Όϊνκ όϊνκ

...τους βλέπω πολύ συχνά.

σε παραστάσεις προχωρημένων θεάτρων, να χειροκροτούν με μανία τον μεγάλο ηθοποιό, την ρηξικεύλευθη σκηνοθέτρια.

στις προβολές καλών έργων, με νόημα και περιεχόμενο.

στα μεγάλα βιβλιοπωλεία, να ξεφυλλίζουν τα καλά βιβλία, και να τα αγοράζουν κιόλας.

στους δρόμους να κυκλοφορούν με τα ακουστικά στα αυτιά, ακούγοντας ωραίες μουσικές.

στις συναυλίες έργων του Χατζιδάκι, του Κραουνάκη, στα κονσέρτα των μεγάλων ροκ σταρς.

τους κοιτάζω στα μεγάλα γουρουνίσια μάτια τους, παρατηρώ τις κάφρικες και κάλπικες συμπεριφορές τους, τις χυδαίες στάσεις του σώματός τους.

Και πάντα αναρωτιέμαι:

"μα καλά, όλα αυτά τα έργα τέχνης που βλέπουν, που ακούν, στα οποία πότε πότε συμμετέχουν κιόλας, δεν έχουν καμία επίδραση πάνω τους; δεν τους απογουρουνοποιούν καθόλου; δεν τους κάνουν καλύτερους ανθρώπους;"

την απάντηση την δίνω μόνος μου.

Όχι, όλη αυτή η τέχνη που καταναλώνουν οι χιλιάδες των ανθρώπων που γεμίζουν τα σινεμά, τα βιβλιοπωλεία, τα θέατρα δεν τους αλλάζει στο παραμικρό.

Δεν τους κάνει να γίνουν τρυφερότεροι με τον συνάνθρωπο, πιο συμπονετικοί με τον κόσμο αλλά κυρίως με τον εαυτό τους, πιο γλυκιοί απέναντι στην ζωή και το σύμπαν.

Γουρούνια είναι όταν αγοράζουν τα εισιτήρια, γουρούνια παραμένουν όταν βγαίνουν από το θέαμα που είδαν. Πάρα την επαφή με την υψηλή τέχνη...

Και αναρωτιέμαι... φταίει η τέχνη; δεν είναι αρκετά επιδραστική; η φταίει η παχυδερμία τους;

και ακόμα... γιατί μπαίνουν στον κόπο; θέλω να πω, αν αγκάλιαζαν την χυδαιότητά τους ίσως να ήταν πιο αξιόμαχοι να αλλάξουν τον κόσμο.

χμφ χμφ χμφ...