η τέχνη και γλυκά φιλιά στο στόμα, να γιατί είμαστε ζωντανοί ακόμα

Τις προάλλες συζητούσα με ένα φίλο.

είναι κυνικούρας και ψιλομαλάκας και ενώ είμαι στο όριο να του δώσω τα παπούτσια της φιλίας στο χέρι, του τη χαρίζω γιατί είναι ωραίο γκομενάκι και στο παρελθόν με έχει αφήσει να τονε χρησιμοποιήσει για να ξεχαρμανιάσω σε στιγμές αγαμίας χωρίς stings attached.

δεν θέλω να είμαι αχάριστος με ανθρώπους που έχω κάνει σεξάκοι.

Το θέμα της συζήτησής μας ήταν ...η τέχνη. Μην φρικάρεις και μην πεθάνεις από βαρεμάρα πληζ. Εκείνος έλεγε ότι η τέχνη σε περιόδους κρίσης είναι άχρηστη, ότι "τι νόημα έχει να απολαμβάνεις την ζωή και την ομορφιά γύρω σου όταν είσαι σε φάση που πρέπει να σώσεις τον κώλο σου...".

εγώ καρακατάδιαφωνούσα. Πιστεύω ότι η τέχνη είναι κομμάτι της ζωής μας και της καθημερινότητάς μας κάθε στιγμή, ακόμα και την στιγμή της μεγάλης κρίσης. Μπορεί να την βιώνεις αλλιώς την στιγμή της κρίσης από το πως την βιώνεις όταν τα πράγματα είναι smooth αλλά πάντως την βιώνεις...

Συζήτ συζήτ εντατίκ, λοιπόν, με το φιλαράκο μου.

επιμένει.

επιμένω πίσω.

επιμένει!

επιμένω πίσω...

Αλλά δυστυχώς φαίνεται ότι ο τύπος μου ρίχνει στα αυτιά. Κάπως σαν να έχω μειωμένα συζητόνια και πεσμένα επιχειρηματόνια εκείνη τη μέρα και δεν μπορώ να εκφράσω με λόγια ικανά να τον ρουμπώσουν αυτό που το ένστικτό μου ΞΕΡΕΙ ότι είναι απόλυτη αλήθεια:

Ότι δηλαδή η Τέχνη είναι ένα από τα δύο τρία πράγματα που κάνουν την ζωή μας λίγο πιο ζωή.

Κλαψ λυγμ.

Στεναχωριέμαι γιατί δεν θέλω να ηττηθώ σε αυτή την κουβέντα, αισθάνομαι ότι μιλάω εκ μέρους της τέχνης, κάπως σαν να την υπερασπίζομαι (ψευδαισθήσεις μεγαλείου, ναι, το ξέρω, so shoot me!).

Θέλω να νικήσω το κυνικό πουτανάκι ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ, που θα τολμήσει να μου πει εμένα ότι η τέχνη είναι άχρηστη.

Σνιφ σνιφ. Χρειάζομαι το ένα, εκείνο, δραματικό "επιχείρημα" που θα του κάνει την μούρη κιμά.

Ικετεύ Ικετεύ εντατίκ... και μου έρχεται!!!

Θυμάμαι το περιστατικό:

Είμαι το καλοκαίρι των Ολυμπιακών στην Νέα Υόρκη. Είναι 16 ή 17 Αυγούστου. Βρέχει. Κάθομαι μαγεμένος από την Νεοϋορκίλα σε ένα παγκάκι στη Washington Square και ακούω μουσική με τα ακουστικά μου.

Είμαι έξω από τον εαυτό μου: η βροχή, το ταξίδι, η Νέα Υόρκη, η μοναξιά, η τελετή έναρξης των Ολυμπιακών μας που έχει γίνει θριαμβευτικά αποδεκτή από όλα τα αμερικάνικα μέσα...

και τότε αρχίζει το επόμενο τραγούδι στο cd player, ένα τραγούδι που με χώνει πιο πολύ στην μαγεία... (το Here is The House των Depeche Mode από το Black Celebration)...

μαγεμένος, μαγεμένος.

Σε μία έκρηξη ενθουσιασμού, σηκώνομαι από το πέτρινο παγκάκι, πηγαίνω σε ένα πανέμορφο γκομενάκι στην ηλικία μου που κάθεται κάπου απέναντι του και, μη δίνοντάς του περιθώριο να αντιδράσει, ενώ του λέω "listen to this... listen how wonderful it is!!!" του βάζω τα ακουστικά στα αυτιά για να ακούσει το τραγούδι που με έχει μαγέψει.

Ναι, το ξέρω, ο τυπάκος θα μπορούσε να είχε βγάλει κανένα όπλο να με πυροβολήσει, ή να με αρχίσει στις κλωτσιές έτσι τσιτωμένοι που είναι όλοι οι Αμερικάνοι με τον προσωπικό ζωτικό τους χώρο. δεν το έκανε όμως.

Αντί για αυτό, βρεθήκαμε κάπου χωμένοι σε μία απόμερη γωνιά να φιλιόμαστε στο στόμα για κανένα δεκάλεπτο. Ακόμα θυμάμαι την περίεργη γλυκιά γεύση που είχε το στόμα του και πόσο μου άρεσε η αίσθηση από το μουσάκι του πάνω στο πρόσωπό μου...

Και ύστερα έπρεπε να επιστρέψει στο γραφείο του.

Αυτό το περιστατικό διηγήθηκα στον φίλο μου. Και συνέχισα:

"Βλέπεις πως τελικά η τέχνη δεν είναι κάτι θεωρητικό για να συζητιέται μόνο και να αναλύεται αλλά ότι πρακτικά επηρεάζει θετικά την ζωή μας;

Βλέπεις πως δημιουργεί συνδέσεις και συνάφειες ανάμεσα στους ανθρώπους;

Πως μας παρέχει κοινή γλώσσα; (νο παν ιντέντεντ)

Πως ομορφαίνει την ζωή μας;

Πως μας φέρνει τον παράδεισο στο εδώ και το τώρα;

...και αν δεν χρειαζόμαστε κοινή γλώσσα και συνάφειες τις εποχές της κρίσης, πότε χρειαζόμαστε;" ρώτησα τον φιλαράκο μου...

πιστεύω κατάφερα να τον ρουμπώσω. ητ μπλάκ πούση εν ντάη! χεχε!

Προδότες εθνικής συνείδησης

ακούω και βλέπω τι γίνεται το τελευταίο διάστημα γύρω μου.

αναρωτιέμαι πότε ακριβώς γίναμε όλοι τόσο υποκριτές.

έχω φρικάρει να ακούω κριτική για την Τσέκου, τον Ζαχόπουλο, τον Καραμανλή, από ανθρώπους που για το μόνο πράγμα που μπορείς να είσαι σίγουρος είναι ότι...

είναι ότι αν και εκείνοι είχαν μπροστά στα χέρια τους το βάζο με το μέλι που λέγεται εξουσία, πρόσβαση σε φράγκα, δυνατότητα λήψης αποφάσεων θα ήταν το ίδιο χυδαίοι με αυτούς που στηλιτεύουν.

Το καταλαβαίνεις και εσύ, έτσι δεν είναι; το αισθάνεσαι... ο μόνος λόγος για τον οποίο όλοι δεν είμαστε βουτηγμένοι μέχρι το λαιμό στα σκατά και το έγκλημα είναι διότι απλά δεν είχαμε την ευκαιρία... τα μέσα... τις προσβάσεις.

Όχι βέβαια πως δεν βρίσκουμε τον τρόπο να είμαστε καθίκια στον μικρόκοσμό μας, ακόμα και αν είναι περιορισμένος και χωρά σε μία δακτυλήθρα...

Τις προάλλες άκουγα μία ιστορία για έναν τύπο που ήταν με την γκόμενά του μερικά χρόνια, σκόπευαν να παντρευτούν μάλιστα, και είχε ανεβάσει, χωρίς αυτή να το ξέρει, ένα video στο xtube όπου το κάνανε. Αυτή δεν το είχε πάρει πρέφα ότι την βιντεοσκοπούν. Στο βίντεο φαινόταν κανονικά το πρόσωπό της, ποια είναι. Ο έξυπνος τυπάκος είχε φροντίσει βέβαια να την πηδάει σε τέτοιες στάσεις ώστε να μην φαίνεται καλά ποιος είναι ο ίδιος...

Δυστυχώς αδέλφια μου τέτοιοι άνθρωποι έχουμε γίνει. όλοι. όλοι. μηδενός εξαιρουμένου.

η ζωή μας έχει γίνει μία σειρά από μικρές χυδαιότητες. Ο καθένας μας όσο μπορεί εγκληματεί. Και αν δεν εγκληματεί, αν δεν θίγει, είναι γιατί δεν μπορεί.

το τραγικό; αναρωτιόμαστε μετά γιατί είμαστε μέσα στην τσίτα και την δυστυχία - γιατί σκάμε από καρκίνους και εμφράγματα, γιατί για να ξεχαστούμε βουλιάζουμε στο πιοτό και την λαιμαργία, γιατί τίποτε δεν μας συγκινεί παρά μόνο η ανωμαλία...

τι κάνουμε λοιπόν; Πως μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την ανθρώπινη φύση που είναι ικανή για το χειρότερο, δυστυχώς πιο συχνά από ότι είναι ικανή για το καλλίτερο;

...ειλικρινά, δεν ξέρω.

ξέρω ότι ο τρόπος που ζει κάποιος την ζωή του είναι το πρώτο μεγάλο βήμα.

Αλλά έχω φτάσει τα 35 μου και δεν έχω την παραμικρή ιδέα πως το προσωπικό, αυτό που κάνουμε στην καθημερινότητά μας, μπορεί να γίνει συλλογικό.

Και πιστεύω πια ότι είναι απολύτως απαραίτητο να γίνει συλλογική μία συμπεριφορά, ένας τρόπος ζωής που, δυστυχώς, εγώ τουλάχιστον ξέρω ελάχιστους ανθρώπους να ακολουθούν.

Φαίνεται ότι ξεπέσαμε τόσο πολύ ώστε για πολλούς από μας είναι απαραίτητη μία ...δικτατορία της αξιοπρέπειας. Που να μην μας επιτρέπει να πέφτουμε τόσο χαμηλά, τόσο συχνά, τόσο πολύ...

Δυστυχώς όλοι είμαστε ίδιοι. Εμείς να είμαστε καλά και ας σκάσουνε 100 άλλοι.

Πότε θα γίνει ένα ξεκαθάρισμα; Πως;

Ουφ.

...Μάλλον ασυναρτησίες γράφω, το ξέρω. ...τελευταία δεν μπορώ να συννενοηθώ με τους ανθρώπους κιόλας. στεναχωριέμαι.

είμαι τόσο απαισιόδοξος για την χώρα μας και για μας.

Σπίτι χωρίς Γιάννη, προκοπή δεν κάνει

Σήμερα γιορτάζει ο αγαπημένος μου Άγιος, ο Α-Γιάννης ο Πρόδρομος.

Σπουδαίος Άγιος, πρώτος μεταξύ ίσων σε όλους του Αγίους.

Βέβαια ο Michale York που τον έπαιξε στον Ιησού από Την Ναζαρέτ του Τζεφηραίλη (που νομίζω είναι η βασική, μην σου πω και αποκλειστική πηγή θεολογικής μόρφωσης της γενιάς μας - how cool is that!) δεν ήταν και η καλλίτερη επιλογή casting... αλλά what the heck!

εγώ τους Γιάννηδες και τις Ιωάννες τους πάω με χίλια. χαίρομαι κάθε που έχουν την γιορτή τους, άσε που γιορτάζει και ο πατέρας μου...

Οπότε χρόνια πολλά τους εύχομαι, να έχουν όλα τα καλά, το γλυκό ας το αφήσουν πάνω στο γραφείο μου θα το φάω σε λίγο.

και μην ξεχάσεις αγαπημένε αναγνώστη να περάσεις να ευχηθείς σε 3 διαδικτυακούς σούπερ cool εορτάζοντες:

την κουρούνα

την alienlover

και τον blueprints

και όσους ξεχνώ, μην στεναχωριούνται. τους αγαπώ και τους εύχομαι υποσυνείδητα.

Ο Θεός ψιθύρισε στο αυτί μου

αγαπημένοι διαδικτυακοί αλλά και της ζωής φίλοι με κάλεσαν να γράψω τα 7 συν 1 πράγματα που με σημάδεψαν το 2007.

Στην αρχή δεν ήθελα να ανταποκριθώ στην πρόσκληση... δυσκολευόμουν.

Πως να συνοψίσεις και να συμπυκνώσεις τα γεγονότα που συνέβησαν στην ζωή σου σε ένα χρόνο; ποιά γεγονότα να ξεχωρίσεις; σκεψ σκεψ εντατίκ χρειάζεται για αυτό, πολύ σκεψ και πολύ εντατίκ....

Αλλά εχτές το βράδυ, ή μάλλον σήμερα το ξημερώματα, που γύριζα ευχάριστα μεθυσμένος στο σπίτι (Μεθυσμένος μετά από πολύ πολύ καιρό),μία σκέψη ξεπήδησε από την καρδιά μου και με έπνιξε χαρά(κράηστ, ελπίζω να είναι κάπως κατανοητά αυτά που γράφω...)...

το 7 και 1 πιο σημαντικά πράγματα που μου συνέβησαν το 2007

είναι το εξής ένα:

έμαθα ότι δεν χρειάζεται να ζω οριακές καταστάσεις, γεμάτες ένταση και στην τσίτα για να αισθάνομαι ότι ζω.

Ο Θεός της ανάγνωσης με έχει στα όπα όπα τελευταία

το 2007 διάβασα πάρα πολύ. και είμαι πολύ χαρούμενος και περήφανος για αυτό.

...ξέρεις τι γίνεται με το διάβασμα; Επειδή είναι πολύ καλό παιδί (το διάβασμα εννοώ) όσο ασχολείσαι τόσο σε ανταμοίβει! Πως;

Aποκτάς την τύχη του αναγνώστη και πετυχαίνεις, εντελώς τυχαία και αναπάντεχα, βιβλία διαμάντια, για τα οποία κανείς δεν σου έχει μιλήσει, πουθενά δεν έχεις ακούσει.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις ατέλειωτες ώρες που πέρναγα σε τεράστια Αμερικάνικα βιβλιοπωλεία όπου για άλλο λόγο έμπαινα και τελικά τυχαίο στο τυχαίο έφτανα να ανακαλύπτω ένα μικρό ασήμαντο βιβλιαράκι, παλιό, χωμένο σε ένα μισοκρυμένο ράφι, ένα βιβλίο που εκείνη ακριβώς την στιγμή της ζωής μου μου έδινε μία απάντηση που είχα τόσο πολύ ανάγκη για να συνεχίσω...

Αυτό είναι η συσωρευμένη τύχη του αναγνώστη. Να ψάχνεις μία απάντηση σε ένα ερώτημα, μία λύση σε ένα πρόβλημα, μία σιγουριά για να λύσεις μία αμφιβολία, μία παρηγοριά για να ξεπεράσεις ένα πόνο, και να το ανακαλύπτεις εντελώς τυχαία σε ένα βιβλίο χωμένο σε ένα μισοκρυμένο ράφι, στα πίσω ενός τεράστιου βιβλιοπωλείου. Μου έχει συμβεί πολλές φορές αυτό στην ζωή μου. με σούπερ θετικά αποτελέσματα, το σημαντικότερο από τα οποία είναι η γαλήνη στο μυαλό μου.

Το 2007 όπως σου είπα διάβασα πολύ. Και προφανώς για να με ανταμείψει ο Θεός του διαβάσματος μου έκανε δώρο προς το τέλος της χρονιάς ένα από τα ωραιότερα βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ.

Λέγεται "τα Γενέθλια του Κόσμου" και είναι μία συλλογή μεγάλων διηγημάτων της Αμερικανίδας Ursula Le Guin.
(φρικτό εξώφυλλο, το ξέρω, αλλά μην κολλάς, σε παρακαλώ sexy viewer...)

Το βιβλίο το έχω τελειώσει εδώ και μερικές βδομάδες, από τότε έχω διαβάσει ακόμα 2, αλλά δεν μπορώ να σταματήσω να το σκέφτομαι και να μιλάω για αυτά σε πρόθυμα αυτιά.

Το Ουρσουλάκι, η συγγραφέας δηλαδή που μπορεί να την γνωρίζεις από το Έπος της Γαιοθάλασσας, που είναι σαν τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών αλλά καλλίτερος κατά πολλούς, γράφει επιστημονική φαντασία. or not!

...γιατί η αλήθεια είναι ότι, ναι, τα γραπτά της διαδραματίζονται σε φανταστικούς κόσμους, πολλά εκατομμμύρια χρόνια μετά, όπου η γη μας έχει καταστραφεί, και η γη μετά από τη γη μας επίσης έχει καταστραφεί και η ανθρωπότητα έχει εποικίσει άλλους πλανήτες και έχει ανακαλύψει άλλες υπάρξεις... αλλά επιστημονική φαντασία δεν τα λές.

Τα λες φιλοσοφία. Το Ουρσουλάκι γράφει βιβλία φιλοσοφικά. Γράφει για το πως σχετιζόμαστε με τον έρωτα, με το φύλο μας, με τον Θεό, με την οικογένεια, με το χρήμα.

Και, πρόσεξε, δεν γράφει βαρετά για αυτά. Κάθε άλλο. Οι ιστορίες της έχουν αγωνία, δράση, sex (πολύ sex!), μυστήριο... αλλά εκεί που γίνεται της κολάσεως ξαφνικά ο ήρωας, πιχή, λέει μία ατάκα, κάνει μία παρατήρηση που σκάει μέσα στο μυαλό σου σαν εκατομμύρια πυροτεχνήματα και σου αλλάζουν τον τρόπο που σκέφτεσαι για τον κόσμο. και σου κάνει την ψυχή "πιο δυνατή, πιο λαμπερή, πιο βαθειά".

Αυτό είναι για μένα η μεγάλη αξία του storytelling. Να σε κάνει να σκέφτεσαι αλλιώς, καλλίτερα για τον κόσμο και την ζωή. Και το Ουρσουλάκι το έχει αυτό το χάρισμα και με το παραπάνω. Δικαίως θεωρείται μία από τις σπουδαιότερες συγγραφείς του καιρού μας. Και είμαι σίγουρος ότι στο μέλλον η αξία της θα λάμπει όλο και περισσότερο.

Πάρε και μία φωτό της για να δεις τι συμπαθητικιά είναι και γιατί την λέω Ουρσουλάκι:

να το πάρεις το βιβλίο. οπωσδήποτε. θα με θυμηθείς.

spoiler bitch (coca cola happiness factory)

κάπου πήρε το μάτι μου ότι η Coca Cola,

η σαμπάνια του φτωχού,

το επίσημο πιοτί των Χριστουγέννων,

το ελιξήριο του καταναλωτισμού,

ο κοινός παρονομαστής της ανθρωπότητας,

μούμπλε μούμπλε μούμπλε

άρχισε να τρέχει teaser διαφημίσεις στα ελληνικά κανάλια.

Αυτές χτίζουν αναμονή για κάποια μέρα στο Γενάρη όπου θα δούμε ολοκληρωμένη μία ταινία, την Happiness Factory.

εσύ αγαπημένε αναγνώστη δεν χρειάζεται να περιμένεις μέχρι τότε (παρά μόνο για να δεις την ταινία σε μεγάλη οθόνη και με μάλλον καλλίτερο ήχο). το προβατάκι σου (το σου πάει στο προβατάκι, όχι στο βρήκε...) βρήκε την ταινία και στην παρουσιάζει.

Το σενάριό της είναι απλό. Μπέησηκ storytelling δλδ: Ένας πιτσιρικάς πάει να πάρει μία Coke από το αυτόματο μηχάνημα του κινηματογράφου, πριν μπει να δει το έργο. Δυστυχώς όμως μέσα στο μηχάνημα (το happiness factory δηλαδή) το υγρό έχει τελειώσει. Έτσι ένα από τα πλάσματα που δουλεύουν σε αυτό (με απαράδεκτες συνθήκες, και ανασφάλιστα - αλλά αυτό είναι θέμα άλλου ποστ) αναλαμβάνει την αποστολή να γεμίσει το μπουκάλι του νεαρού με ζουμί για να μπορέσει αυτός να πάει να δει την ταινία με το γκομενάκι:

δεν μπορείς να πεις. Σε έχω στα ώπα ώπα σε ενημερώνω, σου κάνω spoilers. αμάν πια τι άλλο θες. σταμάτα το μπήτσην εν μόουνινγκ ΤΩΡΑ

Είναι αυτό το ωραιότερο τραγούδι από το In rainbows των Radiohead;

νομίζω ναι. enjoy weird fishes/Arpeggi and weep:


στην σελίδα των radiohead στο youtube θα βρεις την περφόρμανσ που έκαναν την παραμονή της πρωτοχρονιάς του 8 όπου έπαιξαν όλα τα τραγούδια του in rainbows.

εντάξει το album γαμεί. να το ξέρεις. δίκαια θεωρήθηκε από όλους το καλλίτερο του 2007 - και όταν λέω από όλους, εννοώ από όλους. μέχρι και η θεία μου η μαριγώ το είπε που από ροκ δεν σκαμπάζει.

αυτές τις μέρες το album (Που μέχρι τώρα δεν είχε physical manifestation κυκλοφορούσε μονάχα ως αρχείο ηλεκτρονικό) βγήκε και σε cd αλλά και σε βινύλιο.


γιατί δεν έχεις τρέξει ακόμα να το πάρεις; δεν σου έχω πει να μην είσαι λάικα;

Καρούμπαλο και κινητή τηλεφωνία (storytelling...)

Μία διαφήμιση που μου αρέσει πολύ.

Δεν έχει εντυπωσιακά εφέ, ή κάποια πολύ καραμπινάτη ανατροπή, αλλά περνάει το μήνυμα μία χαρά και είναι ευχάριστη. Επειδή, μπέησηκλη, λέει μία ιστορία με ξεκάθαρο και σαφή τρόπο. Η οποία ιστορία έχει αρχή μέση και τέλος.

Πόσες ελληνικές ταινίες για παράδειγμα μπορούμε να πούμε ότι ακολουθούν αυτήν την απλή αλλά απαραίτητη "συνταγή" στα σενάριά τους; να διηγούνται μία ιστορία με αρχή μέση και τέλος; όχι πολλές φοβάμαι...

Πάντως αυτή η μικρή μονόλεπτη ταινία μου αρέσει.

...είναι και φτηνή παραγωγή. or not. enjoy:

Η Mother New York την έκαμε.

οι 7 καλλίτερες ρόμπες ξεκούμπωτες (μου) του 2007

Α, όχι, δόξα τω Θεώ, παράπονο δεν έχω! Κανένα! Το 7 ήταν μία σούπερ φρούτφουλ χρονιά για μένα. Χρειάστηκε να πάρω ντουλάπα καινούργια για να βάλω τις κερδισμένες ρόμπες της χρονιάς. Με ένα πρόχειρο υπολογισμό, πρέπει να κέρδιζα μία ρόμπα ξεκούμπωτη το μήνα, μάλιστα κάποια στιγμή κατά το μέσο της χρονιά κέρδισα και 2 μέσα σε ένα μήνα.

Έτσι είναι, όμως! Την υγεία μας να έχουμε, και όλα τα άλλα γίνονται.

Οι 7 πιο ξεκούμπωτες από τις ρόμπες που κέρδισα το 7 είναι:

1. Συναντάω στον δρόμο πρώην συνάδελφο με την οποία αντιπαθιόμαστε φρικτά. Ευτυχώς που δεν είχε χρειαστεί να συνεργαστούμε, θα με έβρισκαν κρεμασμένο στους καμπινέδες της εταιρίας. Ήξερα ότι είναι έγκυος και για να το παίξω «φιλικός» και «περασμένα ξεχασμένα» την πλησιάζω όλο χαρά, ακουμπώ το χέρι μου στην χοντροκοιλιά της και της λέω: Τα έμαθα, τα έμαθα! Πότε με το καλό; Η απάντηση: εεεεε… έχω γεννήσει εδώ και τέσσερις μήνες!

2. Είμαι σε interview σε πολύ τεχνοκρατική εταιρία. Ο τύπος με τον οποίο μιλάω είναι σούπερ συμπαθητικός και αισθάνομαι ότι το ίδιο σκέφτεται και αυτός με μένα. Η χημεία μεταξύ μας κοντολογίς, σούπερ. Τα λέμε, τα λέμε, τα λέμε, τα λέμε… και φτάνει η ώρα να φύγω. Σηκώνομαι, δίνω χειραψία, λέω τα κυριλέ τυπικουρί «χάρηκα πολύ και ευχαριστώ και μούμπλε μούμπλε και να τα ξαναπούμε» και ενώ είμαι σίγουρος ότι όλα έχουν πάει τέλεια, καθώς βγαίνω από την πόρτα λέω όλο χαρά και ενθουσιασμό (υπενθυμίζω, στον 45χρονο τεχνοκράτη που ποτέ δεν έχω ξαναδεί…): φιλάκια!!!!!!!!

3. Είμαι σε πάρτι στα βόρεια προάστια. Μία αδελφουλίνα καλεσμένη επειδή «αυτή είναι ξεχωριστή» έχει έρθει ντυμένη με κοστούμι που το σπάει με κατακόκκινο τεράστιο στραφταλιζέ μεταξωτό φουλάρι που το έχει τυλίξει γύρω από την μέση, τύπου ζώνη. Εγώ είμαι να ξεράσω και αρχίζω να σχολιάζω το ντύσιμο σε έναν γνωστό μου που πολύ συμπαθώ. Για ένα πεντάλεπτο λέω εναντίον του κακομοίρη με το κόκκινο φουλάρι στα λαγόνια τις πιο φριχτές ατάκες, από τις οποίες η πιο ανώδυνη ήταν «τώρα αυτό τι το φόρεσε, μην τυχόν και δεν έχουμε καταλάβει ότι είναι αδελφή ή για να κρύψει ότι είναι στις δύσκολες μέρες;» (άουτς! τι μλκς που είμαι ώρες ώρες). Ο γνωστός που τα ακούει γελάει μεν, λίγο μαγκωμένα δε… στο τέλος της βραδιάς αποδεικνύεται ότι η αδελφουλίνα με το κόκκινο είναι η καινούργια γκόμενος του αδελφικού παιδικού φίλου και συνεργάτη του ανθρώπου στον οποίο έκανα μπήτσην εν μόουνινκγ. Μάλιστα οι τέσσερις μας κατεβήκαμε μαζί στο κέντρο από το πάρτι στο αυτοκίνητο του γνωστού μου. Αμηχανία στην διαδρομή μέχρι εκεί που δεν παίρνει.

4. Έφερα στο σπίτι και έριξα στο κρεβάτι μου τον ομορφότερο 28άρι που έχω γνωρίσει ποτέ και με το οποίο έχω βρεθεί γυμνός. …όμως αν και έλειωνα από καύλα, δεν κατάφερα να μου σηκωθεί, από τύψεις και ενοχές γιατί αν έκανα κάτι μαζί του θα το θεωρούσα απάτη προς τον άνθρωπο που, αν και δεν είχαμε τίποτα επίσημο και μιλημένο, ήμουν ερωτευμένος μαζί του. (και σύντομα κάναμε κάτι επίσημο και μιλημένο). Είναι ωστόσο προς τιμήν μου ότι εξήγησα στο παλικάρι ότι δεν μου σηκώθηκε και δεν είχα κέφι όχι επειδή αυτός δεν μου αρέσει αλλά επειδή εγώ είμαι ενοχικός και έχω μονογαμικό σώμα! (εντάξει, δεν θα ήταν σωστό να αφήσω τον άνθρωπο να πιστεύει ότι δεν μου αρέσει ή είναι ψυχρός ή γουάτέβερ και να του χτυπήσω την αυτοπεποίθηση). Πάντως η όλη φάση ήταν πολύ μαλακισμένη και ντροπιαστική.

5. Είμαι στο sodade. Βλέπω από απέναντι τρελό γκομενάκι. Παίρνω το πιο Κλαρκ Gayμπλ ύφος μου, βάζω θεληματικό πηγούνι, δασύτριχο στέρνο, σκέφτομαι ατάκα κήλερ και πηγαίνω να του μιλήσω. Πλησιάζω, λέω την ατάκα (δεν στην λέω να μην την κλέψεις, σόρη αλλά δουλεύει πολύ καλά και δεν θέλω να την κάψω) αλλά το γκομενάκι μιλιά. Ξαναλέω την ατάκα μην τυχόν και δεν με άκουσε… και τότε ο τυπάκος μου λέει: «Καλά, με δουλεύεις;». «ε;» απαντάω εγώ «τι εννοείς;» … να μη στα πολυλογώ ο τύπος μου εξηγεί ότι εγώ και αυτός είχαμε κάνει σεξάκοι πριν από 6 -7 χρόνια και εγώ το είχα ξεχάσει τελείως. Το πιο κουλό είναι ότι τότε του είχα δώσει «κατά λάθος μάη άς» λάθος τηλέφωνο και ότι τον πρώτο καιρό μετά το σεξάκι έκανα ότι δεν τον ξέρω (συγχώρα με ευγενικέ αναγνώστη ήμουν νιος και άμυαλος).

6. Στο γυμναστήριο: μην με ρωτήσεις πως, μη με ρωτήσεις γιατί, ντρέπομαι και μόνο να τα θυμηθώ. Η ουσία είναι ότι στο χαμάμ πάτησα, κατά λάθος φυσικά, το πουλί ενός ανθρώπου. Το περιστατικό το χρησιμοποίησα, για να το κολάσω μέσα μου, ως fiction και καλά παράδειγμα στην latin version του «την γλώσσα μου έδωσαν ελληνική» - αλλά η πραγματικότητα είναι ότι μου συνέβη στα αλήθεια.

7. Καλοκαίρι στο γυμναστήριο πάλι: είναι αργά το βράδυ, μόλις έχω τελειώσει το κολύμπι και είμαι στα αποδυτήρια. Είναι Αύγουστος και είμαι εντελώς μόνος. Στέκομαι λοιπόν μπροστά στον καθρέφτη ολόγυμνος και τσεκάρομαι… κοιτάω το σώμα, πού πρέπει να χάσω κιλό, πού πρέπει να πάρω κανένα θεληματικό πηγούνι, που είναι το στέρνο δασύτριχο κουλουπού κουλουπού – τα ξέρεις, τα έχεις κάνει και εσύ στην απομόνωση του σπιτιού σου. Μόνο που ο καλός σου, από ενθουσιασμό αρχίζω και… μιλάω στα love handles μου: «Εσύ σε λίγο καιρό δεν θα είσαι εδώ» λέω με φωνή στρουμφάκι στο σωσίβιο στην μέση… εκείνη την στιγμή διαπιστώνω ότι δεν είχα τσεκάρει καλά τα αποδυτήρια πριν κάνω τα ρεζιλίκια και πίσω από μία γωνία είναι χωμένος άλλος ένα παραμένοντας του Αυγούστου, ο οποίος με έχει ακούσει να μιλώ στο παχάκι, και με έχει δει να πιάνω το πισινάκι, να εξετάσω το πουλί στο καθρεφτάκι, και να γίνομαι ρεζιλάκι. Γουάτ δα φακ!

Έξτρα μπόνους: η πρώτη ρόμπα ξεκούμπωτη του 2008. δεν είναι πολύ ξεκούμπωτη, η αλήθεια είναι, αλλά αν σκεφτείς ότι είμαστε μόνο 3 μέρες μέσα στο 2008 μου αξίζουν κόνγκρατς!

Ήθελα, λοιπόν, να στείλω μήνυμα σε γνωστό την φράση «όλα τα καλά του θεού να έχεις το 8!». Μόνο που από κεκτημένη ταχύτητα και υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων μου στο εσεμέσινκγ κάνω λάθος και μου ξεφεύγει ένα πάτημα πλήκτρου και η λέξη ΚΑΛΆ γίνεται ΚΑΚΑ! Δηλαδή σε κάποιον έστειλα μήνυμα «ΌΛΑ ΤΑ ΚΑΚΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΝΑ ΕΧΕΙΣ». ΦΆΚ! Αυτός φυσικά δεν μου απάντησε, το είδα εγώ χτες το βράδυ όταν έσβηνα τα απεσταλμένα τι μαλακία έκανα, δύο μέρες μετά δηλαδή, και τον πήρα τηλέφωνο να γονατίσω να με συγχωρέσει αλλά πίπες, δεν μου απάντησε. Λες να με θεωρεί κουλό και δυσοίωνο; όχι θέ μου, όχι.

Κλέβουν την πολιτιστική κληρονομιά του τόπου και εσύ δεν λες κουβέντα...

Ανακάλυψα σε ένα δισκάδικο στην Κουλολάνδη (το εξωτικό μέρος που πήγα διακοπές τα Χριστούγεννα) αυτό εδώ το cd.

Έχω γίνει έξαλλος!

Ποια είναι αυτή η τραγουδίστρια η ΤΑ’ΔΑ ΟΛΑ και ΠΩΣ ΤΟΛΜΑ να ονομάζει το cd της με το όνομα μίας από τις μεγαλύτερες ελληνίδες τραγουδίστριες της Άντζελας Δημητρίου;

Ποια είναι η ΤΑ’ΔΑ ΟΛΑ;;;;;;;; και γιατί υπάρχει απόστροφος στην μέση του μικρού της ονόματος;

Απαιτώ να μάθω, φώναξε τον διευθυντή σου να μιλήσω μαζί του, ποιος είναι υπεύθυνος θέλω να του μιλήσω τώρα.

Δηλάδη αυτή η κυρία η ΤΑ’ΔΑ ΟΛΑ θεωρητικά μπορεί αύριο να βγάλει επόμενο cd που να το πει Δήμητρα Γαλάνη ή άκουσον άκουσον Χαρούλα Αλεξίου. Θα το αφήσουμε αυτό να συμβεί αγαπημένε αναγνώστη; ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ!

Ετοιμάζω petition, stay tuned. ΤΑ’ΔΑ ΟΛΑ ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΙΕΣ. ΝΑ ΒΑΣΙΖΕΣΑΙ ΣΤΗΝ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΚΟΥΛΟΣΥΝΗ.

Όσο για το αισθητικό κομμάτι του εξωφύλλου, από πού να αρχίσω να σχολιάζω.

Από τις μωβ μπότες που είναι φτιαγμένες από κορυφές καπέλων εκστρατείας συναδέλφων του Ρομπέν των Gay Δασών;

Από το φερμουάρ των μποτών (η μπότα, γενική πληθυντικού: των μποτών) που είναι πιο μακρουλό και φτάνει στο επέκεινα και από τον δρόμο του μεταξιού;

Από το καλτσόν που στραφταλίζει σαν το δέρμα φάλαινας στον Ατλαντικό, που κολυμπά κάτω από τον πρωϊνό ήλιο;

Από την φόρμα βελούδο (ναι, μετά την τζην φόρμα, έχουμε και την φόρμα βελούδο) μίνι, τόσο μίνι που αν ήταν λίγο περισσότερο μίνι θα το έλεγες το ρούχο κασκόλ και ουχί φόρμα;

Από το μενταγιόν - δάκρυ mutant sailor moon, δώρο με δύο οικονομικές συσκευασίες viakal;

Από το μωβ ζιβάγκο που το έκλεψαν από το μουσείο ΠΑΣΟΚ;

Βέβαια, πρέπει να πω ότι η φωτογράφηση έχει concept: Είμαι μωβ και τεχνολογική σου λέει η μεγάλη τραγουδίστρια ΤΑ’ΔΑ ΟΛΑ. Για αυτό και έχω bar code. Για αυτό και έχω συστάδα από στρογγυλά άσπρα post it, αυτά που βάζαμε μικρά στα φύλλα για ντοσιέ όταν άνοιγαν οι τρύπες τους.

…σταματάω όμως τώρα γιατί δεν πρέπει.

Για μία μόνο λεπτομέρεια ακόμα θέλω να σε ενημερώσω πριν σε αφήσω να συνέλθεις. Έχω έγκυρες πηγές: Το Νεκτάριος Μπήτρος… … … είναι ψευδώνυμο.

Άραγε, το όνομα πως είναι;

ακόμα:

...άραγε, η ΤΑ'ΔΑ ΟΛΑ είναι η ξαδέλδη της ΤΑΜΤΑ;