ταλαντούχοι καλλιτέχνες, τυχεροί θεατές

Το "Παρτάλι" είναι από τα πιο γνωστά και επιτυχημένα μυθιστορήματα του Θεόδωρου Γρηγοριάδη, του επίσημου Έλληνα συγγραφέα του www.provato.gr. Έχει εκδοθεί πριν από περίπου 10 χρόνια και λόγω του αμφιλεγόμενου θέματός του απέκτησε σχεδόν cult φήμη. Μιλάει για την ιστορία της ζωής ενός άντρα που πέρασε όλη του την ζωή ντυμένος γυναίκα και μάλιστα σε πολύ δύσκολες εποχές, κατοχή, εμφύλιο και μετά - καθώς και σε δύσκολους τόπους, χωριό στην αρχή, μετά μικρή επαρχιακή πόλη, μετά Θεσσαλονίκη...

Χτες το βράδυ, είχα την μεγάλη τύχη και χαρά να δω τον θεατρικό μονόλογο που βασίζεται στο βιβλίο (το οποίο ομολογώ δεν έχω διαβάσει). Η παράσταση, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών, ανέβηκε για 3 μόνο βραδιές (η χθεσινή ήταν τελευταία) στην Πειραιώς 260, σε ένα πολύ ψαρωτικό πολυχώρο, εντελώς βιομηχανικό που μου θύμισε το μέρος όπου ο ROBOCOP ξεπάστρεψε όλους τους κακούς στην πρώτη, καλή, ταινία, αν θυμάσαι.

Το έργο, όπως και το βιβλίο, βασίζεται σε αληθινή ιστορία και εξιστορεί πως ένα αγόρι, του οποίου η μητέρα το έντυνε με γυναικεία ρούχα, παλιά και φθαρμένα (παρτάλια), έφτασε από το απομακρυσμένο Μακεδονίτικο χωριό στην Καβάλα, μετά στην Θεσσαλονίκη και τέλος στην ίδια την Αμερική, στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου έκανε μεγάλη καριέρα σε μαγαζιά με drag show.

Είναι σε πρώτο ενικό, μονόλογος, το έργο. Ο ήρωας, στα 50 του πια και αφού έχει γυρίσει από τις ΗΠΑ μετά την "μεγάλη καριέρα", διηγείται πρόσωπο με πρόσωπο με το κοινό την ιστορία του, με τον δικό του, πολύ ιδιαίτερο, συναισθηματικό, χιουμοριστικό αλλά και βαθιά πονεμένο τρόπο. Η έμφαση της εξιστόρησης είναι στα πολύ παιδικά χρόνια του μεσήλικα, πια, παρενδυτικού άντρα. Μας λέει για το πως τον αντιμετώπιζαν στο χωριό, για τις κοροϊδίες και τις προσβολές, για την μάνα του που τον έντυνε γυναίκα για να μην της τον πάρουν στον πόλεμο και σκοτωθεί, για την κατοχή και πως την βίωσε και αυτή αλλά και τους Βούλγαρους κατακτητές, για τις πρώτες σεξουαλικές εμπειρίες όπου όπως και για το ντύσιμό του δεν είχε το δικαίωμα της επιλογής...

Είναι σκληρή ιστορία, πονεμένη, παντρεύει τις οδυνηρές περιπέτειες της Ελλάδας με μία πολύ ασυνήθιστη προσωπική ιστορία και δημιουργεί μία "σύνθεση" που σε πιάνει κέντρο στην καρδιά. Σε κάνει να σκέφτεσαι: πόσο τυχεροί είμαστε οι άνθρωποι του τώρα που ζήσαμε τόσα χρόνια σχετικής σταθερότητας, τι σπουδαίο είναι να έχεις καλό γονιό, καλούς φίλους, ανθρώπους να σε αγαπούνε γύρω σου, πόσο μεγάλη σημασία τελικά παίζει η παιδική ηλικία, οι πρώτες εμπειρίες στην ζωή του ανθρώπου... Kαι, ακόμα, πόσο σημαντική είναι η ικανότητα του ανθρώπου να βουτά σε αυτά που νιώθει, να τα ξέρει, να μπορεί να τα δει, να τα βιώνει... Και νιώθω ότι στην εποχή μας λίγο την έχουμε παραμελλήσει αυτήν την ικανότητα... αρονό, αρήλη ρονό.

Όμως η μεγάλη δύναμη, το tour de force (ε;ε; όχι παίζουμε) του έργου είναι ο ηθοποιός του, ο Χρίστος Στέργιογλου. Μεγάλη μορφή της δραματικής τέχνης, κάρακτερ από τους λίγους, τεχνίτης και αφοσιωμένος μάγκας, καταφέρνει αυτό που κατά την γνώμη μου είναι το "ιερό δισκοπότηρο" της δραματικής τέχνης: Τον βλέπεις στην σκηνή να παίζει, να σου απευθύνεται λέγοντας την ιστορία του και ξεχνάς ότι βλέπεις ένα ηθοποιό - αντίθετα αισθάνεσαι ότι αυτός ο άνθρωπος έχει ζήσει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ό,τι σου διηγείται, νιώθεις πως εκείνος εκεί, κάτω από τους προβολείς δεν είναι ηθοποιός, δεν είναι εκπαιδευμένος, δεν έχει εμπειρία και καλούς δασκάλους, τίποτε... απλά ΕΙΝΑΙ ο άνθρωπος που τα έχει ζήσει όλα αυτά και απόψε αποφάσισε να στα διηγηθεί. Παίζει τόσο ακατέργαστα, τόσο φορτισμένα, τόσο αληθινά και συναισθηματικά που είναι λες και πήρανε τον ίδιο τον Παρτάλι και τον ρίξανε στο Φεστιβάλ Αθηνών να πει την ιστορία του. Καμμία επιτήδευση, καμμία περιττή τελειότητα, κανένα στήσιμο... Απλή, ατόφια αληθινίλα. Που σε συνδυασμό με το κείμενο του Γρηγοριάδη, με συγκλόνισε.

Συγκινήθηκα πολύ, έχω και τα δικά μου αυτόν τον καιρό και κλαίω εύκολα. μετά την παράσταση πήγα και είπα πολλά συγχαρητήρια στον Στέργιογλου, τον φίλησα, τον αγκάλιασα, αν δεν έβλεπα από το βάθος να έρχεται φουριόζος ο δικηγόρος με τα έγγραφα των ασφαλιστικών μέτρων εναντίον μου στο χέρι, ακόμα εκεί θα ήμουν και θα έκανα χαρούλες. Ήταν χαρούμενος ο Χρίστος, ικανοποιημένος από την δουλειά του, βαθιά ευχαριστημένος... και τι ωραία αύρα που είναι αυτή...

Όσο για τον Θεόδωρο, ε εκεί, λόγω και της γνωριμίας μου μαζί του, έφτασα στο σημείο να τον αγκαλιάσω, να γύρω το κεφάλι στον ώμο του και να αφήσω μερικά δάκρυα να στάξουν. Ok, τώρα θα ξέρω τουλάχιστον γιατί δεν θα μου ξανακάνει παρέα.. Ήταν ταπεινός ο Θεόδωρος μπροστά στα δάκρυά μου, να σημειωθεί παρακαλώ, όχι σεμνός που θα πει απλά για να τον δω, αλλά πραγματικά ταπεινός, σαν να μην πίστευε ότι το έργο του ήταν τόσο καλό... σπουδαίος, σπουδαίος!

Τι άλλο να σου πω για την παράσταση; μερικές τεχνικές λεπτομέρειες που μπροστά στα δάκρυα δεν μετράνε αλλά καλό είναι να τις ξέρεις: Ο κόσμος ήταν πολύς και ευχαριστημένος, χειροκροτούσε για 10 λεπτά σχεδόν στο τέλος, το εισιτήριο είχε μόλις 20 ευρώ (αστεία τιμή για τόσο σπουδαία παράσταση και δεν υπερβάλλω καθόλου) ενώ η σκηνοθεσία και το στήσιμο είχε τέλειο υποστηρικτικό ρόλο στην εντυπωσιακή ιστορία και τον ιδιαίτερο χαρακτήρα: Ο Στέργιογλου ήταν μόνος στην άδεια σκηνή, ακουμπούσε μόνο σε ένα σκαμπό μπαρ. Ακόμα γινόταν ένα πολύ ωραίο παιγνίδι με τα φώτα, το κοινό, δηλαδή, ήταν και αυτό φωτισμένο όσο έπαιζε ο Χρίστος και αυτό έδινε μία αίσθηση "ίσος προς ίσον" ανάμεσα σε θεατές και παρτάλι, η οποία βοηθούσε την ενέργεια να κυλά στρωτά.

Είμαι σίγουρος ότι η παράσταση θα ξανανέβει το χειμώνα. Να πας να την δεις. Και εγώ θα πάω ξανά. Χρειαζόμαστε την τέχνη για να αντέχουμε τις δυσκολίες της ζωής. Εγώ πάντως χθες ήμουν πολύ τυχερός θεατής.
να και ο Χρίστος σε μία σκηνή από την παράσταση:

Κουζίνα φτωχή, συμπεριφορά ακόμα πιο φτωχή

Υπάρχει ένα εστιατόριο στο Παγκράτι, πολύ κοντά στο Καλλιμάρμαρο, σε έναν ωραίο κεντρικό πεζόδρομο.

Έχει όλα τα καλά: ωραίο φαγητό, ωραία τοποθεσία (ok, τηρουμένων των αναλογιών - αν σκεφτείς ότι είναι εντελώς στο κέντρο της Αθήνας), ωραία διακόσμηση, ωραίο κατάλογο με πρωτότυπα και ιδιαίτερα πιάτα και χωρίς περιττά.

Φευ, όμως - σε αυτό το εστιατόριο, όταν πηγαίνεις, δεν περνάς τόσο καλά όσο θα περίμενες από ένα κατάστημα που έχει την τύχη να διαθέτει όλα αυτά τα γερά χαρτιά.

Βλέπεις, οι άνθρωποι που το τρέχουν, με εξαίρεση μία μόνο πολύ ευγενική κοπέλα, έχουν πάρα πολλά νεύρα. Αλλά πάρα πολλά. Και ακόμα περισσότερο attitude. Κάθε φορά που πάω, πες 6 φορές τον τελευταίο χρόνο, το διαπιστώνω.

Είναι λες και έχουν τελειώσει την Ανωτάτη Αχαμογελαστική με μεταπτυχιακό με Όνορζ στην Ξυνητική Επιστήμη.

Την τελευταία φορά που πήγα, λίγες μέρες πριν, ήμουν με μεγάλη παρέα 6 ατόμων. Ο άνθρωπος που πήρε την παραγγελία μας, επειδή το συζητούσαμε το τι θα φάμε και δεν είμασταν απολύτως αποφασισμένοι τι θέλουμε, μας παράτησε σύξυλους μόλις είπε το κυρίως φαγητό του ο τελευταίος από εμάς. Ενώ θέλαμε να παραγγείλουμε κρασί και κάτι επιπλέον.

Ok, καταλαβαίνω. Αν είσαι σερβιτόρος είναι κάπως σπαστικό να σε καθυστερεί μία παρέα που έχει κέφια και γελά και συζητούν τα μέλη της μεταξύ τους και μάλιστα στο επίπεδο "θα πάρω Σολωμό" "τι; πάλι Σολωμό; τι θα πει ο κόσμος, πάρε κάτι πιο μίνιμαλ, δοκίμασε έναν Ελύτη βρε αδελφέ, μία Δημουλά, καλοκαίρι είναι".

Αλλά όμως, για στάσου... Ίσως και να μην είναι τόσο σπαστικό τελικά.

Όταν ήμουν, στα μικράτα μου, σερβιτοράκι και μου τύχαιναν τέτοιες παρέες, δεν τσατιζόμουν καθόλου, καθόλου! Δεν έκανα την ξυνή πειθαρχημένη Γερμανίδα ότι τάχα μου χαλάνε τον ρυθμό του σερβιρίσματος και ότι δεν έχω χρόνο για χάσιμο. Σιγά γλυκειά μου. Σερβίρεις, δεν διευθύνεις την Συμφωνική της Μασσαχουσσέτης σε έργα Άρβο Παρτ. Νησάφι, κράτα τα άλογά σου λίγο!

Αντίθετα! Έλεγα από μέσα μου για την παρέα "αχ, αχ τι τυχεροί άνθρωποι που έχουν τέτοιους φίλους, που είναι μέλη τέτοιας χαρούμενης παρέας, άραγε ξέρουν πόσο μοναξιά υπάρχει στον κόσμο και τι πολύτιμο είναι αυτό που έχουν;". Και "αχ να είχα κι εγώ κάποτε μια τέτοια παρέα φίλων, λυγμ λυγμ γουήσ γουήσ εντατίκ". Ήθελα να κρατήσει ώρα αυτή η παραγγελία, να ζήσω όσο περισσότερο γίνεται την χαρά αυτής της παρέας και ένοιωθα τυχερός που τους είχα πελάτες. Αισθανόμουν ότι το βράδυ ήταν από τα ωραία φωτεινά βράδια που έχει πότε πότε η ζωή μας!!!

Και ναι, καταλαβαίνω ότι λίγοι, πιθανώς, άνθρωποι το βλέπουν έτσι το πράγμα. Το δέχομαι και το σέβομαι αυτό! Αλλά από αυτό το σημείο, του να μην γουστάρω πολλά πολλά, να πηγαίνουμε στο "σε κοιτάζω τσατισμένος και κάπως επειδή με καθυστερείς" ε όχι, δεν το δέχομαι. Όπως θεωρώ απαράδεκτο να σηκώνεσαι και να φεύγεις έτσι πάνω από το τραπέζι, χωρίς να ρωτήσεις αν είμαστε εντάξει ή αν θέλουμε κάτι άλλο.

Σημαντική λεπτομέρεια: Αυτήν την συμπεριφορά δεν την είχε σερβιτόρος υπάλληλος του καταστήματος, είμαι σίγουρος ότι δεν θα περνούσε καν από το μυαλό του. Το πολύ πολύ να μας έλεγε κάτι του τύπου "να σας δώσω ακόμη 5 λεπτά να αποφασίσετε;". Την ξυνίλα και το attitude τα είχε ο ιδιοκτήτης... Μπράβο σου μεγάλε! Έγινες επιχειρηματίας για να μπορείς να κάνεις μούτες στους πελάτες σου. Αυτό έχω καταλάβει εγώ. Συγχαρητήρια.

Ας είναι. Το συζητήσαμε γελώντας μεταξύ μας αλλά δεν χάλασε το κέφι μας καθόλου από την ξυνή. Φάγαμε καλά, γελάσαμε πολύ, κάναμε παρέα, συζητήσαμε... Δεν μας έριξε, εννοείται, ούτε το γεγονός ότι με λογαριασμό που έφτανε το μισό βασικό μισθό δεν μας πρόσφεραν ούτε ένα σφηνάκι. Δικό τους είναι το πρόβλημα, όχι δικό μας.

Και να πω και την αλήθεια, δεν μπαίνω καν στην διαδικασία να πω "δεν θα ξαναπάω". Θα ξαναπάω. Τι φταίει τώρα ο άνθρωπος στην κουζίνα, η σερβιτόρα, οι άνθρωποι που καθαρίζουν, οι προμηθευτές να χάσουν το "μεροκάματό τους" επειδή ο ιδιοκτήτης ενός μαγαζιού έχει 14 διήμερες περιόδους το μήνα; δεν φταίνε.

Ευτυχώς που υπάρχει και το blog και μπορώ να διαχειρίζομαι τις σκέψεις και τα συναισθήματα αυτά χωρίς να χρειαστεί να πλήξω κάποιον.

(όχι πες.... πόσο ζεν είμαι; αλήθεια τώρα, πόσο; πόσο έχω κάθε δικαίωμα να απαιτώ να με αποκαλείτε φρομ νάου όουν "Μπηγκ Ζεν Μάστερ Σηπ;" πες, πόσο;)

Καλό μήνα, με μια δυναμωτική σειρά σκέψεων

Σήμερα στην λειτουργία διαβάστηκε η περιβόητη Α' Επιστολή προς Κορινθίους του Απόστολου Παύλου. Μου φάνηκε πολύ σχετική με την εποχή μας και, (να τολμήσω να γράψω την πιο αξιομίσητή μου φράση; τολμώ) πιο επίκαιρη από ποτέ.

Και βασικά τώρα προσπαθώ να το ρίξω και καλά στο αστείο αλλά δεν πιάνει το κόλπο. Μακάρι να είχαμε όλοι στο μυαλό μας περισσότερο όσα λέει το απόσπασμα. Στεναχωριέμαι που δεν... χμφ χμφ χμφ

Μεταφράζω, άτεχνα:
Εάν ξέρω όλες τις γλώσσες που μιλούν οι άνθρωποι και οι άγγελοι, αλλά δεν αγαπώ, δεν είμαι τίποτε περισσότερο από ένα όργανο που βγάζει κενούς ήχους
Και εάν είμαι προφήτης και ξέρω όλα τα μυστήρια του κόσμου και κατέχω όλη την γνώση στην γη και έχω πίστη που μπορεί και βουνά να μετακινήσει αλλά δεν αγαπώ, τίποτε δεν είμαι
Και αν μοιράσω ότι έχω και δεν έχω και ρίξω και το σώμα μου στη φωτιά για να αποδείξω την πίστη μου αλλά αγάπη δεν έχω, δεν κερδίζω τίποτε - γιατί το κέρδος είναι το να αγαπάς
Η αγάπη αντέχει τα βάσανα της ζωής, η αγάπη είναι ευγένεια, η αγάπη δεν ζηλεύει, δεν υπερηφανεύεται και δεν αγριεύει
Δεν έχει κακή συμπεριφορά, δεν απαιτεί, δεν μπορείς να την προκαλέσεις, δεν έχει κακές σκέψεις
δεν χαίρεται με την αδικία του κόσμου, και όπου δει αλήθεια, την επιβραβεύει
Η αγάπη είναι δύναμη, είναι πίστη και ελπίδα, είναι υπομονή
Η αγάπη δεν χάνει την αξία της όπως όλα τα άλλα που κάποτε κάνουν τον κύκλο τους: και οι προφητείες και γλώσσες και οι γνώσεις.
Διότι κανείς δεν μπορεί να ξέρει τα πάντα και να προφητεύει τα πάντα.
Και όταν έρθει η ώρα που θα αποκαλυφθεί το όλο, όλα όσα το αποτελούν θα είναι λιγότερα από αυτό.
Όταν ήμουν παιδί, μιλούσα σαν παιδί, σκεφτόμουν σαν παιδί, αντιλαμβανόμουν τον κόσμο σαν παιδί. Όταν όμως έγινα άντρας, άφησα πίσω τα παιδικά φερσίματα.
Διότι τώρα βλέπουμε ο ένας τον άλλον μέσα από ένα βρώμικο γυαλί - αλλά κάποτε θα είμαστε πρόσωπο με πρόσωπο. Τώρα ξέρουμε λίγα ο ένας για τον άλλον, αλλά κάποτε θα ξέρουμε τα πάντα και εμάς επίσης θα μας ξέρει ο άλλος ολοκληρωτικά.
Τώρα λοιπόν, ας πορευτούμε με πίστη, ελπίδα και αγάπη. Από τα οποία τρία αυτά, η αγάπη είναι το σημαντικότερο.

και το πρωτότυπο σε περίπτωση που είσαι άνθρωπας ποιότητας ή τριτοδεσμίτης ή και τα δύο:

ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον.

καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν ὥστε ὄρη μεθιστάναι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐθέν εἰμι.

κἂν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυχήσωμαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι.

ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται ἡ ἀγάπη, οὐ ζηλοῖ, [ἡ ἀγάπη] οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται,

οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν,

οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ:

πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.

ἡ ἀγάπη οὐδέποτε πίπτει. εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται: εἴτε γλῶσσαι, παύσονται: εἴτε γνῶσις, καταργηθήσεται.

ἐκ μέρους γὰρ γινώσκομεν καὶ ἐκ μέρους προφητεύομεν:

ὅταν δὲ ἔλθῃ τὸ τέλειον, τὸ ἐκ μέρους καταργηθήσεται.

ὅτε ἤμην νήπιος, ἐλάλουν ὡς νήπιος, ἐφρόνουν ὡς νήπιος, ἐλογιζόμην ὡς νήπιος: ὅτε γέγονα ἀνήρ, κατήργηκα τὰ τοῦ νηπίου.

βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι' ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον: ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δὲ ἐπιγνώσομαι καθὼς καὶ ἐπεγνώσθην.
νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα: μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.

Μόνο αυτό, σήμερα...

μόνο αυτό...
το τραγούδι που ανατρέχω, το τραγούδι καταφυγή, το τραγούδι άσυλο...


και αύριο, ίσως όλα θα είναι καλλίτερα...

Σήμερα πρέπει όλοι να βγούμε στον δρόμο

Σήμερα πρέπει όλοι να βγούμε στον δρόμο!

Σήμερα, τώρα.

Και αν δεν μπορούμε να πάμε στο Σύνταγμα, αν δεν μπορούμε να πάμε στην Βουλή, δεν χρειάζεται να μετακινηθούμε από εκεί που μένουμε, αλλά σήμερα πρέπει όλοι να βγούμε στους δρόμους!


Να στηθούμε έξω από τα σπίτια μας, τις δουλειές μας, στα πεζοδρόμια και στις πλατείες για να δείξουμε ότι καταλαβαίνουμε την τρέλα και ότι έχουμε φτάσει πια, όλοι, στα όριά μας! Φτάνει με την αναποτελεσματικότητα, την επιπολαιότητα, την εγκληματική ανικανότητα, την αλητεία.

Αυτό μόνο.

Σήμερα, τώρα, όλοι έξω. Όλοι - εάν δεν το κάνουμε, θα το μετανιώσουμε, και πολύ πικρά, φοβάμαι.

Tο θολωμένο μας μυαλό....

Σήμερα έμαθα κάτι πολύ στεναχωρητικό... ένα μαγαζί απέναντι από το σπίτι μου, εστιατόριο, με μεγάλη ιστορία και πολύ επιτυχημένο, πολλά χρόνια τώρα, ξαφνικά και χωρίς καμμία ένδειξη ή προειδοποίηση, έκλεισε.

ήμουν στο ΟΑΕΔ και ένας κύριος λίγο μπροστά μου στην ουρά, υπάλληλος του καταστήματος έλεγε ότι πήγαν μία μέρα να δουλέψουν και βρήκαν το μαγαζί κλειστό, τις κλειδαριές αλλαγμένες και όλα μέσα κλειδωμένα και σκοτεινά.

Ο ιδιοκτήτης, όπως είπε, μάλλον έφυγε στο εξωτερικό. Ο απλήρωτος υπάλληλος δεν ξέρει γιατί, δεν ξέρει πως... πάντως είπε ότι το μαγαζί πήγαινε πολύ καλά, το έβλεπα κ εγώ που μένω ακριβώς απέναντί του. Ήταν ένα take away εστιατόριο με πιστούς και καλούς πελάτες, και επειδή οι τιμές του ήταν χαμηλές και τα φαγητά του και ελληνικά αλλά και καλής ποιότητας το προτιμούσαν ακόμα και νοικοκυρές... Αποτελεούσε έμβλημα κατά κάποιον τρόπο για το Παγκράτι.

τι να πεις. στεναχωρήθηκα πολύ. γιατί άραγε να κλείσεις έτσι, παράνομα και λαθραία και χωρίς να πληρώσεις τους υπαλλήλους σου ένα μαγαζί που πάει καλά, που το εκτιμάνε οι πελάτες του, που το αγαπά μία ολόκληρη περιοχή, που οι ιδιοκτήτες του σπιτιού μου μου έλεγαν ότι έτρωγαν από εκεί 30 χρόνια πριν οι γονείς τους;

...τι εποχές ρε γαμώτο. θόλωσε το μυαλό μας...

:-(

Τοπ σέβαν με τις καλλίτερες Τίνες του κόσμου

Καιρό έχουμε να κάνουμε ένα ωραίο προβατίσιο τοπ 10, όχι; σκέφτηκα σήμερα να κάνουμε ένα ωραίο, με θέμα τις Τίνες - ένα όνομα γεμάτο μυστήριο, όχι ιδιαίτερα κοινό αλλά με μερικές πολύ τσίλικες και σέξικες εκπροσώπους.

Θυμίζω ότι αυτά τα Top 10 είναι μία προσφορά στον κοινωνιολόγο, μελετητή, ιστορικό του μέλλοντος, ο οποίος άλλη δουλειά δεν θα έχει να κάνει μερικές εκατοντάδες χρόνια από σήμερα από το να διαβάσει τα ποστ στο provato. Οκ, χουότεβα

Πάμε λοιπόν να δούμε το top 7 με τις καλλίτερες Τίνες. Όχι τοπ 10, διότι δεν κατάφερα να βρω 10 - αν μπορείς να βοηθήσεις αγαπημένε αναγνώστη θα το εκτιμήσω απεριόριστα. Εννοείται ότι αν θες συμπληρώνεις, προσθέτεις, αφαιρείς, διαμαρτύρεσαι, φωνάζεις, ό,τι θες, μπημαγκέστ.

το φάκελο παρακαλώ. ευχαριστώ - (ακούγεται ηχητικό εφέ σκισίματος φακέλου και μετά....)

Νούμερο 7 - Τίνα η κρυσταλλική Μεθ

Αυτό τώρα δεν το ξέρεις εσύ που είσαι καλός άθρωπας και προσέχεις τον εαυτό σου και γιου γκο μπόη, γιου γκο ηντήντ, αλλά Τίνα είναι στην πιάτσα στο Μανχάταν της κρυσταλλικής μέθης σε μορφή που να μπορεί να καπνίζεται. Πολύ κακιά και σακαφιόρα Τίνα, είναι στον πάτο της λίστας μας γιατί έχει καταστρέψει κόσμο και κοσμάκη, να κάνε ένα ωραίο κλικ στην εικόνα να δεις τι προκαλεί στον άθρωπα.

Νούμερο 6 - Tina Fey

Οκ, θα σε σοκάρω, το ξέρω, θες να με χτυπήσεις να με ταπεινώσεις να με βρίσεις αλλά μαλάκα δεν την μπορώ την τύπισσα με τίποτε. Ειδικά αυτό το 30 ροξ είδα μισό επεισόδιο, και τα πληξόνια τρέχαν από τα μπατζάκια μου για μήνες. 30 σαξ έπρεπε να το λένε, Τζήζας! Επίσης, διάβασα και τις απαντήσεις της στο ερωτηματολόγιο του Proust και πήγα να ξεράσω. γενικά, μου κάνει πολύ αμερικανοβλαχάρα. Και επίσης αυτό τώρα που αν και κόρη μεταναστών είναι τόσο Αμερικανίθρα, δεν το μπορώ δεν το μπορώ καθόλου. Τίνα είσαι στον πάτο της λίστας λοιπόν (αν και σε σέβομαι γιατί είσαι τρελή δουλευταρού)

Νούμερο 5 - Tina Karol

Πάνε 6 χρόνια από τότε που η Τίνα Κάρολ μας χάρισε τα ξεροψημένα μπουτάκια της στην Eurovision 2006 αλλά είμαι σίγουρος ότι κ εσύ, όπως και εγώ, την θυμάσαι ολοζώντανη να τραγουδά Show Με Your Love και να σείεται το πανελλήνιο και το πανευρώπειο. Υπέροχη Tina, χαμηλού προφίλ, που άφησε το στίγμα της σε ολόκληρη την Ευρώπη - αν και ήταν φαβορί, δεν κέρδισε, βγήκε 7η, όμως δεν πειράζει διότι ήταν πρώτη στις καρδιές μας (ινσέρτ κάποιο άλλο κλισέ χήαρ). Αυτή η Τίνα δεν κατάφερε να κάνει μεγάλη καριέρα στο εξωτερικό, όμως στην Ουκρανία πίνουν βόντκα στο όνομά της - είναι πολύ αγαπητή, άσχετα που δεν πουλά και δεν ακούει τα τραγούδια της ο κόσμος. Και να και κάτι που δεν ξέρεις, το τραγούδι με το οποίο πήγε στην Eurovision αρχικά είχε τίτλο "I am your Queen" και το άλλαξαν σε Show me Your Love. Μπράβο Τίνα για την 5η θέση, γιου γκο γκέρλ!

Νούμερο 4 - Τίνα Σπάθη

Η ερωτική φαντασίωση όλων των εφήβων της δεκαετίας 75 - 85 η Τίνα Σπάθη είναι η ελληνίδα Jenna Jameson, η πρώτη γυναίκα που τόλμησε να παίξει σε τσόντες με ονοματεπώνυμο. Ισάξια συνπρωταγωνίστρια του Γκουσγκούνη αποτελεί χάουζ χόλντ νέημ για κάθε Έλληνα πάνω από 35 ετών χάρη στην ερμηνεία της και στην εργογραφία της. Κάποια στιγμή έκαμε ένα come back με συνεντέυξεις σε περιοδικά, με συμμετοχή σε ντοκιμοντέρ και άλλες ταινίες... αλλά τίποτε τίποτε δεν μπορεί να σβήσει την καυλωτική ενέργεια που έχει "δημιουργήσει" σε εφηβικά δωμάτια, σε στρατώνες, σε οικοδομές, σε γκαράζ, σε συνεργεία, σε ιερατικές σχολές, σε καράβια, σε κουζίνες όπου τηγανίζονται ξεροψημένα μπουτάκια κοτόπουλο, της τελευταίας γενιάς που είχε την χαρά να μην πέσει θύμα της εύκολης πρόσβασης στο πορνό που έφερε το ηντερνέτ! Συγχαρητήρια Αλίκη Βουγιουκλάκη της τσόντας!

Νούμερο 3 - Tina Turner

Μαλάκα και τι δεν έχει ζήσει αυτή η γυναίκα:

την έδερνε ο άντρας της; τσεκ

η ζωή της έγινε ταινία όπου την έπαιξε η ΘΕΑ Άντζελα Μπάσετ; τσεκ!

We do not need another hero? τσεκ!

έγινε βουδίστρια για να αντέξει τις δυσκολίες της ζωής; τσεκ (μπαδεγουέη Τίνα, και τώρα θα το γυρίσω σε αγγλικά για να με καταλάβει η Τίνα αν διαβάζει, που διαβάζει: an ginosoun Orthodoksi na deis ti tha antexes mexri kai sinergasia me Rakintzi)

έχει πουλήσει τα περισσότερα εισιτήρια για συναυλίες από οποιονδήποτε άλλο σόλο καλλιτέχνη; τσεκ

είναι τοξότης; τσεκ

έκανε τεράστιες περιοδείες ακόμα και στα 68 της; τσεκ

είχε τεράστια επιτυχία και μετά χάθηκε για πολλά χρόνια από το προσκήνιο και μετά ξαναεμφανίστηκε με ακόμα πιο μεγάλη επιτυχία, και μάλιστα σε ηλικία 45 ετών; τσεκ!

Tina i triti thesi sou anikei! You go girl!

Νούμερο 2 - Tina Livanos

εδώ πάμε σε μία "άσχημη" εκδοχή των δυσκολιών της ζωής. Λυγμ. Η Τίνα Λιβανού, μία γλυκιά κυρία που βλέπεις στην πικ με τον πρώτο της σύζυγο και τον γιόκα της, είναι η μαμά της Χριστίνας και του Αλέξανδρου Ωνάση, η γιαγιά δηλαδή της Αθηνάς και πρώτη γυναίκα του Αρίστου Ωνάση. Η ζωή της ήταν γεμάτη πόνο και προβλήματα... έκανε 3 γάμους, και οι 3 με μέλη πλουσίων ή αριστοκρατικών οικογενειών (πράγμα που βρωμάει από μακριά ότι δεν ήταν γάμοι αγάπης αλλά συμφέροντος). Ο δεύτερος της γάμος, μετά τον Ωνάση, ήταν με τον άνθρωπο ο οποίος ήταν παντρεμένος με την αδελφή της. Η οποία αδελφή της ένα χρόνο πριν είχε βρεθεί νεκρή στην Σπετσοπούλα υποτίθεται από υπερβολική χρήση βαρβιτουρικών αλλά ο γιατρός βρήκε και μώλωπες στο σώμα της πράγμα που οδήγησε σε υποψίες ότι την είχε ξυλοφορτώσει ο άντρας της. Τον οποίο ένα χρόνο μετά παντρέυτηκε η Τίνα... γκό φηγκιαρ. Και η ίδια η Τίνα πέθανε πρόωρα, στα 45 της, από υπερβολική δόση βαρβιτουρικών και εκείνη. Ένα χρόνο πριν είχε χάσει τον γιό της Αλέξανδρο σε αεροπορικό δυστύχημα... ήταν μόλις 25 ετών. Αλλά και η κόρη της Τίνας η Χριστίνα Ωνάση είχε άτυχη κατάληξη... μη στα θυμίζω... Τώρα θα έγραφα τον φοβερό ευφημισμό "πιο τραγική οικογένεια, πεθαίνεις" αλλά επειδή όντως έχουν πεθάνει πολλοί σε αυτήν την οικογένεια, δεν τον γράφω. Πάντως η Τίνα αξίζει την δεύτερη θέση στο τοπ 7 με τις καλλίτερες Τίνες

Νούμερο 1 - Τίνα Μπιρμπίλη

Το ξέρω εκπλήσσεσαι, το ξέρω αναρωτιέσαι τι έπαθα και τι μύγα με τσίμπησε... αλλά αη κέν εξπλέη: εσύ μπορεί να μην το πήρες πρέφα αλλά ο ανασχηματισμός της προηγούμενης βδομάδας ήταν απόδειξη τραγική ότι θα συνεχίσουμε να είμαστε βυθισμένοι στην κομματοσκυλίλα, στην φαυλότητα και στην λαμογιά. Όταν βλέπεις να βγαίνει από την κυβέρνηση ένας από τους ελάχιστους ανθρώπους που έκαναν δουλειά, είχαν στόχους και ήταν παραγωγικοί, επειδή πρέπει να ικανοποιηθούν τα κομματόσκυλα και η κομματική μπίχλα, καταλαβαίνεις ότι ακόμα δυστυχώς δεν έχουμε πιάσει πάτο δυστυχώς (ξανά μανά το δυστυχώς). Εγώ ξέρω για την Τίνα πάντως τα εξής: Πρώτον ότι έκανε δουλειά δουλειά δουλειά δουλειά... και δεύτερον ότι άνθρωπος που δούλευε πολλά πολλά χρόνια στην Βρυξέλλα και ο οποίος έχει δουλέψει κοντά της μου είπε ότι αν η Τίνα βρισκόταν σε κάποιο άλλο "κέντρο εξουσίας" θα ήταν μέσα στους 10 πιο επιτυχημένους πολιτικούς χάρη στην εργατικότηττά της. Τίνα, συγχαρητήρια λοιπόν. Είσαι στο νούμερο 1 του τοπ 7 με τις καλλίτερες Τίνες του κόσμου. Θα μου πεις και θα έχεις και δίκιο, σιγά το πράγμα, αλλά κάτι είναι και αυτό. Υπάρχουν κάποιοι σε αυτήν την χώρα που πιστεύουν σε σένα και που είναι σίγουροι ότι θα σκίσεις στο επόμενο βήμα σου!

Αυτά λοιπόν αγαπημένε σέξη βγιούερ! ελπίζω να απόλαυσες αυτό το τοπ 7 όσο απόλαυσα εγώ την δημιουργία του. Να πω απλά ότι η ψηφοφορία έγινε με υπερσύγχρονο σύστημα κουλοβότηνγκ όπου συμμετείχαν εκατομμύρια κοινά και ότι η ακόμα αναρωτιέμαι αν και η Τίνα Ζωγοπούλου θα έπρεπε να είναι σε αυτήν την λίστα.

Θέ μου σε παρακαλώ να είναι αληθινή αυτή η ιστορία

(κλιεκ στο τιέτλο του πιόστ)

Καυτοπατάτεια 2011

όπως ίσως θα θυμάσαι αγαπημένε αναγνώστη ανάμεσα στα πολλά πράγματα που με εκνευρίζουν πολύ, αν, και αυτό το τονίζω, αποτελώ μία νησίδα ηρεμίας και γαλήνης σαν άθρωπας γενικότερα, ηγετικό ρόλο μεγάλης δύναμης εκενυρισμού παίζει και η έκφραση "καυτή πατάτα".

Αν δεν το θυμάσαι τότε σου το λέω τώρα: ανάμεσα στα πολλά πράγματα που με εκνευρίζουν πολύ ηγετικό ρόλο μεγάλης δύναμης παίζει και η έκφραση "καυτή πατάτα". η φράση αυτή έχει την μυστική ανεξήγητη ικανότητα να με στείλει αδιάβαστο πριν καν ο εκφέρων πει την τελευταία συλλαβή της λέξης πατάτα, το τα δηλαδή. Όταν την ακούω κλαίω, τσιτώνομαι, υποφέρω, παθαίνω μία μεγάλη ανατριχίλα, που με διαπερνά παντού, με τσακίζει, με σκοτώνει...

Δυστυχώς, όχι πως είμαι εγωκεντρικός και όχι ότι πιστεύω πως το σύμπαν περιστρέφεται γύρω μου, αλλά λες και η ζωή με εκδικείται με το να εξαπλώνεται η φράση όσο περνά ο καιρός όλο και περισσότερο. Όλο και περισσότερο. Όλο και περισσότερο. Όλο και περισσότερο. Όλο και περισσότερο.

Ειδικά τις τελευταίες μέρες, την προηγούμενη βδομάδα δηλαδή με τους ανασχηματισμούς και τις πιθανές κυβερνήσεις εθνικής ενότητας και όλα, όπου και να στρεφόσουν άκουγες για μία καυτή πατάτα. Καυτή πατάτα χήαρ, καυτή πατάτα δέαρ, καυτή πατάτα φέρδεαρ... Ειδικά στα δελτία του Mega ήταν φοβερό, μέχρι και στο δελτίο για τυφλούς την είπανε, δυστυχώς δεν πρόλαβα να καταγράψω πως είναι στην νοηματική η φράση.

Αποφάσισα να μιλήσω για το πρόβλημα στον ψυχολόγο μου. Συνήθως προτιμώ να του λέω πιο αρχετυπικά πράγματα (τα κλασικά, τι καλλίτερο έχει ο Mr Big από μένα, γιατί ο Brad Pitt και όχι εγώ κλπ κλπ) όμως το θέμα μου με την καυτή πατάτα είχε πάρει μεγάλες διαστάσεις και ήθελε προσεκτικό χειρισμό. Έτσι... αποφάσισα να πω στον ψυχοθεραπευτή μου όλη την αλήθεια σε όλη την έκταση της. Μίλησα μίλησα μίλησα μίλησα και αφού με άκουσε προσεκτικά γύρισε και μου είπε καπνίζοντας το τσιμπούκι του και κοιτώντας με απλανές βλέμμα το κενό πάνω από κεφάλι μου...

- Ποπό δεν είχα συνειδητοποιήσει πως έχεις τόσο θέμα με αυτήν την φράση. Αποτελεί καυτή πατάτα στα χέρια μου, όπως και θα ήταν καυτή πατάτα στα χέρια κάθε ψυχοθεραπευτή...

ίσιωσα... Σέη χουότ; ΣΕΗ ΧΟΥΌΤ;

Ναι, ο λιγδερότατος. Χρησιμοποίησε ΣΕ ΜΕΝΑ την φράση για να περιγράψει το πρόβλημα μου με την φράση ΣΕ ΜΕΝΑ! Δηλαδή πόσο πιο μεταμοντέρνος να γίνεις από τόσο (του το αναγνωρίζω, είναι ποστ μόντερν εντατίκ); και επίσης, από αυτό μόνο καταλαβαίνεις πόσο έχει πια διαδοθεί η φράση για να την λέει και αυτός που δεν ανοίγει ποτέ τηβή.

Αφού σταμάτησα να ουρλιάζω από τα νεύρα μου, κανάνα πεντάλεπτο μετά, κατά το οποίο My own personal Yalom κάπνιζε την πίπα του και κοιτούσε με εξοργιστική αποστασιοποίηση το κενό πάνω από το κεφάλι μου, ήλθε η ώρα να ακούω την θεραπεία.

- Ακούστε Προβατίδη Σηπόπουλε. Για να λυθεί το θέμα σας, πρέπει να βουτήξετε μέσα στο θέμα... Είναι απλό. Θα χρησιμοποιήσετε την φράση για μία μέρα τόσο πολύ, που στο τέλος θα έχει χάσει την δαιμονική της δύναμη, δεν θα μπορεί να σας ενοχλήσει άλλο. Οι λέξεις είναι η θεραπεία, το είπε και ο Γιωσαφάτ ότι το είχε πει κάποιος άλλος ότι το είχε πει κάποιος άλλος πριν από αυτόν ότι το είχε πει ένας άλλος πως το είχε τονίζει ένας άλλος ότι το είχε πρωτογράψει ένας άλλος πριν από αυτόν.

Έμεινα μαλάκας με την πρόταση του ψυχοθεραπευτή. Όλα τα περίμενα, αλλά όχι και έτσι. Πήγα να αντιδράσω... Όμως λίγο η εμπιστοσύνη που του έχω, λίγο ότι οι εποχές είναι γεμάτες ένταση, δεν είναι τώρα ώρα για καυγάδες με τους δικούς σου, αποφάσισα να ακολουθήσω την συμβουλή του.

Και όντως το Σάββατο, μετά από σκληρή προετοιμασία ψυχική και πολύ σέλφ μπούστην έκανα... τα Καυτοπατάτεια 2011.

Ξεκίνησα με όρεξη, με ενέργεια. Το έχω αυτό όταν αποφασίσω να κάνω κάτι, ακόμα και αν δεν το θέλω, το κάνω δικό μου. Κατάδικό μου. Σαν τον κατάδικο που έχει και ίδιο ήχο. Ξύπνησα νωρίς το πρωί, για να πάω στην εκκλησία να ανάψω ένα κερί για την προσπάθειά μου. Φτάνω στο ναό, δεν είχε λειτουργία. Ρωτώ, "τέλειωσε η λειτουργία σήμερα;"

- Ναι, μου απαντά ο νεοκόρος/καντηλανάφτης/καρδινάλιος Ρισελιέ.
- Α, του λέω, τόσο νωρίς; Γιατί δεν έχετε ένα πρόγραμμα ανηρτημένο στην είσοδο του Ναού ώστε να γνωρίζομε πότε έχει λειτουργία να μην ερχόμαστε άδικα;
- Ε ξέρετε, κάθε Κυριακή ο Ιερέας λέει το πρόγραμμα της βδομάδας και έτσι ξέρει ο κόσμος...
- Ναι, αλλά πρέπει και να το έχετε ανηρτημένο. Αποτελεί καυτή πατάτα για το ποίμνιο (ε; ε;). Και θα το κάνω θέμα...

Δεν έμεινα να ακούσω την απάντηση του... Ξεκίνησα να επιστρέφω στο σπίτι... Στο δρόμο, μία κυρία μου έδωσε μία δωρεάν εφημερίδα. Χαμογελώ, την ευχαριστώ και...

- Ποιά καυτή πατάτα είναι πρωτοσέλιδο; ρωτώ
- Ε ο ανασχηματιασμός, μου απαντά όλο ευγένεια...
- Ποπο... πιο καυτές πατάτες από αυτές στα χέρια των νέων υπουργών, πεθαίνεις. Ελπίζω να έχουν πυρίμαχα γάντια, χαχαχαχα, είπα και έφυγα.

Λίγο πιο κάτω, μπαίνω στον Βενέτη που βρίσκεται απέναντι από το σπίτι μου. Κοιτάζω το πάγκο με τις τυρόπιτες και άλλα σφολιατοειδή, βλέπω, ω τι βλέπω, όχι, όχι, δεν με γελούν τα ματάκια μου τα μελαγχολικά αλλά έξυπνα, τι χαρά!

Πατατόπιτα!

- Κοπελιάαααα (ναι, με τραβηγμένο α) λέω στην κοπελιάαααα (ναι, με τραβηγμένο α) η πατατόπιτα είναι ζεστή; είναι με καυτή πατάτα;
- Όλα μας τα προϊόντα είναι ζεστά, και φυσικά και η πατατόπιτα - η οποία μόλις βγήκε από το φούρνο!
- Α!!! μπράβο, μπράβο, απαντώ εγώ με χαρά. Άρα θα είναι με πραγματικά καυτή πατάτα! Δώστε μου μία τυρόπιτα έμενταλ!

Παίρνω την εμενταλόπιτά μου, προγευματίζω και καθώς περνάω το δρόμο για να πάω σπίτι, βλέπω οδηγό ταξί να κορνάρει σε άλλο οδηγό που για να πάρει λεφτά από την Εμπορική έχει σταματήσει με τα αλάρμ επί της Ευτυχίδου και κλείνει την πορεία για δεξία, για Σπύρου Μερκούρη. Ο ταξιτζής είναι έξαλλος, βρίζει χτυπιέται, τραβάει το στριγκάκι μίας περπατημένης πελάτισσας που κουρνιάζει φοβισμένη στο πίσω κάθισμα, το οποίο στριγκάκι το έχει κάνει ντένταλ φλωσσ από τα νεύρα του, πράγμα που το βρίσκω κάπως υπερβολικό, μεταξύ μας.

Εγώ, με το καλλίτερό μου χαμόγελο, πλησιάζω και του λέω.

- Σας παράκαλω μην χάνετε την ψυχραιμία σας... Είδατε τι γίνεται; Ξέρετε τι καυτή πατάτα είναι το θέμα των στάσεων εδώ; Μας έχουν ζαλίσει με τα κορναρίσματα, αλλά δικαίως οι άνθρωποι, τι να κάνουν όταν ο άλλος ο γάιδαρος κλείνει τον δρόμο για να πάρει λεφτά, ε... Καυτή πατάτα σας λέω, καυτή.

Και τσουπ, φεύγω.

Για να πω την αλήθεια, αν και ήμουν πολύ αρνητικός με την θεραπεία που μου πρότεινε ο ψυχοθεραπευτής, είχα αρχίσει να αναθεωρώ. Όχι μόνο είχα την δυνατότητα να χρησιμοποιήσω και ο ίδιος αυτήν την φράση, επιπλέον ένοιωθα ασύλληπτα σούπερ ήρωας του πακόσμιου διαγαλαξιακού σύμπαντος που που μέσα σε 25 λεπτά, είχα ήδη χρησιμοποιήσει καυτές πατάτες σε 3 διαφορετικά πρόσωπα. Χάου μο εκφραστικός και πολυμήχανος κεν γιου γκο; χάου μο;

Νομίζω εντελώς καθόλου. Γιου γκο μπόη του μη, αν και αυτό αφήνω να το κρίνουν οι άλλοι, δεν θέλω εγώ να μιλώ για μένα (...είχε το θράσσος να δηλώσει αυτός στο προσωπικό του αυτοαναφορικό μπλόγκ... ... .... ... ... ..).

Είχα πάρει τα πάνω μου. Ένοιωθα ότι αν συνέχιζα με τον ίδιο ρυθμό θα κατάφερνα να πω τουλάχιστον 100 καυτές πατάτες μέχρι το βράδυ. Και αν ήδη είχα κάπως καταφέρει να χρησιμοποιώ την φράση χωρίς να μικραίνει από την φρίκη το πουλί μου μέσα στο σωβρακάκι μου, ποιος μου έλεγε ότι δεν θα κατάφερνα στο τέλος των Καυτοπατάτειων 2011 να την ακούω και να μην μου κάμει την παραμικρή εντύπωση;

Ήμουν πολύ αισιόδοξος, πάρα πολύ. Αν κατάφερνα να αντιμετωπίσω την καυτή πατάτα της δυνασεξίας μου στην φράση καυτή πατάτα, δεν ξέρω κι εγώ ποια καυτή πατάτα δεν θα μπορούσα να διαχειριστώ στο μέλλον.

Για να μην τα πολυλογώ, η μέρα πέρασε υπέροχα. Και αποδοτικά. Είπα την φράση καυτή πατάτα σε δεκάδες ανθρώπους, σε όλους δηλαδή με τους οποίους ήλθα σε επαφή.

Την χρησιμοποίησα για να ρωτήσω αν η γαρνιτούρα φρέντζ φράηζ στο μπουτάκι κοτόπουλο ήταν πραγματικά "καυτή πατάτα", την χρησιμοποίησα για να πω σε κάποιον που έβρισα γιατί κεράτωσε έναν φίλο μου ότι όλη η παρέα ήξερε πως η ψωλή του ήταν σαν καυτή πατάτα (με σκασμένο φλούδι δηλαδή, εξήγησα όταν με ρώτησε)... μέχρι του σημείου έφτασα να πω σε κάτι τουρίστες που με ρώτησαν που είναι το Μουσείο Ακρόπολης, ότι "Γιου χουήλ φάηντ ητ ατ Καφτή Πατάτα Στρητ, πληζ νόουτ δατ ντάουν, Κα Φτή Πατά Τα Στρητ kaftee patata Str.".

Εντάξει το ξέρω, ψιλομαλακία ήταν αυτό στους τουρίστες αλλά είχα project, είχα αποστολή. Έπρεπε να πετύχω στο έργο μου και δεν έβρισκα άλλο τρόπο να πω του τουρίστα "καυτή πατάτα" στο κόντεξ που με ρώτησε.

Όλα αυτά όπως είπα γινήκανε προχθες το Σάββατο. Η αλήθεια είναι ότι έπεσα για ύπνο κάπως λυτρωμένος - και χθες δεν έτυχε να ακούσω την φράση καθόλου για να δω τι συνέπειες θα είχε. Πάντως χάρη στην μέθοδο του γιατρού διαπίστωσα και μάλιστα βιωματικά πως ούτε παρέλυσα, ούτε υπέφερα παρά την τόσο έντονη παρουσία της φράσης στην καθημερινότητά μου. Φαντάζομαι ότι το κατά πόσο συνολικά η θραπεία θα έχει αποτέλεσμα μακροχρόνιο θα πρέπει να το δω με τον ψυχοθεραπευτή, θα το συζητήσουμε στην επόμενη συνάντηση μας. Πάντως η Όπρα έλεγε ότι πρέπει και εγώ να δουλέψω για αυτό, να πιστέψω στον εαυτό μου, γιατί μέσα μου έχω την δύναμη. Και κανείς πρέπει να είναι δυνατός. Ειδικά όταν βλέπει Όπρα.

αχ πού είσαι νιότη που έλεγες πως θα γινόμουν άλλος

Χτες είδα όνειρο. Ήμουν λέει σε μία παραλία ολόγυμνος (επ, σαλάκι στο πληκτρολόγιο, το είδα, το είδα, χεχεχε, δικαιολογημένα βέβαια) και μπροστά μου υπήρχε μία υπέροχη θάλασσα που ήθελα να βουτήξω σαν τρελός, καταγάλανα νερά, κρυστάλλινα, άμμος μαλακή στον πυθμένα... τελειότητα. Πάω να βουτήξω, όμως πριν μπω κοιτάζω κάτω και τι να δω... αντί για παραλία πατάω πάνω σε μία τεράστια καυτή πατάτα. Η οποία αν και ήταν καυτή, δεν με ενοχλούσε καθόλου, ούτε μου προκαλούσε τρόμο, ούτε μου πονούσε με την καυτότητά της τις πατούσες, τίποτα. Αναστενάρης και καλά. Και έτσι, αφού δεν είχα λόγο να φύγω πάνω από την καυτή πατάτα, λέει, αποφάσισα να μην βουτήξω στην θάλασσα και έχασα την ευκαιρία να κολυμπήσω μέσα στην ωραιότερη θάλασσα που έχω δει ποτέ. Ξύπνησα με μία πίκρα, να πω την αλήθεια. καμία φορά αυτά που μας ενοχλούν μας δείχνουν τον δρόμο να ψάξουμε αυτά που θα αγαπήσουμε σκεφτόμουν μετά. χμφ χμφ χμφ

Eγκεκριμένο από τον Τσακ Νόρις

Ε σιγά που δεν θα γινόταν και αυτό!

Ο Τσακ Νόρις, ο άνθρωπος που όταν φυσάει το κερί στην τούρτα γενεθλίων του, την διαλύει στα συστατικά της συνταγής της, και που τόσο έντονη παρουσία έχει τώρα τελευταία στα twitter και τα άλλα social media, μπήκε και σε διαφήμιση. Αμ πως

Και μάλιστα σε τι διαφήμιση! Για απορρυπαντικό. Oh Yes! ιτ ιζ τρου.

Φυσικά δεν παίζει ο ίδιος, o Chuck Norris δεν παίζει ποτέ σε διαφημίσεις, είναι πολύ σοβαρός για παιγνίδια, αλλά η περσόνα του. Η οποία απλά δηλώνει ότι το απορρυπαντικό Era είναι εγκεκριμένο από το μεγάλο μαχητή, αφού εξολοθρεύει τους λεκέδες όπως αυτός κάνει τους κακούς.

Δες εδώ ένα παράδειγμα της banner για web sites διαφήμισης:

και οι tv διαφημίσεις είναι ωραίες, ειδικά αυτή που λέει ότι το Era κάποτε έκανε μια τόσο δυνατή κεφαλιά σε έναν λεκέ από τσάι που το ένιωσε ένα φλυτζάνι τσαγιού στην άλλη άκρη του κόσμου.


και αυτή με το γουέστερν είναι ωραία, αλλά και η άλλη με τους μίμους που κλαίνε φορ ρήαλ

Όλες οι διαφημίσεις καταλήγουν "So much fight, it’s Chuck Norris approved".

Στην Ελλάδα δεν το έχομε το Era, δεν μπορείς να το προμηθευτείς παρά μόνο αν έχεις φίλους στα εξωτερικό. Όμως είμαι σίγουρος ότι ο Chuck Norris μπορεί να μας στείλει κατευθείαν εδώ στην Ελλάδα, στο σπίτι μας, ένα μπουκάλι από την Αμερική, απλά κλοτσώντας το με λίγη από την δυναμή του - γιατί αν βάλει πολλή το μπουκάλι θα βρεθεί στο μέλλον.

και μετά εμείς, πως θα πάμε να το πάρουμε από το μέλλον; ε, πως;