Τζιτζίκια

τα τζιτζίκια που κ σήμερα, όπως χιλιάδες χρόνια τώρα, λυσσάνε στα δέντρα της οδού Ρηγίλλης, μου το υπενθύμισαν με τον πιο βιωμένο τρόπο: κάτω από τις επισκέψεις των αποικιοκρατών, κάτω από την παραδομένη πολιτική τάξη υπάρχει ένα φως, ένας λαός κ ένας τόπος που γεννούν: Κυκλαδίτικα αγαλματίδια. Μινωϊκές θεές. Μυκηναϊκά λιοντάρια. Ομηρικά έπη. Νίκες της Σαμοθράκης. Ηνίοχους. Μυστράδες. Άγια Όρη. Παπαδιαμάντηδες. Χατζιδάκιδες. Φιλοσοφία. Σκέψη. Χωριά πάνω σε βράχους. Το χαμόγελό σου όταν με κοιτάζεις.

Ταλέντο επί τρία ίσον Άνω Τελεία

όταν ένας έμπειρος συνθέτης, με φαντασία, με σύγχρονη προσέγγιση, με φλέβα ευαισθησίας και μελωδικότητας

συναντά έναν σούπερ ταλαντούχο στιχουργό, που είναι βουτηγμένος στο σήμερα και στους κώδικές του και τους χρησιμοποιεί με αξιοζήλευτο τρόπο

και γράφουν για μία φωνή που αλλάζει προς το καλύτερο μήνα το μήνα

έχουμε υπέροχα τραγούδια. σαν αυτό. την άνω τελεία της Μποφίλιου, του Γεράσιμου και του Σέμση

και ξέρεις τι; πέρα από την στιγμιαία απόλαυση του να ακούω ένα τραγούδι τόσο υπέροχα ποπ, τόσο εξαίσια ηλεκτρονικό, τόσο πλούσιο και βαθύ, τόσο σημερινό, υπάρχει και ακόμα κάτι, πιο σημαντικό!

η μεγάλη ανάσα που μου δίνει η αίσθηση ότι παρά τις δυσκολίες και την σκατίλα και την απογοήτευση μπορεί ακόμα να γεννηθεί ομορφιά. Και συγκίνηση. Μέσα στις συνθήκες της εποχής... Παρά τις συνθήκες της εποχής.

Όταν σφίγγουν τα ποπ κωλαράκια

Το 2000, η Χαρούλα Αλεξίου είχε υποχρέωση ενός ακόμα δίσκου με την εταιρία της. Επειδή όμως ήθελε να κάνει το μεγάλο βήμα, να γίνει η ίδια κυρία στην καριέρα της, προκειμένου να εκπληρώσει την υποχρέωσή της στην εταιρία, χωρίς όμως να δώσει και πολλή ενέργεια, έβγαλε ένα άλμπουμ με διασκευές με τον τίτλο "Ψίθυροι". Το άλμπουμ δεν ήταν κακό, καθόλου κακό, είχε όμως ένα προβληματάκι - με τις κατατονικές εκτελέσεις παλιών τραγουδιών, ήταν κάπως παράταιρο για την εποχή που βγήκε (σου θυμίζω, το 2000 πηγαίναμε ως χώρα από την μία νομισματική ενοποίηση στην άλλη, είχαμε μπροστά μας Ολυμπιακούς, ανάπτυξη, εκσυγχρονισμό, μη χέσω...). Ωστόσο την δουλειά του την έκανε ως μία πολύ καλή λύση για τον καλλιτέχνη: δεν δίνεις τα ωραία σου τραγουδάκια να τα εκμεταλλευτεί ο καπιταλίστας, τα κρατάς για να τα βγάλεις όταν φκιάξεις την δική σου εταιρία.

Στην χτεσινή συναυλία των Pet Shop Boys (συνοπτικά: η καλύτερη που έχουν κάνει στην Ελλάδα - και τις έχω δει όλες) σκεφτόμουν πόσο όταν σφίγγουν τα ποπ κωλαράκια έρχεται η λύση και η άνοδος. Οι Pet είχαν ακόμα μία υποχρέωση για άλμπουμ με την Parlophone. Έβγαλαν το Elysium που δεν ήταν κακό άλμπουμ... αλλά δεν ήταν και καλό. Δεν λέω ότι δεν ήταν δικό τους, δεν λέω ότι δεν ήθελαν να πάει καλά... αλλά όταν είδαν ότι δεν ανταποκρινόταν ο κόσμος στο "μεσήλικο όραμά τους" προχώρησαν στην υλοποίηση του σχεδίου που είχαν, προφανώς, καταστρώσει. Άφησαν την εταιρία τους, έφκιαξαν ένα άλμπουμ απολύτως σύμφωνο με την ντάνς, ποπ, ηλεκτρονική και μπλιμπλικέ εικόνα που έχει ο πολύς κόσμος γι αυτούς (προσοχή, ο κόσμος, όχι οι οπαδοί τους) και ξεκίνησαν μία περιοδεία για να το προωθήσουν 3 μήνες πριν το δισκάκι βγει... διότι ήταν αποφασισμένοι το νέο κεφάλαιο να πάει καλά!

Για το αν και πόσο καλό είναι το νέο άλμπουμ μπορείς να τα διαβάσεις στο προηγούμενο ποστ (ναι, ναι, είναι γεμάτο ενέργεια, μπλιμπλίκια και καλοκαίρι...). Εδώ θα σου πω για την συναυλία τη χτεσινή η οποία ήταν... ακόμα καλύτερη από το άλμπουμ!

Πήγα πολύ νωρίς στην Πλατεία Νερού - ήθελα να είμαι μπροστά στην σκηνή, δεν θα την ξαναπάταγα όπως την πάτησα στους Depeche Mode. Ήμασταν περίπου 8 σκληροπυρηνικοί όταν έφτασα, γενικά θα μπορούσα να είχα πάει αρκετά αργότερα (έως πολύ), απ ότι κατάλαβα δεν είχε και τόσο πολύ κόσμο το Eject, αργότερα το βράδυ μου είπαν φίλοι πως ήταν χαλαρά στην γαλαρία (η οποία ήταν ύποπτα κοντά στην σκηνή, το σώμα του πολύ κόσμου δεν έφτανε πολύ πίσω).

Τα καμάρια μου βγήκαν στην σκηνή με μεγάλη καθυστέρηση, στις 23:20 περίπου. Λίγο πριν εμφανιστούν μπροστά στην σκηνή υπήρχε ένα διάφανο σεντόνι πάνω στο οποίο προβαλόταν αυτό:

Ύστερα "αυτό" έσβησε και οι δυό τους εμφανίστηκαν με το εισαγωγικό τραγούδι του νέου άλμπουμ, το Axis που είναι ότι πρέπει να σε βάλει σε μουντ "οκ, τώρα ξεπατώνομαι". Φορούσαν κάτι απίστευτα αχινέ σακάκια και μυτερά καπέλα (δες την πάνω πάνω φωτό) και ο ήχος ήταν τέλειος. Προσοχή, η αυλαία δεν είχε σηκωθεί, ήταν κάτω, απλά τους έβλεπες πίσω από την αραχνούφαντη κουνουπιέρα. Έτσι είπαν 2 τραγούδια... και ύστερα η αυλαία έπεσε με μία απότομη κίνηση και τους είδαμε πια κανονικά και αρχίσαν τα ουρλιαχτά.

Όπως είπα, ήμουν ακριβώς μπροστά και κέντρο στην σκηνή, πάνω στο κάγκελο που μας χώριζε απο το no man's land, ύστερα από το οποίο ήταν η σκηνή. Σε όλη την διάρκεια του set list, κάτι λιγότερο από 2 ώρες, δεν λικνίστηκα πάνω από 34 δευτερόλεπτα, δεν τραγούδησα περισσότερους από 5 στίχους, δεν σήκωσα τα χέρια πάνω από 5 φορές... ήμουν τόσο γοητευμένος και μαγεμένος και εντυπωσιασμένος και συγκινημένος και αφοσιωμένος και ανήσυχος μην χάσω έστω και μία στιγμή που δεν ήθελα παρά να μεταμορφωθώ σε δύο ακίνητα πελώρια μάτια και δύο ακίνητα πελώρια (καθαρά) αυτιά και να βλέπω και να ακούω. Δεν υπήρχε ενέργεια για χορό, δεν υπήρχε ενέργεια για τραγούδι, δεν υπήρχε ενέργεια παρά μόνο για αντίληψη και πρόσληψη και όσο πιο έντονη βίωση είναι δυνατόν.

Αυτό είναι και η ευγνωμοσύνη που έχω στα παιδιά. Με έκαναν πάλι 4χρονο παιδάκι, που βλέπει τον κόσμο γύρω του για πρώτη φορά και είναι έκπληκτο και μαγεμένο. Το χρειαζόμουν πολύ αυτό, ζω μέσα στον κυνισμό τελευταία, κυλά μέσα στις φλέβες μου, κάνει θρόμβους και δίνες στο αίμα μου... και όμως χτες βρέθηκα χαρούμενος, ικανοποιημένος και κυρίως χωρίς την Αγωνία.

Τα τεχνικά της συναυλίας:
Φωτισμοί: εξαιρετικοί, παρασυρτικοί, πλούσιοι και ηλεκτρονικοί όσο γίνεται. Το παιχνίδι με τις αυλαίες (ναι, ήταν δύο, αργότερα ανέβηκε άλλη μία στο μέσο της σκηνής) στις οποίες γίνονταν προβολή πολύ ωραίων video, με τα λέηζερ, με τα σκοτεινιάσματα και τις ξαφνικές εκρήξεις φωτός μας έστειλε σε ένα πολύχρωμο και φωσφορίζον ποπ ελεντρόνηκ διάστημα, σαν να κολυμπάς σε λίμνη από ενεργειακά ποτά. 
Χορευτές: τα χορευτικά των δύο κοριτσιών, που ήταν μέσα στον ενθουσιασμό, δεν ήταν τίποτε ιδιαίτερο. Αυτό που ήταν απίστευτα καλοφτιαγμένο ήταν τα ντυσίματά τους, οι μεταμφιέσεις τους. Φόρεσαν μεταξύ άλλων κεφάλια Μινώταυρου, πορτοκαλί στρογγυλά σφουγγάρια, μυτερά καπέλα, διάφανα κινέζικα αμπαζούρ, διαστημικές κουβαρίστρες από αλουμινόχαρτο... (όχι ταυτόχρονα).
Neil: Ντάξει, ομολογώ ότι δεν έχει το live χάρισμα του Dave Gahan των Depeche Mode... αλλά αυτό το συγκρατημένο "πρόσεχε όπως χορεύεις μην πεταχτεί ίδρως και κάματος και με πάρει καμμιά σταγόνα γιατί θα φρικάρω" είναι γοητευτικό. Κάνει την ίδια πάντα κίνηση όταν ενθουσιάζεται "ανοίγω χέρια στο ύψος της κοιλιάς και σας υποδέχομαι για τσάι στο σαλόνι μου", και όταν ενθουσιάζεται πολύ κάνει έναν κύκλο στην σκηνή. Περπατώντας. Αργά. Φλεγματικά. Καμμία εξαλλοσύνη δηλαδή - ΟΜΩΣ επειδή είναι ακριβώς σαν χαρακτήρας αυτό που δείχνει, μας πείθει, γίνεται αποδεκτός απολύτως, χωρίς να μας στερεί κάτι που ούτως ή άλλως δεν το έχει, άρα δεν το αποζητάμε... Η φωνή του, σίγουρη, ήρεμα δυνατή έχει αυτό το Εγγλέζικο εκφραστικό πληγωμένο που γίνεται καστράτο πότε πότε... αγαπώ. (ερμ να σου πω κάτι που δεν ξέρεις κάποια στιγμή χεχε)

Chris: Ελάχιστη συμμετοχή - αν εξαιρέσεις ότι γράφει τις υπέροχες μουσικές χεχε - μόνο ρούχα άλλαζε και σήκωσε 3 φορές το χέρι να χαιρετήσει, φεύγοντας. Κατά τα άλλα ήταν χωμένος πίσω από το συνθεσάηζερ του και (υποθέτω) πάταγε κουμπιά και γεννούσε μπλιμπλίκια. Πιο μίνιμαλ συμμετοχή πεθαίνεις (κυριολεκτικά - μόνο αν ήταν νεκρός, φτου φτού σκόρδα). Αλλά, αυτά έχει το στιλ. Θέλει θυσίες. Εδώ το συνθεσάηζερ φωτογραφημένο νωρίς το μεσημέρι:

Από τις καλύτερες στιγμές της βραδιάς, όταν είπαν το Love etc, έτσι:

τάχα μου ξαπλωμένοι σε όρθια κρεβάτια, εντελώς ακίνητοι, εγλωβισμένοι από βαμβακερά λευκά Πειραϊκή Πατραϊκή... μόνο που πάνω στα σεντόνια, ω τι υπέροχη ιδέα, τι πανέξυπνο παιγνίδι, γινόταν προβολή σώματος χορευτή που έκανε κινήσεις και φούρλες. Μεγαλείο, να το δει ο εθνικός μας τελετάρχης - χορογράφος 4 παραστάσεις θα ξεσηκώσει. μη σου πω και 5.

Γενικά κάθε συναυλία Pet Shop Boys αυτό που δεν έχει σε "τρελοενέργεια καλλιτεχνών και παρασυρτικό χάρισμα" το αναπληρώνει και με το σούπερ παραπάνω χάρη στο εξαιρετικό στήσιμο, την σκηνογραφία, τους φωτισμούς, τις χορογραφίες, τα αντικείμενα και βέβαια τον συνδυασμό και το αρμόνιασμά τους. Η σκηνοθεσία ήταν αριστουργηματική. Εστέτ, γεμάτη ιδέες μικρές και μεγάλες που σε άφηναν άφωνο, αλλά και ενέργεια και πολλά υπονοούμενα. Επίσης, είχε πολλά στοιχεία από την "μυθολογία Pet Shop Boys" και την εικαστική τους ταυτότητα που πρέπει να είσαι φαν να τα αντιληφθείς. Και με αυτή την έννοια λειτούργησε λίγο σαν "αναδρομή της καριέρας τους".  Ωστόσο και να μην το έπιανες αυτό το επίπεδο, δεν έχανες από την μαγεία...

Έχω δει όλες τις συναυλίες των αγοριών στην Ελλάδα.  Η χτεσινή ήταν η καλλίτερη. Για όλους τους παραπάνω λόγους αλλά και διότι έπαιξαν ποπ ύμνο I am not Scared, και μεγάλες επιτυχίες τους Domino Dancing και Always On My Mind και φυσικά Ητσα Σην και Γουέστ Εντ Γκέρλζ και άλλα (άρα ικανοποιήθηκε και το λιγότερο φανατικό κοινό τους, άρα έγινε ένα ψιλοχαμός ενθουσιασμού που ανέβασε πολύ την ενέργεια της βραδιάς). Επίσης σκέφτομαι και το άλλο - ότι ίσως τα παλληκάρια επειδή πρέπει να πάει καλά αυτό το άλμπουμ και αυτή η περιοδεία το είδαν πιο ζεστά, πιο ενθουσιασμένα και γι αυτό έκαναν μία σειρά από καλές επιλογές που τις στήριξαν με πάθος.

Ο κόσμος ήταν πολύ γκομενοθύελλα, καταρχήν, (τι στο καλό, με casting σέξυνες τα πουλούσαν το εισιτήρια;) και πολύ ενθουσιασμένος κατά δεύτερο. Μία δύο φορές που βγήκα από την ηλεκτρονική μου νιρβάνα και γύρισα να κοιτάξω πίσω είδα υψωμένα χέρια να κινούνται στο ρυθμό, χαμογελαστά γέλια, όξω φωνή τραγούδι... εννοείται έπαιζε πολύ μούσι στα αγόρια και πολύ φόρεμα στα κορίτσια. α, να 'μαι και εγώ με το μπλουζάκι μου:

Στις συναυλίες σκέφτομαι πολύ. Το ίδιο και χτες. Πώς εδώ ο κόσμος καίγεται και εμείς τρέχουμε στους Pet Shop Boys. Πώς, από την άλλη, μιά ζωή την έχομε και αν δεν την γλεντήσομε... Πώς περνώ μία από τις πιο δύσκολες και ανησυχητικές φάσεις της ζωής μου, πώς έχω καθημερινό άγχος για τα πάντα και παρόλα ένας δύο από τους φίλους που με είδαν χτες μου είπαν "σε βλέπω καλύτερα από ποτέ". Πώς όταν είσαι αυτό που είσαι, και δουλεύεις και ψάχνεσαι και αναζητάς, έχεις ενέργεια να γράφεις ωραία άλμπουμ και να κάνεις σούπερ ξεσηκωτικές συναυλίες ακόμα και στα 60 σου και όταν όλοι σε έχουν ξεγραμμένο. Πώς όταν σφίγγουν τα ποπ κωλαράκια, αν είσαι λίγος τυχερός και σε βοηθά και το περιβάλλον μπορείς να ανατρέψεις την κατάσταση και να κερδίσεις την πίστα... (αχ και να μας βοηθούσε, λίγο έστω, το περιβάλλον...)

Θα βγει κάτι από όλη αυτήν την αποσπασματική σκέψη; Δεν ξέρω αλήθεια. Δεν χρειάζεται κιόλας. Δεν είναι πάντα απαραίτητη η πράξη για να δικαιωθεί η σκέψη. Προς το παρόν απολαμβάνω την αίσθηση πάνω στο δέρμα μου από την αξέχαστη χτεσινή βραδιά και την υπερηφάνια το αγαπημένο μου group να έχει γίνει talk of the town σήμερα, για όλους τους σωστούς λόγους. 

Πολλές από τις φωτογραφίες του ποστ είναι από εδώ. :-)

Electric, yes indeed! (ευτυχώς ακόμα πότε πότε μας ενθουσιάζουν ανάλαφρα πράγματα)

Tην ερχόμενη βδομάδα το καινούργιο άλμπουμ των Pet Shop Boys, properly titled Electric, θα βρίσκεται στα χέρια σας. Στα δικά μου τα χέρια, βρίσκεται αυτήν την βδομάδα. Μπητ δατ!!!
Χήαρ ηζ α φέρστ ρηβιού, τραγούδι τραγούδι.

Axis:
Η αρχή του θυμίζει την μουσική στα μεγάφωνα στο Κέντρο Ψυχαγωγίας του Εντερπράηζ, είναι ήρεμη και διαστημικά γαλήνια, και ύστερα μπαίνει το μπητ και η φωνή του Neil και μπλιμπλίκια και ξέρεις ότι πρέπει να διακόψεις την ξεκουρασή σου στο Κέντρο Ψυχαγωγίας και να τρέξεις στον θάλαμο σου να φορέσεις την στολή σου. Ο Λοχαγός σου σε στέλνει ταξίδι στο χρόνο στα 80ζ να αντιμετωπίσεις έναν εγκληματία του περελθόντος.
Βαθμολογία: 8 ξεροψημένα μπουτάκια άουτ οβ 10

Bolshy: 
το πιο childish τραγούδι του cd, η μελωδία μου κάνει λίγο χαζοχαρούμενη, έχει όμως ένα πολύ ωραίο κονσερβέ κομμάτι στο μέσο του περίπου και παίζει πολύ ωραία με τα φωνητικά και τα ηχητικά εφέ. είναι καψουροτράγουδο, ο τραγουδιστής ζαχαρώνει γκομενάκι που δεν του κάθεται με τίποτε.
Βαθμολογία: 5 ξεροψημένα μπουτάκια άουτ οβ 10 - δεν τρελαίνομαι

Love Is a Bourgeois Construct:
ΚΟΜΜΑΤΑΡΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΕΧΩ ΒΓΑΛΕΙ ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΚΑΙ ΧΟΡΟΠΗΔΑΩ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΠΙΣΙΝΑ (ναι, θάθελα...) ΚΟΜΜΑΤΑΡΑΑΑΑΑ. Από που να αρχίσω; Από τον υπέροχο κουλτουρέ τίτλο; από τις κλασικές επιρροές; (διάβαζε "ξεσήκωσα κλασικό γνωστό κομμάτι στεγνά και το έβαλα μέσα στο τραγούδι μου γιατί ο συνθέτης του είναι νεκρός εδώ και 300 χρόνια και σιγά μην με μηνύσει!!"); Από τους στίχους που έχουν ιστορία για πέντε διηγήματα; Από την επικότητα; Από τα βιολιά που παραφυλάνε κάπου από κει πίσω; Από τα χορταστικά εξίμιση λεπτά διάρκεια; Από την Ρωσική Χορωδία; αχ βαχ εντατίκ. Λατρεύω. Η ηλεκτροπόπ και το αγαπημένο μου γκρουπ στα καλύτερά του! και είναι εξήντα χρονών και πενήντα πέντε οι μπαγάσηδες!
Βαθμολογία: 11 ξεροψημένα μπουτάκια άουτ οβ 10 - ανυπομονώ να το ακούσω λάηβ την Τρίτηηηηηηηηηηηηηη 

Fluorescent:
Πριν προλάβουμε να σκουπίσουμε το σαλάκι από το προηγούμενο άνθεμ.... σκάει αυτό!!! Αριστούργημα, έτσι απλά! Και δεν το λέω επειδή μου αρέσουν οι Pet Shop Boys (yeah right....). Είναι κάπως αδύναμο το ρεφρέν, ομολογώ.... αλλά κάνει τόσο τέλεια υπέροχη ισορροπία με το εξαιρετικά δουλεμένο και υπέροχο ποστ-ηλεκτροπόπ κομμάτι του τραγουδιού, τα εξαιρετικά μπλιμπλίκια, από αυτά που σε στοιχειώνουν για πάντα, που είμαι σίγουρος ότι έχει γίνει επίτηδες! Υπέροχο κομμάτι, ειδικά όταν το ακούς δυνατά από cd (όχι από αρχείο). Στίχοι λουκουμάκι, και ο Neil τραγουδά με ένα detachment που με τρελαίνει. Βρομόπαιδο!
You've been living in a looking-glass scene
Since you were seventeen
I can't deny you've made your mark
Βαθμολογία: 11 ξεροψημένα μπουτάκια άουτ οβ 10 - ναι, και αυτό και ανυπομονώ να το ακούσω λάηβ την Τρίτηηηηηηηηηηηηηη, ναι και αυτό

Inside a Dream:
Ξεκινά με μουσική από όργανο που θυμίζει εκκλησιαστικό... συνεχίζει με ένα επαναλαμβανόμενο ρυθμικό μοτίβο πάνω στο οποίο κάθονται μπλιμπλίκια μπλιμπλίκια και πάλι μπλιμπλίκια (υπέροχα, περίεργα, πλούσια και παιχνιδιάρικα) και το ρεφρέν του... αν έχεις ρε φίλε το θεό σου, το ρεφρέν είναι στίχος από ποίημα του μεγάλου ρομαντικού ποιητή από την Αγγλία του William Blake (The Land of Dreams is better far - Above the light of the Morning Star ). Το κλείσιμό του ονειρικό, απροσδιόριστο, οραματικό.  
Βαθμολογία: 8 ξεροψημένα μπουτάκια άουτ οβ 10

Last to Die:
Τα αγαπημένα μου παππούδια διασκευάζουν τον άλλο υπεραγαπημένο μου τον Bruce Springsteen. Αυτό είναι ένα επικό πολιτικό τραγούδι, εναντίον του πολέμου που μην αρχίσω να περιγράφω πόσο κακό κάνει στον άθρωπα. Ερμ, δεν ξέρω, δεν μπορώ να πω ότι μου μιλάει πολύ. Είναι ηλεκτρονικό με έναν πιο Mainstream τρόπο, έχει ωραίες διακυμάνσεις και κορυφώσεις και ησυχίες... αλλά μάλλον δεν είναι του στιλ μου. Παίρνει μερικούς έξτρα πόντους γιατί ο Neil κάνει μερικά ωραία λαλαλαλαλαλαλαλαλλα πολύ λαμδερά.
Βαθμολογία: 6 ξεροψημένα μπουτάκια άουτ οβ 10

Shouting in the evening:
Ok, και τώρα κυρίες και κύρι (χωρίς οι) σας παρουσιάζουμε και ακούμε το επίσημο άνθεμ της μεγαλύτερης βιομηχανίας πριονιών στο σύμπαν! τι λες τώρα. ένα από τα πιο χορευτικά τους κομμάτια, θα μπορούσε να προκαλέσει καρδιακή προσβολή στην μάνα ρέηβερ και σπασμούς ευχαρίστησης στον ρέηβερ χημσέλφ. Πολύ δυνατό, σύντομο και τακτοποιημένο, σχεδόν instrumental, ξεκινά με ένα ωραιότατο SHOUT! και μετά πάμε όλοι μαζί στο δάσος (ελεγχόμενης καλλιέργειας εννοείται) να κόψουμε ξύλα με τα ηλεκτρικά μας πριόνια, τα καρό πουκαμισάκια μας, και τα κοντά μας τζην σορτσάκια που φαίνεται το τριχωτό μυώδες μπουτάκι του ξυλοκόπα άθρωπα. Ωραιότατο - δεν το περίμενα από ανθρώπους 60 ετών και 55, ωραία, ωραία, ηλικιωμένοι σου λέει μετά, προσέχουν την πχιότητα της κοινωνίας!!! 
Βαθμολογία: 9 ξεροψημένα μπουτάκια άουτ οβ 10

Thursday:
Είναι Πέμπτη βράδυ και ο Neil προσπαθεί να πείσει γκομενάκι που του κάνει τσαλιμάκια να μείνει μαζί του για το Σαββατοκύριακο. Ε, αυτό!!! Αλήθεια δεν κάνω πλάκα, αυτό είναι το πλοτ του τραγουδιού. Και αυτό μου κάνει λίγο childish, δεν ξέρω, υποτίθεται ότι είναι γραμμένο στην λογική του West End Girls, αλλά ντάξει, οκ πέρασε χωρίς να ακουμπήσει. Μπα, δεν με ενθουσιάζει αμα αφρέηντ. Σόρη Νηλ αλλά δεν μπορώ να μείνω το σουκού, έχει η ξαδέλφη μου γενέθλια και πρέπει να μην πάω στο πάρτυ.  (το κομμάτι έχει και επισκέπτη ράπερ αλλά και τραγούδισμα από τον Chris Που συνήθως είναι σιωπηλός άθρωπας, δεν πολυανοίγει το στόμα να τραγουδήσει)
Βαθμολογία: 6 ξεροψημένα μπουτάκια άουτ οβ 10

Vocal:
Το τελευταίο τραγούδι του άλμπουμ, και πρώτο single του. Ό,τι πρέπει για να δώσει τον τόνο, τις προθέσεις και την ενέργεια του Electric, καλή επιλογή. Μπορείς να το ακούσεις εδώ, στο επίσημό του κλήντεο βηπ:

Ακούγεται δυνατά, έχει πολύ καλή παραγωγή, ο Neil τραγουδάει μαγκιόρικα, χορεύεται με πολύ ενέργεια και κέφι... αλλά όχι, δεν είναι το καλύτερο κομμάτι του άλμπουμ. Μου αρέσουν πάρα πολύ τα γιος μάνας ρέηβερ στοιχεία που έχει και η κορύφωσή του, όμως. Ντάξει, με ακούς λίγο χλιαρό διότι το έχω ακούσει ήδη 67938583324 φορές, οπότε το έχω συνηθίσει...
Βαθμολογία: 7 ξεροψημένα μπουτάκια άουτ οβ 10

Συνολικά, το Electric είναι πολύ δεμένο δισκάκι, ανάλαφρο, με δυνατές και πειστικές συνθέσεις και λόγια. η εναλλαγή από πολύ υπεργαμάτα τραγούδια σε απλώς πολύ καλά λειτουργεί τέλεια, και σίγουρα είναι ενδεικτικό ότι δεν έχει κάποιο τραγούδι χάλια, όπως ήταν μερικά του προηγούμενου άλμπουμ των μπόηζ. Πιστεύω ότι είναι εξαιρετικό να τρέχεις με το αυτοκίνητο Κυριακή απόγευμα από Βάρκιζα προς Βουλιαγμένη, να περνάς έξω από το ρημαγμένο πια Ρήμπας και να το έχεις να παίζει δυνατά για να ξεχάσεις την παρακμή της παρακμής.

Συνολική βαθμολογία: 9 μπουτάκια άουτ οβ 10. Διότι λικνίζομαι, διότι δεν τους το είχα, διότι όσο και αν δεν συμφωνώ ότι οι PSB είναι dance gods (πλήηηηζ δηλαδή, έχουν τις πιο μελαγχολικές μελωδίες και τους πιο πολυεπίπεδους στίχους) το καλοκαίρι θέλει ελαφρότητα και τάνσηγκ που λέει και ένας φίλος, διότι μου αρέσει η εικαστική ταυτότητα του cd, διότι μας αρέσει οι αγάπες μας να κάνουν πράγματα κόντρα από κάτι που έκαναν προηγουμένως, διότι την Τρίτη θα ξεπατωθούμε στο τάνσηγκ, διότι χρειαζόμαστε πράγματα που μας δίνουν ενέργεια.

τα λέμε την Τρίτη στην Συναυλία ε;  (Είναι τυχαίο ότι το δισκάκι βγαίνει την προηγούμενη της συναυλίας τους στο Ελληνικά αγαπημένα χώματα; Καθόλου!!! θα γίνει της κολάσεως το ξέρω)

Σελεμπρέησον

Την Παρασκευή 12 Ιούνη είναι η τελευταία μέρα της "Διεθνούς Θερινής Ακαδημίας Δημιουργικής Γραφής" του Βρετανικού Συμβουλίου, όπου για τέσσερις εβδομάδες μαζί με καταξιωμένους καθηγητές και συγγραφείς από το Πανεπιστήμιο Kingston του Λονδίνου χαρτογραφήσαμε, εξερευνήσαμε και δουλέψαμε τα συγγραφικά μας τάλαντα.

Ήταν μία εξαιρετική πρόκληση, για μένα ακόμα περισσότερο γιατί ποτέ δεν είχα συμμετάσχει σε σεμινάρια τέτοιας ακαδημαϊκής πυκνότητας στα Αγγλικά, ούτε είχα ξαναγράψει σε ξένη γλώσσα και το γεγονός ότι δεν έσκαγαν οι τχιούτορες στα γέλια με τα κείμενά μου το θεωρώ μεγάλη νική (γιου γκο μπόη, γιου γκό ηντήντ! το μα σέλφ).

Θα γράψω κάποια στιγμή (όταν ξεκουραστώ λίγο από το καθημερινό, τρίωρο, για τέσσερις βδομάδες, σε ξένη γλώσσα και πολύ συμπυκνωμένο μάθημα) αναλυτικά για την εμπειρία και όσα αποκόμισα, ωστόσο σήμερα ήθελα να σε καλέσω σε μία εκδήλωση που θα περάσουμε πολύ ωραία (α χόουπ).

Την Παρασκευή λοιπόν στις 8 και 7 λεπτά ακριβώς το βράδυ θα γιορτάσουμε το τέλος της Ακαδημαϊκής Χρονιάς με ανοιχτή  εκδήλωση στο Free Thinking Zone όπου θα διαβάσουμε, οι συμμετέχοντες στην ακαδημία, ένα μικρό κειμενό μας. Θα είναι πολύ μεγάλη χαρά για μένα να έρθετε, είναι πολύ χαλαρό το όλο πράγμα το μόνο που απαιτείται είναι να κάνετε κερκίδα, να ουρλιάξετε όταν βγω στην σκηνή, να σκίσετε ένα ρουχάκι, να χειροκροτήσετε λιγότερο δυνατά τους άλλους κειμενίστες και γενικά να δείξετε υποστήριξη. Δεν θα πάρω απουσίες, αλλά μπορεί και να πάρω. :-)

μερικοί από τους συ-σεμιναρίστες είναι εξαιρετικά ταλαντούχοι και είμαι σίγουρος ότι κάποτε θα μιλάμε για αυτούς!

Η νέα επικοινωνιακή καμπάνια του Ελληνικού τουρισμού

...προσοχή, επικοινωνιακή καμπάνια, όχι καμπάνια στρατιωτική, ας πούμε, ή έστω κάποιες άλλες από τις άπειρες καμπάνιες που υπάρχουν (....έλεος βρε δελτία τύπου, τι βρωμόπαιδα που είστε, μάθετε να χρησιμοποιείτε τη λέξη καμπάνια σωστά, η καμπάνια είναι, πια, μόνο επικοινωνιακή, χρόνια τώρα)

η νέα καμπάνια λοιπόν του ΕΟΤ είναι αυτή:

και φοβάμαι ότι έχουμε ακόμα μία αστοχία. γιατί; για τον απλούστατο λόγο ότι για να καταλάβεις τι θέλει να κάνει, πρέπει να διαβάσεις το δελτίο τύπου που την συνοδεύει.

Αν δε το διαβάσεις, δεν θα καταλάβεις τι θέλει να κάνει. Το οποίο είναι το βασικό κριτήριο επιτυχίας κάθε απόπειρας επικοινωνίας. Να σε κάνει να κάνεις ή να σκεφτείς κάτι, χωρίς να στο εξηγήσει με δελτίο τύπου.

Αλλά μεταξύ μας και αν το διαβάσεις το Δελτίο, πάλι δεν θα είσαι σίγουρος ότι η πρώτη ταινία από τις τέσσερις κάνει αυτό που λέει ότι προσπαθεί. Δεν είμαι δηλαδή σίγουρος ότι αναδεικνύει, πειστικά, τις ομορφίες της Ελλάδας. Το λέει ότι είμαστε η ομορφότερη χώρα του κόσμου (το είπε και ο Nesγκαφές πριν από καμία 25 χρόνια) και η πιο πλούσια (παρά το ενάμιση εκατομμύριο ανέργων, επίσημα τουλάχιστον) αλλά χωρίς πειθώ και χωρίς καρδιά.

Ούτε βέβαια είμαι σίγουρος ότι αυτή τη στιγμή η πρώτη ανάγκη επικοινωνίας μας στον τουρισμό ήταν να θυμηθούμε οι Έλληνες να προσφέρουμε καλό τουριστικό προϊόν.

Με λίγα λόγια, το πρόβλημα εντοπίζεται στην πρόθεση, την στρατηγική της "επικοινωνιακής" καμπάνιας. Εικαστικά είναι μία χαρά, χαρουμενάκι και όλα, και το χρωματάκι του και τις φατσούλες του - ντάξει, ο Χαραλαμπίδης σαν εκφωνητής με είχε κουράσει από το 2003 ήδη, αλλά that is just me. Υποκειμενικό το κριτήριο, ας μην το βάλουμε στην εξίσωση.

Αναρωτιέμαι αν η αστοχία στην στρατηγική και το χιουμοράκι έχει να κάνει με το γεγονός ότι η "επικοινωνιακή" καμπάνια είναι δημιούργημα design γραφείου της Beetroot.

Τα τελευταία χρόνια, πες η σιγουριά των art directors - designers, πες η έλλειψη πόρων για πληρωμή συνεργατών, υπάρχει πολύ έντονη η τάση και είναι πολύ συχνό το φαινόμενο να θεωρείται ότι το μόνο που χρειάζεται για να δουλέψει μία καμπάνια είναι πρωτότυπο design, μία εικαστική ιδέα, ένα καλό Layout. Και ότι ο λόγος είναι δευτερεύον παράγοντας, εξάλλου ο οποιοσδήποτε μπορεί να γράψει και να σκεφτεί Ελληνικά, right? και να ξεπετάξει ένα καλό ζλόγκαν. right?

Έτσι, όλο και πιο συχνά ιδέες βγαίνουν στον αέρα με κείμενο αδούλευτα από επαγγελματία του κειμένου, με ρηχό λόγο, χωρίς πειθώ και πολλές φορές χωρίς καν ξεκάθαρο μήνυμα σε λεκτικό επίπεδο (γκούχου γκούχου, γκούχου). Όλο και περισσότερες εταιρίες "επικοινωνίας" δουλεύουν χωρίς να έχουν κειμενογράφο(υς), let alone υπεύθυνο για την στρατηγική.

Έκανε οικονομία η Beetroot και δεν συνεργάστημε με account planner και με έμπειρους (ναι, πολλούς) κειμενογράφους για την εικαστικά ευχάριστη ταινία της; Δεν ξέρουμε και μάλλον δεν θα μάθουμε. Πάντως, είμαστε σίγουροι για τις καλές προθέσεις - αλλά πολλές φορές ο δρόμος προς την αδιαφορία και την αστοχία είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις.

Όπως είπε και κάποιος στα ήντερνετς, η πρώτη ταινία είναι απλώς ένας άλλος (και όχι ιδιαίτερα πρωτότυπος αν και αρκετά ευχάριστος) τρόπος να πεις "όχι σγκουμπήδγια όχι μπλαζντηγκά ζε δάλαζες και αγκντέζ". ...και ναι, καλά υποψιάστηκες: το έριξα στην πλάκα για να μην στενοχωρηθώ.

ο τρελός που ερωτεύεται μυθιστορήματα

 

ερωτεύτηκα ένα μυθιστόρημα. Την Πόρτα στην Σκάλα. Άλλη μιά σχέση χωρίς σέξ στην ζωή μου. :-(


εδώ η συνέχεια
 

Το αμάρτημα της μητρός μου

.... οι τρεις μας τρώγαμε σιωπηλά. Προτού περάσουν πέντε λεπτά, την είδα. Μία αηδιαστική, στα μάτια μου, χοντρή γυναίκα μας πλησίαζε από μακριά. Φορούσε σκισμένη φούστα, στερεωμένη με σχοινί μπουγάδας στη μέση της, όσο δεν πάει άλλο λερωμένη, όπως και η μακό λευκή μπλούζα της. Τα μαλλιά της, λες και ήταν ψαλιδισμένα και μπλεγμένα από τη βρωμιά. Χαμογελούσε με χαζομάρα. Μας κοιτούσε με ελπίδα καθώς μας πλησίαζε για να ζητιανέψει...

(απόσπασμα από μία νέα ιστορία στο themachine.gr)

Οι Depeche Mode στην Μαλακάσα

Από το 1990 που έβγαλαν το Violator (ξέρεις, το δίσκο με το Personal Jesus και το Enjoy The Silence) και για 10 περίπου χρόνια ξόδευα πολλά χρήματα για τους Depeche Mode. Έχω όλα σχεδόν τα single τους μέχρι τις αρχές του 2000, δισκογραφία κανονικά, σπάνιες εκδόσεις, διπλά και τριπλά cd και βινύλια επειδή κάποια έχουν ένα επιπλέον ρεμίξ, τις επανεκδόσεις των άλμπουμ τους σε αναβαθμισμένο ήχο... μεγάλη "επένδυση" (...λύσσα για να το πούμε με πιο σωστά Ελληνικά).

Όμως εκεί, γύρω στο 2000, η μανία μου πέρασε. Τον Οκτώβρη 2001 που έπαιξαν στο Ολυμπιακό Κλειστό Γυμναστήριο δεν ασχολήθηκα να πάω να τους δω. Σφάλμα μάλλον: το set list του Exciter tour ήταν γεμάτο με τραγούδια από τα άλμπουμ τους που ακόμα με ενθουσιάζουν, όχι από τις overproduced μετριότητες που έβγαλαν μετά. Επιπλέον, ο χώρος, μικρός, μαζεμένος είναι πολύ πιο κατάλληλος για την πόρωση μιας συναυλίας.

Το ίδιο δεν ασχολήθηκα και το 2006, ούτε και το 2009 (η χρονιά της ματαιωμένης συναυλίας). Μου λες τώρα εσύ πώς έγινε και για την φετεινή επίσκεψή τους, τόσα χρόνια μετά την ξεπόρωσή μου και ενώ έχουν βγάλει 3 άλμπουμ που - κατά την ταπεινή μου - δεν φτάνουν ούτε στο μικρό δακτυλάκι του Violator ή του Ultra, είχα τέτοια καυτή χοτ επιθυμία να πάω να τους δω; Και μάλιστα παρά το γεγονός ότι χώρος της συναυλίας ήταν το Terra Vibe - που έχει την χειρότερη φήμη από τους συναυλιακούς χώρους στην Ελλάδα, που είναι ανοιχτός και δεν ευνοεί τον καλό ήχο, που είναι πολύ μακριά από την Αθήνα, που έχει τεράστια θέματα με το Parking;

Μυστήριο η ψυχή του άθρωπα. Τι να πω... το είχα παράπονο φαίνεται, απωθημένο. Είδα και στον ύπνο μου ότι λέει πηγαίναμε μαζί με τον Dave Gahan στην συναυλία, σε φορτηγό μετακόμισης, στην καρότσα. Για να τον βοηθήσω λέει να ξεφορτώσει τα ηχητικά (φωνή παραγωγού συναυλίας από αμπόβ: κρίση μάνα μου, δεν έχουμε λεφτά για να πλερώνουμε έξτρα κουβαλητές, οι καλλιτέχννες βάζουν ένα χεράκι, Ντέηβ άντε άσε τις αντιρρήσεις και βοήθα) ε και κατάλαβα ότι αν δεν πήγαινα χτες θα το είχα μεγάλο καϋμό. Μπορεί να ήταν η τελευταία μου ευκαιρία να τους δω! Θα ξανάρθουν; Πενηνταρήζουν! Και αν ξανάρθουν... θα υπάρχει Αθήνα; Ελλάδα; Κόσμος που δεν θα έχει πεθάνει από την ασιτία ή την ανεργία για να τους δει; Μεγάλο το ρίσκο.

Όταν τελικά πήρα την εσωτερική απόφαση ότι ΝΑΙ! ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΩ DEPECHE MODE το σύμπαν συνομώτησε! Χτύπησε το τηλέφωνο και ο φίλος μου ο Π μου είπε ότι ο φίλος του ο Ν είχε ένα φίλο τον Χ που είχε μία φίλη την Ξ που είχε έναν γνωστό το Ρ... και τελικά βρέθηκε εισιτήριο... και μάλιστα δωρεάν! γιου γκό πρόβατο, γιου γκο ηντήντ.

Τρομαγμένος από την φρικτή φήμη για την ταλαιπωρία που αντιμετωπίζει όποιος πάει στο Terra Vibe έφυγα πολύ νωρίς από Αθήνα. Βρισκόμουν γύρω στις 6κ30 στη Μαλακάσα. Στις πύλες γινόταν τρελός χαμός, αλλά δεν μπορώ να πω ότι ταλαιπωρήθηκα ιδιαίτερα. Πήγα στο γκισέ των προσκλήσεων, έκανα ότι είμαι αυτός που έπρεπε να κάνω ότι είμαι για να πάρω την πρόσκληση και ύστερα από μία σχετική αναμονή για "έλεγχο εισιτηρίων" (διάβαζε "τσαμπουκαλεύω χωρίς λόγο τους θεατές ότι θα τους αφήκω να μπουν όταν ΕΓΩ θέλω όχι όταν λέει το πρόγραμμα") μπήκα στο χώρο.

Εντυπωσιάστηκα. Το Terra είναι ένα μεγάλο λιβάδι, ότι πρέπει για κοπάδι πεινασμένα και χαρούμενα προβατάκια, χωρισμένο με μεταλλικά φορητά κάγκελα σε τμήματα (ακριβά εισιτήρια, μεσαία εισιτήρια, φθηνά εισιτήρια). Γύρω γύρω από τον κεντρικό ανοιχτό πολύ μεγάλο χώρο, υπάρχουν ξύλινα κτίρια τύπου "σπιτάκια ξυλοκόπου" που τα είχαν μετατρέψει σε bar, σε καντίνες και ένα από αυτά σε μαγαζί για μπλουζάκια επίσημα. Σε ξεχωριστό χώρο ήταν εκείνοι που είχαν κερδίσει προσκλήσεις από τον Γκοζμοτέ.

Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι όλο αυτό το λιβάδι θα γέμιζε. Και όμως ητ ντηντ! Αργά το βράδυ εννοείται. Μέχρι τις 8 και μισή ήταν πολύ χαλαρά τα πράγματα, στις 9 και τέταρτο που ξεκίνησαν να παίζουν οι DM είχε φτάσει στο 50% και φαίνεται πως έρχονταν κόσμος μέχρι αρκετά μετά γιατί κατά τις 10 και μισή που κοίταξα πίσω είχε έρθει ακόμα 30% του κόσμου που είχε με το ξεκίνημα της συναυλίας. Τι έγινε; Προβλήματα στην διοργάνωση, που οδήγησαν σε καθυστερημένη είσοδο εκείνων που έφτασαν μετά τις 8; ή απλώς υπεραισιόδοξοι ψιλομαλάκες που ξεκίνησαν στις 8 και 30 από το σπίτι στο Παγκράτι για συναυλία στην Μαλακάσα;

Η συναυλία ξεκίνησε. Στην ώρα της. Το support το ξένο είχε παίξει μέχρι τις 8 και 30. Καλοί ήταν yawn yawn, τι νέα εσύ; Tο ελληνικό group που είχε κερδίσει το προνόμιο να σαπορτάρει τους Depeche Mode ερμ βασικά δεν έπαιξε στην ίδια σκηνή αλλά σε μία άλλη που ήταν καθ' οδόν για αυτή. Κάπως μακρυά. Επίσης, έπαιξαν πολύ νωρίς, όταν είχε ακόμα πολύ λίγο κόσμο να τους απολαύσει. Τους είδα λίγο, ο ήχος τους μου άρεσε. Κάτι σαν μείγμα ηλεκτροπόπ και metal μου φάνηκε. Έχουν μέλλον. Α και κάτι ακόμα. Αυτό το πράγμα που όλα τα νέα Ελληνικά συγκροτήματα ξεσηκώνουν το look των Kraftwerk και νομίζουν ότι κανένα άλλο ελληνικό συγκρότημα δεν το έχει σκεφτεί πρώτα... ηνάφ ωλλρέντη!

Πάμε όμως στο ζουμί... Έχω πιει 2 τεκίλες, έχω γυρίσει τον χώρο αρκετές φορές παρατηρώντας φάτσες και περιστατικά και όταν έρχεται το πλήρωμα του χρόνου πιάνω σημείο με καλή οπτική επαφή με το stage. Η ώρα είναι 9 και 13, τα φώτα χαμηλώνουν, οι session μουσικοί βγαίνουν στην σκηνή, τα φώτα χαμηλώνουν και άλλο, και εμφανίζεται το group! Πρώτα η Andy, μετά ο Martin και τελευταίος ο Dave. Χειροκροτήματα από κάτω... αλλά χλιαρά. Έχουμε γίνει βόρεια Ευρώπη. Σε λίγο για να δείξουμε θαυμασμό απλά θα ανασηκώνουμε ελαφρά το φρύδι. Και ας πρόσεχε ο καλλιτέχνης να το έβλεπε. Βρισκόμουν αρκετά μακριά από την σκηνή, το λέω μετά λύπης, γενικά όσοι ήταν της φθηνής κατηγορία εισιτηρίων ήταν ξενερωμένοι αρκετά με την απόσταση από τα παλλικάρια. Ο Dave ήταν ένα μικρό αγοράκι στο βάθος, έμοιαζε τόσο μακρυνός... αλλά μετά, άρχισε να τραγουδά.

Υπάρχει ένας και μοναδικός λόγος που, ενώ οι DM έχουν 15 χρόνια να βγάλουν άλμπουμ πάνω από μέτριο, κάνουν mega περιοδείες - εργοστάσια κοπής χρήματος και που η "λάμψη" τους δεν έχει χαθεί.  Είναι ο Dave. Ο απίστευτος Dave. Ναι, το παίρνει όλο επάνω του. Όλο όμως. Ναι, τραγουδά με την ίδια καψούρα και τις μεγάλες παλιές κλασικές επιτυχίες, τραγούδια που θα μείνουν στην ιστορία της pop  αλλά που τα έχει τραγουδήσει 578975575 φορές και θα μπορούσε να τα βαριέται, όπως και τα τραγούδια από το νέο άλμπουμ που ναι μεν δεν τα βαριέται (πιθανώς) αλλά... μεταξύ μας... δεν είναι το ίδιο καλά όσο τα κλασίκια. Και όμως και στις δύο κατηγορίες ρεπερτορίου "μπαίνει" στο τραγούδι μέχρι το μεδούλι, το μεδούλι και το δικό του και του τραγουδιού. Tο ζει, το αφήνει να κυλήσει στις φλέβες του και να του υπαγορέψει λίκνισμα, χαμόγελο, παιγνίδι με τον κόσμο, κίνηση και πήγαινε - έλα στην σκηνή...

Το set list ήταν καλό. Διαμαρτυρήθηκαν κάποιοι, μεταξύ αυτών και μουσικά sites που θα έπρεπε να ξέρουν καλλίτερα, πως δεν ακούστηκαν πολλές επιτυχίες. Πάμε στα βασικά, λοιπόν: Η περιοδεία λέγεται Delta Machine Tour, όχι Greatest Hits Tour. Καγκούρια. Άμα θέλατε σουξέ να πηγαίνατε μάντγουόκ ρε. Και λίγα ήταν που έπαιξαν μόνο 5 από το αλμπούμ το τελευταίο! (ευτυχώς ανάμεσα σε αυτά το αγαπημένο μου Should Be Higher, με το καλύτερο ρεφραίν του άλμπουμ).

Φυσικά ο μεγάλος χαμός έγινε με Ητζόη Δη Σάηλε, Πέρσοναλ Τζήζου, και άκουσον άκουσον με το Τζαστ Κεντ Γκετ Ηνάφ. Το οποίο δεν περίμενα να το παίξουν. Είναι γραμμένο από τον Vince Clarke, που έφυγε από τους Depeche για να κάνει Yazzo και μετά Erasure, και ε γενικά δεν θέλουν να παίζουν αλλουνού κομμάτια. Απογοητεύτηκα που δεν έπαιξαν Ητσνο Γκούντ, και Ηνγιο Ρουμ. Τρελάθηκα που έπαιξαν Χάλο (το αργό ατμοσφερίκ ρεμίξ των Goldfrapp), το Χομ, και το Κουέστχιον Οβ Τάημ. Στο οποίο φάνηκε ότι ο Ντέηβ έχει, όσο αφοσιωμένος και να είναι, τους περιορισμούς της ηλικίας. Επειδή το ρεφρέν είναι πολύ "ψηλά" δεν το τραγούδησε ούτε μία φορά, και καλά μας έκανε "δικό σας" αλλά βέβαια κανείς δεν ήξερε τα λόγια και γενικά υπήρξε μία αμηχανία.... α επίσης, αυτό το απαίσιο το Πρέσηους τι το ήθελαν και το έπαιξαν;

Ο Dave μεταξύ μας πρέπει να ήταν λίγο μεθυσμενάκι... από τι; δεν ξέρω (γκουχ γκουχ), πάντως το υποψιάστηκα από το γεγονός ότι δεν έκανε καθόλου παιγνίδι στην τύπου πασαρέλα που είχαν φτάξει μπροστά στην σκηνή η οποία έβγαινε ανάμεσα στο πλήθος. Μία ή δύο φορές πρέπει να έκανε μερικά βήματα εκεί, πολύ προσεκτικά όμως, (ρε λες να ήταν κόκκαλο και να φοβόταν μην πέσει;) όλο το υπόλοιπο χτυπιόταν πάνω στην σκηνή.
Είπε και ο Martin μερικά τραγούδια, ντάξει, τι να κάνει ο κακομοίρης, ακόμα και αν ήταν 97780608 φορές καλλίτερος πάλι θα ήταν ωχριούσος μπροστά στον Ντέηβ (ναι, έπαθα πλάκα μαζί του το ομολογώ). Μάρτην, νο οφένς, αλλά είσαι συνθέτης όχι περφόρμερ. Θέγκ γιου.

Πόσο άκυρο ότι τα της ΕΡΤ έκαναν 35 και 40 ευρώ; βαράγανε μύγες στο official merchandise shop! Και καλά να πάθουν. Μα 40 ευρώ ένα μπλουζάκι; ένα μεροκάματο καλό για ένα φανελάκι; Άκυρο. Μέγκα Φέηλ.

Κλισέ σέντραλ τάημ: πάλι με εντυπωσίασε η θάλασσα από φωτισμένες οθόνες κινητών και camera που υπήρχε ανάμεσα σε μένα και την σκηνή. Ναι, είναι επίσημο. Μπήκαμε στην εποχή που η καταγραφή της εμπειρίας είναι πιο σημαντική από την βίωσή της. Και που το recording the event σου δίνει την ίδια χαρά όσο και το να το ζεις. (Not really, αλλά ok). Όσο για μένα ήμουν τυχερός. Προς στιγμή σκέφτηκα να κάνω λάηβ αναμετάδοση της συναυλίας στο τβήτα αλλά ΕΥΤΥΧΩΣ δεν είχε σήμα η Βηντ και έτσι το κινητό έμεινε όλη την ώρα στην τσέπη. Και γι αυτό (πρόμπαμπλη) απόλαυσα την συναυλία. Σε ευχαριστώ Βηντ τόσο πολύ (για την ιστορία, ξαναείχα ίχνος σήματος όταν βγήκα από τον πολύ κόσμο, ώρα μετά... ωραία να μην έχεις να νοιάζεσαι για το τι γίνεται στο φουμπου σου για κάμποση ώρα).

Πολύ ωραία και τα projection videos που έπαιζαν στις γιγαντοοθόνες. Στο Πρέσηους ήταν σκυλάκια, πολλά σκυλάκια, στο Ηντζόη Δη Σάηλε γυμνές γυναίκες πάνω σε τζάμι (πολύ καλό), στο Χάλο μία μεσήλικη με τρίγωνο φωτοστέφανο, στο Τζαστ Κέντ Γκε Ηνάφ χρώματα χρώματα χρώματα χρώματα τύπου Άντη Γουόρχολ. Όταν δεν προβάλλονταν τα video βλέπαμε εικόνα από τον κόσμο, το γκρούπ και κυρίως (θένγκ γκόντ) το κωλαράκι του Ντέηβ και τις τσαχπινιές του.

Με γοήτευσε πολύ ο Ντέηβ. Το πονηρό του χαμόγελο. Οι αρρενωποθηλυκές κινήσεις των γοφών του. Οι παλάμες του πάνω στο στήθος του να πεταρίζουν. Οι στροφές με ανοιχτά τα χέρια. Τα τρεξίματά του. Λυγμ. Λυγμ. Ομολογώ. Το έχω ρηγκρέτη μεγάλο που δεν πήγα να τον δω μπροστά στην σκηνή. Την επόμενη φορά (κροσσ φήγκερς).

Ο κόσμος, πιο ετερόκλητος πεθαίνεις. Παππούδες - γιαγιάδες με εγγονάκια. Ρώσοι μαφιόζοι με πρώην χορεύτριες Μπαλσόη. Ντεθάδες. Γκοθούδες. Περισσότεροι Γκέη και από το gay parade. Ζευγαράκια χεράκι χεράκι. Χηψστερόνια. Αρκούδες. Ταξιτζήδες που είχαν χορέψει το στρέηντζλοβ στην Ερέτρια σε ντίσκο το 89. Και πολλοί πολλοί πολλοί άπλυτοι. Γιατί ρε παιδιά, 60 λεπτά έχει ένα Καραβάκι και κρατά ένα μήνα...

Αφού κάνανε το γνωστό λιγδοτάμπαρο κόλπο με το ενκόρ (στην μιάμιση ώρα μας είπαν καληνύχτα και καλά, και μετά εμείς περιμέναμε αμίλητοι να κάνουν το και καλά αυθόρμητο ενκόρ - έλεος μέχρι και η Αλεξίου το έκανε το κολπάκι το τελευταίο τμήμα της συναυλίας να το χώνει μετά από ψευτοαποχαιρετισμό) μας είπαν ακόμα 5 τραγούδια. Σύνολο 2 ώρες. 23 κομμάτια. Τελευταίο το Νεβα Λετ μη Ντάου Εγκεήν. Θα ήθελα άλλα 15. Και να είμαι κοντά κοντά κοντά στην σκηνή. σνιφ.

 Έμειναν τα φώτα σβηστά για κανένα πεντάλεπτο - για να μην ξεχυθούμε και πλημμυρίσουμε το σύμπαν για όση ώρα χρειάστηκε να φύγει το γκρουπ από τη Μαλακάσα υποθέτω - και ύστερα... the end! Πέρασα τη σχετική προσφυγιά μέχρι να φτάσω στο αυτοκίνητο και από εκεί στο σπίτι, μπράβο στην τροχαία Μαλακάσας που σου απαγόρευε να πας από το δρόμο που επιστρέφει Αθήνα χωρίς διόδια, τι τέλειο κόλπο να βοηθάς το κράτος στην δύσκολη στιγμή, να ανεβάζεις τα έσοδά του.

Μου άρεσε που πήγα. Μου άρεσε που έφτασα νωρίς, γιατί έμαθα ότι κάποιοι που ξεκίνησαν λογικές ώρες κατάφεραν να μπουν πολύ μετά που είχε αρχίσει η συναυλία. Θα μου άρεσε να ξανάρθουν αλλά να γίνει αλλού το event. Και να έχω φροντίσει να πάρω το εισιτήριο που θα με βάλει πρώτο τραπέζι πίστα. Προς το παρόν, πάω να ξανακούσω το Violator όσο θα τρώω φασολάκια Σαββατιάτικου μαγειρέματος. Το πιο σπουδαίο και πραγματικά αξεπέραστο άλμπουμ τους - που και μόνο το γεγονός ότι επιβιώνουν ακόμα παρά την σκιά και την επίδρασή του δείχνει πόσο μη-τυχαίο γκρουπ είναι.

Ηλεκτροπόπ απντέη

Μετά την σχετική απογοήτευση του προηγούμενου άλμπου, του Elysium, το οποίο πρέπει να πούλησε λιγότερα και από την τελευταία Χαρούλα (η οποία όμως δεν έχει διεθνές κοινό, άρα εδώ υπάρχει ένα μικρόοοοοοοο πρόβλημα για τα αγόρια) οι Pet Shop Boys μάνι μάνι πήραν αποφάσεις.

Έφυγαν από την εταιρία με την οποία ήταν μαζί από την αρχή της καριέρας τους, και συναντήθηκαν με τον Stuart Price, γνωστό γκομενάκι παραγωγό και έβαλα μπρος καινούργιο δίσκο.

τι πρέπει να ξέρεις για να μπορούμε να συζητήσουμε όταν κάποτε συναντηθούμε. εγώ και εσύ.

τα αγόρια έκαναν νέα εταιρία, δικιά τους, που λέγεται x2 (τάημζ του). εδώ ο λογότυπός της

 

το νέο τους σίνγκολ είναι φοβερά γαμάτο, ηλεκτροποπιά από τις λίγες, και λέγεται Axis (πως μας λέγανε οι γιαγιάδες μας μικρά όταν λέγαμε καμία μαλακία "άξις και ξερό σου μαλακισμένο";). Εδώ το υπεργαμάτο βίντεο:

πρόσεξε σε παρακαλώ την επιρροή από αρχαία Ελλάδα και έτσι... Μινώταυρος!!! ουάου! 

το άλμπουμ θα λέγεται Ηλέχτρικ (πως λέμε Ηλέκτρα; τραγωδία; ...ακριβώς! ξανά μανά επιρροή από Ελλάδα) και εδώ είναι το εξώφυλλο: 

μου αρέσει πολύ!! αν και ζαλιστικό να το έχεις στον τοίχο του δωματίου σου.

Το άλμπουμ θα βγει στις 15 Γιούλη.... δηλαδή μία μέρα πριν τα αγόρια παίξουν στην Αθήνα, στο Eject Festival. ναι, καλά διάβασες. τα παλληκάrια ξανάρχονται Αθήνα. ουρέη!!!!! χιπ χιπ ουρέη!!!! Ελπίζω να τους ξαναπετύχω στο Φίλιον, όπως την προηγούμενη φορά που ήρθαν στην χώρα μας.

me happy διότι: το Axis μου αρέσει πολύ, το video του είναι πολύ τωρινό, όχι τύπου τωρινό, το εξώφυλλο με ζαλίζει αλλά με την καλή έννοια, και ο Stuart Price είναι πολύ καλός παραγωγός και μπορεί να μας σερβίρει κανένα άλμπουμ από αυτά που λιώνουν παπούτσια! you go boys, you γκο ηντήντ!!