Η καρδιά ραγίζει με πολλούς τρόπους...

Αχ, τι ωραίο που ήταν το μικρό εκείνο διάστημα που νταραβεριζόμουν με τον Π. ...τι ωραία!

Μου άρεσε ο κερατάς πάρα πολύ. Και γι' αυτό τον "χαιρόμουν" και τον απολάμβανα τόσο πολύ. Όλα πάνω του ήταν χαρά και ζωή για μένα: Το σώμα του, ο τρόπος που μίλαγε κουνώντας παραστατικά τα χέρια του, τα φωτεινά χαρούμενα μάτια του που γίνονταν θλιμμένα σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, το γενναιόδωρο χαμόγελο του...

Ελάχιστοι γκόμενοι μου μού έχουν αρέσει τόσο πολύ. Τον έβρισκα πάρα πολύ ξεχωριστό και ιδιαίτερο άνθρωπο, ήμουν περήφανος να τον κυκλοφορώ... Κοντολογίς, ήμουν πολύ ερωτευμένος.

Την εποχή που γνωριστήκαμε ο Π. είχε προβλήματα με δουλειά του. Εργαζόταν σε ένα περιοδικό για το αυτοκίνητο. Είχε διάφορα θέματα με το αφεντικό του, ο οποίος, μεταξύ άλλων, δεν είχε τηρήσει μία συμφωνία για τον μισθό του Π. Δεν θυμάμαι πια και πολλές λεπτομέρειες, αλλά ούτως ή άλλως δεν ήξερα και πολλά. Λογικό είναι. Όταν συναντιόμασταν προτιμούσαμε να μιλάμε για πράγματα που μας χαροποιούν και να κάνουμε, βέβαια, πράγματα που μας δίναν χαρά και απόλαυση.

Μία μέρα, περίπου 3 βδομάδες αφού είχαμε γνωριστεί ήμουν στο γραφείο όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο Π.

- Καλημέρα! Τι κάνεις; του είπα χαρούμενος που τον άκουγα.
- Καλημέρα... θέλω να σου πω κάτι, λίγο δυσάρεστο, αλλά μην ανησυχήσεις...
- Τι έγινε;
- ...με διώξαν από την δουλειά...
- Ωχ! μου ξέφυγε ένα κοκοράκι από την έκπληξη! Έτσι ξαφνικά;
- Ε, δεν είναι και τόσο ξαφνικά - το ξέρεις υπήρχαν πολλά προβλήματα. Δεν το περίμενα, αλλά δεν είναι και εντελώς αναπάντεχο. Τέλος πάντων, μην σε πρήζω τώρα, ήθελα απλά να το πω σε κάποιον, να το βγάλω από το στομάχι μου...
- Έλα ρε, μην λες βλακείες! Δεν με πρήζεις! ...τι θα κάνεις τώρα;

Ο Π. σκέφτηκε για λίγο:
- Καταρχήν, πρέπει να μαζέψω τα πράγματά μου. Μετά πρέπει να τακτοποιήσω κάτι εκκρεμότητες και να υπογράψω τα χαρτιά της απόλυσης...
- Τι ώρα θα τελειώσεις; Αν σου κάνει κέφι, έλα να φάμε κατά τις 7 μαζί στο σπίτι. Θα μαγειρέψω, μην κάτσεις μόνος - έλα να φάμε παρέα!
- Ok, θα τα πούμε το απόγευμα...

...και κλείσαμε.

Όλη μέρα σκεφτόμουν τον Π. και ανησυχούσα. Ήξερα πως ήθελε και εκείνος να φύγει από αυτή τη δουλειά, ότι τη βαριόταν και ότι τον ξενέρωνε το άσχημο κλίμα, αλλά όσο να 'ναι μία απόλυση είναι πάντα μία απόλυση. Θυμόμουν αυτό που είχα διαβάσει σε ένα Αμερικάνικο περιοδικό ψυχολογίας ότι η απόλυση είναι από τα πιο αγχωτικά γεγονότα της ζωής ενός ανθρώπου. Ίσως μόνο ο θάνατος κάποιου δικού ή μία μεγάλη φυσική καταστροφή την ξεπερνάνε σε μέγεθος αρνητικής επίδρασης σε έναν άνθρωπο. Έτσι είχα τον γκομενάκο μου συνέχεια στο μυαλό μου. Για αυτό κάθε δύο τρεις ωρίτσες του έστελνα εσεμές μικρά και τρυφερά για να του δώσω "κουράγιο" και να του δείξω πως τον έχω στο μυαλό μου και τον σκέφτομαι και νοιάζομαι για αυτόν.

Με δεδομένο αυτό, μοιάζει ακόμα πιο σκληρό και ανεξήγητο και αψυχολόγητο αυτό που του έκανα όταν τελικά συναντηθήκαμε. Πως μπόρεσα ενώ είχα ειλικρινές ενδιαφέρον και ανησυχία για 'κείνον να του φερθώ έτσι; Κοντεύουν 7 χρόνια από τότε, έχω γίνει πιο σοφός και πιο διαβασμένος και πιο ώριμος κουλουπου κουλουπου... αλλά ακόμα δεν έχω καταλάβει.

Το απόγευμα χτύπησε το κουδούνι μου με 10 λεπτά καθυστέρηση. Εμφανίστηκε κρατώντας 5-6 σακούλες με τα πράγματά του που είχε μαζέψει από το γραφείο. Είχε έρθει κατευθείαν από 'κει. Αν και απολυμένος είχε φύγει αργά για να μπορέσει να κλείσει όλες τις εκκρεμότητές του. Ήταν ταλαιπωρημένος. Δεν έβρισκε ταξί, οι σακούλες ήταν βαριές, έκανε και ζέστη εκείνη τη μέρα. Στο πρόσωπό του (πάντα εκφραστικό και εύγλωτο) διέκρινα την ένταση της μέρας, άγχος, στενοχώρια... αλλά και ανακούφιση που είχε επιτέλους ξεμπερδέψει με ένα πράγμα που τον έτρωγε.

Του άνοιξα, πήρα τις σακούλες από τα χέρια του, του έδωσα μία πετσέτα για να πάει να ρίξει λίγο νερό στο πρόσωπό του και τον έμπασα κατευθείαν στην κουζίνα. Είχα φτιάξει μπιφτέκια με ρύζι πιλάφι - το απόλυτο comfort food μου. Αρχίσαμε να τρώμε και να συζητάμε. Δεν τον ρώτησα για την δουλειά, ήθελα να αφήσω εκείνος να μου πει αν είχε διάθεση. Το μόνο που μου είπε είναι ότι φυσικά και στεναχωρήθηκε αλλά ταυτόχρονα ανακουφίστηκε πάρα πολύ και ότι πήρε αρκετά καλή αποζημίωση ώστε να έχει μερικούς μήνες περιθώριο μέχρι να βρει δουλειά.

Προσπαθούσε να φαίνεται ψύχραιμος και άνετος και super cool, αλλά ακόμα και όταν μιλάγαμε περί ανέμων και υδάτων, ήταν ολοφάνερο ότι ήταν σοκαρισμένος και ταραγμένος.

Κι όμως, παρ' όλα αυτά εγώ ο ηλίθος έκρινα ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή να του πω κάτι που αφορούσε και τους δύο και το οποίο με ψιλοέτρωγε τις τελευταίες μέρες.

Όπως σου είπα ήμασταν ήδη μαζί 3 βδομάδες. Είχα αρχίσει λοιπόν να παθαίνω αυτό το πράγμα που νομίζω σε πολλούς συμβαίνει όταν διαπιστώνουμε ότι ο γκομενάκος που έχουμε απέναντί μας δεν είναι πια απλός γκομενάκος. Δεν ξέρω αν και εσύ το βιώνεις έτσι αλλά εγώ όταν αισθάνομαι πως ο άλλος αρχίζει να "βυθίζεται" εντός μου, να μου γίνεται σημαντικός, αντιδρώ. Είμαι μοναχικό σκυλί της επιβίωσης και ότι μπορεί να διαταράξει την καθημερινότητα και την ρουτίνα μου, το πρόγραμμα μου και το modus operandi μου, το αισθάνομαι σαν μεγάλη απειλή.

Ακούγεται πολύ γελοίο - και είναι, κατά την ταπεινή μου: Να έχεις βρει επιτέλους έναν άνθρωπο στο στήθος του οποίου μπορείς να αποκοιμηθείς, που όταν σε χαϊδεύει έστω και μηχανικά αισθάνεσαι ότι σε κοιτάζει το βλέμμα του Θεού, που κάθε του λέξη και κάθε τετραγωνικό εκατοστό του δέρματός του είναι οξυγόνο για την ψυχή σου...

...και εσύ να τσινάς, μίζερα και δυστυχισμένα, επειδή σου κλέβει χρόνο από τα πράγματα που έχεις να κάνεις ή επειδή σε ξενυχτά ή επειδή πρέπει να έχεις το νου σου να του τηλεφωνείς. (τι μίζεροι που είμαστε καμία φορά οι άνθρωποι...

Άμυνα λένε είναι. Μπορεί να έχουν δίκιο.)

Τέλος πάντων, ας μην πλατιάζω.

Είμαστε λοιπόν με τον Π. και τρώμε στο σπίτι μου, την ημέρα που έχει απολυθεί από τη δουλειά του και έχει έρθει κατευθείαν από το γραφείο φορτωμένος, αγχωμένος, ανήσυχος και πικραμένος.

Και σε μία φοβερή κρίση αναλγησίας και εγωισμού αρχίζω εγώ ο καλός σου να του μιλάω και να του λέω ότι η "μη-σχέση" μας σαν να με πνίγει. Τι μαλακίες έλεγα, δεν περιγράφεται:

"...έχω βγει από μακροχρόνια σχέση πριν λίγο καιρό... μούμπλε μούμπλε... δεν είναι ανάγκη να τηλεφωνιόμαστε πια τόσο πολύ... μούμπλε μούμπλε... βαραίνω που έχω την αίσθηση ότι πρέπει να περνάμε μαζί όλον μας τον ελεύθερο χρόνο... έχουμε κοιμηθεί μαζί 4 νύχτες σερή και αυτο με καταπιέζει... να το πάμε λίγο πιο ήρεμα... μούμπλε μούμπλε..."

Ο Π. με κοιτούσε αμίλητος και μασουλούσε το μπιφτέκι του. Όση ώρα του έλεγα τις χαζομάρες μου μόνο κουνούσε με συμφωνία το κεφάλι του. Αφού τελείωσα το λογύδριό μου μου είπε μία τυπικούρα του τύπου "καταλαβαίνω... ναι, δεν έχεις άδικο, όλα αυτά είναι, ίσως, λίγο βαριά πράγματα, αλλά πιστεύω θα την βρούμε την άκρη..." και σηκώθηκε να μαζέψει τα πάτια. Τα έπλυνε, λες για να βγάλει την υποχρέωση του φαγητού και μετά από ένα τέταρτο την έκανε για το σπίτι του. Δικαιολογήθηκε ότι αν και είχαμε πει να περάσουμε μαζί το βράδυ τελικά δεν αισθανόταν πολύ καλά και ότι ήθελε να πάει στο σπίτι του τα πράγματα που είχε φέρει από το γραφείο...

Χαιρετηθήκαμε και έφυγε.


... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ...

Τον ξαναείδα μετά από δυόμιση χρόνια. Συναντηθήκαμε τυχαία σε ένα επαγγελματικό κοινωνικό. Χαιρετηθήκαμε πάρα πολύ εγκάρδια, ίσως επειδή ήμασταν και οι δύο λίγο μεθυσμένοι. Πιο αργά το ίδιο βράδυ, που είχα πιει λίγο ακόμα, μάζεψα το θάρρος μου και κατάφερα να τον ξεμοναχιάσω από τον γκόμενό του ώστε να τον ρωτήσω αυτό που ήθελα (αν και, βέβαια, ήξερα πολύ καλά την απάντηση...).

Ήθελα να μάθω γιατί δύο μέρες μετά την απόλυσή του με πήρε τηλέφωνο και μου είπε ότι ήταν πιεσμένος και ότι χρειαζόταν λίγο χρόνο απομόνωσης και πως θα του έκανα πολύ καλό να αφήσω σε εκείνον την πρωτοβουλία για την επόμενη επικοινωνία μας (η οποία, γκεσ γουότ, δεν έγινε ποτέ).

- Τι ρωτάς, μου απάντησε... δεν ξέρεις γιατί;

Εγώ αμίλητος. Μέσα μου η μεθυσμένη ευθυμία είχε αρχίσει να υποχωρεί και μία βαριά μοναξιά έπαιρνε τη θέση της, και θλίψη.

- Ρε Βαγγέλη, πήρε φόρα, δεν ξέρω αν τώρα έχει σημασία και καμία αξία, αλλά το να αποφασίσω να μην ξαναειδωθούμε ήταν ένα από τα πράγματα που δεν περίμενα ποτέ ότι θα μου συμβεί μαζί σου. Μου άρεσες πάρα πολύ, και ακόμα δηλαδή μου αρέσεις, και είχα πολλές ελπίδες για μας, και ονειρευόμουν και καύλωνα και ήθελα να φαντάζομαι πως θα είμαστε γκόμενοι για πάντα... αλλά εκείνη τη μέρα στο σπίτι σου φρίκαρα απίστευτα ρε συ... Δεν με στεναχώρησε το ΤΙ μου είπες. Θέλω να πω, αυτά τα πράγματα είναι της ζωής και αν υπάρχει θέληση και επιθυμία λύνονται. Εκείνο που με αποσυντόνισε εντελώς από σένα και με έκανε να αισθανθώ εντελώς ξένος και μακρυνός ήταν το ΠΟΤΕ, η χρονική στιγμή που διάλεξες να μου τα πεις.
- Μαλάκα, συνέχισε, τι απροσεξία ήταν αυτή; Τι απροσεξία; Είχα μόλις χάσει τη δουλειά μου και διάλεξες εκείνη τη στιγμή να με φέρεις αντιμέτωπο με το ενδεχόμενο να χάσω κι εσένα;... εκείνη τη στιγμή;

Τότε σαν από μηχανής Θεός εμφανίστηκε ο γκόμενος του Π. και η κουβέντα κόπηκε. Καλύτερα. Δεν ήξερα τι να του απαντήσω, καθόλου δεν ήξερα. Το "ντρέπομαι, έχεις δίκιο, έχω διαλυθεί, έχεις δίκιο, δίκιο, δίκιο, δεν ξέρω τι έπαθα, δεν ξέρω, μίσω τον εαυτό μου..." θα ήταν απίστευτα λίγα μπροστά σε αυτά που είχα μέσα μου σχετικά με την ιστορία αυτή.

... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ...

Η μεγάλη μου τιμωρία ήταν πως λίγες ώρες μετά που ο Π. έφυγε για τελευταία φορά από το σπίτι μου, την μέρα της απόλυσής του, συνειδητοποίησα πλήρως την παπαριά που είχα κάνει. Και φυσικά ντράπηκα για τον εαυτό μου. Αναρωτιόμουν:

"Πως εγώ, ένας άνθρωπος σκεφτικός, συμπονιάρης, έκανα τέτοια αναλγησία; Που εξαφανίστηκε όλη μου συναισθηματική νοημοσύνη; Που πήγε η εξυπνάδα μου και η ικανότητά μου να μπαίνω στην θέση του άλλου; Πως μπόρεσα να κάνω τέτοια χοντράδα;".

Απάντηση ακόμα δεν έχω βρει - και νομίζω ούτε και πρόκεται. Ίσως ήταν αυτοκαταστροφή.

Πάντως σχεδόν αμέσως κατάλαβα ότι αυτό που έκανα ήταν ασύλληπτα απρόσεκτο και απαράδεκτο. Γι' αυτό εξάλλου και δεν προσπάθησα καθόλου να μεταπείσω τον Π. ή να τον διεκδικήσω όταν "με χώρισε". Πίστευα πως ήμουν ασυγχώρητος και δεν έκανα καμία απόπειρα να διορθώσω την μαλακία.

Αντίθετα, σβέλτα σβέλτα και μάνη μάνη, κουκούλωσα το συμβάν και έβαλα την ιστορία με τον κούκλο Π., που τόσο πολύ χαιρόμουν, που τόσο πολύ τον απολάμβανα και μου άρεσε, που τόσο θα ήθελα να γίνει σχέση ζωής στην κατηγορία "γκομενικά επιπόλαια και ασήμαντα που δεν πήγαν καλά και δεν χρειάζεται να ασχοληθούμε άλλο μαζί τους για να δούμε το γιατί".

...αλλά ίσως και να μην το κουκούλωσα και τόσο επιτυχημένα:

7-8 μήνες μετά την τελευταία μου συνάντηση με τον Π. είχα φέρει ένα τύπο στο σπίτι για να πηδηχτούμε. Τον είχα γνωρίσει σε ένα παρακμιακό, σκοτεινό κωλόμπαρο, μία βραδιά που ήμουν λιώμα, μεθυσμένος, με κακή διάθεση και δυστυχισμένος. Ο τύπος ούτε που μου άρεσε και καθόλου, ήταν απλά ο μόνος που μου έκατσε εκείνο το βράδυ. Κάναμε ότι κάναμε και μετά μας πήρε ο ύπνος στο κρεβάτι μου, αν και δεν συνηθίζω να κοιμάμαι μαζί με τα one night stands μου.

Το πρωί πριν φύγει μου είπε ότι όλο το βράδυ παραμιλούσα στον ύπνο μου, φώναζα κάποιον Π. και έσκουζα σα να κλαίω.

τι του λείπει του ψωριάρη, φούντα με μαργαριτάρι

Άκου τώρα να δεις τι κουφό θα σου πω. Γενικά, δεν μου πολυαρέσει να ταξιδεύω. Δηλαδή δεν τρελαίνομαι όπως ο περισσότερος κόσμος…

…όμως υπάρχουν μερικές πτυχές της διαδικασίας «ταξίδι» που απλά είναι οξυγόνο για την ψυχή μου.

Μία από αυτές (όταν κάνω ταξίδια που χρειάζεται να περάσω από μεγάλα αεροδρόμια) είναι και η ευκαιρία να εξερευνήσω μεγάλα βιβλιοπωλεία όπου πωλούνται τα άπειρα των απείρων των μυρίων περιοδικά.

Δεν χρειάζεται να σου πω βέβαια ότι τα πωλητήρια περιοδικών στην Αμερική είναι το κάτι άλλο… τεράστιοι, ατέλειωτοι διάδρομοι, όπου και από δεξιά και από αριστερά περιστοιχίζεσαι από εκατομμύρια τεύχη με ό,τι θεματολογία μπορείς να φανταστείς.

Γιάμι γιάμι… τρελό γιάμι γιάμι.

Χτες ήμουν στο ΕλΒελ. Ταξίδευα για την εξωτική Κέρκυρα. Και φυσικά έκανα την καθιερωμένη μου επίσκεψη στο περιοκατζίδικο του αεροδρομίου. Εντάξει, δεν έχει καμία σχέση στο μέγεθος με τα αντίστοιχα των αεροδρομίων της Αμερικής, αλλά ακόμα και έτσι πάντα βρίσκω κάτι να αγοράσω ως μεγάλος εραστής και πιστός των περιοδικών.

Μπροστά στο ράφι σκεφτόμουν: "Να πάρω τον αγαπημένο People; Μπα, έχει εξώφυλλο αυτόν τον αντιπαθητικό τον Wilson που έκανε απόπειρα… Βαριέμαι. Να πάρω το Reader’s Digest; Α, το έχω αυτό το τεύχος… Να πάρω το περιοδικό του Gay Κολυμβητή; Χμ χμ χμ… αυτό δεν έχει έρθει ακόμα Ελλάδα… Τι να πάρω, τι να πάρω, τι να πάρω…".

Ενώ με απασχολούσε το φλέγον αυτό θέμα και φαινόταν πως δεν θα καταφέρω να το λύσω, τι βλέπω; Από ένα χαμηλό ράφι, η Jodie Foster με κοιτάζει με αποφασιστικότητα και ατσάλινη γοητεία.

«Θα αγοράσεις αυτό το περιοδικό ΤΩΡΑ» έμοιαζε να μου λέει… «ΤΩΡΑ είπα. Μην κάνεις καμία μαλακία και δεν το πάρεις... – θυμάσαι τι πάθανε οι τύποι στο Panic Room; Χειρότερα θα πάθεις! Αγόρασέ το ΤΩΡΑ!».

Και το αγόρασα. Χάρη στην Jodie Foster, την ηθοποιάρα που λατρεύω να μισώ όσο καμία, ανακάλυψα ένα περιοδικό που είμαι σίγουρος ότι θα γίνει σούπερ αγαπημένο μου!

Entertainment Weekly. Τι θα έλεγες να πάμε μαζί μία βόλτα στις σελίδες του;

Φύγαμε. Follow me, θα το διασκεδάσεις!

Το βασικό θέμα του περιοδικού είναι βέβαια η Jodie! Την ερχόμενη Παρασκευή βγαίνει στην Αμερική η νέα της ταινία, το The brave One, η οποία είναι ένα «ενοχλητικό» δράμα αυτοδικίας. Σκηνοθετεί… ο Neil Jordan! Τι team! Πολλοί το συγκρίνουν με τα παλιά 70 έργα του Τσαρλς Μπρόνσον – με την μόνη διαφορά ότι τούτο δω έχει πάρει πολύ καλές κριτικές! H Jodie φυσικά μιλά για το έργο… με το γνωστό κλασικό της τρόπο: το ψιλοβρίζει.

Όταν, δηλαδή, ο δημοσιογράφος την ρωτάει την γνώμη της για την αυτοδικία, αυτή απαντά ότι φυσικά και δεν την εγκρίνει, και ότι το να λένε brave one μία ηρωίδα που παίρνει ένα όπλο και σκοτώνει δεξιά και αριστερά είναι κάτι που πολύ πολύ πολύ διαφωνούσε. «κακός τίτλος αυτός για την ταινία» τα ακριβή της λόγια.

Αλλά η Jodie βρίζει και άλλους και άλλα (πως αλλιώς θα δείξουμε ότι έχουμε παπάρια;): τη λέει στο σκηνοθέτη της «Σιωπής των Αμνών» ο οποίος δήλωσε ότι όταν την σκηνοθέτησε εκείνος έπαιξε καλά για πρώτη φορά στην ζωή της. Την λέει στους θεατές του «Οι κατηγορούμενοι» που πανηγύριζαν στην σκηνή του βιασμού. Την λέει στους κατοίκους του Los Angeles, δηλώνοντας πως της αρέσει να ζει σε αυτή την πόλη διότι …αισθάνεται ανώτερη (παλιότερα η Jodie ζούσε στην Νέα Υόρκη). Την λέει στα μεγάλα στούντιο που δεν έρχονται σαν τα σκυλάκια να χρηματοδοτήσουν τις ταινίες που θέλει να σκηνοθετήσει. Την λέει στους συντελεστές του Flightplan, δηλώνοντας ότι είναι μία ταινία που καθόλου δεν ήθελε να κάνει γιατί αρχικά δεν της άρεσε το σενάριο.

Γενικά η Jodie την λέει πολύ και καλά.

Αλλά αυτό για το οποίο δεν λέει κουβέντα είναι για αυτό το εξώφυλλο:(τελικά, ίσως να μην έχουμε και τόσο μεγάλα παπάρια…)

Στο άρθρο μαθαίνουμε και δύο γκοσίπια ωραία. Ότι το ρόλο της Jodie στην σιωπή των Αμνών ήταν να τον παίξει η Michelle Pfeiffer (είμαστε τόοοοοσο τυχεροί που δεν έγινε ποτέ, ποτέ αυτό….) ενώ στο Flightplan ο ρόλος της αρχικά ήταν γραμμένος για τον Sean Penn!

Πάμε σε άλλα θέματα από το τεύχος:

Το τεύχος είναι γεμάτο με διαφημίσεις των νέων σειρών που κάνουν πρεμιέρα στα τέλη Σεπτέμβρη στην Αμερική. Μέτρα:

Desperate Housewives (φοβερή η φωτό)
Grey’s Anatomy (άρχισαν συμπτωματικά να το βλέπω πριν μερικές μέρες – μου αρέσει, δικαίως τα πάει καλά)
Ugly Betty (η ελληνική εκδοχή της Μαρίας της Άσχημης…μπλιάξ)
Tell me you love me (είναι το καινούργιο Project του πολυαγαπημένου μου HBO! Ξεκινά να προβάλλεται μεθαύριο Κυριακή, με πολλές φιλοδοξίες να γίνει το σήριαλ για τις σύγχρονες σχέσεις του σκεφτόμενου Αμερικάνου. Το EW του δίνει καλή κριτική)
Private Practice (άλλο ένα καινούργιο σήριαλ που το έχει κάνει η δημιουργός του Grey's Anatomy)

...Αλλά η κεντρική διαφήμιση του περιοδικού, στο σαλόνι είναι αφιερωμένο σε διαφήμιση των MTV video music Awards τα οποία γίνονται μεθαύριο στο Las Vegas. Την υπέροχη φωτογραφία της διαφήμισης στην οποία η Rihanna είναι πολύ πολύ σπούκη, την έχει τραβήξει ο LaChapelle.

Άλλα νέα και άρθρα από το περιοδικό:
Μεγάλη πιθανότητα να δούμε ταινία το Dallas!!!

Η Britney βγάζει το νέο της album τον Νοέμβρη.

Tα νέα πρόσωπα του επόμενου κύκλου του Lost

Η νέα ταινία του Ang Lee Lust, Caution, στην Αμερική είναι ακατάλληλη για ανηλίκους και μάλλον την προορίζουν για εμπορική φλόπα

Υπέροχο αστείο άρθρο με τα καλύτερα καλύτερα entertainment things του καλοκαιριού. Παραδειγματα: Καλύτερο threequel το Bourne Ultimatum
Καλύτερο τραγούδι του καλοκαιριού φυσικά το Umbrella (7 βδομάδες νούμερο ένα ήταν αυτό)
Καλύτερη αποτυχία με πρωταγωνίστρια την Lindsay Lohan το I know who killed me (το άλλο υποψήφιο ήταν το Georgia Rules - ρε σεις αυτό έχει έρθει Ελλάδα;).

Υπέροχο τετρασέλιδο αφιερωμένο σε βιβλία καινούργια και reviews και αφιερώματα και όλα τα καλά (είναι που οι Αμερικάνοι δεν διαβάζουν - μέχρι και τα πιο "ελαφρά από τα περιοδικά τους αφιερώνουν σελίδες στα βιβλία)

Γενικά το ρούφηξα το περιοδικό, είναι πολύ έξυπνα γραμένο, με χιούμορ και όλα!

εδώ είναι και το υπέροχο site του. έχει πλάκα. δες το

Δεν ξέρω για σας αλλά εγώ ψαρώνω τρελά...

...με μία ΄πολιτική ταινία με θέμα τον πόλεμο στο Αφγανιστάν, στην οποία παίζει η Meryl Streep, ο Tom Cruise και ο Robert Redford (ο οποίος συν τοις άλλοις την σκηνοθετεί κιόλας).

Lions For Lambs ο τίτλος και βγαίνει στις αρχές Νοέμβρη στην Αμερική, λογικά κάπου εκεί θα την δούμε και εδώ. Έχει τέλειο poster:



(ντάξει, η Meryl τρελή κουκλάρα... πέφτω και παίρνω τρελά ρησπέκτς.)

Ένα μοντέλο απ' την Βραζιλία, μία μωβ γούνα και πολύ πολύ πολύ τροφή για σκέψη

Η αλήθεια είναι ότι δυστυχώς δεν διαβάζω το Vanity Fair τόσο συχνά όσο θα ήθελα. (το βρίσκω λίγο ακριβό να πω την αλήθεια… 11 ευρώ ρε πούστη μου ασταδγιάλα…)

Ευτυχώς, θεγκ γκόντ έχω ένα φίλο που το αγοράζει σχεδόν κάθε μήνα. Το πρόβλημα είναι ότι αυτός ο φίλος μου ζει στην επαρχία οπότε δεν έχω την πρόσβαση στο περιοδικό που θα ήθελα… αλλά και πάλι, κάτι καταφέρνω.

Χτες λοιπόν, που έφτασα στην Κέρκυρα για να επισκεφτώ τον φίλο μου, περίμενα πως και πώς να έρθει η ώρα που θα κλειστώ στο δωμάτιό μου με το Vanity Fair – και πόσο δίκιο είχα να περιμένω, πόσο δίκιο…

Το τεύχος είναι γεμάτο ενδιαφέροντα άρθρα. Αλλά το καλύτερο όλων είναι αυτό που αναφέρεται στον μεγάλο θεατρικό συγγραφέα τον Arthur Miller (ο θάνατος του εμποράκου, Οι μάγισσες του Σάλεμ) και τον «κρυφό» του γιο, τον Daniel που γεννήθηκε με σύνδρομο Down (είναι αυτό που λέμε «μογγολάκι» δηλαδή).

Όσο και αν ακούγεται καρακατασοκαριστικό ο μεγάλος συγγραφέας όταν το διαπίστωσε αυτό αποφάσισε να σβήσει το μωρό από την ζωή του, μέχρι του σημείου να μην μιλήσει σχεδόν σε κανέναν για αυτόν.

Το άρθρο είναι εξαιρετικό. Όχι μόνο παρουσιάζει όλα τα γεγονότα που σχετίζονται με την υπόθεση, αλλά επιπλέον θέτει και φοβερά ερωτήματα αλλά και δίνει και προεκτάσεις που απλά μου ανατίναξαν το μυαλό.

Η ιστορία έχει ως εξής:Αφού ο Arthur Miller χώρισε με την Marilyn Monroe το 1961, παντρεύτηκε την φωτογράφο Inge Morath με την οποία έμεινε μαζί ως το θάνατό της. Την είχε γνωρίσει στα γυρίσματα των Αταίριαστων, μίας ταινίας με πρωταγωνίστρια την Merilyn για την οποία ο Miller είχε γράψει το σενάριο.

Ο Arthur και η Inge έκαναν το πρώτο τους παιδί, την Rebbeca, το 1962 (είναι η τωρινή σύζυγος του μεγάλου αλλά εξαφανισμένου γμτ ασταδγιάλα ηθοποιού Daniel Day Lewis) Το δεύτερο παιδί, ένας γιος ο Daniel γεννήθηκε το 1966. Όταν οι γιατροί τους είπαν πως ο γιος τους είχε το επιπλέον χρωμόσωμα που χαρακτηρίζει όσους γεννιούνται με το σύνδρομο Down ο Arthur Miller φρίκαρε και παρά το γεγονός ότι η γυναίκα του δεν το ήθελε αποφάσισε να τον κλείσει σε ίδρυμα.

Ο μικρός Daniel μεγάλωσε στο ίδρυμα (το οποίο, κατά τα λεγόμενα της μητέρας του που πήγαινε να τον επισκεφτεί αρκετά συχνά, ήταν σαν πίνακας του Ιερώνυμου Μπος). Ο Miller δεν πήγαινε σχεδόν καθόλου να τον δει – και δεν ήθελε και να του πολυμιλάνε για αυτόν. Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι στην αυτοβιογραφία του ούτε που τον αναφέρει.

Προς το τέλος της ζωής του τον συνάντησε μερικές φορές (που μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού) και επίσης του άφησε και το κομμάτι της περιουσίας του που του αναλογεί. Αλλά πως έφτασε να το κάνει αυτό; Και γιατί;

Το άρθρο είναι σούπερ ενδιαφέρον. Όχι μόνο επειδή αναφέρεται σε έναν άνθρωπο του πνεύματος, διάσημο και ιδιαίτερο, αλλά γιατί διηγείται μία ιστορία πολύ πολύ εντυπωσιακή. Νομίζω ότι θα το ρούφαγα με την ίδια λαχτάρα ακόμα και αν αναφερόταν σε έναν Οκλαχωμιότη οδηγό λεωφορείου. Αν σου αρέσει να διαβάζεις χορταστικές ωραίες ιστορίες τότε να το διαβάσεις οπωσδήποτε.

Εκεί όμως που βγάζω το καπέλο στην δημοσιογράφο που έγραψε το άρθρο, την Suzanna Andrews, είναι στα ερωτήματα που θέτει με αφορμή την ιστορία και τις προεκτάσεις που δίνει:

Ξεκινά το άρθρο αναρωτώντας: Πως ένας αγωνιστής της ελευθερίας, της ισότητας, ένας τέτοιος ειρηνιστής, ένας άνθρωπος με τόσο υψηλά ηθικά standards έφτασε στο σημείο να κλείσει ένα γιο με ειδικές ανάγκες σε ίδρυμα; Πως έφτασε στο σημείο να τον κρύβει από γνωστούς και φίλους; Είναι υποκριτής, ένας αδύναμος ναρκισιστής;

Η μήπως υπάρχει κάτι άλλο από πίσω; Μήπως ας πούμε, είναι άρνηση; …αλλά και πάλι, ποια δύναμη άρνησης είναι τόσο ισχυρή ώστε να οδηγήσει έναν άνθρωπο στο σημείο να καταφέρει την γυναίκα του αλλά και την κόρη του (που είχαν ενδιαφέρον για το παιδί) να δέχονται τον εγκλεισμό και να μην τον στηλιετεύουν για το ότι δεν τον θέλει;

Και, βέβαια, το πιο συγκλονιστικό ερώτημα από όλα: Μήπως ο μεγάλος συγγραφέας «θάβοντας» τον με σύνδρομο Down γιο του, «έθαψε» και κάθε πιθανότητα να ξαναγράψει ένα πραγματικά μεγάλο θεατρικό έργο; Φαίνεται κουλό το ερώτημα, αλλά η δημοσιαγραφάρα στοιχειοθετεί το γιατί το θέτει.

Το άρθρο είναι απλά εξαιρετικό. ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΌ. Να το διαβάσεις οπωσδήποτε. Όχι μόνο θα το χαρείς, αλλά επιπλέον θα σε κάνει και πιο πλούσιο άνθρωπος. Θα σκεφτείς για το μεγάλο γνωστό δίλημμα «καλός σαν δημιουργός vs κακός σαν άνθρωπος», θα συγκινηθείς για τα φοβερά «δράματα» που γράφει η ζωή και είναι κλάσεις ανώτερα από το καλύτερο θεατρικό του Miller, θα απορήσεις, θα ενημερωθείς, θα δεις πως τίποτα δεν είναι μόνο μάυρο ή μόνο άσπρο στην ζωή...

…και όλα αυτά, από ένα άρθρο στο Vanity Fair

που στο εξώφυλλό του έχει την διάσημη Βραζιλιάνα Giselle με …μωβ γούνα.

το debate των αρχηγών και πως αποδεικνύει τι (ίσως) πηγαίνει λάθος με την εποχή μας

βλέπω στην blogάσφαιρα τον καταιγισμό των Posts με αφορμή το debate των πολιτικών αρχηγών. ...κάτι με ενοχλεί στην όλη φάση του πόσο δημοσιότητα έχει πάρει το όλο πράγμα. Αλλά δεν μπορώ να καταλάβω τι... για να σκεφτώ...


σκέψ σκεψ εντατίκ. σκεψ σκεψ. σκεψ. χρατς χρατς (ήχος ξυσίματος κεφαλιού είναι αυτό το "χρατς χρατς"). σκεψ σκεψ, σκεψ εντατίκ, σκεψ. χρατς χρουτς.


...και ξαφνικά, σαν ένα μικρό epiphany, καταλαβαίνω ποια είναι η αιτία της ενόχλησής μου:

μαου φαίνεται πολύ περίεργο το ότι ο λόγος που τόσοι πολλοί ασχολούνται με αυτό είναι όχι ότι πρόκειται για ένα σημαντικό ΠΟΛΙΤΙΚΟ γεγονός. ...αλλά διότι πρόκειται για ένα σημαντικό ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΌ γεγονός.

για να το πω αλλιώς, δεν μας συγκινεί η "πολιτικότητα" του γεγονότος - μας συγκινεί η "τηλεοπτικότητα" του. (...ας μου επιτραπεί η χρήση των δύο όρων στα εισαγωγικά -ελπίζω να βγάζεις νόημα, έστω λίγο).

κλαψ λυγμ. ...αλλά ίσως και όχι. αλλά μάλλον κλαψ λυγμ.

Αφού πιάσαμε τις πολιτικές μαλακίες, ας πούμε ακόμη μία... τζάμπα είναι!

την μεγάλη του ευκαιρία το κόμμα της Άντζελας Γκερέκου να κερδίσει τις εκλογές (και μάλιστα με μεγάλη διαφορά) την έχασε τις μέρες των πυρκαγιών στην Πελοπόνησσο.

Αν τότε ο little Τζώρτζη Πώρτζη έβγαινε με μία δήλωση του τύπου "Το ΠΑΣΟΚ δηλώνει ότι όλες του οι δυνάμεις είναι στην διάθεση της κυβέρνησης ώστε να μπορέσουμε όλοι μαζί να αντιμετωπίσουμε τις φωτιές" θα είχε κερδίσει με συντριπτικό ποσοστό.

ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΟ.

τον κόβω ότι θα είχε γίνει έτσι. ...άλλα δεν τους έκοψε. ...άγιο είχαμε.

Τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ συνελήφθησαν να διαπράττουν το πραπατορικό αμάρτημα! ΑΙΣΧΟΣ!

μεγάλο σοκ ήταν για μένα αυτό που είδα χτες το απόγευμα στο περίπτερο του ΣΥΡΙΖΑ στην Πανεπιστημίου. Δεν μπορούσα να το πιστέψω ότι τα μέλη του θα ήταν ικανά για τέτοια προδοσία κάθε αριστερού ιδανικού...

ζαλάδα μου ήρθε, τρομερή ζαλάδα.

άρχισα να κλαίω και δεν κατάφερα να συνέλθω παρά μόνο σήμερα το πρωί.

τι είδα; μα τα παιδιά του Συνασπισμού να


να...


κατέβα...

κατέβα...


κι άλλο...


μην κλέβεις...


μούμπλε μούμπλε...

κατέβα...


πλησιάζεις...


έλα λίγο υπομονή ακόμα...


καλά πάς....

ίσιωνε τώρα, ίσωνε...

εκεί, εκεί επέμεινε...

σνιφ σνίφ...

...έλα και λίγο γλώσσα...

εκεί είσαι...

πάμε, κοντά είμαστε...

πλησιάζεις σου λέωωωωωω.....

έφτασες:

τα παλληκάρια και οι λεβέντισσες του ΣΥΡΙΖΑ, αυτοί που βρίσκονταν στο περίπτερο του κόμματος στην Πανεπιστημίου, και εχτές αλλά και σήμερα συνελήφθησαν να πίνουν ...καφέ Starbucks!!! you know, αμέρικα, πολυεθνική, κακή κακή κακή παγκοσμιοποίηση, mc jobs, κλπ κλπ...



τι άλλο θα δούνε τα μάτια μας δηλαδή; το γιορτή του ΚΚΕ για τα 100 χρόνια από το Θάνατο του Λένιν να γίνεται στον πρώτο όροφο του Mc Donald's στο Σύνταγμα;

Μεγάλο Κουήζ! Αναγνώρισε την διασημότητα, blast form the past!

ο κύριος στην φωτό (επάνω κοίτα) είναι blast form the past διασημότητα. Μπορείς να τον αναγνωρίσεις;

χήντ: έχει μουστάκι

και άλλο χηντ: έχει ψαρά μαλλιά.

άντε και ένα τρίτο χήντ: είναι Αμερικάνος.

... εγώ πάντως όταν είπα στον εαυτό μου ποιος είναι φρίκαρα. δεν το πίστευα.

Αγαπημένη, αγαπημένηηηηηη, ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ογδονταριά! και ένα εσεμές!

when in rome - the promise

σούπερ αγαπημένη ογδονταριά που ακούγεται ακόμα και τώρα με την ίδια μελούρα στην καρδιά.

εξαιρετικά αφιερωμένη. πολύ εξαιρετικά, πολύ αφιερωμένη.


με ένα μικρό μήνυμα:

δεν είναι εύκολο να αλλάξεις την καθημερινότητά σου - πόσο μάλλον όταν οι αλλαγές είναι συνέπεια και μίας άλλης αλλαγής που μπορεί να γίνεται μέσα σου.

από την άλλη όμως, δεν είναι και δύσκολο να αλλάξεις την καθημερινότητά σου. αρκεί να το θέλεις.

από ένστικτο ξέρω πόσο σημαντικό πράγμα είναι να γίνονται όλα τα πράγματα στον ρυθμό τους (όχι πιο γρήγορα με βιασύνες, ούτε και πιο αργά με φόβους...). Και ίσως να μην έχει πολύ σημασία αλλά να ξέρεις ότι πάντα προσπαθώ να σεβαστώ το "ρυθμό της ζωής" των άλλων σε ότι είδους πάρε δώσε και αν έχω μαζί τους (γκομενικά, φιλικά, επαγγελματικά, κοινωνικά, κουτουλού κοκ).

Δεν έχεις, λοιπόν, να φοβάσαι τίποτα. Να είσαι αυτός που είσαι. Να κάνεις αυτό που θέλεις να κάνεις. Χωρίς ανησυχία και αγωνία για το πως θα μου φανεί ή πως θα το πάρω. δεν προσβάλλομαι, δεν νιώθω απόρριψη, δεν καταπιέζομαι, δεν πνίγομαι. Σε αυτή τη ζωή ζω κι εγώ - και όταν θέλω κάτι, ή όταν δεν θέλω κάτι, το λέω. Που θα πει, ότι:

φρόντισε εσύ να είσαι καλά ΕΣΥ, και εγώ θα φροντίσω να είμαι καλά ΕΓΩ. Η μόνη μας ελπίδα σε αυτή τη φάση είναι να "ενώσουμε" τα δύο καλά μας. Με το χρόνο θα βρούμε και άλλους τρόπους επικοινωνίας.

αλλά τώρα είναι αδύνατο να φροντίσω εγώ να είσαι ΕΣΥ καλά, όπως είναι αδύνατο να φροντίσεις ΕΣΥ να είμαι ΕΓΩ καλά.

αυτά ήθελα να πω για να τα βγάλω από το στομάχι μου. ...ασυνάρτητα, ακατανόητα, μπερδευτικά. αλλά ειλικρινά.

Ξέρεις μπαλέτο πιάνο και κυρίως Γαλλικά; Ο προβατάκος σου σε χρειάζεται.

ένας πολύ ευγενικός (υποθέτω) και sexy (υποθέτω) Γάλλος (υποθέτω) εχεί εδώ ένα Link στο www.provato.gr.

Θα μπορούσε κάποιος από τους σούπερ καλλιεργημένους και με αγωγή και κλασική παιδεία sexy αναγνώστες να με κατατοπίσει λίγο; Ο κύριος με βρίζει; ή λέει κάλα; να του στείλω δώρο το σώβρακό μου πλυμένο (αν λέει κακά...) ή φορεμένο (αν λέει καλά ως μικρό τάηνη γουήνι λήτλ μπεεεευχαριστώ;).

θεγκζ! θεγκζ α λοτ