Monday, June 11, 2007

Η πνοή του Θεού εντός μου


...από όλα τα πράγματα που μου συμβαίνουν όσο μεγαλώνω και γίνομαι γερούλης,

αυτό που με συγκινεί περισσότερο και με κάνει να "αισθάνομαι" την ανάσα του Θεού εντός μου

είναι που κάθε χρόνο που περνάει βρίσκω τον κόσμο και του ανθρώπους ομορφότερους.

Πρόσεξε, δεν βρίσκω ομορφότερους καινούργιο κόσμο ή άλλους ανθρώπους - όχι.

Βρίσκω ομορφότερους τους ίδιους ανθρώπους και τις ίδιες καταστάσεις και τα ίδια τοπία (τον "κόσμο", δηλαδή) που ένα χρόνο πριν τα είχα πάλι στην ζωή μου, ήταν πάλι μπροστά στα μάτια μου... αλλά τότε δεν τα έβρισκα το ίδιο όμορφα.

...σε μπέρδεψα πάλι... κανένα νόημα δεν βγαίνει. beats me as well πάντως.

Sunday, June 10, 2007

Μπλιάξ Americana

έχω στα χέρια μου το καινούργιο τεύχος του PEOPLE! ("καινούργιο", ο Θεός του κουτσομπολιού να το κάνει - στην πραγματικότητα σε σχέση με την Αμερική βρισκόμαστε ένα τεύχος πίσω, λες και έχουμε σκοτώσει κανέναν άνθρωπο, λεςκαι εμάς δεν μας έχουν γεννήσει μανάδες και δεν έχουμε δικαίωμα στην ενημέρωση ασταδγιάλα ασταδγιάλα ΑΣΤΑΔΓΙΑΛΑ...)

...σκέφτηκα αγαπημένε sexy αναγνώστη να κάνουμε μαζί μία βόλτα στις σελίδες του. Το ξέρω ότι βασική σου προτεραιότητα στην ζωή είναι ο Thomas Mann, η Κορεάτικη σινεφίλ σκηνή και τα εναλλακτικά rock group από πόλεις της Μακεδονίας (υπό τον όρο να μην γίνονται download τα "τραγούδια τους" πάνω από 11 φορές γιατί τότε θεωρείς ότι ξεπουλήθηκαν) και δε σε αδικώ...

αλλά πότε πότε χρειάζεται λίγο να βλέπουμε και τα σουσούμια των διασήμων, αν μη τι άλλο για να ξέρουμε πως να φερθούμε και τι να περιμένουμε όταν με το καλό βρεθούμε στην θέση τους (...δε στα πα, εγώ το έχω σίγουρο... για σένα εννοώ, όχι για μένα...).

Φύγαμε λοιπόν:

Το μεγάλο θέμα του τεύχους είναι το κρίσιμο ερώτημα, η μεγάλη αγωνία, η πύρινη ανησυχία όλου του κόσμου: Τι συνέβη στην Lindsay Lohan; Αυτός είναι ο τεράστιος τίτλος στο εξώφυλλο του περιοδικού (υπότιτλος με ροζ γράμματα:μπορείς κανείς να την σώσει;) στο οποίο υπάρχει μεγάλη φωτό της Lindsay από την εποχή που ήταν νινί σταρ, το 1998, και ένθετη μικρότερη τωρινή φωτογραφία που την δείχνει να κοιμάται στη θέση του συνοδηγού, με ανοιχτό το στόμα (και με σαλάκι να τρέχει από το πλάι του), κόκκαλο από τα ναρκωτικά και το ποτό.

Το άρθρο γενικά είναι φιλικό προς την Lindsay - λένε μεν ότι έχει γίνει μεγάλη αλήτισσα αλλά έχουν και μαρτυρία της Jane Fonda με την οποία πρόσφατα γυρίσαν μαζί ταινία ότι είναι "φο βε ρά ταλαντούχα, δεν υπάρχει πιο σου λέω, να, να, το λέω και ανατριχιάζω κοίτα την τρίχα στην γάμπα...". εδώ είναι το άρθρο, άμα θες ρίχτου μία ματιά.

Στην στήλη με τις αποκλειστικότητες και τις μπουκίτσες με τα φρέσκα νέα:

γίνεται αναφορά στην ανοιχτή επιστολή που έστειλε μέσω του site της η Britney (γκρ γκρ γκρ βρωμομπίφτεκα...) σε όλους τους fan της σχετικά με το δικό της δράμα ναρκωτικών και ποτού και ψυχολογικού λαλά που ζει τους τελευταίους μήνες, και το οποίο τελειώνει και θα επιστρέψει στην κορυφή των charts όλου του κόσμου, πανέμορφη και τέλεια και με μοναδικά υπέροχα τραγούδια και δισεκατομμύρια πωλήσεις δίσκων...

βλέπουμε φωτογραφίες του πρωταγωνιστή τη νέας σειράς του HBO John From Cincinnati που έχει κάνει αυτός που έκανε και το Deadwood (...δεν φαίνεται ενδιαφέρουσα η ιδέα της σειράς...το περιοδικό την περιγράφει ως surf-noir και την ψιλοθάβει στα reviews section... μου μυρίζεται φλόπα),

και μαθαίνουμε ότι η Jennifer Aniston μάλλον βρήκε καινούργιο γκομεναίο (αυτή η είδηση είναι το βασικό θέμα του τωρινού τεύχους του People το οποίο ακόμα στην "βλάχα ευρώπη" δεν έχει έρθει, μη χέσω - μάλιστα υπάρχουν και φωτογραφίες του τύπου). Πάμε στις νέες κυκλοφορίες: Δίνουν καλό βαθμό στο καινούργιο cd του Paul McCartney, μέτριο βαθμό στα cd της Ultra Nate (καλέ, ζει αυτή ακόμα;) και της Joan Osbourne "what if god was one of us" (ξανά μανά: καλέ, ζει αυτή ακόμα;).

Στις ταινίες, θάβουνε το καινούργιο του Kevin Costner, το Mr Brooks στο οποίο συμπρωταγωνιστούν η Demi Moore και ο William Hurt (όλοι μαζί παιδιά: ΚΑΛΕΕΕΕΕ, ζουν αυτοί ακόμα;) και δίνουν καλό στην ταινία του τύπου που έκανε το 40 year old virgin, το Knocked Up (...νί μου...).

Όσον αφορά στα βιβλία, (ναι, μην στραβώνεις το στόμα σου, το People έχει κάθε βδομάδα στήλη για νέες κυκλοφορίες...) το περιοδικό έχει πάρα πολύ καλοφτιαγμένο, μα πάρα πολύ, αφιέρωμα σε summer reading όπου προτείνει καμία 25αριά βιβλία για την Αμερικανίδα βιβλιόφιλη, τον Αμερικάνο βιβλιόφιλο. Ζηλεύω ασταδγιάλα!

Κατηγορία κοινωνικά - πολιτικά θέματα: Υπάρχει άρθρο για την Elizabeth Edwards, την καρκινοπαθή σύζυγο ενός από τους υποψηφίους για την Αμερικάνικη Προεδρία.

...υπάρχει άρθρο για μία οικογένεια που βρέθηκε σφαγμένη στο σπίτι τους σε μία ειδυλιακή πόλη της Pennsylvania. Το άρθρο είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον για τον έξης λόγο: Αισθάνομαι ότι μπορείς να εντοπίσεις μέσα του (στο άρθρο, χαζή...) πράγματα που γράφτηκαν μόνο και μόνο για να βοηθηθεί η αστυνομία στον εντοπισμό του δολοφόνου. Ακούγεται πολύ χαζό και φαντασιόπληκτο από μέρους μου, αλλά όντως ισχύει. Αν το διαβάσεις θα το πιάσεις πολύ καθαρά κι εσύ - αναφέρει ας πούμε σε κάποιο σημείο ότι και καλά η αστυνομία βοηθήθηκε και καλά στις πρώτες και καλά έρευνες από το σκύλο και καλά ενός γείτονα που και καλά εντόπισε τον δρόμο μέσα από το δάσος και καλά που πήραν οι δράστες και καλά μετά τους φόνους. Μούφες! ...πάντως για την ιστορία η μόνη επιζήσασα από την οικογένεια είναι η μεγάλη κόρη που βρισκόταν στο σπίτι (είχε έρθει για Σαββατοκύριακο από την σχολή της) και ίσως εκεί βρίσκεται το κλειδί του μυστηρίου. χμ χμ χμ χμ, μωρέ λες;

...και υπάρχουν άρθρα για φανταράκια στο Ιράκ που σκοτώθηκαν ή αγνοούνται (μην ξεράσω με τον χαζαμερικάνικο πατριωτισμό - by the way το πήρες πρέφα ότι οι νεκροί των Αμερικάνων στο Ιράκ έφτασαν τους 3 χιλιάδες;), και για μία κακοποιημένη που she got over it και τώρα που είναι γιαγιάκα βοηθά παιδάκια να σπουδάσουν (... ... ... θου κύριε...).

Πολλά θέματα του περιοδικού είναι φυσικά από την κοινή γλώσσα της εποχής, από το καφενείο του παγκόσμιου χωριού μας, δηλαδή από την τηλεόραση. Μέτρα:

Υπάρχει άρθρο για την νικήτρια του τελευταίου American Idol και το πόσo της αρέσει που είναι παχουλή.

Υπάρχει άρθρο με φοβερή ιδέα: Οι πρωταγωνίστριες του thirtysomething 20 χρόνια μετά την προβολή της σειράς. Ζηλεύω ασταδγιάλα ασταδγιάλα γαμώτη πούστηδες τέλεια ιδέα - φαντάσου την σε ελληνικό περιοδικό: οι πρωταγωνιστές των Απαράδεκτων 15 χρόνια μετά! (θυμάται κανείς αν αυτή η σειρά είχε έρθει Ελλάδα ποτέ - εγώ πάντως δεν την είχα δει, είχα όμως αγοράσει το soundtrack και μου άρεσε αρκετά).

Και υπάρχει άρθρο Α ΓΑ ΠΗ ΜΕ ΝΟ με Υ ΠΕ ΡΟ ΧΗ συνέντευξη Sarah Jessica Parker! Το Σαρακάκι "έβγαλε" μία συλλογή ρούχων με την υπογραφή της για μία αλυσίδα πολυκαταστημάτων, τα οποία είναι μεν στιλάτα, αλλά όλα στοιχίζουν κάτω από 20 δολλάρια. Στη φωτογραφία του άρθρου φωτογραφίζεται με το τζην της συλλογής της το οποίο κάνει αν έχεις το θεό σου, 14 δολλάρια. και της πηγαίνει μία χαρά! ιδου η φωτό:
Εντάξει γενικότερα η τύπισσα είναι πολύ νορμάλ και την πάω τρελά. Λέει σε κάποια στιγμή για το γιο της όταν την ρωτάνε πως απαντά στις "δύσκολες ερωτήσεις" που όλα τα παιδιά κάνουν: πηγαίνει σε ένα σχολείο όπου υπάρχουν πολλά παιδιά με εντελώς διαφορετική οικογένεια από την δική του, οπότε καμία φορά έρχεται και μου λέει "η Jen έχει δύο μαμάδες" ή "ο Τσάρλυ έχει δύο μπαμπάδες" και έτσι μιλάμε πολύ συχνά για το τι σημαίνει να είσαι πουσταριό... Γενικά προσπαθώ το όλο gay thing να το συλλάβει με όρους που δεν θα τον μπλοκάρουν ούτε θα είναι υπερβολικά επιτηδευμένες για την ηλικία του... εντάξει, δεν το συζητό, η γκόμενα αξίζει τρελό respect να μιλάει στο τετράχρονο με ανησυχία και ενδιαφέρον για το πως θα συλλάβει την ένοια gay lesbian κ.λπ.

(τι είπες εσύ εκεί πίσω κάγκουρα;... φοβάσαι θα το κάνει πουστάκι το παιδί; ...καλά, δεν ντρέπεσαι καθόλου; τίποτα δεν σέβεσαι; ΙΕΡΟ ΚΑΙ ΟΣΙΟ δεν έχεις; ούτε την πρωταγωνίστρια του sex and the city δεν μπορείς να μην κριτικάρεις; ουουουουου ρε!)

εδώ είναι όλη η συνέντευξη έχει και bonus μεζεδάκι τι κάνουν στην καριέρα τους τώρα οι συμπρωταγωνίστριες της Sarah στο Sex And The City.

Αυτά, μην σε κουράζω άλλο - έχει και άλλα ενδιαφέροντα νέα και θέματα το περιοδικό, αλλά αυτό πια θα είναι σεντόνια πειραϊκή πατραϊκή, δεν θα είναι post. Οπότε το κόβω εδώ.

...ορίστε, τώρα ξέρεις το zeitgeist της διεθνούς καλλιτεχνικής σκηνής. ΟΛΟ! λες και είσαι Οκλαχομιότισα!

ευγωμόνησέ με γρήγορα στα σχόλια... ΓΡΗΓΟΡΑ είπα! μπεεεε

ΥΓ: δεν μπορώ να μην κρατηθώ να σου πω και αυτό, γιατί είναι σημαντικό σημείο των (Αμερικάνικων) καιρών. Η μεγαλύτερη διαφήμιση στις σελίδες του περιοδικού, 5 ολόκληρες συνεχόμενες σελίδες παρακαλώ είναι... για τί είναι λες;

για φάρμακο εναντίον της μανιοκατάθλιψης. ...how appropriate, και κυρίως how symbolic.

Σε περιοδικό για την διασημότητα και την glamourιά να διαφημίζεται με 5 σελίδες ...φάρμακο για την μανιοκατάθλιψη (για να είμαστε δίκαιοι, οι 3 σελίδες είναι η διαφήμιση - οι υπόλοιπες δύο είναι τα μικρά γράμματα, εκεί που λέει ότι "αν πάρετε αυτό το χάπι θα θελήσετε μάλλον να σκοτώσετε το ανηψάκι σας αν είναι ξανθό. Αν είναι μελαχροινό θα θελήσετε αλλά μάλλον θα το ελέγξετε και μούμπλε μούμπλε και γιαγκαντι γιάγκαντι και μούμπλε μούμπλε...)

ΥΓ2: επίσης θα ήθελα να σου θυμίσω ότι για μία βδομάδα δεν έχεις πια λόγο να βλέπεις ειδήσεις του Star. γκέγκε; γρήγορα στη ΝΕΤ είπα, γρήγορα!

Saturday, June 09, 2007

Thursday, June 07, 2007

Ένας άντρας που αγαπάει πολύ και η ιστορία με τις τομάτες

Δεν ξέρω αν σου έχει συμβεί ποτέ, αλλά εμένα μου έχει τύχει να γνωρίσω γκόμενο Α ΠΙ ΣΤ Ε Υ ΤΑ τέλειο σε όλα, που να με συγκινεί "εγκεφαλικά", και να μου ξυπνά τρυφερότητα φοβερή, και να γουστάρω την συζήτηση μαζί του, και μούμπλε μούμπλε και όλα... αλλά να μην υπάρχει αυτό το περίεργο κάτι που εγώ το λέω "μου - κάνεις - κούκου".

Εννοείται, ότι ουκ ολίγες φορές μου έχει συμβεί και το άλλο. Να είναι ο γκομενάκος τρελό καγκούρι, να μην μπορώ να μιλήσω ούτε για μπάλα που λέει ο λόγος, να τον σκυλοβαριέμαι απίστευτα (εκτός όταν το κάνουμε...), και να μην θέλω ούτε αγκαλιές ούτε χάδια ούτε πρωινό φιλί καλημέρα... αλλά επειδή μου κάνει το τρελό κούκου, να είμαι (σαν το σκυλί που περιμένει να του ρίξουν μπισκότο oreo) πάνω από το κινητό για να μου έρθει το μήνυμα ή το τηλεφώνημα. Anyway, τα ξέρεις όλα αυτά, τα έχεις ζήσει κι εσύ...

Στο θέμα μας.

Πριν από κάμποσα χρόνια είχα γνωρίσει το πιο καραμπινάτο παράδειγμα της πρώτης από τις δύο κουλές περιπτώσεις. Γαμώτη μου, ήταν υπέροχος άνθρωπος: Μου άρεσε πάρα πολύ εξωτερικά, με συγκινούσε και τον γούσταρα τρελά σαν παρέα. Μπορούσαμε να μιλάμε για ώρες για ώρες για ώρες και να μην κουράζομαι να γιάγκαντι γιάγκαντι και να θέλω κι άλλο να μιλήσουμε. Μας άρεσαν οι ίδιες ταινίες, λίγο πολύ η ίδια μουσική, ήταν τρελός φαν του Thomas Mann (χμ, χμ, χμ... ωραία ρίμα αυτή "τρελός φαν του Thomas Mann"), είχε απίστευτο χιούμορ και (το κυριότερο) έβρισκε καταπληκτικό το δικό μου (...δεν τον αδικώ...)... σου λέω όλα ήταν τέλεια.

Αλλά από sex... νάδα. Γκλεν Τζιφέϊρος. Νιτσεβό! Νάθιγκ! Γιά(ν). Τέτοια έλλειψη σεξουαλικότητας δεν έχει ούτε ένα φακελάκι σούπας κνορ! ...σου λέω, απίστευτο πράγμα άξιζε να το κάνεις post (... ... ... ...). Και να πεις ότι δεν το προσπαθήσαμε... είχαμε δοκιμάσει τα πάντα, δεν γινόταν τίποτε!

...τι κρίμα που χρειάστηκε να το διαλύσουμε μετά από κανένα 15νθήμερο υπέροχων στιγμών εκτός κρεβατοκάμαρας και απίστευτα βαρετών εντός...

τι κρίμα! ...και ακόμα μεγαλύτερο το κρίμα που ο κύριος αυτός ο υπέροχος ήταν ΦΟ ΒΕ ΡΟΣ μάγειρας!

Θυμάμαι δύο υπέροχες εβδομάδες να γυρίζω από την δουλειά στο σπίτι του (στου Παπάγου έμενε...) και να με περιμένει ένα υπέροχο στρωμένο τραπέζι, με υφασμάτινες πετσέτες (...δεν στο έχω πει ποτέ, αλλά λατρεύω τις υφασμάτινες πετσέτες - και μισώ τις χάρτινες...) με κάτι τέλεια comfort foods και σαλάτες... Και αυτό που μου άρεσε ακόμα περισσότερο είναι ότι έβλεπα τον άνθρωπό μου να χαίρεται με την χαρά μου και με το πόσο απολάμβανα όλο αυτό το πράγμα. [Είναι καλό πράγμα όταν κάποιος χαίρεται με την χαρά σου, να μην το ξεχάσεις ποτέ αυτό, ακούς; Είναι πιο σημαντικό από κάποιον που σε στηρίζει στις λύπες σου - ακούγεται κουλό αλλά είναι αλήθεια...].

Την βραδυά που αποφασίσαμε σαν συνεννοημένοι να ανοίξουμε την κουβέντα "δεν μου κάνεις κούκου, ξέρεις, δεν το βλέπω το πράγμα να προχωρά με μας τους δύο" ήταν Σάββατο. Ήμουν από νωρίς στο σπίτι του και πίναμε κρασιά με λίγο πιο γρήγορο από τον συνηθισμένο μας ρυθμό. Προφανώς θέλαμε να πάρουμε κουράγιο να πούμε το non κούκου thing.

Η βραδιά κυλούσε αργά, αμήχανα, στεναχωρημένα... είχαμε κουραστεί προφανώς από την προσπάθεια να το κάνουμε να λειτουργήσει το όλο πράγμα, αλλά εξίσου κουραστικό φαινόταν και το να το διαλύσουμε. Και δυσάρεστο. I mean, περνάγαμε πάρα πολύ ωραία μαζί!

Κάποια στιγμή η Φ. έκοβε σαλάτα. Εγώ ήμουν πίσω του στην κουζίνα και έκανα χάζι. Κόβει μία τομάτα, κόβει μία δεύτερη, κόβει μία τρίτη, κόβει μία τέταρτη (...ναι, τρώγαμε πολύ...) και πιάνει να κόψει μία πέμπτη... η οποία όμως είναι ψιλοχάλια, στα μάτια μου. Χτυπημένη, ζουληγμένη, υπερβολικά ώριμη και γινωμένη. Μου φαίνεται ότι μυρίζει κιόλας λίγο.

- Τι, του λέω, θα την βάλεις και αυτή την τομάτα;
- Ναι, μου λέει παραξενεμένος, γιατί;
- ...είναι χαλασμένη! Θα χαλάσει την σαλάτα!
- ...ααααα,μου λέει ο Φ., μέγα λάθος! Θα την φτιάξει την σαλάτα αυτή η τομάτα, δεν θα την χαλάσει. Είναι ζουμερή και έχει έντονη μυρουδιά, και θα φτιάξει τέλεια σάλτσα για να κάνουμε παπάρα!
- Ό,τι πεις, του λέω... μεταξύ μας, δεν πολυσυμφώνησα αλλά ούτως ή άλλως η τομάτα ήταν ήδη κομμένη μέσα στο μπωλ και δεν μπορούσα να κάνω κάτι

Η υπόλοιπη βραδιά κύλησε αναμενόμενα. Φάγαμε, αποφάγαμε, στο γλυκό μιλήσαμε για το "θέμα"μας, τα βρήκαμε, τα συμφωνήσαμε. Όταν έκλεισε την πόρτα πίσω μου, στο καληνύχτα μας, αισθανόμουν δύο πράγματα. Λύπη που "μάλλον" δεν θα ξαναβλεπόμαστε (...αποδείχτηκε ότι ήταν αληθινοί οι φόβοι μου ότι θα χαθούμε...) αλλά και μία ανακούφιση ελαφράς μορφής που είχε λήξει ομαλά κάτι πολύ αμήχανο τις τελευταίες μέρες της γνωριμίας μας

Δεν έφυγα όμως με άδεια χέρια. Αντίθετα, πήρα ένα μάθημα ζωής από τις ντομάτες. Σκεφτόμουν πως ίσως τελικά το πρόβλημα στο νταραβέρι με τον Φ. να ήταν πως όλα ήταν πάρα πολύ στρωτά, πάρα πολύ εύκολα, πάρα πολύ smooth. Πως ίσως αν υπήρχε κάτι στο οποίο να μην ήμασταν τόσο συμβατοί να αποκτούσε ένα άλλο ενδιαφέρον το όλο πράγμα, το οποίο να αποκρυσταλλωνόταν στο sex.

Σαν να λέμε δηλαδή πως όπως μία από τις πέντε ντομάτες χρειάζεται να είναι παραγινόμένη, οριακά σάπια (!), ζουμερή και χτυπημένη, ώστε να δώσει άρωμα στην σαλάτα και να μπορείς να κάνεις παπάρα, έτσι και η σχέση θέλει μία ασυμβατότητα, μία δυσκολία, μία αντίθεση για να ανάψουν λίγο τα αίματα και να αισθάνεσαι ότι κάτι έχεις υπερβεί, κάτι έχεις κατακτήσει, κάτι έχεις κάνει λιγότερο απλό από το απλό καθημερινό σου ρούτινο!

Ήθελες πάντα να δεις πως είναι το πουλί ενός ελέφαντα, δεν ήθελες;

....ιδού λοιπόν!

Αφορισμός

blogger είναι ένας άνθρωπος που δεν του αρκεί να προκαλεί φρικτή βαρεμάρα στους γνωστούς και φίλους και συνεργάτες και οικογένειά του...



...αλλά θέλει να την προκαλέσει και σε μία χούφτα αγνώστους με adsl σύνδεση.

[δικό μου, αλλά όχι και εντελώς. έχει παίξει και ο Μοντεσκιέ, ναι, ναι, ο γνωστός του Γαλλικού Διαφωτισμού, τον ρόλο του στη δημιουργία του υπέροχου αυτού τσιτάτου που μόλις διάβασες]

Από μικρός είχα την απορία...



...πως αισθάνεται ο Άγιος Βασίλης το καλοκαίρι;

Wednesday, June 06, 2007

Συμβουλή από έναν άντρα που αγαπάει πολύ

όταν σου συμβαίνει μία "δυστυχία" (ένας χωρισμός, ένας θάνατος, μία απώλεια...) είναι πολύ λογικό να πονέσεις, να κλάψεις, να χτυπηθείς.

Βασικά, όχι μόνο λογικό είναι, αλλά και απαραίτητο - η διαδικασία του θρήνου είναι ό,τι πιο φυσιολογικό: το να κλειστείς στον εαυτό σου, να ακούσεις καψουροτράγουδα, να μεθύσεις, να σε πιάσουν τα κλάματα, να χαθείς από τους φίλους και τους δικούς...

είναι όμως απολύτως απαραίτητο να κάνεις και μία πολύ σημαντική διάκριση:

Μην μπερδεύεις το διάστημα του θρήνου, με την ζωή σου ολάκερη. Και το κυριότερο, μην χτίσεις την υπόλοιπη ζωή σου πάνω σε αυτό που θα αισθάνεσαι το διάστημα του θρήνου σου.

Αν, ας πούμε, έχεις την επιθυμία να μην βλέπεις κανένα επειδή χώρισες, και νοιώθεις ότι η ζωή σου διαλύεται, και σε πονάνε όλοι και όλα και θέλεις να απομακρυνθείς από όλους και όλα, δεν υπάρχει λόγος, για παράδειγμα, να μετακομίσεις από την πόλη σου, να πας να κλειστείς σε ένα αγρόκτημα και να παρατήσεις την δουλειά σου στην Αθήνα.

...κλείσου στο σπίτι σου και κλάψτο αυτό που θέλεις να κλάψεις, χωρίς να "χτίσεις" την ζωή σου από δω και πέρα πάνω στην λύπη και την θλίψη σου. Θα είναι μεγάλο λάθος, και αντί να σε βοηθήσει να περπατήσεις, θα σε ρίξει χειρότερα στην άκρη της ζωής.

...και αφού είσαι ζωντανός, είναι κρίμα να βρίσκεσαι στην άκρη της ζωής, δεν νομίζεις;

(ελπίζω να βγάζεις νόημα από τις ασυναρτησίες που γράφω... ελπίζω - αλλά δεν μπορώ να το αποκρυσταλλώσω περισσότερο και καλύτερα αυτό που θέλω να σου πω... για διευκρινίσεις mails γίνονται δεκτά)

Ό,τι της φανεί της Λωλο Στεφανή

το πιο απαράδεκτο από όλα δεν είναι ότι η αστυνομία πήγε να σηκώσει ένα έργο τέχνης από μία έκθεση.

το πιο απαράδεκτο από όλα δεν είναι όλοι αυτοί οι αλμπάνηδες που διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους επειδή στην Ελλάδα υπάρχει λογοκρισία (τέτοαι σοκ παθαίνουν όσοι είναι όλη μέρα μπροστά σε μία οθόνη και δεν έχουν αίσθηση από την αδυσώπητη αγορά...)

...το πιο απαράδεκτο είναι ότι το έργο της κυρίας Στεφανή δεν το κατέσχεσε η αστυνομία καλού γούστου και προστασίας από τα βαρετά κλισέ πρώτου επιπέδου και ανάγνωσης.

...τι πρωτότυπο ρε παιδί μου να βάλεις μία να αυνανίζεται υπό τον ήχο του Εθνικού ύμνου... δεν έχω δει πιο! πολύ ουάου. Ζαλίστηκα από την ανατρεπτικότητα... αμ το άλλο; εκτός από ανατρεπτικό το έργο είναι και ρηξικέλευθο, δεν στα είπα!

Neeeeeext!

Τω αγνώστω ετεροφυλοφίλω τεχνικώ...

Υπάρχει ένας τεχνικός, άγνωστος, απλός, ανώνυμος, σε ένα κατάστημα της NOKIA στην γωνία Ζωοδόχου Πηγής με Σόλωνος στον οποίο θα ήθελα να ευχηθώ κάποια πράγματα, από τα βάθη της καρδιάς μου:

1. Η γυναίκα του να μεταμορφωθεί, μέσα σε μία βδομάδα, με εντατική δίαιτα και γυμναστήριο στην Eva Longoria.
2. Η γυναίκα του να γίνει πιστή μίας cult αίρεσης που έχει σαν βασική λατρευτική ιεροτελεστία τα τσιμπούκια - και έτσι να κάνει στον άντρα της (τον τεχνικό "μου" δηλαδή) 8 τσιμπούκια τις καθημερινές (3 το πρωί και το βράδυ και 2 το μεσημέρι...) και 10 τα Σαββατοκύριακα (4 πρωί, βράδυ, 2 μεσημέρι...)
3. Το πουλί του να μεγαλώσει 18 πόντους.
4. Να του πέσει το Λότο
5. Να ανακαλύψει μία φοβερή εφεύρεση και να γίνει super διάσημος επιστήμονας, ζάμπλουτος και καρακαταεπιδραστικός, που η ζωή του και τα επιτεύγματά του να διδάσκονται στις επόμενες γενιές μόγγολων.
6. Να αποκτήσει το γονίδιο "τρώω-καταπιόνες-και-δεν-παίρνω-κιλό"
7. Να μην κάνει ποτέ φαλάκρα
8. Να βρει στο συρτάρι με τα σώβρακα, την επόμενη φορά που θα άλλαξει βρακί, χρυσό φάκελο με 2 ισόβια εισιτήρια διαρκείας για τους αγώνες της αγαπημένης του ποδοσφαιρικής και μπασκετικής ομάδας.
9. Να μπουν στον εγκέφαλό του ως δια μαγείας όλα τα μυστικά του ταντρικού sex.
10... και όλα αυτά, να γίνουν στο επόμενο 10ήμερο!

Επίσης θα ήθελα να ευχηθώ στην NOKIA σαν εταιρία και σαν άνθρωπο να κάνει με τα κρεμμυδάκια την SONYERICSSON, την MOTOROLLA και όλες τις άλλες εταιρίες που παράγουν κινητά τηλέφωνα, να αποκτήσει μερίδιο αγοράς 87% το επόμενο δίμηνο, να κατακτήσει τον κόσμο και το outergalactic space και γενικά να είναι το λογότυπό της τόσο γνωστό όσο είναι ο σταυρός και το M των McD's!

Αυτά. Φτάνει όμως τώρα με την καλωσύνη!

(χτες το βράδυ έπεσε το κινητό μου από ύψος 40 πόντων. Χάλασε η οθόνη και ενώ το τηλέφωνο λειτουργούσε εγώ δεν είχα την δυνατότητα να "δω" τίποτα. Που σημαίνει ότι δεν μπορούσα να διαβάσω μηνύματα, να κάνω τις διαδικασίες για να μεταφέρω τη λίστα με τα τηλέφωνα και τα αρχεία μου στο καινούργιο τηλέφωνο που ήμουν σίγουρος ότι θα έπρεπε να αγοράσω... γενικά με έπιασε μία τρελή απελπισία, γιατί θα έχανα όλο τον τηλεφωνικό κατάλογο, με αριθμούς ανθρώπων που δεν είχα πουθενά αλλού. Την ώρα που πήγαινα να αγοράσω σκοινί για να κρεμαστώ, σκέφτηκα να πάω από ένα κατάστημα της NOKIA. ...όπου η ευγενέστατη υπάλληλος με απόλυτη ηρεμία με πληροφόρησε ότι 56 ευρώ και μία ώρα αργότερα, θα είχα πίσω την ζωή μου... πράγμα που έγινε...)

Σ' αγαπώ NOKIA. Σ' αγαπώ τεχνολογία. Σ' αγαπώ straight τεχνικέ που δόξα τω Θεώ δεν έχεις διαβάσει αράδα Thomas Mann στην ζωή σου, δεν έχεις δει σκηνή Six Feet Under, δεν έχεις ακούσει νότα Pet Shop Boys, και για αυτό κατάφερες να μου φτιάξεις το κινητό τόσο καλά, τόσο γρήγορα!

...όλοι μαζί τώρα, με παλμό και ένταση (εσύ εκεί πίσω, μην "πέφτεις", σε βλέπω...):
ΖΗΤΩ ΟΙ STRAIGHT ΤΕΧΝΙΚΟΙ. ΖΗΤΩ ΟΙ STRAIGHT ΤΕΧΝΙΚΟΙ!