Έλα να δούμε καμία διαφήμιση, γιατί πολύ έχουν πέσει τα δημιουργικόνιά μας με όλα αυτά που βλέπουμε γύρω μας τελευταία και πόσο πια να αντέξει και αυτό το κορμί; Σου έχω μερικές που είναι πολύ χιχιχιχιχιχι!
Απίστευτη διαφήμιση για τις πατάτες Μακντώναλτζ, τις καλλίτερες πατάτες του κόσμου. (δεν θέλω αντιρρήσεις, θα γίνει χαμός). Να τρώει η μάνα του παιδιού να μην δίνει (για άλλους λόγους). Πάντως η διαφήμιση γαμεί, σούπερ φάνη:
Η καινούργια διαφήμιση του Bacardi για 245678967446643στη φορά το τελευταίο δίχρονο χρησιμοποιεί την τεχνική του τάημ τράβελ. Σόρη αλλά η άλλη με τους τύπους που κουνάγανε τα κωλαράκια τους στο ρυθμό του γουδοχεριού μου άρεσε πιότερο και καλλίτερα! λυπάμαι. (το τραγούδι, δε, χάλια μαύρα ίουκ):
Αυτή εδώ, είναι αρκετά αστεία μεν αλλά αρκετά κουραστική. Είναι όμως πολύ ενδαφέρουσα να την δεις α) διότι "κοροϊδεύει" του Ρώσους χιχιχιχι και β) μας δείχνει για πρώτη φορά ένα τόσο κουφό τρόπο να διαφημίζουμε εκπομπή χιχιχιχι ξανά μανά. Άντε δες την, μην κάνεις γκρίνιες, άντε:
Και τελειώνουμε με μία διαφήμιση που απλά αποδεικνύει γιατί η Coca Cola είναι το επίσημο πιοτί της αθρωπάτητας, η σαμπάνια του φτωχού, η χαρά του άθρωπα με φαντασία, ο κοινός παρονομαστής της κουλτούρας μας. Την μουσική της έχει γράψει ο Calvin Harris. Α, και θα βγει στις τηλεοράσεις στην Αγγλία την 1η Γιούνη. αυτό θα πει πχιoτική ενημέρωση πριν από όλους. ενημέρωση που σου επιτρέπει να κάνεις τον έξυπνο και να χτυπάς τρελά γκομενάκια:
ποια σου αρέ περισσότερο και καλλίτερα από όλες; εμένα μου κονταροχτυπιούνται οι Coca Cola με την Mc D's... σκεψ σκεψ εντατίκ, αναποφάστ αναποφάστ εντατίκ.
χμφ χμφ χμφ
Monday, May 11, 2009
10 πράγματα που ζήτησαν οι Depeche Mode από τους διοργανωτές της αυριανής τους συναυλίας στην Αθήνα
Αύριο παίζουν οι Depeche Mode στην Αθήνα! Φακ ζηλεύω.
Tο πρόβατο εξασφάλισε μοναδική λίστα με τις απαιτήσεις τους από τους διοργανωτές της συναυλίας. σεμνούς τους βρίσκω. εδώ είναι τι ζήτησαν:
- 4 μπουκάλια νερό του Καματερού
- Ειδική σκιά για τα μάτια αλλά και πούδρα που απλώνεται στο πρόσωπο και κρύβει την βαρεμάρα
- Να εξαφανιστούν από τα ράφια των δισκοπωλείων της Αθήνας όλα τα αντίτυπα του Violator, του καλλίτερού τους άλμπουμ που το ακούνε και πληγώνονται
- Να μην αναφέρει κανείς μπροστά τους το όνομα Violator
- Ένα φυλλάδιο με τις εκδηλώσεις που διοργανώνει το ΚΑΠΗ Terra Vibe την ημέρα της συναυλίας τους, μπας και προλάβουν και πάνε
- 3 πι για να βγουν στη σκηνή
- Φωτογραφίες από τα δισέγγονά τους καδραρισμένες σε ξύλο αγριομουσμουλιάς
- Σεβασμό από τους νεότερους γιατί είναι μεγαλύτεροι
- Μία αφίσα του Πασχάλη
- μία κάρτα που να γράφει πως προφέρεται στα ελληνικά η φράση "αυτά τα πράγματα είναι του διαβόλου, εμείς στην εποχή μας δεν ήμασταν έτσι"
Πάρε εδώ και ένα βίντεο από μία απίστευτη τραγουδάρα τους από το Violator
Η ερωμένη του Γάλλου ανθυπολοχαγού. Και η ερωμένη του Ρουμάνου Γεροντολόγου
(εννοείται ότι κλικάρεις για να το δεις μεγάλο)
Pet Shop Boys. Did you see me coming?
γαμώ το γκαντεμόσαυρό μου γαμώ. μα το χειρότερο τραγούδι του δίσκου δεύτερο σίγκολ; ασταδγιάλα πια, αυτή η ζωή όλο με χτυπά.
Sunday, May 10, 2009
Μικρό μυστικό κοσμοπολίτικης μητρόπολης
Ανεβαίνοντας την Ασκληπιού, λίγο πριν συναντήσεις την Διδότου (αλλά πραγματικά λίγο, μόλις 10 μέτρα) υπάρχει ένα πολύ μικρό ψιλικατζίδικο. Είναι ίτσι τίνι γουίνι λίτλ. Και όπως το βλέπεις τίποτε εκ πρώτης όψεως δεν προδίδει ότι αυτό το μαγαζί έχει κάτι πολύ πολύ ιδιαίτερο, που είναι αρκετά δύσκολο να το βρεις γενικά...
Σε αυτό λοιπόν το μαγαζάκι, βρίσκεις πάρα πολύ καλής ποιότητας θυμιάματα σε sticks. Ξέρεις ποια λέω, αυτά που είναι σαν ξυλάκια για σουβλάκια αλλά μαύρα, και τα οποία τα καίμε και μυρίζουν πολύ ωραία! δες εδώ:
Τα συγκεκριμένα που έχει αυτό το ψιλικατζίδικο είναι εισαγωγή από την Ινδία, και προφανώς οι ιδιοκτήτες του μαγαζιού, που είναι Πακιστανοί, τα φέρνουν για να τα χρησιμοπούν στις διάφορες τελετές που κάνουν οι συμπατριώτες τους. Είναι λοιπόν πάρα πολύ καλής πχιότητας, καίγονται εύκολα και αφήνουν πολύ ωραίο άρωμα που διαρκεί χωρίς όμως να σε πνίγει.
Εν τω μεταξύ το έχουν σε δάφορες εκδοχές. Υπάρχουν είτε σε διάφορα φρούτα και λαχανικά (πιχι μπανάνα και λεμόνι) αλλά και για πολλές διάφορες δουλειές (πχ για χαλάρωση, για κατάνυξη κ.λπ.).
Φυσικά, τα πιό ωραία είναι αυτά με ελληνικό θέμα. Παράδειγμα, έχουν αρωματικά με άρωμα παστίτσιο και τζατζίκι, ενώ το πραγματικά best seller είναι το αρωματικό με άρωμα κατίκι Δομοκού. Τέλεια σου λέω, τέλεια (ok, ok! Ι ομολογώ, αυτή η παράγραφος είναι αποκύημα της φαντασίας μου).
Λοιπόν, αν είσαι από εκείνους που τους αρέσουν αυτά τα αρωματικά πήγαινε στο ψιλικατζίδικο εκείνο και θα με θυμηθείς. Α, και να σου πω, μην τα παρεξηγείς τα κακόμοιρα τα αρωματικά sticks, μπορεί να τα χρησιμοποιούν οι αντιπαθέστατες Γιαλόμες αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι σωστό να τα στιγματίζεις... Πραγματικά μπορεί να αλλάξουν προς το τελειότερο την αίσθηση που νιώθεις σε ένα χώρο, αλλά και την ψυχολογία σου. Σου θυμίζω ότι η όσφρηση είναι από όλες τις αισθήσεις αυτή που έχει την μεγαλύτερη ικανότητα να επηρρεάζει τα αισθήματά μας, που θα πει ότι γενικά υπάρχει κάτι στην όλη ιστορία με τα αρωματικά (αρκεί να είναι φυσικά και καλοφτιαγμένα, όχι υποπαράγωγα χόνδρου αγελάδας και πετρελαίου).
Α και κάτι άλλο ήθελα να σου πω, αλλά το ξέχασα... τι σταδγιάλα, τι σταδγιάλα... Α ΝΑΙ.
λοιπόν με αφορμή τα πακιστανίδια του ψιλικατζίδικου:
Πολύ κοντά στο σπίτι μου υπάρχει ένα αντίστοιχο μαγαζάκι, ψιλικατζίδικο. Αυτό, σε σχέση με το μαγαζάκι στην Διδότου και Ασκληπιού είναι, βέβαια, ολάκερο εμπορικό κέντρο. Αν το πακιστανομάγαζο είναι 3 τετραγωνικά, αυτό κοντά στο σπίτι μου είναι τουλάχιστον 25, ολόκληρο μολ δηλαδή.
Ο ιδιοκτήτης του μολ είναι ένας γέρος γύρω στα 21424252532534789966877446. Ο οποίος είναι πολύ σκατίγερας αδελφάκι μου. Πολύ. Δεν χαιρετά ποτέ όταν μπαίνεις στο μαγαζί του, δεν λέει "φχαριστώ κύριος", σε κοιτάει με πολύ αντιπαθητικό ύφος και σου πετάει τη σακούλα για να βάλεις τα πράγματα σου πάνω στον πάγκο λες και του σκότωσες την μάνα (η οποία πρέπει να είναι 21424252532534789966877446 συν 30, βάλε με το νου σου πόσο).
Γενικά όποτε με ρίχνει η καταραμένη ανάγκη να πάω να ψωνίζω από εκεί, με πιάνει η ψυχή μου από τα αγενειόνια που πρόκειται να με βομβαρδίσουν. Τι να κάνω όμως, αυτό το μαγαζάκι είναι 10 μέτρα από το σπίτι οπότε... σναφλ σναφλ λυγμ, κάνω την καρδιά πέτρα, καταπίνω το αγενειόνιο και πάω.
Και μετά... και μετά υπάρχουν και τα πακιστανάκια. Που έχουν εντελώς άλλη στάση - πρόσεξε δεν αναφέρομαι μόνο στην συμπεριφορά τους, αλλά και γενικότερα στην στάση τους απέναντι σε αυτό που κάνουν.
Εχτές, ας πούμε το απόγευμα, που πήγα για πρώτη φορά στο μαγαζί τους για να ψωνίσω δύο πακετάκια στίκς, έμεινα πολύ αστονισμένος με την συμπεριφορά τους.
Καταρχήν, το πρώτο πράγμα που αισθάνθηκα στο βλέμμα τους όταν με είδαν έξω από το μαγαζί να ψάχνω στο πάγκο με τα θυμιάματα να διαλέξω δύο πακετάκια να κάνω δώρο στον εαυτό μου ήταν... φόβος και αμυντικότητα.
Εντάξει, λογικό το λες αυτό, ο φόβος του μετανάστη είναι, που ζει σε μία χώρα που δυστυχώς πολύ συχνά φλερτάρει με τον ρατσισμό. Ήμουν και εγώ εχτές ψιλοαξύριστος, έχει φουσκώσει και το μπράτσο από το κολύμπι (ε καιρός ήταν), είναι και αυτά 35 κιλά με τα ρούχα, ε δε θέλει πολύ να σκεφτούν "ωχ! μλκ ελληνάρας έξω από το μαγαζί, κακά ξεμπερδέματα βλέπω, θα μας κάνει τουλούμια" (που να ξέραν ότι ο Ελληνάρας διαβάζει Τόμας Μανν και ακούει Erasure και Pet Shop Boys).
Αφού διάλεξα τα θυμιάματά, μπήκα μέσα στο μαγαζάκι για να πλερώσω. Μπήκα όπως μπαίνω συνήθας μέσα σε ένα μαγαζί, χαμογελαστά και χαιρετώντας! Και μάλιστα στον πληθυντικό (έτσι με έχει μάθει η μαμά μου, όταν κάποιον δεν τον ξέρω να του απευθύνομαι στον πλυθηντικό - ΧΩΡΙΣ ΕΞΑΙΡΕΣΕΙΣ). Εκεί, ο φόβος του παλλικαριού που ήταν στο ταμείο, μεταμορφώθηκε σε απόλυτη αστονισιά. Ήταν που είπα "γειά σας"; (μην μου πεις σέξυ βιούερ ότι δεν είσαι σίγουρος πως ελάχιστοι από τους πελάτες του θα τον χαιρετάνε και όσοι το κάνουν θα το κάνουν στα γουρουνοενικά!) Ήταν που πήρα δύο αρωματικά που συνήθως δεν τα παίρνουν οι Έλληνες; Πάντως ο τυπάκος με κοιτούσε σαν χαμένος... Και μετά, μίλησα:
- Πόσο κάνουν;
Ο ταμείος με κοιτάζει πια με ένα πλατύ χαμόγελο. Όμως, αν το λύσσαμε πια το θέμα ότι δεν είμαι απειλητικός, τώρα υπάρχει άλλο πρόβλημα... χμφ χμφ χμφ... πως θα πούμε ότι τα δύο κουτιά αρωματικά κάνουν 2 ευρώ;
ναι, αγαπημένε αναγνώστη. Αυτό εννοώ όταν λέω ότι αυτοί οι άνθρωπου έχουν άλλη αντιμετώπιση:
εκεί που ο σκατίγερας δεν μπαίνει καν στον κόπο να πει ένα "γεια", ο μικρός πακιστανός με χαιρετά με όλη του την καρδιά!
εκεί που ο σκατίγερας δεν δίνει καμία σημασία στα χρήματά μου, ή και στα δικά του, ο πακιστανός μετανάστης, που τα έχει ανάγκη, και που πιθανώς με 1 ευρώ μπορεί να αγοράσει τρόφιμα για 1 βδομάδα στην χώρα του, αισθάνεται άσχημα που δίνω 2 ευρώ για να πάρω αρωματικά.
εκεί που σκατίγερας ούτε καν ένα ευχαριστώ μου λέει που πηγαίνω και κάνω ένα ψώνιο στο μαγαζί του, ο μετανάστης αισθάνεται ευγνωμοσύνη γι αυτό.
Πρόσεξε τώρα. Μη με παρεξηγήσεις, θα γίνουμε από δύο χωριά. Το πόηντ μου δεν είναι όταν ψωνίζω από το μαγαζί σου να με χειροκροτάς και να μου ανοίγεις σαμπάνιες, όχι καθόλου.
Αυτό που λέω είναι ότι ο σκατίγερας, έχει χάσει την ικανότητα να αναγνωρίζει πόσο εξαιρετικό και σημαντικό είναι το ότι ένας άθρωπας πάει και ψωνίζει κάτι από το μαγαζί του, του δίνει έστω και 2 ευρώ και του λέει και ένα ευχαριστώ. Ενώ αντίθετα ο μετανάστης, που τις έχει πρόσφατες τις δυσκολίες της ζωής, πολύ πρόσφατες, θεωρεί κάτι σπουδαίο να του δίνει κάποιος δύο ευρώ. χμφ χμφ χμφ χμφ σκεψ σκεψ εντατίκ.
Και αναρωτιέμαι: πόσα από τα πράγματα που απαρτίζουν την ζωή μου τα αντιμετωπίζω με την ίδια απάθεια και αδιαφορία που ο σκατίγερας αντιμετωπίζει τον πελάτη του; και ποια είναι αυτά; χμφ χμφ χφμ χφμ.
Σε αυτό λοιπόν το μαγαζάκι, βρίσκεις πάρα πολύ καλής ποιότητας θυμιάματα σε sticks. Ξέρεις ποια λέω, αυτά που είναι σαν ξυλάκια για σουβλάκια αλλά μαύρα, και τα οποία τα καίμε και μυρίζουν πολύ ωραία! δες εδώ:
Τα συγκεκριμένα που έχει αυτό το ψιλικατζίδικο είναι εισαγωγή από την Ινδία, και προφανώς οι ιδιοκτήτες του μαγαζιού, που είναι Πακιστανοί, τα φέρνουν για να τα χρησιμοπούν στις διάφορες τελετές που κάνουν οι συμπατριώτες τους. Είναι λοιπόν πάρα πολύ καλής πχιότητας, καίγονται εύκολα και αφήνουν πολύ ωραίο άρωμα που διαρκεί χωρίς όμως να σε πνίγει.
Εν τω μεταξύ το έχουν σε δάφορες εκδοχές. Υπάρχουν είτε σε διάφορα φρούτα και λαχανικά (πιχι μπανάνα και λεμόνι) αλλά και για πολλές διάφορες δουλειές (πχ για χαλάρωση, για κατάνυξη κ.λπ.).
Φυσικά, τα πιό ωραία είναι αυτά με ελληνικό θέμα. Παράδειγμα, έχουν αρωματικά με άρωμα παστίτσιο και τζατζίκι, ενώ το πραγματικά best seller είναι το αρωματικό με άρωμα κατίκι Δομοκού. Τέλεια σου λέω, τέλεια (ok, ok! Ι ομολογώ, αυτή η παράγραφος είναι αποκύημα της φαντασίας μου).
Λοιπόν, αν είσαι από εκείνους που τους αρέσουν αυτά τα αρωματικά πήγαινε στο ψιλικατζίδικο εκείνο και θα με θυμηθείς. Α, και να σου πω, μην τα παρεξηγείς τα κακόμοιρα τα αρωματικά sticks, μπορεί να τα χρησιμοποιούν οι αντιπαθέστατες Γιαλόμες αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι σωστό να τα στιγματίζεις... Πραγματικά μπορεί να αλλάξουν προς το τελειότερο την αίσθηση που νιώθεις σε ένα χώρο, αλλά και την ψυχολογία σου. Σου θυμίζω ότι η όσφρηση είναι από όλες τις αισθήσεις αυτή που έχει την μεγαλύτερη ικανότητα να επηρρεάζει τα αισθήματά μας, που θα πει ότι γενικά υπάρχει κάτι στην όλη ιστορία με τα αρωματικά (αρκεί να είναι φυσικά και καλοφτιαγμένα, όχι υποπαράγωγα χόνδρου αγελάδας και πετρελαίου).
Α και κάτι άλλο ήθελα να σου πω, αλλά το ξέχασα... τι σταδγιάλα, τι σταδγιάλα... Α ΝΑΙ.
λοιπόν με αφορμή τα πακιστανίδια του ψιλικατζίδικου:
Πολύ κοντά στο σπίτι μου υπάρχει ένα αντίστοιχο μαγαζάκι, ψιλικατζίδικο. Αυτό, σε σχέση με το μαγαζάκι στην Διδότου και Ασκληπιού είναι, βέβαια, ολάκερο εμπορικό κέντρο. Αν το πακιστανομάγαζο είναι 3 τετραγωνικά, αυτό κοντά στο σπίτι μου είναι τουλάχιστον 25, ολόκληρο μολ δηλαδή.
Ο ιδιοκτήτης του μολ είναι ένας γέρος γύρω στα 21424252532534789966877446. Ο οποίος είναι πολύ σκατίγερας αδελφάκι μου. Πολύ. Δεν χαιρετά ποτέ όταν μπαίνεις στο μαγαζί του, δεν λέει "φχαριστώ κύριος", σε κοιτάει με πολύ αντιπαθητικό ύφος και σου πετάει τη σακούλα για να βάλεις τα πράγματα σου πάνω στον πάγκο λες και του σκότωσες την μάνα (η οποία πρέπει να είναι 21424252532534789966877446 συν 30, βάλε με το νου σου πόσο).
Γενικά όποτε με ρίχνει η καταραμένη ανάγκη να πάω να ψωνίζω από εκεί, με πιάνει η ψυχή μου από τα αγενειόνια που πρόκειται να με βομβαρδίσουν. Τι να κάνω όμως, αυτό το μαγαζάκι είναι 10 μέτρα από το σπίτι οπότε... σναφλ σναφλ λυγμ, κάνω την καρδιά πέτρα, καταπίνω το αγενειόνιο και πάω.
Και μετά... και μετά υπάρχουν και τα πακιστανάκια. Που έχουν εντελώς άλλη στάση - πρόσεξε δεν αναφέρομαι μόνο στην συμπεριφορά τους, αλλά και γενικότερα στην στάση τους απέναντι σε αυτό που κάνουν.
Εχτές, ας πούμε το απόγευμα, που πήγα για πρώτη φορά στο μαγαζί τους για να ψωνίσω δύο πακετάκια στίκς, έμεινα πολύ αστονισμένος με την συμπεριφορά τους.
Καταρχήν, το πρώτο πράγμα που αισθάνθηκα στο βλέμμα τους όταν με είδαν έξω από το μαγαζί να ψάχνω στο πάγκο με τα θυμιάματα να διαλέξω δύο πακετάκια να κάνω δώρο στον εαυτό μου ήταν... φόβος και αμυντικότητα.
Εντάξει, λογικό το λες αυτό, ο φόβος του μετανάστη είναι, που ζει σε μία χώρα που δυστυχώς πολύ συχνά φλερτάρει με τον ρατσισμό. Ήμουν και εγώ εχτές ψιλοαξύριστος, έχει φουσκώσει και το μπράτσο από το κολύμπι (ε καιρός ήταν), είναι και αυτά 35 κιλά με τα ρούχα, ε δε θέλει πολύ να σκεφτούν "ωχ! μλκ ελληνάρας έξω από το μαγαζί, κακά ξεμπερδέματα βλέπω, θα μας κάνει τουλούμια" (που να ξέραν ότι ο Ελληνάρας διαβάζει Τόμας Μανν και ακούει Erasure και Pet Shop Boys).
Αφού διάλεξα τα θυμιάματά, μπήκα μέσα στο μαγαζάκι για να πλερώσω. Μπήκα όπως μπαίνω συνήθας μέσα σε ένα μαγαζί, χαμογελαστά και χαιρετώντας! Και μάλιστα στον πληθυντικό (έτσι με έχει μάθει η μαμά μου, όταν κάποιον δεν τον ξέρω να του απευθύνομαι στον πλυθηντικό - ΧΩΡΙΣ ΕΞΑΙΡΕΣΕΙΣ). Εκεί, ο φόβος του παλλικαριού που ήταν στο ταμείο, μεταμορφώθηκε σε απόλυτη αστονισιά. Ήταν που είπα "γειά σας"; (μην μου πεις σέξυ βιούερ ότι δεν είσαι σίγουρος πως ελάχιστοι από τους πελάτες του θα τον χαιρετάνε και όσοι το κάνουν θα το κάνουν στα γουρουνοενικά!) Ήταν που πήρα δύο αρωματικά που συνήθως δεν τα παίρνουν οι Έλληνες; Πάντως ο τυπάκος με κοιτούσε σαν χαμένος... Και μετά, μίλησα:
- Πόσο κάνουν;
Ο ταμείος με κοιτάζει πια με ένα πλατύ χαμόγελο. Όμως, αν το λύσσαμε πια το θέμα ότι δεν είμαι απειλητικός, τώρα υπάρχει άλλο πρόβλημα... χμφ χμφ χμφ... πως θα πούμε ότι τα δύο κουτιά αρωματικά κάνουν 2 ευρώ;
ναι, αγαπημένε αναγνώστη. Αυτό εννοώ όταν λέω ότι αυτοί οι άνθρωπου έχουν άλλη αντιμετώπιση:
εκεί που ο σκατίγερας δεν μπαίνει καν στον κόπο να πει ένα "γεια", ο μικρός πακιστανός με χαιρετά με όλη του την καρδιά!
εκεί που ο σκατίγερας δεν δίνει καμία σημασία στα χρήματά μου, ή και στα δικά του, ο πακιστανός μετανάστης, που τα έχει ανάγκη, και που πιθανώς με 1 ευρώ μπορεί να αγοράσει τρόφιμα για 1 βδομάδα στην χώρα του, αισθάνεται άσχημα που δίνω 2 ευρώ για να πάρω αρωματικά.
εκεί που σκατίγερας ούτε καν ένα ευχαριστώ μου λέει που πηγαίνω και κάνω ένα ψώνιο στο μαγαζί του, ο μετανάστης αισθάνεται ευγνωμοσύνη γι αυτό.
Πρόσεξε τώρα. Μη με παρεξηγήσεις, θα γίνουμε από δύο χωριά. Το πόηντ μου δεν είναι όταν ψωνίζω από το μαγαζί σου να με χειροκροτάς και να μου ανοίγεις σαμπάνιες, όχι καθόλου.
Αυτό που λέω είναι ότι ο σκατίγερας, έχει χάσει την ικανότητα να αναγνωρίζει πόσο εξαιρετικό και σημαντικό είναι το ότι ένας άθρωπας πάει και ψωνίζει κάτι από το μαγαζί του, του δίνει έστω και 2 ευρώ και του λέει και ένα ευχαριστώ. Ενώ αντίθετα ο μετανάστης, που τις έχει πρόσφατες τις δυσκολίες της ζωής, πολύ πρόσφατες, θεωρεί κάτι σπουδαίο να του δίνει κάποιος δύο ευρώ. χμφ χμφ χμφ χμφ σκεψ σκεψ εντατίκ.
Και αναρωτιέμαι: πόσα από τα πράγματα που απαρτίζουν την ζωή μου τα αντιμετωπίζω με την ίδια απάθεια και αδιαφορία που ο σκατίγερας αντιμετωπίζει τον πελάτη του; και ποια είναι αυτά; χμφ χμφ χφμ χφμ.
Numbers and lists και ένα γιγάντιο μικρό βλαχάκι
Όπως ήταν απολύτως αναμενόμενο, το Star Trek που βγήκε την Πέμπτη στα σινεμά της Αμερικής (και της Ελλάδας - υουουουουοου χάου μο τρέντη κεν γουη γκό!) είναι η ταινία που πούλησε τα περισσότερα εισιτήρια αυτό το Σουκού. Αν και τα δολλάργια που μάζεψε, 76μιση εκατομμύρια, είναι λιγότερα από το Wolverine που βγήκε την προηγούμενη εβδομάδα, ωστόσο θεωρούνται μεγάλη επιτυχία διότι
α - δεν είχε πρωταγωνιστές σταρ
βου - δεν είχα γράψει ΕΓΩ το σενάριο
γ- γενικά το Star Trek θεωρείτο ψιλοπεθαμένο εμπορικά...
Ο J.J. Abrams όμως, κατάφερε να το ξανακάνει cool και σούπερ τρέντι.
Την είδα την ταινία την Πέμπτη και την απόλαυσα τα μάλα. Εκτός από τα κλασικά (καλόφτιαγμένα εφέ, ωραίο ρυθμό και άλλα που σχεδόν τα έχουμε πια δεδομένα από ένα αμερικάνικο blockbuster) μου άρεσε διότι με είχε σε εγρήγορση και οι ανατροπές στην πλοκή, ήταν όχι μόνο πολύ ανατρεπτικές (γι αυτό εξάλλου και τις είπανε "ανατροπές"... αλλιώς θα τις λέγανε "αναμενόμενες") αλλά και "πιστευτές" στα πλαίσια του σεναρίου και της πλοκής. trailer κι έφυγες:
Μου άρεσε πάρα πολύ ο κακός, τον παίζει ο Eric Bana! Και εκείνη τη σκηνή στα χιόνα όπου ο μπλα μπλα μπλα μπλα ξαφνικά μπλαμπλάρει μπροστά στα μάτια του μπλα μπλα μπλα για να το σώσει από το απίστευτο μπλα μπλα μπλα που είναι από τα πιο τρομακτικά μπλα μπλα μπλα μπλα που έχω δει στην οθόνη του σινεμά - ε αυτή θα ήθελα να την ξαναδώ! Πολύ ωραία σου λέω. Κοντολογίς, να πας να την δεις και να πας με μυαλό καθαρό για να πρακολουθήσεις την πλοκή που είναι για εξυπνοπούλια.
Γενικά η ταινία πουσάρεται απίστευτα εδώ και πολλούς μήνες (οι πρωταγωνιστές της ήταν οξώφυλλο στο EW πριν από περισσότερο από 7 μήνες - πρωτοφανές για ταινία να αγοράζει εξώφυλλο περιοδικού 7 μήνες πριν βγει στις αίθουσες) και όλοι μα όλοι οι κριτικοί (και ένας κερκυραίος) την έχουν εκθειάσει. Πράγμα που σημαίνει ότι όσο περνά ο καιρό θα συνεχίσει να μαζεύει λεφτάκια.
By the way, είδα και τον Wolverine, καλό ήταν, καλό, αλλά για άλλους λόγους.
Και αφού είδαμε και αποείδαμε με το σινεμά, πάμε και για ένα σφηνάκι ενημέρωσης στην άλλη πλευρά του Ατλάντα Ωκεανού. Στη Βρετανία λοιπόν νούμερο 1 για ακόμα μία βδομάδα, τρίτη στην σειρά είναι αυτό εδώ που να σου πω την αλήθεια δεν μου πολυαρέσεις... σναφλ σναφλ σναφλ:
Tinchy Stryder Ft. N-Dubz - Number 1
αυτό όμως που μου αρέσει πάρα πολύ, πάρα πολύ, πάρα πολύ, είναι το προηγούμενο νούμερο ούνο της Αγγλίας, το I am not Alone του Clive Harris. Αυτός είναι πολύ μούρη κι έτσι, και το τραγούδι αυτό το παίζουν αυτή τη στιγμή που μιλάμε μέχρι και στα clubs στο μεσολόγγι, να σου λέω. Πράγμα που, απλά, αποδεικνύει πόσο ΠΕΛΩΡΙΟ μικρό βλαχάκι είμαι που δεν το πήρα χαμπάρι όσο ήταν στο 1 της Αγγλίας δύο βδομάδες τον απρίλη. Δηλαδή έλεος, πόσο μικρό βλαχάκι μπορώ να είμαι πια! Και όχι τίποτε άλλο μου αρέσει που μου το παίζω ότι ακούω και ηλεκτρονική παπ. είμαι τεράστιο μικρό βλαχάκι, τέλος. τέλος είπα, δεν ακούω κουβέντα, μην επιμένεις.
εδώ το ακούς σε ένα πολύ γαμάτο remix από τον Tiesto:
αυτά, πά' να φάω ρύζι με σάλτσα. Σήμερα κολύμπησα 3 χιλιόμετρα, εχτές άλλα τόσα, είμαι πεσμένος ψυχικά και χρειάζομαι υδατάνθρακες. ελπίζω το ρύζι να έχει (υδατάνθρακες). τι να πω, όσο μεγαλώνω εκτός από όλα τα άλλα βρίσκω και καινούργιους τρόπους να μελαγχολώ. τι να πω.
α - δεν είχε πρωταγωνιστές σταρ
βου - δεν είχα γράψει ΕΓΩ το σενάριο
γ- γενικά το Star Trek θεωρείτο ψιλοπεθαμένο εμπορικά...
Ο J.J. Abrams όμως, κατάφερε να το ξανακάνει cool και σούπερ τρέντι.
Την είδα την ταινία την Πέμπτη και την απόλαυσα τα μάλα. Εκτός από τα κλασικά (καλόφτιαγμένα εφέ, ωραίο ρυθμό και άλλα που σχεδόν τα έχουμε πια δεδομένα από ένα αμερικάνικο blockbuster) μου άρεσε διότι με είχε σε εγρήγορση και οι ανατροπές στην πλοκή, ήταν όχι μόνο πολύ ανατρεπτικές (γι αυτό εξάλλου και τις είπανε "ανατροπές"... αλλιώς θα τις λέγανε "αναμενόμενες") αλλά και "πιστευτές" στα πλαίσια του σεναρίου και της πλοκής. trailer κι έφυγες:
Μου άρεσε πάρα πολύ ο κακός, τον παίζει ο Eric Bana! Και εκείνη τη σκηνή στα χιόνα όπου ο μπλα μπλα μπλα μπλα ξαφνικά μπλαμπλάρει μπροστά στα μάτια του μπλα μπλα μπλα για να το σώσει από το απίστευτο μπλα μπλα μπλα που είναι από τα πιο τρομακτικά μπλα μπλα μπλα μπλα που έχω δει στην οθόνη του σινεμά - ε αυτή θα ήθελα να την ξαναδώ! Πολύ ωραία σου λέω. Κοντολογίς, να πας να την δεις και να πας με μυαλό καθαρό για να πρακολουθήσεις την πλοκή που είναι για εξυπνοπούλια.
Γενικά η ταινία πουσάρεται απίστευτα εδώ και πολλούς μήνες (οι πρωταγωνιστές της ήταν οξώφυλλο στο EW πριν από περισσότερο από 7 μήνες - πρωτοφανές για ταινία να αγοράζει εξώφυλλο περιοδικού 7 μήνες πριν βγει στις αίθουσες) και όλοι μα όλοι οι κριτικοί (και ένας κερκυραίος) την έχουν εκθειάσει. Πράγμα που σημαίνει ότι όσο περνά ο καιρό θα συνεχίσει να μαζεύει λεφτάκια.
By the way, είδα και τον Wolverine, καλό ήταν, καλό, αλλά για άλλους λόγους.
Και αφού είδαμε και αποείδαμε με το σινεμά, πάμε και για ένα σφηνάκι ενημέρωσης στην άλλη πλευρά του Ατλάντα Ωκεανού. Στη Βρετανία λοιπόν νούμερο 1 για ακόμα μία βδομάδα, τρίτη στην σειρά είναι αυτό εδώ που να σου πω την αλήθεια δεν μου πολυαρέσεις... σναφλ σναφλ σναφλ:
Tinchy Stryder Ft. N-Dubz - Number 1
αυτό όμως που μου αρέσει πάρα πολύ, πάρα πολύ, πάρα πολύ, είναι το προηγούμενο νούμερο ούνο της Αγγλίας, το I am not Alone του Clive Harris. Αυτός είναι πολύ μούρη κι έτσι, και το τραγούδι αυτό το παίζουν αυτή τη στιγμή που μιλάμε μέχρι και στα clubs στο μεσολόγγι, να σου λέω. Πράγμα που, απλά, αποδεικνύει πόσο ΠΕΛΩΡΙΟ μικρό βλαχάκι είμαι που δεν το πήρα χαμπάρι όσο ήταν στο 1 της Αγγλίας δύο βδομάδες τον απρίλη. Δηλαδή έλεος, πόσο μικρό βλαχάκι μπορώ να είμαι πια! Και όχι τίποτε άλλο μου αρέσει που μου το παίζω ότι ακούω και ηλεκτρονική παπ. είμαι τεράστιο μικρό βλαχάκι, τέλος. τέλος είπα, δεν ακούω κουβέντα, μην επιμένεις.
εδώ το ακούς σε ένα πολύ γαμάτο remix από τον Tiesto:
αυτά, πά' να φάω ρύζι με σάλτσα. Σήμερα κολύμπησα 3 χιλιόμετρα, εχτές άλλα τόσα, είμαι πεσμένος ψυχικά και χρειάζομαι υδατάνθρακες. ελπίζω το ρύζι να έχει (υδατάνθρακες). τι να πω, όσο μεγαλώνω εκτός από όλα τα άλλα βρίσκω και καινούργιους τρόπους να μελαγχολώ. τι να πω.
Friday, May 08, 2009
Τα δάκρυα της Όλιβ Όιλ και της Λόλας
Σκέφτομαι καμία φορά την Όλιβ Όιλ. Τι έχει τραβήξει και αυτή η κακομοίρα.
Απαγωγές, φυλακίσεις, παραλίγο βιασμούς από αυτόν τον χοντρό με τα μούσια που ήθελε να της τον εσφυρίξει... Φυσικά, πάντα και σε κάθε περίσταση ο Πάπαη , σούπερ δυνατός και σούπερ ηρωϊκός σαν σπανακόπιτα, την σώζει. Κ έτσι εκείνη επιστρέφει στην ασφάλεια και την ηρεμία της!
ή μήπως όχι; χμφ χμφ χμφ χμφ χμφ χμφ...
σκεψ
σκεψ σκεψ εντατίκ
Νομίζω ότι έχουμε συνηθίσει από τις ταινίες, τα περιοδικά και τα (μέτρια) βιβλία στην εικόνα που λέει ότι ο ήρωας που ζει ένα δράμα, ο πρωταγωνιστής που περνά μία μεγάλη απειλή, όταν εμφανιστεί ο από μηχανής θεός που θα τον σώσει απλά επιστρέφει στην παλιά του κατάσταση, στην πρηγούμενη ευτυχία! Την εποχή πριν την απειλή...
Όμως χιλιάδες παραδείγματα έχω πως η πραγματική ζωή είναι αλλιώς.
Στην πραγματικότητα υποψιάζομαι (χμφ... καλά, δεν υποψιάζομαι - είμαι σίγουρος) πως η Όλιβ μένει με κουσούρια. Ανασφάλειες, τραύματα, φόβους, άγχη, φοβίες, σοκ, άμυνες, τρόμους, αδυναμίες να εμπιστευτεί...
Πάρε την Λόλα για παράδειγμα, αυτή που έσωσε από την φωτιά ο Καρνέησον. Είναι γνωστή ενός φίλου μου και έχω μάθει τι απέγινε μετά την διάσωσή της από τον Καρνέησον. Και σε πληροφορώ ότι δεν είναι καθόλου χάπι έντ αυτά που θα σου πω. Από που να αρχίσω...
Από το ότι έχει απόλυτη αδυναμία να εμπιστευτεί άντρα;
Από το ότι ήταν 3 χρόνια σε κέντρο αποκατάστασης γιατί είχε πάθει φοβία από την φωτιά;
από το ότι μία φορά την έπιασε σήζουρ σε ένα αποκριάτικο πάρτυ ενός νηπιαγωγείου και τσάκισε στο ξύλο 3 πιτσιρικάκια, αθώα τα καημένα, απλά επειδή είχαν ντυθεί καουμπόηδες;
Από το ότι δεν μπορεί να μπει σε τρένο;
... γι' αυτό σου λέω. Επειδή έχουμε χάπη έντ, δεν σημαίνει ότι το δράμα τελειώνει. Η ζωή δεν ξοφλιέται όπως εσύ θέλεις. Και μία εμπειρία που σε τρόμαξε, σε πόνεσε, σε αναστάτωσε πολύ μπορεί να έχεις σχεδόν ξεχαστεί πριν αρχίσεις να την ξοφλάς ψυχικά...
Ναι αγαπημένε αναγνώστη. Έχω βάσιμες υποψίες ότι η Όλιβ και η Λόλα τα βράδυα κλαίνε στο μαξιλάρι τους.
Απαγωγές, φυλακίσεις, παραλίγο βιασμούς από αυτόν τον χοντρό με τα μούσια που ήθελε να της τον εσφυρίξει... Φυσικά, πάντα και σε κάθε περίσταση ο Πάπαη , σούπερ δυνατός και σούπερ ηρωϊκός σαν σπανακόπιτα, την σώζει. Κ έτσι εκείνη επιστρέφει στην ασφάλεια και την ηρεμία της!
ή μήπως όχι; χμφ χμφ χμφ χμφ χμφ χμφ...
σκεψ
σκεψ σκεψ εντατίκ
Νομίζω ότι έχουμε συνηθίσει από τις ταινίες, τα περιοδικά και τα (μέτρια) βιβλία στην εικόνα που λέει ότι ο ήρωας που ζει ένα δράμα, ο πρωταγωνιστής που περνά μία μεγάλη απειλή, όταν εμφανιστεί ο από μηχανής θεός που θα τον σώσει απλά επιστρέφει στην παλιά του κατάσταση, στην πρηγούμενη ευτυχία! Την εποχή πριν την απειλή...
Όμως χιλιάδες παραδείγματα έχω πως η πραγματική ζωή είναι αλλιώς.
Στην πραγματικότητα υποψιάζομαι (χμφ... καλά, δεν υποψιάζομαι - είμαι σίγουρος) πως η Όλιβ μένει με κουσούρια. Ανασφάλειες, τραύματα, φόβους, άγχη, φοβίες, σοκ, άμυνες, τρόμους, αδυναμίες να εμπιστευτεί...
Πάρε την Λόλα για παράδειγμα, αυτή που έσωσε από την φωτιά ο Καρνέησον. Είναι γνωστή ενός φίλου μου και έχω μάθει τι απέγινε μετά την διάσωσή της από τον Καρνέησον. Και σε πληροφορώ ότι δεν είναι καθόλου χάπι έντ αυτά που θα σου πω. Από που να αρχίσω...
Από το ότι έχει απόλυτη αδυναμία να εμπιστευτεί άντρα;
Από το ότι ήταν 3 χρόνια σε κέντρο αποκατάστασης γιατί είχε πάθει φοβία από την φωτιά;
από το ότι μία φορά την έπιασε σήζουρ σε ένα αποκριάτικο πάρτυ ενός νηπιαγωγείου και τσάκισε στο ξύλο 3 πιτσιρικάκια, αθώα τα καημένα, απλά επειδή είχαν ντυθεί καουμπόηδες;
Από το ότι δεν μπορεί να μπει σε τρένο;
... γι' αυτό σου λέω. Επειδή έχουμε χάπη έντ, δεν σημαίνει ότι το δράμα τελειώνει. Η ζωή δεν ξοφλιέται όπως εσύ θέλεις. Και μία εμπειρία που σε τρόμαξε, σε πόνεσε, σε αναστάτωσε πολύ μπορεί να έχεις σχεδόν ξεχαστεί πριν αρχίσεις να την ξοφλάς ψυχικά...
Ναι αγαπημένε αναγνώστη. Έχω βάσιμες υποψίες ότι η Όλιβ και η Λόλα τα βράδυα κλαίνε στο μαξιλάρι τους.
Sunday, May 03, 2009
Τοπ τεν καλλίτερων αδελφών του κόσμου, κατά πρόβατο
Οι αδελφές είναι από τα σημαντικότερα πράγματα της σύγχρονης ζωής. Όπου και να κοιτάξεις μία αδελφή κρύβεται από κάτω, όσο και αν δεν το βλέπεις. Σε όλα τα σημαντικά και σπουδαία, σε όλα τα διασκεδαστικά και ευχάριστα μία αδελφή έχει βάλει το νύχι της. Σήμερα το πρόβατο σου το αγαπημένο, σέξυ βιούερ, που φροντίζει για την κουλτούρα σου, σου παρουσιάζει τις δέκα σημαντικότερες αδελφές του κόσμου... Γιατί, και στην αδελφή, η γνώση είναι δύναμη! Φύγαμε!
νούμερο 10:
Sisters Of Mercy
Δεν είναι όλες οι αδελφές μη μου άπτου και λεπτεπίλεπτες. Υπάρχουν και αδελφές Γκόθηκ και ροκούδες. Για παράδειγμα οι Sisters Of Mercy, από τις πιο άγριες αδελφές της μουσικής. Βρίσκονται στο νούμερο 10 της λίστας μας, μόνο και μόνο για αυτό το τραγούδι:
Νούμερο 9:
Αδελφές Μαγγίρα
Οι αδελφές Μαγγίρα μπορεί να μην σου αρέσουν, μπορεί να μην τις βρίσκεις διασκεδαστικές, μπορεί να τις θεωρείς μέτριες... Όμως αν μη τι άλλο καταφέρνουν να συμπυκνώσουν, όσο καμία αδελφή, αυτό που στο εξωτερικό είναι γνωστό ως το μεγαλύτερο οξύμωρο όλων των εποχών: "ελληνική show biz"! Μόνο και μόνο γι' αυτό κερδίζουν, με το σπαθί τους, την 9η θέση.
Νούμερο 8:
Pointer Sisters
Εσύ το ξέρεις από το Love Actually, αλλά αυτές το έχουν πει πρώτες αυτό το τραγούδι! Οπότε δικαίως βρίσκονται στην 8 θέση της λίστας μας:
Νούμερο 7:
Αδελφές Joan και Jackie Collins
Η μία έχει γράψει 26 μυθιστορήματα γεμάτα σεξ, έγκλημα και μόντελινγκ τα οποία, και τα 26, μπήκαν στην λίστα με τα best sellers των New York Times (...άσε καλλίτερα, ας μην το αναλύσουμε τώρα!). Η άλλη ήταν ο βασικός λόγος που όλοι εμείς τα παιδιά των 80ζ βλέπαμε Δυναστεία σχεδόν με θρησκευτική αφοσίωση... Ε ναι, οι αδελφές Collins αξίζουν την 7η θέση στην λίστα με τις 10 μεγαλύτερες αδελφές του κόσμου.
Νούμερο 6:
Αδελφές Μπρόγιερ
Και όμως, υπάρχουν αδελφές στην ελληνική σκηνή που είχαν ταλέντο και έχουν γίνει παράδειγμα για όλες τις νεότερες (ή σχεδόν όλες, γκούχου γκούχου...). Η φιγούρα πλάτη με πλάτη, που πρώτες αυτές καθιέρωσαν στο Hollywood, είναι η μεγαλύτερή τους συνεισφορά στο παγκόσμιο πολιτισμικό προϊόν, ακόμα και σήμερα την χρησιμοποιούν κάποιοι στο εσωτερικό και κάποιοι άλλοι στο εξωτερικό. Φυσικά η 6η θέση στην λίστα μας είναι όλη δική τους.
Νούμερο 5:
Αδελφές Γυμναστηρίου
Πάντα βρίσκουν ένα τρόπο να μας εκπλήσσουν. Πότε με τα σπασουάρ που φοράνε - ειδικά μελετημένα για να τονίζουν το κωλομάγουλο! Πότε με τα εξωφρενικά σλιπάκια - που το μόνο που τους λείπει είναι το φωτορυθμικό. Πότε με το μόνιμα ξυνισμένο ύφος - κάτι ανάμεσα σε πόνο μοναξιάς και φόβο επικοινωνίας! Πότε με την απόλυτη αδιαφορία που δείχνουν σε οτιδήποτε δεν τις αφορά άμεσα (όπως η καθαριότητα του χώρου). Πότε με τον χυδαίο τρόπο που σε κοιτάνε ακόμα και όταν έχεις δείξει ότι δεν ψήνεσαι. Πότε με την επιμονή τους να μιλάνε με δυνατή τσιριχτή φωνή. Πότε με το εξεταστικό ύφος αν το ρούχο σου είναι αρκετά ακριβή μάρκα! Ε, τους αξίζει η 5η θέση. Μπρος κορίτσια, κηπ απ δη γκούντ γουόρκ, συνεχίστε αυτές τις συμπεριφορές και είμαι σίγυορος ότι στην ίδια λίστα του χρόνου θα έχετε χτυπήσει τοπ 3!
Νούμερο 4:
Αδελφές Minogue
βασικά, την δίακριση αυτή την κέρδισε με την προσπάθειά της μόνο μία από τις δύο αδελφές... η Kylie βέβαια, που από εδώ
έφτασε εδώ:
ρησπέκτ γκέρλ
Νούμερο 3:
Αδελφές Ντουλαπίστριες
Ο γκάντ, ντον γκέτ μη στάρτεντ! Δεν θα κρίνω το πως ζουν την ζωή τους, άσε που δεν ξέρω τι τις έβαλε στην ντουλάπα, ποτέ δεν είναι δυνατό να ξέρουμε τι δράματα κουβαλά κάθε άνθρωπος στην προσωπική του ιστορία... Αυτό όμως που δεν αντέχεται είναι οι ντουλαπίστριες που όταν το φέρνει η κουβέντα είναι λάβρες και υστερικές κατά των "αδελφών που χαλάνε τον κόσμο και την κοινωνία μας και έχουν καταστρέψει τα παιδιά μας και το σταρ σύστεμ". Ε κορίτσια μαζί με την 3η θέση σας προσφέρω και μία μπουκίτσα σκέψης: Στο βάθος το ζηλεύουμε αυτό που ρεζιλεύουμε! Συγχαρητήρια!
Νούμερο 2:
Αδελφές Κανονίδου
Έλα τώρα που θες και αιτιολόγηση γιατί οι αδελφές Κανονίδου είναι στο νούμερο 2 της λίστας με τις καλλίτερες αδελφές του κόσμου. Αν θες την γνώμη μου, θα έπρεπε όλοι τώρα να είμαστε στους δρόμους και να κάνουμε το χαμό που έγινε τον Δεκέμβρη του 2008 ως ΕΛΑΧΙΣΤΗ διαμαρτυρία για την εξαφάνισή τους από την ελληνική τηβή. Είμαι σίγουρος ότι τις φάγανε τα κυκλώματα!
Νούμερο 1:
Αδελφές Τατά
2 χρόνια μετά το Oscar για τα παιδιά του Πειραιά, ο Μάνος Χατζιδάκις γράφει την μουσική για την Οδό Ονείρων. Ήταν μία παράσταση περίεργη, με πρωταγωνιστές τους κατοίκους μίας Αθηναϊκής Γειτονιάς που έπαιζαν ο Χορν, η Βλαχοπούλου, η Κοντού, ο Μαρίνος και πολλοί άλλοι... όλοι αυτοί τραγούδησαν τα πασίγνωστα τραγούδια του έργου όπως το "ηθοποιός σημαίνει φως", το "κάθε κήπος έχει μια φωλιά για τα πουλιά", το "μια μαύρη φόρντ, μοντέλο του 23", το "πάει έφυγε το τρένο, έφυγες κι εσύ"... Οι Αδελφές Τατά είναι οι πρωταγωνίστριες ενός από τα πιο αστεία αλλά και τραγικά τραγούδια της Οδού Ονείρων. Ενδεικτικά αναφέρω ένα μόνο από τους στίχους του Μα η μοίρα κυβερνά κι εγχειρίστηκε η μιά/κι έγινε κι έγινε αρσενικιά. Εδώ βλέπεις το τραγούδι να το τραγουδούν οι Μαρινέλλα, Μοσχολιού και Βίσση!!!
Μα τόσο ωραίο τραγούδι, πως οι αδελφές αυτές να μην είναι στην κορυφή της λίστας με τις καλλίτερες αδελφές του κόσμου; Γίνεται; Δεν γίνεται!!!
Και εδώ ολοκληρώνεται το τοπ 10 με τις καλλίτερες αδελφές του κόσμου! Ελπίζω να σου άρεσε σέξυ βιούερ και να θες και άλλα τέτοια τοπ 10! και μην ξεχνάς, αδελφές υπάρχουν πολλές, τοπ 10 στο πρόβατο, μόνο 10 μπορούν να γίνουν. :-)
νούμερο 10:
Sisters Of Mercy
Δεν είναι όλες οι αδελφές μη μου άπτου και λεπτεπίλεπτες. Υπάρχουν και αδελφές Γκόθηκ και ροκούδες. Για παράδειγμα οι Sisters Of Mercy, από τις πιο άγριες αδελφές της μουσικής. Βρίσκονται στο νούμερο 10 της λίστας μας, μόνο και μόνο για αυτό το τραγούδι:
Νούμερο 9:
Αδελφές Μαγγίρα
Οι αδελφές Μαγγίρα μπορεί να μην σου αρέσουν, μπορεί να μην τις βρίσκεις διασκεδαστικές, μπορεί να τις θεωρείς μέτριες... Όμως αν μη τι άλλο καταφέρνουν να συμπυκνώσουν, όσο καμία αδελφή, αυτό που στο εξωτερικό είναι γνωστό ως το μεγαλύτερο οξύμωρο όλων των εποχών: "ελληνική show biz"! Μόνο και μόνο γι' αυτό κερδίζουν, με το σπαθί τους, την 9η θέση.
Νούμερο 8:
Pointer Sisters
Εσύ το ξέρεις από το Love Actually, αλλά αυτές το έχουν πει πρώτες αυτό το τραγούδι! Οπότε δικαίως βρίσκονται στην 8 θέση της λίστας μας:
Νούμερο 7:
Αδελφές Joan και Jackie Collins
Η μία έχει γράψει 26 μυθιστορήματα γεμάτα σεξ, έγκλημα και μόντελινγκ τα οποία, και τα 26, μπήκαν στην λίστα με τα best sellers των New York Times (...άσε καλλίτερα, ας μην το αναλύσουμε τώρα!). Η άλλη ήταν ο βασικός λόγος που όλοι εμείς τα παιδιά των 80ζ βλέπαμε Δυναστεία σχεδόν με θρησκευτική αφοσίωση... Ε ναι, οι αδελφές Collins αξίζουν την 7η θέση στην λίστα με τις 10 μεγαλύτερες αδελφές του κόσμου.
Νούμερο 6:
Αδελφές Μπρόγιερ
Και όμως, υπάρχουν αδελφές στην ελληνική σκηνή που είχαν ταλέντο και έχουν γίνει παράδειγμα για όλες τις νεότερες (ή σχεδόν όλες, γκούχου γκούχου...). Η φιγούρα πλάτη με πλάτη, που πρώτες αυτές καθιέρωσαν στο Hollywood, είναι η μεγαλύτερή τους συνεισφορά στο παγκόσμιο πολιτισμικό προϊόν, ακόμα και σήμερα την χρησιμοποιούν κάποιοι στο εσωτερικό και κάποιοι άλλοι στο εξωτερικό. Φυσικά η 6η θέση στην λίστα μας είναι όλη δική τους.
Νούμερο 5:
Αδελφές Γυμναστηρίου
Πάντα βρίσκουν ένα τρόπο να μας εκπλήσσουν. Πότε με τα σπασουάρ που φοράνε - ειδικά μελετημένα για να τονίζουν το κωλομάγουλο! Πότε με τα εξωφρενικά σλιπάκια - που το μόνο που τους λείπει είναι το φωτορυθμικό. Πότε με το μόνιμα ξυνισμένο ύφος - κάτι ανάμεσα σε πόνο μοναξιάς και φόβο επικοινωνίας! Πότε με την απόλυτη αδιαφορία που δείχνουν σε οτιδήποτε δεν τις αφορά άμεσα (όπως η καθαριότητα του χώρου). Πότε με τον χυδαίο τρόπο που σε κοιτάνε ακόμα και όταν έχεις δείξει ότι δεν ψήνεσαι. Πότε με την επιμονή τους να μιλάνε με δυνατή τσιριχτή φωνή. Πότε με το εξεταστικό ύφος αν το ρούχο σου είναι αρκετά ακριβή μάρκα! Ε, τους αξίζει η 5η θέση. Μπρος κορίτσια, κηπ απ δη γκούντ γουόρκ, συνεχίστε αυτές τις συμπεριφορές και είμαι σίγυορος ότι στην ίδια λίστα του χρόνου θα έχετε χτυπήσει τοπ 3!
Νούμερο 4:
Αδελφές Minogue
βασικά, την δίακριση αυτή την κέρδισε με την προσπάθειά της μόνο μία από τις δύο αδελφές... η Kylie βέβαια, που από εδώ
έφτασε εδώ:
ρησπέκτ γκέρλΝούμερο 3:
Αδελφές Ντουλαπίστριες
Ο γκάντ, ντον γκέτ μη στάρτεντ! Δεν θα κρίνω το πως ζουν την ζωή τους, άσε που δεν ξέρω τι τις έβαλε στην ντουλάπα, ποτέ δεν είναι δυνατό να ξέρουμε τι δράματα κουβαλά κάθε άνθρωπος στην προσωπική του ιστορία... Αυτό όμως που δεν αντέχεται είναι οι ντουλαπίστριες που όταν το φέρνει η κουβέντα είναι λάβρες και υστερικές κατά των "αδελφών που χαλάνε τον κόσμο και την κοινωνία μας και έχουν καταστρέψει τα παιδιά μας και το σταρ σύστεμ". Ε κορίτσια μαζί με την 3η θέση σας προσφέρω και μία μπουκίτσα σκέψης: Στο βάθος το ζηλεύουμε αυτό που ρεζιλεύουμε! Συγχαρητήρια!
Νούμερο 2:
Αδελφές Κανονίδου
Έλα τώρα που θες και αιτιολόγηση γιατί οι αδελφές Κανονίδου είναι στο νούμερο 2 της λίστας με τις καλλίτερες αδελφές του κόσμου. Αν θες την γνώμη μου, θα έπρεπε όλοι τώρα να είμαστε στους δρόμους και να κάνουμε το χαμό που έγινε τον Δεκέμβρη του 2008 ως ΕΛΑΧΙΣΤΗ διαμαρτυρία για την εξαφάνισή τους από την ελληνική τηβή. Είμαι σίγουρος ότι τις φάγανε τα κυκλώματα!
Νούμερο 1:
Αδελφές Τατά
2 χρόνια μετά το Oscar για τα παιδιά του Πειραιά, ο Μάνος Χατζιδάκις γράφει την μουσική για την Οδό Ονείρων. Ήταν μία παράσταση περίεργη, με πρωταγωνιστές τους κατοίκους μίας Αθηναϊκής Γειτονιάς που έπαιζαν ο Χορν, η Βλαχοπούλου, η Κοντού, ο Μαρίνος και πολλοί άλλοι... όλοι αυτοί τραγούδησαν τα πασίγνωστα τραγούδια του έργου όπως το "ηθοποιός σημαίνει φως", το "κάθε κήπος έχει μια φωλιά για τα πουλιά", το "μια μαύρη φόρντ, μοντέλο του 23", το "πάει έφυγε το τρένο, έφυγες κι εσύ"... Οι Αδελφές Τατά είναι οι πρωταγωνίστριες ενός από τα πιο αστεία αλλά και τραγικά τραγούδια της Οδού Ονείρων. Ενδεικτικά αναφέρω ένα μόνο από τους στίχους του Μα η μοίρα κυβερνά κι εγχειρίστηκε η μιά/κι έγινε κι έγινε αρσενικιά. Εδώ βλέπεις το τραγούδι να το τραγουδούν οι Μαρινέλλα, Μοσχολιού και Βίσση!!!
Μα τόσο ωραίο τραγούδι, πως οι αδελφές αυτές να μην είναι στην κορυφή της λίστας με τις καλλίτερες αδελφές του κόσμου; Γίνεται; Δεν γίνεται!!!
Και εδώ ολοκληρώνεται το τοπ 10 με τις καλλίτερες αδελφές του κόσμου! Ελπίζω να σου άρεσε σέξυ βιούερ και να θες και άλλα τέτοια τοπ 10! και μην ξεχνάς, αδελφές υπάρχουν πολλές, τοπ 10 στο πρόβατο, μόνο 10 μπορούν να γίνουν. :-)
Friday, May 01, 2009
Καινούργιο μετάλλειο τώρα στην ζωή μας....
Τι συμβήκε ρε παιδιά πάλι; δηλαδή θα με τρελάνει εντελώς αυτός ο κόσμος;
Τον τελευταίο καιρό ένα καινούργιο status sumbol έχει πέσει στην αντίληψη μου και πολύ με φρικάρει!! Βλέπεις ας πούμε τον φίλο σου τον Χ στο μπαρ και του λες "τι κάνεις;" και σου λέει ανάμεσα στα άλλα του νέα "χώρισα" και προτού προλάβεις να πεις κουβέντα, ένα συλλυπητήριο, ένα "ευτυχώς αγάπη μου, σε είχε όλη μέρα να του φτιάχνεις τα υδραυλικά, ένα ευχαριστώ δεν άκουσες από το στόμα του" πετάγεται ο άλλος και σου λέει "εγώ τον χώρισα, εγώ το θέλησα!!!"
Και σου το λέει με ένα ύφος και ένα άτητχιουντ ότι τι; Είναι καλό να παίρνεις εσύ την πρωτοβουλία για ένα χωρισμό; Δηλαδή πόσο χαζός πρέπει να είσαι για να το νομίζεις αυτό;
Συγγνώμη αλλά εγώ είτε μου έχουν δώσει τα camper στο χέρι, είτε τα έχω δώσει τ' αλλουνού το ίδιο "πόνεσα" και χτυπήθηκα. Εντάξει, άλλος πόνος είναι ο ένας και άλλος ο άλλος, αλλά πόνος παραμένει!
Άμα σε χωρίζουν πες ότι υπάρχει και ένα επίπεδο "απόρριψης" που πρέπει να χειριστείς και το οποίο ο άλλος μάλλον δεν το βιώνει. Αλλά και ο δύσμοιρος ο χωριστής έχει πολλά να διαχειριστεί... Πρόχειρα μου έρχονται στο μυαλό το βάρος ότι πληγώνεις έναν άθρωπα, η αμφιβολία αν πήρες την σωστή απόφαση, το όλο κουλό που σίγουρα θα τράβηξες το διάστημα που ίσως δεν ήσουν καλά και προσπαθούσες να καταλάβεις τι σου συμβαίνει... είμαι σίγουρος ότι κ άλλα υπάρχουν που συνοδεύουν το να λες σε πρώην γκομενάκι ότι θες να το πας αλλού το κουβαδάκι σου.
Οπότε δεν παίζει ότι όποιος χωρίζει είναι καλλίτερα (να διευκρινίσω ότι μιλάμε τώρα για ανθρώπους με αισθήματα και ευαισθησίες και μία σχετική ωριμότητα, και για σχέσεις με περεχόμενο, ναι;, όχι για την "σχέση" που νομίζεις ότι έχεις με ένα παντρεμένο...).
Όπως επίσης με τίποτε δεν παίζει και το άλλο κουλό, ότι "εγώ τον χώρισα, άρα είμαι πολύ πρωταθλητής και πέστε όλοι τώρα να παίρνετε τα τρελά ρησπέκτια γιατί ΕΜΕΝΑ κανείς δεν με απορρίπτει ΕΜΕΝΑΝΕ!" δηλαδή έλεος πότε ρε πούστη μου έγινε αυτό κάτι καλό και μου το λένε διάφοροι ως τύπου κατόρθωμα;
Εντάξει δεν είπα να μη μου πεις την λεπτομέρεια, ειδικά αν είσαι κολλητάρι και τα λέμε πάνω από ένα μπέηκον μάσρουμ μέλτ και μου εξιστορέις τον πόνο σου και εγώ σε παρηγορώ και σου λέω "μη φας άλλο μάσρουμ μέλτ, δώστο εδώ, πρέπει να μην παχύνεις, είσαι ξανά διαθέσιμος"...
αλλά τώρα, να πηγαίνεις να λες στον γνωστό που έχεις να δεις 24253647899676322343 χρόνια και σε ρωτάει τι κάνεις ότι χώρισες και "εγώ εννοείται τον χώρισα έτσι, μη νομίζεις τίποτα..." είναι εκτός από απρεπές και ανώριμο! γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ
αμάν πια, αυτό το μικρόβιο του ανταγωνισμού στις φιλικές και ερωτικές σχέσεις είναι τόσο καταστροφικό... ουφ
Τον τελευταίο καιρό ένα καινούργιο status sumbol έχει πέσει στην αντίληψη μου και πολύ με φρικάρει!! Βλέπεις ας πούμε τον φίλο σου τον Χ στο μπαρ και του λες "τι κάνεις;" και σου λέει ανάμεσα στα άλλα του νέα "χώρισα" και προτού προλάβεις να πεις κουβέντα, ένα συλλυπητήριο, ένα "ευτυχώς αγάπη μου, σε είχε όλη μέρα να του φτιάχνεις τα υδραυλικά, ένα ευχαριστώ δεν άκουσες από το στόμα του" πετάγεται ο άλλος και σου λέει "εγώ τον χώρισα, εγώ το θέλησα!!!"
Και σου το λέει με ένα ύφος και ένα άτητχιουντ ότι τι; Είναι καλό να παίρνεις εσύ την πρωτοβουλία για ένα χωρισμό; Δηλαδή πόσο χαζός πρέπει να είσαι για να το νομίζεις αυτό;
Συγγνώμη αλλά εγώ είτε μου έχουν δώσει τα camper στο χέρι, είτε τα έχω δώσει τ' αλλουνού το ίδιο "πόνεσα" και χτυπήθηκα. Εντάξει, άλλος πόνος είναι ο ένας και άλλος ο άλλος, αλλά πόνος παραμένει!
Άμα σε χωρίζουν πες ότι υπάρχει και ένα επίπεδο "απόρριψης" που πρέπει να χειριστείς και το οποίο ο άλλος μάλλον δεν το βιώνει. Αλλά και ο δύσμοιρος ο χωριστής έχει πολλά να διαχειριστεί... Πρόχειρα μου έρχονται στο μυαλό το βάρος ότι πληγώνεις έναν άθρωπα, η αμφιβολία αν πήρες την σωστή απόφαση, το όλο κουλό που σίγουρα θα τράβηξες το διάστημα που ίσως δεν ήσουν καλά και προσπαθούσες να καταλάβεις τι σου συμβαίνει... είμαι σίγουρος ότι κ άλλα υπάρχουν που συνοδεύουν το να λες σε πρώην γκομενάκι ότι θες να το πας αλλού το κουβαδάκι σου.
Οπότε δεν παίζει ότι όποιος χωρίζει είναι καλλίτερα (να διευκρινίσω ότι μιλάμε τώρα για ανθρώπους με αισθήματα και ευαισθησίες και μία σχετική ωριμότητα, και για σχέσεις με περεχόμενο, ναι;, όχι για την "σχέση" που νομίζεις ότι έχεις με ένα παντρεμένο...).
Όπως επίσης με τίποτε δεν παίζει και το άλλο κουλό, ότι "εγώ τον χώρισα, άρα είμαι πολύ πρωταθλητής και πέστε όλοι τώρα να παίρνετε τα τρελά ρησπέκτια γιατί ΕΜΕΝΑ κανείς δεν με απορρίπτει ΕΜΕΝΑΝΕ!" δηλαδή έλεος πότε ρε πούστη μου έγινε αυτό κάτι καλό και μου το λένε διάφοροι ως τύπου κατόρθωμα;
Εντάξει δεν είπα να μη μου πεις την λεπτομέρεια, ειδικά αν είσαι κολλητάρι και τα λέμε πάνω από ένα μπέηκον μάσρουμ μέλτ και μου εξιστορέις τον πόνο σου και εγώ σε παρηγορώ και σου λέω "μη φας άλλο μάσρουμ μέλτ, δώστο εδώ, πρέπει να μην παχύνεις, είσαι ξανά διαθέσιμος"...
αλλά τώρα, να πηγαίνεις να λες στον γνωστό που έχεις να δεις 24253647899676322343 χρόνια και σε ρωτάει τι κάνεις ότι χώρισες και "εγώ εννοείται τον χώρισα έτσι, μη νομίζεις τίποτα..." είναι εκτός από απρεπές και ανώριμο! γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ
αμάν πια, αυτό το μικρόβιο του ανταγωνισμού στις φιλικές και ερωτικές σχέσεις είναι τόσο καταστροφικό... ουφ
Πως μπορείς να δεις 2 απ τους ωραιότερους άνδρες στον κόσμο να παριστάνουν τις αδελφές Μπρόγιερ, πάνω στα σαρκώδη χείλη ενός πυρηνικού αντιδραστήρα!
Αν θες να δεις τον Liev Schreiber, ωραιότερο άνδρα στον κόσμο, χωρίς συζήτηση
μαζί με τον Hugh Jackman, καθ' ομολογίαν πολλών έναν από τους ωραιότερους να κάνουν στο χείλος του φουγάρου ενός πυρηνικού αντιδραστήρα τη φιγούρα "πλάτη με πλάτη" που καθιέρωσαν στο Hollywood οι αδελφές Μπρόγιερ, δεν έχεις παρά να πας να δεις το Wolverine.
Είναι η καλλίτερη σκηνή τόυ έργου, πλας σε γεμίζει με αίσθημα υπερηφάνιας διότι ξέρεις ότι αυτή η φιγούρα είναι εφεύρεση ελληνίδων αδελφών (κανονικών αδελφών, των Μπρόγιερ στην προκειμένη περίπτωση).
Όσο για την ταινία, είναι τσίλικη, έχει πολύ πολύ πολύ καλή επιλογή ηθοποιών, και σαν φάτσες αλλά και πως παίζουν, ωραία περίεργα εφεδάκια που δεν την πνίγουν, και πλοκή που παραδόξως γίνεται πιστευτή. Η σχέση, μάλιστα, του Wolverine με τον αδελφό του, που τον παίζει ο Liev σχεδόν βγαίνει και "συγκινητική" μη σου πω... (ή αυτό ή που έχω εντελώς πια αποκουλαθεί και συγκινούμαι μέχρι και με ταινίες σαν το Wolverine... μη γελάς, είμαι ικανός να έχω φτάσει μέχρι αυτού του σημείου...)
μαζί με τον Hugh Jackman, καθ' ομολογίαν πολλών έναν από τους ωραιότερους να κάνουν στο χείλος του φουγάρου ενός πυρηνικού αντιδραστήρα τη φιγούρα "πλάτη με πλάτη" που καθιέρωσαν στο Hollywood οι αδελφές Μπρόγιερ, δεν έχεις παρά να πας να δεις το Wolverine.
Είναι η καλλίτερη σκηνή τόυ έργου, πλας σε γεμίζει με αίσθημα υπερηφάνιας διότι ξέρεις ότι αυτή η φιγούρα είναι εφεύρεση ελληνίδων αδελφών (κανονικών αδελφών, των Μπρόγιερ στην προκειμένη περίπτωση).
Όσο για την ταινία, είναι τσίλικη, έχει πολύ πολύ πολύ καλή επιλογή ηθοποιών, και σαν φάτσες αλλά και πως παίζουν, ωραία περίεργα εφεδάκια που δεν την πνίγουν, και πλοκή που παραδόξως γίνεται πιστευτή. Η σχέση, μάλιστα, του Wolverine με τον αδελφό του, που τον παίζει ο Liev σχεδόν βγαίνει και "συγκινητική" μη σου πω... (ή αυτό ή που έχω εντελώς πια αποκουλαθεί και συγκινούμαι μέχρι και με ταινίες σαν το Wolverine... μη γελάς, είμαι ικανός να έχω φτάσει μέχρι αυτού του σημείου...)
Subscribe to:
Posts (Atom)