Η επίθεση της πολιτικά ορθής Σακαφιόρας

Φαντάσου να έχεις βγει με τους φίλους ή τις φίλες σου και εκεί που λέτε διάφορα χαζά για να περάσει η ώρα... να σκάει πυρηνική uberΚατίνα από το πουθενά και να σε αρχίζει στο κράξιμο γιατί λέει δεν είναι σωστό να μειώνουμε τις αδελφές διότι "πχιότητα πάν' απ' όλα και μούμπλε μούμπλε"

μπρος φαντάσου, άντε.

τώρα δες το και να γίνεται:




αμερικάνοι. ακόμα και στην χαζομάρα και την βλαχόπολιταλ κορέκτνες καταφέρνουν να διακρίνονται και να μην τους ξεπερνά κανείς! :-)

Κερατούκλης ή Kατατονικούλης; Sex Gallup - Η τελευταία δουλειά που πρέπει να κάνεις πριν το Σαββατοκύριακο

Και τώρα ας θυμηθούμε έναν αρχετυπικό μύθο.

Πριν από πολλά χρόνια ο Ηρακλής είχε βγει βόλτα να ξελαμπικάρει λίγο από όλο αυτό killing με τους άθλους.

Ήθελε λίγο να σκεφτεί και τι θα έκανε με την Greenpeace Νεμέας αρχαιότητας που του είχε κάνει μήνυση γιατί είχε αφανίσει ένα κάρο ζώα και πλάσματα γενικότερα.

Την ώρα που σκεφτόταν ποια υπερασπίστική γραμμή θα ήταν καλύτερη φτάνει σε μία διχάλα του δρόμου.

Στο πλάι του ενός δρόμου από τους δύο της διχάλας ένα σούπερ σέξυ γκομενάκι με μάτια χωρίς καθόλου εξυπνάδα (ο τέλειος συνδυασμός δηλαδή για γκόμενο) κρατούσε μία ταμπέλα που έλεγε "δρόμος της κακίας από εδώ, ηλίθια".

Δίπλα στον άλλο δρόμο, ένα άλλο γκομενάκι κρατούσε μία ταμπέλα που έγραφε "δρόμός της Αρετής aka βαρεμάρας, από εδώ, χαζή!". Αυτό το γκομενάκι ήταν το ίδιο sexy με το πρώτο αλλά είχε μία μεγάλη διαφορά από αυτό.

Δεν είχε κωλοτρυπίδα. Δηλαδή, δεν μπορούσες να το κουτουπώσεις. No sex baby! Αυτό, φυσικά, δεν το έβλεπες με την πρώτη ματιά (εκτός αν είχες μάτι ακτίνα Χ), υπήρχε απλά αστερίσκος στην πινακίδα που έγραφε "στον βασικό εξοπλισμό δεν περιλαμβάνεται κωλοτρυπίδα".

Ένηγουεη μη σε κουράζω με περισσότερες λεπτομέρειες. Νομίζω ότι τον ξέρεις τον μύθο, εγώ απλά να στον θυμίσω ήθελα, και ξέρεις φυσικά ότι ο Ηρακλής διαλεξε τον δρόμο της αρετής, παρά την έλειψη κωλοτρυπίδας.

...ναι, η αλήθεια είναι ότι ο μύθος λέει μία μεγάλη αλήθεια:

Ότι κάθε άντρας κάποια στιγμή της ζωής του ωφείλει να πάρει μία μεγάλη απόφαση, μία απόφαση που θα καθορίσει το υπόλοιπο της ζωής και της ύπαρξης του.

Αυτή η στιγμή ήρθε και για μένα αγαπημένε αναγνώστη (και σέξυ).

Πρέπει αυτές τις μέρες να αποφασίσω κάτι που θα παίξει μεγάλο ρόλο στην μετέπειτα εξέλιξη της συμπεριφοράς μου. Αφορά τα γκομενικά μου. και είναι Major dilemma.

Και επειδή πάντα ήθελα να αποφεύγω να χειρίζομαι μόνος μου τα δύσκολα πράγματα, ταπεινά και με την πχιότητα που με διακρίνει σου ζητώ να με βοηθήσεις στην απόφασή μου.

Will ya?

θέγκζ. Πάμε λοιπόν.

...Ξέρω πολύ καλά αγαπημένε viewer ότι άπειρες φορές έχεις φανταστεί ότι με έχεις γκόμενο. Είναι κάτι που όσο και αν παραβιάζει την προσωπική μου ζωή το έχω αποδεχτεί, αφού το απολαμβάνεις και το χαίρεσαι. Σχεδόν δεν με πειράζει καθόλου πια.

θα ήθελα να το κάνεις και τώρα. θα χρειαστεί. Άντε λοιπόν, φαντάσου ότι με έχεις γκόμενο.


περιμένω....



περιμένω....



φαντάσου είπα!


άντε μία ώρα, μία ζωή, από μικρή, όσο γλυκό παιδί ήσουν τόσο καθυστερούσες σε όλα σου.


ΟΚ?


μπράβο.


έχεις τώρα δύο επιλογές.

1
να είμαι στο πλάι σου ο τέλειος γκόμενος, με χαρά της ζωής και φαντασία και τρυφερόνια και σεξόνια και πολύ δημιουργικότητα. Να κάνω χαρά κάθε στιγμή που θα περνάμε μαζί, να είμαι γελαστός, κεφάτος, να έχω καλή διάθεση, να γελάω. να μην εξαντλούμαι στο σεξ, να σε καλύπτω με όλους τους τρόπους σε όλα.


2
να είμαι γκόμενος σούπερ γκόθηκ, σαν σε μόνιμη κατάθλιψη - βαρύς και ασήκωτος, σαν να βγαίνω από μακροχρόνια αρρώστια. Να μη σου δίνω σημασία και να μην σου δείχνω την αγάπη μου. Να μην συμμετέχω στην ζωή σου και να μην μοιράζομαι την δική μου μαζί σου. Στο σεξ να είμαι χωρίς φαντασία και πάθος. (να είμαστε σαν το μέσο ζευγάρι δηλαδή)

θα μου πεις και θα έχεις και δίκιο, "hellooooooo σιγά το δίλλημα! φυσικά και θα ήθελα το 1". Μόνο που το 1 έχει μία μικρή λεπτομέρεια. Ότι πότε πότε θα σου ρίχνω κέρατο, θα πηγαίνω με άλλους ρε παιδί μου, πως το λένε.

Ενώ το 2 έρχεται χωρίς hidden details. Αν με έχεις έτσι θα είμαι ότι πιο μονογαμικό υπάρχει στην ζωή. Χαμηλοβλεπούσις, φρόνιμος, ούτε τσόντες δεν θα βλέπω, ούτε καν θα την παίζω ακόμα και όταν με έχεις στον πάγο.

Λοιπόν; Αν είχες την επιλογή θα με ήθελες χαρούμενο, ζωντανό, τέλειο στο σεξ, και μπερμπάντη;

Ή θα προτιμούσες να σου είμαι πιστός σαν Αζώρ και Άργος, αλλά κατατονικός σαν κομπάρσος στις Ωρες;

ψηφίζεις στα σχόλια. να είσαι δίκαιος. και να θυμάσαι ότι όποιος ψηφίσει το "χαρά ζωής" έχει λαμβάνειν κουπόνια. τι κουπόνια; για σεξάκοι χαζοβιόλη!

(α, όταν θα σε κερατώνω θα το κάνω με φοβερή αξιοπρέπεια - δεν θα το ξέρει κανείς, δεν θα επιτρέπω να υποψιάζεται κανείς τίποτε, θα παίρνω όλες τις προφυλάξεις και κυριολεκτικά αλλά και μεταφορικά για να είναι το σπίτικό μας άσπιλο, και τα παιδιά μας να πηγαίνουν στο σχολίο κανονικά και να μπορείς να κυκλοφορείς με κούτελο καθαρό και περηφάνια! ενοοείται! λοιπόν; επίσης ούτε εσύ θα καταλαβαίνεις ότι έγινε η στραβή. Πάνω από όλα η αξιοπρέπεια και ο σεβασμός στον άθρωπα).

Spank Ποπουλίνο guidelines for Dummies!

Οι ψυχολόγοι λένε ότι είναι κακό, πολύ κακό να κρατάς τον θυμό σου εντός σου.

Πολλές φορές στην ζωή του άθρωπα χρειάζεται να τιμωρήσεις κάποιον επειδή σε πείραξε, σε έθιξε, σε ενόχλησε.

Έτσι το πρόβατο σήμερα σου δίνει τις βασικές οδηγίες για να είναι επιτυχημένη μία από τις πιο αποδοτικές τιμωρίες, το να κάνεις σπανκ τον ποπουλίνο του φίλου, του γκομενάκι, του συνάδελφα, του γονιού σου...

Φυσικά, αυτό το ποστ είναι αφιερωμένο σε εκείνον που αν δεν ήταν δύο at least φορές την ημέρα προπονητικό μου αντικείμενο, δεν θα είχα αποκτήσει την γνώση και την ανεκτίμητη εμπειρία που απόψε μοιράζομαι μαζί σας.

Φύγαμε λοιπόν:

Kαλό είνα πριν κάνεις σπανκ να είναι καλά πλυμένα τα χέρια σου με σαπούνι, να τρίζουν, για να μην υπάρχει πιθανότητα να γλυστράνε πάνω στο ποπουλίνο.

Διαφορετικοί άνθρωποι έχουν διαφορετικά σημεία στο ποπουλίνο που είναι πιο ευαίσθητα. Άλλου είναι χαμηλά, πάνω από το μπούτι, άλλου είναι προς το κρανκ, άλλου είναι προς τα πάνω. Πριν σπανκάρεις κάποιον κάνε έρευνα που πονά περισσότερο, ζητώντας ευγενικά να σου επιτρέψει μερικά πρώτα σπανκς να είναι testing. Μετά χτύπα εκεί.

Τα χτυπήματα πρέπει να είναι κοφτά, με δυναμισμό και δημιουργικότητα, σαν γερμανίδα γκουβερντάρντα που έχει πιει μερικές άμστελ παραπάνω.

Καλό είναι σπάνκ σημαίνει: Δάχτυλα κλειστά, παλάμη τεντωμένη, καρπός και χέρι στην ίδια ευθεία.

Το μυστικό δεν είναι να βάλεις δύναμη πολύ, αλλά δύναμη σωστή! Δεν θες να κλονίσεις τον άλλον, να τον ετσούξεις θέλεις.

Πρέπει η καμπάνια σου να είναι μελετημένη και σχεδιασμένη. Όρισε από πριν στο θύμα πόσα σπανκ πουπουλίνο έχει λαμβάνειν και ειδοποίησέ τον ότι αν κλάψει, ή, θεός φυλάξοι-ακόμα χειρότερα, σε βρίσει!!! το ποσό σπάνκς διπλασιάζεται ή και τριπλασιάζεται.

Να είσαι δημιουργικός και με φαντασία (φαντασμένος δηλαδή). Δεν είναι απαραίτητο ο τιμωρούμενος να κάτσει πάνω στα γόνατά σου. Πολλά σπάνκ είναι τέλεια σε όρθια στάση. Επίσης δεν είναι ανάγκη να περιορίζεσαι σε κλειστούς χώρους. Σε μία χώρα με τόσες φυσικές ομορφιές σαν την Ελλάδα είναι κρίμα να κλείνεσαι μέσα και να μην πας μία Ακρόπολη, ένα ναό Ποσειδώνα.

τα δαχτυλίδια πρέπει απαραιτήτως να αφαιρούνται πριν το σπανκ. Πρόκειται για σπανκ, όχι για σκαμπίλι!

Σε αντίθεση με ότι πιστεύουν πολλοί ο ήχος δεν είναι καλή ένδειξη ότι ένα σπανκ ήταν αρκετά οδυνηρό. Μου έχει τύχει αθόρυβο σπανκ να φέρει δάκρυα στα μάτια του τιμωρούμενου, και σπανκ που ξύπνησε η πολυκατοικία να περάσει απαρατήρητο σαν cd της Μετζένας.

Τελευταίο και σημαντικότερο note: Το spank ποπουλίνο γίνεται με στόχο να τιμωρήσεις αυτόν που του το κάνεις. Αν είναι την ώρα του σπανκ αντί για απονομή δικαιοσύνης και τιμωρόνιων να χάσεις τον αυτοέλεγχο και να αρχίσεις το σεξάκοι με τον άλλο, stop, STOP stop, μην το κάνεις καθόλου. Πρέπει ΠΡΕΠΕΙ πρέπει όσο χατ εν σέξυ και να είναι ο άλλος να κρατήσεις χαρακτήρα και να μην του δοθείς με την μία! (αν παρόλα αυτά δεν μπορείς να αντισταθείς, άσε - για τα μάτια του κόσμου που ήδη έχουν μία βέρα εντός τους - ένα μεγάλο χρονικό περιθώριο ανάμεσα στην τιμωρία και το σεξάκοι, δηλαδή 8 δευτερόλεπτα τουλάχιστα...)

αυτά με την πολύτιμη μου εμπειρία. πληζ σέξυ βιούερ συμπλήρωσε την λίστα, έστω και ως τιμωρούμενος.

Όλοι οι μαλάκες στο facebook μαζεμένοι

ναι, πάνω που λες ότι έπιασες όριο στην βλακεία του άθρωπα έρχεται κάτι καινούργιο και σε συνταράσσει.

ένας αυστραλός πήρε τηλέφωνο μία μέρα στην δουλειά να πει ότι είναι αρρωστούλης και δεν θα πάει να εργαστεί.

και ύστερα έγραψε στο status update στο Facebook του κάτι του τύπου "...ο Χουεβερόπουλος μόλις έκανε κοπάνα από την δουλειά του ότι and good είναι άρρωστος...".

Ηλιθιότητα 1 ήταν αυτό.

και τώρα πάμε στο ηλιθιότητα 2...

ο τύπος είχε το αφεντικό του φίλο στο facebook!!!!!!!

ο οποίος είδε το status και ειδοποίησε τον χαζό ότι δεν θα την πληρωθεί την ημέρα... και μετά ανταλλάξανε κάτι mails ότι "άκου να σου πω παλικαπιταλίστα, δεν είναι δημοκρατικό να μη με πληρώνεις, και να, να δες το ματωμένο μαντήλι που βήχω" "τι λες μωρή που θα σε πληρώσω που εκτός από ψεύτρα είσαι και ηλίθια και έβαλες στο facebbok ότι είσαι κουλή"... καταλαβαίνεις τώρα, καθημερινά εταιρικά πράγματα.

γκασπ! γκουλπ! ομαγκόντ!

...όχι, δεν είναι urban myth τελικά. το Facebook σε κάνει εντελώς ηλίθιο.

(επιπλέον το σιχαίνομαι γιατί από τότε που μερικοί από τους αγαπημένους μου μπλόγκερζ ανοίξαν facebook γράφουν τραγικά ποστ και σούπερ βαρετά... όποτε το θυμούνται να γράψουν δηλαδή μία φορά τα 13466562818319913765658191919 χρόνια - ασταδγιάλα).

Πρόεδρος Barack Obama

Αν και φοβόμουν μέχρι τελευταία στιγμή ότι θα χάσει από το συντηριτικό και φοβισμένο και κλειστό προς την αθρωπάτητα κομμάτι της Αμερικής ο Μπάρακ τα κατάφερε.


είμαι χαρούμενος.


Και συνειδητοποιώ πόσο έχει αλλάξει ο κόσμος... βλέπεις, η εκλογή του Μπάρακ θα έχει μεγαλύτερη επίδραση στην ζωή μου από το ποιος θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός της Ελλάδας.

Αυτό οφείλεται σε δύο λόγους.

Ο ένας, ότι ο κόσμος έχει μικρύνει - και αυτό που γίνεται στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, είναι σαν να γίνεται στην γειτονιά μου...


ο δεύτερος λόγος και πιο στεναχωρητικός είναι ότι απλά οι πολιτικοί στην ελλάδα δεν έχουν καμία δυνατότητα ουσιαστικής και γόνιμης παρέμβασης. Μόνο ανακατωσούρα ξέρουν να κάνουν, δηθενισμούς, και ζημιές βεβαίως, στην προσπάθεια να βγάλουν κάνα φραγκάκι ή να μείνουν στο προσκήνιο.

...αλλά ας μη γίνομαι γκλούμης. ...ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΑΔΕΚΑΣΤΟΣ ΜΠΑΡΑΚ ΟΜΠΑΜΑ.

μου αρέσει και να το λέω, αλλά και να το γράφω.

Μερικές βιαστικές παρατηρήσεις από το εξωτικό Βουκουρέστι

Αν αναρωτιέσαι τι απέγιναν οι Ace Of Base, μάθε ότι δίνουν συναυλίες σε πρωτοκλασσάτα club της Ρουμανίας

Σε μία υπέροχη πλατεία απέναντι από το Μουσείου Βουκουρεστίου υπάρχει μία εγκατάσταση, προφανώς πληρωμένη από τον ΕΟΤ, με αφίσες με εικόνες από την Ελλάδα. Είναι τέλειες, αν ήμουν Ρουμανάκι θα έκλαιγα με μαύρο δάκρυ που δεν γεννήθηκα στην Ελλάδα λυγμ λυγμ εντατίκ σνιφ κλαψ.

Η Μετζένα είναι το άλλο trendy όνομα που είναι σούπερ χιούτζ εδώ... (εκτός από τους Ace Of Base). Γιου γκό γκράνη! Μέητζορ σαξές

Χιλιάδες ελληνικές επιχιερήσεις: Τράπεζα Πειραιώς, Άλφα, Γιούρομπαγκ, Γρηγόρης, Νεοσέτ... ότι μπορείς να φανταστείς...

Ναι, οι διαφημίσεις της Γιούρομπαγκ Ρουμανίας είναι τόσο αδιάφορες όσο είναι και στην Ελλάδα

Υπάρχουν κι στο Βουκουρέστι σακαφιορέτ, οι οποίες τα μεσημέρια στα γραφεία των μεγάλων εταιριών τρώνε όλες μαζί ώστε να κάνουν μπίτσιν εν μόουνιν... Now that's what I CALL gossip girl.

το αεροδρόμιο Βουκουρεστίου είναι ελάχιστα μεγαλύτερο από το αεροδρόμιο της Μπίμπιμπόπολης! Αλήθεια. Που τα δικά μας μεγαλεία που πας, πας, πας και τελειωμό δεν έχεις.

Παρακαλούνται τα επιλεγμένα δείγματα των σωμάτων ασφαλείας Βουκουρεστίου να προσέλθουν τώρα στο κεντρικό γραφείο διανομής κουπονιών για Σεξάκοι... Επαναλαμβάνω, παρακαλούνται τα επιλεγμένα δείγματα των σωμάτων ασφαλείας Βουκουρεστίου να προσέλθουν τώρα στο γραφείο διαμονής κουπωνίων γοια Σεξάκοι. Ευχαριστώ.

Είναι τέλειο να είσαι Business traveler σε ξενοδοχείο (όχι μόνο για Βουκουρέστι, γενικότερα στη ζωή του άθρωπα). Σε έχουν on the opas opas, for no reason at all. Μα τι σταδγιάλα νομίζαν, ότι είμαι κανένα φαντασμένο και ψωνισμένο πρόβατο με απαιτήσεις για το service και μπλα μπλα; ...αμ νοτ! Ευγένεια είναι το μήντλ νέη μου

Όταν ήμουν πιτσιρίκιο τρυφερό, ο Δράκουλας ήταν από τους πιο αγαπημένους μου ήρωες. Γουστάρω τρελά που η ζωή με έφερε στην χώρα του, να πετάω σκόρδα στους αγνώστους με μυτερούς κυνόδοντες με τους οποίους διασταυρώνομαι σε ρουμάνικα γραφεία κηδειών.

το κτίριο που βλέπεις στην φωτό το είδα από κοντά 11 η ώρα την νύχτα φωτισμένο περίεργα και είναι σούπερ γκόθικ εν σκέρη ομαγκόντ αμσκέρντ.

θα ήθελα να γράψω κι άλλα, αλλά τρέχω στο itsy tiny winy αεροδρόμιο, πετάωωωωωω πετάω σε λίγο! :-))

Τα δώρα του χρόνου

ο κύριος όπως είναι τώρα.

ο κύριος όπως ήταν τότε.
ναι, είναι ο rupaul, αυτός που είχε διασκευάσει με τον Elton John το enough is enough.

η κυρία όπως ήταν τότε... (μετά που έπαιξε στο ωραία και το τέρας)

η κυρία όπως είναι τώρα (μάλλον κοιτάζει καθρέφτη εξ ου και η γκριμάτσα)

το είδωλο τότε

το είδωλο τώρα

τι τα θες. ο καιρός περνά, και πριν το καταλάβεις από κει που είχες το νούμερο ένα στην Αγγλία καταντάς να σε κάνει ποστ ένας μισοπαρανοϊκός και σούπερ κουρασμένος blogger στην Ελλάδα (enter πρόβατο).

γι' αυτό σου λέω... άστο καλλίτερα, μην το πολυσκέφτεσαι. ψάξε την χαρά όπου μπορείς να την βρεις, και όπου δεν μπορείς, φεύγε.

επίσης με την ευκαιρία να πω ότι όταν θέλεις κάτι πολύ, το σύμπαν συνομωτεί να θελήσεις ΑΚΟΜΑ περισσότερο το επόμενο πράγμα που θα θελήσεις.

και μην ξανακούσω μαλακίες περί σύγχρονου άθρωπα που ταλαιπωρείται από τον σύγχρονο τρόπο ζωής και μπλα μπλα και το στρες και τις πιέσεις της καριέρας...

πριν από εκατό χρόνια, ίσως και λιγότερο, οι άνθρωποι που ζούσαν σε αυτόν τον τόπο που ζούμε και μεις δεν ξέρανε αν την επαύριο θα μπορέσουν να ταϊσουν το νιάνιαρο που έκλαιγε στο μέσα μισογκρεμισμένο δωμάτιο.

now THAT'S what I call stress... και όχι την αγωνία για το αν θα μπορέσω να έχω ισορροπία στην ζωή μου.

[χεχε, πόση ώρα μου δίνεις πριν ξαναλλάξω γνώμη, ε;]

[και ναι, όσο και αν δεν το πιάνεις, αυτό το ποστ ΕΧΕΙ θέμα, δεν είναι ασυνάρτητο...]

RESPECT

Ίσως τα καλύτερα ξοδεμένα δύο λεπτά της ημέρας σου σήμερα:



με αυτόν τον τρόπο οι Εγγλέζοι προσπαθούν να πείσουν τους οδηγούς αυτοκινήτων να προσέχουν τους ποδηλάτες... και συμπληρώνω εγώ ΜΑΛΑΚΕΣ ΕΛΛΗΝΑΡΕΣ ΟΤΑΝ ΟΔΗΓΑΤΕ ΚΑΙ ΜΙΛΑΤΕ ΣΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΟΔΗΓΑΤΕ ΜΕ ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΚΛΕΙΣΤΑ ΜΑΤΙΑ....

(όσο για τους κοιμισμένους, άσε τους να βραβεύουν μούτζες στο Λονδίνο).

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρα-Britney... / H pop star αυτή ήτο μια κάποια λύσις.

Συνήλθε το κορίτσι μας...

το εξώφυλλο του νέου cd.
το εξώφυλλο του νέου κόζμο αυστραλίας.

Νάμπερ ουάν φάν

Πριν από καμμία δεκαριά χρόνια, η μεγάλη Χαρούλα σε μία ακόμα από τις μεγάλες εμπνευσμένες στιγμές της, είχε αποφασίσει να κάνει εμφανίσεις στο μικρό Διογένη, Αμφιθέας με Συγγρού.

Η Χαρούλα ήταν στα πάνω της τότε. Είχε βγάλει την οδό Νεφέλης, όπου είχε μέσα υπέροχα τραγούδια. Ο δίσκος είχε πάει πάρα πολύ καλά, και τι πιο λογικό από το να αποφάσει η Χαρούλα να εμφανιστεί στο κοινό και να του κλίνει τα ρήματα και τους ρηματικους τύπους "νταουνιάζομαι, νταουνιάζεσαι, νταουνιάζεται...", "έχω κατατονία, έχεις κατατονία, έχει κατατονία..." και διάφορα άλλα δείγματα από το φοβερό υλικό που έχει τραγουδήσει κατά τους αιώνες.

Για να γίνει ακόμα πιο άρτσι μπίρστι το όλο πράγμα, η Θεά είχε την ιδέα να καλέσει να της φκιάσει σκηνοθεσία και σκηνικά τον μεγάλο αβάντ γκάρντ καλλιτέχνη που χρόνια αργότερα θα μας έκανε υπερήφανους για τις τελετές των Ολυμπιακών και θα γινόταν αιτία να μάθουν οι γιαγιάδες με το μωβ μαλλί τι θα πει gay δημιουργός.

Το αισθητικό αποτέλεσμα άψογο: Τα κατατόνια και τα υποτασόνια έβγαιναν ποτάμια, ωκεανοί από το μικρό Διογένη και πλημύριζαν την Νέα Σμύρνη, τα Φάληρα, την Γλυφάδα, του Μακρυγιάννη. Ακόμα έχουν να το λένε οι κάτοικοι της περιοχής πρωτευούσης.

...εγώ τότε, όπως και τώρα ήμουν ο νάμπερ ουάν φαν της Χαρούλας. Όμως δεν την είχα δει ποτέ ζωντανή. Όταν λοιπόν κανονίστηκε από μία παρέα φίλων να πάμε στο πρόγραμμα, το περίμενα πως και πως. Ήμουν ο ευτυχέστερος των αθρώπων και πριν την βραδιά αλλά και κατά την διάρκειά της.

Είχαμε φέρστ τέημπουλ ντάνσφλόουρ γιατί ένα παλικάρι από την παρέα ήταν κολλητή φίλη κάποιου που παλιά ήξερε έναν στιχουργό που είχε δώσει μία μεγάλη επιτυχία της Χαρούλας μπλα μπλα μούμπλε μούμπλε...

Έγω είχα φύγει αλλού. Λίγο που έβλεπα την Αλεξίου πρώτη φορά, λίγο που τα κατατόνια του προγράμματος ήταν ότι χρειαζόμουν για την ψυχική μου διάθεση εκείνη την εποχή, λίγο το δέντρο που μας πλήγωνε στο κέντρο της πίστας (αυτό που είχε φκιάσει ο Παπαιωάννου)... και λίγο (έως πολύ) το ουισκάκι που του ξηγιόμουν παλικαρίσια... είχαν σαν αποτέλεσμα να βρίσκομαι σε ένα υπέροχο σύννεφο καλλιτεχνικής θολούρας όπου όλα, οι φίλοι, τα τραγούδια, η θεά στην πίστα, ένα γκομενάκι απέναντι μπερδεύονταν γλυκά και γλυκομεθυσμένα.

Αλλά alas το μεθύσι είναι η βασιλική λεωφόρος στα ρεζιλίκια...


Κάποια στιγμή έχω πέσει σε τρανς! Και αποφσίζω, αλί και τρις αλί, να μιμηθώ αυτές τις υπαλλήλους δημόσιων υπηρεσιών που στα προγράμματα των αγαπημένων μας καλλιτεχνών ψάχνουν αγωνιωδώς όλο το βράδυ να βρουν παύση στο πρόγραμμα για να φωνάξουν πόσο μεγάλοι είναι...

και όντως κάποια στιγμή έρχεται μία τέτοια παύση. Πριν την κορύφωση ενός τραγουδιού, η Χαρούλα σιωπά για να μαζέψει ανάσα, η μουσική σταματά για να κάνει υποβλητικό, τα φώτα χαμηλώνουν σχετικά... και μία φωνή, η φωνή μου, η μεθυσμένη μου ενθουσιασμένη φωνή φωνάζει....

"Μπράβο... Άλκηστιιιιιι!"

ω μαλάκα.

μπερδέυτηκα ρε παιδιά.

(οι φίλοι μου δεν μου ξανατηλεφώνησαν ποτέ. αλήθεια. τους έχω χάσει εντελώς από τότε, τους έπαιρνα για καμία διετία συνέχεια ευγενικά τηλέφωνα, αλλά δεν μου απάντησαν ποτέ... επίσης θυμάμαι ότι με παράτησαν και φύγαν από το τραπέζι μέσα σε 10 λεπτά, ούτε σπίτι δεν με πήγαν. ευτυχως είχαν πληρώσει τον λογαριασμό).

(το βλέμμα της Χαρούλας δεν το θυμάμαι. υπήρξε όμως, είμαι σίγουρος, βλέμμα προς εμένα. επίσης δεν θυμάμαι και ποιο τραγούδι έλεγε εκείνη την στιγμή, πάλι καλά γιατί θα μου καταστρεφόταν για πάντα, δεν θα μπορούσα να το ξανακούσω ποτέ).

άντε, δεν πειράζει, γίνονται αυτά, όλοι τα έχουμε κάνει (or not), πάμε για άλλα τώρα.

λυγμ ακόμα, 10 και χρόνια μετά.