Τόμας Μπέεεεεεντισον

ψέμματα δεν θα πω... "έκλεψα" την ιδέα από ένα από τα ωραιότερα Post του Νικόλα Σκούρα στο οποίο διηγείται μία ιστορία όπου ένα μικρό κοριτσάκι μπαίνει σε ένα φαρμακείο για να ζητήσει «παγωτό για τον βήχα»!!!

Σκέφτηκα λοιπόν με αφορμή το αγαπημένο κοριτσάκι, [που πρέπει να είναι μακρινό συγγενάκι δεν το συζητώ, και που να μου το θυμηθείς σε 30 χρόνια θα είναι ζάμπλουτο με δική του αυτοκρατορία] τι ωραίο θα ήταν να έφτιαχνα εγώεγώεγώεγώεγώ μία σειρά από προϊόντα που με ένα σμπάρο θα είχες δύο τριγώνια.

Τα προϊόντα θα είχαν συγκλονιστικές πουλήσεις και έτσι θα γινόμουν ζάμπλουτος και μετά θα έπαιρνα όλους μα όλους μα όλους μα όλους τους Έλληνες bloggers, μέχρι και τον ογκόλιθο υψηλής αισθητικής Μάνω Αντώναρο για ένα δίχρονο spa session μπας και ηρεμούσαν λιγάκι τα μπουτάκια μας και έτσι κάναμε κάτι πιο δημιουργικό και παραγωγικό από το να ξεμαλλιαζόμαστε. έτοιμος;

1. Παγωτό για το βήχα. όσο πιο πολύ τρως, τόσο πιο καλό κάνεις στις αμυγδαλές σου.

2. Μίλ φέιγ κατά της τερηδόνας. Προφιτερόλ κατά της πέτρας και της ουλίτιδας.

3. Μαγιό που σε κάνει να δείχνεις πολύ κουλτουριάρης και Intelectuel και μάλιστα με ιδιαίτερη αγάπη στην Γερμανική λογοτεχνία που είναι βαριά (Thomas Mann, Hermann Esse, κλπ).

4. Παντόφλες κατάλληλες για να πας σε δεξίωση.

5. Σώβρακο που κρατά όρθιο το βιβλίο όταν διαβάζεις ξαπλωμένος στο κρεβάτι ή στον καναπέ.

5. Βάτες που κάνουν μασάζ ριφλεξολογίας στις πατούσες.

6. Κραγιόν που σε κάνει να φαίνεσαι τριχωτός πλαταράς και macho άντρας που μισεί τα πουστράκια και ξύνει τα παπάρια του όταν σου μιλά.

7. Δονητής φουρνάκι που όσο η γκόμενα τον χρησιμοποιεί και μέχρι να come, έχει φτάξει μουσακά για να τον σερβίρει εκείνη στον άντρα της και έτσι αυτός να μην την λέει ακαμάτρα και τεμπέλα. (αυτό υπάρχει και σε μορφή δονητής φόρμα κέικ, που φτιάχνει κέικ, και δονητής χύτρα που φτιάχνει μαγειρευτά).

8. Τζατζίκι αποσμητικό ποδιών και μασχάλης και πισινάκιου. Πως δουλεύει:
Τρως ένα σουβλάκι με διπλό τζατζίκι και μετά δεν χρειάζεται για 25 ώρες να πλύνεις πόδι, μασχάλοι, πισινώ και βέβαια και στόμα. Μέχρι να ξαναφάς δηλαδή!!! δεν είναι σούπερ;

Μπεεε. Feel free to ad your contribution. τα κέρδη μισά μισά!

ένα σεντόνι που μοσκοβολάλαλαλαλάει Αθήνα

Δεν έχω καμία αμφιβολία. Στην εποχή μας το να ανήκεις κάπου δεν είναι θέμα χαρακτηριστικών που έχουμε όλοι από την γέννηση μας, αλλά, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, νοοτροπίας, συμπεριφοράς και επιλογών.

Αυτό φυσικά ισχύει και για την έννοια «Αθηναίος». Η πρωτεύουσα, ως πόλη που έχει δεχτεί αλλεπάλληλα τσουνάμι εσωτερικής μετανάστευσης είναι αμφίβολο αν κατοικείται πλέον από βέρους Αθηναίους. Παρόλα αυτά, υπάρχει μία κατηγορία κατοίκων της η οποία κάνει από μακριά μπαμ ότι δεν θα μπορούσε να ζει σε καμία άλλη πόλη, καμία άλλη εποχή και με κανέναν άλλο τρόπο.

Σε τι συνίσταται όμως η «Αθηναϊκότητα» στις μέρες μας; Πως μπορεί κάποιος να καταλάβει ότι αυτή η πόλη τον έχει κάνει παιδί της, γνήσιο και πορωμένο, παρά το γεγονός ότι, για παράδειγμα, ήρθε να ζήσει εδώ μόλις πριν από μερικά χρόνια και ότι υπάρχουν πολλές πιθανότητες κάποτε να την παρατήσει και να φύγει;

Ιδού μερικά συμπτώματα Αθηναϊκότητας. Αν συγκεντρώνεις τα μισά από αυτά, είσαι ο Βέρος Αθηναίος του 21ου Αιώνα! ...ναι, ναι, επειδή I Say So και παίρνοντας ως παράδειγμα την ζωή μουμουμουμουμουμουμουμου εγω εγωεγωεγωεγω που δεν υπάρχει τελειότερο στο γιούνιβερσ

1. Φρικάρεις μέχρι αηδίας με το concept «φεύγω τριήμερο». Το να σηκωθείς Παρασκευή μεσημέρι για να ακολουθήσεις την κίνηση και το πήξιμο της πόλης, από το κέντρο της Αθήνας σε όποιο άλλο σημείο της Ελλάδας αποφασίσει να μεταφερθεί, σου φαίνεται στην καλύτερη περίπτωση ψυχαναγκαστικό και στην χειρότερη εφιαλτικό. Προτιμάς να ξεκουραστείς στο σπίτι, στην αποφορτισμένη Αθήνα.

2. Αντίθετα, δεν υπάρχει περίπτωση να μην φύγεις καλοκαιρινές πολυήμερες διακοπές. Ο κόσμος να χαλάσει θα περάσεις 15 τουλάχιστον μέρες μακριά από το σπίτι, την Αθήνα, κάθε χρόνο. Αυτό όμως δεν έχει να κάνει με την επιθυμία σου να ξεφύγεις από την «φυλακή» (δεν θεωρείς ότι η Αθήνα είναι φυλακή…) αλλά με το ότι πιστεύεις πως κάθε σχέση, ακόμα και η σχέση με την πόλη σου, χρειάζεται διαλλείματα για να μην παραγνωριζόμαστε και βαριόμαστε ο ένας τον άλλο.

3. Δεν νοσταλγείς τα θερινά σινεμά, τα μικρά μαγαζάκια, τους σαλεπιτζήδες της πόλης, τα ασβεστωμένα τενεκέδια με γιασεμί. Ίσως έχει να κάνει με το ότι όλα αυτά δεν σου έχουν γίνει βίωμα. Το πιο πιθανό όμως είναι ότι ο λόγος που δεν γίνεται θύμα της urban nostalgia είναι η άποψή σου πως κάθε εποχή έχει τα καλά της! Αλλά και η νοοτροπία σου είναι να επικεντρώνεσαι σε αυτά που σου αρέσουν σε μία κατάσταση παρά σε αυτά που σου λείπουν.

4. Αντιμετωπίζεις με συγκατάβαση όσους πιστεύουν ότι είναι ενημερωμένοι επειδή αγοράζουν εφημερίδα στις 3 τα ξημερώματα της Κυριακής. Εσύ έχεις διαβάσει τις Κυριακάτικες εφημερίδες σου πριν ακόμα μπεις στο μπάνιο για να αρχίσεις να ετοιμάζεσαι για την Σαββατιάτικη σου έξοδο! Γενικά, αν και δεν είσαι στην τσίτα να εξαργυρώνεις με μανία αυτά που σου προσφέρει η Αθήνα, υπάρχει κάποιο πράγμα που το βρίσκεις μόνο εδώ και το οποίο το εκμεταλλεύεσαι μέχρι άκρων (πρώτες προβολές, μεγάλες συναυλίες, πρώτη έκδοση εφημερίδων…)

5. Έχεις ξεφύγει εντελώς από την ανόητη νοοτροπία «εγώ δεν βγαίνω Σάββατο – αυτό είναι για τον λαουτζίκο…». Πιστεύεις ότι ένα από τα καλά της Αθήνας είναι η πολυκοσμία της. Και ότι το καλό του Σαββάτου είναι ότι θα βγεις και θα δεις όλα τα είδη των συναθηναίων σου. Για αυτό σε πείσμα των ανυποψίαστων γκρινιάρηδων εσύ βγαίνεις τα Σάββατα και τις παραμονές των γιορτών και αργιών και περνάς υπέροχα! Μάλιστα, επειδή προηγουμένως έχεις φροντίσει να φροντίσεις τον εαυτό σου, γνωρίζεις και τον καλύτερο κόσμο. Ενίοτε βγάζεις και γκόμενα/γκόμενο.

5. Είσαι γραμμένος σε 4 dvd club. Στο ένα επειδή είναι πολύ κοντά στο σπίτι. Στο δεύτερο γιατί έχει φοβερή συλλογή με ταινίες σκληρού gay πορνό. Στο τρίτο διότι φέρνει Αμερικάνικα σήριαλ σχεδόν αμέσως μόλις βγουν στην Ελλάδα. Και στο τέταρτο γιατί έχει τα άπαντα του Αϊζενστάιν και όλων των αγαπημένων σκηνοθετών της βαριάς κουλτούρας.

6. Δεν έχεις αγαπημένο βιβλιοπωλείο, super market, κατάστημα δίσκων ή bar. Πηγαίνεις σε συγκεκριμένα μαγαζιά για πολύ πρακτικούς λόγους. Στο super market για παράδειγμα διότι είναι κοντά στο σπίτι σου ή κοντά στο γραφείο. Στο bar γιατί σου αρέσει η μουσική, ή ένας barman ή γιατί είναι κοντά στο σπίτι του κολλητού και σε βολεύει. Αλλά χωρίς κανένα συναισθηματικό κόλλημα θα αρχίσεις να πηγαίνεις αλλού όταν ο πρακτικός λόγος να πηγαίνεις κάπου θα σταματήσει να υπάρχει. Πιστεύεις ότι οι άνθρωποι είναι τα στέκια και όχι το αντίθετο.

7. Υπάρχουν 4, 5, 6, (…εσύ το ξέρεις), περιοχές της πόλης που θεωρείς «σπίτι σου». Για παράδειγμα: Μεγάλωσες στην Γλυφάδα. Το πρώτο σου σπίτι το νοίκιασες στου Μακρυγιάννη. Τώρα μένεις στα Εξάρχεια. Η δουλειά σου είναι στο Κολωνάκι, όπου όμως είχε και σπίτι η πρώτη σου μεγάλη σχέση οπότε το ξέρεις απ’ έξω κι ανακατωτά! Αγαπάς το Παγκράτι γιατί εκεί έζησες φοβερά δράματα με άλλη σημαντική σχέση. Και νιώθεις σαν στο σπίτι σου στο Μαρούσι αφού εκεί είναι η πιάτσα της δουλειά σου και έχεις περάσει χρόνια σε δουλειές εκεί…

8. …Όμως υπάρχει όμως ένα τεράστιο κομμάτι της πόλης αυτής που σχεδόν δεν ξέρεις ότι υπάρχει! Περιοχές που δεν έχεις ακούσει καν το όνομά τους, που δεν έχεις ιδέα κατά που πέφτουν… και που μεταξύ μας δεν έχεις καμία όρεξη να μάθεις.

9. Δεν διανοείσαι καν να σκεφτείς ότι θα πάρεις αυτοκίνητο για να πας σε μία άλλη περιοχή της πόλης να αγοράσεις φτηνά ρούχα ή φρεσκότερα λαχανικά ή whatever. Προσπαθείς να βολευτείς με αυτά που σου παρέχει η περιοχή σου, πράμα που, να είναι καλά η οικονομία της αγοράς, δεν είναι και ιδιαίτερα δύσκολο. Ξέρεις ότι οι άσκοπες μετακινήσεις είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα αυτής της πόλης και προσπαθείς να χρησιμοποιήσεις όσο λιγότερο γίνεται το αυτοκίνητό σου. Δεν συμμερίζεται την ανόητη άποψη ότι τα μέσα συγκοινωνίας είναι βρώμικα και απαξιωτικά. Χρησιμοποιείς μάλιστα όχι μόνο το cool μετρό και το tram αλλά και τα ταπεινά λεωφορεία ή τα τρόλεϊ. Θυμίζεις λίγο σε αυτό τους Νεοϋορκέζους που κυκλοφορούν με τα λεωφορεία παρά το ότι το κοστούμι που φοράνε στοιχίζει όσο ολόκληρο το λεωφορείο.

10. Γνωρίζεις ότι η Αθήνα είναι μία από τις καλύτερες πρωτεύουσες που μπορεί να ζει κάποιος. Και αυτό δεν ισχύει μόνο τηρουμένων των αναλογιών! Όλες οι πόλεις έχουν τα καλά τους, αλλά μόνο η Αθήνα συνδυάζει τόσα πολλά σε τόσο σωστές ποσότητες. Είναι μεγάλη αλλά έχει και γειτονιές και μοιάζει σαν καλομαγειρεμένο σπιτικό φαγητό.

11. Βασικό σύμπτωμα βαριάς Αθηναϊκότητας είναι η ιδιαίτερη σχέση που έχεις αναπτύξει με τους οδηγούς ταξί. Καταρχήν, σου συμβαίνει με όλο και μεγαλύτερη συχνότητα να πετυχαίνεις δεύτερη και τρίτη φορά τον ίδιο ταξιτζή, αν και παίρνεις ταξί από εντελώς άλλου ύφους και στυλ σημεία της Αθήνας. Επιπλέον, ξέρεις από καρδιάς και λες αυτόματα και μηχανικά το ποίημά σου για τον προορισμό. Παράδειγμα: «Ιπποκράτους και Καλλιδρομίου από Ασκληπιού παρακαλώ…».

12. Είσαι γραμμένος σε γυμναστήριο στο οποίο δεν πατάς ποτέ και μάλιστα χωρίς καμία απολύτως τύψη για τα κιλά που συσσωρεύονται, τους μυς που δεν φουσκώνουν και τα λεφτά της συνδρομής που είναι σαν να τα πετάς από το παράθυρο.

13. Τα μπαρ, τα εστιατόρια και τα καφέ της Αθήνας είναι γεμάτα με ανθρώπους που γνωρίζεις ότι γνωρίζεις αλλά δεν θυμάσαι από πού. Βλέπεις ας πούμε μία κοπέλα που κάτι σου θυμίζει… προσπαθείς να θυμηθείς από πού την ξέρεις. Είναι από τη δουλειά;. Όχι, όχι, είναι γειτόνισσα που πετυχαίνεις στο super market… ή μήπως πρόκειται για κάποια που γνώρισες εδώ;… πιθανόν δεν θα θυμηθείς ποτέ. Πάντως χαιρετάς ευγενικά γνωρίζοντας ότι αν ποτέ μιλήσετε δεν θα παρεξηγήσει το ότι δεν θυμάσαι το όνομά της. Όπως και εσύ δεν θα παρεξηγήσεις κάποιον που σε θυμάται αλλά δεν ξέρει από πού…

Φυσικά, τα συμπτώματα Αθηναϊκότητας δεν είναι μόνο αυτά. Υπάρχουν ακόμα πολλά χαρακτηριστικά των ανθρώπων αυτής της κατηγορίας. Αυτό που σίγουρα τους χαρακτηρίζει είναι η βαθιά αγάπη για την πόλη και τους ανθρώπους της, η συμμετοχή, το ότι ανακατεύονται με πολύ διαφορετικούς τρόπους στην καθημερινότητα της. Επίσης, μία χαλαρότητα και μία διάθεση να την ζήσουν όπως είναι.

Αυτό που έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον είναι η διαδραστικότητα ανάμεσα στην πόλη και τα μέλη αυτής της ομάδας: Δεν είναι μόνο, δηλαδή, ότι η Αθήνα έχει διαμορφώσει την προσωπικότητά και τον ψυχισμό τους, αλλά και η ίδιοι με τις επιλογές τους διαμορφώνουν τον χαρακτήρα αυτής της πόλης. Φανταστείτε ένα pattern σαν αυτό μίας ουσιαστικής σχέσης ανάμεσα σε δύο ανθρώπους.

λοιπόν, τι λες... are you an athenian enough??

tuned In to the world

Η ζωή είναι γεμάτη χρώματα, αρώματα, εκπλήξεις και ανατροπές. Το μόνο που χρειάζεται για να τα χαρείς είναι να είσαι σε συντονισμό με τον κόσμο γύρω σου.

Αυτό, το being tuned in to the world, το θεωρώ απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορώ να είμαι ευτυχισμένος. Πιστεύω ότι έτσι είμαι καταρχήν προετοιμασμένος για τα πράγματα που μπορούν να μου συμβούν..

(μωράκη μπεεεευχαριστώ για το artwork!)

Επιπλέον έχω και «καύσιμο» για να είμαι δημιουργικός. όχι μόνο στην δουλειά μου αλλά ακόμα και σε πράγματα στα οποία δεν έχω άλλη άμεση απολαβή, πέρα από την χαρά της δημιουργίας.

Έχω αναπτύξει κάποια μικροκόλπα για να μπορώ να είμαι συντονισμένος με το κόσμο. Να μερικά από αυτά. Είναι πολύ χρήσιμα ειδικά τις περιόδους που έχω πολλά στο κεφάλι μου και δεν προλαβαίνω καθόλου να «πάρω τον χρόνο μου» για να επιτρέψω στην όσμωση με τα πράγματα που με περιβάλλουν να κάνουν την δουλειά τους.

Φύγαμε:

Κυκλοφορώ στο δρόμο, όταν το επιτρέπει ο χρόνος, με αργό βήμα και προσπαθώ να παρατηρήσω τον συλλογικό παλμό των περαστικών. Το καλύτερό μου; Να ανακατεύομαι με μεγάλα πλήθη.

Βλέπω για μία μόνο φορά αλλά όχι περισσότερες – έχουμε και ζωή και ρεμάλι – τα σήριαλ που ξετρελαίνουν τον κόσμο. Ή διαβάζω ένα κεφάλαιο από τα βιβλία που γίνονται μεγάλη επιτυχία. Ή κατεβάζω μερικά τραγούδια από τα cd που πραγματικά πουλάνε πολύ. (Προφανώς αν η σελίδα ή το βιβλίο ή ένα τραγούδι μου αρέσει θα ανακαλύψω και το υπόλοιπο του έργου).

Κοιτάζω τους ανθρώπους στα μάτια ακόμα και στις πιο μικρές συναλλαγές. Το βλέμμα των ανθρώπων λέει τόσα πολλά. Και μάλιστα όσο πιο κλειδωμένοι είναι λόγω της περίστασης τόσο πιο πολύ «ουρλιάζουν» τα μάτια τους.

Κουβεντιάζω με τους ταξιτζήδες. Περί ανέμων και υδάτων. Και τους ρωτάω σουρεάλες. Με έκπληξη διαπιστώνω ότι οι απαντήσεις τους είναι πιο σουρεάλα από τις ερωτήσεις μου.

Είμαι περίεργος. Στήνω αυτί στις συνομιλίες των περαστικών στο κινητό, κοιτάζω τα γράμματα των συγκατοίκων μου στην πολυκατοικία να δω τον αποστολέα (μην μου κάνεις μήνυση - δεν τα ανοίγω!!), κοιτάζω όταν είμαι με αυτοκίνητο τι παίζεται στα δίπλα αυτοκίνητα.

Διαβάζω διαφορετική κυριακάτικη εφημερίδα κάθε βδομάδα για να μπορώ να έχω μία άποψη για τις διαφορετικές οπτικές γωνίες που υπάρχουν σε σχέση με τα πράγματα γύρω μας.

Φιλτράρω ότι μου συμβαίνει με το φίλτρο www.provato.gr Δηλαδή προσπαθώ να δω ποια από τα πράγματα που μου συμβαίνουν μπορούν να γίνουν, για παράδειγμα, ιστορία που θα είναι ενδιαφέρουσα για να «ανέβει» στο blog μου και να ευχαριστήσει, εσένα αυστηρέ, εστέτ, σούπερ sexy και καλλιεργημένε αναγνώστη.

Δεν είμαι σοβαροφανής – όλα τα σοβαρά πράγματα μπορούν να έχουν μια ανάλαφρη πλευρά. Όπως ακριβώς και όλα τα αστεία κρύβουν μία τεράστια αλήθεια. Προσπαθώ να κάνω μίξη του τόνου φωνής των πραγμάτων. Να δω για παράδειγμα ποια μεγάλη αλήθεια μπορεί να κρύβεται σε ένα χυδαίο ανέκδοτο, ή να ψάξω για ένα τρόπο να αλαφρύνω ένα βιβλίο σαν, ας πούμε, το Μαγικό Βουνό του Thomas Mann.

Είμαι δεκτικός στα πράγματα που μου συμβαίνουν. Αυτό έχει δύο πτυχές. Η μία είναι ότι προσπαθώ να φτάσω στο ζουμί τους με όσο το δυνατόν λιγότερη αντίδραση από το είναι μου. Και η δεύτερη είναι ότι δεν κυνηγάω το καλύτερο μονίμως. Προσπαθώ να βελτιώσω το περισσότερο δυνατό τις συνθήκες που είναι διαθέσιμες Αν, για παράδειγμα, μου δόθηκε αυτή η δουλειά η οποία εκ πρώτης όψεως δεν είναι ό,τι καλύτερο υπάρχει, ίσως να είναι γιατί κάτι υπάρχει σαν σχέδιο… "είναι σίγουρο ότι κάτι μπορώ να κάνω υπό αυτές τις συνθήκες" σκέφτομαι "το οποίο θα με προχωρήσει σαν άνθρωπο".

Βλέπω σκληρό gay porno. Είμαι καφτώ αγόρη.

Είμαι περίεργος. Πολύ. Ρωτάω τους ανθρώπους που γνωρίζω ότι μου κατέβει στην κεφάλα – πως δουλεύουν πράγματα, πως ήρθες εδώ, που δούλευες πριν, πότε χωρίσατε, κάθε πότε κάνεις sex, ποιο είναι το αγαπημένο σου τραγούδι, τι είναι αυτό το σημάδι στο πρόσωπό σου, πως και ξέρεις τον Γιώργο… Αυτό σημαίνει ότι γίνομαι πολύ ενοχλητικός και για κάποιους είμαι χαρακτηρισμένος ως αδιάκριτος. ΟΜΩΣ υπάρχουν άνθρωποι που γουστάρουν τρελά να απαντάνε σε ερωτήσεις - Το τέλειο είναι ότι αυτοί είναι που έχουν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον και έχουν να σου πουν και τις πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες. ΓΟΥΠΙ!!

Τα βιβλία που διαβάζω, τα έργα που βλέπω, τα σήριαλ που μου αρέσουν, προσπαθώ να τα κάνω βίωμα. Δηλαδή: κάποια υποιστορία, ένα storyline το «φέρνω»με την φαντασία μου στη ζωή μου και προσπαθώ να δω τι θα έκανα εγώ στην ανάλογη περίπτωση. Πολύ ενδιαφέρον παιχνίδι.

Επιτρέπω στον εαυτό μου να ξεκουράζεται από παραστάσεις, εικόνες, μουσικές… Δηλαδή κατεβάζω διακόπτες: Μπορεί να περάσουν μέρες και να μην έχω ακούσει καθόλου μουσική, να μην διαβάσω ούτε αράδα, να μην δω ούτε μία φωτογραφία και να πρνάω όλο τον ελεύθερο χρόνο μου κοιτώντας τον τοίχο. εδώ και μερικά χρόνια αυτό το κάνω συνειδητά. Παλιά, μου συνέβαινε με κάτι ξεγυρισμένες καταθλίψεις – τώρα έμαθα να ακούω τον εαυτό μου και όταν μου ζητά ξεκούραση του την προσφέρω.

Αυτά σε γενικές γραμμές. Feel free to add your contribution!!

(αφιερωμένο στον Russell Davies τον καλύτερο blogger του κόσμου, για αυτό εδώ το post του. ένα από τα καλύτερα post που έχω πετύχει ποτέ στον ιστό. Love ya Russell you are the best!)

Και όμως μυρίζει

νομίζω ότι αν εξαιρέσεις την ακοή, την γεύση, την όραση και την αφή η αγαπημένη μου αίσθηση είναι η όσφρηση. :-))



υπάρχει όμως ένα μείον σε αυτή. Πάρα πολλά από τα πράγματα γύρω μου που τα γουστάρω ή μου κινούν την περιέργεια, δεν έχουν μυρωδιά.

Ονειρεύομαι καμία φορά τι ωραία θα ήταν να μου έδινε κάποιος ένα μαγικό αλατοπίπερο στο οποίο θα υπήρχε μία μαγική ουσία που θα την έριχνα πάνω σε ό,τι θέλω και αυτό το ό,τι θέλω θα αποκτούσε μυρωδιά.

ή να γινόμουν μύτη σκύλου για κανένα χρόνο και να μπορούσα να μυρίσω τα πάντα

Να ποια είναι τα "πράγματα" που θα ήθελα να μυρίσω την αυθεντική τους μυρωδιά:

- η λέξη αμάλγαμα

- το Left to my Own Devices, το αγαπημένο μου τραγούδι των Pet Shop Boys

- μία ιδέα διαφημιστική που λύνει με τον ιδανικό τρόπο ένα πρόβλημα και είναι αστεία ή πολύ ενδιαφέρουσα ή πολύ προτώτυπη

- τον επίλογο του Μαγικού Βουνού του Thomas Mann

- το βογκητό που κάνουν οι αγάπες μου όταν εκσπερματώνουν

- το χαμόγελο του ανηψιού μου που είναι μωρούλης

- η κηδεία ενός πολύ δικού μου ανθρώπου που πέθανε όταν ήμουν γύρω στα 20

- τις πρώτες στιγμές του καινούργιου χρόνου!

- άραγε έχει μυρωδιά η "χημεία" ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που φιλιώνουν μετά από μεγάλο καυγά; Θα ήθελα πολύ να την μυρίσω.

- ο φόβος ότι θα χάσεις κάποιον που αγαπάς από αρρώστια ή από χωρισμό ή από κάτι κουλό

- η αυτοπεποίθηση (αν ανακάλυπτα την μυρωδιά της θα την έβαζα σε μπουκάλια θα την πούλαγα να γίνω πλούσιος και μετά θα σας έπερνα όλους και θα πηγαίναμε μόνιμες διακοπές στο νησί στην παραλία να τρώμε καρπούζι και να κάνουμε μακροβούτια)

- το σκληρό gay porno σαν σύλληψη (ΠΡΟΣΕΧΕ, δεν εννοώ το ίδιο το dvd ή το εξώφυλλο του)

- η φωνή της Χάρις Αλεξίου όταν τραγουδά τους στίχους "και εγώ σαν πόλη αφήνομαι, την νύχτα του Σαββάτου, να κάνεις στην αγκάλη μου, το γύρο του Θανάτου..."

- την φρίκη που νιώθουμε όλοι τις πρώτες στιγμές που έχουμε ακούσει ένα πολύ κακό νέο που θα μας αλλάξει την ζωή για πάντα

- η βαθιά κατάθλιψη, η αδιαφορία για τα πάντα - πως να μύριζε άραγε, αν μύριζε;

- η στάση του σώματος που παίρνουν τα γκομενάκια όταν κάνουμε την αγαπημένη μου στάση στο σεχτς (δεν στην λέω, να αγοράσεις το dvd www.provato.gr - δι μούβι για να την μάθεις...)

Αυτά ενδεικτικά. Αν θες συμπλήρωσε και εσύ. I am dying to know other wanna be smells

Πως το ειπες αυτο;

Αγαπάω πολύ το ελληνικό τραγούδι. Όχι μόνο επειδή είναι δικό μου άκουσμα, ελληνικό, (καλά, όχι όλο – αλλά σίγουρα αυτό που αγαπάω…) μα κυρίως λόγω του στίχου. Μου αρέσει πολύ η μουσική που γουστάρω να συνοδεύεται από λόγια που καταλαβαίνω με την μία, που δεν χρειάζεται να αναρωτιέμαι αν τα έχω ακούσει καλά, όπως συμβαίνει με τα ξενόγλωσσα (για χρόνια, π.χ., πίστευα ότι η Sade όταν τραγουδούσε το Smooth Operator έλεγε Smooth Papurela – μην με ρωτήσεις πως και τι, πάντως έτσι το τραγουδούσα το τραγούδι όταν το σιγοψυθίριζα…).

Γενικά δεν χωρίζω το ελληνικό τραγούδι σε κατηγορίες. Αν ένα τραγούδι μου αρέσει δεν με νοιάζει αν το λέει η Χαρούλα ή η Χρύσπα. Για να είμαι βέβαια ειλικρινής, τα τραγούδια που μου αρέσουν και τα οποία προέρχονται από την «προς – το – έντεχνο» πλευρά μου αρέσουν περισσότερο, αλλιώς, αλλά και για πιο πολύ καιρό… Αντίθετα, τα «άλλα» τραγούδια, αυτά που παίζει ας πούμε κατά κόρον ο Σφαίρα ή ο Λάμψη μου τελειώνουν γρήγορα και μου αρέσουν και με έναν τρόπο κάπως πιο… ρηχό να τον πω;… ας τον πω έτσι για να καταλαβαινόμαστε.

Ιδιαίτερα αγαπάω το κλασικό ελληνικό τραγούδι. Αυτό που λίγο πολύ αρέσει σε όλους, που είναι τόσο καλοφτιαγμένο ώστε φεύγει από την σφαίρα του κουλτουριάρικου και γίνεται κοινός τόπος και αγαπημένο ακόμα και για ανθρώπους που δεν τους το έχεις…

Αυτό το είδος τραγουδιού (αναφέρομαι σε ονόματα σαν την Πρωτοψάλτη, την Αρβανιτάκη, την Αλεξίου, την Μοσχολιού, τον Χατζιδάκι, τον Κουγιουμτζή, τον Ζαμπέτα κ.λπ.) είναι κατά κάποιο τρόπο στο απυρόβλητο όσον αφορά στους στίχους. Θέλω να πω, όλοι έχουμε περάσει στιγμές γέλιου με κουλούς στίχους εμπορικών τραγουδιών, αλλά με τα κουλτουροτράγουδα, και δη αυτά που έχουν και μεγάλη απήχηση εμπορική θεωρείται δεδομένο ότι είναι πιο «σωστά».

Παρόλα αυτά υπάρχουν και εκεί κάποια ατοπήματα. Και μάλιστα αρκετά σοβαρά. Που πολλές φορές με κάνουν να σκάω στα γέλια. Με κέφι. Αυτά που εγώ θεωρώ τα πιο ακραία θα θυμηθούμε μαζί. Μην ξεχνάς, το δείγμα δεν είναι αντιπροσωπευτικό αφού όλα τα τραγούδια που θα διαβάσεις απόψε είναι από την δισκοθήκη μου, η οποία δεν είναι κάργα αντιπροσωπευτική… είναι όμως πολύ προβατίσιο!!!

Δικαιωματικά την αρχή στην λίστα κουλών ελληνικών στίχων από το καλό ελληνικό τραγούδι την παίρνει ο στίχος «έβγαζα απ’ τις τσέπες μου φλούδες μανταρίνι / σου έριχνα στα μάτια να πονάς».

Είναι από το τραγούδι «Οδός Αριστοτέλους» από το δίσκο «24 τραγούδια» της Χαρούλας, μουσική Σπανού και στίχοι του Λευτέρη Παπαδόπουλου… Θυμάμαι να το ακούω όταν ήμουν μικρό πιτσιρικάκι και να κάνω μία σειρά σκέψεις Ιονέσκου: «ποιο είναι αυτό το παιδάκι που πριν πάει στο πάρκο παίρνει μαζί φλούδες μανταρίνι; Γιατί δεν το έχω γνωρίσει; Πως σκέφτηκε αυτή τη συγκεκριμένη μέθοδο εκδίκησης;» Αλλά το μεγάλο βασανιστικό ερώτημα ήταν το εξής: «Πως στο καλό κατάφερνε αυτό το παιδάκι να πείσει τα υπόλοιπα παιδάκια να κάτσουν αρκετή ώρα ακίνητα και μάλιστα με ανοιχτά μάτια ώστε να μπορέσει να στύψει αιθέριο έλαιο μανταρινιού στην κόρη του ματιού;»

Επόμενο: Τόκας μουσική στίχοι, τραγουδά ο Πάριος…

Θα σε θυμηθώ, όπως θέλω εγώ
Θα σε θυμηθώ, σαν τρελό φορτηγό
με τα μάτια κλαμένα, με τα μάτια κλαμένα
με τα φρένα σπασμένα, με τα φρένα σπασμένα.

Ρε φίλε, άμα λες την γκόμενα σου φορτηγό πώς να μη σε στείλει μετά; Τόσο απλά!

Next: Με το ίδιο μακό, Ελευθερία Αρβανιτάκη, από τον ομώνυμο δίσκο, στίχοι η Λίνα, μουσική ο Μιτζέλος. Sorry… γαμάτο τραγούδι από έναν από τους καλύτερους ελληνικούς δίσκους της τελευταίας 20ετίας αλλά οι στίχοι «Το φεγγάρι απ' τη μια και του κόσμου η ζημιά βάλαν βέρες» και «το καινούργιο παρκέ με το πόδι πληγώνω» έρχονται κατευθείαν από τη χώρα του Νικολακοπούλειου μη πετυχημένου συμβολισμού… Παρόλα αυτά η Ελευθερία το
σώζει μία χαρά!

Συνεχίζουμε με ακόμα μία Λίνα Νικολακοπούλου, η οποία δυστυχώς τα τελευταία χρόνια έχει χάσει την αμεσότητα που είχε και την έκανε τόσο επιτυχημένη σε όλους, πλούσιους και φτωχούς, μορφωμένους και σοφούς. Τραγουδά η Άλκηστης, μουσική του Κραουνάκη, από το Ανθρώπων Έργα το ομώνυμο τραγούδι:
«Λες και τρώμε το χειμώνα παγωτό Λες και πέφτουμε σε τοίχους μ’ εκατό
Έτσι ανάποδα λυγάει το βράδυ αυτό, του νου τη βέργα».
Αυτή η βέργα πολύ με μπερδεύει. Όχι μόνο εμένα αλλά και πολλούς φίλους. Κάποτε όταν θέλαμε να πούμε για κάποιον ότι είναι ακατανόητος λέγαμε ότι «είναι στου νου την βέργα..». Όποιος με βοηθήσει να την λύσω (την βέργα) θα τον κεράσω γιουβέτσι στο Κεντρικόν.

Άλλος σούπερ αγαπημένος δίσκος είναι τα «Σκουριασμένα Χείλη». Στίχοι του Κώστα Τριπολίτη, ενός από τους καλύτερους στιχουργούς μας. Τραγουδά η Βίκυ. Το τραγούδι, του Κραουνάκη λέγεται «Έτσι και αλλιώς». Αρχίζει ως εξής: «Η ζωή σου έτσι κι αλλιώς κούφιο κόκαλο και φαγωμένος σκελετός…». Δυνατή εικόνα μεν, αλλά καλό είναι να έχεις τελειώσει μία ρωσικη φιλολογία για να κάνεις τους απαραίτητους συσχετισμούς... Συγχωρείται βέβαια! Το τραγούδι είναι χάρμα αυτιών, να το ακούσεις ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ με την πρώτη ευκαιρία.

Next: Πάλι Λευτέρης Παπαδόπουλος. Γενικά είναι ο πιο κατανοητός, απλός και με ιδέα, από τους στιχουργούς μας, εξ’ ου και έχει τόσο μεγάλη επιτυχία και για τόσα χρόνια. Σπάνια θα του βρεις ακατανόητες υπερβολές (αν τον ξαναναφέρω είναι διότι έχει γράψει ο ευλογημένος 100 δισεκατομμύρια τραγούδια...) αλλά υπάρχει ένα τραγούδι που το έβρισκα τόσο πολύ αστείο όταν το άκουγα πιτσιρικάκι – είναι και μεγάλη του επιτυχία από τα 80s. Τραγουδά ο Βελής, μουσική ο Νικολόπουλος.

Με το στόμα γεμάτο φιλιά
κατεβαίνεις δυο-δυο τα σκαλιά
και σφυρίζεις με τ’ άλλα πουλιά
καλημέρα
Με το στόμα γεμάτο φιλιά
ανθισμένη σαν τη μυγδαλιά
ξαναχτίζεις καινούργια φωλιά
στον αγέρα

Καταρχήν, αυτό το «κατεβαίνεις δυο δυο τα σκαλιά» μου κάνει μπουνιδοκλοτσίδι και κακοποίηση της γυναίκας από τον γκόμενο… Όσο δε για το «σφυρίζεις με τα άλλα πουλιά» …χέσε μέσα, σκέφτομαι, ο Λεωνίδας τα έφτιαξε με τον τύπο από το The Crying Game…

Άλλο αγαπημένο κουλό είναι το «Η αγάπη μας είναι λίγο πιο μικρή από το σύμπαν …γιατί πρέπει να χωράει κάπου…».Μαρινέλα τραγουδά, στίχοι Βρεττός Νίκος, μουσική Σπύρος Παπαβασιλείου.
Φυσικά με φρικάρει η αιτιολόγηση. Άκου «γιατί πρέπει να χωράει κάπου…». Φανταζόμουν εκατομμύρια ζευγάρια να αιτιολογούν έτσι τα ρομαντικόλογά τους. Παράδειγμα:

Εκείνος: Είσαι ό,τι πολυτιμότερο έχω…
Εκείνη: (κάνει ζουζουνιές) Zηλαδή πιο πολύ από το σπίτι του παππού στην Αράααααχοβααααααα;
Εκείνος: Ναι, εννοείται… εξάλλου το σπίτι δεν είναι μεγάλο, 123 τετραγωνικά…

Πάμε παρακάτω - μπορεί κάποιος να μου πει τι εννοεί, επιτέλους, αυτό το τραγούδι του Μιχάλη Μπουρμπούλη (Μαρινέλα, Χατζηνάσιος μουσική):

Να παίζει το τρανζίστορ τ’ αμερικάνικα
κι εσύ περνάς στους δρόμους
με το μπουφάν στους ώμους
και τα πουκαμισάκια τα κοντομάνικα

Έρημος η αγάπη δίχως όαση
στην άδεια κάμαρά μου να βλέπω τα όνειρά μου
σαν σήριαλ κομμένο στην τηλεόραση
Να παίζει το τρανζίστορ τ’ αμερικάνικα
κι εσύ περνάς στους δρόμους
με το μπουφάν στους ώμους
και τα πουκαμισάκια τα κοντομάνικα

Άμμος είν’ η αγάπη μέσα στα χέρια μου
τ’ ανοίγω και τη χάνω, τα κλείνω δεν τη πιάνω
κι έτσι περνούν οι ώρες τα μεσημέρια μου…

Τελειώνω με ένα τραγούδι του πιο αγαπημένου μου Έλληνα στιχουργού, του Άρη Δαβαράκη. Είναι από τις μπαλάντες της οδού Αθηνάς, η μουσική είναι του Χατζιδάκι και τραγουδά ο Ηλίας Λιούγκος. Το τραγούδι είναι όλο μία τρελή σκοτεινή σουρεαλιά… αλλά παρά το ότι δεν το καταλαβαίνω με το μυαλό μου ΚΑΘΟΛΟΥ, το πιάνω με όλο μου τα σωματικό και ψυχικό είναι… στο αφιερώνω, είναι αβιστούβγημα (που θα έλεγε και ο Μάνος…)

Θα σου φουσκώσω ένα μπαλόνι κόκκινο
θα το γεμίσω μ' αίμα ζωντανό
και κάποιο μαύρο βράδυ ολοσκότεινο
μ' αερόστατο θα πας στον ουρανό

Εκεί θα βρεις μικρά πουλιά φανταχτερά
με άγρια ράμφη γυάλινα φτερά
Θα σου τρυπήσουν το μυαλό και την καρδιά
να γεμίσει η νύχτα αίμα και φωτιά

Σε βλέπω στα όνειρά μου κι αντιστέκομαι
σε βλέπω ζωντανό και σ' αγαπώ
γυμνός μπροστά στις απειλές σου στέκομαι
μα πρέπει κάποτε να σου το πω

Αυτό το κόκκινο μικρό αερόστατο
είναι παλιά πληγή που αιμορραγεί

Οξύμωρα εκνευριστικά

φτηνά κουστούμια

ήσυχα παιδάκια

"παιδικό" σουβλάκι

ανεξίτηλος μαρκαδόρος

μπύρα χωρίς αλκοόλ

οικολογικό αυτοκίνητο

επιστήθιος φίλος

δάνειο με συμφέροντες όρους

ελαφροχέρης οδοντίατρος

άνετο ελικόπτερο

χοντρός ιερέας

σεξουαλική παρενόχληση

μέθοδος στανισλάφσκι

αυθόρμητη απάντηση

πραγματικό λευκό

Οικολογικό super market

λίγο χαβιάρι

πιτσίνια από ολόφρεσκα υλικά

10.000 μοναδικά δώρα

μεγάλος διαγωνισμός

ερωτική απογοήτευση

και ο μεγάλος νικητής:

ελεύθερη σχέση (το ήξερες πάντα ότι είμαι κλασικός άντρας didn' t you?)

...συμπλήρωσε, αν θέλεις.

σε φιλώ πολύ!

Μελαγχολία

Από μικρός υπήρχαν κάποια πράγματα που ενώ βλέπω γύρω μου ότι προκαλούν στους ανθρώπους μεγάλη χαρά (ή και λίγο μικρότερη…) μου προκαλούσαν μεγάλη μελαγχολία. Προσπαθώντας να ψυχαναλυθώ μπας και ηρεμήσω λίγο από την ταραχή μου, που ο enteka έκανε το φρικτό λάθος να αναφερθεί στη Μαλβίνα χωρίς να έχει πάρει την άδεια των προστατών της, τα παραθέτω. Με μία μικρή εξήγηση γιατί με μελαγχολούν.

Τα μπαράκια στη Σκουφά. Μα τι άνθρωπος είσαι, τι απελπισία έχεις ώστε να περνάς καλά σε ένα μέρος σκοτεινό, με κακό ήχο και ακόμα χειρότερες μουσικές, ανάμεσα σε γκρι βρώμικες πολυκατοικίες και μόλις μέτρα από την εξάτμιση του μποχίκο αυτοκινήτου; Πήγαινε στο Φλοίσβο, στο Παλιό Φάληρο και κοίτα τη θάλασσα με πακέτο πιτσίνια! Καλύτερα θα περάσεις, ακόμα και αν το συνειδητό σου, σου λέει αλλιώς γιατί το έχεις στραγγαλίσει από την λαϊφσταϊλα!

Οι γάμοι. Στεναχωριέμαι για το ζευγάρι, που αντί να είναι σε ένα κρεβάτι ξάπλα να φιλιούνται και να γελάνε αναγκάζονται να περάσουν όλο αυτό το θέατρο για χάρη μερικών συγγενών ή ακόμα χειρότερα για να μην χάσουν τα δώρα… μπλιαχ…


Οι οικογενειακές σαββατιάτικες βόλτες στα super market… Με θλίβει η απίστευτη χαρά που βλέπω στα μάτια των παιδιών κυρίως καθώς τρέχουν ανάμεσα στα Ariel και τις στοίβες με τα είδη σε προσφορά… μα πως έγινε και τα παιδιά θεωρούν το super market χαρούμενο μέρος… πότε έγινε;


Τα εταιρικά πάρτι. Ειδικά σε μεγάλες εταιρίες που δεν υπάρχει χρόνος να δημιουργηθούν αυθεντικές σχέσεις. ¨οποτε πάω πνίγω τη θλίψη στο ποτό και κοιτάω να χορεύω όλο το βράδυ... κάνω μία πηγή χαράς μέσα στην υποκρισία και τη σύμβαση


ΟΙ φωτογραφίες των μωρών. Για την ακρίβεια η διαδικασία να πρέπει να δω τις φωτογραφίες ενός μωρού που δεν γνωρίζω, άρα χέστηκα αν εχτές το χρυσό μου ξέρασε μέσα στην λεκάνη αντί για το κεφάλι του παππού… Μελαγχολώ με τη βλακεία αυτών που δεν σκέφτονται ότι ένα μωρό που δεν γνωρίζω, δεν το βρίσκω χαριτωμένο. Απλά.

Αντίστοιχα, να φέρνει κάποιος ένα μωρό – παιδί σε δημόσιο χώρο και να πρέπει του πω τρυφερά λογάκια, να κάνω ααααααα όταν ζωγραφίσει τη μαλακία του, να του εξηγήσω, ενώ πήζω στη δουλειά, τι κάνω… Μελαγχολώ με τους ανόητους γονείς που δεν καταλαβαίνουν ότι το παιδί την δική τους αγάπη και τρυφερότητα χρειάζεται όχι ενός ξένου…

Το να πρέπει να περάσω την τελετουργία να πω «με γεια» σε κάποιον επειδή πήρε καινούργιο αυτοκίνητο, dvd player, αποχυμωτή. Θα πω με γειά, δεν λέω, αλλά δεν θέλω να διαβάσω το προσπέκτους για να μάθω τι κάνει το καινούργιο που πήρες – ήρθα σπίτι σου να μιλήσουμε για τα γκομενικά σου, όχι να μου δείξεις ότι έχεις αγοραστική δύναμη. Μελαγχολώ, σταμάτα! Και θα χαίρομαι για σένα όχι επειδή πήρες καινούργιο αυτοκίνητο αλλά γιατί σου έκατσε ο κούκλος στο τζυμ!

Αυτά προς το παρόν, άμα θες συμπλήρωσε – θα χαρώ! Μπεεεεε