και για να παραμείνει μία ιεροτελεστία (τηρουμένων των αναλογιών) η ακρόασή τους.
Μετά τον Αρχάγγελος τα «Δενβαλαμεκατωκόλεια» συνεχίστηκαν με φαγάκι στο Mamacas,
το οποίο κάποτε το αντιπαθούσα μέχρι τον ουρανό και ακόμα ψηλότερα αλλά τώρα τελευταία μου αρέσει όλο και πιο πολύ! Φταίει βέβαια και η καλή παρέα, ο Μ. και ο Π. δηλαδή, καθώς και ο Α. που ήρθε λίγο μετά. Πήχτρα το Mamacas στο κόσμο, παρόλα αυτά το service μία χαρά και λίγο καλλίτερα, και το φαγήτο αγαπημένα βατό και γνώριμο. Εστιατορίσια σπιτικό. χεχεχε...
Μετά το Mamacas πήγαμε για πολύ λίγο στο Mayo, και δυστυχώς όχι για πολύ λίγο (απλά για λίγο) στο Sodade.
Δεν ξέρω βρε παλικάρια μου, μπορεί να φταίω κι εγώ αλλά όλα τα gay μαγαζιά είναι μερικές μέρες που μου φαίνονται ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ σκοτεινά. Σαν το μέσα μέρος σπιρτόκουτου σε τσέπη νέγρου ταξιτζή που είναι θαμμένος σε κοινό τάφο. Τόσο χάλια. Το Σάββατο ήταν μία τέτοια μέρα. Ξεκινήσαμε από το Mayo το οποίο ήταν πολύ …γκρι. Πολύ. Μην κοιτάς την φωτό, είναι διαφημιστικό κόλπο...
Δεν αντέξαμε πάνω από δέκα λεπτά, η παρέα είχε κι εμένα την ξινή να τους τραβάει τα σακάκια και να λέει «άντε πάμε, είναι σκοτεινά εδώ, άντε πάμε»… και τελικά φύγαμε και πήγαμε στο Sodade.
Τι το θέλαμε; Καταρχήν να πω ότι το Sodade είναι φρικτό με την νέα του διακόσμηση. Φρικτό. Φρικτό.
No wonder που έπαθε αυτανάφλεξη πριν λίγο καιρό. Επιπλέον ο κόσμος που μαζεύει έχει πάθει πολύ πόνο περιόδου, και έχει τα νεύρα του τον τελευταίο καιρό (όπου «τελευταίο καιρό» βλέπε 17 χρόνια 5 μήνες και 7 μέρες). Να τις δεις τις twinks πως κάνουν αν τολμήσεις να τις σκουντήσεις όπως περνάς, δεν θα το πιστεύεις. Παραλίγο να σπάσω στο ξύλο μία αδελφουλίνα η οποία είχε σταθεί ακίνητη στο πέρασμα και δυσανασχέτησε όταν της ζήτησα συγγνώμη για να περάσω! Άσε που είναι όλες και σούπερ άσχημες… πού αχ βαχ οι παλιές εποχές που έμπαινες στο Sodade και έβλεπες μερικά από τα ωραιότερα παιδιά της Αθήνας – τώρα ο ωραιότερος είναι σαν τον Φοίβο Δαιλοιβωργιά. Φαντάσου. Όσο για την αγαμία… άσε, ας μην το πιάσω αυτό τώρα γιατί θα χαλάσει το κάρμα μου. Μέσα σε όλο αυτό το αρνητικό και δυσοίωνο πράγμα ο ήρωας ο Αντωνάκης ο ντητζαίη προσπαθεί να αλλάξει λίγο την ενέργεια με την μουσική του, αλλά φοβάμαι ότι οι δυνάμεις του σκότους είναι πολύ πιο ισχυρές από αυτόν. Τι να σου λέω τώρα; Ότι η δυνατότερη στιγμή του Σαββάτου στο μαγαζί ήταν όταν έβαλε στο video wall το τραγούδι του Μαρτάκη για την Eurovision; Από αυτό μόνο τζαμπ ήντου κοκλούζηονς ελεύθερα και μην διστάσεις…
Κοντολογίς, μετά από 6-7 φορές που έχω πάει στο Sodade και έχω φύγει σούπερ ανακουφισμένος μπορώ πια να το πω. Η ώρα της πτώσης του έχει ξεκινήσει. Αλλά such is life. Τα μαγαζιά το έχουν για κάμποσο καιρό… και μετά δεν το έχουν.
Η Κυριακή των Δενβαλαμεκατωκόλειων 2008 ήταν περίεργη και γεμάτη και αυτή. Ξεκίνησε με φαγητό στο σπίτι του Α. Η μαμά του και ο μπαμπάς του μας έβγαλαν όλα τα καλά, το είχα ανάγκη το φαγητό το σπιτικό αρνάκι με πατατούλες, ξεκινάω νηστεία και θα κάνω να ξαναφάω κρέας τετρακόσια γκαζίλιον γήαρζ. Μετά, πήγαμε με το στεφάνι στο θέατρο Άλμα. Όπου είδαμε το «Τζων Γαβριήλ Μπόργκμαν» του Ίψεν. Με τον Μιχαλακόπουλο, την Κομνηνού, την Μαραγκού, και το Μοσχίδη.
Όπως βλέπεις και στην φωτογραφία που είναι διαγωνισμός μούτας πρόκειται για ένα παλιακό έργο με παλιακή κωδικοποίηση (πως αλλιώς θα ήταν εξάλλου, γραμμένο το 97 είναι το θεατρικό… το 1897 that is) το οποίο σκίζει. απόρ απόρ εντατίκ.
Εκτός από το έργο, παλιακή είναι και η παράσταση, παλιακή και η σκηνοθεσία, παλιακή και η μουσική, παλιακά και τα σκηνικά. Όμως δεν πέρασα κακά. Αλήθεια. Δεν είναι και λίγο να βλέπεις από κοντά τον Μιχαλακόπουλο και την Κομνηνού και τον καταπληκτικό Μοσχίδη. Και όσο να ‘ναι, έναν Ίψεν οφείλεις να τον έχεις δει στην ζωή σου, τόσο και τόσοι μιλάνε για το μεγαλείο του κάτι θα ξέρουνε. Πάντως μου έκανε εντύπωση ότι είχε πολύ κόσμο στο θέατρο, ο οποίος ήταν πολύ ενθουσιασμένος με το θέαμα. Άραγε ήταν ακόμα ένα παράδειγμα του «στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος»; Μπορεί. Αλλά μπορεί απλά και να μην ξέρω τι μου γίνεται…. Θέλω να πω, μην με παίρνεις και πολύ στα σοβαρά, είμαι ο άνθρωπος που βρήκε πολύ καλό το «Παρακαλώ ας μείνει μεταξύ μας». Χμφ χμφ χμφ…
Και μετά την παράσταση, που μου φάνηκε λίγη σε σχέση με το μεγαλείο και το τάλαντο των συντελεστών της (…σιγά μην κρατιόμουν και δεν το έγραφα, χαχαχα!) πήγα…. αχ, πήγα και είδα πρώτο τραπέζι πίστα και μάλιστα πρώτη καρέκλα πίστα στο πρώτο τραπέζι πίστα… την Άλκηστη!!!
Yes sir. How lucky was Ι???? Όπως ίσως θα ξέρεις, η Πρωτοψάλτη τραγουδά στο Ζυγό, στην Πλάκα. Πριν από μερικούς μήνες έβγαλε ένα δίσκο ο οποίος ψιλοδικαίως δεν πήρε και το καλλίτερο word of mouth, και γενικά δεν θεωρείται ότι περνά και την πιο ακμαία φάση της καριέρας της. Παρόλα αυτά στο Ζυγό είναι μία χαρά, και λίγο περισσότερο! Η ίδια το καταδιασκεδάζει , όπως και εμείς μαζί της. 
Εγώ πέρασα πάρα πολύ καλά, άκουσα υπέροχα τραγούδια, γέλασα, και χάρηκα που βρέθηκα περιτριγυρισμένος από κόσμο που χωρίς να βγάζει καφρίλα και καγκουριά χαίρεται αυτό που βλέπει! Φυσικά, το «Πάμε Χαβάη» το είπε δύο φορές, και έγινε χαμός… αρέσει το τραγούδι αυτό, και αν και δεν είναι η «σωτηρία της ψυχής» σε πχιότητα και κύρος και θεληματικό πηγούνι, ωστόσο είναι ένα τραγούδι που έχει κέφι. Η ίδια η Πρωτοψάλτη είπε για το τραγούδι από σκηνής «αυτό δεν είναι τραγούδι, είναι μονόπρακτο!!!». Και μετά γέλασε χαρούμενη αλλά και προβληματισμένη. Να ξέρεις ότι εκτός από καινούργια τραγούδια τραγουδά και πολλά παλιά της, τα οποία όμως τα "πειράζει" λίγο. Καλό αυτό. ...ή μήπως όχι; Για μερικά με ξένισε. Σε μερικά μου άρεσε. Εσύ αποφασίζεις. Αν αποφασίσεις να πας να την δεις.
Σήμερα, τελευταία μέρα των Δενβαλαμεκατωκόλειων 2008 έκανα δώρο στον εαυτό μου ακόμα μία προβολή του Juno.
Το είχα δει όταν πρωτοβγήκε στις σινεμάδες, και ήθελα να το δω ακόμα μία φορά. Δεν είναι πως είχε κανένα φοβερό χιούμορ, ούτε καμία φοβερή εξυπνάδα… άσε που το βρίσκω και κρυφοσυντηρητικό. Όμως η απλότητα και η «απτηζωηβγαλμενότητά» του με γοητεύουν πάρα πολύ.
Γύρισα από το Opera (που είδα το Juno) πριν από μερικές ώρες. Μπροστά στο κουμπούτερ μου αποχαιρετώ τα Δενβαλαμεκατωκόλεια 2008. Ήταν ένα υπέροχο φεστιβάλ. Παράπονο δεν έχω. Και τι δεν έκανα... θέατρο, σινεμά, κλάμπ, εστιατόρια, φαγητό με φίλους... σημείωσε δε ότι παρά το φρικτό τρέξιμο, κατάφερα να πάω και τις 4 μέρες των δενβαλαμεκατωκόλειων 2008 και κολυμβητήριο! how determined am I? χεχεχε.
Όμως τώρα μετά από όλον αυτόν το πανικό είναι ώρα για λίγο ενδοσκόπ ενδοσκόπ mild mild. Τα δενβαλαμεκατωκόλεια ήταν ό ,τι πρέπει για να με εισάγουν στις 47 μέρες της σχετικής ησυχίας και της νηστείας που ακολουθούν. Καλή Σαρακοστή!
Στις τέσσερες μέρες που διήρκησε το φεστιβάλ πραγματικά δεν έβαλα κώλο κάτω. Ή μέσα.
Χαμός.
Το φεστιβάλ ξεκίνησε χαλαρά την Παρασκευή το βράδυ: Πήγα στην Αθηναϊκή Λέσχη για φαγητό. Η Λέσχη είναι λέσχη αγγλικού τύπου της Αθήνας στην οποία οι γυναίκες δεν έχουν δικαίωμα συμμετοχής. Πόσο παλιακό είναι αυτό;;;; Eίναι το κτίριο που βρίσκεται στην γωνία Πανεπιστημίου με Αμερικής, πάνω από την Εμπορική. Μου αρέσει. Είναι γεύση από μία άλλη εποχή, από μία ζωή αλλιώτικη, έξω από την ζωή μου. Τέλεια σου λέω. Όχι τόσο για την ποιότητα της per se, όσο για το πόσο διαφορετική είναι από την κανονική μου ζωή. Μετά, συνάντησα το γκομενάκι και πήγαμε για ποτό στο Μαγκαζέ – όπου πέτυχα και καμία δεκαριά φίλους!
Το Σάββατο πήγα στον Αρχάγγελο, τον καινούργιο Αρχάγγελο that is, που ο ιδιοκτήτης του παλιού Αρχάγγελου (που τώρα δεν λέγεται Αρχάγγελος αλλά είναι στο ίδιο μέρος) άνοιξε σχεδόν επί της Κωνσταντινουπόλεως, σε ένα συμπαθητικό παρκάκι. Ο νέος Αρχάγγελος είναι το 1/5 σε μέγεθος του προηγούμενου, έχει το ίδιο περίπου στυλ διακόσμησης και το ίδιο ακριβώς στυλ μουσικής. Δηλαδή, είναι το μόνο μαγαζί στην Αθήνα (και μάλλον σε όλο το διαγαλαξιακό Σύμπαν, το υπερπέραν και το καταπέραν – ή μήπως το αντίθετο του υπερπέραν είναι «πρόπεραν»;) όπου θα ακούσεις την Αντίστροφη Μέτρηση της Αλεξίου Σάββατο βράδυ. Αυτό δεν το λες απαραίτητα κακό, αλλά ούτε και απαραίτητα καλό.
Εξηγούμαι: Τραγούδια σαν την «Αντίστροφη μέτρηση», ή το «Υπερωκεάνιο» ή το «Πως έφυγες από την ζωή μου έτσι» καλό είναι να τα κρατήσεις σε μία σχετική οικονομία όσον αφορά στο πόσο τα ακούς, αν μη τι άλλο για να μην χαθεί η αξία τους για το αυτί σου. Πράγμα που θα πει ότι πέρασα ωραία το Σάββατο το βράδυ στον καινούργιο Αρχάγγελο, που άκουγα τόσο ωραία τραγούδια, τόσο μαζεμένα… αλλά τώρα θα θελήσω να ξαναπάω μετά από κανένα δίμηνο τουλάχιστον. Για να μην κάψω φλάντζα με τα αγαπημένα τραγούδια… αλλά και για να παραμείνει μία ιεροτελεστία (τηρουμένων των αναλογιών) η ακρόασή τους.
Μετά τον Αρχάγγελος τα «Δενβαλαμεκατωκόλεια» συνεχίστηκαν με φαγάκι στο Mamacas,
το οποίο κάποτε το αντιπαθούσα μέχρι τον ουρανό και ακόμα ψηλότερα αλλά τώρα τελευταία μου αρέσει όλο και πιο πολύ! Φταίει βέβαια και η καλή παρέα, ο Μ. και ο Π. δηλαδή, καθώς και ο Α. που ήρθε λίγο μετά. Πήχτρα το Mamacas στο κόσμο, παρόλα αυτά το service μία χαρά και λίγο καλλίτερα, και το φαγήτο αγαπημένα βατό και γνώριμο. Εστιατορίσια σπιτικό. χεχεχε...Μετά το Mamacas πήγαμε για πολύ λίγο στο Mayo, και δυστυχώς όχι για πολύ λίγο (απλά για λίγο) στο Sodade.
Δεν ξέρω βρε παλικάρια μου, μπορεί να φταίω κι εγώ αλλά όλα τα gay μαγαζιά είναι μερικές μέρες που μου φαίνονται ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ σκοτεινά. Σαν το μέσα μέρος σπιρτόκουτου σε τσέπη νέγρου ταξιτζή που είναι θαμμένος σε κοινό τάφο. Τόσο χάλια. Το Σάββατο ήταν μία τέτοια μέρα. Ξεκινήσαμε από το Mayo το οποίο ήταν πολύ …γκρι. Πολύ. Μην κοιτάς την φωτό, είναι διαφημιστικό κόλπο...
Δεν αντέξαμε πάνω από δέκα λεπτά, η παρέα είχε κι εμένα την ξινή να τους τραβάει τα σακάκια και να λέει «άντε πάμε, είναι σκοτεινά εδώ, άντε πάμε»… και τελικά φύγαμε και πήγαμε στο Sodade.Τι το θέλαμε; Καταρχήν να πω ότι το Sodade είναι φρικτό με την νέα του διακόσμηση. Φρικτό. Φρικτό.
No wonder που έπαθε αυτανάφλεξη πριν λίγο καιρό. Επιπλέον ο κόσμος που μαζεύει έχει πάθει πολύ πόνο περιόδου, και έχει τα νεύρα του τον τελευταίο καιρό (όπου «τελευταίο καιρό» βλέπε 17 χρόνια 5 μήνες και 7 μέρες). Να τις δεις τις twinks πως κάνουν αν τολμήσεις να τις σκουντήσεις όπως περνάς, δεν θα το πιστεύεις. Παραλίγο να σπάσω στο ξύλο μία αδελφουλίνα η οποία είχε σταθεί ακίνητη στο πέρασμα και δυσανασχέτησε όταν της ζήτησα συγγνώμη για να περάσω! Άσε που είναι όλες και σούπερ άσχημες… πού αχ βαχ οι παλιές εποχές που έμπαινες στο Sodade και έβλεπες μερικά από τα ωραιότερα παιδιά της Αθήνας – τώρα ο ωραιότερος είναι σαν τον Φοίβο Δαιλοιβωργιά. Φαντάσου. Όσο για την αγαμία… άσε, ας μην το πιάσω αυτό τώρα γιατί θα χαλάσει το κάρμα μου. Μέσα σε όλο αυτό το αρνητικό και δυσοίωνο πράγμα ο ήρωας ο Αντωνάκης ο ντητζαίη προσπαθεί να αλλάξει λίγο την ενέργεια με την μουσική του, αλλά φοβάμαι ότι οι δυνάμεις του σκότους είναι πολύ πιο ισχυρές από αυτόν. Τι να σου λέω τώρα; Ότι η δυνατότερη στιγμή του Σαββάτου στο μαγαζί ήταν όταν έβαλε στο video wall το τραγούδι του Μαρτάκη για την Eurovision; Από αυτό μόνο τζαμπ ήντου κοκλούζηονς ελεύθερα και μην διστάσεις…Κοντολογίς, μετά από 6-7 φορές που έχω πάει στο Sodade και έχω φύγει σούπερ ανακουφισμένος μπορώ πια να το πω. Η ώρα της πτώσης του έχει ξεκινήσει. Αλλά such is life. Τα μαγαζιά το έχουν για κάμποσο καιρό… και μετά δεν το έχουν.
Η Κυριακή των Δενβαλαμεκατωκόλειων 2008 ήταν περίεργη και γεμάτη και αυτή. Ξεκίνησε με φαγητό στο σπίτι του Α. Η μαμά του και ο μπαμπάς του μας έβγαλαν όλα τα καλά, το είχα ανάγκη το φαγητό το σπιτικό αρνάκι με πατατούλες, ξεκινάω νηστεία και θα κάνω να ξαναφάω κρέας τετρακόσια γκαζίλιον γήαρζ. Μετά, πήγαμε με το στεφάνι στο θέατρο Άλμα. Όπου είδαμε το «Τζων Γαβριήλ Μπόργκμαν» του Ίψεν. Με τον Μιχαλακόπουλο, την Κομνηνού, την Μαραγκού, και το Μοσχίδη.
Όπως βλέπεις και στην φωτογραφία που είναι διαγωνισμός μούτας πρόκειται για ένα παλιακό έργο με παλιακή κωδικοποίηση (πως αλλιώς θα ήταν εξάλλου, γραμμένο το 97 είναι το θεατρικό… το 1897 that is) το οποίο σκίζει. απόρ απόρ εντατίκ.Εκτός από το έργο, παλιακή είναι και η παράσταση, παλιακή και η σκηνοθεσία, παλιακή και η μουσική, παλιακά και τα σκηνικά. Όμως δεν πέρασα κακά. Αλήθεια. Δεν είναι και λίγο να βλέπεις από κοντά τον Μιχαλακόπουλο και την Κομνηνού και τον καταπληκτικό Μοσχίδη. Και όσο να ‘ναι, έναν Ίψεν οφείλεις να τον έχεις δει στην ζωή σου, τόσο και τόσοι μιλάνε για το μεγαλείο του κάτι θα ξέρουνε. Πάντως μου έκανε εντύπωση ότι είχε πολύ κόσμο στο θέατρο, ο οποίος ήταν πολύ ενθουσιασμένος με το θέαμα. Άραγε ήταν ακόμα ένα παράδειγμα του «στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος»; Μπορεί. Αλλά μπορεί απλά και να μην ξέρω τι μου γίνεται…. Θέλω να πω, μην με παίρνεις και πολύ στα σοβαρά, είμαι ο άνθρωπος που βρήκε πολύ καλό το «Παρακαλώ ας μείνει μεταξύ μας». Χμφ χμφ χμφ…
Και μετά την παράσταση, που μου φάνηκε λίγη σε σχέση με το μεγαλείο και το τάλαντο των συντελεστών της (…σιγά μην κρατιόμουν και δεν το έγραφα, χαχαχα!) πήγα…. αχ, πήγα και είδα πρώτο τραπέζι πίστα και μάλιστα πρώτη καρέκλα πίστα στο πρώτο τραπέζι πίστα… την Άλκηστη!!!
Yes sir. How lucky was Ι???? Όπως ίσως θα ξέρεις, η Πρωτοψάλτη τραγουδά στο Ζυγό, στην Πλάκα. Πριν από μερικούς μήνες έβγαλε ένα δίσκο ο οποίος ψιλοδικαίως δεν πήρε και το καλλίτερο word of mouth, και γενικά δεν θεωρείται ότι περνά και την πιο ακμαία φάση της καριέρας της. Παρόλα αυτά στο Ζυγό είναι μία χαρά, και λίγο περισσότερο! Η ίδια το καταδιασκεδάζει , όπως και εμείς μαζί της. 
Εγώ πέρασα πάρα πολύ καλά, άκουσα υπέροχα τραγούδια, γέλασα, και χάρηκα που βρέθηκα περιτριγυρισμένος από κόσμο που χωρίς να βγάζει καφρίλα και καγκουριά χαίρεται αυτό που βλέπει! Φυσικά, το «Πάμε Χαβάη» το είπε δύο φορές, και έγινε χαμός… αρέσει το τραγούδι αυτό, και αν και δεν είναι η «σωτηρία της ψυχής» σε πχιότητα και κύρος και θεληματικό πηγούνι, ωστόσο είναι ένα τραγούδι που έχει κέφι. Η ίδια η Πρωτοψάλτη είπε για το τραγούδι από σκηνής «αυτό δεν είναι τραγούδι, είναι μονόπρακτο!!!». Και μετά γέλασε χαρούμενη αλλά και προβληματισμένη. Να ξέρεις ότι εκτός από καινούργια τραγούδια τραγουδά και πολλά παλιά της, τα οποία όμως τα "πειράζει" λίγο. Καλό αυτό. ...ή μήπως όχι; Για μερικά με ξένισε. Σε μερικά μου άρεσε. Εσύ αποφασίζεις. Αν αποφασίσεις να πας να την δεις.Σήμερα, τελευταία μέρα των Δενβαλαμεκατωκόλειων 2008 έκανα δώρο στον εαυτό μου ακόμα μία προβολή του Juno.
Το είχα δει όταν πρωτοβγήκε στις σινεμάδες, και ήθελα να το δω ακόμα μία φορά. Δεν είναι πως είχε κανένα φοβερό χιούμορ, ούτε καμία φοβερή εξυπνάδα… άσε που το βρίσκω και κρυφοσυντηρητικό. Όμως η απλότητα και η «απτηζωηβγαλμενότητά» του με γοητεύουν πάρα πολύ.Γύρισα από το Opera (που είδα το Juno) πριν από μερικές ώρες. Μπροστά στο κουμπούτερ μου αποχαιρετώ τα Δενβαλαμεκατωκόλεια 2008. Ήταν ένα υπέροχο φεστιβάλ. Παράπονο δεν έχω. Και τι δεν έκανα... θέατρο, σινεμά, κλάμπ, εστιατόρια, φαγητό με φίλους... σημείωσε δε ότι παρά το φρικτό τρέξιμο, κατάφερα να πάω και τις 4 μέρες των δενβαλαμεκατωκόλειων 2008 και κολυμβητήριο! how determined am I? χεχεχε.
Όμως τώρα μετά από όλον αυτόν το πανικό είναι ώρα για λίγο ενδοσκόπ ενδοσκόπ mild mild. Τα δενβαλαμεκατωκόλεια ήταν ό ,τι πρέπει για να με εισάγουν στις 47 μέρες της σχετικής ησυχίας και της νηστείας που ακολουθούν. Καλή Σαρακοστή!
Friday, March 07, 2008
Όταν πέθανε η Έλενα Ναθαναήλ...
...ήταν ένα από τα τραγικότερα, βαθύτερα και μεγαλύτερα τραύματα της παιδικής μους ηλικίας.
Δεν υπάρχουν λέξεις για να περιγράψουν πόσο πολύ είχα πονέσει...
Πρέπει να ήμουν περίπου 10 χρονών όταν είδα για πρώτη φορά την ταινία που η Έλενα είναι ζάμπλουτη σύζυγος Λάκη Κομνηνού και μητέρα κοριτσακίου που μαθαίνει Αγγλικά.
Υπέροχη ζωή. ...μία ζωή που όταν οι άνθρωποι όταν θύμωναν ο ένας με τον άλλον και έφευγαν από το σπίτι χτυπώντας την πόρτα πίσω τους, δεν πήγαιναν βόλτα γύρω από το τετράγωνο, αλλά στο Λονδίνο για διακοπές.
...μία ζωή με επαύλεις με κήπους, με κρις κράφτ, με γιατρούς που είχαν αρχετυπικά πατρική φυσιογνωμία.
και όπου ο χρυσός αναπτήρας χαλούσε και δεν άναβε ακριβώς την στιγμή που χρειαζόταν για να δώσει έμφαση στην ατάκα "έχεις πολύ θράσσος να μου λες ότι σε απατούσα".
Κοντολογίς η ταινία και ότι "αντιπροσώπευε" με είχε μαγέψει.
Και όταν τα έντονα κόκκινα φωτορυθμικά στην μέση περίπου του έργου μου αποκάλυψαν ότι η Έλενα ήταν άρρωστη έπαθα τεράστια ήττα. Λυγμ λυγμ, σνιφ σνιφ.
έσφιξα τα δόντια όμως, είπα "θα το παλέψω με την Έλενα, δεν θα αφήσω την αρρώστια να μας νικήσει"...
'Ομως ήταν άνισος ο αγώνας, δύσκολος. Όταν ο γιατρός μας είπε (στον Λάκη το είπε, αλλά ήμουν και εγώ εκεί μαζί του) ότι οι γιατροί από την Αμερική και την Βόρεια Ευρώπη δεν αφήνουν περιθώρια για ελπίδες, ο πόνος με παράλυσε. Γελοίο, ναι, αλλά ήμουν δέκα χρονών παιδάκι....
Και όταν είσαι δέκα χρονών παιδάκι, απλά πιστεύεις τα πάντα. Και πονάς για τα πάντα πολλαπλάσια από ότι ίσως θα έπρεπες.
Επίσης, δεν αναρωτιέσαι ποτέ πως γίνεται κάποιος scuba diver να πνιγεί επειδή έμπλεξε σε φιλέ από αυτά που βάζουν οι γιαγιάδες στο μαλλί... απλά, το πιστεύεις.
Ας μην μακρυγορώ. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι ο θάνατος της Έλενας Ναθαναήλ, ο πραγματικός της θάνατος στις αρχές της βδομάδας, ήταν το μεγαλύτερο ίσως deja vu που έχω περάσει ποτέ στην ζωή μου. τον είχα πρωτοζήσει πολλά χρόνια πριν στο τέλος της θρυλικής ταινίας.
Καλό παράδεισο να έχει. φαίνεται πως έζησε ευτυχισμένη.
Δεν υπάρχουν λέξεις για να περιγράψουν πόσο πολύ είχα πονέσει...
Πρέπει να ήμουν περίπου 10 χρονών όταν είδα για πρώτη φορά την ταινία που η Έλενα είναι ζάμπλουτη σύζυγος Λάκη Κομνηνού και μητέρα κοριτσακίου που μαθαίνει Αγγλικά.
Υπέροχη ζωή. ...μία ζωή που όταν οι άνθρωποι όταν θύμωναν ο ένας με τον άλλον και έφευγαν από το σπίτι χτυπώντας την πόρτα πίσω τους, δεν πήγαιναν βόλτα γύρω από το τετράγωνο, αλλά στο Λονδίνο για διακοπές.
...μία ζωή με επαύλεις με κήπους, με κρις κράφτ, με γιατρούς που είχαν αρχετυπικά πατρική φυσιογνωμία.
και όπου ο χρυσός αναπτήρας χαλούσε και δεν άναβε ακριβώς την στιγμή που χρειαζόταν για να δώσει έμφαση στην ατάκα "έχεις πολύ θράσσος να μου λες ότι σε απατούσα".
Κοντολογίς η ταινία και ότι "αντιπροσώπευε" με είχε μαγέψει.
Και όταν τα έντονα κόκκινα φωτορυθμικά στην μέση περίπου του έργου μου αποκάλυψαν ότι η Έλενα ήταν άρρωστη έπαθα τεράστια ήττα. Λυγμ λυγμ, σνιφ σνιφ.
έσφιξα τα δόντια όμως, είπα "θα το παλέψω με την Έλενα, δεν θα αφήσω την αρρώστια να μας νικήσει"...
'Ομως ήταν άνισος ο αγώνας, δύσκολος. Όταν ο γιατρός μας είπε (στον Λάκη το είπε, αλλά ήμουν και εγώ εκεί μαζί του) ότι οι γιατροί από την Αμερική και την Βόρεια Ευρώπη δεν αφήνουν περιθώρια για ελπίδες, ο πόνος με παράλυσε. Γελοίο, ναι, αλλά ήμουν δέκα χρονών παιδάκι....
Και όταν είσαι δέκα χρονών παιδάκι, απλά πιστεύεις τα πάντα. Και πονάς για τα πάντα πολλαπλάσια από ότι ίσως θα έπρεπες.
Επίσης, δεν αναρωτιέσαι ποτέ πως γίνεται κάποιος scuba diver να πνιγεί επειδή έμπλεξε σε φιλέ από αυτά που βάζουν οι γιαγιάδες στο μαλλί... απλά, το πιστεύεις.
Ας μην μακρυγορώ. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι ο θάνατος της Έλενας Ναθαναήλ, ο πραγματικός της θάνατος στις αρχές της βδομάδας, ήταν το μεγαλύτερο ίσως deja vu που έχω περάσει ποτέ στην ζωή μου. τον είχα πρωτοζήσει πολλά χρόνια πριν στο τέλος της θρυλικής ταινίας.
Καλό παράδεισο να έχει. φαίνεται πως έζησε ευτυχισμένη.
Subscribe to:
Posts (Atom)