Χριστουγεννιάτικο δώρο

... Ξαναβάζει στα πόδια τα τσόκαρά της κάτω από το γραφείο και σηκώνεται. Πηγαίνει βιαστικά στην άλλη άκρη του διαδρόμου, στο θάλαμο 3. Καθώς πλησιάζει την πόρτα, μία φρικτή αποφορά από κόπρανα της κόβει την ανάσα. Φέρνει το χέρι στο στόμα, ζαλισμένη. Στο κρεβάτι δίπλα στο παράθυρο, το μοναδικό κατειλλημένο, η άρρωστη είναι ξεσκέπαστη. Ανάμεσα στα κοκκαλιάρικα πόδια, με το κιτρινωπό χρώμα του τέλους, βρίσκεται μία αφύσικα μεγάλη ποσότητα από υγροποιημένα περιττώματα. Χάος. Ακούγεται κάτι να στάζει στο πάτωμα. ....

εδώ όλο το διήγημα

το ατσαλάκωτό μου

Έχω ένα μικρό ατσαλάκωτο

Το αγαπώ πολύ

Και μου είναι πολύ χρήσιμο

με βοηθά να ζήσω πιο καλά.

Το ατσαλάκωτό μου είναι φταγμένο

από πολλή ήττα, μεγάλες απώλειες

αστοχία υλικών και αισθημάτων τρομερή

και βαθιές πληγές.

Είναι το καλλίτερο ατσαλάκωτο του κόσμου

Γεμάτο ατέλειες και τρύπες

Στις οποίες πατάνε

βαθιά ριζωμένα, σταθερά, ακλόνητα

τα θεμέλια πάνω στα οποία είναι χτισμένη η ζωή μου 

Αυτό που δεν εξηγείται, αυτό που όλα τα κάνει σαφή

Λίγα χρόνια μένουν ακόμα και θα πατήσει τα 80 της. Ξέρει ότι θα ανοιγοκλείσει τα μάτια και θα τα έχει φτάσει, όπως ακριβώς και η απόσταση από τα 20, τα 30 της χρόνια μοιάζει πια σαν ένα ανοιγόκλεισμα των βλεφάρων της. Αισθάνεται ηλικιωμένη, «φθαρμένη» αλλά της αρέσει. Τα άσπρα μαλλιά βρίσκει πως της ταιριάζουν και νιώθει πραγματικά ευλογημένη που έφτασε τόσο μακριά στον ωκεανό της ζωής που κάποιους τους πνίγει νωρίς. Ναι, έχει αντιμετωπίσει πολλά… αλλά έχει απολαύσει και πολλά. Την έχουν λοιδορήσει για το στιλ και την θεματολογία της και η αλήθεια είναι πως δεν ανήκει σε εκείνους που έχουν πετύχει έστω και ένα bestseller. Ωστόσο, στο τέλος της καριέρας της, και ας μην το υποψιάζεται ακόμα, θα κατακτήσει την μεγαλύτερη παγκόσμια αναγνώριση που μπορεί να κερδίσει κάποιος του "σιναφιού" της. 

Επιπλέον, ακόμα αναρωτιέται πώς τα κατάφερε να διαχειριστεί την απίστευτη έλλειψη χρόνου που την τρέλαινε και την περιόριζε σε όλη την ζωή της κατά την οποία εκτός από το να γράφει μεγάλωσε παιδιά, είχε αποτυχημένες επιχειρήσεις, άλλαζε δουλειές. Γνωρίζει, από την άλλη, και περηφανεύεται που παρά τον μικρό όγκο του έργου της, η επίδραση της στους συναδέλφους της και η αναγνώρισή της από τους φανατικούς της υψηλής λογοτεχνίας είναι ενθουσιώδεις, ομόφωνες, συγκινητικές. Ναι. Είναι χαρούμενη αν και πολύ κουρασμένη.

Έχει αποφασίσει ότι στο τελευταίο της βιβλίο, την συλλογή διηγημάτων που θα εκδοθεί λίγο πριν ανακοινώσει την συνταξιοδότησή της, θα συμπεριλάβει, αυτή η κρυψίνους και ψυχρή Καναδέζα, και κάποια αυτοβιογραφικά κείμενα. Όχι από εξομολογητική διάθεση, όχι επειδή ο κόσμος θέλει όλο και περισσότερο να μαθαίνει για την ζωή και την σκέψη της… αλλά διότι αυτές οι ιστορίες που κρύβονται στις εμπειρίες της από τα παιδικά της χρόνια, έτσι χρειάζεται να ειπωθούν, σαν αυτοβιογραφικά κείμενα. Δεν μπορούν να μεταφέρουν αυτό που είναι αν τις «δανείσει» σε έναν άλλο ήρωα. Όχι, πρέπει η ίδια να τις διηγηθει, δηλώνοντας τίμια στους αναγνώστες πως είναι δικές της εμπειρίες. 

Κάθεται στο τραπέζι της, αφού έχει ψάξει τις σημειώσεις και τα χαρτιά που καταγράφει ιδέες, σκέψεις, στιγμιαίες εμπνεύσεις. Και ξεκινά να μας εξιστορεί την αϋπνία της. Μία αϋπνία εντυπωσιακή, που την βασάνισε όταν ήταν ούτε καν 14 ετών… 

Ποιο κορίτσι 13 ετών βασανίζεται από αϋπνία αν δεν συμβαίνει κάτι σοβαρό, κάτι αφύσικο; Και όντως, συμβαίνει κάτι, σοβαρό, σχεδόν αδιανόητο. Το κορίτσι δεν μπορεί να κοιμηθεί όχι διότι δεν κουράζεται αρκετά μέσα στην ημέρα της, όχι. Δεν μπορεί διότι… (πώς να το γράψεις τώρα αυτό, παρά μόνο πάρα πολύ ξερά, όπως ξερά συμβαίνει) …διότι κάνει ανεξέλεγκτες σκέψεις ότι στραγγαλίζει την μικρή του, μόλις 9 ετών, αδελφή. Ένα γλυκό, τρυφερό παιδί που κοιμάται στην από κάτω κουκέτα, σε εκείνο το μικρό, Καναδέζικο αγροτικό σπίτι όπου μεγαλώνει μία γυναίκα που κάποτε θα την πουν την μεγαλύτερη συγγραφέα του καιρού μας. 

Σηκώνεται κάθε βράδυ το κορίτσι στην ιστορία – αυτή που το ίδιο την γράφει περίπου 70 χρόνια μετά - και προσέχοντας να μην κάνει τον παραμικρό θόρυβο, σε απόλυτη ησυχία, ξεγλιστρά από το δωμάτιο του. Νυχοπατώντας, φτάνει μέχρι την κουζίνα, ανοίγει την εξωτερική πόρτα της, βγαίνει από το σπίτι και κάθεται να παρατηρεί τον κόσμο. Τον απόηχο της μικρής πόλης στο βάθος. Τις σιλουέτες των δέντρων κοντά στο σπίτι. Τα άπειρα αστέρια στον ουρανό. Τα σκοτεινά σπίτια πέρα μακριά. Το ίχνος του ποταμού στο βάθος. 

Η νύχτα περνά. Το κορίτσι δεν λέει κουβέντα, προσέχει μέχρι και να αναπνέει αθόρυβα. Η ηλικιωμένη γυναίκα που γράφει την ιστορία αφήνει το στυλό της για λίγο, και οι δύο τους, μικρή και μεγάλη, μένουν να σκέφτονται. 

Και ύστερα… τα πουλιά αισθάνονται το ξημέρωμα που πλησιάζει και αρχίζουν να κελαηδάνε, ενώ ταυτόχρονα, 7 δεκαετίες μετά, το στυλό ακουμπά πάλι στο χαρτί. Η γιαγιά συνεχίζει το γράψιμο και το 13χρονο κορίτσι νυστάζει επιτέλους, επιτέλους! Το ίδιο αθόρυβα και προσεκτικά επιστρέφει στο κρεβάτι του, στην κουκέτα πάνω από την αδελφή που σκέφτεται ότι στραγγαλίζει. Και ύστερα… η ανατροπή. Μία βραδιά το κορίτσι ανοίγει την πόρτα για να βγει στο κατώφλι της κουζίνας και βρίσκει εκεί καθισμένο τον πατέρα του, να καπνίζει ήρεμος ένα στριφτό τσιγάρο. Είναι ντυμένος με τα κανονικά του, τα σοβαρά ρούχα, αυτά τα οποία θα φορούσε αν πήγαινε σε κάποια δουλειά του στην πόλη, γεγονός απολύτως αταίριαστο, αφύσικο για την ώρα και την περίσταση. Εκείνος, χωρίς να δώσει ιδιαίτερη σημασία σε περιστάσεις και ώρα και φυσικότητες, ρωτά την κόρη του: “Δεν μπορείς να κοιμηθείς ε;». «Ναι…» απαντά εκείνη. Και ύστερα, στην ερώτηση του «γιατί, βλέπεις όνειρα;» το τρομαγμένο κορίτσι - που ούτε για μία στιγμή δεν μας είπε πως είναι τρομαγμένο αλλά τώρα εμείς οι αναγνώστες το καταλαβαίνουμε πόσο απίστευτα τρομαγμένο ήταν, πόσο στα όρια του έφτασε και συγκλονιζόμαστε – δίνει την τρομερή απάντηση «δεν κοιμάμαι γιατί φοβάμαι ότι θα κάνω κακό στην αδελφή μου, ότι θα την στραγγαλίσω». 

 Και μετά… δεν συμβαίνει τίποτε. Τίποτε. Ο πατέρας δεν θυμώνει. Δεν εκπλήσσεται καν, δεν προσπαθεί να μάθει περισσότερα, δεν κάνει φασαρία, δεν πετά τρομαγμένος το τσιγάρο. Και είναι ακριβώς με αυτήν του την αντίδραση που σώζει την 13χρονη κόρη του. Η οποία αντιλαμβάνεται με αυτόν τον τρόπο πως όσο και αν ακούγεται τρομερό και αρρωστημένο, αυτά γίνονται, ότι οι άνθρωποι έχουμε τέτοιους λογισμούς πότε – πότε, ότι η σκέψη είναι τρομερή και ανεξήγητη και φοβιστική. 

Ωστόσο αυτό που αντιλαμβάνεται το 13χρονο κορίτσι, η 80χρονη γυναίκα ακόμα δεν έχει καταλάβει πως ακριβώς συντελέστηκε εκείνο τα ξημέρωμα. Και ας είναι σοφή και σπουδαία συγγραφέας. Ναι, αισθάνεται ευγνωμοσύνη για τον πατέρα, ναι, ξέρει ότι σώθηκε, ναι, μας το λέει και μας λυτρώνει ότι από κείνη την νύχτα ποτέ ξανά δεν ξαγρύπνησε. Αλλά πως έγιναν αυτά, δεν μπορεί να το αποτυπώσει με την ανύπαρκτη στην φύση και την τέχνη χειρουργική ακρίβεια. Και είναι λες και γίνεται πιο ικανή να μας μεταφέρει την μαγεία της στιγμής, την θεία χάρη της γονικής παρέμβασης, την σωτηρία μέσω της απλότητας, ακριβώς επειδή δεν έχει καταφέρει να εξηγήσει, επειδή δεν προσπαθεί καν να αναλύσει.

Η Alice Munro είναι σήμερα 82 ετών. Πριν από μερικές εβδομάδες της απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ, το πιο άξιο Νόμπελ που δόθηκε ποτέ, κατά την γνώμη της πλειοψηφίας των πιο σπουδαίων συγγραφέων της εποχής μας. Στην τελευταία της συλλογή, Dear Life είναι ο τίτλος της, η οποία εκδόθηκε πέρυσι τέτοιο καιρό, μισό χρόνο πριν η μεγάλη συγγραφέας ανακοινώσει πως δεν θα ξαναγράψει ποτέ, υπάρχουν 10 διηγήματα σύντομα, αλλά πυκνά και με το ειδικό βάρος πολυσέλιδων μυθιστορημάτων και 4 αυτοβιογραφικά κείμενα. Όπως το «Night», η ιστορία ενός 14χρονου κοριτσιού που δεν μπορούσε να κοιμηθεί διότι σκεφτόταν πως στραγγαλίζει την 9χρονη αδελφή του. Την φαντάζομαι την Alice να τα γράφει αυτά τα σπουδαία κείμενα, και είναι αυτές οι φαντασιώσεις μου ένα ακόμα ταξίδι ανάμεσα στα τόσα άλλα τα υπέροχα που κάνει το μυαλό μου κάθε φορά που τελειώνω ένα γραπτό της. 

Αυτό ακριβώς είναι η Alice Munro. Όχι τα λίγα και οικονομημένα που γράφει, αλλά εκείνα τα οποία η αγαπημένη γιαγιά της παγκόσμιας λογοτεχνίας σε κάνει να σκέφτεσαι και να υποθέτεις. Τα ατέλειωτα και (συμπαθάτε με για την πολυλογία...) ίσως φλύαρα, αλλά πάντα εκπαιδευτικά - με τον πιο πολύτιμο, τον μαγικό, ανακριβή τρόπο της αυθεντικής λογοτεχνίας. 

Dear Life Της Alice Munro 

Εκδόσεις Vintage 

Σελίδες 336 

από εδώ

καιρός να πάμε παρακάτω!

την ημέρα που κλείνω τα 40, στις 2 Δεκεμβρίου 2013, την πρώτη μέρα της 5ης δεκαετίας της ζωής μου, ξεκινά ένα καινούργιο, δύσκολο αλλά ζουμερό ταξίδι!

Ξεκινώ την επόμενη δεκαετία ως Εισηγητής σε εργαστήριο Δημιουργικής Γραφής στο κρησφύγετο των λέξεων και των σελίδων, το Lexikopoleio, στην Πλατεία Προσκόπων. Στο Παγκράτι, μεσοτοιχία με τον Μαγεμένο Αυλό, όπου διασκέδαζε και έτρωγε ο Μάνος Χατζιδάκις. 

Πολλοί καλοί οιονοί, ακόμα καλλίτερος ο ενθουσιασμός για το νέο εγχείρημα.

περισσότερες λεπτομέρεις εδώ:

https://www.facebook.com/events/761622453852485/

δύσκολες οι εποχές, αλλά θέλουν πείσματα. Μία νέα σελίδα - με την ευχή να μπούμε και στο επόμενο κεφάλαιο!

:-)

Μάνα μου, Ελλάς

Ντρέπομαι που το λέω, αλλά υπήρχε ένα (μεγάλο) κομμάτι μέσα μου που προτιμούσε να λείπει (...η μάνα μου...), ειδικά όταν ήμουν στην εφηβεία μου. Η ζωή της ήταν πολύ δύσκολη, ακόμα και για τα δεδομένα μίας φτωχής χώρας, ακόμα και για τις σκληρές δεκαετίες του '50 και του '60 που μεγάλωσε. Οι δυσκολίες την έκαναν ένα δύσκολο άνθρωπο να αντιμετωπιστεί – ειδικά αν ήσουν ένα ευαίσθητο, μοναχικό αγόρι, καχύποπτο και μπερδεμένο. Είχε διαταραχές στην διάθεσή της (αυτό που λέμε σήμερα στα Αγγλικά mood disorders – τότε βέβαια δεν το λέγαμε έτσι), εκνευριζόταν πολύ και πολύ εύκολα, ήταν οξύθυμη. Επιπλέον, ανήσυχη μάλλον για το γεγονός ότι μεγαλώναμε χωρίς άμεση επίβλεψη, ήταν αυστηρή και καταπιεστική όταν είχε την δυνατότητα.

εδώ το υπόλοιπο κείμενο στο www.toportal.gr

Γλυκά Σάββατα....

... .... .....Aυτό το Σάββατο, λοιπόν, ο ένας ευχήθηκε «σκατά στον τάφο του Θέμου». Και ο άλλος «να ψοφήσεις Θέμο». Ή κάτι τέτοιο, τέλος πάντων. Αφορμή, η είδηση που είχε πέσει σαν θύελλά στα internets. Το Πρώτο Θέμα, θα δημοσίευε την φωτογραφία που τράβηξε ένας αυτόπτης μάρτυρας λίγες στιγμές πριν τον θάνατο του Παύλου μας (πως είχε το μυαλό και την καρδιά να πατήσει το κουμπί; πως δεν έτρεμε το χέρι του;). Οι αντιδράσεις στο πρωτοσέλιδο σχεδόν τόσο αστραπιαίες και έντονες όσο και για την ίδια την δολοφονία. Οργή, οργή, οργή. Αηδία, αηδία, αηδία. Και πολλές κατάρες. Τρόμαξα. Πολύ.... ... ... ...

η συνέχεια βρίσκεται εδώ - καλή αρχή στο νέο site του αιώνιου φίλου μας Άρη Δαβαράκη

το νου μας

Εμείς οι ομοφυλόφιλοι
εμείς οι ξένοι
εμείς οι μετανάστες
εμείς οι Πακιστανοί, οι Αλβανοί, οι Αφρικάνοι
εμείς οι αριστεροί
εμείς οι δημοκράτες
εμείς οι ανθρωπιστές
εμείς που δεν λοιδωρούμε τους φυλακισμένους
εμείς που δεν κοροϊδέυουμε τους τρελούς
εμείς που αντιμετωπίζουμε με συμπάθεια τους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες
εμείς οι ανύπαντρες μητέρες
εμείς οι πόρνες οι φτωχές
εμείς οι καλλιτέχνες που δεν "σεβόμαστε" τα ιερά και τα όσια και κάνουμε τέχνη με αυτά
εμείς οι "άλλοι"
εμείς οι "διαφορετικοί" (λες και υπάρχει άνθρωπος που δεν είναι άλλος και διαφορετικός)...  

όσο και να μας κάνει να υποφέρουμε, όσο και να μας πλημμυρίζει στην αηδία ΠΡΕΠΕΙ ΠΡΕΠΕΙ να πιέσουμε, να καταπιέσουμε, να πνίξουμε αν χρειαστεί τους εαυτούς μας και ΠΑΣΗ θυσία στον παραλογισμό και την βία ΝΑ ΜΗΝ απαντήσουμε ξεσπασματικά, με περισσότερη βία. Ψυχραιμία. Σκέψη. Ανάλυση και σύνθεση. Η αντίδραση θα είναι αποτελεσματική μόνο αν είναι ορθολογιστική, ψύχραιμη, έννομη... δεν θα γυρίσουμε το μάγουλο, ποτέ δεν θα γυρίσουμε το μάγουλο, αλλά δεν θα απαντήσουμε με το πάθος και την χειμαρώδη άγρια ανοργάνωτη ενέργεια από την Οργή και την σιχασιά που δικαιολογημένα μας πνίγει. Αυτό θα είναι η νίκη τους. 

Ψυχραιμία. Τα μεγάλα προβλήματα, οι υπαρξιακές απειλές δεν λύνονται ξεσπασματικά. Το νου μας.

Αδελφική αγάπη

πριν από μερικά χρόνια, είδαμε αυτό:
ο καιρός πέρασε, τα πιτσιφρίκια μεγάλωσαν, και μία από τις καλύτερες διαφημιστικές του κόσμου, αποφάσισε να τα βάλει να πρωταγωνιστήσουν σε μία εξαιρετική διαφήμιση για τα πιο άνοστα φασόλια έβερ. σούπερ, όχι βέβαια πως θα με πείσει να ξαναφάω το προϊόν

TV χουήθ μπρέηνζ

Το PBS είναι το μη κερδοσκοπικό, δημόσιο κανάλι στις Ηνωμένες Πολιτείες (η δική τους ΕΡΤ, καλή της ώρα... αχέμ). Όπως όλα τα κανάλια που το budget και η κερδοφορία δεν είναι το πρωταρχικό κριτήριο λειτουργίας, δίνει έμφαση σε εκπομπές πολιτισμού, πιο καλοφτιαγμένες, με πιο ουσιαστικά θέματα, με έρευνα, με δημοσιογραφία, με αντίκτυπο - όχι με στόχο να κολλήσει η αμόρφωτη Οκλαχωμιότισσα. Γιατί αυτό γίνεται όταν είσαι δημόσιο κανάλι, ακόμα και οι υπερκαπιταλίστες Αμερικάνοι το ξέρουν, αυτό που κάνει "ποιότητα" το στηρίζεις. Τέσπα ας μην συγχιστώ.

Το PBS όμως δεν πάει να πει ότι δεν έχει χιούμορ, επειδή είναι των γραμμάτων και των τεχνών (μεταξύ άλλων εκπομπών, να πω εδώ, δικό του είναι και το υπερλατρεμένο Sesame Street, πάμε όλοι μαζί τώρα να μετρήσουμε ανάποδα τραγουδιστά 10,9,8,7,6,5,4,3,2,1....). Έβγαλε πρόσφατα στον αέρα μία διασκεδαστική διαφημιστική καμπάνια, για να ζητήσει την στήριξη του κοινού με δωρεές, αλλά και να δηλώσει τι είναι ακριβώς. Με ένα ζμπάρο δγιό τρυγώνια. Σμαρτ εν σέξυ. Σαν το πρόβατο καλή ώρα γκούχου γκούχου. 

Η σειρά από τηλεοπτικά, που τρέχει ΜΟΝΟ στο Internet είναι πανέξυπνη, ανατρεπτική, και βέβαια έχει γίνει μεγάλο σουξέ. Η αγαπημένη μου από τις τρεις διαφημίσεις:

Η δεύτερη αγαπημένη μου


πρόσεξε τι λένε οι "πρωταγωνιστές" και βέβαια ο εκφωνητής, πόσο τέλεια καλογραμμένο και βγαλμένο από τον κόσμο της reality tv είναι... και μετά, δες και το μήνυμα (όταν σκάει η κλασική μουσική, αμ πως....)

αυτά, πίσω στην καλοκαρινή ραστώνη τώρα. 

φτηνά βιβλία, ακριβή λογοτεχνία

όταν ήμουν μικρός ονειρευόμουν πάρα πολύ συχνά ότι λέει έμπαινα με ένα καροτσάκι του Super Market σε ένα βιβλιοπωλείο, σε ώρες που ήταν κλειστό, το γέμιζα με ό,τι βιβλία ήθελα και έφευγα χωρίς να πλερώσω (ενώ με ραίνανε με πεντοχίλιαρα, όχι εντάξει πλάκα κάνω - για τα πεντοχίλιαρα).

που να ήξερα, ο δύσμοιρος, δεν δάγκανα την γλώσσα μου καλλίτερα; διότι το όνειρό μου έγινε μεν πραγματικότητα... αλλά για τους λάθος λόγους. Η κρίση και η καταστροφή και ο πόλεμος (drama mode on - αλλά όχι αδίκως και το ξέρεις) που ζούμε έχει κάνει τα πράγματα σχεδόν σαν το όνειρό μου... μπαίνω δηλαδή σε ένα βιβλιοπωλείο και φεύγω με μία αγκαλιά βιβλία έχοντας πληρώσει ένα ποσό με το οποίο κάποτε έπαιρνες έναν μόνο τόμο.

το οποίο μας φέρνει στο παλιό καλό τσιτάτο των αρχαίων Ελλήνων "πρόσεχε τι εύχεσαι προβ γιατί μπορεί να το αποκτήσεις...".

εν τω μεταξύ μέσα στην ατυχία μας (διότι, ναι ναι ομολογώ, χίλιες φορές θα προτιμούσα να μην μπορούσα να αγοράζω φθηνά βιβλία, να μην διάβαζα σελίδα, αρκεί να ήταν η χώρα σε κανονική κατάσταση) υπάρχει και η τύχη ότι τα βιβλία που βρίσκεις σε πολύ πολύ χαμηλές τιμές είναι ΘΗΣΑΥΡΟΙ.

διαμάντια από τα λίγα. τρελά κλασίκια που έχουν σταματήσει να πουλάνε ή σούπερ μοντέρνα και αναγνωρισμένα πράγματα της σύγχρονης λογοτεχνίας που δεν πούλησαν ποτέ στην Ελλάδα... είναι πολλά από αυτά πραγματικά εξαιρετικά.

Ένα τέτοιο διάβασα χτες, την Ζολί του Κόλουμ ΜακΚάν. Για μία Ρομά Σλοβάκα και την απίστευτη ζωή της, για το πως έζησε την λαίλαπα του κομμουνισμού η οποία έπεσε αδυσώπητη πάνω στην κοινότητα και την φυλή της. Εξαιρετικό βιβλίο, όχι μόνο για το θέμα του, που είναι ένα μάθημα κατά του ρατσισμού αλλά κυρίως για τον τρόπο του, το στιλ του, τις πτυχές της μαγικής γραφής του.

Ο ΜακΚάν είναι από τους πιο αναγνωρισμένους συγγραφείς παγκοσμίως - είναι εξαιρετική τύχη ότι μπορεί κανείς να διαβάσει ένα βιβλίο του με τόσα λίγα χρήματα - πλήρωσα λιγότερα από 3 ρούβλια για να το πάρω. Σε αντίστοιχες τιμές βρίσκεις Ιτάλο Καλβίνο, Ντόρις Λέσινγκ, Άλι Σμιθ, Κερτ Βόνεγκατ, Χαρούκι Μουρακάμι, Στήβεν Κίινγκ, Τζώρτζ Σίμενον, Πατρίτσια Χάισμιθ, Πρίμο Λέβι, Τζόζεφ Κόνραντ... δεν κάνω νέημ ντρόπηνγκ, αλλά κάνω νέημ ντρόπηνγκ!! Δικαιολογούμαι όμως διότι πρόκειται για τίτλους και συγγραφείς που βρίσκονται σε ό,τι καλύτερο έχει να παρουσιάσει το πνεύμα και η αγάπη του ανθρώπου.

Άκουσέ με. Ξέρω ακούεται ανόητο, και επιπόλαιο, αλλά πάρε μία μέρα 25 ευρώ και πήγαινε σε δύο τρία βιβλιοπωλεία στο κέντρο, κάνε ένα browse στο τμήμα με τις προσφορές. Θα βρεις και θα αγοράσεις πολλά υπέροχα βιβλία, ακριβής λογοτεχνίας, πολύ φθηνά.

και βέβαια πρόσεχε πολύ τι ονειρεύεσαι.