Οι δαίμονες του Henry

Το Henry's Demons όπου εξιστορείται η σχιζοφρένεια ενός νέου ανθρώπου είναι ένα δυνατό, πρωτότυπο βιβλίο. Η στεναχωρητική ιστορία λέγεται από δύο οπτικές γωνίες, του μη ασθενή πατέρα και του ίδιου του ασθενή που περιγράφει τα ψυχωσικά του ξεσπάσματα, τους εγκλεισμούς σε ιδρύματα, τις απελπισίες του με πολύ αυθεντικό και ειλικρινή τρόπο.

Επίσης είναι σκληρό βιβλίο, πολύ. Όχι για τους λόγους που θα φανταζόταν κάποιος. Όχι επειδή καταγράφει την σχιζοφρένεια ενός μέχρι κάποια στιγμή "φυσιολογικού" νέου ανθρώπου, που μία μέρα, στα 20 του, άρχισε να ακούει τα δέντρα να μιλάνε. Όχι επειδή βλέπεις την ζωή του να καταρέει, τον ίδιο να κινδυνεύει από κρυοπαγήματα ή πνιγμό. Όχι επειδή διαβάζεις για άσυλα και ανεπαρκή συστήματα υγείας.

Αυτό που κάνει σκληρό το βιβλίο είναι όσα κρύβονται πίσω από τα περιστατικά που εξιστορεί. Είναι η αίσθηση της αποστασιοποίησης που αναδίδει. Και η ψυχρότητα με την οποία σε κάποια σημεία αντιμετωπίζεται από τον πατέρα του Henry αλλά και τα άλλα μέλη της οικογένειά του ένα πρόβλημα που (θα έπρεπε να) έχει καταλυτική επίδραση.

αναρωτιόμουν καθώς διάβαζα: Είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα μίας γυναίκας, ακαδημαϊκού, με σχιζοφρενή γιο το ότι εκείνος "δεν σέβεται την υπόλοιπη οικογένεια και δεν καταλαβαίνει τι αναστάτωση προκαλεί όταν εξαφανίζεται, γυμνός μέσα στο χειμώνα, για πολλά βράδια;". Γιατί με ξενίζει ένας πατέρας που γράφει με σχετική υπερηφάνια ότι καταφέρνει να πηγαίνει 2 ή 3 ή 4 ολόκληρες φορές την βδομάδα να δει τον γιο του στο άσυλο; Τι ψυχικό κόστος μπορεί να έχει ένας τρόπος σκέψης κατά τον οποίο μία γυναίκα γράφει "ευτυχώς που το γεγονός ότι ο γιος μου είναι εξαφανισμένος εδώ και μέρες δεν με έκανε να καταρρεύσω και κατάφερα με το χάπι μου να κοιμηθώ....". Και ακόμα, για να το πάω λίγο πιο πίσω, πώς είναι δυνατόν ένα παιδί να καπνίζει μαριχουάνα συστηματικά από τα 13 του και να μην το έχουν μυριστεί οι δικοί του;

Ναι, ο Henry, ο ήρωας του βιβλίου, τα έχει όλα. Ευκατάστατους μορφωμένους γονείς, ωραία ζωή σε μία γραφική πολή κοντά στο Λονδίνο, προοπτικές να ακολουθήσει την καλλιτεχνική του φύση. Όμως, έχει και όλα όσα έρχονται με την εποχή της ευμάρειας: Μεγάλωσε χωρίς τον πατέρα του που έλειπε για χρόνια σε αποστολές ή ως ανταποκριτής. Η μητέρα του, ψυχρή, αφοσιωμένη στη δουλειά της, μάλλον και εκείνη δεν δίδει στα παιδιά της την ψυχική παρουσία που είναι απαραίτητη για την ανάπτυξή τους, για άλλους λόγους απο τον πατέρα. Και ενώ όλα αυτά τα φαινόμενα αποδεδειγμένα αποτελούν παράγοντες που μπορούν να οδηγήσουν στην ψυχική νόσο, στις 220 σελίδες του βιβλίου αυτή η σκληρή αλήθεια δεν ομολογείται ούτε υπαινικτικά.

Η αιτία της τρέλας του Henry αναζητείται στην κληρονομικότητα, ίσως και λίγο στην πολλή μαριχουάνα - όμως ακόμα και αυτό εξετάζεται επιφανειακά, λες και ο πατέρας συ-συγγραφέας δε θέλει να αναρωτηθεί "μα καλά, πως είναι δυνατόν το παιδί μου να καπνίζει 5 joints την μέρα, από τα 13 μέχρι τα 19, και να μην το έχω αντιληφθεί;".

Η όλη προσπάθεια της θεραπείας φαντάζει άστοχη. Χάπια και νοσηλεία. Μόνο. Ο Henry δεν θέλεια τα χάπια, δεν τα παίρνει, ενώ δραπετεύει συνεχώς από τα ιδρύματα επειδή του το λένε φωνές. Πολύ αργά στο μείγμα των θεραπευτικών μεθόδων μπαίνει η ψυχοθεραπεία, οι συναντήσεις με ψυχίατρο, που αποδεδειγμένα αποτελούν την πιο αποδοτική μέθοδο διαχείρισης της ψυχικής νόσου. Όταν όμως γίνεται αναφορά σε αυτή δεν παραλείπεται από τον μπαμπά και ένα σχόλιο για το πόσο ακριβή είναι...

Καθώς διάβαζα για την εμμονή του νεαρού σχιζοφρενή με τα δέντρα, που του μιλάνε, τον καθησυχάζουν και του δίδουν ελπίδα δεν μπόρεσα να μην κάνω ένα συνειρμό: Τα δέντρα είναι αρχετυπικοί "οργανισμοί", μας προστατεύουν, μας προσφέρουν καρπούς, σκιά, ενώ μέσω των ριζών είναι σε άμεση επαφή με την μεγάλη μάνα την γη και τον μεγάλο πατέρα τον κόσμο... Κάπως έτσι δεν είναι και οι γονείς μας;

Το βιβλίο θέλει να τελειώσει με μία χαρούμενη και αισιόδοξη νότα. Δεν το καταφέρνει όμως. Πως να λύσεις ένα πρόβλημα του οποίου δεν αναγνωρίζεις την ρίζα; Όπως και να έχει... καλή τύχη Henry.

Blast from the past με αφορμή το πιο υπερεκτιμημένο σήριαλ όλων των εποχών

Το Newsweek, λίγο πριν πεθάνει πια για τα καλά είχε μία εξαιρετική ιδέα. Να κάνει ένα τεύχος αφιέρωμα στην Αμερικάνικη σειρά Mad Men της οποίας ο 5ος (η 4ος; αρονό) κύκλος αρχίζει την Κυριακή.

Το τεύχος θα έχει στήσιμο σαν να βγήκε ακριβώς από την εποχή που διαδραματίζεται η σειρά, μέσα-τέλη της δεκαετίας του 60. Για να γίνει το όλο πράγμα ακόμα πιο ενδιαφέρον το περιοδικό ζήτησε απο τους διαφημιζόμενους στις σελίδες του, οι διαφημίσεις που θα στείλουν για το Mad Men τεύχος να είναι και αυτές στο ίδιο στιλ.

Εξαιρετική ιδέα με πολύ ωραία αποτελέσματα! Θες να δούμε μερικές από τις διαφημίσεις του τεύχους;

Ξεκινάμε με κάτι οικείο μας, το Τζάνη Βάκερ. Αυτό ήταν το μόνο προϊόν από όσα μπήκαν στο τεύχος που έστειλε διαφήμιση Που είχε βγει τότε! Καλό ε; (γουρούνες, τεμπέλες, βαρέθηκαν):

Το λατρεμένο απορρυπαντικό της Βολιώτισσας γυναίκας δημοτικού συμβούλου, που θέλει και καθαριότητα και οικονομία έστειλε ψυχεδέλεια. Μου αρέ! Πα να πλύνω το σωβρακάκι:

Οι Αμερικάνοι έχουν χιούμορ. Μία εταιρία σπαμ, με την παλιά έννοια του, όχι την τωρινή με τα e mail έστειλε αυτό. Γκνιάμ Γκνιάμ Τσομπ Τσομπ:

(φαντάσου τον τύπου που έκανε αυτήν την διαφήμιση να έπρεπε να διαφημίσει LSD - ήδη ζαλίστικα)

Να και η Μηρσέρης... ωραίο, ιδιαίτερο, δεν πέθανα:

Αυτή εδώ είναι ΥΠΕΡΟΧΗ αισθητικά - απλά αγχώνομαι γιατί δεν ξέρω τι κάλτσα να βάλω με τέτοιο τέλειο παπούτσι. Ευτυχώς που έχω σέξηνες και μπορώ να το υποστηρίξω:

Το αγαπημένο σαυράκι της παγκόσμιας διαφήμισης κάνει τέλειο σετ με πορτοκαλί καρέκλα! Ωραίο:

Τα αγαπημένα παπούτσια του Γιωρζ Τρούλη τον απογοήτευσαν λίγο, αλλά Ok τα συγχωρώ λόγω πρωταγωνιστικού ρόλου αυτιών σκύλιου (το δεύτερο πιο αγαπημένο μου πράγμα μετά τα ξεροψημένα μπουτάκια κοτόπουλο):

H Estee πήγε να κάνει κάτι που μοιάζει παλιό αλλά κάτι (δεν ξέρω τι) την προδίδει πολύ.... χμφ χμφ χμφ χμφ, κορίτσια; ένημπόντη; τι μπορεί να είναι;

Σιχαίνομαι τον καφέ τους (τι είχα περάσει θέμου στην Αμερική τότε...) λατρεύω τις διαφημίσεις τους:

(γιατί λατρεύω; γιατί πάντα, μα ΠΑΝΤΑ, καταφέρνουν ενώ δείχουν ΠΑΝΤΑ έναν τεράστιο καφέ να είναι ενδιαφέρουσες συναισθηματικά)

Ξέρει κανείς τι διαφημίζει αυτή η καρτουνιά;

Νητ! Ασφάλειες, made by Leo Burnett (όχι την ελληνική, μας άφηκε χρόνους αυτή, σνηφ σνηφ)

Εξαιρετική Μπρίτις! Σε κάνει να θες να πας διακοπές στο καλύτερο Χατέλ (από Χατ) του Λονδίνου όλα πληρωμένα για 2 μήνες όπου μόνο θα διαβάζεις θα κολυμπάς στην 50άρα πισίνα θα τρως γαστρονομίες και θα κάνες σεξ με το γκομενάκι (πράγματα που δεν τα ονειρεύεσαι δηλαδή αν ΔΕΝ δεις αυτήν την διαφήμιση χοχοχοχο)

Άλλη μια περίπτωση "ήθελα-να-κάνω-την-ρετρό-αλλά-κάτι-προδόνει-ότι-έγινα-χτες-το-βράδυ-σε-mac". Bloomingdales, το αγαπημένο πολυκατάστημα της μαύρης δασκάλας χορού από το Fame

Μπράβο ρε Benetton, βρήκες ακόμα ένα τρόπο να συνεχίσεις να καπηλεύεσαι μία μεγάλη ιδέα! Ρησπέκτ!

Αυτός είναι άντρας με χιούμορ, όχι αστεία!

και κλείνουμε με το εξώφυλλο του τεύχους, με ξέρεις, ολοκληρωμένη ενημέρωση πάντα:

Πάνω από τους ουρητήρες στο club έχουν touch pads με internet και την ώρα που κατουράω μπορώ να ποστάρω αυτό που ακούγεται τώρα από μέσα

Ένα απόγευμα, σε ένα προάστιο της Οκλαχόμα

Eίμαστε περίπου στα 1965. Βρισκόμαστε σε ένα αστικό σπίτι, μονοκατοικία, σε κάποια από τις μεσοδυτικές πολιτείες της Αμερικής. Το ζευγάρι, επιτομή του Αμερικάνικου Όνειρου, απολαμβάνει το απόγευμά του. Ο άντρας χαζεύει τηλεόραση, η γυναίκα κάνει τις τελευταίες ετοιμασίες στην κουζίνα πριν το δείπνο. Καθώς ανακατεύει τη σαλάτα κοιτάζει έξω από το παράθυρο πάνω από το νεροχύτη. Μονοκατοικίες παρόμοιες με την δική της: δίπατες, με γραφικές σοφίτες και γκαράζ, περιτριγυρισμένες από φροντισμένους κήπους με γκαζόν και περιποιημένα παρτέρια. Και όμως, τα φωτισμένα παράθυρα δεν καταφέρνουν να διώξουν την αίσθηση ότι τίποτε δεν γίνεται σε αυτήν την γωνιά του κόσμου.

Αλλά, κάτι γίνεται! Χτυπάει το τηλέφωνο. Ο άντρας πετάγεται από την καρέκλα του, πηγαίνει προς το έπιπλο στο οποίο βρίσκεται η ογκώδης συσκευή και αφού ρίξει ένα αγχωμένο βλέμμα προς την κουζίνα σηκώνει το ακουστικό.

- Παρακαλώ;
- Αγάπη μου, είναι εντάξει το συνηθισμένο μέρος; λέει η γυναικεία φωνή.
- Ναι, κύριε Πήτερς, μπορώ να έρθω στο γραφείο για δουλειά απόψε, απαντά ο άντρας με αφύσικη ένταση
- Αγάπη μου είναι κοντά σου εκείνη, μπορεί να ακούσει τι λες;
- Έχετε δίκιο κύριε Πήτερς, θα φύγω αμέσως
- Είσαι σίγουρος ότι δεν ακούει στην άλλη γραμμή;
- Όχι βέβαια κύριε Πήτερς... μπορείτε να μου τηλεφωνείτε ότι ώρα θέλετε
- Και αν ξέρει που πηγαίνεις κάθε φορά που τηλεφωνώ;
- Μην ανησυχείτε κύριε Πήτερζ, η γυναίκα μου δεν έχει κανένα πρόβλημα
- Μην αργήσεις αγάπη μου, είμαι τόσο ερωτευμένη μαζί σου
- Ξέρω πως νιώθετε, έτσι ακριβώς νιώθω και εγώ
- Πες μου αγάπη μου, πόσο ακόμα θα ζούμε έτσι;
- Δεν ξέρω κύριε Πήτερς, αλλά θα είμαι εκεί πριν νυχτώσει
- Μην αργήσεις, δεν μπορώ να περιμένω να σε ξαναδώ
- Μην ανησυχείτε κύριε Πήτερς, ήδη πηγαίνω προς την πόρτα. Ναι κύριε Πήτερς, πηγαίνω αμέσως προς την πόρτα...

O άντρας κλείνει το τηλέφωνο... παίρνει μία βαθιά ανάσα, φτιάχνει την γραβάτα του στον καθρέφτη του χολ και κατευθύνεται προς την κουζίνα, να πει στην γυναίκα του πως δεν θα μπορέσει να μείνει για το φαγητό διότι πρέπει να πάει να δουλέψει. Εκτάκτως. Την ίδια στιγμή που αυτός φροντίζει τον κόμπο στο λαιμό του η γυναίκα του, αθόρυβα, προσεκτικά, τοποθετεί στην κρυψώνα του, ένα από τα χαμηλά ντουλάπια στην κουζίνα το δεύτερο τηλέφωνο, την ύπαρξη του οποίου δεν γνωρίζει ο άντρας της. Είναι το τηλέφωνο από το οποίο άκουσε όλη την συνομιλία.

Καθώς ο άντρας μπαίνει στην κουζίνα, η γυναίκα μόλις και προλαβαίνει να διώξει την θλίψη από το πρόσωπό της...

Μισή ώρα μετά, κάθεται στην ίδια πολυθρόνα που καθόταν αυτός. Έχει πέσει το σκοτάδι, αλλά εκείνη δεν έχει ανοίξει κανένα φως. Είναι κλαμμένη. Το κουδούνισμα του τηλεφώνου σπάει την καταθλιπτική σιωπή. Πάει στο χωλ και σηκώνει το ακουστικό.

- Εμπρός;
- Γειά σου αγάπη μου! τον ξεφορτώθηκες, είσαι μόνη σου;
- Ναι, κύριε Πήτερς, επιτέλους έφυγε!
- Πάλι με χρησιμοποίησε ως δικαιολογία για να βγει;
- Σωστά κύριε Πήτερς, και παραλίγω να ξεσπάσω σε γέλια
- και δεν καταλαβαίνει ότι ξέρεις το παιγνίδι του;
- Μάλλον όχι κε Πήτερς, αφού ακόμα την αποκαλεί με το όνομά σας
- Αν δεν ήσουν εσύ στη μέση θα είχα απολύσει αυτόν τον ηλίθιο καιρό τώρα
- Σκέψου πως νιώθω εγώ, ακόμα δεν ξέρω γιατί τον παντρεύτηκα
- Είσαι σίγουρη ότι δεν υποψιάζεται ότι περνάς αυτές τις ώρες μαζί μου;
- Όταν είναι μαζί της νομίζει ότι εγώ βλέπω τηλεόραση
- Απλώς ελπίζω ότι θα είναι σπίτι μετά τις δέκα
- θα πει ότι άργησες, θα το ρίξει σε σένα
- Κλείνω τώρα, ανυπομονώ να σε συναντήσω
- Γρήγορα, θα σε περιμένω στην πόρτα...

η νέα γυναίκα κατεβάζει το ακουστικό και πηγαίνει προς το μπάνιο για να φροντίσει τον εαυτό της. Στον δρόμο ανοίγει όλα τα φώτα.

... ... ... ... ... ... ... ... ... ...

ωραία, πιπεράτη ιστορία. και είναι "αληθινή". Όχι με την κυροιλεκτική έννοια του όρου, αλλά είναι. Έχει γίνει σε ένα άλλο σύμπαν, το σύμπαν των τραγουδιών. Και μάλιστα, ω της εκπλήξεως, των country τραγουδιών. Της μουσικής του Αμερικάνικου συντηρητισμού, της αφοσίωσης στις ιδέες της οικογένειας, της πατρίδας, της θρησκοληψίας, της πίστης...

Ο πρώτος διάλογος είναι οι στίχοι της μεγάλης επιτυχίας του 1965 Hello Mr Peters.

Το τραγούδι που πήγε στο νούμερο 1 της λίστας του Billboard με τα κάουντρη τραγούδια και μεταφράστηκε και στα Τσέχικα (αξίζει να το ακούσεις) προκάλεσε answer song. Τα Answer songs είναι τραγούδια που με τους στίχους τους απαντάνε σε ένα άλλο και συνήθως η μελωδία τους θυμίζει αυτή του αρχικού τραγουδιού. Εμφανίστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 50 και πριν ατονήσουν ήταν, για μερικά χρόνια, πολύ δημοφιλή. Υπήρξε μία αναβίωση τους στις αρχές του 21ου αιώνα με hip hop καλλιτέχνες που κάναν διαλόγους μεταξύ τους. Οι στιχοί, λοιπόν, του δεύτερου διαλόγου της ιστορίας είναι από το Hurry Mr Peters, το τραγούδι απάντηση στο Hello Mr Peters:

Αυτό το τραγούδι όπως τα περισσότερα answer songs δεν πήγε τόσο κάλα όσο το πρώτο... δεν πειράζει όμως, μας έδωσε μία ωραία ιστορία... Δυστυχώς η λήθη της ιστορίας μας κρύβει τι απέγινε ο γάμος του υπαλλήλου και της ερωμένης του κου Peters.

Μερικές σκέψεις για την Κωστοπουλιάδα

Το να λες ότι ο Κωστόπουλος είναι υπεύθυνος για την "κρίση προτεραιοτήτων" που πέρασε (και ακόμα περνά) η κοινωνία μας είναι το ίδιο σαν να λες ότι ο Φοίβος (ναι ντε, της Γαρμπή και της Βανδή) φταίει για την κατάντια του Ελληνικού τραγουδιού, που πέθανε ο Χατζιδάκης και που ο Θεοδωράκης δεν βγάζει εδώ και 20 χρόνια καλούς δίσκους.

Από την άλλη όμως, σίγουρα η Κωσταυτοκρατορία δεν λειτούργησε ΜΟΝΟ ως έκφανση και σύμπτωμα της αλλαγής στην Ελληνική κοινωνία. Διαμόρφωσε αισθητική, λεξιλόγιο, νοοτροπίες, αξιακό σύστημα, έφτιαξε κώδικες επικοινωνίας και επαφής των ανθρώπων. Όλα αυτά είναι πολύ σημαντικά - το μέσο είναι το μήνυμα. Ναι, είναι, αν σκεφτείς ότι περνάμε όλοι το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας καταναλώνοντας κάποιο μέσο (βιβλίο θες, περιοδικό, site, οθόνη κινητού;)

Η πραγματική "σημασία" του Κωστόπουλου και όλου αυτού που κόμισε είναι συμβολική. Ούτε κύριος υπεύθυνος είναι, αλλά ούτε και από τους σχετικά αμέτοχους. Όπως και όλοι μας. Ο καθένας από μας, ανάλογα με την κοινωνική του παρουσία διαμόρφωσε αλλά και διαμορφώθηκε από την κουλτούρα life style - σημαντικό σύμβολο της οποίας είναι ο Κωστόπουλος. Έτσι θα περάσει στην "ιστορία", όταν θα ησυχάσουμε και θα δούμε το πράγμα ψύχραιμα. Πώς μιλάμε σήμερα για τον τύπο που ενέπνευσε τον Πολίτη Κέιν; Κάτι τέτοιο. Αν είναι τυχερός θα τον περιλάβει ο νέος Γουέλς και θα κάνει μία καλή ταινία βασισμένη στην ζωή του - όπως Πολίτης Κέιν, πάλι.

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι το πρόβλημα που οδήγησε στις κατασχέσεις και τα άλλα δραματικά είναι απόρροια μόνο της κρίσης. Υπήρξε και κάποια... αμέλεια(;). Την πρώτη φορά που είχα ακούσει για προβλήματα στην ΙΜΑΚΟ ήταν τουλάχιστον μία πενταετία πριν, όταν από φίλο φίλου φίλου φίλης (... ... ...) είχα μάθει ότι βγήκε φιρμάνι να κοπούν τα σαντουιτσάκια που έβγαζαν στις συναντήσεις και να γίνουν και άλλες τέτοιου είδους "αστείες" περικοπές. Λίγο μετά, πολύ λίγο, από άλλη άκρη, έμαθα ότι κάποιες πληρωμές που δεν ήταν βαλμένες στο χαρτί "ξεχνιόνταν" και ότι κάποιοι μισθοί τελικά ήταν μικρότεροι από ότι ήταν η προφορική συμφωνία. Άρα, από τότε υπήρχαν δείγματα. Μπορεί αυτό να σημαίνει ότι υπήρχε χρόνος για πιο έγκαιρη αντίδραση; Αν ναι, να ένα λάθος. Εκτός και αν...

Αν υπάρχει κάτι που με απογοητεύει στην όλη ιστορία είναι αυτό: Τα περιοδικά της Κωσταυτοκρατορίας δεν έβγαιναν μόνα τους. Έβγαιναν από ανθρώπους που έγραφαν κείμενα, είχαν απόψεις, κατέβαζαν ιδέες, χρησιμοποιούσαν το ταλέντο τους για να τα δημιουργήσουν. Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που διαμόρφωσαν τότε την κουλτούρα life style σήμερα πρωτοστατούν στις λαϊκές διαμαρτυρίες και υποψιάζομαι, είμαι σχεδόν σίγουρος να πω την αλήθεια, πως τις καπηλεύονται. Καταδικάζουν περισσότερο και πιο φανατισμένα από όλους το αξιακό σύστημα της κατανάλωσης, της εικόνας, του περιτυλίγματος, της εντύπωσης - και ας τους έδινε ψωμί. Ας είμαι καλοπροαίρετος όμως! Ας πείσω, αμέσως, τον εαυτό μου ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι απλά από τότε άλλαξαν και πως δεν αποτελούν ένα παράδειγμα του "όπου φυσάει ο άνεμος πάω".

Υπήρχε μία εποχή που οι συνομήλικοί μου θα πουλούσαν την ψυχή τους σταδγιάλα να δούλευαν για τον Κωστόπουλο. Εννοείται και εγώ. Ακριβώς για αυτό τον λόγο τώρα μετράω, λίγο, τα λόγια μου.

Έχω γνωστούς οι οποίοι χαιρέκακα ηδονίζονται όταν μιλάνε για την κατάρρευση της Κωσταυτοκρατορίας. Κάποτε οι ίδιοι άνθρωποι το είχαν παράσημο ότι τον ήξεραν. Go figure. Ζούμε άγριες έποχες. Όχι επειδή αλλάξαμε οι άνθρωποι, γίναμε χειρότεροι, όχι, πάντα έτσι είμαστε, φτύνουμε εκεί που κάποτε κοιμόμασταν αν ανατραπούν οι συνθήκες - αλλά επειδή αυτές τις εποχές έχει γίνει πολύ εύκολο να βγάλουμε και να κάνουμε σημαία την σκοτεινή μας πλευρά. Γιατί; Ακόμα δεν ξέρω, αν και υποψιάζομαι.

Δεν υπάρχει περίπτωση ο Κωστόπουλος να μην έχει φροντίσει την οικογένειά του. Αν δεν το έχει κάνει, εγώ που είμαι επίσης από τον Βόλο, έχω να πω ότι.... βασικά δεν έχω τίποτε να πω, το αποκλείω. Έχει φροντίσει.

Όσους συμβολισμούς και να κουβαλά η όλη ιστορία, στην ουσία χρεοκόπησε μία επιχείρηση. It is not the end of the world. Και το γεγονός ότι χύνουμε τόσο μελάνι και τόσα bites για το θέμα, όταν υπάρχουν τόσοι άνθρωποι γύρω που δεν έχουν τρόπο να βγάλουν ένα κομμάτι ψωμί, όταν διαλύεται η παιδεία, οι βασικές κοινωνικές υποδομές, η δημόσια διοίκηση, είναι ακόμα ένα σύμπτωμα της ιδιαιτερότητας της εποχής. Δεν την στηλιτεύω, ούτε ηθικολογώ. Την περιγράφω. Για να την διαχειριστώ.

Λυπάμαι αν ακουστώ σκληρός, αλλά 500 άνθρωποι που κάποτε έβγαζαν 3-4-5 χιλιάδες ευρώ το μήνα και τώρα είναι άνεργοι, με συγκινούν πολύ λιγότερο από εκατοντάδες χιλιάδες που επίσης είναι χωρίς δουλειά αλλά έβγαζαν μόνο 800 το μήνα.

Και για να το επεκτείνω και λίγο... οι δυσκολίες που περνά η "γενιά" μου συνεχίζουν να με συγκινούν πολύ λιγότερο από τις δυσκολίες γενιών που πέρασαν Κατοχές, Πολέμους, Εμφύλιους, Μικρασιατικές Καταστροφές, Δικτατορίες, Βασανιστήρια, Βαλκανικούς, Επιδημίες, Σκληρούς Χειμώνες του 43... Ακόμα, ναι, ακόμα και τώρα παραμένουμε τυχεροί που γεννηθήκαμε αυτήν την εποχή, σε αυτόν τον τόπο. Αν μπορούσαμε να το καταλάβουμε αυτό, να ανατρέψουμε την ψυχολογία μας και να περισώσουμε ότι ακόμα έχουμε, αφού το μετρήσουμε, θα είχαμε πετύχει μεγάλη νίκη. Τότε θα αρχίσει να αλλάζει το πράγμα.

Το πραγματικό λάθος του Κωστόπουλου δεν είναι ότι αφέθηκε να χρεοκοπήσει. Είναι ότι δεν είδε πώς και πόσο το internet αλλάζει τον τρόπο που οι δυνητικοί του πελάτες (οι αναγνώστες) θα κατανάλωναν το περιεχόμενο που κάποτε κατανάλωναν μέσω των περιοδικών του (άρθρα, ρεπορτάζ, φωτογραφίες κλπ κλπ). Από την άλλη αν είχε πετύχει και τώρα αυτό που έκανε το 80 και το 90, δηλαδή για τρίτη φορά, ε θα ήταν ύβρις!

Η ζωή είναι είναι πολύ μικρή για να είναι θλιβερή - είναι αλήθεια. Αλλά υπάρχει μία εξαιρετικά σημαντική "λεπτομέρεια"... το αντίθετο της θλίψης δεν είναι η χαρά. Το "βάθος" είναι. Αυτό το βάθος που σου δίνει την αυτογνωσία. Είναι το να γνωρίζεις τι σου προκαλεί στενοχώρια, τι σε αποξενώνει από τον εαυτό σου, τι μπορεί να σου προσφέρει ευδαιμονία, τι σε γεμίζει χυμούς. Είναι να έχεις την στωικότητα να διακρίνεις την διαφορά ανάμεσα σε κάτι που θα σε ξεβολέψει και σε κάτι που θα σε κάνει πραγματικά δυστυχισμένο. Είναι να έχεις την ψυχραιμία να μην καταρρέεις επειδή ξεβολεύτηκες.

Από το βάθος έρχεται η χαρά. Αν είσαι τυχερός και γεννήθηκες την σωστή στιγμή, σε μία καλή εποχή της ανθρωπότητας. Και μετά η ζωή όντως μπορεί να μην είναι θλιβερή.

Στον τοίχο του γαλάζιου σπιτιού στην Αχαρνών

Πριν από μερικές μέρες βρέθηκα στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα για κάποια δουλειά. Ήταν 12 η ώρα το μεσημέρι, ψιλόβρεχε, έκανε και λίγο κρύο και απολάμβανα την βόλτα από την Πλατεία Βικτωρίας μέχρι τον προορισμό μου.

Κάποτε, στις εποχές που ακόμα δεν υποψιαζόμασταν ότι αυτό που απολαμβάναμε δε μας ανήκε και που ήμασταν σίγουροι ότι τα πράγματα μόνο προς το καλύτερο θα πάνε, μου ήταν δύσκολο να κυκλοφορώ σε τέτοιες περιοχές, τις υποβαθμισμένες. Δεν ξέρω τι συνδέσεις είχα κάνει στο μυαλό μου, αλλά αισθανόμουν ότι το περιβάλλον με τις αφρόντιστες πολυκατοικίες, τους στενούς δρόμους, την έλλειψη φωτός, τα μικρά μίζερα μαγαζιά κάπως σαν να με... μόλυνε. Ήταν ναρκισσισμός τύπου "τι δουλειά έχω εγώ εδώ; εγώ είμαι για τις περιοχές με φως, ήλιο, μεγάλα πεζοδρόμια, ευγενικούς ανθρώπους στν δρόμο, βιβλιοπωλεία, εστιατόρια και bar για τα οποία γράφουν στα περιοδικά!"; Πιθανώς. Δεν με πειράζει και να μην το ψάξω. Είμαι πάντως ικανοποιημένος που διαπίστωσα ότι την ξεπέρασα αυτή η φάση, δεν με στενοχωρεί πια η βόλτα στον Άγιο Παντελεήμονα, στην Κυψέλη, στα Κάτω Πατήσια.

Ο ευδιάθετος άνθρωπος είναι και παρατηρητικός. Και βρίσκει περισσότερες αιτίες να είναι ευδιάθετος. Είδα, και χαμογέλασα, έναν μαύρο μπαμπά να κρατά με τρόπο μία σακούλα με ψώνια, ώστε το κοριτσάκι που ήταν μαζί του, το πολύ 5 χρονών, μάλλον κόρη του, να μην καταλάβει ότι εκείνος ήταν που κρατούσε στην πραγματικότητα την βαριά σακούλα. Η μικρή την κρατούσε, πολύ ευχαριστημένη με την ευθύνη που της είχε ανατεθεί, αλλά δύσκολα θα την έφερνε βόλτα, αν το χέρι του μπαμπά της στρατηγικά τοποθετημένο δεν έκανε, κρυφά και τρυφερά, όλη την δουλειά.

Είδα ακόμα πώς μου χαμογέλασε ένας νεαρός ξένος όταν του έκανα χώρο να περάσει πρώτος ανάμεσα από δύο αυτοκίνητα και με τι κέφι μου είπε ένα σπαστό ευχαριστώ - εκπλήσσει η ευγένεια, ακόμα και η πιο ασήμαντη.

Λίγο πριν φτάσω στην δουλειά μου έχω μπει σε ένα στενό δρομάκι και κοιτάζω στο απέναντι πεζοδρόμιο, εντελώς μηχανικά. Βλέπω μία δίπατη μονοκατοικία. Δεν είναι νεοκλασικό, πρέπει να χτίστηκε τα τέλη της δεκαετίας του 60, αρχές 70, έχει ανέμπνευστη αρχιτεκτονική της εποχής, πρόκειται για ένα κουτί με κολώνες και μία μικρή βεράντα μπροστά, τίποτε ιδιαίτερο. Αυτό που με εντυπωσιάζει είναι το χρώμα του, ένα γαλάζιο μωρουδιακού δωματίου που δεν το βλέπεις συχνά σε σπίτια, παραείναι ελαφρύ. Ακόμα, παρατηρώ και τα ερμητικά κλεισμένα πατζούρια, σκονισμένα πολύ, τα κάγκελα της μικρής βεράντας του ισογείου που έχουν σημάδια σκουριάς, και τα πολλά γράμματα και διαφημιστικά που είναι ριγμένα μπροστά από την εξώπορτα. Περισσότερα ακόμα διακρίνονται σπρωγμένα, καιρό πριν, κάτω απο την πόρτα.

Ένα κλειστό γαλάζιο σπίτι. Με συγκινεί η αντίθεση. Φαντάζεσαι ότι κάποιος που βάφει το σπίτι του γαλάζιο είναι χαρούμενος άνθρωπος, χαίρεται την ζωή, προσπαθεί να βρει την ομορφιά - και σε πολύ πρακτικό επίπεδο, αγαπά το μέρος που ζει και το φροντίζει. Τι, λοιπόν, μπορεί να τον έκανε να κλείσει το σπίτι του και να φύγει άρον άρον, χωρίς να ειδοποιήσει καν το ταχυδρομείο για την νέα του διεύθυνση; Τι συνέβη; Και τότε, στον τοίχο γύρω από την πόρτα, βλέπω τα γραμμένα. Με μαύρο χοντρό μαρκαδόρο. Φράσεις. Που υπάρχουν σχεδόν σε όλη την πρόσοψη του σπιτιού, και στον τοίχο κάτω από την βεράντα.

******

Στα τέλη του 2000, αρχές του 2001, 4 χρόνια πριν τους Ολυμπιακούς, βρισκόμασταν ήδη στο μάτι του κυκλώνα της "κρίσης προτεραιοτήτων" που τελικά μας έφερε και την οικονομική κρίση. Δεν το ξέραμε τότε ότι κάτι δεν πάει καλά και δεν το φανταζόμασταν κιόλας. Εκείνο ακριβώς το διάστημα είχαν βγει δύο από τους πιο εμπορικούς δίσκους στην ιστορία της ελληνικής μουσικής. Και οι δύο μαζί πρέπει να πούλησαν γύρω στο ένα εκατομμύριο αντίτυπα... ήταν η Κραυγή της Άννας Βίσση και το Γεια της Δέσποινας Βανδή.

Ακριβώς την ίδια περίοδο, Με διαφορά μερικών εβδομάδων, μέσα στο κλίμα της "Κραυγής" και του "Ανάβεις Φωτιές" και του "Δέστε μου τα Μάτια" ο Γιάννης Κότσιρας έβγαλε έναν δίσκο που ήταν "καταδικασμένος" να "αποτύχει". "Είναι δική μας η ζωή μας" λεγόταν. Τον είχα αγαπήσει αυτόν τον δίσκο, πολύ. Όχι μόνο γιατί ένας από τους συντελεστές του είναι οικογένεια σχεδόν, άρα του έδωσα χρόνο και τον ανακάλυψα, αλλά κυρίως διότι έχει μία προσέγγιση στην ζωή αληθινή, τρυφερή, που δεν απωθεί και δεν κρύβει τις σκοτεινές πλευρές της αλλά τις αναγνωρίζει και, κατά κάποιον τρόπο τις "γιορτάζει". Πως θα αγαπήσεις αν δεν πονέσεις; Πως να μην πονέσεις αφού αγάπησες; Φευ, αυτή η νοοτροπία δεν είχε ελπίδες να σταθεί απέναντι στην ευθυμία και την εκτόνωση της εποχής - που εκφραζόταν με κραυγές και γειά.

Ο δίσκος, μετά τις απίστευτες πωλήσεις του "τσιγάρου" θεωρήθηκε αποτυχία - δεν παιζόταν καθόλου στα ραδιόφωνα, δεν πούλησε ιδιαίτερα. Ωστόσο έβγαλε μερικές "μικροεπιτυχίες", με τα σημερινά δεδομένα είναι θρίαμβος - και κυρίως, όσοι άνθρωποι τότε είχαν το κριτήριο να τον ανακάλυψαν ακόμα τον ακούν και τον απολαμβάνουν.

Ένα από τα ωραιότερα τραγούδια του άλμπουμ ήταν και αυτό:

Ένας Έρωτας Φτηνός. Σκληρό τραγούδι χωρισμού, εκδίκησης και θυμού, σχεδόν μίσους. Του μίσους που παίρνει τον χώρο της μεγάλης αγάπης. Του μίσους που έρχεται μετά από μία ξαφνική, άδικη εγκατάλειψη.

*****

"γεια σου ρε Πέτρο - θα μου λείψεις"

"δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ. Η παρέα σου"

"γιατί ρε φίλε; γιατί δεν κρατήθηκες;"

τέτοιου είδους ήταν τα γραμμένα στον τοίχο του γαλάζιου σπιτιού στην Αχαρνών. Αφιερώσεις φίλων και αγαπημένων σε ένα Πέτρο που χάθηκε. Μηνύματα για τον ταξιδιώτη. Πολλά από αυτά ανορθόγραφα, κακογραμμένα... όλα ξεχειλίζαν αγάπη. 2008. Τότε έφυγε ο Πέτρος - και ήταν νέος. "σε 24 χρόνια έζησες όσα έζησαν άλλοι σε 74" είχε γράψει μία κοπέλα. Μαρία, αν δεν κάνω λάθος.

Το πιο μεγάλο από όλα τα μηνύματα το είδα με την άκρη του ματιού μου στον τοίχο δίπλα στην εξώπορτα του σπιτιού του Πέτρου. "Να κάποια που αγάπησε πολύ, που είχε πολλά ακόμα να πει" σκέφτηκα και πλησίασα για να διαβάσω με την αρρωστημένη περιέργεια που με πιάνει στα μεγάλα δράματα της ζωής. Όταν διάβασα τους δύο πρώτους στίχους και αναγνώρισα το τραγούδι έκανα ένα βήμα πίσω από την έκπληξη. Νομίζω μου ξέφυγε ένας αναστεναγμός. Ήταν οι στίχοι από το Ένας Έρωτας Φτηνός. Σκέφτηκα πώς θα συγκινηθεί ο Άρης όταν του το δείξω, είπα μία γρήγορη προσευχή για τον Πέτρο και τους Πέτρους των ζωών μας και πριν συνεχίσω το δρόμο μου έβγαλα φωτογραφία με το κινητό:

Οι 10 πιο καγκούρηκες διαφημίσεις του φετεινού Σούπερ Τάπερ

Audi, παίζει έξυπνα με την μανία για βρυκόλακες σε ταινίες, βιβλία, παντού:

TaxAct, ίουκ:

Toyota, έχει και gay χιούμορ, γιατί όχι:

Kia - καλά ξεκινά και μετά επειδή δεν πρέπει να αποξενώσει την Οκλαχωμιότισσα γίνεται λίγο νιανιά:

Pepsi - δεν είναι τόσο καγκούρικη όσο ΤΡΑΓΙΚΑ αδιάφορη. Το πιο ενδιαφέρον πράγμα σε αυτήν είναι τα τακούνια του Elton... (θέμου πες ότι δεν έγραψα μόλις την φράση αυτή):

Doritos. αυτή, των Doritos είπε ο κόσμος στην Αμερική ότι του άρεσε περισσότερο από όλες τις άλλες που είδε κατά τον αγώνα. Γκο φίγκιαρ. Αν έχεις γατί, μην δεις:

Suzuki - καγκούρικη αλλά με ωραία φάτσα ο Λάπωνας, όχι;:

M&M's - αν αναρωτιέσαι για το αν τα M&M έχουν τσουτσούνι, ήρθε η ώρα να λυθεί η απορία σου:

Chevy (κινείται στα όρια του κάγκουρα και του ωραίου χιουμορίστα, μία χαρά):


και δύο διαφημίσεις με ελληνικό ενδιαφέρον, O ομορφάντρας έφτασε και στην Αμερική:

Το ομορφογιαούρτι έφτασε και στην Αμερική:
(αυτή, αν και δεν είναι τίποτε σπουδαίο σαν σενάριο, έγραψε πολύ...)

και η πιο αγαπημένη μου από όλες τις φετεινές διαφημίσεις - γέλαγα τόσο πολύ που μου τηλεφώνησαν κάτι κουλτουριάρηδες πρώην Πασόκοι πρώην πρώην Νεοδημοκράτες από τον 7ο (μένω στον 2ο) ότι δεν είναι δυνατόν να καταστρέφεται η χώρα και εγώ να γελάω έτσι, και τι προδότης είμαι εγώ, ξεπουλιόμαστε στην Μέρκελ και εγώ γελάω, και επιτέλους, ανεργία 22 τοις εκατό, κρίση, σαπίλα του πολιτικού συστήματος, και να πεις ότι δεν έχεις διαβάσει στην ζωή σου, και πόση πια αναλγησία, αλλά εγώ απλά πέθανα στα γέλια με το casting τις φάτσες των γονιών τα ουρλιαχτά πέθανα σου λέω:

Τα πήρε η Microsoft και βρίζει την Google

Η Νίτσα και η Πιπίτσα (Microsoft και Google) έχουν βγει στα μπαλκόνια και βρίζονται.

Την αρχή την έκανε η Νίτσα που έβγαλε αυτήν την διαφήμιση σε όλες τις μεγάλης κυκλοφορίας καθημερινές εφημερίδες στην Αμερική, για να κατηγορήσει την Πιπίτσα η οποία αλλάζει την πολιτική απορρήτου της. Κάνε κλικ να δεις τι της σούρνει

δεν έχει και άδικο η Νίτσα, εδώ που τα λέμε, αλλά από την άλλη δεν την λες και πιο κατάλληλη να κατηγορήσει την Πιπίτσα για "πονηρές τακτικές". Αναμένουμε την επίσημη απάντηση της υβρισθήσης - υποθέτω θα είναι mighty! λασπομαχία με μπικίνι μου μυρίζει, ήδη.

Τέλος πάντων, ας τα βρούνε μεταξύ τους, τα βλέπουμε εμείς όλα αυτά και θυμόμαστε ότι στην πραγματικότητα καμία άπό τις δωρεάν υπηρεσίες δεν είναι δωρεάν. Από παλιά αυτό, πολύ παλιά...

Η τηλεόραση, το ραδιόφωνο, που υποτίθεται ότι δεν τα πληρώνουμε στην πραγματικότητα μας "αποσπούν" την προσοχή και την πουλάνε, με κέρδος φυσικά, σε όποιον θέλει να την αγοράσει. Δηλαδή τους χαρίζουμε κάτι που το εμπορεύονται για να κερδίσουν. Καλό είναι να το θυμόμαστε αυτό, ότι δηλαδή όταν βλέπουμε ή ακούμε μία εκπομπή ή διαβάζουμε ένα δωρεάν έντυπο, η επιλογή μας έχει μεγάλο ειδικό βαρός! (Homework: να το σκεφτείς αυτό, έχει ΠΟΛΥ ψωμί...)

Στην εποχή μας, με τα δωρεάν gmail, facebook, twitter και δεν συμμαζεύεται, το συστηματάκι γίνεται από πολλές μπάντες και είναι πιο επιτηδευμένο αλλά και απροκάλυπτο (χμ, τι λες πρόβατο πως είναι δυνατόν κάτι να είναι και απροκάλυπτο αλλά και επιτηδευμένο... εμ αυτά είναι τα παράδοξα/ωραία της εποχής μας!).

Γι' αυτό Νίτσα και Πιπίτσα αφήστε τους καυγάδες για το ποιας η μπουγάδα είναι πιο αδιάκριτη. Άντε γιατί θα φωνάξω την Κίτσα (facebook) και θα σου πω εγώ μετά ΠΟΙΑ από τις 3 είναι πραγματικά σατανικιά και ραδιούργα και βγάζει λεφτά στην πλάτη του χρήστη. Που επειδή είναι και πιο μικρή και καπάτσα μας κάνει την καλή και δεν έχουμε πάρει πρέφα το πόσο μας χειραγωγεί.

Επίσης, μην ξεχνάτε, όλες σας, ότι το μόνο που χρειάζεται για να σας κοπούν τα ήπατα είναι να κοπεί το ρεύμα. ένα διακοπτάκι και... the end

Artists news

το καινούργιο cd των Pet Shop Boys, Format:

Με τα b-sides και bonus tracks που έβγαλαν μέχρι το 2009. Μερικά από αυτά είναι υπέροχα, καλλίτερα και από τα "κανονικά τραγούδια". όπως το πρώτο τραγούδι του δεύτερου cd, το Always, ήταν b-side στο High and Dry και πολύ καλλίτερό του:


με την ευκαιρία, διαβάσατε το Χριστουγεννιάτικο διήγημα της εφημερίδας Metropolis; :-)

Νύχτες τρόμου

Ζούσα σε ένα σπίτι δίπατο, αν και μικρό. Στην Γλυφάδα ήταν, η οποία βρισκόταν κάτω από την Αμερικάνικη επιρροή. Λόγω της βάσης του Ελληνικού που τότε βρισκόταν στην τελευταία φάση της στην χώρα, στην περιοχή έβλεπες διάφορες καινοτομίες που δεν ήταν συχνές στην υπόλοιπη Αθήνα. Μία από αυτές ήταν και τα σπίτια "μαιζονέτες", τα διόροφα δηλαδή, όμως κατά τα άλλα τυπικά Ελληνικά, διαμερίσματα. Όχι, στην περίπτωσή μας το δίπατο δεν σήμαινε ευρύχωρο.

Η σκάλα που ένωνε τα δύο πατώματα (το ισόγειο και το πρώτο) ήταν από πολύ χοντρά ξύλινα σκαλοπάτια, χρώματος μελί. Πρέπει να ήταν καμιά δωδεκαριά με δεκαπέντε και όσο προσεκτικά και να τα ανεβοκατέβαινες έκαναν πολύ θόρυβο: έτριζαν, έσκουζαν, κοπανιόντουσαν.

Oι πιο εφιαλτικές στιγμές της παιδικής μου ηλικίας ήταν να είμαι μόνος στο σπίτι, ξαπλωμένος στο κρεβάτι του δωματίου που μοιραζόμουν με την αδελφή μου (η οποία έλειπε έως αργά το βράδυ από το σπίτι, είχε αρχίσει να κάνει τις αλητείες και τις βόλτες της εφηβείας της) παγωμένος, αφανισμένος σχεδόν από την φρίκη.

Γιατί ήμουν απολύτως σίγουρος ότι όσο εγώ ήμουν φρικιασμένος και ανίκανος να κουνηθώ ή έστω να σκεφτώ, το πιο επικίνδυνο πλάσμα στον κόσμο ανέβαινε τα χοντρά, σαματαδόρικα ξύλινα σκαλοπάτια για να έρθει να... μου πιει το αίμα. Και αν δεν ακουγόταν ο θόρυβος από τα βαριά, αφανιστικά βήματα του, ήταν διότι το πλάσμα αυτό είχε όχι μόνο την ικανότητα να περπατά χωρίς θόρυβο, αλλά να σκαρφαλώνει σε τοίχους, να περνά μέσα από χαραμάδες παραθύρων και γρίλιες παντζουριών και να βρίσκεται από το ένα σημείο στο άλλο, εκατοντάδες μέτρα μακρυά, σε χρόνο όσο χρειαζόμασταν οι απλοί και θνητοί για να ανοιγοκλείσουμε τα βλέφαρά μας.

Ποιος έφταιγε για όλα αυτά; Αυτός εδώ ο κύριος:

o Bram Stoker, συγγραφέας του ανεπανάληπτης ισχύος βιβλίου που μόλις είχα διαβάσει του Δράκουλα. Έχει χαρακτηριστεί το πιο διάσημο βιβλίο τρόμου όλων των εποχών, το πιο πολυδιαβασμένο. Η επίδρασή του πάνω μου ήταν καταλυτική... τι εφιάλτες μου λες... εδώ σου λέω είχα την απόλυτη βεβαιότητα στο ξύπνιο μου ότι ο Βλαντ, ο αιμοσταγής ήρωάς του, ήταν στο δίπλα δωμάτιο, στο από πάνω ή στο από κάτω κρεβάτι, ανάλογα με το σε ποιο από τα δύο της κουκέτας ήμουν ξαπλωμένος την ώρα της κρίσης ή ότι ξεκουραζόταν σαδιστικά στον κάτω όροφο πριν αρχίσει να ανεβαίνει, αργά, αθόρυβα, βασανιστικά, τα ξύλινα σκαλοπάτια για να έλθει να με αποτελειώσει.

Ναι, το βιβλίο με είχε τρομάξει τόσο πολύ όσο το είχα απολαύσει. Πιθανώς, θα έλεγε μία καλή ψυχοθεραπεύτρια που έχω υπόψη μου, το απόλαυσα τόσο πολύ ΑΚΡΙΒΩΣ επειδή με είχε τρομάξει. Πάντως, πέρασα ένα υπολογίσιμο διάστημα της πρώτης εφηβeίας μου υπό καθεστώς μεγάλης φρίκης. Όταν έπεφτε το βράδυ ο τρόμος άρχιζε να με περιτριγυρίζει... και όταν έφταναν τα μεσάνυχτα η κυριαρχία του πάνω μου ήταν απόλυτη.

Τώρα για να πω και την ασπρόμαυρη και βουβή μου αλήθεια, ένας ακόμα λόγος είχε συντελέσει στην άνευ όρων και εκλογίκευσης παράδοσή μου στον τρόμο. Αυτός:

Κάποιο βράδυ, το ίδιο εκείνο διάστημα που είχα διαβάσει και το βιβλίο, είχα δει στην Κινηματογραφική Λέσχη της ΕΡΤ (πως άραγε λεγόταν τότε; ΕΡΤ; ΕΡΤ1; ...ομολογώ δεν θυμάμαι) τον Νοσφεράτου του Φρίντριχ Μουρνάου, με εισαγωγή Μπακογιανόπουλου φυσικά. Η ταινία ήταν η πρώτη και μακράν, μέχρι και σήμερα, καλλίτερη (με την κακή έννοια - το οξύμωρο των ταινιών τρόμου) μεταφορά στην οθόνη του βιβλίου και απλώς σου παγώνει το αίμα. Κύλησε ο τέντζερης δηλαδή και βρήκε το καπάκι - ένα σούπερ τρομακτικό βιβλίο κάνει ζευγάρι με μία εξαιρετικά φρικιαστική ταινία και χορεύουν στις αίθουσες του μυαλού ενός μοναχικού, ενοχικού, ομοφυλόφιλου παιδιού. Αν μπορείς να σκεφτείς καλλίτερη συνταγή για δράμα, θα σου βγάλω το καπέλο.

Την ξεπέρασα την φρίκη, με την βοήθεια της αδελφής μου. Της μίλησα για την βάσανό μου και με μια καλή εκλογικευτική συζήτηση μου έδωσε διέξοδο και τελικά ανακούφιση. Το βιβλίο του Stoker ξαναέπαιξε το ρόλο του στην προσωπική μου ιστορία. Ήταν το πρώτο βιβλίο που διάβασα στα Αγγλικά, την χρονιά πριν πάρω το Άριστα στο First Certificate. Ήταν το βιβλίο που χάριζα για πολλά χρόνια σε ανθρώπους που συμπαθούσα πραγματικά (άντε καλά, που γούσταρα κιόλας). Επίσης, καθοδήγησε και το πως πέρασα τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο ενός επαγγελματικού ταξιδιού στην Ρουμανία, τώρα πριν από μερικά χρόνια (μην ρωτάς....). Αλλά τίποτε δεν ξεπερνά τις ένταση όλων αυτών των τρομακτικών εβδομάδων που μου χάρισε στα 13-14 μου. Ακόμα και τώρα, γράφω για αυτό και μπαίνω αντανακλαστικά σε κατάσταση συναγερμού (άραγε κρύβεται ο Βλαντ στο μέσα δωμάτιο; έχω να μπω σε αυτό από χθες...).

Δεν μπορούσα να μην θυμηθώ ότι φέτος είναι 100 χρόνια από τον θάνατο του Bram. Πέθανε (παντρεμένος με την πρώτη γυναίκα του Oscar Wilde - άλλη ιστορία κρυμμένη εκεί) τον Απρίλιο του 1912.