Ο σκορπιός και ο βάτραχος

Η Μetropolis είναι η πιο καλοσχεδιασμένη Αθηναϊκή free press εφημερίδα. Με κάθε τεύχος γίνεται όλο και καλλίτερη, έχει δική της φωνή, άποψη, οπτική γωνία και πένες ιδιαίτερες. Είναι καθαρή, γαληνεύει το μάτι, έχει αισθητική που έρχεται από την Ελλάδα του μέλλοντος, αυτή που θέλουμε να χτίσουμε, την καλύτερη, την πιο δημιουργική. Την πιο καθαρή.

Διπλή η χαρά μου λοιπόν που στο τεύχος που βγήκε την Παρασκευή, φιλοξενεί ένα διήγημά μου στις κεντρικές της 2 σελίδες. Όπως λένε και οι Γιαπωνέζοι, "ένας άντρας έχει τόσο σημασία όσο και εκείνοι ανάμεσα στους οποίους κινείται και κάνει την δουλειά του" (σε ελεύθερη μετάφραση από τα ιαπωνικά, χιχιχιχι)

"Ο Σκορπιός και ο Βάτραχος" είναι το τρίτο short story από τον γιορζ τρούλη που δημοσιεύεται στην Metropolis (με αγαπούν και με προσέχουν πολύ) - επίσης, είναι η πρώτη μυθοπλαστική ιστορία που γράφω/δημοσιεύω με ισχυρό (προσπάθησα) στοιχείο χιούμορ. Μέχρι τώρα τα διηγήματά μου ήταν πιο δραματικά, δεν είχα βρεί τρόπο να τους περάσω την συνήθως αστεία, ανάλαφρη διάθεσή που έχω σαν χαρακτήρας (όταν δεν έχω νεύρα, κατάθλιψη, νύστα, πείνα, μουργέλα, ντουβρουτζά και τσατίλα)

Για πρώτη φορά έκανα την απόπειρα να γράψω προβληματισμένα μεν, αλλά με αστείες πινελιές και κάπως ανάλαφρες. Αν πέτυχε αυτή η πρώτη απόπειρα, θα το κρίνει ο αναγνώστης (την ώρα που θα έχω πάει σπίτι του και θα είμαι με περίστροφο στον κρόταφό του, εννοείται - τότε να πει την γνώμη του αν είναι μάγκας).

Αν θες να διαβάσεις την ιστορία, το τεύχος της Metropolis είναι εδώ

http://issuu.com/metropolisnews/docs/metropolis_080313

ο Σκορπιός και ο Βάτραχος φιλοξενούνται στην σελίδα 28 με 29. Και ναι, η ιστορία ΕΙΝΑΙ εμπνευσμένη από την γνωστή σκηνή στην ταινιάρα "Το παιγνίδι των Λυγμών"!  :-)

Η Μελίνα και ο Μάνος...

...παιχνιδιάρηδες, αιρετικοί, επαναστάτες, γεμάτοι χιούμορ, ασεβείς και πρωτοπαλλίκαρα της αντίστασης σε κάθε τι κατεστημένο... Όχι με τρόπο ξερό, θεωρητικό, όχι στα βιβλία και τις συνεντεύξεις, αλλά με το ίδιο το κορμί τους, το ελεύθερο, το ποθητό... 

 
αυτοί λοιπόν οι δύο σπουδαίοι Έλληνες, πρώτοι από όλους, περισσότερο από όλους θα ήθελαν να τους έχουμε "γκρεμίσει" και να έχουμε βρει τις δικές μας νέες μελίνες, τους δικούς μας καινούργιους μάνους.
 
Ας βλέπουμε τις ταινίες της και ας ακούμε τις μουσικές του ευχόμενοι αυτό.
Απαιτώντας το από τους εαυτούς μας!
Για να μην τους αφήσουμε παραπονεμένους.
Για να έχει πιάσει τόπο το κληροδότημά τους.

Εγώ, πάλι, δεν θα έφευγα από την Ελλάδα...

...διότι, το γεγονός πως μία μεγάλη πλειοψηφία κοιτάζει την πάρτη της και τον κύκλο της δεν θα μου στερήσει το δικαίωμα, το προνόμιο, τη χαρά και την μεγάλη, ανεξήγητη γαλήνη να ζω στον τόπο που με διαμόρφωσε, του οποίου είμαι γέννημα και που με έχει κάνει αυτό που είμαι τόσο όσο και οι γονείς μου.

Διότι δεν μπορώ, δεν μου πάει καρδιά, δεν έχω το δικαίωμα να απαιτώ από έναν άνθρωπο που τα τελευταία τρία χρόνια έχει ανατραπεί ότι ήξερε ως ζωή, που ζει έναν πόλεμο χωρίς όπλα αλλά με πρωτόγνωρη βία και ανασφάλεια, να φροντίζει να μοιάζει η καθημερινότητά μου με Αμερικάνικο Σήριαλ. Ναι, γουστάρω και είναι ωραία να μου χαμογελάνε, ακόμα και ψυχαναγκαστικά, και να τηρούνε τους κανόνες της καλής συμπεριφοράς, ακόμα και ξύλινα. Ωστόσο μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιος δεν το κάνει... ειδικά αυτές τις εποχές. Μπορώ να νιώσω την μαυρίλα μέσα του και να αισθανθώ πόσο τον εμποδίζει να είναι ηλιόλουστος.

Διότι, ακόμα, αν κάποιος δεν μου πει ευχαριστώ ή παρακαλώ, δεν σημαίνει πως είναι κατώτερος ή ασήμαντος ή αμόρφωτος ή αγενής. Μπορεί απλά να σημαίνει ότι και αυτός έπεσε άκλαφτο θύμα της νοοτροπίας "εγώ ρε αξίζω να πάω να ζήσω στο Μανχάταν ρε, να μεγαλουργήσω και σιγά μην κάθομαι τώρα να χαιρετάω και να είμαι ευγενικός με τον κάθε γύφτο που με περιστοιχίζει, ω μον ντιέ ω μον ντιε!"

Διότι, ναι, εμείς εδώ πετάμε δυστυχώς σκουπίδια στον δρόμο - αλλά και στην Νέα Υόρκη κάθεσαι σε ένα πάρκο δίπλα στην Times Square να φας ένα σάντουϊτς και περνά κάτω από το παγκάκι ξαφνικά ένας αρουραίος μεγάλος σαν καλοζωισμένη γάτα. Ενώ στο Λονδίνο κάτω από τις βιτρίνες και τα ωραία κόκκινα λεωφορεία και τα docks «ουρλιάζει» μία μυρωδιά ούρων και μπύρας. Για να μη σου πω τι γίνεται στην Μόσχα, τη Βαρσοβία, το Παρίσι, τη Ρώμη (έχω ίδια γνώση και ας πήγα για βδομάδα, άντε το πολύ δεκαήμερο). Και κανένα από αυτά τα παραδείγματα δεν είναι χειρότερα από το άλλο – χειρότερο είναι να μην έχεις λύσει τα θέματα σου τα ψυχολογικά και ακόμα να λειτουργείς, τέτοιες κρίσιμες εποχές για την χώρα, με την εφηβική νοοτροπία «το γρασίδι από την άλλη πλευρά του φράχτη είναι τόσο τέλειο ρε γαμώτιιιιιιιιι– και εμένα αυτά μου αξίζουν, τα καλλίτερα, τα καλλίτερα».

Διότι, ναι στο εξωτερικό μπορεί να μην προσπαθήσει να μου κλέψει κάποιος την ουρά στα σαλάμια. Αλλά, ποτέ, ΠΟΤΕ στο ταμείο ένας άγνωστος δεν θα πει στην ταμία (αυτή που δεν χαμογελά, μα γιατί μου χαλά την μέρα, πως τολμά;) «θα τα πληρώσω εγώ αυτά» - εννοώντας το λογαριασμό ενός άστεγου που μετράει τα φραγκοδίφραγκά του για να αγοράσει ένα σάντουιτς και ένα γάλα. Και δεν αξιολογώ τώρα τι είναι καλύτερο από τα δύο να έχεις ως ικανότητα (αν και μεταξύ μας, η καρδιά μου το αξιολογεί μία χαρά...) αλλά μετά λόγου γνώση θα ήθελα να ζω εκεί που οι ικανότητες των ανθρώπων είναι πιο συγγενείς με την δική μου ικανότητα. Και όπου οι ελλείψεις τους είναι κοντά στις δικές μου ελλείψεις.

Διότι, ακόμα και τώρα, μετά από τόσα χρόνια και τόση πίεση, ακόμα και μετά τους φασίστες που θέλουν και αυτοί να κάνουν αυτή τη χώρα κάτι διαφορετικό από τη φύση της (πιο αστραφτερό, πιο παρουσιάσιμο) έχω την χαρά και την δυνατότητα να αποφασίσω 2 η ώρα τη νύχτα να βγω να περπατήσω στο κέντρο, έτσι επειδή μου ήρθε και μόνο. Και ξέρω πως οι μπάτσοι δεν θα με σταματήσουν να ελέγξουν τι ύποπτο κάνω (όπως μου έχει συμβεί στην Βοστώνη στις 11 τη νύχτα) ενώ μάλλον θα πετύχω και κανέναν άλλο ρομαντικό φίλο στο δρόμο που έχει βγει να πνίξει την καψούρα του περπατώντας. Ενώ αν πάω στην «ποιότητα ζωής» από τις 9 το βράδυ θα ερημώνει η πλάση. Και ξαναλέω, δεν το θεωρώ αυτό χειρότερο ή καλύτερο από αυτό που κάνουμε εδώ... αλλά αυτό που κάνουμε εδώ είναι δικό μου. Και θέλω την ζωή μου να την ζήσω ανάμεσα σε εκλεκτές ατελείς συγγένειες, όχι σε ψυχρές λειτουργικότητες...

Διότι έχω συνείδηση πως μέσα σε αυτήν την λαίλαπα που έχει πέσει στην χώρα, το πρόβλημα δεν είναι η ομοιόμορφη διακόσμηση των σπιτιών (πήγαινε σε μία μεσοκατώτερης τάξης γειτονιά της Βοστώνης και θα σου πω εγώ ομοιομορφία και σεβασμό στον δημόσιο χώρο). Ούτε βέβαια το να μου χαμογελά η ταμίας στο Super market σαν να είμαι ο Mr Big που κάνει γύρισμα στο μαγαζί της (και τέλος πάντων, ας αναγνωρίσουμε κάποτε το δικαίωμα στους ανθρώπους να μην δίνουν συνεχώς παράσταση, να χαλαρώνουν). Το πρόβλημα είναι όσοι ακόμα έχουμε, δόξα Τω Θεώ, έναν τρόπο να επιβιώνουμε σε αυτήν την κοινωνία όπου τόσοι πολλοί και τόσο κοντά μας δυσκολεύονται και υποφέρουν (και που αυτό τους δίδει για μένα ΑΜΕΣΩΣ το δικαίωμα να μην μου χαμογελάνε) να αποβάλλουμε τον ραγιαδισμό. Να αλλάξουμε πια την κλισέ και κυρίως ρηχή θεματολογία περί "θέμου σε τι χώρα ζω" και την οποία, θυμήσου, την ακούγαμε και στις εποχές των παχιών αγελάδων. Να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε με όρους «έξω είναι καλύτερα» - «μόνο στην Ελλάδα γίνονται αυτά». Έξω δεν είναι καλύτερα. Είναι αλλιώς. Και ναι, μόνο στην Ελλάδα γίνονται αυτά. Αλλά στο εξωτερικό γίνονται άλλα. Που επειδή είσαι Έλληνας, όχι καλύτερος, όχι χειρότερος, κάτι άλλο, θα σου κάθονται ως πολύ χειρότερα...

Διότι προτιμώ χίλιες φορές να ανησυχώ για το κακό γούστο των συμπατριωτών μου, να εκνευρίζομαι που δεν θα καθαρίσουν το χιόνι από την αυλή εθελοντικά (ποιό χιόνι ωρέ; α ξέχασα, στο Fringe χιονίζει πάλι απόψε...) παρά για το αν μία μέρα στο σχολείο του αξιολάτρευτου του πιτσιφρικιού του ανηψιού μου θα μπει ένας 19χρονος με ευγενική χαμογελαστή μάνα που όμως τον μεγάλωσε χωρίς κανένα αυθεντικό συναίσθημα, για να σκοτώσει, πυροβολώντας σαν σε video game, είκοσι εξάχρονα. Ε και τώρα ό,τι και να λέμε ακόμα, ακόμα, (αλλά για πόσο ακόμα;) η ελληνική κοινωνία δεν δημιουργεί τέτοιες στρεβλώσεις.

Διότι έμαθα πια, στα 40 μου ότι μόνο ένας δρόμος υπάρχει να γίνεις καλύτερος, το καλύτερο που μπορείς – σαν άνθρωπος ή σαν χώρα. Να σταματήσεις να συγκρίνεις τον εαυτό σου με τους άλλους και με αγάπη και συγκέντρωση να σκύψεις να τον γνωρίσεις. Και αφού τον γνωρίσεις και καταλάβεις τι μπορείς να κάνεις καλλίτερο, να ξεκινήσεις. Το ταξίδι το σημαντικό δεν είναι να βρεις μία δουλειά και να πας εκεί που λανθασμένα και κρίνοντας από τα σήριαλ πιστεύεις πως είναι καλλίτερα. Το ταξίδι το σπουδαίο είναι να φτάσεις σε άλλους πιο όμορφους προορισμούς εδώ, στον τόπο σου. Και έτσι, με αυτόν τον τρόπο να το κάνεις και τον τόπο σου έναν καλύτερο προορισμό. Αν όχι για σένα, γιατί μάλλον δεν προλαβαίνεις πια, είναι και οι εποχές γεμάτες προκλήσεις, για το ανήψι σου.

Περί υπερηφάνιας και ηρωισμού

Η μητέρα μου πέθανε στα 47 της από καρκίνο - ή, όπως υποψιάστηκα μεγαλώνοντας και καταλαβαίνοντας πόσο βαρύ πράγμα είναι ο αγώνας για επιβίωση, από στρες: Μεγάλωσε δύο παιδιά, εμένα και την αδελφή μου, απολύτως μόνη της, στις δεκαετίες του 70 και του 80, δηλαδή σε εποχές πριν τα καταναλωτικά πάρτυ που ακολούθησαν για είκοσι χρόνια σχεδόν.

Ήμουν 20 χρονών όταν περασε στην από κει όχθη. Τότε και για αρκετά χρόνια μετρούσα τις ελλείψεις και τις παραλείψεις της. Τι δεν έκανε, τι έκανε που δεν έπρεπε να κάνει. Πως δεν φρόντιζε τον εαυτό της, πως απουσίαζε, πως λύγιζε πότε πότε κάτω από το βάρος της ζωής της.

Μετά γλύκανα κάπως μέσα μου και άρχισα να την βλέπω αλλιώς. Τι δύσκολο έργο έχει πραγματοποιήσει, σε άγριες εποχές. Πως με έμαθε να προσπαθώ να αναζητώ το πέρα από την επιφάνεια στην ζωή. Πως προσπάθησε να με κάνει τίμιο "αγωνιστή" της επιβίωσης και όχι λυσσασμένο, άγριο σκυλί. Πως με έκανε να αγαπήσω με την ψυχή αλλά και το σώμα, βιωματικά, τα βιβλία. Πως μου έμαθε ότι η τρυφερότητα που ανταλλάσουν με την θέλησή τους και από καύλα δύο σώματα είναι ο μεγαλύτερος θησαυρός που μπορεί να αποκτήσει ένας άνθρωπος - και μάλιστα θησαυρός που δεν εκπίπτει ποτέ.Πως μου έδειξε ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι κατώτεροι, λιγότερο σημαντικοί, βλαμμένοι - και ότι κάποιοι από εμάς γεννιόμαστε εγκληματίες, νοητικά υστερημένοι, αλαζόνες καθαρά από θέμα τύχης, επειδή βρεθήκαμε σε κάποιες συγκεκριμένες συνθήκες, εποχές, οικογένειες...

Η μαμά μου πέρασε δύσκολα, πολύ δύσκολα παιδικά χρόνια, ακόμα και για την σκληρή εποχή που έζησε... Δεν πήγε σχολείο και δεν μορφώθηκε. Αλλά ήξερε, από ένστικτο και βαθιά στην καρδιά της  μία αλήθεια που φαίνεται πως η καλλιέργεια και η μόρφωση, ο πλούτος, η κοινωνική θέση δεν την προσφέρουν στον άνθρωπο. Ό,τι κάθε αλλαγή που γίνεται με αίμα αθώων ανθρώπων, με άσκοπη βία, είναι αλλαγή καταδικασμένη να αποτύχει.

Αυτές τις μέρες που γίνεται μεγάλη συζήτηση για τις σχέσεις γιών και μανάδων, για την υπερηφάνεια, σκέφτομαι την απούσα Κατερίνα, που φέτος θα έκλεινε τα 67, συχνά, και σκουπίζοντας διακριτικά το εκνευριστικό δάκρυ που ξεμυτά από το δεξί μάτι, το ευαίσθητο, λέω από μέσα μου: ο ηρωισμός είναι τελικά τόσο παρεξηγημένη, τόσο περιορισμένη στο μυαλό μας έννοια.

είμαστε Τέντη Μπόης και ακούμε Πετσοπμπόηζ

Από σήμερα και κάθε Παρασκευή με βρίσκεις στο ιντερνετικό υπέροχο ραδιόφωνο Sin Radio.

Η εκπομπή θα είναι από τις 9 μέχρι τις 11, ξέρεις την ώρα που βάφεις βλεφαρίδα και διαλέγεις πουκάμισο για να βγεις, και δεν έχω ιδέα τι θα είναι, αλλά....

είμαι αισιόδοξος πως θα είναι καλή γιατί το προσεγγίζω το όλο πράγμα με πολύ ενθουσιασμό και χαλαρότητα (κατάλαβες, με τέτοια προσέγγιση θα γίνουν ΤΑ ΔΡΑΜΑΤΑ και τα ΑΠΕΙΡΑ ΤΑ ΛΆΘΗ φτου σκόρδα).

περισσότερες λεπτομέρειες εδώ

α ο τίτλος του νέου ραδιοφωνικού μωρού-εκπομπής είναι....

ΕΊΜΑΣΤΕ ΤΕΝΤΗΜΠΟΥΖ ΚΑΙ ΑΚΟΥΜΕ ΠΕΤΣΟΠΜΠΗΖ!!!

(α καλό)

Για να μην γίνεις Δαίνδηας στην επόμενη ζωή...

ή κατσαρίδα, ή σκατούλα που δεν κατεβαίνει όσες φορές και αν τραβήξεις το καζανάκι,

κάνε ένα κλικ εδώ και βοήθα τα παιδιά να κάνουν την μετακόμισή τους. Και αν δεν θες να αγοράσεις κάτι, ε κάντο κανένα share.Ξέρεις. Σερ. Σερ: 

Μπρος! Μπρος!

OMG!!! Αυτή είναι η καλύτερη διαφήμιση του Super Bowl 2013;!!!!!!!!

ναι, είναι και αυτό είναι πολύ σοκαριστικό διότι πρόκειται για διαφήμιση για το... TIDE!!! όχι για αναψυκτικό, όχι για αυτοκίνητο, όχι για Internet start up, όχι για μπύρα...

η καλύτερη διαφήμιση του Super Bowl είναι για το παλιό καλό αγαπημένο μας Tide... της Procter&Gamble

αυτό είναι σαν να πηγαίνεις για ποτό στο πιο χίψτερ μπαρ της αθήνας και να σου λένε ότι απόψε ο dj έχει κατάθλιψη και γι αυτό θα τραγουδήσει Live με την μπάντα του ο Μπίγαλης. Ή ο Κορκολής. Η ο Κόκκοτας. Και όχι μόνο αυτό αλλά να διαπιστώσεις στο τέλος της βραδιάς ότι πέρασες υπεργαμάτα!!!! 

go figure.

πάντως είναι όντως πολύ αστεία διαφήμιση!

Πέμπτη βράδυ δεν βγαίνει πια κανείς...

...που τα παλιά, που 'ταν σαν νύχτα Παρασκευής
τώρα τις Πέμπτες είμαστε όλοι κλεισμένοι μέσα
οικονομία γαρ, και νοιώθουμε σαν τον μπουχέσα

Όμως απόψε είναι μια Πέμπτη άλλη
θα έχει πάθη, αίμα και ζήλια μεγάλη
σκάνδαλα, μυστικά θα έρθουν στο φως
θα γίνει πάταγος θα γίνει χαμός

Στις 9 το βράδυ εκπομπή αρχίζει
στο sinradio που να ακούσεις αξίζει
η αλήθεια θα βγει και για την sikia
και θα πούμε ιστορίες από blogχρόνια παλιά.

Στις 9 λοιπόν έλα για ωραία παρέα
να ανταλλάξουμε τσάτια, μουσικές και άλλα ωραία
και αν τα βράδια της Πέμπτης δεν μπορούμε να βγούμε
δεν σημαίνει αυτό και ότι θα βαρεθούμε! 

(είμαι πολύ ενθουσιασμένος με την πρόσκληση από το Παυλούκο... περιμένω πως και τι!!! Μακάρι να τα καταφέρεις σέξη βγιούερ και να μας ακούσεις!)

Stills from Depeche Mode new Single, Heaven

Oι Depeche Mode ετοιμάζονται για την πρεμιέρα του νέου τους single, Heaven, που θα γίνει στο Vevo την Παρασκευή 1 Φεβρουαρίου. Τώρα μόλις ανέβασαν ένα web site αφιερωμένο στο τραγούδι, το http://heaven.depechemode.com/ που είναι βαρύ, δύσκολο στο Navigation και "κρύβει" τρεις φωτογραφίες από το νέο video clip καθώς επίσης και μικρά ηχητικά μεζεδάκια από το τραγουδίδιον. Ιδού οι πικ από το κλιπ (ωραία ελληνικά Βάγγο, μπράβο):

το εξώφυλλο του Heaven είναι εδώ:

ενώ το εξώφυλλο του cd άλμπουμ εδώ:

 λίγο έχουνε λυσσιάξει με το Industrial ή μου φαίνεται; Λες και θα τους πούμε αδελφές, πια!!! αμάν.

Πως ξέπλυνα από πάνω μου τον Καρρά, την Πάολα και τον Παντελίδη

Ε ναι, εντάξει, υπάρχουν κάποια παράλληλα σύμπαντα πολύ, πολύ, πολύ αλλού... - λες και οι άνθρωποι που τα κατοικούν είναι από άλλο πλανήτη. Ή καλλίτερα, γαλαξία. Τόσο μακρυά.

Ένα από αυτά το επισκέφτηκα το βράδυ της Παρασκευής όπου βρέθηκα, μετά από μία σειρά επαγγελματικών συγκυριών, στο πιο επιτυχημένο σκυλάδικο της εποχής και της σεζόν. Εκεί όπου το να βρεις τραπέζι, αν δεν είσαι κάποιος κάποιου, δεν έχεις ελπίδα. Θα βολευτείς μετά από δίμηνο και ίσως και περισσότερο. Και το "βολευτείς" είναι ευφημισμός - γιατί το τραπέζι σου θα είναι κατά πάσα πιθανότητα βαθιά χωμένο, μακρυά από την πίστα και σίγουρα πολύ πολύ στριμωγμένο.

Βέβαια, το γεγονός πως θα είσαι μακρυά από την πίστα θα μπορούσες να το πεις και μεγάλη τύχη στην συγκεκριμένη περίπτωση. Δεν θα εξηγήσω περισσότερο, κρίμα είναι να σπαταλάμε τον χρόνο μας για να κατακρίνουμε, ας πρόσεχα, για να το πω πολύ απλά. Στο κάτω κάτω εγώ επέλεξα να πάω, δεν με έσυραν.

Θα πω μόνο ότι αγαπώ τα μπουζούκια, μου βγάζουν έναν πρόστυχο ερωτισμό που πολύ με φτιάχνει, πιστεύω ότι κρύβουν, στην αξιοπρεπή εκδοχή τους ένα ψήγμα από αρχαία, μυστήρια, αρχετυπικά και ενστικτώδικα πράγματα. Δηλαδή, είμαι θετικός με τις μεγάλες πίστες. Μία χαρά. Αυτή όμως η θετικότητα δεν βρήκε ούτε ένα ίχνος χώρου να αναπτυχθεί στο Teatro όπου το "πρόγραμμα" είναι  για τα πανηγύρια. Όπου ο άλλος δεν πληρώνει για να ακούσει τραγουδιστές να τραγουδούν  - γιατί δεν θέλει να ακούσει τραγουδιστές να τραγουδούν, θέλει να τους δει να χαβαλεδιάζουν.

Βαρύ μου έπεσε λοιπόν το Σάββατο το πρωί, μετά από τόσο τραυματικό ξενύχτι. Αλλά ευτυχώς είχα τύχη. Γιατί το βράδυ χθες ξεπλύθηκα καλά από την πανηγυρίλα και την αρπαχτίλα. 

Είδα το I Am My Own Wife. Μία παράσταση για την οποία μιλά η υποψιασμένη Αθήνα - και δικαίως - με πολύ καλά λόγια. Εκεί, περίπου 90 λεπτά κατάφεραν να σβήσουν την δραματική ανάμνηση των 4 ωρών στο Teatro. Ήταν 90 λεπτά ενός καλοφτιαγμένου, συγκινητικού ταξιδιού στην ναζιστική και μετά στην Κομμουνιστική Γερμανία, με περάσματα από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τα απομεινάρια της Πρωσικής Αυτοκρατορίας και την Σουηδία.

Ταξιδεύουμε μαζί με μία άγνωστή μου μέχρι χθες φιγούρα του 20ου αιώνα, από τις πιο ενδιαφέρουσες που έχω "γνωρίσει". Έναν άντρα που γεννήθηκε στις αρχές του και ο οποίος συνειδητά κυκλοφορούσε όλη του την ζωή με γυναικεία ρούχα. Και κατά την διάρκεια του ναζισμού αλλά και κατά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο και τα χρόνια εξαθλίωσης που ακολούθησαν. Και βέβαια και κατά την διάρκεια της Κομμουνιστικής κυριαρχίας στην Ανατολική Γερμανία. Την μυστήρια και μυστηριώδη ζωή αυτού του ευαίσθητου, γενναίου, αποφασιστικού σκυλιού της επιβίωσης βλέπουμε στο έργο.  

Τι μας αφορά, θα μου πεις, τι έκανε ένα τραβεστί του τότε; εδώ ο κόσμος καίγεται και εσύ.... Και όμως - ο αγώνας ενός "μειονοτικού", δακτυλοδειχτούμενου ανθρώπου για επιβίωση σε συνθήκες ανελευθερίας, καταστολής, φασισμού, τυρρανικών κοινωνικών δομών και αντιξοοτήτων φοβάμαι πως μας αφορά ακόμα και σήμερα, τώρα. Περισσότερο από όσο θα ήθελα. Και είμαι σχεδόν σίγουρος ότι θα μας αφορά ακόμα περισσότερο στο μέλλον.Το κοντινό.

Πέρα από όλα αυτά τα "κοινωνικά" μηνύματα το I Am My Own Wife είχε την άλλη ικανότητα των καλών έργων, να σε κρατά καθηλωμένο στην θέση σου. Έχει πολλά καλά που του το επιτρέπουν: Το "μοντάζ" του κειμένου, η εναλλαγές οι χρονικές και σε τοποθεσίες, η ήσυχη, τρυφερή, επιβλητική αλλά και σεβαστική προς την ιστορία σκηνοθεσία και, βέβαια, το παίξιμο του ηθοποιού Χάρη Αττώνη (που ενσαρκώνει με αξιοθαύμαστη ετοιμότητα και ψυχραιμία 40 ρόλους περίπου - χωρίς να αλλάζει ρούχα, μόνο με αλλαγές φωνής και body language. Και μάλιστα με τόσο άψογη επαγγελματική τεχνική που δεν χάνεις την εναλλαγή στους χαρακτήρες και συνεχίζεις να παρακολουθείς το έργο κανονικότατα. Αναρωτήθηκα πόσες πρόβες θα έκανε αυτό το παιδί, ρησπέκτ ρησπέκτ...)

Δεν είμαι κριτικός, δεν μπορώ να αναλύσω περισσότερο γιατί με τράβηξε τόσο απόλυτα μέσα στον κόσμο του αυτό το έργο - ίσως και να το είχα ανάγκη, ή να είχα τα κατάλληλα αυτιά. Πάντως "πέρασα καλά" στο I Am My Own Wife με την παλιομοδίτη έννοια της φράσης - αυτή που σημαίνει ότι αξίζει να βγεις από το σπίτι σου, αξίζει να ξοδέψεις τα 10 ευρώ για το εισιτήριό σου. Ναι, σε κάποιο σημείο το έργο κάνει μία μικρή κοιλίτσα, αλλά είναι ασήμαντη... και η συνέχεια σε τραβάει για τα καλά πίσω στον μυστηριώδη κόσμο του έργου, αυτόν τον τόσο μακρινό... αυτόν τον τόσο κοντινό.

Αφού τελείωσε η παράσταση βγήκα στους ήσυχους για Σάββατο δρόμους στο Γκάζι, μη περιμένοντας ότι η βραδυά θα μπορούσε να γίνει καλλίτερη. Και όμως μπόρεσε. Έγινε και καλλίτερη αλλά έγινε και στεναχωρητική.

Ήρθε ο φίλος μου ο π και με βρήκε και αφού άκουσε τα σχολιανά του που έχασε την παράσταση (γκριν γκριν εντατίκ) είπαμε να πάμε να φάμε κάτι. Σκεφτήκαμε απ εδώ, το φέραμε απ εκεί, και τελικά είπαμε να κάνουμε την μεγάλη παλλικαριά να πάμε να φάμε σε ένα από τα πιο φημισμένα brand names της ελληνικές γαστρονομίας, την περιβόητη Χρύσα. Επειδή οι καιροί είναι πονηροί, είπαμε ότι θα πάμε στο εστιατόριο με στάση και καλά "δεν πεινάμε, ήρθαμε να φάμε ένα ορεκτικό και ένα κυρίως πιάτο, να τα μοιραστούμε" για να μην ξεπαραδιαστούμε και να δούμε κιόλας τι είναι αυτή η περιβόητη μαγείρισσα. Φοβόμασταν πως θα ήταν ένα πολύ ακριβό εστιατόριο και προετοιμαστήκαμε γι αυτό.

Περνάνε πολύ δύσκολα τα εστιατόρια στην εποχή μας, δεν λέω κάτι καινούργιο. Αν και Σάββατο βρήκαμε τραπέζι (η ώρα ήταν 11, όχι και τόσο αργά) και ομολογώ αυτό δεν μας εξέπληξε. Πραγματική όμως έκπληξη ήταν οι τιμές. Δεν είχαν καμία σχέση με τους φόβους μας. Η Χρύσα έχει τιμές σεμνοtrendy φαγάδικων στο Γκάζι και τα Κολονάκια. Με μία όμως μεγάλη διαφορά... Ότι αυτό που τρως είναι απίστευτα καλλίτερο. Ασύγκριτα πιο νόστιμο και καλοφτιαγμένο. Περιποίηση με μεγάλο πι.

Μας σέρβιρε μία πολύ συμπαθητική νέα κοπέλα και μία ώριμη κυρία, με χρώματα βορειοευρωπαίου. Ευγένεια, διακριτικότητα, αυτοπεποίθηση και σιγουριά χωρίς περιττές οικειότητες, με την πρέπουσα απόσταση. Αφού είχαμε φτάσει πια στο κυρίως φαγητό μας, μετά από ένα εξαίσιο πρώτο πιάτο, είπαμε να πούμε τα συγχαρητήριά μας για τις λεπτές, απολαυστικές γεύσεις, τα καλής ποιότητας υλικά, που ακόμα και εγώ, ο Ούννος της μαγερικής μπορούσα να διακρίνω. Είπαμε στην ώριμη κυρία πόσο μας άρεσε το φαγητό μας... εκείνη χαμογέλασε πλατιά... και ύστερα σκούπισε ήσυχα και τρυφερά τα μάτια της από τα ίχνη των πρώτων δακρύων...

"και όμως, σε λίγο καιρό το κλείνω...".

Απορήσαμε "μα τι λέτε, τι λέτε; γιατί;"

Η γυναίκα πήρε μία βαθιά ανάσα για να συγκρατήσει την συγκίνησή της: "ξέρετε, πρέπει να φύγω γιατί δεν μας χαμηλωνει το νοίκι και αυτό σε τέτοιες εποχές..."

"και τι θα κάνετε;" πετάχτηκα εγώ με την διακριτικότητα που με χαρακτηρίζει...

Γέλασε. Πικρά... "θα είμαι άνεργη..." ήταν η απάντηση - και τότε και εγώ και ο π συνειδητοποιήσαμε πως η γυναίκα η οποία μας σέρβιρε, εκείνη που είχαμε συγκινήσει με τα εγκώμιά μας ήταν η ίδια η πασίγνωστη μαγείρισσα (και η νέα κοπέλα με το φωτεινό χαμόγελο η κόρη της). Που θα στερήσει την Αθήνα από ένα κόσμημα, ένα εστιατόριο που εγώ ο ίδιος με τους γευστικούς μου κάλυκες διαπίστωσα ότι είναι μία αρχοντική πύλη προς την ομορφιά, τον σεβασμό, την αγάπη για αυτό που κάνεις, την υψηλή τέχνη της γνώσης ενός αντικειμένου.

Μία τέτοια είδηση μαθαίνεις και είναι σαν να διάβασες 1 εκατομμύριο σελίδες για την ανελέητη κρίση. Ελπίζω να δώσει ο Θεός και να παραμείνει ανοιχτή η Χρύσα. Εγώ θα προσπαθήσω να ξαναπάω... γιατί μερικά από τα παράλληλα, άλλων γαλαξιών σύμπαντα δεν είναι χυδαία και φθηνά. Είναι εξίσου μακρυνά από το δικό μας, το κανονικό σύμπαν, αλλά με έναν περίεργο ανεξήγητο τρόπο, είναι και απολύτως απαραίτητα για την επιβίωσή του. Και για το ευ ζην μας. Όσο μπορούμε να έχουμε.