Showing posts with label άμα δεν σταματήσεις να διαβάζεις Ρώσους κλασικούς θα σε στείλω στην Σιβιτανίδιο να γίνεις ηλεκτρολόγος. Show all posts
Showing posts with label άμα δεν σταματήσεις να διαβάζεις Ρώσους κλασικούς θα σε στείλω στην Σιβιτανίδιο να γίνεις ηλεκτρολόγος. Show all posts

Wednesday, May 16, 2007

εξώ ρε, έξω ρε, έξω ρε!


Μου αρέσει πολύ ο καινούργιος σιτνίσ του Φοίβου Δεληβοριά. Πολύ - εντάξει, όχι ΠΑΡΑ πολύ, δεν θα γίνει το νέο μου "μένω εκτός", αλλά μου αρέσει πολύ.

Ένας βασικός λόγος είναι οι στίχοι του. Είναι πραγματικά από την ζωή βγαλμένοι. ...Από την δική μας την ζωή, όχι την ζωή ενός κοιλαρά, με στραβιά πεινασμένη ψωλή και παιδιά, που ακούει Βανδή και ουίσκια και τις μαλακίες του άλλου Φοίβου.

Άκου, για παράδειγμα τις λέξεις. 100% ταύτιση factor. αν και είναι τόσο "εσωτερικό"... αλλά και πάλι μάλλον για αυτό έχει τόσο μεγάλο ταύτιση factor.

Άλλο ωραίο είναι το K-13. αγαπώ. άκου και κρίνε.

...μετά σκέφτηκα να σου βάλω ένα χαρούμενο. αλλά άλαξα γνώμη. άκου λοιπόν ακόμα ένα "καταθλιπτικό". Ο Προορισμός λέγεται.

ο δίσκος έχει πάντως και χαρούμενα. ψάξε το σουξέ της Έλσας. Τρέμε Χατζηγιάννη! ...

...χαίρομαι που άνθρωποι σαν το Φοίβο μας δείχνουν ότι όλα μπορούν να είναι πηγή έμπνευσης. και πως η ζωή μπορεί να είναι μαγική ακόμα και αν είναι καθημερινή.

Sunday, April 15, 2007

Κυριακή γιορτή και σχόλη να ήταν η βδομάδα όλη... (ή πως γνώρισα την Βουγιουκλάκη)


Όμορφη που ’ναι η Κυριακή, μα να ’ταν πιο μεγάλη

Γιατί περνάει γρήγορα κι αργεί να έρθει η άλλη

Η Κυριακή, η Κυριακή, να ήταν πιο μεγάλη

Κυριακή, γιορτή και σχόλη να ’ταν η βδομάδα όλη
κι η Δευτέρα να ’ταν μόνο κάνα δυο φορές το χρόνο

Της Κυριακής το ξύπνημα έχει δικιά του χάρη
Δε σε κρατάει το στρώμα σου, μήτε το μαξιλάρι

χουμφ... μου τη δίνει που τελειώνει το Σαββατοκύριακο.
(παρεμπιπτόντως εμένα η «Κυριακή μου» είναι στην πραγματικότητα το Σάββατο. Αυτή είναι η μέρα που θα ήθελα να κρατά 48 ώρες. μ’ αρέσει που είναι ανοιχτά τα μαγαζιά, που κυκλοφορεί ο κόσμος, που η πόλη, το κέντρο είναι ζωντανά...
Αντίθετα η Κυριακή με μελαγχολεί - παλιότερα πολύ περισσότερο, τώρα πιο κανονικά.
Μάλλον είναι κατάλοιπο από τα χρόνια του σχολείου που κάθε Κυριακή απόγευμα παρακαλούσα να ανακαλυφθεί το prozac μία ώρα αρχίτερα, μπας και συνέλθω).
(δεύτερο θέμα: ρε παιδιά, πότε πέρασαν κιόλα 11 χρόνια από τότε που πέθανε η Αλίκη;
Μου φαίνεται απίστευτο - και το πως πέρασε ο καιρός... αλλά, δεν θα πω ψέματα, και το ότι μας άφησε χρόνους. ...και να φανταστείς δεν είμαι καν φαν της...
σου έχω πει ποτέ για το πως την γνώρισα; θα στο πω τώρα:
το καλοκαίρι του 1992 ανοίγει στο χώρο του παλιού Ειρηνικού στην Βούλα το καλοκαιρινό ΑΤΟΜΟ (το περιβόητο club του Μελετόπουλου που είχε κάνει το «εργοστάσιο» και το «αεροδρόμιο» τα δύο διασημότερα ελληνικά clubs των 80ζ).
Το μαγαζί δεν λέγεται ΑΤΟΜΟ, όπως το club στην Ερμού χαμηλά, αλλά «ΒΥΘΟΣ».
Μουσική βάζει ο Μουρατίδης, την εσωτερική διακόσμηση έχει κάνει ο Παπαϊωάννου (ναι, ο γνωστός Παπαϊωάννου του 2), μοιραίο λοιπόν στο σέρβις να χρειάζονται ένα εξίσου ταλαντόηχο αγόρι και σέξυ και καλόκαρδο και ΠΑΝΕΜΟΡΦΟΥΠΕΡΟΧΟΜΟΥΜΟΥΜΟΥ ΜΟΥΜΟΥΜΟΥΜΟΥΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑΜΟΥΟΜΟΡΦΙΑΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ
ΣΕΞΟΥΛΑΙΚΟΤΗΤΑΑΠΥΘΜΕΝΗ!
οπότε στο σέρβις είναι... τατάν!!! ο προβατάκος σου. [κλαπ κλαπ κλαπ κλαπ μανιώδη].
τα τραπέζια που σερβίρω είναι υποτίθεται τα prive - αυτά που ήταν δίπλα στο booth που έπαιζε μουσική le monsier Μουρατίδης, και τα οποία τα φυλάγαν μπας και έρθει κανένας διάσημος κοσμικός κ.λπ. κ.λπ.
.... μία νύχτα, νομίζω την επίσημη νύχτα των εγκαινείων που έγιναν 4 με 5 μέρες μετά που άνοιξε το club, έχω αφήσει το πόστο μου στα τραπέζια και έχω πάει στην κουζίνα του μαγαζιού για να πάρω πάγο και κάτι ποτά που μου παρήγγειλαν.
Επιστρέφοντας στο πόστο μετά από κανένα τρίλεπτο (αυτή η γαμημένη η κουζίνα ήταν στην άλλη άκρη του τετραγώνου - για τόσο μεγάλο μαγαζί μιλάμε, για αυτό δεν γέμιζε ποτέ... μούμπλε μούμπλε...) βλέπω από πίσω μία μικροκαμωμένη ξανθιά γυναίκα με μαλλιά σπαστά μέχρι την μέση.
Φοράει ένα κατακόκκινο φόρεμα, που φαίνεται πάρα πολύ ακριβό, και το οποίο έχει έχει άνοιγμα στην πλάτη που αν ήταν λίγο πιο χαμηλά θα έπρεπε το τμήμα Ηθών Βούλας να ανακαλέσει την άδεια του club...
H πλάτη είναι πανέμορφη! το δέρμα αν και μαυρισμένο από τον ήλιο λες και λάμπει! όσο για το ελαφρύ λίκνισμα της γυναίκας, μμμμμμ.... sexy, «πρόστυχο», αλλά και αριστοκρατικό μαζί. Καύλα! χωρίς υπερβολή.
Ξεροκατιάπια, και πλησίασα την άγνωστη πελάτισσα, για να ρωτήσω αν θα ήθελε να της φέρω κάτι...
Πλησιάζω από το πλάι, η γυναίκα με το μου βλέπει να «παραβιάζω» το ζωτικό της χώρο και να έρχομαι πολύ κοντά της γυρίζει προς τα μένα.... και τότε βλέπω ποιάς ήταν η πλάτη και το φόρεμα και τα ωραία ψηλά τακούνια...
Όπως είμαι σίγουρος ότι έχεις καταλάβει η άγνωστη μαγική κυρία ήταν... η Αλίκη! (...αν δε το κατάλαβες και είσαι αγόρι μέχρι 30 στείλε mail - οι χαζοί γκόμενοι κάνουν καλό sex...).
Αρέσκομαι να θυμάμαι ότι μόλις την είδα το γκασπ που βγήκε από μέσα μου και το γούρλωμα των ματιών μου την έκαναν να μου ρίξει ένα συγκαταβατικό και λίγο συνωμοτικό χαμόγελο σαν να μου έλεγε: «ναι, εγώ είμαι, η Αλίκη... μου αρέσει που κι εσύ αντιδράς έτσι...».
Αφού συνήλθα, μετά από κανένα λεπτό (είναι τεράστιο διάστημα να κάνεις γκασπ για ένα λεπτό με γουρλωμένα μάτια, mind you) το έπαιξα ιστοριούλα και κύριος και πολύ τυπικά και ευγενικά την ρώτησα τι θα ήθελε να πιει.
...μου είπε και πήγα στο πόστο να της το φέρω... αλλά όταν γύρισα, δεν την βρήκα. ρώτησα τον Μουρατίδη που την ήξερε και μου είπε ότι είχε φύγει.
...έτσι είναι αυτά - όταν είναι η μεγαλύτερη σταρ της Ελλάδας, πας για πέντε λεπτά, και πολύ τους είναι.
όλα αυτά έγιναν 4 χρόνια πριν πεθάνει - ήταν 59 χρονών αλλά έμοιαζε 36-37.
...για την ιστορία: μου παρήγγειλε ένα perrie. το ήπια εγώ.

Monday, March 05, 2007

Η Ισμήνη Καλέση ζει


έτρωγε χτες το απόγευμα στο διπλανό μου τραπέζι στην KUZINA στο Θησείο. Προσπάθησα να την βγάλω λαθραία φωτογραφία με το κινητό αλλά με πήρε πρέφα και μαζεύτηκα.
πάντως ζει. η Ισμήνη Καλέση. ζει. η Ισμήνη Καλέση. και τρώει στο διπλανό τραπέζι... ζει!


(...δεν μπορώ να πω περισσότερα, δεν έχω κέφι βασικά - αλλά από όλα όσα συνέβηκαν εντός μου αυτό το Σαββατοκύριακο, το ότι είδα την Ισμήνη Καλέση ήταν το πιο φυσιολογικό και ανώδυνο και normal. άστα... άστα.... δεν θες να ξέρεις... μπεεεε)

Friday, February 23, 2007

Αγνοείται η τύχη του - χάθηκε στα σχήματα

.مي خواهيم تو ضيحاتي در رابطه با آپ ديت آخر اين وبلاگ كه مربوط ميشه به موضوع(گوگوش از ديروز تا امروز – خط به خط، نت به نت ....) به شما خوانندگان اين وبلاگ بدهيم.
با نوشتن اين مطلب خواستيم كساني كه چشمهاي خودشان را بر روي حقايق بستن و سعي در وارونه نشان دادن حقيقت كرده اند را از خواب غفلت بيدار كنيم و به آنها ياداور شويم كه گوگوش كه بوده و و چه طور و چگونه به اين جا رسيده كه سه نسل پي در پي با ترانه هايش زندگي مي كنن .چگونه به شاه ماهي هنر ايران ، گل بانوي ترانه و دختر ملت ايران و ....... ....... تبديل شدچرا بر او لقب اسطوره گذاشته اند و چرا محبوبيت اوشامل مردم ايران نيست و از كشور ها ي مختلف نيز طرفداران بيشمار داردو جالب آنكه وقتي ساير هنرمندان ترانه هاي ساير كشور ها مانند تركيه را تقليد مي كنند و مي خوانند ،ترانه ي گوگوش را از زبان خوانندگان آنجا مي شنويم( اين هم يك فرق گوگوش با ساير هنرمندان)گوگوش ترانه هايش چه قديمي و چه جديد بر خلاف سايرين تاريخ مصرف نداردشما به خواب رفتگان نيز خود اين را مي دانيد اما از روي جهل يا نميدانيم از روي چه چيزي سعي در ناديده گرفتن اين واقعيت مي كنيد .اميدوارم به خود بياييد چرا كه كسي را كه از كودكي همه هنرش را ميشناسند و و تا الان كه 53 سال از فعاليتش مي گذرد ، و هميشه با كارهايش ثابت كرده كه هميشه چنته ايي پر از هنر دارد را نمي توان با اين سخنان بيهوده


(είναι αραβικά - δεν έχω ιδέα τι λεν και τι σημαίνουν αλλά με μαγεύουν. τα ξεσήκωσα από ένα αραβικό site, τα έκανα copy paste και τώρα χάνομαι...)

Saturday, February 17, 2007

πριν την Σαρακοστή, είναι οι απόκριες.

την σαρακοστή την κρατάω και την τιμώ... αλλά όπως τιμάς το ένα πράγμα έτσι πρέπει να τιμάς και το άλλο, το αντίθετό του, αυτό που το συμπληρώνει...

«πως λοιπόν να τιμήσω και τις απόκριες;» ήταν η πύρινη απορία που με ξύπνησε σήμερα το πρωί και μου έκαιγε σαν πυρετός τα χείλη...

σκεψ σκεψ σκεψ εντατίκ εντατίκ εντατίκ σκεψ σκεψ σκεψ... ΤΟ ΒΡΗΚΑ!

ας θυμηθούμε μαζί τα εξώφυλλα από τα cd του Pete Burns των Dead Or Alive. τα πιο πρόσφατά του ειδικά (αυτά δηλαδή που έχουν κυκλοφορήσει μόνο στην Ιαπωνία όπου ο τύπος είναι ακόμα huge success) είναι του απιστεύτου.

Ιδού - feel free να πάρεις ιδέες για να ντυθείς το βράδυ...















[εννοείται ότι ο τύπος με το Nukleopatra (!!!!!!!!!) παίρνει το βραβείο του καλύτερου τίτλου cd ολων των εποχών... δεν πιστεύω να έχεις αντίρρηση sexy εστέτ καλλιεργημένε και με pop κριτήριο αναγνώστη;$

Tuesday, February 06, 2007

Μικρή τυχαία σκέψη

Όταν ασχολείσαι με έναν τομέα ή δραστηριότητα που η "αποτελεσματικότητά της" δεν μπορεί να μετρηθεί με αντικειμενικά κριτήρια (για παράδειγμα στην δημιουργία ιδεών για την διαφήμιση ή στην δημιουργία έργων τέχνης) η ανασφάλεια για τα πράγματα που επινοείς ή σκέφτεσαι είναι αναπόφευκτη.

υπάρχουν όμως δύο τρόποι να την βιώνεις αυτήν την ανασφάλεια - και νομίζω εκεί βρίσκεται η μεγάλη διαφορά κάποιων δημιουργών από κάποιους άλλους:

Μπορείς λοιπόν να "κόβεις" ιδέες διότι υπάρχει πιθανότητα να μην έχουν επιτυχία.

Μπορείς όμως και να εγκρίνεις ιδέες διότι υπάρχει μεγάλη ελπίδα να έχουν επιτυχία.