Θέλω

να ανέβω σε ένα κόκκινο datsun

Να ανοίξω το μεγάφωνο και να περάσω από όλες τις γειτονιές της Αθήνας

(που ζουν οι δικοί μου και οι φίλοι μου) και να φωνάζω...

"φίλοι, δικοί και αγαπημένοι... σας παρακαλώ... προς θεού... σταματήστε να προσπαθήτε να μου μιλήσετε έξυπνα... δεν μπορώ άλλο την κωδικοποιηση... μιλήστε μου σαν να μιλάτε σε ένα παιδάκι 5 χρονών... θέλω να καταλαβαίνω.. βαρέθηκα τις παρεξηγήσεις..."

Χτες

εγώ και η αδελφή μου η μελαγχολία περπατάμε στην πλατεία Κοραή

μπαίνω σε ένα καινούργιο trendy σαντουιτσάδικο να πάρω κάτι να φάω

ένας τύπος ακαλαίσθητος, ο ιδιοκτήτης ή (...Θεός φυλάξοι, ας έχω άδικο...) ο manager έχει στριμώξει μία υπάλληλο και της κάνει κήρυγμα για το μαγαζί

"πρέπει να πετάς, πρέπει να έχεις γρήγορη αντίληψη, να μην αφήνεις τίποτα να ξεφύγει..."

η κοπέλα τον κοιτά κουρασμένη, ποιός ξέρεις ποιά άλλη Κυριακή φαντάζεται, χωρίς δουλειά, χωρίς αντίληψη, χωρίς κηρύγματα.

ο τύπος συνεχίζει να αγορεύει...

"πρέπει ο πελάτης να νιώθει ότι τον σέβεσαι... για αυτό να είσαι σβέλτα, να τον προλαβάινεις"

θέλω να του πω

"συγγνώμη αλλά αν θέλετε να αντιμετωπίζετε με σεβασμό τον πελάτη σας δεν θα έπρεπε αυτή την κουβέντα να την κάνετε ένα μέτρο μακριά μου... και σίγουρα δεν θα έπρεπε να την κάνετε με αυτόν τον τρόπο..."

πλησιάζω - ξαναβλέπω το βλέμμα της κοπέλας, μου θυμίζει την ηρωίδα στην "νύστα" του Τσέχωφ.

δεν λέω τίποτα -

σκέφτομαι ότι αν πω θα την βάλει στο μάτι και θα της κάνει την ζωή κόλαση...


...σάντουιτς, πήρα.

ήταν άνοστο.

δεν ξέρω

δεν ξέρω αν σε αγαπάω ακόμα

δεν ξέρω αν με νοιάζει τι θα γίνει μεταξύ μας

αλλά... να αισθάνομαι έτσι ένα ζεστό βράδυ του καλοκαιριού:

παγωμένος και κουρασμένος...

Έχω προσπαθήσει αλλά δεν μπορώ να πω αντίο.

δεν ξέρω αν σε χρειάζομαι τόσο πολύ

δεν ξέρω αν ποτέ σε χρειαζόμουν τόσο πολύ

αλλά... να αισθάνομαι κρύο άνεμο στο πρόσωπό μου ένα ζεστό καλοκαιρινό βράδυ...

I can't say goodnight

And I can't help thinking
What we tried to prove
Though we may be sinking
At least we saw it all through
And I don't know whether
I'll love you much longer
I don't know whether
Whether I can
But feeling like this on a hot summer's night
I need you beside me, believe me
'Cause I can't say goodnight

ζηλέυω

τι να πρωτοθαυμάσω;

το πως μία εικόνα διηγήται μία ολόκληρη ιστορία;

την φοβερή ιδέα;

το πως ξεφεύγει από την στείρα απεικόνιση των συνηθισμένων διαφημίσεων για κοινωνικούς σκοπούς;

εξαιρετική. εξαιρετική

ζηλεύω, ζηλεύω, ζηλεύω, ζηλεύω!

βασικές ανθρώπινες ανάγκες

Περιδιαβαίνοντας στο Internet βρήκα ένα post που λέει ποια είναι τα 16 βασικά κίνητρα του ανθρώπου, οι βασικές ανάγκες που προσπαθεί να καλύψει με τις πράξεις του:

1. sex - έρωτας
2. ιδιοκτησία
3. η επαφή, το δέσιμο με άλλους ανθρώπους (ή πλάσματα γενικά - πχ νανάκος και λένι)
4. μάθηση - περιέργεια
5. τροφή
6. Η προστασία από απειλές
7. η δημιουργία "φωλιάς", προσωπικού ζωτικού χώρου
8. εκδίκηση, τιμωρία κάποιου που τον έβλαψε
9. το να έχει υψηλή κοινωνική θέση, αναγνώριση από τους άλλους
10. το να έχει εξουσία
11. να βιώνει αφοσίωση (πρόσεξε εδώ, όχι μόνο να του δείχνουν αλλά και να μπορεί να δείξει)
12. να αισθάνεται ότι ο κόσμος γύρω του έχει τάξη, κατανοητή "τοποθέτηση" - κατανόηση της νομοτέλειας του σύμπαντος δηλαδή, όσο αυτό είναι δυνατό
13. ανεξαρτησία, κυρίως από απρόβλεπτα
14. να χαίρεται της αποδοχής των γύρω του
15. να έχει ανθρώπους για τους οποίος να ενδιαφέρεται ειλικρινά και των οποίων η φροντίδα τους να δίνει νόημα στην καθημερινή δραστηριότητά του
16. να κάνει σωματική δραστηριότητα, να κινεί χέρια πόδια, να ιδρώνει, να λαχανιάζει

μου μοιάζει λίγο όλο αυτό σαν ένα μικρό εγχειρίδιο με οδηγίες χρήσης του χρόνου και της ζωής μας. Σκέφτομαι ότι αν φροντίσεις να έχεις καλυμένα αυτά, όλα αυτά, σε σωστές δόσεις και χωρίς υπερβολές έχεις κάνει ένα καλό βήμα προς το ευ ζην.

Βέβαια παίζει πολύ και το ενδεχόμενο να φροντίζεις πολύ κάποια από όλα αυτά για κάποιο διάστημα και μετά κάποια άλλα. Και έτσι να πετυχαίνεις την ισσοροπία. ...ά ντο νό...

γουά ντα για θίνκ;

deathdinner

δεν συμφωνώ καθόλου με την στρατηγική τους αλλά αυτές οι τρεις διαφημίσεις έχουν φοβερή εικαστική ιδέα. ειδικά αυτή με την Pizza

Καλό καλοκαίρι

και να μην ξεχνάς... το καλοκαίρι και ο χειμώνας πριν από οτιδήποτε άλλο δεν είναι εποχές

είναι τρόπος να βλέπεις τον κόσμο και τους άνθρώπους.


αν θες να ζήσεις στο καλοκαίρι, βγάλε το χειμώνα από μέσα σου.

και μία ακόμα σκέψη - αν δεν μάθεις να αγαπάς τους χειμώνες σου (στην σκέψη, στη διάθεση, στην ψυχολογία σου) θα είναι πιο άχρωμα τα καλοκαίρια σου.

καλό μήνα - καλό καλοκαίρι. να είσαι πάντα αυτό που πραγματικά νοιώθεις.

Υπερήφανος για το στεφάνι μου

το (δικτιακό) στεφάνι μου, η blogarismenh γράφει ένα post που με γέμισε χαρά και αισιοδοξία.

και όπως πάντα είναι και σούπερ καλογραμένο, σα γάργαρο νεράκι.

αναφέρεται σε επαγγελματικές συμπεριφορές και το προσυπογράφω με χίλια!

το αφιερώνω στους καινούργιους μου συνάδελφους που πρώτη φορά μετά από αρκετό καιρό με κάνουν να ξεκινάω το πρωί για το γραφείο με μεγάλη χαρά και λεβεντιά.

και να σου πω κάτι; για μένα είναι εξαιρετικά σημαντικό να είμαι καλά στη δουλειά μου. Σχεδόν τόσο σημαντικό όσο και το να είμαι καλά στα γκομενικά (παναγία μου, μην φρικάρετε ότι είμαι τεχνοκράτης...)

Free The Cow

Το 1999 δούλεψα για ένα μήνα, τον Δεκέμβριο, το διάστημα πριν από τις γιορτές και κατά την διάρκειά τους στον Ελευθερουδάκη στην Πανεπιστημίου. Ομολογώ ήταν ένας πολύ ευχάριστος μήνας (πολύ περισσότερο που, ως εργαζόμενος μερικής απασχόλησης δούλευα 4 ώρες την ημέρα, οπότε δεν «προλάβαινα» καν να κουραστώ): Αγαπώ πολύ τα βιβλία, όχι μόνο την ανάγνωση αλλά και σαν αντικείμενα – το σπίτι μου όσο περνά ο καιρός όλο και πιο πολύ μοιάζει με μικρό βιβλιοπωλείο και έχω άπειρες φορές αγοράσει ένα βιβλίο γιατί μου αρέσει το εξώφυλλό του ή η γραμματοσειρά του ή το σχήμα ή το... πάχος του – και αγαπώ πολύ και τους ανθρώπους που τα αγαπάνε.

Έτσι τον μήνα στον Ελευθερουδάκη τον είδα σαν προνόμιο που μου έδωσε την ευκαιρία να είμαι ανάμεσα σε πολλά βιβλία και πολλούς βιβλιοφάγους.

Αυτή η δουλειά όμως μου έδωσε ακόμα μία ευκαιρία: να ρίξω μία κλεφτή ματιά πίσω από τις βιτρίνες ενός βιβλιοπωλείου που πλασάρεται σαν πυρήνας πνευματικότητας, σαν ένα νησί υψηλης κουλτούρας και ανωτερώτητας μεσα σε ένα απέραντο ωκεανό καφρίλας και ασημαντότητας... (my ass)

Αυτό λοιπόν το λίγο που είδα καθόλου δεν συνάδει με την εικόνα θέλει να σου αφήσει ένα βιβλιοπωλείο στο οποίο όταν μπαίνεις ακούς απαλή κλασική μουσική...

Θυμάμαι ας πούμε να κάνουν κάποια «τεχνάσματα» για να μπορέσουν να ωφεληθούν όσο περισσότερο από τις διατάξεις του νόμου σχετικά με του υπαλλήλους μερικής απασχόλησης: Μας είχαν δηλωμένους ως ωρομίσθιους που έρχεται πιο φτηνά στον εργοδότη ή μας έβαλαν να δηλωθούμε στο ΟΑΕΔ ως άνεργοι πριν πιάσουμε δουλειά για να τσιμπήσουν την επιδότηση που παίρνει κάποιος που προσλαμβάνει ανέργους.

Μην με παρεξηγείς, από μόνα τους αυτά δεν είναι τίποτα μπεμπτό, απλά ρε παιδί μου έχω στο μυαλό μου βάλει την τσιγκουνιά και τη μιζέρια με τα χρήματα στον αντίθετο πόλο από την καλλιέργεια, την λογοτεχνία και τα σχετικά...

Θυμάμαι επίσης κάποιες οδηγίες που μας είχαν δωθεί για τον χρόνο που μπορούσαμε να περάσουμε στην τουαλέτα, για το πότε μπορούσαμε να πάμε, για τα διαλλείματα (εγώ δεν μπορούσανα πάρω λόγω του ότι δούλευα τετράωρο) και άλλα τέτοια που εγώ τα βρίσκω πολύ κουλά, παρά το ότι δεν είναια καθόλου παράνομα ή τίποτε τέτοιο...

Επίσης κάτι ακόμα που μου έχει μείνει είναι η φρικτή γνώμη που είχαν για τον Ελευθερουδάκη ως εργοδότη οι παλιοί μόνιμοι υπάλληλοι πλήρους απασχόλησης που έπαιρναν ακόμα και μετά από χρόνια τον βασικό μισθό και κάτι αυξήσεις του τύπου 1,5% το χρόνο.

Ήταν αστείο γιατί θυμάμαι να είμαι πολύ ενθουσιασμένος με την καινούργια μου δουλειά τις πρώτες μέρες και βέβαια από τους μόνιμους η «χαρά» και ο ενθουσιασμός μου αντιμετωπιζόταν στην καλύτερη περίπτωση με χαμόγελα τύπου «άστον-δεν-ξέρει-που-έχει-έρθει» και στην χειρότερη με πλήρη αδιαφορία και μία μικρή τσατίλα στο βλέμμα.


Τέλος πάντων αυτό ήταν μία πρώτη επαφή με την μιζέρια και την φραγκοφονίαση που τώρα πια μου βγάζει πάρα πολύ έντονα το βιβλιοπωλείο αυτό. Εκείνη την εποχή φυσικά δεν με απασχόλησε περισσότερο το όλο πράγμα, είχα ούτως ή άλλως θεωρήσει μεγάλη τύχη να περνάω 4 ώρες την ημέρα ανάμεσα σε βιβλία (και ανάμεσα σε κάτι απίστευτα βιβλιόφιλα γκομενάκια...)

Στα επόμενα χρόνια η αντιπάθειά μου έγινε πολύ πιο στέρεη όταν άρχισα να ψωνίζω βιβλία από το Amazon και έβλεπά πόσο τρελά χρεώνουν στον Ελευθερουδάκη για βιβλία που έξω τα έβρισκες απίστευτα πολύ πιο φτηνά (με τα έξοδα αποστολής να περιλαμβάνονται). Βρίσκω από ιδιοσυγκρασία πολύ απαίσιο να κερδοσκοπείς εις βάρος των ανθρώπων που είναι εραστές του αγαθού που υποτίθεται ότι προάγεις (την λογοτεχνία και γενικότερα την καλλιέργεια στην προκειμένη περίπτωση...).

(αν διαβάζεις το www.provato.gr θα ξέρεις ότι έχω ξαναγράψει το καλοκαίρι πέρσι για το θέμα της διαφοράς τιμής στα ξένα βιβλία ανάμεσα στο Amazon και τον Ελευθερουδάκη – μάλιστα νομίζω ότι είχα ανεβάσει το σχετικό post και στις βιβλιογνώμες, το blog που έχει να κάνει με διάβασμα και βιβλία και όλα τα σχετικά).

Πριν από μερικές μέρες, την Κυριακή το βράδυ, περνώντας έξω από το μαγαζί στην Πανεπιστημίου ο glamour, καλλιεργημένος, ανώτερος, υποστηρικτής του πολιτισμού και της τέχνης Ελευθερουδάκης μπήκε δια παντός στο συρτάρι του μυαλού μου με την ταμπελίτσα «ΜΙΖΕΡΟΙ ΤΣΙΠΗΔΕΣ». Ο λόγος; είδα ότι η αγελάδα του cow parade που έχουν χορηγήσει είναι φυλακισμένη μέσα στο μαγαζί και δεν βρίσκεται στο πεζοδρόμιο όπως θα έπρεπε να είναι.

ΕΛΕΟΣ! Σαν τα χαζά συμμαθητάκια που κρύβανε το μολύβι Σάρα Κέι όταν ήμασταν στο δημοτικό μην και τους το πάρουμε!!!

Τι τσίπιδες! Να ανατρέπουν ένα ολόκληρο concept τέχνης σε μία πολή επειδή δεν θέλουν να τους χαλάσουν την αγελάδα που πλήρωσαν και πάει στράφι η επένδυσή τους.

Έχω νεύρα με τους μίζερους. Πολλά!

(φιλάω τον γκόλο μου: ματς μουτς... τον καιρό που δούλευα δεν διαπίστωσα να γίνεται κάτι που αντίκειται σε νόμους και κανονισμούς... το δηλώνω ξεκάθαρα. Βέβαια αν υπήρχε νομοθετικό πλαίσιο κατά της μιζέριας οι τύποι θα ήτανστην γκιλοτίνα...)

Να μην ψωνίζεις από κει... τα βρίσκεις φθηνότερα αλλού. Και να βγάλουν την αγελάδα έξω... οι αγελάδες δεν είναι για να ζούνε σε μαγαζιά, θέλουν έξω....

ΠΙΣΩ Η ΑΓΕΛΑΔΑ ΣΤΟ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ!

Blogger's Brain

(καλό το ξεκατίνιασμα, χρειάζεται έβρι νάου εν δεν, αλλά μετά το μυαλό εντελώς ξεφούσκα...

όλους τους ρώσους κλασικούς πρέπει να διαβάσω πάλι για να περάσει ξανά το άι κιού μου τον αριθμό ορόσημο του 100...)