Τραγούδι... και άλλα

Τα τραγούδια που μας αρέσουν, αλλά και γενικά όλα τα καλλιτεχνικά έργα (για να μην ξεχνιόμαστε, σε αυτά περιλαμβάνονται και οι σούπερ αγαπημένες μου ταινίες σκληρού gay porno, και αυτό το εννοώ…) μας αρέσουν γιατί κρύβουν μία μικρότερη ή μεγαλύτερη αλήθεια που μας αφορά. Αυτό τουλάχιστον σε μένα ισχύει στο 100% των περιπτώσεων - αλλά νομίζω ότι συμβαίνει και σε πολλούς άλλους.

Για παράδειγμα μπορεί να μας αρέσει το «Μωρό μου Sorry» της Κοκκίνου (παρά το ότι είμαστε του ανωτάτου εντεχνωτικού) γιατί εκείνη την εποχή έχουμε πια φρικάρει με έναν γκόμενο και είμαστε σε φάση να του δείξουμε την πόρτα…

ή να τρελαινόμαστε με το «Χάρτινο το φεγγαράκι» (αν και έχουμε τα καραlimited γιαπωνέζικα cd singles της Άντζελας Δημητρίου της οποίας είμαστε αφιερωμένοι fan) γιατί το μαλακισμένο το τεκνό που χτυπάμε δεν λέει να μας κάτσει με τίποτα και να μας βγάλει από την μοναξιά… να μας πιστέψει λιγάκι και να τα κάνει όλα αληθινά δηλαδή.

Σε μένα ισχύει και μία πολύ ενδιαφέρουσα αναλογία: όσο πιο θεμελιώδη είναι για την ψυχοσύνθεση μου η ευαίσθητη χορδή που χτυπά ένα αγαπημένο τραγούδι, τόσο πιο κλασικό και διαχρονικά αγαπημένο είναι…

Υπάρχει ένα λαϊκό ελληνικό τραγούδι που όταν το ακούω, το ακούω (δεν ξέρω αν βγάζει νόημα αυτό που θα πω) όχι με τα αυτιά, αλλά με τις εσωτερικές πληγές μου (όλοι οι άνθρωποι έχουμε εσωτερικές πληγές, ne est pas?).

Είναι εντυπωσιακό πως θυμάμαι με ΚΑΘΕ λεπτομέρεια ΚΑΘΕ φορά που το έχω ακούσει (ακόμα και αν είναι μία εξαιρετικά συνηθισμένη περίσταση, όπως το να βρίσκομαι σε ένα ταξί πηγαίνοντας από ένα βαρετό κάτι-πρέπει-να-κάνω-σε-ένα-άλλο σε ένα άλλο).

Είναι εντυπωσιακό ότι με αγγίζει μέχρι ασυνείδητου παρά το ότι το τραγουδά ο ακατανόμαστος ο Νταλάρας.

Είναι εντυπωσιακό, τέλος, ότι δεν το έχω καν στην δισκοθήκη μου. Με χτυπά τόσο δυνατά και τόσο κυκλωτικά τις όχι και τόσο συχνές φορές που το πετυχαίνω στο ραδιόφωνο ή στην τηλεόραση που (…να το ομολογήσω;) δεν τολμώ να βάλω μέσα στο σπίτι μου μία τέτοια δύναμη, αν καταλαβαίνεις τι εννοώ!

Νομίζω ότι θα ήταν δουλειά ψυχαναλυτή να εξηγήσει το γιατί αυτό το συγκεκριμένο τραγούδι έχει τόση μεγάλη δύναμη επάνω μου. Έχει φυσικά να κάνει με τους στίχους περισσότερο… ειδικά αυτό το δεύτερο κουπλέ… Ποιες πτυχές της ψυχής μου ξύνει; Για ποιες αναμνήσεις παλιές αρχετυπικές έχει γίνει ντύσιμο; Μάλλον δεν θα μάθω ποτέ…

Πάντως είναι το τραγούδι που θα έπαιρνα μαζί μου σε ένα έρημο νησί… αν μπορούσα να έχω μόνο ένα τραγούδι, αυτό θα ήταν. Μην φανταστείς ότι θα το άκουγα συχνά… αλλά θα ήθελα να το έχω…

… … … … … … … … …

Αυτές τις μέρες είμαι σε ένα έρημο νησί.

[Δεν μου αρέσει το δράμα για το δράμα, ούτε οι μελούρες χωρίς λόγο. Η αλήθεια είναι ότι ένας χωρισμός είναι κάτι που σε κλονίζει λίγο… από την άλλη βέβαια δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου… Να στο πω αλλιώς; Αν ο χωρισμός επρόκειτο να φέρει το τέλος του κόσμου δεν θα τον άφηνα να συμβεί! Αφού τον άφησα να γίνει, σημαίνει ότι είχα τους λόγους μου.

Ακόμα όμως και υπό αυτές τις συνθήκες, βρίσκομαι σε ένα έρημο νησί. ]

Ένας σπουδαίος άνθρωπος βγήκε από την ζωή μου, ίσως ο σπουδαιότερος από όσους έχω γκομενιαστεί… και αυτό είναι βαρύ.

Και έτσι, το ακούω πολύ το τραγούδι μου. Το έχω όλη μέρα σχεδόν μέσα στο μυαλό μου… σαν ένα μικρό αναισθητικό; σαν ένα μικρό τελετουργικό θρήνου; κάπου προς τα εκεί το τοποθετώ… Ποιος ξέρει…

είναι από το «Ταξίδι στα Κύθηρα», την ταινία του Αγγελόπουλου (συγγνώμη που σε εκθέτω σε ανοργασμική βαριά κουλτούρα πρωί πρωί…) και έχει γράψει μουσική αλλά (εντυπωσιακό!) και τους στίχους η Ελένη Καραϊνδρου.

Άρρωστη καρδιά δεν βρίσκει γιατρειά
στη λησμονιά
χάνεται στ’ αγιάζι μέσα στο βοριά
στα ξένα μακριά

Κι όλο περιμένει πάλι τη στιγμή
να ξαναρθεί
το καράβι στο λιμάνι θα φανεί
θαλασσινό πουλί στα όνειρά μας

Σ’ άγγιξε ξανά του κόσμου η παγωνιά
κι η ερημιά
Πώς να τη γιατρέψεις την παλιά πληγή
βαθιά μες τη ψυχή

Κι όλο περιμένει πάλι τη στιγμή
να ξαναρθεί
το καράβι στο λιμάνι θα φανεί
θαλασσινό πουλί στα όνειρά μας


(υπόσχεση - το επόμενο Post σχετικά με το ελληνικό τραγούδι θα αποτελείται ΜΟΝΟ από γυμνές φωτογραφίες του Σάκη Ρουβά! έξω η ανοργασιμική κουλτούρα από το www.provato.gr, έξω η πχιότητα απο τον προβατάκο!!!).

Τραύμα είσαι ανοιχτό

3 είναι οι μεγάλες κατάρες του ελληνικού τραγουδιού που το έχουν κάνει λίγο να μην βρίσκεται και στην καλύτερη του φάση εδώ και κάμποσα χρόνια:

η πρώτη είναι η επέλαση της Κυπριακής Λαίλαπας (ενδεικτικά αναφέρω από Άννα Βίσση μέχρι Στέλλα Γεωργιάδου και από Θεοφάνους μέχρι Χατζηγιάννη...). Οι Κύπριοι έχουν κατσικωθεί στο ελληνικό πεντάγραμμο και δεν φεύγουν ούτε για διακοπές το καλοκαίρι... έλεος παιδιά, λυπηθείτε μας!

Η δεύτερη είναι η συνειδητή απόφαση ανθρώπων με μεγάλο και πλούσιο ταλέντο να αποσυρθούν από την μάχιμη δημιουργία τραγουδιού, απλά επειδή δεν πουλάνε πια τα αντίτυπα που η σπουδαιότητά τους θα δικαιολογούσε (αναφέρω ενδεικτικά Μούτση, Κουγιουμτζή πριν πεθάνει, αλλά υπάρχουν και πολλοί άλλοι). Νομίζω ότι αν όλοι αυτοί οι άνθρωποι έκαναν προσπάθειες να γράψουν επιτυχημένο τραγούδι, με απήχηση, και δεν τα παρατούσαν με την πρώτη δυσκολία θα ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα - θα ακούγαμε και καλά σουξέ!

Και η τρίτη κατάρα είναι το ότι όλοι θέλουμε να γίνουμε τραγουδιστές, και μάλιστα έχουμε και πρόσβαση σε μέσα που μας επιτρέπουν να προσπαθήσουμε να πραγματοποιήσουμε τα ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΟΝΕΙΡΑ μας. (ένα σύμπτωμα είναι τα reality αλλά υπάρχουν πολλά ακόμα - μέχρι και ο Μπεεεεεyourstruly έχει κάνει δοκιμαστικο σε studio - πάρα πολύ γέλιο, αλλά πάρα πολύ, θα στα πω όμως άλλη στιγμή!!!). Όταν όλοι θέλουμε να γίνουμε τραγουδίστριες, όταν οι εταιρίες ηχογραφούν και κυκλοφορούν ένα τόνο cd τη βδομάδα είναι λογικό να συμβαίνει το φαινόμενο που στα χωριά της Ηπείτου είναι γνωστό ως too much of a good thing...

ΟΜΩΣ! αγαπημένε, sexy, πανέξυπνε, ουσιαστικά καλλιεργημένε, και εστέτ αναγνώστη του www.provato.gr υπάρχει ακόμα μία μεγάλη κατάρα στο ελληνικό τραγούδι, μία κατάρα που κάνει τις άλλες τρεις να μοιάζουν μικρούτσικες απειλίτσες και η οποία δεν το κατάστρεψε εντελώς διότι τα αντανακλαστικά του αγαπημένου κοινού λειτούργησαν άψογα και μας γλύτωσαν από πολύ μεγάλο χουνέρι...!

Παιδικές χορωδίες it's the name of the disease!!!

Παιδικές χορωδίες που "εκτελούν" ελληνικά τραγούδια...

Πραγματικά δεν μπορώ καθόλου να καταλάβω γιατί πρέπει να θεωρώ ωραίο και τρυφερό
θέαμα/ακρόαμα ένα μάτσο μούλικα, τα οποία είναι μέσα στην τσίτα για την επιτυχία και την solo καριέρα (που θα κάνουν μετά που θα τελειώσει το συμβόλαιο που έχει η μαμά υπογράψει με τον χορωδιατζή), ντυμένα σαν διαφήμιση γιαουρτιού να τραγουδάνε με τσιριχτοαγγελικές (My ass) φωνές (your ass) και όλα μαζί με ένα στόμα μία φωνή (his/her ass) όλα τα πχιοτικά σουξέ της ελληνικής δισκογραφίας.

Μόνο αν είσαι παιδέρα μπορώ να φανταστώ να γουστάρεις δεκάχροναminus να τραγουδάν τον πρώτο στίχο από τη Σωτηρία της Ψυχής (που αν δεν τον θυμάσαι λέει "της εξοχής τα πρωινά θα τα βρούμε ξανά αγκαλιά στο κρεβάτι..."). και η παιδέρα είναι κακόοοοοοοοοοοο! κακόοοοοοοοο.... όπως ακριβώς οι παιδικές χορωδίες όταν τραγουδάνε μεγαλίστικα τραγούδια!!!

Θυμάμαι μία εποχή γύρω στα μέσα των 90s που η παιδική χορωδία Τυπάλδου είχε βγάλει ένα cd με ένα σουξέ και καλά.... ακόμα ρε παιδιά το ακούω σε ραδιόφωνια, ακόμα!

μπλιάχ και ίουκ!!!

Για να τελειώνουμε:

Οι παιδικές χορωδίες είναι ό,τι πιο γελοίο, μάταιο, βαρετό, ντεκαυλέ και ανόητο έχει ποτέ ηχογραφηθεί στο ελληνικό τραγούδι. Το δηλώνω ευθαρσώς. και αν είσαι φίλος μου και σου αρέσουν σαν σύλληψη να μη μου το πεις διότι θα κόψουμε φιλία, όσο μακροχρόνια και αν είναι!!!!

(Πιστεύεις θα είχε νόημα να ιδρύσω ένα σύλλογο με μόνο σκοπό να περάσει στη Βουλή ένα νομοσχέδιο που θα απαγόρευε στις παιδικές χορωδίες να τραγουδάνε οτιδήποτε άλλο από το "ήταν ένα μικρό καράβι" σε όλες τις πιθανές εκτελέσεις; - και αν τον ίδρυα θα γινόσουν μέλος; πες ναι. είμαι ο προβατάκος σου, με αγαπάς, δεν είναι σωστό να μου χαλάς χατήρια!)

Πως το ειπες αυτο;

Αγαπάω πολύ το ελληνικό τραγούδι. Όχι μόνο επειδή είναι δικό μου άκουσμα, ελληνικό, (καλά, όχι όλο – αλλά σίγουρα αυτό που αγαπάω…) μα κυρίως λόγω του στίχου. Μου αρέσει πολύ η μουσική που γουστάρω να συνοδεύεται από λόγια που καταλαβαίνω με την μία, που δεν χρειάζεται να αναρωτιέμαι αν τα έχω ακούσει καλά, όπως συμβαίνει με τα ξενόγλωσσα (για χρόνια, π.χ., πίστευα ότι η Sade όταν τραγουδούσε το Smooth Operator έλεγε Smooth Papurela – μην με ρωτήσεις πως και τι, πάντως έτσι το τραγουδούσα το τραγούδι όταν το σιγοψυθίριζα…).

Γενικά δεν χωρίζω το ελληνικό τραγούδι σε κατηγορίες. Αν ένα τραγούδι μου αρέσει δεν με νοιάζει αν το λέει η Χαρούλα ή η Χρύσπα. Για να είμαι βέβαια ειλικρινής, τα τραγούδια που μου αρέσουν και τα οποία προέρχονται από την «προς – το – έντεχνο» πλευρά μου αρέσουν περισσότερο, αλλιώς, αλλά και για πιο πολύ καιρό… Αντίθετα, τα «άλλα» τραγούδια, αυτά που παίζει ας πούμε κατά κόρον ο Σφαίρα ή ο Λάμψη μου τελειώνουν γρήγορα και μου αρέσουν και με έναν τρόπο κάπως πιο… ρηχό να τον πω;… ας τον πω έτσι για να καταλαβαινόμαστε.

Ιδιαίτερα αγαπάω το κλασικό ελληνικό τραγούδι. Αυτό που λίγο πολύ αρέσει σε όλους, που είναι τόσο καλοφτιαγμένο ώστε φεύγει από την σφαίρα του κουλτουριάρικου και γίνεται κοινός τόπος και αγαπημένο ακόμα και για ανθρώπους που δεν τους το έχεις…

Αυτό το είδος τραγουδιού (αναφέρομαι σε ονόματα σαν την Πρωτοψάλτη, την Αρβανιτάκη, την Αλεξίου, την Μοσχολιού, τον Χατζιδάκι, τον Κουγιουμτζή, τον Ζαμπέτα κ.λπ.) είναι κατά κάποιο τρόπο στο απυρόβλητο όσον αφορά στους στίχους. Θέλω να πω, όλοι έχουμε περάσει στιγμές γέλιου με κουλούς στίχους εμπορικών τραγουδιών, αλλά με τα κουλτουροτράγουδα, και δη αυτά που έχουν και μεγάλη απήχηση εμπορική θεωρείται δεδομένο ότι είναι πιο «σωστά».

Παρόλα αυτά υπάρχουν και εκεί κάποια ατοπήματα. Και μάλιστα αρκετά σοβαρά. Που πολλές φορές με κάνουν να σκάω στα γέλια. Με κέφι. Αυτά που εγώ θεωρώ τα πιο ακραία θα θυμηθούμε μαζί. Μην ξεχνάς, το δείγμα δεν είναι αντιπροσωπευτικό αφού όλα τα τραγούδια που θα διαβάσεις απόψε είναι από την δισκοθήκη μου, η οποία δεν είναι κάργα αντιπροσωπευτική… είναι όμως πολύ προβατίσιο!!!

Δικαιωματικά την αρχή στην λίστα κουλών ελληνικών στίχων από το καλό ελληνικό τραγούδι την παίρνει ο στίχος «έβγαζα απ’ τις τσέπες μου φλούδες μανταρίνι / σου έριχνα στα μάτια να πονάς».

Είναι από το τραγούδι «Οδός Αριστοτέλους» από το δίσκο «24 τραγούδια» της Χαρούλας, μουσική Σπανού και στίχοι του Λευτέρη Παπαδόπουλου… Θυμάμαι να το ακούω όταν ήμουν μικρό πιτσιρικάκι και να κάνω μία σειρά σκέψεις Ιονέσκου: «ποιο είναι αυτό το παιδάκι που πριν πάει στο πάρκο παίρνει μαζί φλούδες μανταρίνι; Γιατί δεν το έχω γνωρίσει; Πως σκέφτηκε αυτή τη συγκεκριμένη μέθοδο εκδίκησης;» Αλλά το μεγάλο βασανιστικό ερώτημα ήταν το εξής: «Πως στο καλό κατάφερνε αυτό το παιδάκι να πείσει τα υπόλοιπα παιδάκια να κάτσουν αρκετή ώρα ακίνητα και μάλιστα με ανοιχτά μάτια ώστε να μπορέσει να στύψει αιθέριο έλαιο μανταρινιού στην κόρη του ματιού;»

Επόμενο: Τόκας μουσική στίχοι, τραγουδά ο Πάριος…

Θα σε θυμηθώ, όπως θέλω εγώ
Θα σε θυμηθώ, σαν τρελό φορτηγό
με τα μάτια κλαμένα, με τα μάτια κλαμένα
με τα φρένα σπασμένα, με τα φρένα σπασμένα.

Ρε φίλε, άμα λες την γκόμενα σου φορτηγό πώς να μη σε στείλει μετά; Τόσο απλά!

Next: Με το ίδιο μακό, Ελευθερία Αρβανιτάκη, από τον ομώνυμο δίσκο, στίχοι η Λίνα, μουσική ο Μιτζέλος. Sorry… γαμάτο τραγούδι από έναν από τους καλύτερους ελληνικούς δίσκους της τελευταίας 20ετίας αλλά οι στίχοι «Το φεγγάρι απ' τη μια και του κόσμου η ζημιά βάλαν βέρες» και «το καινούργιο παρκέ με το πόδι πληγώνω» έρχονται κατευθείαν από τη χώρα του Νικολακοπούλειου μη πετυχημένου συμβολισμού… Παρόλα αυτά η Ελευθερία το
σώζει μία χαρά!

Συνεχίζουμε με ακόμα μία Λίνα Νικολακοπούλου, η οποία δυστυχώς τα τελευταία χρόνια έχει χάσει την αμεσότητα που είχε και την έκανε τόσο επιτυχημένη σε όλους, πλούσιους και φτωχούς, μορφωμένους και σοφούς. Τραγουδά η Άλκηστης, μουσική του Κραουνάκη, από το Ανθρώπων Έργα το ομώνυμο τραγούδι:
«Λες και τρώμε το χειμώνα παγωτό Λες και πέφτουμε σε τοίχους μ’ εκατό
Έτσι ανάποδα λυγάει το βράδυ αυτό, του νου τη βέργα».
Αυτή η βέργα πολύ με μπερδεύει. Όχι μόνο εμένα αλλά και πολλούς φίλους. Κάποτε όταν θέλαμε να πούμε για κάποιον ότι είναι ακατανόητος λέγαμε ότι «είναι στου νου την βέργα..». Όποιος με βοηθήσει να την λύσω (την βέργα) θα τον κεράσω γιουβέτσι στο Κεντρικόν.

Άλλος σούπερ αγαπημένος δίσκος είναι τα «Σκουριασμένα Χείλη». Στίχοι του Κώστα Τριπολίτη, ενός από τους καλύτερους στιχουργούς μας. Τραγουδά η Βίκυ. Το τραγούδι, του Κραουνάκη λέγεται «Έτσι και αλλιώς». Αρχίζει ως εξής: «Η ζωή σου έτσι κι αλλιώς κούφιο κόκαλο και φαγωμένος σκελετός…». Δυνατή εικόνα μεν, αλλά καλό είναι να έχεις τελειώσει μία ρωσικη φιλολογία για να κάνεις τους απαραίτητους συσχετισμούς... Συγχωρείται βέβαια! Το τραγούδι είναι χάρμα αυτιών, να το ακούσεις ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ με την πρώτη ευκαιρία.

Next: Πάλι Λευτέρης Παπαδόπουλος. Γενικά είναι ο πιο κατανοητός, απλός και με ιδέα, από τους στιχουργούς μας, εξ’ ου και έχει τόσο μεγάλη επιτυχία και για τόσα χρόνια. Σπάνια θα του βρεις ακατανόητες υπερβολές (αν τον ξαναναφέρω είναι διότι έχει γράψει ο ευλογημένος 100 δισεκατομμύρια τραγούδια...) αλλά υπάρχει ένα τραγούδι που το έβρισκα τόσο πολύ αστείο όταν το άκουγα πιτσιρικάκι – είναι και μεγάλη του επιτυχία από τα 80s. Τραγουδά ο Βελής, μουσική ο Νικολόπουλος.

Με το στόμα γεμάτο φιλιά
κατεβαίνεις δυο-δυο τα σκαλιά
και σφυρίζεις με τ’ άλλα πουλιά
καλημέρα
Με το στόμα γεμάτο φιλιά
ανθισμένη σαν τη μυγδαλιά
ξαναχτίζεις καινούργια φωλιά
στον αγέρα

Καταρχήν, αυτό το «κατεβαίνεις δυο δυο τα σκαλιά» μου κάνει μπουνιδοκλοτσίδι και κακοποίηση της γυναίκας από τον γκόμενο… Όσο δε για το «σφυρίζεις με τα άλλα πουλιά» …χέσε μέσα, σκέφτομαι, ο Λεωνίδας τα έφτιαξε με τον τύπο από το The Crying Game…

Άλλο αγαπημένο κουλό είναι το «Η αγάπη μας είναι λίγο πιο μικρή από το σύμπαν …γιατί πρέπει να χωράει κάπου…».Μαρινέλα τραγουδά, στίχοι Βρεττός Νίκος, μουσική Σπύρος Παπαβασιλείου.
Φυσικά με φρικάρει η αιτιολόγηση. Άκου «γιατί πρέπει να χωράει κάπου…». Φανταζόμουν εκατομμύρια ζευγάρια να αιτιολογούν έτσι τα ρομαντικόλογά τους. Παράδειγμα:

Εκείνος: Είσαι ό,τι πολυτιμότερο έχω…
Εκείνη: (κάνει ζουζουνιές) Zηλαδή πιο πολύ από το σπίτι του παππού στην Αράααααχοβααααααα;
Εκείνος: Ναι, εννοείται… εξάλλου το σπίτι δεν είναι μεγάλο, 123 τετραγωνικά…

Πάμε παρακάτω - μπορεί κάποιος να μου πει τι εννοεί, επιτέλους, αυτό το τραγούδι του Μιχάλη Μπουρμπούλη (Μαρινέλα, Χατζηνάσιος μουσική):

Να παίζει το τρανζίστορ τ’ αμερικάνικα
κι εσύ περνάς στους δρόμους
με το μπουφάν στους ώμους
και τα πουκαμισάκια τα κοντομάνικα

Έρημος η αγάπη δίχως όαση
στην άδεια κάμαρά μου να βλέπω τα όνειρά μου
σαν σήριαλ κομμένο στην τηλεόραση
Να παίζει το τρανζίστορ τ’ αμερικάνικα
κι εσύ περνάς στους δρόμους
με το μπουφάν στους ώμους
και τα πουκαμισάκια τα κοντομάνικα

Άμμος είν’ η αγάπη μέσα στα χέρια μου
τ’ ανοίγω και τη χάνω, τα κλείνω δεν τη πιάνω
κι έτσι περνούν οι ώρες τα μεσημέρια μου…

Τελειώνω με ένα τραγούδι του πιο αγαπημένου μου Έλληνα στιχουργού, του Άρη Δαβαράκη. Είναι από τις μπαλάντες της οδού Αθηνάς, η μουσική είναι του Χατζιδάκι και τραγουδά ο Ηλίας Λιούγκος. Το τραγούδι είναι όλο μία τρελή σκοτεινή σουρεαλιά… αλλά παρά το ότι δεν το καταλαβαίνω με το μυαλό μου ΚΑΘΟΛΟΥ, το πιάνω με όλο μου τα σωματικό και ψυχικό είναι… στο αφιερώνω, είναι αβιστούβγημα (που θα έλεγε και ο Μάνος…)

Θα σου φουσκώσω ένα μπαλόνι κόκκινο
θα το γεμίσω μ' αίμα ζωντανό
και κάποιο μαύρο βράδυ ολοσκότεινο
μ' αερόστατο θα πας στον ουρανό

Εκεί θα βρεις μικρά πουλιά φανταχτερά
με άγρια ράμφη γυάλινα φτερά
Θα σου τρυπήσουν το μυαλό και την καρδιά
να γεμίσει η νύχτα αίμα και φωτιά

Σε βλέπω στα όνειρά μου κι αντιστέκομαι
σε βλέπω ζωντανό και σ' αγαπώ
γυμνός μπροστά στις απειλές σου στέκομαι
μα πρέπει κάποτε να σου το πω

Αυτό το κόκκινο μικρό αερόστατο
είναι παλιά πληγή που αιμορραγεί

το όφωνο πιάσε σε παρακαλώ

Πάει αρκετός καιρός που διάβασα ένα άρθρο σε ένα αμερικάνικο περιοδικό για την εξαιρετικά ευεργετική επίδραση που έχουν τα τραγούδια στη διάθεση και την ψυχολογία μας.

(είχα σπαστεί. αμάν λέω πια με αυτή την μανία των αμερικάνων όλα να τα εκλογικεύουν και να τα εξηγούν επιστημονικά... αηδία καταντά)

έλεγε για παράδειγμα ότι ένας τρόπος με τον οποίο το τραγούδι σου φτιάχνει την διάθεση είναι κι ο εξής: όταν τραγουδάς το αγαπημένο σου τραγούδι, παίρνεις βαθιές ανάσες (πως αλλιώς θα την βγάλεις την κορώνα αγάπη μου...) με αποτέλεσμα να οξυγονώνεις το σύστημα σου και έτσι να τονώνεις τον οργανισμό σου... πράγμα που οδηγεί σε καλή διάθεση. (να γιατί οι γιαγιάδες και οι παπούδες λέγανε ότι άμα έχεις νταλκάδες να τραγουδάς και θα σου περάσει).

Για μένα πάντως η θεραπευτική ικανότητα των τραγουδιών βρίσκεται κυρίως στους στίχους τους. Όπως και για τους περισσότερους από εμάς...

Ποιος για παράδειγμα σε μία ώρα κρίσης δεν έχει κάνει μία ένεση αισιοδοξίας στον εαυτό του τραγουδώντας, σιγανά, να μην ακουστεί και τον πούνε drama queen, τον στίχο

" και είμαστε ακόμα ζωντανοί, στην σκηνή, σαν rock συγκρότημα..."

ποιός δεν έχει βοηθήσει εαυτόν να μπει σε ρομαντικό mood, την πρώτη φορά που είναι να το κάνει με καινούργιο γκομενάκι, (κυρίως αν είναι χόμο...) μουρμουρίζοντας το σημείο εκείνο από το "σαν παλιό σινεμά" που λέει

"...τώρα είμαι γυμνός, μοιάζω σαν θεός,
σκοτεινός, δυνατός,
μπορείς να με αγαπήσεις,
μπορείς να μου χαρίσεις μία στιγμή
το κορμί είναι μόνο η αφορμή..."


... ... ... ...

και όταν είμαι σε στιγμή ντουβρουτζά ένας στίχος που πάντα επαναλαμβάνω σαν μάντρα είναι το

«θα περάσουν τα σύννεφα, θα έρθουν χελιδόνια, θα έρθει η άνοιξη ξανά,
μ΄ άσπρο και γαλάζιο φως η ελπίδα, και η ζωή γλυκιά πλάι στην θάλασσα σε μία φοινικιά…»

Αυτό που βρίσκω πάρα πολύ σπουδαίο είναι τα τραγούδια δεν σε βοηθάνε μόνο στην δύσκολη
αλλά σου δίνουν και μία ξεκάθαρη εικόνα του ιδεατού, του καλού και αγαθού που εγώ τουλάχιστον έχω μεγάλη ανάγκη στον καθημερινό μου αγώνα να φέρομαι σαν καλύτερος από αυτό που είμαι...

Παράδειγμα: (γκομενικό, εννοείται...χιχιχιχι). είμαι πολύ πιο χαλαρός να κάνω στα γκομενικά μου διεκδικήσεις όταν ξέρω ότι ο κακομοίρης ο Κόκκοτας άκουγε να τον λένε τρελό η πρώην γκόμενά του και τα πιτσιρίκια που μέναν στην γειτονιά της όταν έτρεχε στην ανηφοριά να της χαρίσει μία φτωχή καρδιά...

Λέω στον εαυτό μου "ρε συ, ολόκληρος Κόκοτας, με τέτοια καριέρα στο τραγούδι και δέχεται να τρέχει στην ανηφοριά και να τον βρίζουν και η πρώην και τα μούλικ που μένουν κοντά της... και εσύ θα κολλήσεις να πάρεις τον λαμάκα τηλέφωνο;;;;; για σύνελθε σε παρακαλώ..."

και συνέρχομαι! Τέτοια είναι δύναμη των τραγουδιών, νομίζω για όλους μας.

Κάνουν πολλά για μας τα τραγούδια... Μας παρέχουν μία κοινή γλώσσα, μας διασκεδάζουν, ενισχύουν την αίσθησητης "κοινότητας" μας... αλλά για μένα το πιο σημαντικό είναι ότι μας παρηγορούν και μας δίνουν δυνάμεις με τον καλύτερο τρόπο:

βγάζοντάς μας από την μοναξιά μας, διαβεβαιώνοντάς μας ότι αυτό που τώρα αντιμετωπίζουμε (είτε είναι για καλό, είτε για κακό) είναι κάτι που κάποτε, σε μία άλλη στιγμή, σε μία άλλη πόλη και άλλοι το έχουν αντιμετωπίσει και τα κατάφεραν…

και μάλιστα τόσο καλά ώστε μετά το έκαναν και τραγούδι.

Τους αγαπάω λοιπόν τους στιχουργούς "μου". Αυτούς που τα τραγούδια τους δεν χορταίνω να ακούω.

Τον Δαβαράκη, τον Παυριανό, την Νικολακοπούλου, τον Τριπολίτη, τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, τον Λοίζο, τον Πορτοκάλογλου και άλλους πολλούς ακόμα που δεν αναφέρω. Θεωρώ πολύ τυχερό γκομενάκι τον εαυτό μου που έχω ακούσει πολλά τραγούδια τους, που έχω διαβάσει τα βρακάκια των cd με τους στίχους, που έχω καθίσει να γράψω στίχους τραγουδιού για να τους μάθω πιο εύκολα. Με έχουν βοηθήσει πολύ στη ζωή μου – και μάλιστα ανιδιοτελώς και χωρίς να το ξέρουν…

Τους αφιερώνω λοιπόν και εγώ ένα τραγούδι που πολύ αγαπάω να ψιθυρίζω όταν πλένω πιάτο – με γεμίζει μία ανόητη χαρά, δηλαδή μία χαρά αυθεντική!

(ριπίτ άφτερ μι πλιζ!!!)

Μμμμμμου α φα λα τζούρα κο μι σε του

Μμμμμμου α φα λα τζούρα κο μι σε του!

Σκόπιε σκόπιε μισκό

Σκόπιε σκόπιε μισκό σε το!

Σκόπιε σκόπιε μισκό!

Σκόπιε σκόπιε μισκό σε το!

Λίβε λίβε λίβε λάι, λα λα λιλα λα λε λα λάι

Σκόπιε σκόπιε μισκό!

Σκόπιε σκόπιε μισκό σε το!