αλλού οι τράπεζες όχι μόνο συνεχίζουν να λειτουργούν, αλλά διαφημίζονται κιόλας...

...και μάλιστα με εξυπνάδα, ελαφρότητα και χιούμορ.

Πλας, παίζει και ο Γιώργος Κλούνης (πολλά λεφτά από διαφημίσεις αυτός ο άθρωπας, σε καλή μεριά, τι να πω... α, και στα δικά μας!)



πόσο τέλεια η επιλογή της μουσικής, ε;

Την ωρά που εσύ καταστρεφόσουν η Sarah έκανε ακόμα μία αποτυχία

...είναι όμως και αυτή μοναχοφαγού και πλεονέχτρα φρικτή.

Βρε αγάπη Σαράκι, αφού με το Σεξεδεσέρε έχεις:

α - βγάλει τόσα πολλά λεφτά που μπορείς να σώσεις την Ελλάδα από την χρεοκοπία και θα σου μείνουν να κληροδοτήσεις και στα εγγόνια σου.

βου - γίνει τόσο διάσημη που συγκρίνεσαι πια απευθείας με τις αψίδες των McD's, την μυτόγκα της Lady MytoGaga, το λογότυπο της Coca Cola (επίσημο πιοτί της ανθρωπότητας και σαμπάνια του φτωχού...) σε αναγνωρισιμότητα...

τι, ρωτώ, τι τις θες τις ταινίες που το μόνο που κάνουν είναι να αποτυγχάνουν παταγωδώς και με εκκωφαντικό θόρυβο;

Δεν ξέρω πως τα καταφέρνεις. ειλίκρινά δεν ξέρω πως τα καταφέρνεις και ΟΛΕΣ μα ΟΛΕΣ οι ταινίες σου εκτός Σεξεδεσέρε είναι τεράστιες, υπέροχες, πελώριες φλόπες...

η τελευταία, το I Don't Know How She Does It άνοιξε σε 2500 αίθουσες (στην Αμερική αυτά, όχι εδώ) και μάζεψε ελάχιστα λεφτά. Λιγότερα από όσο στοίχισαν τα κοστούμια του Σεξεδεσέρε 1 κ 2.

κρίμα. να και το trailer. δεν το λες κακό:

αλλά ούτε και καλό το λες. παρά το ότι παίζει ο Frazier. και ο μηδέν μηδέν εφτά.

Δεν πειράζει όμως ρε Σαράκι. έχεις γράψει τόσο πολύ ως Κάρη που πραγματικά δεν μας πειράζει κάμία αποτυχία σου. Και φυσικά, εννοείται, πως όταν το έργο έρθει στην δοκιμασμένη Ελλάδα, θα τρέξουμε να σε δούμε. for old times' sake.

The Artist - Η πιο γεμάτη χρώματα ταινία που έχω δει εδώ και πολύ καιρό, είναι βουβή και ασπρόμαυρη

μα τι ταινιάρα αυτή που είδαμε εχθές στις Νύχτες Πρεμιέρας, στην τελετή έναρξης! τι απόλαυση!

έξυπνη, ευαίσθητη, γοητευτική, γεμάτη εκπλήξεις, συγκινητική και περισσότερο από κάθε τι άλλο, ανεπιτήδευτη!

Βασισμένη σε μία σχετικά απλή και αρχετυπική ιστορία "άντρας επιτυχημένος χάνει όσα έχει από αλαζονεία, άντρας ξαναβρίσκει πολλά από όσα έχασε με την βοήθεια του έρωτα - φυσικά αφού πρώτα συνειδητοποίησε τα σφάλματά του" μου μίλησε κατευθείαν στην καρδιά με έναν τρόπο καθόλου διδακτικό, επιτηδευμένο και συνηθισμένο αλλά ζουμερό, ουσιαστικό και πρωτότυπο.

Το έργο δεν έχει διαλόγους, είναι στο στιλ των ταινιών του βωβού κινηματογράφου με καρτέλες στις οποίες διαβάζεις αυτά που λένε οι ήρωες. Όμως παρά την έλλειψη του λόγου, δεν γίνεται ούτε για ένα δευτερόλεπτο βαρετό. Και πως να γίνει; οι χαρακτήρες είναι σαν αληθινοί άνθρωποι, οι ηθοποιοί γεμάτοι αλήθεια, η μουσική σε βάζει στην υπόθεση και χτίζει κλίμα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, ενώ το σενάριο... κεντημένο και καλοδουλεμένο δεν σταματά να σε εκπλήσει με κάτι ακόμα πιο έξυπνο, πιο τρυφερό, πιο αστείο, πιο ευαίσθητο, πιο σκεφτικό.

Μία σπουδαία εμπειρία! Μην τη χάσεις όταν βγει στις αίθουσες. Ο Καλλιτέχνης είναι καλλιτέχνης ιντήντ.

ελέγχεται το random?

το Music Video Genome είναι η απόλαυση του τολμηρού αλλά όχι και τόσο γενναίου εραστή video clips.

Βάζεις το όνομα του αγαπημένου σου καλλιτέχνη, και ο μυστικός σούπερ ντούπερ αλγόριθμος αρχίζει να σου παρουσίαζει μία σειρά video που θεωρεί ότι είναι σχετικά με αυτόν.

Βάζεις, ας πούμε Pet Shop Boys και σε αλλαλιάζει στους Erasure, τους OMD, τους Erasure και ότι άλλο ηλεκτροπόπ υπάρχει.

Μία χαρά ιδέα, δεν λέω, αλλά θα ήθελα να μου εξηγήσει ο αλγόριθμος πως στο καλό από τον Καζαντζίδη με πήγε στον Μπουγά (έλα στον παππού) και μάλιστα μέσω Πουλόπουλου και Μπιθικώτση...

Το όλο πράγμα βέβαια γίνεται πολύ διασκεδαστικό όταν αρχίζεις και βάζεις πιο περίεργα πράγματα, ας πούμε Rena Pagkrati... όπου διαπιστώνεις με μεγάλη έκπληξη ότι τα ΟΛΑ τα βίντεο που ακολουθούν μετά είναι του Δημήτρη Κοργιαλά. Μα όλα; τι θέλει να πει το σύμπαν στον Δημήτρη; ότι he has to take it easy with the make up? Καλλίτερα πάντως να μην του το καρφώσει κανείς, θα γίνει έξαλλος.... και με το δίκιο του.

Ωστόσο, ίσως και να του συγχωρήσου του αλγόριθμου τα μικρά λάθη στο sequence, αφού χάρη σε αυτόν έμαθα ότι ο Κοργιαλάς και η Ευρυδίκη έχουν διασκευάσει το Halo, ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια των Depeche Mode

σοκ και δέος. για τους λάθος λόγους

Η ζωή μου χωρίς εσένα δεν θα ήταν ίδια

Σήμερα γιορτάζουν δύο πολύ αγαπημένοι μου άνθρωποι.

Ο ένας ο Ζ. έχει τη γιορτή του, ενώ η Λ. έχει τα γενέθλιά της.

Θέλω με αυτό εδώ το ποστ, που μάλλον δεν θα το διαβάσουν, να τους πω μερικά πράγματα που έχω στην ψυχή μου για αυτούς. Αυθόρμητα και με αυτόματη μπλογκογραφή. Πρώτα η κυρία.

Λ. μου. Χρόνια σου πολλά και καλά. Αν και είσαι μεγαλύτερη από μένα, από την πρώτη στιγμή που σε γνώρισα σε έβλεπα σαν μικρότερη αδελφή μου, μου ξυπνάς προστατευτισμό και οικογενειακό νοιάξιμο -(Γι αυτό εξάλλου και έχω κάνει ουκ ολίγες γκάφες μπροστά σε φίλους ή δικούς σου ανθρώπους, αλλά ευτυχώς αυτό είναι άλλη ιστορία). Είσαι πολύ μάγκας και ηρωίδα. Θέλω να ξέρεις ότι σε θαυμάζω και σε σέβομαι πάρα πολύ γιατί η καθημερινή σου ζωή είναι πολύ απαιτητική και συχνά με μεγάλες αναταράξεις. Παρόλα αυτά, καταφέρνεις να είσαι συνεπής, να ανταπεξέρχεσαι και να στηρίζεις τους ανθρώπους. Ένας από αυτούς που στηρίζεις είμαι και εγώ. Ειδικά τον τελευταίο ενάμιση χρόνο που μπερδεύτηκα λίγο με τον εαυτό μου και τα έχω κάνει μούτι, είσαι δίπλα μου με έναν πολύ ουσιαστικό τρόπο και αυτό το εκτιμώ όσο δεν μπορείς να καταλάβεις. Θα ήθελα να είχα και εγώ σε σένα την ίδια ευεργετική επίδραση που έχεις εσύ σε μένα. Η ευτυχία σου είναι και δική μου ευτυχία. Σου εύχομαι να έχεις την ζωή που ονειρεύεσαι, να γίνεις αυτή που πράγματικά είσαι, να εξελίσεσαι. Και βέβαια να παραμείνεις έτσι ουσιαστικά και γαλήνια όμορφη, που όλοι να σε θαυμάζουν. Ζηλεύω το ταλέντο σου στην τέχνη σου. Και πιστεύω ότι θα γίνεις μεγάλη καλλιτέχνης. Να ξέρεις ότι μπορείς να υπολογίζεις και να στηρίζεσαι σε μένα, ό,τι, ό,τι, ό,τι θες είμαι εδώ. Χρόνια πολλά! Να φτάσεις τα 105 και μέχρι τότε να είσαι τόσο φινετσάτη, με χάρη και ευγένεια και ζωτικότητα όπως τώρα. Σε αγαπάω.

και τώρα ο κύριος, γκούχου γκούχου βηχαλάκι από το πολύ μπλα μπλα
Ζ. μου. Αν δεν σε είχα στην ζωή μου θα ήμουν πολύ διαφορετικός άνθρωπος. Σκέφτομαι πολύ συχνά ότι ο Θεός μας γνώρισε για να μου αναπληρώσει κάποια πράγματα που η ζωή μου στέρησε, τόσο πολύτιμη συμβολή έχεις στην διαμόρφωσή μου. Τα "σε εκτιμώ" και "σε αγαπάω" είναι μικρές λέξεις για να περιγράψουν τι πλούτος και ένταση συναισθημάτων υπάρχει στην ψυχή μου για σένα. Είσαι ένας φάρος που σκορπίζεις φως στην ζωή των ανθρώπων, ακόμα και αυτών με τους οποίους έχεις σποραδική επαφή, πόσο μάλλον με μένα που είμαστε σαν αδέλφια. Όταν είμαι πολύ στεναχωρημένος με τα δικά μου και δεν μπορώ να σε βρω να σου μιλήσω, για να ξεσπάσω φαντάζομαι ότι σου τα λέω... και γαληνεύω. Είσαι σπουδαίος καλλιτέχνης, ακόμα πιο σπουδαίος άνθρωπος και οι δυσκολίες που έχεις αντιμετωπίσει, άδικες πολύ κάποιες από αυτές, μπορεί να σε φρέναραν αλλά ξέρω ότι δεν θα σε σταματήσουν. Όταν δεν σε βλέπω μου λείπεις. Σε ξέρω σχεδόν 20 χρόνια, και ήδη μία φορά μου "έσωσες" την ζωή, τότε στα σκοτεινά και δύσκολά μου. Γι αυτό σε ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου - όμως δεν είναι αυτός ο λόγος που σε αγαπάω. Σκέφτομαι ότι η διαφορά ηλικίας μας σημαίνει πως ίσως χρειαστεί να ζήσω κάποια χρόνια της ζωής μου χωρίς να σε έχω κοντά μου και αυτό αποτελεί έναν από τους πιο μεγάλους εφιάλτες μου. Αλλά ας μην κάνω μελαγχολία μία τέτοια μέρα. Χρόνια σου πολλά. Η ζωή σου να είναι γεμάτη αγάπη και γαλήνη. Να φτάσεις τα 105 και μέχρι εκείνη την ηλικία να κολυμπάς κάθε μέρα 3 χιλιόμετρα. Σε αγαπάω!

Αναγνωρίζοντας ένα μεγάλο πρόβλημα

You dreaded the boredom of being alone, as well as the boredom of several people. But most of all you dreaded two-person boredom, the face-to-face. You attributed no virtue whatsoever to moments of waiting, moments without anything perceptible at stake. You believed that only action and thought, which seemed absent here, carry life. You underestmated the value of passivity, which is not the art of pleasing but of placing oneself. Being in the right place at the right time requires accepting long moments of boredom, passed in gray spaces. Your impatience deprived you of the art of succeeding by being bored.

Απεχθανόσουν την πλήξη του να είσαι μόνος, όπως και την πλήξη του να είσαι μαζί με πολλούς ανθρώπους. Όμως περισσότερο από οτιδήποτε, απεχθανόσουν την πρόσωπο-με-πρόσωπο πλήξη μίας παρέας δύο ανθρώπων. Δεν έβρισκες απολύτως τίποτε καλό στις στιγμές αναμονής, όπου δεν συνέβαινε κάτι να σε εντυπωσιάζει. Πίστευες ότι μόνο η δράση και η σκέψη, απούσες σε τέτοιες στιγμές, έχουν μέσα τους ζωή. Υποτιμούσες την αξία της παθητικότητας, που είναι η τέχνη του να τοποθετείς τον εαυτό σου στον κόσμο και όχι να του προσφέρεις απόλαυση. Το να είσαι στο σωστό μέρος την σωστή στιγμή απαιτεί να αποδέχεσαι μεγάλες περιόδους πλήξης, που τις περνάς σε γκρίζες ζώνες. Η ανυπομονησία σου σου στερούσε την ικανότητα να πετύχεις, ικανότητα που απαιτεί την ανοχή στην πλήξη.

Από το βιβλίο SUICIDE του Edouard Leve

....και ξαφνικά σκέφτομαι ότι ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια ίσως να μου τα έλεγε λίγο λάθος:

never being boring? what is wrong with being boring whatsoever?

Αύριο, είναι ένας άλλος χειμώνας

Παρατηρώ λοιπόν το εξής.

Όλοι μου οι φίλοι που επέστρεψαν στην δουλειά τους μετά τις διακοπές, αν τα περασμένα χρόνια ήταν 10 φορές σαλταρισμένοι, φέτος είναι σαλταρισμένοι επί 100.

Πράγμα που το βρίσκω περίεργο, αν σκεφτείς ότι με την ανεργία να έχει φτάσει στο ταβάνι, το γεγονός πως κάποιος έχει δουλειά για να γυρίσει μετά τις όποιες διακοπές είναι κάτι που θα έπρεπε να τον κάνει ευχαριστημένο, αν μη τι άλλο.

Όμως, οι φίλοι που γύρισαν στην δουλειά μόνο ευχαριστημένοι δεν είναι! Αντίθετα - δεν μπορούν με τίποτε να προσαρμοστούν, είναι σαν ζώα στο κλουβί, παραπονιούνται για κούραση, για κακή διάθεση, έχουν νεύρα, θλίψη, αγωνία.

Σκέφτομαι ότι το πρόβλημά τους δεν είναι η δουλειά τους αυτή καθ' αυτή, αλλά η επιστροφή στην "χειμωνιάτικη ρουτινιάρικη καθημερινότητα" συνολικά. Όπου εδώ υπάρχει το εξής δεδομένο. Το τελευταίο διάστημα στην κοινωνία μας αυτή η καθημερινότητα υπήρξε πάρα πολύ βαριά για τον ψυχισμό ενός ανθρώπου.

Σκέψου τι βαρύς ήταν ο προηγούμενος χειμώνας. Λιγότερα χρήματα, φωνές πανικού και φόβου από παντού, απεργίες, επεισόδια, αβεβαιότητα, άνθρωποι μελαγχολικοί ή/και θυμωμένοι στους δρόμους, κάποιος γνωστός-φίλος-δικός σήμερα απολύθηκε, άλλο ένα μαγαζί έκλεισε στην γειτονιά, η θεία μου έχει να πληρωθεί 4 μήνες, σκέφτομαι να αφήσω το σπίτι δυσκολεύομαι να πληρώσω το νοίκι, δεν έχω όρεξη να βρω τρόπους να περάσω καλά, η τηλεόραση να στέλνει κύματα πανικού και κενού...

ε πως να θέλεις να επιστρέψεις σε αυτήν την πραγματικότητα; πως να θέλεις να γυρίσεις από μία φάση όπου το μόνο που σκεφτόσουν είναι σε ποια παραλία θα πας για να μην έχει αιγαιοπελαγίτικο μελτέμι, σε μία φάση σκοτεινή και βαριά και δύσκολη;

Δικαιολογημενο το σαλτάρισμα των φίλων μου, λοιπόν. Ωστόσο, θα τους πρότεινα να μην το βάλουν κάτω, να μην απογοητευτούν και να μην χωθούν στην άγονη θλίψη.

Φέτος δεν είναι πέρυσι.

Φέτος ξέρουμε ότι έχουμε άντοχές και αντιστάσεις. Το διαπιστώσαμε, αφού όλοι μας επιβιώσαμε, τραυματισμένοι, κάποιοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο, του προηγούμενου χειμώνα. Φέτος μπορούμε να βρούμε τρόπους να αισθανόμαστε κάπως καλύτερα με τον εαυτό μας. Φέτος μπορούμε να κλείσουμε την κενή φασαρία της τηλεόρασης, να κρατήσουμε την τοξίνη της μακρυά από το μυαλό μας. Φέτος μπορούμε να βρούμε παρηγοριά και, τολμώ να πω, χαρά στους ανθρώπους της ζωής μας. Φέτος, αυτόν τον χειμώνα, είμαστε πιο προσαρμοσμένοι, άρα πιο δυνατοί και ικανοί να διαχειριστούμε την δυσκολία μας.

Ας μην ξεχάσουμε τον προηγούμενο χειμώνα - έχουμε πολλά να μάθουμε για τον εαυτό μας, τα όριά μας, τις σκοτεινές στιγμές μας και τις αντοχές μας από αυτόν.

Αλλά, ας υποσεχθούμε στον εαυτό μας να μην τον επαναλάβουμε. Φέτος, ο χειμώνας είναι μία άλλη εποχή. Και μπορούμε να είμαστε δυσκολεμένοι χωρίς να είμαστε δυστυχείς. Μπορούμε να είμαστε αβέβαιοι και ανήσυχοι, χωρίς να είμαστε "διάφανοι" και αποσυρμένοι από την ζωή μας. Μπορούμε να έχουμε σοβαρά προβλήματα, χωρίς να ξεχνάμε ότι παντού, πάντα υπάρχει ένας λόγος και ένας τρόπος να αισθανθούμε χαρά.

Έας τρόπος που, στο 99% των περιπτώσεων, εμπλέκει και άλλους ανθρώπους. Ας τους καλέσουμε στην ζωή μας. Ας μπούμε στην δική τους. Έστω και χωρίς χρήματα. Έστω και με ένα νοίκι απλήρωτο. Είναι η μόνη διέξοδος προς την χαρά.

Στο μυαλό του Steve Jobs

Ο Steve Jobs ήταν πάρα πολύ στεναχωρημένος.

Το είχε φέρει απ εδώ, το είχε φέρει απ' εκεί, είχε προσπαθήσει να αποφύγει τον αναπόφευκτο και τραγικό μονόδρομο, αλλά μάταια... Δυστυχώς, μόνο μία λύση υπήρχε στο πρόβλημά του. Να παραιτηθεί από την Apple.

Τώρα, καθώς περπατούσε στην υπέροχη παραλία της Κάτω Μαγούλας Καλιφόρνιας (ή όπως τέλος πάντως λέγεται η υπέροχη παραλία που συχνάζουν και κάνουν introspective βόλτες οι πλούσιοι μέσα στο ηλιοβασίλεμα) θυμήθηκε πριν από χρόνια ένα ταξίδι στην Ελλάδα.

Τότε είχε ακούσει μία μελωδία να βγαίνει από το μισάνοιχτο παραθύρι μίας όμορφης χρήστριας mac, γραφίστριας. Η υπέροχη μουσική, γεμάτη γλύκα και θλίψη και αγάπη του είχε καρφωθεί στο μυαλό. Όταν γύρισε Μανχάταν την έψαξε και την βρήκε στο itunes... ήταν ένα τραγούδι του Γιάννη Σπανού και του Πυθαγόρα που λες και είχε γραφτεί για το τέλος της σχέσης του με την Apple.

οι στίχοι, πολύ χαρακτηριστικοί, εκφράζανε με χειρουργική ακρίβεια αυτό που ενοιωθε τούτη την στιγμή. τώρα, την ώρα του πόνου και του αποχωρισμού άρχισε να τραγουδάει... η γλύκα της μελωδίας και το συναίσθημα των λόγων απάλυναν τον πόνο του και του είπαν ότι δεν είναι μόνος σε αυτήν την ζωή. βέβαια, επειδή ο steve είναι άθρωπας δημιουργικός αλλαξε λίγο τους στίχους, αλλά ok δεν πειράζει, του το συγχωρεί ο Πυθαγόρας. Πολλώ δε μάλλον που οι νέοι ανανεωμένοι στίχοι "πατάνε" τέλεια πάνω στη μουσική του Γιάννη Σπανού. Δεν έχεις παρά να τραγουδήσεις την νέα βέρζηον και θα το διαπιστώσεις!

Ηλιοβασίλεμα, συνοικισμός,
βουνό στα στήθια μου ο χωρισμός.
Κι ένα itunes από μακριά,
του Καζαντζίδη το παράπονο γροθιά.

Ηλιοβασίλεμα και παγωνιά,
σκιές οι designers στη γειτονιά.
Και από σένανε ούτε φωνή.
Πού να βρω Macbook Air, πού να βρω υπομονή!

Ηλιοβασίλεμα και στην καρδιά,
τ' app stores έσβησαν για μένα πια.
Απ' τα innovation, στιγμή δε ζει
αφού απόψε δε θα κλάψουμε μαζί.

Η νύχτα έπεσε μαύρο iphone,
χιλιάδες gadgets, μα ποιον να βρω,
να πω πως χάνομαι μαζί σου εγώ
χωρίς applistas, σαν σκοτάδι θα χαθώ

Ηλιοβασίλεμα, συνοικισμός,
βουνό στα στήθια μου ο χωρισμός.
Κι ένα ipod από μακριά,
του Καζαντζίδη το παράπονο γροθιά.

Levis χωρίς σώβρακα

Έβγαλε η Levi's την νέα της διαφήμιση, πολύ καλοφτιαγμένη, με την σκηνοθεσία της, το στήσιμό της, τον Μπουκόφσκι της, το αριστοτεχνικό casting της, την ωραία φωνή του εκφωνητή, τις φωτιές, τους καπνούς, το ελαφρώς πολιτικό μήνυμα:


Και η αντικουλτούρα απάντησε, στα γρήγορα. δεν μπήκε σε μεγάλες φασαρίες, δεν έκανε μεγάλες παραγωγές και έξοδα. Απλά χρησιμοποίησε μερικούς υπότιτλους.

και έτσι πήρε τα σώβρακα της Levi's

άδικο και κρίμα και εκνευριστικό

Σήμερα. Στο κέντρο της πόλης.

Κατεβαίνω τις σκάλες του γυμναστηρίου κάπως αφηρημένος, κάπως αλλού γι αλλού. Σκέφτομαι τα δικά μου, είμαι και θλιμμένος που τελειώσαν οι ολιγοήμερες (θέ μου πόσο μισώ αυτό το κλισέ, σχεόν όσο μισώ την καυτή πατάτα) διακοπές μου, δεν έχω επαφή με την πραγματικότητα. Αισθάνομαι κάποιον που έρχεται από την αντίθετη κατεύθυνση, αλλά δεν δίνω σημασία ιδιαίτερη - μέχρι που με σκουντάει περνώντας δίπλα μου και σκάει ένα χαρούμε νο γέλιο!

Επανέρχομαι στην πραγματικότητα, τον κοιτάζω και α! τι ωραία έκπληξη, να ο φίλος μου από το γυμναστήριο ο Τ που έχω πολύ καιρό να τον δω. Κάποτε συναντιόμασταν πολύ συχνά, μάλιστα κολυμπούσαμε και μαζί, αλλά τον τελευταίο χρόνο, ζήτημα να τον έχω δει πάνω από 3 φορές - εκείνος σταμάτησε να κάνει κολύμπι, εγώ στην αίθουσα με τα όργανα δεν πατάω ποτέ, αλλάξαν και τα ωράριά μας, ε είχα να τον δω μήνες!

Πιάνουμε τις χαιρετούρες και τα μπλα μπλα: "Μπλα μπλα νέα μπλα, μπλα μπλα καλά, μπλα μπλα δύσκολα όμως, μπλα μπλα κ εγώ, μπλα μπλα την παλεύω , μπλα μπλα υπάρχουν και χειρότερα, μπλα μπλα μπλα Britney Spears, μπλα μπλα μπλα Σαπουντζάκη θα προσαρμοστούμε, μπλα μπλα μπλα υγεία πάνω από όλα, μπλα μπλα μπλα Franzen, μπλα μπλα μπλα εγκεφαλικό".

Καθώς κάνει να φύγει και ενώ έχει ανέβει καμία δεκαπενταρία σκαλιά μακρυά μου, γυρίζει και μου φωνάζει:

- Έχεις αδυνατίσει ΠΟΛΥ;

Γελάω...

- Από το Μάη, 10 κιλά. Από τα πιο χοντρουλάκια μου, 15...

- Σου πάει τόσο πολύ! Και δείχνεις ΤΟΣΟ καλά γενικά!

Εγώ σφίγγω τα δόντια, κάνω καμία δεκαπενταριά ΩΜ ΩΜ ΩΜ ΩΜ ΩΜ ΩΜ ΩΜ, δύο τρία Visualization τον Γκάντι σε ασκήσεις νηφαλιότητας και απαντάω με το ευγενικό

- ...έλα ρε, άντε, ευχαριστώ, με κάνεις και ντρέπομαι...

Από μέσα όμως, νεύρα νεύρα νεύρα νεύρα νεύρα νεύρα νεύρα. ΝΕΥΡΑ.

Διότι ένας λόγος που αδυνάτισα σεβαστέ πρόεδρε, αξιότιμοι δικασταί, κύριοι ένορκοι, είναι ότι αυτό το καλοκαίρι, έχω φάει τέτοιο ψυχολογικό τέντωμα, τράβηγμα, κοπάνημα, χτύπημα, ανακάτεμα, μπουζούριασμα που όχι να φάω δεν είχα όρεξη, αλλά αν μάθω ότι κάποιο βράδυ που κοιμόμουν Νεουορκέζοι καπιταλιστές μου έκλεψαν το συκώτι για να το πουλήσουν στο MOMA, δεν θα με εξέπλητε.

Και αυτό είναι η τραγική ειρωνία που θέλω να στηλιτεύσω με αυτό εδώ το ποστ. Εσύ να είσαι έτοιμος να μεταναστεύσεις μπας και γλυτώσεις από του λιναριού τα πάθη, να έχεις την διάθεση να μπήξεις τα κλάματα με το παραμικρό και να έρχεται ο άλλος, ακριβώς αυτήν την στιγμή και να σου λέει "πως έχεις ομορφήνει/καυλήνει/σεξόνει/χοτώνει εσύ έτσι; Γιάμι γιάμι".

Και ενώ εσύ θες να γύρεις στον ώμο του αλλουνού και να του πεις τον πόνο σου και που είσαι 5 λεπτά πριν αρχίσεις τα αντικαταθλιπτικά, τον αλκοολισμό, τη συμμετοχή, δωρεάν, σε πορνοταινίες... βρίσκεις τον εαυτό σου στην θέση να πρέπει να του εξηγήσεις το μικρό μυστικό σου ομορφιάς, την δίαιτα που έκανες, το αν βάζεις Clinique για την σακούλα και τον μαύρο κύκλο κάτω από το μάτι και γενικά όλη την στρατηγική σου που είσαι σαν μανεκέν...

γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ γκρ ασταδγιάλα

Άδικο; ναι άδικο! και μάλιστα πολύ. Το καταγγέλω και αναρωτιέμαι: Που είναι το κράτος επιτέλους; Γιατί δεν λειτουργεί τίποτε σε αυτήν την χώρα;

ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΑΛΛΑ ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΣΧΕΤΟ ΥΓ: Φυσικά, ο μικρός ψυχολόγος μέσα μου έχει αναλύσει ΚΑΙ εξηγήσει το φαινόμενο. Αμ πως. Η θεωρία μου λοιπόν είναι η εξής. Όταν ο οργανισμός, και λέγοντας οργανισμό εννοούμε και τον ψυχικό κόσμο, μην τον ακούς τον Καρτέσιο, σώμα και πνεύμα και ψυχή είναι 1, όταν λοιπόν ο οργανισμός αισθάνεται ότι "απειλείται" αντιδρά. Και βασικός αμυντικός μηχανισμός αντίδρασης είναι να εκπέμψει τα άπειρα ομορφόνια - γοητευτικόνια - γκομενακόνια - χωτόνια ώστε οι γύρω να παίρνουν το μήνυμα "αυτό εδώ είναι δυνατό γκομενάκι - μπακ οφ μπητς" και να μην υπάρχουν πιθανότητες για εξωτερικές απειλές που θα αποσπάσουν τον άθρωπα από το έργο να επιδιορθώσει την εσωτερική ψυχική ανισορροπία. Έξυπνο; Ιδιοφυές; Διαβολικό; Μεγαλειώδες; Φύση, παιδί μου, φύση.

Τίποτε δεν θα μπει εμπόδιο στην ενόρμηση ζωής!

επίσης, σας είπα ότι το πιο ωραίο πράγμα στις διακοπές είναι οι αγκαλιές με την αγάπη σου μέσα στο κύμα;